Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
POLICJA
Frank Molina.
Nawet deszcz nie powstrzyma żadnych sępów.
Mogę zobaczyć?
To proste, Almagro.
Albo mnie wpuścisz, a ja o tym napiszę, albo pójdę do domu
i napiszę o tobie i twoim beznadziejnym wydziale policji.
Dwie minuty.
Młoda para.
Ponad 30 lat.
Zadzwońcie po karetkę! Almagro!
Wszyscy troje mieliśmy umrzeć.
Zadowolony?
Możesz już iść.
Wiesz, że przedawkowali.
Nie są warci artykułu nawet w tym gównianym magazynie.
Zmarli po wypiciu toksycznej wody deszczowej.
Nikt nie jest na tyle głupi, żeby pić to gówno.
Umarli z powodu zbyt wielkiej wiary.
Dziewczyna żyła.
Gdybyś robił, co trzeba, mógłbyś ją uratować.
Dalej! Mocniej!
Dalej!
Panie i panowie,
ulubienica wszystkich!
Lady Masakra!
Lady!
OPÓR WALKA
BEZ STRACHU
Przedstawiamy niepokonaną mistrzynię tego sezonu!
Pani Nocy,
Królowa Chaosu!
Drogie panie. Zróbmy wspaniały pokaz.
Żadnych niskich ciosów. Żadnego drapania.
Hej!
Przerwij walkę albo wypadasz!
Przestań!
Do swoich narożników. Na mój znak.
Lady!
Dawaj!
Wstawaj! Walcz.
Ta Lady Masakra?
Co robisz? Miałaś przegrać!
Lady!
WTAJEMNICZENI
Ostatnie dziesięć lat były dla nas wszystkich wyzwaniem.
W mieście wyschły wszystkie źródła wody pitnej.
Zabijając nas, jednego po drugim.
Z pragnienia,
ale także od chorób, na które nie cierpieliśmy od wieków.
Kwaśne deszcze na naszych ulicach, zatruwające nas,
jak rozbitek umierający z pragnienia w oceanie pełnym wody,
z którego nie może wypić ani kropli.
Niedobór wody jest faktem, nie możemy temu zaprzeczyć.
Ale nie może to zaciemniać naszego osądu.
Dlatego dzisiaj mam przyjemność przedstawić wam
plan rozwoju Kasbah.
Projekt mający zrewolucjonizować tę przestrzeń
w kierunku przyszłości, jakiej to miasto nie poznało.
Burmistrzu, czy ma pan zgodę ojca na promowanie takiej zmiany?
Od początku kandydowania jestem niezależnym liderem.
Jego machina polityczna nie jest niezależna.
Dziękuję.
Walka była dwie godziny temu. Za późno na pocieszanie.
Nie potrzebujesz tego.
Tylko odpowiedzialnej osoby dorosłej, która pomoże ci zmyć makijaż.
- Jak przetrwałaś tak długo beze mnie? - Nie wiem.
Coś nie tak?
Rodzina ze sklepu też zniknęła.
- Dom jest pusty. - Musisz to opublikować.
- Muszę pogadać z Frankiem Moliną. - Z tym dziennikarzem pijakiem?
- To mnie przerasta. - Nigdy więcej tak nie mów.
Jesteś najlepsza.
Jedźmy do domu, wszystko ci opowiem.
- Nie wiem, czy będę spała w domu. - Zapomniałam, że masz dziś randkę.
- Mogę się z nim zobaczyć jutro. - Nie, długo już czekałaś.
Znam cię, Moni. Przyszłaś, bo mnie potrzebujesz.
- Jedźmy do domu. - Poradzę sobie.
- Pa. - Jeśli ktoś może to naprawić, to ty.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Niegrzeczna.
Zawsze.
Nie ma za co.
Pas.
Panowie.
Wygrałem.
Tak!
Rozdawaj.
Co jest, Molina?
Ty wisisz nawet swoją duszę.
Pas.
Co robisz?
Co masz na myśli, Molina?
Myślisz, że jestem głupi?
- Graj fair. - Albo naucz się grać.
Co chcesz zrobić?
Pan Frank Molina.
Mónica Perea.
Od kilku godzin cię szukam.
Następnym razem podążaj za szczurami, to mnie znajdziesz.
- Jak się masz, Moni? - Kupiłam mieszkanie.
- Jak idzie niezależne dziennikarstwo? - Przekonaj się sam.
OPÓR KASBAH
Podoba mi się tytuł.
Zawsze walczysz.
Tylko to w życiu potrafię.
Przykro mi, że spotkało cię to w gazecie.
Ta gazeta nie była dla mnie. Piszę teraz do Kroniki Wieczornej.
Zasługujesz na coś lepszego.
Czemu mnie szukałaś?
Gdy byłam w twojej klasie,
mówiłeś, że są sprawy, którym boisz się stawić czoła.
A to właśnie z nimi musimy się zmierzyć i nigdy nie odwracać się plecami.
- Ten nauczyciel to już przeszłość. - Ludzie z Kasbah znikają.
Mam dane, świadków...
