Downloaded from YTS.MX
Katahimikan.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Marka sa unang kuha.
Greg, tama ba ang mga pagmarka namin?
Sakto ang dating ko, di ba? Saktong-sakto.
Hindi sa mga date namin ni Khani, pero ngayon, sakto.
Nagkakilala kami ni Matt sa dating app na Hinge.
Nag-swipe pakanan. Matapos ang 58 na subok.
Nakita ko nagsu-surf siya.
Gusto ko ng masaya kasama. Maglalakbay kami at makikipagsapalaran.
Iyon ang una sa akin.
Hindi ko siya mabasa.
Iba-iba ang larawan niya.
May isang sagot sa profile ni Matt
na, "Naghahanap ako ng babagay sa pamumuhay ko."
Naghahanap ng makakasama sa buhay, di para sa akin.
Gusto ko lang sumubok para magsaya, di naman seryoso.
Pero subukan natin. Malay mo naman.
Tapos bigla na lang, "Tugma kayo."
Dapat may sabihin man lang ako.
"Hi, ganda." Smiley face, at 'yon na 'yon.
Di ko alam kung ano ang susunod na mangyayari,
pero tugma kami, nag-uusap na.
Magde-date na siguro kami ngayon.
Puwede naman.
UNANG DATE GUPSHUP
Grabe, Indian food. Ayos din 'yon para sa unang date, di ba?
Nag-order kami ng alak.
Kinuhaan niya ng larawan ang pagkain at inumin.
Uminom na ako, "Teka! Maganda 'yan."
"Dapat magpa-picture ka." Kaya, sabi ko, "Okay."
"Gustong niyang idokumento lahat. Gan'on siya," alam mo 'yon?
Ayos naman, pinag-usapan namin ang mga biyahe at pamilya namin,
at magaan lang talaga. Nag-click kami.
Di ko napansin na sobrang nagtagal na pala kami r'on.
Mga 1:00 a.m. yata kami umalis.
Uuwi na kami.
Talaga? Isang halik sa pisngi lang? Okay, parang, "Kita tayo ulit."
Naglakad lang ako pauwi.
"Ayos ang unang date namin. Alam mo? Ite-text ko siya."
Alam niya ang gusto niya.
Ang sexy n'on. Parang sabi niya, "Sige, halikan mo ako."
MATT MAY PANGALAWANG DATE PA, TAMA?
PANGALAWANG DATE KICK AXE
Iinom tayo ng beer at maghahagis ng palakol.
Nand'on ako, si Matt, at ang matagal niyang kaibigan na si Mike.
Di naman ako third wheel d'on. Nagsasaya lang kami.
Nakakatawa lang. Plano niya rin siguro 'yon.
"Magsama ka ng Asian na kaibigan para matuwa 'yong Asian."
"May kaibigan akong Asian."
Tagay!
Pagkatapos ng mga simpleng date ko sa Hinge,
sabi ko, "Mas maaalala ko 'to."
Mukhang nasa tamang direksyon ang mga bagay,
na parang, "Hindi nagkataon 'yong unang date."
"Wala na namang halik sa date na ito."
"Kita tayo ulit." Uuwi ako. Tapos, "Okay, bahala na." Pero...
Hinalikan ako ni Matt.
Sa wakas, alam mo 'yon?
Masarap 'yong halik.
MATT BALE... PANGATLONG DATE?
Sa pangatlong date namin, naging ibang klase agad.
MURA ANG MGA FLIGHT TARA
KHANI GAANO KAMURA?
$200 SA COSTA RICA
OKAY, SIGE, TARA!
Umabot na sa puntong seryoso na kami.
MATT - MUKHANG COSTA RICA NA AN'ONG PASSPORT INFO MO?
Seryoso ka ba?
Pangatlong date, Costa Rica?
Okay. Gawin na lang natin, di ba?
Pumayag ako, sige lang nang sige.
Sabay lang sa agos, tingnan natin ang mangyayari.
Tine-text ko na ang mga kaibigan ko.
PAPATAYIN KA NIYAN
HINDI KA LIGTAS
NAG-IISIP KA BA?
Hindi ko naman nararamdaman na papatayin niya ako.
'Yong matalik kong kaibigang si Liz, magaling magpayo 'yon.
Sabi ko, "Tuloy ka?" Sabi niya, "May tiket na."
Sabi ko, "Di ibig sabihin n'on pupunta ka!"
Sinigurado kong mahahanap ko si Khani. Sabi ko 'wag niyang patayin.
Ang motto niya, "Dapat mamatay kang maganda."
Sabi ko, "Siguro dapat mabuhay ka at mamatay nang may kainaman."
Nagtanong siya, "Ano sa tingin mo? Ayos, di ba?"
Sabi ko, "Oo nga."
BRO, 'WAG NA SA IBANG BANSA
Nagsisimula pa lang umusbong n'on 'yong coronavirus,
at iniisip ko na di naman dapat problemahin ang pandemyang ito.
Sa kanya, "YOLO."
Ako naman, "NOLO."
"Minsan ka lang mabubuhay. Ano ba ang puwedeng mangyari?"
MARTES MARCH 17, 2020
Nagpaka-YOLO ka talaga.
Ayos, nandito na tayo. Walang tao sa Airport.
Kinukuhaan ko lang din 'yon na tulad ng travel vlogs.
Palaging gumagawa ng vlog si Matt tungkol sa sarili niya.
Di siya maawat.
Makikita na natin ang mangyayari sa araw na ito.
Medyo nag-aalangan na ako kung pupunta siya.
Pinipilit kong 'wag masyadong isipin.
Kung pag-iisipan ko kasi nang mahaba,
baka umatras lang ako.
Di ako nagsabi sa trabaho.
Palakad-lakad ako at di nila napansing wala na ako.
Tinawagan ko na lang 'yong mama ko n'ong tumuloy na ako,
kasi sasabihin niyang 'wag na ako tumuloy.
Sabi niya, "Okay, di na ako nagulat. Di na kita mapipigilan."
"Nag-aalala ba ako? Oo."
"Pero sana magsaya ka kung tutuloy ka talaga." 'Yong gan'on.
"Sige. Ayos na Kay Mama. Ayos na sa kaibigan ko."
Pero di ko sinabi kay Papa.
Ito na talaga 'yon.
MATT NANDITO KA NA BA?
Ang aga niya. Naunahan niya ako. Handa na kami.
- Ito ang buong flight. - Ito na 'yon?
- Ito na ang buong flight. - Nandito na tayong lahat!
Kinuhaan ni Matt ang lahat ng pangyayari.
Kurutin mo nga ako!
Tingnan mo oh.
- Uy, tulungan na kita? - Di na.
Determinado oh.
Daming tao.
Masaya kaming kasama namin kayo rito ngayon.
Para mapanatag kayong lahat,
walang kahit sino man sa crew namin ang may coronavirus,
magandang balita 'yon.
Isa pang magandang balita, may tissue tayo sa palikuran,
Alam kong gusto n'yo 'yon.
An'ong masasabi mo?
- Nagsisisi ka na ba? - Ang saya nito.
Kahit lagi ko namang ginagawa, "Mas gawin mo pang kapana-panabik ito."
Sobrang layo ba?
"Isasama mo siya sa pangatlong date? Magkakar'on ba ng aberya?"
Nagtatanong ako, "Hanggang kailan ang suwerte ko?"
Nagawa natin.
Medyo. Bahagi ng masayang biyahe.
Nakarating na kami sa hotel. Date na namin 'yon,
pero pagod na kami dahil sa maghapong biyahe.
Doon ko lang mismo napag-isip-isip,
"Oh, tabi kaming matutulog dito sa kuwarto."
"Puwede ba akong maglambing ngayon?" Unang beses namin.
Parang magkaiba ang gusto namin.
Hindi kami masyadong nagdikit at wala masyadong lambingan.
"Dito ako matutulog sa banda rito."
"Puwede ka nang matulog diyan."
Kung may kakaiba, aalis ako.
"Paalam, di na kita kakausapin."
"Hayaan mo na, ako na ang bahala sa sarili ko."
Sana maging maayos ang mga susunod na araw.
IKA-1 NA ARAW ARAW BAGO UMALIS: 4
- 'Yong susi nasa 'yo? - Oo.
Oras na para gumala.
Nakikinig ka pa sa tawag?
Oo. Medyo nakikinig.