Ale dlaczego potrzebujesz mnie?
Potrzebuję dziennikarza, który pomoże mi to zbadać.
Opublikuj to sama. Masz wszystko, czego potrzeba, by narobić hałasu.
Frank, potrzebuję tylko kilku godzin.
Jutro.
Porozmawiamy jutro. Wiesz, gdzie mnie znaleźć.
- Nigdy nie myślałam, że skończę na ringu. - Dlaczego?
Z powodu mojego taty.
Po każdej walce wracał ze złamanym nosem i opuchniętą twarzą.
Był jak ten dom.
Miał ogromny potencjał,
ale jego dusza była pełna tajemnic i pajęczyn.
Należał do mojej rodziny.
Od lat stoi pusty.
Razem z bratem się tu chowaliśmy.
Wygląda na to, że nadal to robisz.
Nie chowam się, Gaby.
Taki jestem. Niczego przed tobą nie ukrywam.
Co?
Wpatruję się w twoją duszę.
I co widzisz?
Strach.
Ale nie przed tobą.
Przed wszystkim oprócz mnie.
Chwila.
Mam coś dla ciebie.
Wiesz, jak czuje się kobieta, gdy po seksie dostaje prezent?
To nie tak. Planowałem to od miesięcy.
Jeśli pozwolę ci dać mi tylko jeden prezent w tym życiu,
czy to będzie ten?
Podoba ci się?
Piękna. Podoba mi się.
Włóż ją.
Nie.
Zachowajmy ją na moją następną walkę.
OPÓR KASBAH
PIĘKNO JEST NA ULICACH
Gaby?
- Co się stało? - Dziewczyna skoczyła z trzeciego piętra.
Jak na ironię, w miejscu, gdzie nigdy nie przestaje padać,
nie możesz pić wody, bo jest toksyczna.
Ta rodzina wiedziała i powiedziała: „Dość”.
Jesteśmy jak spadający samolot, żaden pasażer nie chce w to uwierzyć.
W momencie, w którym zdajemy sobie z tego sprawę...
będzie tak późno, że zobaczymy, jak nasze ciała uderzają o chodnik.
„Jedyna moc, która nam pozostała, nasz ostatni akt buntu,
to wybór: umrzeć z pragnienia albo umrzeć przez wypicie toksycznej wody deszczowej”.
Co to ma być, Molina?
Pięć stron bzdur? Ani jednego zdjęcia.
Pracujesz tu od miesięcy i nie dałeś mi jeszcze żadnej grafiki.
Żadnych sensacji. Dałem ci aparat.
Przecież wiesz, że nie jestem fotografem.
To dlaczego tu siedzisz? Nie rozumiem tego.
Spójrz, takich rzeczy potrzebuję.
Sensacja, a nie jakieś bzdury, które mi dałeś.
Ludźmi rządzi chorobliwa ciekawość.
Co to jest?
Transseksualna dziewczyna wyskoczyła z okna. Nie wiem.
Coś ci powiem, żeby była jasność.
Widzisz, o co proszę?
Frank.
Frank!
Spokojnie. To ja, Carmen.
Zrelaksuj się.
Co ty tu robisz?
Martwiłam się. Nie odbierałeś telefonu.
Nie rozmawialiśmy od roku.
Rodzeństwo wyczuwa różne rzeczy.
Tym razem twój szósty zmysł zawiódł.
Nic mi nie jest.
- Zrobię ci zupę na kaca. - Nie jestem głodny.
- Dlaczego nie chcesz pomocy? - Nie potrzebuję niczyjej pomocy.
Zwłaszcza twojej.
Kiedy ostatnio brałeś tabletki?
Wziąłem je. Tabletki biorę regularnie.
Potrzebujesz profesjonalnej pomocy, Frank.
Nie, zapomnij.
To choroba dwubiegunowa.
Nie wrócę do szpitala psychiatrycznego.
Co to jest?
Nie, to...
Przyjaciółka, która popełniła samobójstwo.
Dlaczego na to patrzysz?
Coś się tam nie zgadza.
- Więc badasz tę sprawę? - Nie.
- Dlaczego nie? - Nie jestem detektywem.
Jestem tylko pieprzonym frajerem, który trwa w tej dziurze.
Chcesz się nad sobą użalać? Twoja sprawa.
- Nie dołączę do ciebie. - Nie musisz.
Prosiłem, żebyś przyjechała? Dzwoniłem?
Powiem ci to raz i więcej nie powtórzę.
Dobra, słucham.
Jesteś w tej dziurze najlepszym dziennikarzem.
Umyj twarz. Weź tabletki. Idź do pracy.
Twoja przyjaciółka zmarła, a ty będziesz tak siedzieć?
Nie jesteś taki, Frank. Troszczysz się o ludzi.
Zrobię ci zupę, czy ci się to podoba, czy nie.
Policja nic nie zrobi. Rząd nic nie zrobi.
Nikogo nie obchodzi, co dzieje się w Kasbah.
To bzdura. Mamy milczeć?
Nic nie robić?
Jak możemy to zmienić?
Trzeba stawić opór.
Tak jak Moni.
Jak Moni.
Za Moni.
Gaby...
DLA MONI
Frank.
Co ty tu robisz?
Rozmawiałem z Moni w noc jej śmierci.
- Miała z tobą nie gadać. - Jestem po twojej stronie.
- Nie jesteśmy po tej samej stronie. - Oboje wiemy, że Moni się nie zabiła.
Nie! Moni nigdy by tego nie zrobiła.
Dlatego mam kilka pytań.
Rozmawiałeś z nią w noc jej śmierci.
Moni musiała ci powiedzieć to, co chciała.
Nie, wtedy nie mogłem...
Nie mogłem nic dla niej zrobić.
Skoro nie mogłeś, gdy jeszcze żyła, co możesz zrobić dla niej teraz?
- Pozwól mi pomóc. - Chcesz pomóc?
Zacznij od znalezienia jej.
Nie rozumiem. Od znalezienia jej?
Ciało zaginęło. Nie ma go w tej jebanej kostnicy.
Policja nic nie wie.
Nikt nie wie, gdzie ona jest.
Wiesz, ile tu jest ciał, Molina?
Mamy epidemię gruźlicy i trądu.
Brak wody cofa nas do średniowiecza.
To nie zajmie dużo czasu.
Wiem, że zabierasz nieodebrane ciała
i przeprowadzasz z nimi eksperymenty.
Chcę tylko wiedzieć, czy moja przyjaciółka tak skończyła.
- Kiedy rzekomo została przywieziona? - W sobotę.
- Jak się nazywała? - Mónica Perea.
Nie została tu przywieziona.
Nie rozumiem.
Nie tylko my sprawiamy, że ciała znikają.
Pomóż mi.
Ta dziewczyna była dla mnie ważna.
Jeśli chcesz wiedzieć, co się z nią stało...
zapytaj policję.
Nie zamierzasz za to zapłacić?
Molina.
Czekałem na twój artykuł
o rzekomo otrutych rodzinach.
Co się stało?
Jesteś wiernym czytelnikiem? Nie wiedziałem.
Widzisz? Szanuję twoją pracę.
Zawsze jesteś nieszczęśliwy, a mimo to codziennie chodzisz do pracy.
Podziwiam to.
Trzymaj. Na koszt firmy.
Wracaj do tej dziury, z której wyszedłeś.
Po co właściwie przyszedłeś?
Co się stało z ciałem Móniki Perei?
Co masz na myśli?
Zniknęło z miejsca zbrodni. Co się stało z ciałem?
Wiele rzeczy znika.
Może to był błąd urzędniczy. Nie ma tu czego badać.
- Kto wydał rozkaz? - Jaki rozkaz?
Rozkaz ukrycia ciała Móniki Perei.
Co próbujesz ukryć?
Dlaczego nie przestaniesz zmyślać?
- Myślisz, że ktoś coś ukrywa? - Czemu nie wykonujesz swoich obowiązków?
Pieprz się.
Dlaczego pozbyłeś się ciała Móniki Perei?
Jeśli masz nam coś do zarzucenia,
dlaczego nie opublikujesz tego w swojej gazecie?
Daj mi spokój, kurwa.
Ktoś chce upozorować to na samobójstwo, a ty wiesz kto.
Naprawdę?
Brzmi niebezpiecznie, prawda?
Może wtykała nos tam, gdzie nie powinna, i to był jej koniec.
Jesteś bystry, Molina.
Jaki jest morał z tej historii?
Powodzenia.
Co to jest?
Co robisz? Daj mi zobaczyć.
- Nic. - Pozwól mi zobaczyć.
„Śmiertelna zapaśniczka”.
- Podoba ci się? - To najgorsza ksywa, jaką słyszałam.
Zgadnij co.
- Co? - Mam coś, co ci się spodoba.
- Pokaż. - Zgadnij.
- Dawaj. - Zgadnij!
Co tam masz? Pokaż.
„Lady Masakra”.
Podoba ci się?
Bardzo.
Kocham cię.
Co bym bez ciebie zrobiła?
Nie rozumiem obsesji mediów na punkcie ojca.
- To normalne. Pozostawił ważną spuściznę - Powinni patrzeć w przyszłość.
Nie martw się o to.
Musisz skupić się na zdobyciu głosów potrzebnych do odbudowy Kasbah.
Dzięki temu będziesz w centrum uwagi.
Jak wygląda moje poparcie?
Jest bardzo duże w Kasbah.
Bo robimy, co trzeba.
Ale poparcie radnych bardzo spadło.
Porozmawiam z nimi indywidualnie. Zorganizujmy imprezę.
Potrzebujemy tych głosów, za wszelką cenę.
Nikogo nie obchodzi jakiś guzik.
To ważne.
Zwłaszcza dla ludzi, których poparcia potrzebujesz.
Im bliżej jesteś Kasbah, tym dalej jesteś od swoich ludzi.
Musisz wiedzieć, że pracuję dla radnych i dla Kasbah.
Albo jesteś po ich stronie, albo po tej stronie.