Medyo nakikinig?
Maganda naman ba?
Hindi.
May mga sandaling naiilang kami sa isa't isa.
- 'Yan na naman. - Naku...
Nahihirapan ka na sa upuan.
Magkakapasa ka.
Naka-video naman ako.
- Panoorin mo mamaya. - 'Yon ba?
Oo, nasa kamera ka, ngiti ka.
Magpa-cute ka.
Mahirap din na lagi siyang may kamera.
Influencer ka ba, Matt?
Hindi.
Balang araw.
Perfecto.
Noon, marami akong nakakatrabaho na mga inflencer. Nakakainis!
Siguro ang kakaayawan sa akin,
'yon 'yong, "Ayaw kong makipag-date sa influencer."
Sa Costa Rica ko lang nalaman. "Gusto pala niya maging vlogger."
Sinabi ko pa na ayaw ko sa mga influencer.
Ano naman 'yan?
May mga puwede akong maging content sa Costa Rica.
Sasamantalahin ko na, ilalagay ko sa YouTube para sa followers.
Ako si Matt Robertson, at di ko na ginagawa ang status quo.
Simula ng buhay ko na puno ng pakikipagsapalaran,
paglalakbay, at mga bagong karanasan.
Magkakamali ako.
Gagawa ako ng mga alaala.
Gagawin kong pelikula ang buhay ko.
Kung nakita ko 'to noon, di ako makikipag-date sa kanya.
Bakit di na ako nagulat sa trailer ng buhay niya?
Movie Matt!
Oo, maganda naman 'yong pangalan na 'yon.
"Gawin mong pelikula ang buhay." Subscribe na! Gusto ko siya.
Salud.
Habang napapainom, mas nagiging komportable kami.
Ano nga 'yon, "pampalakas ng loob?" Parang gan'on 'yon.
Ginanahan ulit kaming mag-pick up, at maging malambing sa isa't isa.
Sige lang.
Doon nagsimulang maging komportable at kaswal ang mga bagay.
Nagiging mas malambing na kami sa isa't isa.
Uno mas?
Ang ganda ng vibe. Natutuwa talaga ako n'on.
Di ko man lang naisip, "Ano kaya'ng tingin niya sa akin?"
Iniisip ko lang na masayang bakasyon 'yon.
Masyado akong desperado na maging malaya.
Hindi kasi naging maganda ang takbo ng mga dating pag-ibig ko.
Pag mas kumikita ako sa kanila, pag mas may pangarap ako,
mas maraming kaibigan, nai-insecure sa akin 'yong lalaki,
at nagiging problema nila 'yon.
Di ko tuloy maipakilala ang tunay na pagkatao ko.
Sobrang inubos ako n'on,
at di ako nagmamadali na umibig ulit.
Nasasabik lang akong magpakasaya mag-isa,
na walang pasan-pasan na kahit sino.
Para sa akin, 'yong pakikipag-date at pakikipagrelasyon
ay di ko muna uunahin sa ngayon.
Lagi akong nasa labas, umiinom, at nagpapakasaya.
Doon, madali sa akin
na makipag-date sa mga nakikilala ko sa bar, club, at sa mga event.
Insta-girls.
Alam n'yo 'yon?
Pagkatapos kong magtiis sa nakakasakal na relasyon,
gusto kong gumala at magpakasaya.
Wala ni isa sa amin ang gustong magbago.
Magandang simula 'yong naging bakasyon namin.
IKA-4 NA ARAW ARAW BAGO UMALIS: 1
Ikaapat na araw na yata 'yon
n'ong parang nagiging totoo na kami sa isa't isa.
Magandang umaga.
Ngayon, susubukan natin ang mag-zip line,
kasi kahapon di na namin inabutan.
Medyo napahaba ang tulog namin.
Di pa kami sanay sa dalawang oras na diperensiya.
Saka sobrang nalilibang din siguro kasi kami.
Ang lupit ng man-bun ko.
- Hello, Khani. - Hi.
Mahigpit lang. Mahigpit ba dapat? Ingat lang!
Ingat lang. 'Yan. Di ba?
- Sikipan mo pa. - 'Wag!
Natatakot ka ba?
- Hindi? - Ikaw ba? Takot ka sa matataas.
Di ako takot sa matataas.
Unang beses mag-zip line, heto na.
- Tumagilid ka. - Heto na!
Kaunti pa.
- Sige pa. - Dito 'yong leeg mo para makaabante ka.
Dito? Sige.
Heto na ako!
Pinapaypayan ako ni Khani. Ang galing.
- Nakansela ang flight. - Hindi.
"Tungkol ito sa inyong trip."
"Kanselado."
Hindi ito totoo. Hindi nila kinansela 'yon.
Ano ba naman 'yon? Uuwi pa kami!
IKA-4 NA ARAW ARAW BAGO UMALIS: DI TIYAK
Wala namang problema, di ba?
Doon, di ko na pinoproblema 'yong pagkakaroon ng vibe at koneksiyon.
Mas marami kaming oras uminom at mag-beach.
Paano ba 'yan, Khani?
Dito na lang tuloy tayo.
Dito sa tabi ko.
- Suwerte mo. - Talaga?
Hindi ko alam.
- Malalaman din natin. - Oo.
Panahon ang makapagsasabi.
Dahil mas magsasama kami, iniisip ko, "Binabawasan niya ang oras ko."
'Yong oras ko para sa sarili ko.
Kontento na ako sa pagiging single.
Maaga pa. Di ko kailangan ng lalaki.
Pero wala na akong magagawa.
Manatili lang sa bahay.
Utos ngayong gabi ng apat na gobernador
sa pagkalat ng coronavirus.
Nangyayari na ang pagbagsak ng 2020.
Mapupuno rin ang mga ospital.
Maghihigpit na sa biyahe ang bahagi sa US na malapit sa Mexico at Canada.
Kaya nakansela ang flight.
Mahigpit na sa pagbiyahe.
Lumalala na ang sitwasyon.
Ikaapat na antas ng travel advisory, bawal na bumiyahe.
Di ko inakala na mas magtatagal pa kami rito.
Magandang umaga.
Nakikita ko na na hindi ako makakauwi.
Pag nasa ibang bansa ka, nakakatakot din
kasi di mo alam ang mga mangyayari.
Pupunta ako sa beach. Dumating ang mga pulis.
Bawat araw, mas tumititindi ang mga kaganapan doon sa lugar namin.
Ang mga di masyadong ma aapektuhan...
Mukhang mahirap pag sa New York ka.
Kaya sinasabi ko na lang, "Tama ang desisyon mo. Magaling."
"Nasa Costa Rica ka, walang coronavirus dito."
Pandaigdigang kampeonato sa paglangoy.
Ang kompetisyon ngayon...
An'ong stroke 'yon? Butterfly stroke.
- Di ko kaya 'yong butter... Breaststroke. - 'Yon, breast...
KHANI HI MA NANGUNGUMUSTA LANG
AYOS LANG KAYO SA COVID UNIT?
HI ANAK, AYOS LANG 'WAG KANG MAG-ALALA
Nars ang nanay ko,
at naatasan siyang tumulong sa mga pasyente ng COVID sa ospital nila.
Kaya, nag-aalala ako.
"Ma, ligtas po ba kayo? An'ong gagawin n'yo?"
Nababalitaan mo na 'yong mga frontliner
at mga nars ay sobrang pagod at hirap na.
At dahil malayo ako, nakakalungkot lang
kasi di ako makakauwi agad kung kinakailangan.
Nakokonsensya ako na di ko sinabi sa tatay ko na may kasama akong lalaki.
Nagsinungaling siya para sa sarili niya.
"Di na nila kailangang malaman."
Aaminin ko, habang lumalaki ako, lagi akong nagsisinungaling
kasi ang dami kong dapat itago sa mga magulang ko.
Napakahigpit nila.
Ayaw ng mama mo na may gan'on sa bahay.
Ayaw niya ng aso o pusa sa bahay.
Tumira siya sa 'kin n'ong kolehiyo kasi pinalayas siya.
Kaya sabi ko, "Sige, dahan-dahanin natin."
Pag kay Papa, mas mabuti nang 'wag sabihin 'yong ibang mga bagay.
Sabi ng nanay ko, "Sabihin mo nang nasa Costa Rica ka."
KHANI PA, BTW, NASA COSTA RICA AKO
ANO? SINO ANG KASAMA MO?