To proste.
Widzisz? Nigdy nie chodzi tylko o guzik.
W naszą noc poślubną...
rozepniesz mnie?
Zobaczymy w naszą noc poślubną.
Proszę pana.
Powiedz Verónice, że muszę zadzwonić.
Rozmawiałem z szefem policji, ale nikt nie wie, co się stało.
Naprawdę? Policja jest bezużyteczna.
Nie wiem, co jeszcze robić. Popytałem już.
- Jeśli ty nie możesz, to kto? - Musimy zmienić system.
Nie mogę się doczekać tej zmiany.
To, co jej zrobili, jest okropne.
Udało ci się zasnąć?
Porozmawiamy później.
Leviathan Lopez był legendą.
- Znałeś mojego tatę? - Jak wszyscy.
Wiesz, jak to się skończyło.
- Zdjęli mu maskę podczas walki. - Najgorsze upokorzenie dla zapaśnika.
Gdzieś czytałem,
że miał morgellonkę od picia deszczówki i dlatego miał problemy z zapasami.
Miał problem z alkoholem.
Jak poznałeś Moni?
Nigdy mi nie powiedziała.
Była moją uczennicą.
Na uniwersytecie.
Na pierwszej lekcji obaliła wszystkie moje twierdzenia.
Zostaliśmy dobrymi przyjaciółmi.
To ona dała mi ten magnetofon.
Nadal go używam.
Jak ty ją poznałaś?
Moni napisała o mnie artykuł.
Wtedy poczułam, że naprawdę nie znam siebie.
Tak działała na ludzi.
Miała...
prawdziwy talent.
Jak myślisz, co się stało?
Już mówiłem, nie kupuję samobójstwa.
Zajrzyj pod stół.
Moni się przed kimś broniła.
Tej nocy, gdy chciała rozmawiać,
mówiła, że prowadzi śledztwo w sprawie kilku zaginięć.
- Wiesz o tym? - Wszystko jest w tym pudełku.
Akta, numery telefonów.
Zobaczmy.
To notes Moni.
Zobaczę, czy coś tu jest.
Muszą być tu informacje o tym, kto ją zabił.
Nigdy nie ściągała tego medalika.
- Kiedy stała się religijna? - Moni była ateistką.
Odkąd zaczęła badać zaginięcia,
zaczęła chodzić do kościoła i rozmawiać z księdzem Lázaro.
Skąd ma ojciec tyle wody?
Pomóż mi. Wnieś tu całą wodę.
Wejdźcie.
Witajcie.
Frank.
Jestem zajęty.
To zajmie tylko minutę, ojcze. To ważne.
To tragedia. Przyjmowała migrantów.
Była naszym łącznikiem ze strefami suszy.
Prowadziła śledztwo w sprawie kilku zaginięć.
Wie coś ojciec o tym? Mówiła coś?
Nie wiem, czy to jest przydatne,
ale pytała o niektórych ludzi, którzy nie wrócili do kościoła.
Pamięta ojciec ich nazwiska? Wie, kim byli?
Zaczekaj tu.
Śniłam o tobie.
Co?
Śniłam o tobie.
Jak masz na imię?
Ma na imię Alicia. Jest umierająca.
To są te nazwiska.
Leonidas Chamorro, brat Yary?
Wie ojciec, gdzie mieszkali ci ludzie?
OPUSZCZONY
Halo?
OPUSZCZONY
Myślałam, że nie żyjesz, Frank.
Potrzebuję twojej pomocy, Yara.
Chodzi o twojego brata.
Co z Leo?
Chcę wiedzieć, co się z nim stało.
Leo miał odlewnię w Kasbah.
Grozili mu, żeby ją sprzedał.
Cały czas odmawiał, aż pewnego dnia po prostu zniknął.
Ludzie mówili, że wyjechał, ale...
Nie wyjechałby tak bez słowa.
Kiedy ktoś tak znika, to tak jakby ukradł ci życie.
Bardzo mi przykro.
Przepraszam, że nalegam, ale...
Co się stało z odlewnią?
Jest całkowicie opuszczona.
Gdzie to jest?
Kontynuuj śledztwo, a zobaczysz, co się stanie.
Znaczenie artefaktu jest niejednoznaczne.
Tak bywa.
Niejednoznaczność jest córką ignorancji.
To na pewno ten artefakt, o który prosiłem?
Oczywiście. Muzeum szukało go od dekady.
Poza wartością historyczną chyba nie ma żadnego znaczenie.
To niemożliwe.
To mapa Gniazda Węży.
Szukamy jej od lat.
Miałem rację.
Gniazdo Węży naprawdę istnieje.
NIEBEZPIECZEŃSTWO ZAKAZ WSTĘPU
On nie żyje!
Uciekajcie!
Policja przeszukała miejsce zbrodni, ale nic nie znalazła.
Mówią, że nie ma żadnych prochów.
Artykuł będzie wymagał faktów.
Zabijają i kremują ludzi.
- Wrzucili tam Moni. - Dlaczego?
Bo samobójstwo było wygodniejsze niż morderstwo.
Jaki mieli plan? Zabić ją i zabrać.
Broniła się nożem do papieru.
Walczyli, a ona wypadła przez okno.
Zaskoczyła ich. Ciało nie mogło trafić do kostnicy.
- Dowody, bracie. - Nie potrzebuję dowodów.
Bierzesz tabletki?
Przyniosłaś to, o co prosiłem?
To nie może być prawda.
Tu jest napisane, że odlewnia jest własnością Evelio Torresa.
To nie może być prawda.
Właścicielem odlewni jest Leonidas Chamorro.
Leonidas Chamorro jest właścicielem odlewni.
- I on też zaginął? - Dokładnie!
Co wiesz o Torresie?
Nikt nic nie wie.
Prokurator pracował nad jego sprawą, ale...
Nie widzisz tego, Palestina?
Dzieje się coś wielkiego. Wszystko jest połączone.
Co Mónica, Chamorro, Evelio i reszta z twojej mapy
mogą mieć wspólnego? Nie rozumiem.
Właśnie o tym mówię, wszyscy zaginęli.
Nie wiemy, gdzie są. To nie to samo.
Dobra. Wiem.
- Który prokurator miał sprawę Torresa? - Nie...
Prokurator Gamboa.
Skontaktuj nas. Ona musi coś wiedzieć.
Wiesz, co zrobi ze mną gazeta, jak się dowie, że ci pomogłam?
Nigdy wcześniej nie zauważali.
Muszę porozmawiać z tą prokurator.
Co ty tu robisz?
Wszystko będzie dobrze.
Super.
Panie burmistrzu.
Kopę lat.
Dobrze...
To, co zwykle?
Pokazuje nam, jak to się robi.
- Dobrze, że nie gramy na forsę. - Patrz i ucz się.
Dzisiejsza zwyciężczyni.
To jedyne miejsce, w którym może być po prostu Ignaciem.
To dla niego jak terapia.
Mówił, że zabierał go pan na walki. To dzięki panu się poznaliśmy.
Za Kupidyna.
Kupidyn musi się wysikać.
Źle trzymasz kij.
Uważaj. Musisz złapać... tutaj.
Doskonale pamiętam tę sprawę.
Torres pracował przez lata, żeby kupić tę ziemię.
Razem z żoną uprawiali maniok i ziemniaki.
Dziękuję.
Smacznego.
Jakiś gość powiedział im, że ktoś chcę kupić ich ziemię.
- Torres odmówił. - Dlaczego?
Wiesz, ile lat chłop musi w tym kraju
pracować, żeby coś posiadać?
Torres nie chciał stracić tego, co miał.
Grozili mu na różne sposoby.
Aż pewnego dnia Torres pojechał do miasta po pieluchy
i nigdy nie wrócił.
Było jej strasznie ciężko.
Musiała stwierdzić zgon męża,
by móc sprzedać ziemię ludziom, którzy najprawdopodobniej go zabili.
Zapłacili, ile chcieli. Prawie nic.
Biedna kobieta została z córkami praktycznie na ulicy.
Co się z nią stało? Gdzie wylądowała?
- Porozmawiam z nią. - Zostaw ją w spokoju.
Ta kobieta wiele przeszła, żeby razem z dziećmi przeżyć.
Nawet nie wie, że wzięłam tę sprawę.
- Komu sprzedała ziemię? - Nie namierzyłam ich.
Posłuchaj...
Ktokolwiek zabił Torresa, używa jego nazwiska, by kupować nieruchomości.
Myślisz, że to długofalowy plan?
Właścicielem odlewni jest Leonidas Chamorro. Też zniknął.
Torres widnieje teraz jako właściciel.
Wielu ludzi z Kasbah zniknęło.
Założę się, że robią im to samo.
Jak się dowiedzieć, jakie inne nieruchomości kupował zmarły Torres?
Chcesz mojej rady, Molina?
Zostaw to i przestań zadawać pytania.
Mogłaś powiedzieć przez telefon. Przyszłaś, bo chcesz pomóc.
- Pierdol się. - Jesteśmy jej coś winni.
Jak ją wesprzeć? Kupując od niej zupę?
Czy pomagając naprawdę?
Zaczekaj tu. Zadzwonię.
Molina.
Obiecaj, że doprowadzisz to do końca,
by te skurwysyny za to zapłaciły.
Obiecuję.
Nie masz pojęcia, ile nieruchomości jest na nazwisko Torresa.
Frank.
- Co ty tu robisz? - Co ojciec tu robi?
Co to za miejsce? Co się dzieje?
To ostatnie źródło wody w mieście.
Wody pitnej?
Nieskażonej ludzką ręką.
Tubylcy nazywali to „Gniazdem Węża”.
Wierzyli też, że ma właściwości lecznicze.
Ludzie powinni o tym wiedzieć.
- Nikt nie może wiedzieć. Obiecaj mi. - Proszę posłuchać.
Ktoś bardzo niebezpieczny już wie o tym miejscu.
To niemożliwe.