MGA KATRABAHO
N'ong sinabi niyang mga katrabaho ang kasama niya, "Naiintindihan ko."
"Check."
Akala ko magagalit. Pero sabi niya, "Huwag ka sa New York."
"Hindi ligtas doon. Sentro ng lahat ng problema."
"Magaling ang desisyon mo." Nakakagulat talaga.
Sabi ko, "Sa tingin niya, tama ang ginawa ko?"
Mas mainam na sabihin sa kanya pag tapos na.
Tinanong ni Mike kung alam daw ba sa trabaho mo.
Puro kalokohan si Mike. Sabi niya, "Khani-limutan niyang magsabi."
- Ang galing ah. - Oo nga.
Hindi ako pinaghigipitan tulad niya habang lumalaki ako.
Masuwerte ako kasi laging nakasuporta ang mga magulang ko,
pamilya, mga kaibigan, lolo't lola, pati mga kamag-anak,
kaya naman sa tingin ko, dahil d'on,
naging ganito ang pananaw ko sa buhay.
- Nasa akin pa ang rum na ibinigay mo. - Mamaya na lang 'yon.
- Mas gusto ko ng gin at tonic. - Di ko pa nabuksan...
Sa puntong iyon,
Pinilit kong 'wag isipin ang katotohanan na wala ako sa tabi nila ngayon.
Parang ang layo namin sa lahat.
Dito, parang hinihintay lang namin na mangyari 'yong pelikula.
IKA-9 NA ARAW ARAW BAGO UMALIS: DI TIYAK
Kumusta kayo? Ako 'to, si Movie Matt.
Nakatanggap ako ng nakakapagpabagabag na balitang may nagpositibo sa corona
sa senior home kung nasaan ang lolo ko.
Naka-lockdown siguro sila at...
sana ayos lang ang lahat at manatiling ligtas ang lolo ko.
Sumubaybay lang kayo at ingat.
Nag-aalala si Matt, pero hinahayaan niya na lang,
"Alam ko naman na ayos lang siya r'on."
Ayaw niya na panghinaan siya.
Tingin ko, 'yon ang ginagawa naming dalawa.
Pareho naming ayaw maging kampante sa puntong 'yon.
Iniisip ko, "Kailan kami makakauwi?"
Wala pa ring mga flight.
Bigla na lang, "Okay, dito lang tayong dalawa.'
"Isipin natin ang mga gagawin natin."
May makakasama akong babae na di ko pa gan'on kakilala
sa loob ng ilan pang araw. Siguro matagal-tagal pa.
Ngayon, mag-iisang linggo na kami.
Nauubusan na kami ng mga damit na isusuot at mga pag-uusapan.
Gusto kong magbago ang mga bagay, kaya iibahin ko ang atake.
May nakita si Matt na barko ng pirata na palutang-lutang lang.
Mukhang dating sikat na atraksiyong panturista,
pero nasira na ngayon.
Kaya naisip kong mag-date kami mamaya sa barko ng pirata.
Sabi ko, "Sarado ang beach. Di puwede."
Sabi niya, "Lagi namang may paraan."
Heto na ang The Black Pearl.
Sabi ko na nga ba matutupad din ito.
Ito na 'yong pinakahihintay kong sandali.
Nandito... Oh!
Lantang gulay na si Captain Jack Sparrow.
Nakabingwit ako ng isda. Tingnan n'yo.
- Uy, puwede na tayong tumalon dito! - Talaga? Maglalakad ka sa tabla?
Sa lahat ng mga naging relasyon ko,
ako lagi ang nag-iisip ng mga gagawin,
kaya natutuwa ako ngayon.
Ang ganda ng tiyempo, papalubog na ang araw, sobrang ganda.
Tatalon kami sa karagatan.
Tatalon na kami.
Itim na Perlas.
Isa, dalawa, tatlo.
Oo, medyo nag-iisip na rin ako.
'Yon na siguro ang simula para sa aming dalawa.
ARAW BAGO UMALIS: 21
Gusto pa sana naming magtagal sa hotel,
kaya lang sabi nila, "Kailangan na naming magsara."
Sa wakas, may flight na.
Pero tatlong linggo pa.
Kaya maghahanap na lang muna kami ng Airbnb.
Di ko gusto na napipilitan kaming tumira dito,
pero kailangan naming magtulungan ni Matt para makaraos kami.
- Nagawa natin. - Nagawa natin.
Casa Divina.
Sa Airbnb na iyon sa Montezuma,
naawa sa amin 'yong mabait na babae kaya mura lang ang singil niya.
Dito muna kami. Dito kami titira.
Kumusta kayo? Ika-11 na araw na.
IKA-11 NA ARAW
Ay, mali, ika-12 na araw na.
IKA-12 NA ARAW
Inaalam pa namin paano kami mabubuhay rito sa Costa Rica.
Doon sa Montezuma, may patakaran
sa araw ng paglabas.
Puwede ka lang lumabas
para magpunta sa ospital, botika, o tindahan.
Dati umiinom at kumakain lang kami nang magkasama,
pero ngayon, magkasama na kami sa iisang bahay.
Isa-sanitize pa ba natin ang mga ito?
Di ko alam. Puwede na siguro 'yan.
PATI PAG-AAYOS NG BINILI NAMIN...
LIZ - SERYOSO?
Sabi niya, "Hindi ko alam ang iisipin."
"Nire-record niya lahat."
"Baka mamaya pati sa banyo."
Kusina ni Khani.
Sa ganitong sitwasyon, na buong araw kayong kasama,
wala kang magagawa kundi ang magpakatotoo lang.
Todo bien.
Handa na kami para sa apocalypse.
Dapat asahan na 'yon sa pangalan niyang "Movie Matt."
Na pelikula ang buhay niya.
May kaibigan tayo rito oh.
Uy, kaibigan.
Hindi, ayos lang. Tingnan mo.
Pagkain.
'Yan.
Si Spike ang iguana na nakatira sa Montezuma.
Magkaibigan kami.
Ano ka ba? Akala ko nagkakaintindihan na tayo?
Mas panatag ka ba riyan?
Doon siya nakatira. 'Yon ang bahay niya.
One-zero na.
Ikaw naman.
Di ako sigurado rito.
Sa unang pagkikita n'yo ng isang lalaki, gusto mo maayos ang suot mo.
Sabi ko, "Naku. Nakita niya na akong pawisan."
"Nakita niya na akong walang makeup."
Wala nang saysay na magpaganda pa ako.
Nakikita niya 'yong totoong ako. Nagsasaya lang kami.
Naiisip ko, "Harutan pa rin ito."
"Nakakatuwa siya, magandang karanasan ito."
"Nagkataon lang itong sitwasyon namin,
pero sana hindi pa ito malalim."
Samantala...
Nag-yoga siya.
Hello?
Mas inuuna ko ang trabaho kaysa sa ibang bagay.
May schedule si Matt. Ako, 9:00 a.m. hanggang 6:00 p.m.
Kailangang kumayod sa mga oras na 'yon at di ako puwedeng mawalan ng trabaho.
An'ong ginagawa mo?
Ayaw kong umabot sa puntong habang nandito ako sa bansang ito,
aasa ako sa kanya.
Hindi ko iniisip na, "Sa hinaharap, magiging kami."
Lamang 'yong, "Dapat masaya lang lagi."
Gusto kong magpatuloy, pero di ko alam kung saan mapupunta.
Pagod siya.
Kumilos ka.
Habang naka-quarantine kaming dalawa, halos wala kaming magawa,
kaya sinusubukan ko na lang gumawa ng kung ano-ano sa bawat araw.
"May magic class tayo. Ngayon, mag-aaral tayo ng tango."
Puro kami mga mini date sa loob ng isang araw.
Iba-iba ang naluluto namin bawat gabi.
Bawat gabi, iba ang pagkain namin.
Pusit, tuna, toros.
Pagkakataon 'yon para makilala si Khani at madiskubre ang pagkatao niya.
Totoo, maalaga, maalalahanin.
Nasa kanya na lahat.
Kami lang ang tao rito sa napakagandang beach.
Barista sa tabing-dagat.
Lime na tsaa.
Maghuhubad kami rito sa lugar na ito. Unang beses ko sa lifeguard stand.
Diyos ko po!
Sinusubukan kong tumingin nang palihim.