Przejmują nieruchomości w pobliżu tego kościoła.
Dlatego zabili Moni. Chcieli jej mieszkania.
Tak samo z ludźmi z jej budynku.
To samo stało się z Leonidasem Chamorro.
Leonidas... wyjechał.
Został zamordowany i skremowany. Oni kremują ludzi.
Jestem pewien, że ojciec będzie następny.
Proszę spojrzeć.
Ten medalik leżał w piecu w odlewni.
Proszę uważnie się przyjrzeć.
Mónica.
Chcą zdobyć wodę.
Nie, woda jest dla wszystkich.
To, co pod ziemią, należy do ludzi.
Posiadanie otaczających nieruchomości na nic się nie zda.
Nic nie należy do ludzi.
Ktokolwiek za tym stoi,
ma wystarczającą władzę i dokładnie wie, co robi.
- Jak źle jest? - Choroba się pogarsza.
Potrzebuje pan czystej wody.
Co to jest?
Mały dodatek do ustawy.
Nie możemy tego zrobić.
Jesteś burmistrzem. Możesz robić, co chcesz.
Cała ustawa może nie przejść, jeśli dodam to teraz.
Zagłosują na ciebie, jeśli uwierzą w twoje przywództwo.
Nie zgodzą się na prywatyzację podglebia.
Czemu nie? Ty odnowisz powierzchnię.
A my weźmiemy to, co poniżej.
Wodę.
Pracuję dla ludzi, a nie dla jakiejś własności.
To nie tylko jakaś własność.
- Pod ziemią nic nie ma. - Wszystko jest pod ziemią.
Spójrz na to wszystko.
To wytwór twojej wyobraźni. Ilu jeszcze ludzi za to zginie?
Brak wody rozkłada ciało
i zatruwa duszę.
Buduję przyszłość tego miasta, nie twoją i twoich szalonych pomysłów.
Poważnie.
To jest dla mnie najważniejsze.
Zmieniam historię.
Nasz świat...
jest jak bestia,
która rosła i stawała się coraz grubsza
przez wiele lat. Jej los jest jasny.
Niczego nie zmieniasz.
Tylko wzmacniasz bestię.
- Bestia umiera. - Bestia jest nieśmiertelna.
Słyszysz te absurdy i szaleństwa, o których mówisz?
Chcesz, by ludzie tak cię zapamiętali? Jako szalonego króla?
Nie dodam tego do ustawy.
Lady Masakra.
Mówi ci to coś?
Spójrz na ostatnią stronę.
Pewien lokalny dziennikarz chce pieniędzy za te zdjęcia.
Wyobrażasz sobie, jak ludzie cię zapamiętają, jeśli je opublikuje?
Gdyby twojego ojca, tego szalonego króla, nie było tu, by cię chronić,
co by się stało?
Kto jeszcze o tym wie?
Mogę sprawić, że to zniknie,
jeśli zobowiążesz się do uchwalenia tej ustawy.
I zakończysz związek z tą zapaśniczką.
REFORMA BURMISTRZ I JEGO OJCIEC
„ZNIKNĄŁ BEZ ŚLADU” - MÓWI JEGO ŻONA
Zadzwoń do swojego redaktora i zażądaj, żeby opublikował to o burmistrzu.
Nie ma dowodów.
To, że burmistrz chce spotkania, by dodać do projektu ustawy część
prywatyzującą podziemie, to za mało.
Na co chcesz dowody?
Czy to nie przypadek, że burmistrz dodał to po tej masakrze?
To oczywiste, że to on odpowiada za te morderstwa.
Jest odpowiedzialny za śmierć Moni. Myślisz, że to nie wystarczy?
Nie.
Wiem.
Powiedzieć, że chcą wody, to jedno,
ale mam prosić gazetę,
by bez dowodów opublikowała, że kremowali ludzi w piecu?
Chcesz umrzeć w więzieniu za pomówienie czy zniesławienie?
Ja nie.
Dobra, zróbmy tak.
Daj mi telefon redaktora. Zadzwonię, pokażę mu moje śledztwo...
Wierzę ci.
Naprawdę.
Musisz coś zrozumieć.
- Twój umysł nie działa prawidłowo. - Dlaczego mnie nie słuchasz?
To nie jest epizod maniakalny, widzę wszystko trzeźwo.
- Wiesz, co ja widzę? - Co?
Franka sprzed sześciu miesięcy.
Franka, który spieprzył sobie karierę.
Już to przerabialiśmy, bracie.
Wiemy, jak to się kończy.
Pracujesz dla burmistrza.
- Pierdol się. - Ile ci płaci?
Przysłał cię tu, żebyś ze mną porozmawiała.
Ile ci płaci? A może się z nim pieprzysz? Powiedz.
- Powiedz, jaki macie układ. - Nie mogę już tego robić.
Nie... Pieprzysz syna czy ojca?
Powiedz mu, że już wszystko wiem.
Że wyślę go do więzienia.
Dopilnuję, żeby zapłacił za to, co zrobił Moni.
Powiedz mu, że tak powiedziałem.