Talagang tumitindi ang chemistry namin.
May pagmamahal na at saka...
maraming masayang pagtatalik.
Oo, meron talagang spark. Pag kayong dalawa lang,
walang ibang gagawin kundi uminom at magtalik. Kaya...
Mga pulis ang mga 'yon.
Nag-hi at nag-bye lang. Pinakitaan sila ni Khani.
Maayos naman lahat.
Tapos na ang trabaho. Nakapagpaaraw kami.
Di namin alam kung hanggang kailan kami mananatili r'on,
wala na akong birth control pills.
Tiningnan ko kung ano ang mairerekomenda ng botika r'on.
Bitbit ko ang bag ko. Sabi ko, "Meron ba kayong katulad nito?"
Sabi nila, "Ganito lang ang meron. Pareho lang naman 'yan."
Tingnan ko lang sa Google itong tatak na ito.
May nakita akong press release, "Mag-ingat kayo sa ganitong tatak."
"Nailabas ito sa black market at peke 'yong ibang gamot."
"May mga ulat ng pagbubuntis kahit gumagamit nito."
Sabi ko, "Pangit ito."
Umaasa ako kasi sa botika ko nabili 'yong akin,
tunay at walang masamang epekto.
Bakit inimbitahan mo siya?
Spike.
'Yan, lalabas na si Spike.
- Di niya alam ang gagawin! - Ang tanga!
Spike. Hay, Spike!
Ang tanga ni Spike. Di niya nakita.
Hindi siya tanga!
Ano kaya ang mangyayari?
Gusto ko nang gupitin ang man-bun, pero kinabahan ako.
- May nangyari dito. - Kung di mo mapapansin, ayos lang 'yan.
Parang hindi yata...
maganda ang paggupit niya sa likuran.
Gumalaw ka kasi yata niyan.
Parang hindi. Pero may kaunting uka rito.
Hoy!
Pinoprotektahan ko ang kama!
Maraming naglabasang insekto sa Montezuma.
Ang daming insekto at kung ano-anong nilalang.
Tingnan n'yo ito.
Saan galing 'yan?
Di ko alam, pero ang dami nila.
Ang laki ng gagamba.
- 'Yan. - Diyos ko! Buhay siya! Ayaw ko niyan!
Ano ba naman 'yan?
Patay ka na ngayon!
- Khani, kumusta ka? - Nangangati.
- Makati raw siya. - "Nangangati"!
Ah, nangangati raw pala.
Hindi lang sa nakikita mo, o "Nakakatakot 'to."
Puno talaga ng kagat ng insekto ang katawan ko.
- Bago 'yang mga 'yan? - Oo.
Grabe. Puro ka na kagat.
Namamaga 'yong balat ko, sobra akong nangangati.
Masakit daw. Talagang pisikal na masakit.
Araw-araw, sinasabi ko, "Ano naman kaya ngayon?"
O kaya, "Ano kaya ang puwede kong gawin?"
IKA-20 NA ARAW ARAW BAGO UMALIS: 12
Sabado ng umaga. Hindi pa ako nakakagawa ng pancake.
Di ako 'yong gumagawa
ng mga tarabaho rito gaya ng pagluluto at paglilinis.
Kaya naman sisimulan ko nang tama ang weekend sa pagluluto ng pancake.
Siguro maglalagay lang ako rito, di ko alam kung gaano karami.
Lagyan mo ng chocolate chips.
Hayaan mo ako rito.
Pakiusap 'yon. Di ako kasing-demanding mo.
Iba-ibang pancake ang gagawin namin ngayon.
- Uh-oh. Parang medyo... - Naglagay ka ba ng mantika?
Hindi mo ako sinabihan.
"Non-stick" dapat ito ah.
Ang tumira sa bahay kasama ang isang lalaki, gaya noon,
parang inuulit ko lang din 'yong nakasanayan ko, kaya pakiramdam ko...
Ayaw ko nang bumalik sa gan'ong buhay
na inuuna ko 'yong lalaki kaysa sa sarili ko.
Nakakalimutan ko ang sarili ko pag nasa relasyon ako.
Di ko na naiisip 'yong mga kailangan ko, at hinahayaan ko silang apakan ako.
Ayaw ko naman talaga ng gan'on.
Alam n'yo 'yon, 'yong nandito kayo sa loob ng tatlong linggo na isa lang ang kasama,
mahabang panahon 'yon.
Isang taong di mo naman talaga kilala,
alam n'yo,
medyo mahirap din. Nakakapagod din 'yon.
Di pa ako handa na...
magpakasal, sigurado 'yan.
Hindi normal ang relasyon na meron kami.
Kasi sa normal na relasyon, makakaalis ka at magagawa mo ang gusto mo...
Ngayon kasi, nakakulong ako,
naka-quarantine sa ibang bansa,
buong araw na may kasamang isang tao.
Di umalis ng Vietnam ang mga magulang ko para dito!
An'ong masasabi mo na wala tayong kuryente?
Nakakainis, may inaalis akong ipis sa kama.
May mga pagkakataon din na mabigat ang mga bagay,
kung saan 'yong isa sa amin ay masama ang pakiramdam, o masama ang timpla,
pero wala kang relasyon sa taong ito, kaya magtitiwala ka ba?
Kakaiba 'yon.
Guys, magandang balita. Aalis tayo ng bahay! Gagala tayo.
- Sa wakas! - Sa wakas, nakahanda na si Khani.
Sa wak... Hoy!
Naubos ang buong araw sa paghahanda mo.
- Gusto mong ihagis ko 'to sa bintana? - 'Wag mong ihagis.
Ngayon, pupunta tayo sa Cabuya Island.
Kilala ang isla na 'yon,
dahil pinagmumultuhan ang isla na 'yon sa Costa Rica.
- Gaano katagal ang biyahe r'on? - Apatnapung minuto.
Apatnapung minuto? Aabutin tayo ng curfew.
Magandang maligo rito ah.
Diyos ko po!
Ano ba?
Pambihira.
Ano ba?
Di ko mabuksan.
Ayaw bumukas ng pinto.
Ayos lang tayo, tutulak lang tayo... nang kaunti.
- Bakit ayaw mong bumukas? - Suot na lang ako sa bintana?
Hindi ko alam.
Uy, Matt! Diyos ko po.
Mga ilang segundo na lang bago lumubog 'yong kotse,
o pumasok 'yong tubig, o tumaob kami.
Iniisip ko rin na kapag lumabas siya,
di na magiging balanse 'yong bigat at baka lumubog ako.
- Naku po. - Gaano kalala?
Di sumasayad sa lupa 'yong gulong... Gan'on.
Sobrang lala.
Ay, wow!
Ang naisip ko, ngayong nakalabas na kami,
"Magiging magastos ito."
Bale, ngayon...
Di ako malakas para sa ganito.
Paano kami makakaalis d'on? Dumidilim na.
Kailangan naming maialis ito rito sa lawa.
May nakita kaming dumaan na sasakyan.
Pinara namin 'yon.
Nagulat na lang kami, nand'on na 'yong mga tao. Mga isang dosena.
Di ko 'to gawa-gawa lang.
May lubid na.
Mayroong may trak d'on at ikinabit nila r'on.
Pinagtulungan talaga nila para lang maiangat.
Gan'on ang mga taga-Costa Rica.
Palagi silang nakahandang tumulong.
Masaya rito. Masaya talaga.
Maganda ang araw ngayon para magbilad
dito sa istasyon ng lokal na mekaniko sa Cóbano.
Magaling magmanho ang mga Asyano. Siya hindi.
MARTES, IKA-14 NG ABRIL IKA-29 NA ARAW ARAW BAGO UMALIS: 3
Salamat sa pagtawag sa linya ng Elite Member.
An'ong maitutulong ko, sir?
Hindi ko na makita rito ngayon 'yong flight na nakuha ko.
Tama, sa ipinapakita ko, ang mga available na ruta
ay sa ika-2 pa ng Hunyo.
Doon pa magbubukas ulit ang ruta.
Sige.
Bale, Martes iyon, ika-2 ng Hunyo.
Matatanggap n'yo na maya-maya ang e-mail ng bagong itinerary.
Ayos. Maraming salamat.
Ipagdasal mo kami.
- Walang problema. - Salamat.
- Magandang araw. - Bye.
Di naintindihan ang joke.
IKA-29 NA ARAW
Ang longest third date sa kasaysayan...
ARAW BAGO UMALIS: 48
...ay lalo pang humaba nang sobra.
Iniisip ko na, "Okay, tama na ito."
"Gusto ko nang makauwi."
Pero nakasara ang buong mundo at di 'pa puwede ngayon.
Di ko alam kung kailan kami makakaalis, o makakaalis pa ba,
o an'ong mga mangyayari.
Medyo mahirap na 'yon, hay...
IKA-30 NA ARAW ARAW BAGO UMALIS: 47
Medyo galit kausap si Khani ngayon.
At ipagdiriwang natin ang ika-30 araw sa pamamagitan ng pag-inom ng 30 shots.
Tatlumpu sa tatlumpu.
Tatlumpung araw sa ibang bansa, 30 shots. Gan'on kasi.
Dalawampu't walo pa. Hindi na lang sa akin ang vlog na ito,
at sa tingin ko, nakikita 'yon sa footage,
kung saan hindi ako kumikilos.
Wala nang, "Maglakbay tayo."
Patuloy lang kami sa pag-inom. Mga 11:00 a.m. 'yon.
Hanggang kailan ba itong ganito?
Magsisimula ka nang mapaisip at tatanungin mo na ang sarili mo.
"An'ong gusto mo sa buhay? Ano na?"
At nagiging palagay na kami sa isa't isa.
Hello?
Si Khani ito, nag-uulat mula Costa Rica.
Di ko alam kung kakayanin ko 'to.
Pero alamin natin.
Kung gan'on, puwede tayong pumunta... rito,
dito, at pagkatapos dito sa banda rito.
Si Matt 'yong tipo na gustong nag-aasikaso ng napakaraming bagay.
Siya 'yong laging nangunguna sa pagplano
pag may mga kailangan kaming asikasuhin o puntahan.
Napapansin ko na 'yong gan'ong katangian niya at natutuwa ako.
N'ong naikuwento niya 'yong mga naging karelasyon niya,
di ako makapaniwala na tinrato nila siya nang gan'on.
Kaya sa isip ko, sabi ko, "Kailangan mong umayos."
"Ikaw ang magpuno sa mga naging pagkukulang ng iba."
Hanggang dito na lang tayo sa Casa Divina. Ang sarap ng paninirahan namin dito.
Kung ganito ang takbo ng mga bagay,
bakit hindi tayo maghanap ng ibang lugar?
Paulit-ulit na lang din ang mensahe na ipinapadala ko sa lahat ng mga Airbnb,
binabago ko lang ang bilang ng araw,
sa pag-asang maaawa sila at di mananamantala.
Naalala ko 'yong sinabi mong mga Hinge date mo.
- Ikaw ang una ko! - Oo, oo. Di kita hinalikan n'on.
Di mo nagustuhan 'yon.
Naisip ko kasi, dapat mapaisip ka na parang, "Huh."
"Ano ba'ng mali ko?"
Walang mali sa akin, sa 'yo meron!
Sa wakas, nakarating din kami. Nakakatuwa rito.
May libingan ng mga hayop rito.
Sumalangit nawa sina Cacao at Acerola.
May isa pa. "Papaya." Ay hindi!
Halaman pala, pangalan pala ng mga halaman.
- Dito ang banyo? - Okay?
Makikita mo akong... dumumi, umihi, o ano man?
Papunta kami sa gubat.
Sa gubat? Magka-camping kami.
Sa gitna ng madilim na gubat, gusto ni Matt magsiga at magluto.
Di yata hilig ni Khani 'yon.
Ano eh...
'Yon.
Asian squat 'yang ganyan oh.
Ramdam kong may namumuo nang tiwala sa isa't isa,
habang sinusubukan naming mabuhay.
'Yong pagiging sabay-sa-agos namin, kalmado,
may malakas na loob, umubra eh.
Naramdaman namin. Di namin alam ang ginagawa namin pero kinaya namin.
Sa ilang linggong pinagdaanan namin, mula sa, "Bakasyon lang ito,"
napunta na sa, "Nahuhulog na ako."
At sinusubukan kong labanan ang pakiramdam na iyon, sa tingin ko.
Sasabihin n'ong dating ako, "Hindi."
"Dapat manatili kang binata. 'Wag mong gawin 'to."
Ikaw naman, kaibigan.
Di ka makikipaglaro sa mga kaibigan mo?
Tila may demonyo at anghel sa balikat ko.
Mag-asawa 'yon at saka 'yon.
Ay, wow.
PAJ (PAPA) KAMUSTA NA?
MALAPIT SA BULKAN ANG SUNOD NA BAHAY!
SANA NAG-IINGAT KAYO!
SIYEMPRE PO!
Sinasabi ng mga magulang ko, "Dapat magkakasama kayo palagi,
at dapat isang grupo kayo."
Pero di naman naghihinala si Papa.
KHANI KUMUSTA NA SA OSPITAL?
NAKAKATAKOT BA?
Ayaw ni Mama na nag-aalala kami.
Laging, "Ayos lang. Masaya akong tumulong."
Nagiging panatag ako kahit paano sa mga positibong pananaw niya.
Dito na kami titira ngayon.
Uy, may aso!
May bagong aso kaagad si Khani.
IKA-45 NA ARAW ARAW BAGO UMALIS: 26
Kagigising ko lang. Nakatulog din nang maayos.
Binuksan ko 'tong silong para makita ang magandang bulkan.
Pero wala, puro ulap. Natakpan na, wala nang bulkan.
Nakakadismaya. Sana maging maaliwalas.
May mga kabayo.
Sa La Fortuna, 'yon 'yong linggo na dapat magkar'on na ako habang naka-pills.
Wala pa rin kahit regular naman ako sa nakaraang...
mga 14 o 15 taon sa oras na 'yon.
Sabi ko, "Martes ako lagi dinaratnan." At Martes na, wala pa rin.
Lumipas pa ang ilang araw, at...
sana hindi peke 'yong nabili kong mga birth control.
Sabi ko, "Late lang ng ilang araw, hintayin mo lang."
Ipakita mo.
Nakaka-stress talaga 'yon.
Nangangatwiran na lang ako kung bakit di dumating sa tamang oras.
Ayaw kong isipin masyado hangga't di pa naman kumpirmado,
pero pareho naman kasi naming ayaw magkaanak.
Si Matt, lagi siyang gumagawa ng paraan para pakalmahin ako.
Lagi niya akong dinadalhan ng inumin.
Nagulat ako sa maliliit na mga bagay.
Ipinapakita niyang nasa tabi ko siya para sa mga kailangan ko,
at bago 'yong gan'on para sa 'kin.
Napaka-supportive niya at lagi siyang gan'on sa akin.
Puwede na rin.
Kung tutuusin.
Kakain ako ng pasta.
Sinusubukan kong 'wag isipin,
pero sa isip ko, "Kailangan na nating umuwi."
"Di ako puwedeng manganak sa ibang bansa."
Abangan n'yo ang mangyayari.
- Nahulog ka na ba sa 'kin? - 'Yan din sana ang itatanong ko.
Hindi na ako nahuhulog ngayon.
Hindi ako nahuhulog. Wala akong pakiramdam.
- Isa kang manhid na robot. - Mismo.
Tapos na 'yon.
TINATAWAGAN SI MIKE...
Michael?
Ano 'yon, Mateo?
Hi, Callie.
Hi, Tito Matt.
Kumusta?
Naiinggit ako dahil nandiyan ka sa Costa Rica.
Oo nga eh, di ako makaalis dito.
Tumatawag na sila sa Zoom para gumawa ng margarita at...
Nakakatuwa na nagagawa namin 'yong gan'on kasasayang mga bagay.
Dahil pinoproblema ko 'yong pakikipaghiwalay ko n'on.
Sinasarili niya lang 'yong mga bagay.
Pag malapit ka talaga sa mga tao at may pinagdadaanan sila,
tatawagan ka nila ano mang oras, at nandito lang ako.
Sa puntong iyon, gustong makilala ni Matt si Liz.
"Ipakilala mo naman ako sa isa."
Gusto kang makilala. Ito si Elizabeth.
- Uy, Elizabeth. - Nobya ko.
- Hi! - Kumusta?
Mabuti naman ako, kumusta ka?
N'ong malaman kong kakausapin niya ako,
"Magiging cheesy ka ba at sasabihin mo sa akin lahat ng gusto kong marinig?"