Jeśli tylko ja stawię czoła potworowi,
spojrzę mu w oczy,
niech tak będzie, teraz już się nie zatrzymam.
W końcu widzę wszystko wyraźnie.
Dochodzę na drugą stronę, wynurzam się z tego gówna,
pomszczę Moni, a sprawiedliwości stanie się zadość.
Bo nie mogę się bać.
Moni dobrze wiedziała, że zostaliśmy wtajemniczeni w ten koszmar.
Wiedziała, że jesteśmy wpychani w przepaść bez dna,
nieskończoną otchłań.
Uderzamy w mur, odbijamy się od niego.
Rozbijamy się.
Ja, mój głos, zmarli, woda, deszcz, krew,
wszyscy ogarnięci tym samym strachem.
Musimy zatrzymać upadek,
to obrzydlistwo odbiera nam życie, naszą wodę.
Dotarliśmy aż tu bez wiedzy, planowania, zrozumienia.
Jeśli będę musiał zakopać się w murach otchłani
i rozpaść się, żeby to powstrzymać, niech tak będzie.
Nakładamy demony na siebie, jeden na drugim.
Widzimy wszystko z zewnątrz, z daleka, z kanału...
Z miejsca, w którym żyją szczury udające bogów.
Gaby.
Frank, cześć.
Nie...
Tylko nie ty. Każdy, tylko nie ty.
- Każdy ma swoje sekrety. - Sekrety?
- Wstydź się. - O czym ty mówisz?
Co z tego masz?
Mam walkę za pół godziny.
Co ci zaoferował? Że przedstawi cię wszystkim? Swojemu tacie?
- Nie muszę się tłumaczyć. - Nie jesteś w ich lidze.
- Jaki masz problem? - Widziałem, co masz pod maską.
Wiem, kim jesteś.
Jesteś szalonym pijakiem, który nie ma pojęcia, gdzie stoi.
Jeśli myślisz, że możesz mnie oceniać, bardzo się mylisz.
- Nie wierzę ci. - Nie obchodzi mnie to.
Burmistrz kazał zabić Moni.
A ty mu pomogłaś.
Frank...
O czym ty mówisz?
Wstawaj!
Walcz!
No walcz!
Walcz!
Gaby!
Walcz!
No dalej, wstawaj!
Gaby!
- Gaby! - Chodźmy.
Panie burmistrzu, pani Verónico. Witamy.
- Proszę pani. Panie burmistrzu. - Dobra robota.
Gratulacje. Projekt jest niesamowity.
- Gratulacje. - Antonio, miło mi.
Jestem pewien, że przy waszym wsparciu ten projekt zmieni miasto.
Najlepszego, panie burmistrzu.
Dobrze.
Masz wszystkie ich głosy.
Jesteś pewna?
Dobry wieczór.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Ostatni, którego potrzebowałeś.
Nikomu się to nigdy nie udało.
Nawet staruszkowi.
Miasto ma lidera, którego potrzebuje.
Nawet Augusto nie ma takiej władzy.
Miło pana poznać. Gratulacje.
Dziękuję bardzo.
- Nie widzieliśmy się... - Od czasu pana kampanii.
Zostań z burmistrzem.
O co chodzi?
Dziennikarz.
Sprawdzę pana.
Proszę wejść.
Mogę? Dziękuję.
Dlaczego tutaj?
Pan Augusto chce cię widzieć.
- Dobra. - Skończyłeś?
- Spokojnie.
Dobra. W porządku.
- Dobrze go przeszukałeś? - Tak.
- Frank Molina. - Muszę porozmawiać z burmistrzem.
Od kiedy to Kronika Wieczorna zajmuje się polityką?
Od kiedy badam systematyczne wysiedlenia i zabójstwa.
Nikt tu nikogo nie zabił.
Mam dość dowodów, że pana syn
każe zabijać ludzi, by przejąć ich nieruchomości.
Nie masz nic.
Wszystko, co masz na ścianie, to spekulacje szaleńca.
Skąd to wiesz?
Dlaczego zaznaczyłeś na mapie kościół?
Czego szukałeś? Powiedz mi. Odkryłeś coś?
Znalazłeś wodę, Molina?
- To nie był burmistrz. - Czy woda jest pod kościołem?
Doprowadziłeś do śmierci tych ludzi...
Tylko po to, żeby butelkować tę wodę?
Potrzebujesz więcej pieniędzy? Co jeszcze musisz kupić?
Woda nie będzie butelkowana.
Służy do uzdrawiania.
Umierasz.
Ile ci zostało?
Zgnijesz, zanim zobaczysz choćby kroplę tej pieprzonej wody.
Obiecuję, że cię zrujnuję.
Ta woda...
będzie moja.
I nic nie zrobisz, żeby mnie powstrzymać.
Jeśli milion ludzi ma zginąć,
żebym ja przeżył jeszcze jeden dzień,
trudno.
A teraz pochyl głowę i wyjdź tylnymi drzwiami,
jak nędzny pies, którym jesteś,
chyba że chcesz, by twoja siostra Carmen umarła w piecu
jak twoja przyjaciółka Mónica Perea.