Medyo nagulat ako.
Sabi ko, "Baka pareho kaming makulit."
Sigurado 'yan. Nahanap mo na ang katapat mo.
Mukhang interesado siyang malaman kung sino talaga si Khani.
At nagustuhan niya 'yong mga pangit na katangan ni Khani.
Sa gan'on mo malalaman na mahalaga sa kanila 'yong kaibigan mo.
Di ko pa lang masabi kung kailan kami makakabalik sa New York.
Kung paano 'yon, alam mo na... mangyayari.
Ay! Nawala ka... Teka.
Ay! Iisipin niyang binabaan ko siya. Tawagan mo ulit.
An'ong gagawin natin?
KUMUSTA SI LOLO?
LUMALABAN NAMAN, NAIINIS SA LOCKDOWN.
DI KO SIYA MASISISI!
UUWI KA BA?
SA IKA-2 PA NG HUNYO, PERO SANA MAPAAGA
TIIS LANG, 'WAG KANG SUSUKO!
Malapit talaga ako sa lolo ko.
Ang hirap na mag-isa siya sa pinagdadaanan niya.
Nakakainis kasi wala ka man lang magawa na kahit ano.
Hanggang tawag ka lang o FaceTime.
Tapos, an'ong sasabihin mo?
Iba pa rin kasi pag nandoon ka mismo.
Maganda kung makakauwi na ako.
'Yon, di pa rin tapos ang quarantine.
Pero meron kang 24-oras na hall pass para makakilos nang malaya.
An'ong gagawin mo sa 24 oras?
Pupunta ako sa bar,
magpapalinis ng kuko.
Habang mas nakikilala ko si Matt, sinasabi ko, "Ayos lang sa akin na maging kami."
Pero sa loob-loob ko, pakiramdam ko, tinatraydor ko ang sarili ko.
Wala si Matt n'ong mga red flag sa mga nagdaan kong karelasyon.
Nagawa niyang maging komportable ako sa kanya.
Tinanggap niya kung sino ako,
di niya ipinaramdam na mali ang mga gusto ko.
Kaya naramdaman ko na naging malaya ako at naipakita ko kung sino talaga ako
at ayaw kong maglihim sa kanya.
Ako naman,
kung sasabihin nating hindi gan'on kaganda ang gupit ko mula sa Khani's Cuts,
magpapagupit na rin ako.
Naisip ko na di kailangang maging pangit ng isang relasyon gaya ng naranasan ko.
- Masahe? - Oo, magpapamasahe rin ako.
Puwede palang ganito.
- An'ong ginagawa mo? - Maglalakbay tayo!
Sa bukal-talon-lawa na kasing-init ng bulkan.
Ayos.
"Sa taglamig, iwasan ang blah, blah na biglaang mangyayari." Tag-init ngayon.
"Mga hayop." Oo, marami nga.
- Gusto mong magbanyo? - Ayaw ko nga.
Gusto mong dumaan sa bar?
Maririnig mo na ang ilog.
May aso.
Nakahanap kami ng tour guide.
At tatlong aso.
Kahit may nararamdaman na kami para sa isa't isa,
wala pa rin siyang emosyon sa mukha niya.
"Ewan ko ba." Sabi ko, "Hindi pwede."
"Nahuhulog na ako. Dapat siya rin."
Nagawa natin.
Hi, kaibigan.
Di namin napag-uusapan kung an'ong mangyayari.
Kaya, sa isip ko, "Okay."
"Di niya nababanggit, baka kanya-kanya na lang."
Ayaw kong maging kampante.
Hindi ako aakyat sa bundok para lang gumulong pababa.
Pura vida.
Pareho siguro naming iniisip, pero walang nagbabanggit, kaya...
saka na lang namin pag-uusapan.
Ang ganda.
Hoy!
Matagal na rin kaming ganito.
Sa nagdaang panahon at mga pangyayari, pakiramdam ko, naging panatag na kami,
at di ko na kakayanin pang labanan 'yon.
Doon ko nasabing, "Okay." Nagiging "kami" na 'yong "ako" lang.
Kinaya namin.
- Mga 12 metrong talon. Tinalon namin 'yon. - Dala mo 'yong GoPro, tama?
Naku naman!
Buwisit! Un momento, nakalimutan ko ang GoPro.
IKA-52 NA ARAW ARAW BAGO UMALIS: 17
Magandang umaga, mga binibini at ginoo. May buko si Khani.
Dito kami ngayon sa sasakyan.
Dalawang oras pa bago makarating sa kabihasnan.
Maalog na biyahe 'to.
Magiging maalog 'to, 'yong buong biyahe mismo.
Pagbalik namin sa San José, dinatnan na ako.
"Nabunutan ako ng tinik."
Puwede na ulit gawin 'yong mga ginagawa namin.
Kahit p'ano, gumana 'yong Costa Rican pill.
Matapos ang lahat ng pinagdaanan namin, sa wakas, magandang balita naman.
Nakahinga kami nang maluwag.
An'ong ginagawa mo?
Kumusta kayo? Ako si Matt.
Anim na linggo nang naka-quarantine sa Costa Rica.
Sandali lang.
Kumusta kayo? Ako si Matt.
Anim na linggo nang naka-quarantine sa Costa Rica.
Pero sandali lang, may iba pang nangyari.
Ipinakikilala ko sa inyo si Khani.
Ang pinakamagandang babae sa Costa Rica.
- Bolero talaga ‘to. - Tingnan n'yo. Saan ka pupunta?
Di ko alam an'ong sinabi niya, pero inaalipin niya ako rito.
Pinapag-ehersisyo niya ako, pinagluluto.
Tulong! Tulungan n'yo ako bago pa siya mahulog sa akin.
Hoy!
Una sa lahat, binabaliktad mo yata.
Di ako mahuhulog sa 'yo. Baliktad yata.
- Di ako nahuhulog. - Tama 'yan!
Mukhang nagsaya naman tayong dalawa rito.
Di 'yan totoo.
N'ong unang ipinakilala ko si Khani sa vlog ko, parang sinasabi ko na,
"Itutuloy na natin ito. Sinasabi ko na sa mga tao."
NAG-U-UPLOAD ANG VIDEO
Girl's day ngayon, pero dahil walang kaibigan si Khani rito,
ako na lang muna.
Babae na ulit ako, na may magagandang pilikmata.
Wala nang balbas.
- Sanggol na ulit siya. - El guapo.
Parang, "Sige, tayo na ngayon," kahit di namin sinasabi.
An'ong kulay ang gusto mo? Ako, gusto ko lahat.
- Gutom at galit na si Khani. - Hindi!
Emergency na ito.
- An'ong gagawin natin ngayon, Khani? - Magpapa-tattoo tayo.
Magpapa-tattoo ng "pura vida" si Khani sa tadyang,
pero di siya nakapag-deodorant.
Di niya naman pangalan 'yon. Para lang may alaala kami rito sa lugar na ito.
"Masayang buhay" ang ibig sabihin n'on.
Sinusulit namin ang pagpapakasaya sa Costa Rica.
Sa huli, naisip kong magpalagay ng iguana.
Dito banda si Spike.
Ngayon, nandito pa rin siya, aasarin ako habambuhay.
Pura vida.
- Sinisilaw mo ako! - Nagagalit ka na ba?
Hindi. Magagalit ba ako sa napaka-cute mong mukha?
Kain na tayo.
Hindi karahasan ang sagot.
Matatakutin ka pala eh.
IKA-58 NA ARAW ARAW BAGO UMALIS: 11
Marami palang makakapanood ng vlog ko na tungkol kay Khani.
'Yong isang naka-follow sa 'kin, sabi, "Uy, puwedeng i-share?"
IBAHAGI
Nagka-panayam kami sa People Magazine.
Doon na nagsimulang malaman ng lahat ang tungkol sa amin.
NAGKAKILALA SA APP NAGPUNTA SA COSTA RICA PARA SA THIRD DATE
Mula r'on, nagsunod-sunod na ang panayam.
Na-stranded sina Matt Robertson at Khani Le sa Costa Rica.
Mula sa pagiging sobrang pribado kahit sa mga kaswal na relasyon,
hanggang sa buong mundo na ang makakaalam na may nobya na pala ako.
Sa isa sa mga naunang panayam namin,
tinanong kami ng tagapanayam, "Magkasintahan na ba kayo?"
Tapos, sabi ni Matt, "Oo, magkasintahan kami."
Sa isip ko, sabi ko, "Oh, tayo na?"
Lumalakad si Matt na parang wala siyang sinabi.
Naiinis ako sa 'yo!
Bakit naman?
Sa totoo lang, di ko gusto na nakikita na ng buong mundo ang pribadong buhay ko.
Nakikita na ng mga pinsan ko, tine-text na ng mga tita ko si Mama.
Nabubuko na ang pagsisinungaling ni Khani.
Aabot ito sa trabaho ko, kaya tumawag na ako sa boss ko.
"Sasabihin ko lang na malalaman n'yo na
kung nasaan talaga ako nang ilang buwan."
"May kasama akong lalaki sa Costa Rica."
Natatawa lang sila r'on. "Hay, salamat sa Diyos."
Nag-aalala na rin ako n'on
kasi baka nakita na 'yon ni Papa.
Pero di ko pa rin magawang sabihin sa kanya.
Kinakabahan ako!
- Bakit? Nagawa na natin 'to. - Naku.
- 'Yan. May tanong si Jeremy... - Ano?
Magsalita ka rin.
Ulitin natin!
Ayaw ko ng mga panayam. 'Yon ang di ko gusto.
Iniisip ko na kung ano ba ang motibo niya.
Iniisip ko, "Paano kung umuwi kami,
at magkahiwalay at biglang matapos lahat?
Siguro mahirap lang din talaga na magkasama kami.
Maraming natutuwa sa kanila
at gusto ng mga tao na magkatuluyan talaga sila.
Minsan sasabihin ni Khani, "Paano kung hindi?"
"Ayaw kong may madismaya."
Sabi ko, "Huwag gan'on. Sarili mo ang isipin mo."
Kung may makakatuluyan ka, dapat ikaw ang may gusto n'on.
- Nagtatago si Khani sa press... - Hoy!
...sa pagbabalatkayo niya.
Suot niya ang bigay kong baseball cap.
Walang makakakilala sa akin.
Walang autograph, walang litrato.
Sasabihin ni Matt, "Lahat ng ito, kakayanin ko,
para sa ganito talaga ako."
Pero si Khani, hindi yata niya talaga gusto 'yong gan'on.
- Para kay Khani lahat 'to. - Hindi naman lahat.
Maliit na plato sa 'kin at kalahating sandwich,
tapos, sa kanya na lahat.
Uy, may mga darating pa.
Isa siyang halimaw.
Lahat tine-text na ako tungkol sa istorya. Sabi ng kapatid ko sa group chat...
CHIVES (KAPATID) NABASA KO SA PEOPLE.
KIMPLE (KAPATID) LOLOL
CHIVES OPS MALING TEXT GROUP
MAJ (MAMA)
May pa-smiley face si Mama! An'ong nangyayari sa pamilya ko?
- Patingin. - Pinapalala ang nila.
Ang problema, isa sa limang tao rito ay 'yong tatay niya,
na hindi alam na nandito ako.
Sa tatay ni Khani, mabuti po akong tao.
Napoprotektahan ko po si Khani sa mga gagamba,
pero di masyado sa mga insekto.
Marami po siyang kagat. Pero ginagawa ko lahat.
- At... - Mabait siya, Pa.
...'wag po kayong magagalit
kay Khani.
- Pinoprotektahan niya kayo... - Ayaw ng mama ko sa balbas.
- Ayaw sa balbas? - Oo.
Naku, sige...
Hi, sa mama ni Khani. Mabuti po akong tao.
Mas maganda na po ang balbas ko ngayon, kaya...
May bago po akong tattoo, si Spike.
- Ayaw nila sa tattoo. - 'Wag n'yo pong tingnan.
Mas lumala pa.
IKA-69 NA ARAW ARAW BAGO UMALIS: 9
Buenos dias!
Para saan 'yan?
Nakansela ang flight.
Nakita ko nga.
Nakita mo na? Alam mo na.
Maraming beses na kaming muntik makauwi, pero wala talaga.
An'ong gagawin natin?
Di na nakakatuwa. Umuwi na tayo.
- Pinlano mo 'to. - Hindi, 'yong isang...
Tinawagan mo sila para kanselahin nila, tama ba?
Nalilibang ka na.
'Yong nag-iisang embassy flight bukas na ang lipad eh.
May tatlong upuan pa.
Sa puntong 'yon, nag-anunsiyo sila sa embahada
na may mga flight na sponsored ng gobyerno.
Kailangan namin 'yong flight. Kaya gumastos kami ng ilang libong dolyar.
Parang totoo na 'tong isa.
Kumpirmado na. Nasa phone ko pa rin.
Bumalik na tayo sa States.
Huling tirahan na sana namin itong isang 'to. Suwertehin sana.
MAJ (MAMA) SABIHIN MO NA KAY PAPA MO
KHANI SIGE PO
Sabi ni Mama, "Malalaman niya rin. Sabihin mo na sa kanya
bago pa niya malaman."
"Sabihin mo, matagal na kayong nagde-date. 'Wag mong sabihing bago pa lang..."
Magsisinungaling ka ulit?
Oo, pero kaunting pagsisinungaling lang para di naman siya masyadong magalit.
Mababasa niya ang mga artikulo.
- Sasabihin mong nagsisinungaling sila? - Oo.
Di ka pa ba nagsinungaling?
Nagsinungaling, pero bihira.
Parang lagi kang nagsisinungaling ah.
Gan'on na nga.
- Eh sa akin ba? - Sinabi ko na.
- Ano? - Di ako magsisinungaling.
Eh bakit ka tumatawa?
Ewan ko.
Nagsisinungaling ako para maging malaya kasi pinaghihigpitan ako ng tatay ko.
- Kung di kita... - Oo.
Pag pinigilan mo akong gawin ang mga gusto ko, magsisinungaling na ako sa 'yo.
Sige.
Nasusuka ka? Bakit?
Mag-uusap kasi kami ni Papa.
Alam kong medyo nababahala siya sa pakikipag-usap niya sa telepono
at matagal na niyang ipinagpapaliban 'yon.
Tingnan mo ang ganda mo.
Sana ganito ako kaganda sa BuzzFeed.
Ew.
Umalis ka rito!
Hello.
Hi, Papa.
Uy! Kumusta?
Ano po ang nangyayari diyan?
Wala naman masyado.
Nakansela na naman ba ang flight mo?
Hindi naman po sa gan'on. Pero...
Naku. An'ong problema?
Mga kaibigan ang kasama ko, di ba?
Mm-hmm.
Bale po, 'yong isa sa kanila, idine-date ko.
Teka. Lalaki?
Opo.
Di ba, ang sabi mo puro kayo... Lahat kayo mga babae?
Ang sabi ko, mga kaibigan.
Okay, di maganda 'yon.
May nakaalam kasi ng kuwento namin
tapos, nagustuhan niya,
kaya ngayon kumakalat na sa mga balita.
Medyo agaw-atensyon kami ngayon dahil doon.
Mag-ingat ka sa mga sasabihin mo.
Lumalabas ang pagiging tatay niya at pinagsasabihan ako.
"Ano man ang sabihin mo, habambuhay na 'yon sa Internet."
"Mag-ingat ka."
Sabi ko, "Okay, tapusin lang natin 'tong sermon."
"Huwag mo nang banggitin 'yong lalaki, makakalimutan niya rin."
Mabalik tayo, di mo sinabi na may kasama kang lalaki.
Dalawang buwan mo siyang kasama.
- Di 'yon... - Opo.
Oo, di maganda 'yon, Khani.
Ni hindi nga namin kilala 'yan, o kung anong klaseng tao siya.
Alam ko na naman na marunong ka nang magdesisyon,
pero, alam mo 'yon...
Ang tagal din n'on ah.
Di rin namin inasahan na magiging ganito kahaba.
May kasama naman kaming iba.
- Okay? - Okay.
Sinabi mo na kay Mama?
Tatawagan ko pagkatapos natin.
Siguradong manghihingi 'yon ng mga larawan niya.
- Opo, ite-text ko siya. - Sige.
Sige.
Sige po, mahal ko kayo.
Okay, mahal din kita.
Paalam po.
Sige, paalam.
Ang iniisip ko n'on kay Papa, mas...
Mas magagalit siya, at pupunahin niya 'yong desisyon ko.
Pero kinausap niya ako bilang matanda, kaya napaisip ako sa pagsisinungaling ko.
Bago sa akin 'yong gan'on. 'Yong magsabi sa tatay ko.
Ayos.
Sabihin mo ang nangyari.
- Kumusta naman? - Pinangaralan ako.
Tungkol saan?
Puro mga, "Mag-ingat ka sa sasabihin mo sa media."
"Baka bumalik sa 'yo at masaktan ka lang."
An'ong sinabi niya tungkol sa... akin?
Sabi niya, "May kasama kang lalaki? Hindi maganda 'yon."
Hindi rin ako mapakali,
kasi siguradong nasa isip niya na 'yon.
"Paano kung i-search niya?" Tapos...
'Yon, medyo nakaka-stress lang din.
IKA-78 NA ARAW ARAW BAGO UMALIS: 1
Huling araw na namin dito.
Huling araw na sa Costa Rica.
- An'ong pakiramdam? - Handa na akong umuwi.
Talaga?
Parang, "Pupunta na ako sa Texas!"
Mailap si Khani n'ong mga huling araw namin doon.
Kakaiba lang. Dahil ba aalis na kami?
O may ginawa ba ako? Di ko alam ang gagawin ko.
- Ano 'yan, Khani Kharnitas? - Mag-che-check in!
- Para saan? - Sa flight natin pauwi.
Ika-78 na araw, mag-che-check in na kami. Lagi kaming di umaabot sa ganitong punto.
May ipinakitang artikulo si Papa, "Di nakakalimot ang Internet."
'Wag mong kakalimutan 'yon.
Hindi kita kakalimutan.
Bale, ang tanong ngayon...
Iniisip ko lang...
- Paano ko ba 'to sasabihin nang kaswal? - Ano ba 'yon?
Hindi ko alam. Sa paglalakbay natin, sa tingin mo ba may nagbago sa 'yo?
O gan'on ka pa rin?
Gan'on pa rin naman.
- Hindi, pero... - 'Yong ako mismo?
- Oo. - Bilang tao?
Wala ka bang ipinagbago sa paglalakbay natin? Wala kang ginawang bago?
Sinabi ko, ayaw kong buksan ang sarili ko.
Okay, isa 'yon.
Tingin ko naging bukas ka naman sa paglalakbay natin.
- Pinilit mo ako sa di ako komportable. - Di kita pinilit. Gusto mong maging bukas.
N'ong simula, pareho tayong may harang na...
napakataas.
Pinapawisan ako.
Kailan mo naramdaman na parang nagiging palagay na ang loob mo?
Para makilala ang sarili mo?
Di ka pa rin ba palagay?
Tinatanong kita.
Kailan ka nagsimulang maging palagay?
Parang di na naman ako nagiging palagay.
An'ong ibig mong sabihin? Kailan nangyari 'yan?
Gusto ko lang mag-ingat.
Napaka-negatibo mo.
- Lasapin mo lang ang sandali. - Ayaw kong umasa.
'Wag kang umasa, lasapin mo lang ang sandali.
- Sinusubukan ko. - Sabi mo, hindi mo iniisip ang hinaharap.
Di nga! Pero tinatanong tayo ng lahat,
"Ano na'ng susunod? Ano na'ng gagawin n'yo?"
"An'ong mangyayari pagbalik n'yo?" Di ko alam!
Walang nakakaalam.
Pagkatapos kong ideklara na magkasintahan na kami,
alam kong nagkar'on siya ng maraming alalahanin sa isip niya.
Naging, "Di na naman kami palagay sa isa't isa" dahil sa ginawa ko.
N'ong makakaalis na kami, kakaiba 'yong pakiramdam.
Di lang 'yon basta bakasyon eh, di ko 'yon makakalimutan.
Di pa ako handang umuwi at magpanggap na di nangyari ang lahat ng 'yon.
Paalam, Costa Rica.
Mami-miss ko ang tanawin. Guys, aalis na kami. Di ako makapaniwala.
Halos sakto lang ako sa oras.
Kung matuloy, makakauwi na kami sa US pagkatapos ng tatlong buwan.
Matutuloy 'yan.
Sabi ko, "Sobrang nagpadala ba kami sa mga panayam?"
At, "Lagi ko na bang kasama 'tong lalaking 'to? Paano na pag-uwi?"
Di namin napag-usapan ang mangyayari.
Paano kung magkanya-kanya kami?
Naiinis sa akin si Khani dahil nakikilala kami ng mga tao sa airport.
- Ayaw kong makilala ako. - Lumalapit sila at binabati nila kami.
Parang celebrity ka na sa Costa Rica.
- Pwedeng pa-autograph? - Tumahimik ka.
- Tulungan kita? - Hindi!
Di kita kailangan.
Pero gusto mo ako.
Nakasakay na kami.
Masaya kaming makasama kayo. Tuloy-tuloy tayong bibiyahe sa Houston.
Welcome aboard.
Nakarating na kami!
Di ko alam kung makakalusot ka sa customs.
- Hoy! - Lagot ka.
Ikaw 'yon.
MGA GALING IBANG BANSA
DINE-IN TO GO PASOK!
May potato salad sila!
- Ang bango rito. - Oo nga.
I-record natin 'to. Ano 'yong tanong mo?
- Sabi ko, "Kailan ang anibersaryo natin?" - Unang date o bilang magkasintahan?
Bilang magkasintahan.
- Sige... - Akin na 'to.
Kailan na nga?
Di mo ako tinanong.
Ng ano?
- Kung puwede kitang maging nobya? - Oo.
Sige. Puwede ba kitang maging nobya?
Hindi!
Sinadya mo 'yon.
- Puwede ba kitang...? - 'Wag!
- Puwede ba kitang maging nobya? - Oo na!
Di katanggap-tanggap ang sagot mo.
Oo.
Matthew Thomas Robertson.
Nobyo na kita.
Umoo siya. Kaya ngayon, kami na.
Di 'yon parang, "Alam kong mahal ko siya."
Bunga 'yon ng mga pinagdaanan namin,
lahat ng mga ginawa niya, kung paano niya ako tratuhin.
Napagtanto ko na lang na meron talagang namamagitan.
Nagsama sila isang buwan pagkatapos umuwi.
Naglilipat na kami. Unang ilang kahon.
Ang pinakamalaking nangyari,
ang sobrang importante sa akin dati,
ay makapagpost at maging masaya sa dami ng likes,
pero ngayon, parang nadagdagan 'yon ng ugnayan namin ni Khani.
Di ko kailangan ng koneksiyon sa mga tao online
dahil itong koneksiyon na meron ako, ito lang ang importante sa akin ngayon.
Pinuntahan din nila ang mga magulang ng isa't isa.
'Yon na 'yong tulay. Pagtawid sa tulay, nasa Maine na tayo.
May ulang sa Maine.
Nakilala na ni Khani ang pamilya ko. At may bago siyang nobyo. Gabe, mag-hi ka!
Hi!
Hi, Bob.
- Hi, Bob. - Kumusta?
- Kumusta ka na? - Kumusta ka na?
Ano nga po ulit 'yan?
Bale, itlog... itlog ng itik.
Okay. Ngayon tanggalin mo na.
Tapos...
- Ano ang lasa? - Masarap naman po pala siya.
Hindi ko po alam.
Sige po, paunahan po tayo, G. Le.
Walong buwan lang, aniberasryo na nila.
Nagiging komportable ako sa piling niya.
Di niya ako kinokontrol, at hinahayaan niya akong magpakatotoo.
Di ko kakailanganin pang magsinungaling sa kanya.
Lalo na para sa taong sumuko na sa pag-ibig,
at ayaw nang sumubok pa ulit,
ang makaramdam ng ganito, parang, "Oh!"
"May mabubuti pa palang tao."
May aso sila na Banks ang pangalan.
Ang munting anghel namin, si Banks.
Siya ang paborito ni Khani.
Ako dati ang pinakamataas, kaya lang dumating si Banks.
Si Banks na ang susunod naming tattoo.
Ito na ang pinakahihintay niyang araw. Uh-oh, heto na.
Natanggal na!
Paalam.
Pinakamahabang ikatlong date pa rin nila ngayon.
Di ako mahuhulog sa 'yo.
Tama 'yan!
Tagapagsalin ng subtitle: John Vincent Lunas Pernia