Pięknie wyglądasz.
To jakaś farsa!
Ten przestępca systematycznie zabija dziesiątki ludzi w Kasbah!
Tylko po to, by utrzymać ostatnie źródło wody!
Kazał zabić dziennikarkę Mónicę Pereę i upozorował jej samobójstwo.
Mónica Perea nie popełniła samobójstwa!
Została zamordowana!
Ignacio.
Gaby wie o wszystkim, co zrobiłeś!
Ona już wszystko wie!
Mordercy! Załatwię was!
Przyjaciele, zignorujcie go.
To tylko dziennikarz alkoholik z problemami psychicznymi.
Kontynuujmy imprezę. Prawda, synu?
Maestro, proszę o muzykę! I oklaski!
Dziękuję.
Chyba że chcesz, by twoja siostra Carmen umarła w piecu
jak twoja przyjaciółka Mónica Perea.
Ludzie domagają się swojego burmistrza.
Lepiej idź i się pokaż.
Widziałeś, jaki wywołałeś skandal?
- Nikt nie uwierzy... - Opinia publiczna mnie rozjedzie.
Ten dziennikarz umrze dziś w nocy.
Ale mamy niedokończoną sprawę.
Twoja kochanka wie, co robimy.
Wiem, o czym myślisz.
Jeśli zrzucisz winę na mnie, będziesz wolny.
Jeśli ja pójdę na dno, to ty razem ze mną.
Musimy pozbyć się twojej kochanki.
Przekonam ją, żeby milczała.
Myślisz, że stałem się Augustem Pombo, bo kogoś przekonywałem?
Nie jestem tobą.
Nie? Myślisz, że rządzisz miastem tylko dlatego, że uchwaliłeś ustawę?
Wiesz, ile ja uchwaliłem ustaw?
Żadnej nie przegłosowano jednogłośnie.
Więc dlaczego miałbyś to wszystko zniszczyć?
Dla byle romansu?
Nie zbudowałem tego imperium, żeby oddać je tchórzowi.
Myśl jak Pombo...
Burmistrzu.
Ignacio!
To nie burmistrz.
Gaby!
Otwórz, proszę.
- Odejdź, wiem, co zrobiłeś. - Augusto zabił Moni za moimi plecami.
- Wiedziałeś. - Wtedy nie.
Mam ci wierzyć?
Tylko to się dla mnie liczy. Proszę, otwórz.
To twoje śledztwo.
Nie możesz tego spalić.
Nie możesz.
Mówiłaś, że możesz zajrzeć w moją duszę.
Otwórz, to zobaczysz, że nie kłamię.
Otwórz, proszę.
Czego ode mnie chcesz?
Proszę, na razie...
Nie mów nikomu, co wiesz.
Jak możesz mnie o to prosić?
- Twój ojciec zabił Moni. - Wiem, i za to zapłaci.
- Ale daj mi trochę czasu. - Nie.
Proszę. Posłuchaj...
Głosowanie w przyszłym tygodniu. Jeśli ustawa nie przejdzie, to koniec.
Koniec? Twój ojciec zabił wielu ludzi!
Wiem, zapłaci za to. Daj mi tylko tydzień.
Proszę.
Chcę zrobić, co należy. Chodźmy na policję.
Nie.
To jego wyznanie.
Obiecuję ci, że kiedy to się skończy, pójdę na policję i im to pokażę.
Proszę, daj mi czas.
- Jak to zdobyłeś? - Nieważne.
- Obiecaj, że nic nie powiesz. - Należy do Franka.
Daj mi czas. Nie mów nikomu. Obiecaj mi to.
- Muszę to usłyszeć. - Nie teraz. To bez znaczenia.
- Muszę. - Nie. Skup się na tym, co mówię.
Nie teraz!
Nie.
Nie...
Nadal tego nie rozumiesz, prawda?
Spalę to miejsce.
Wrzucę cię do pieca.
A potem będę patrzył, jak płoniesz.
Nie możesz mi tego zrobić.
- Nie zrobisz mi tego. - Wynoś się z mojego domu.
Nie możesz mi tego zrobić.
Przyszedłeś tu, żeby mnie zabić?
Po prostu daj mi czas.
Spójrz mi w oczy.
- Nie zrobisz mi tego. - Spójrz mi w oczy.
Przyszedłeś tu mnie zabić?
Nie zrobisz mi tego.
Nie ty.
Nie.
Jak to zdobyłaś?
Umierając trochę.
Będziesz w stanie z tym żyć?
A mam wybór?
Dokąd pojedziesz?
Stawię opór.
Frank.
Moni byłaby z ciebie dumna.
Masz na to dowody?
Nagrałem, jak Augusto Pombo się przyznaje.
Po tym będą chcieli, żebyś wrócił do gazety.
Nie.
Nie chcę wracać.
Co teraz zrobisz?
Jeszcze nie wiem.
Pytam, bo robisz sobie jednego z najgorszych wrogów, jakich możesz mieć.
Szukamy zapaśniczki, która zabiła pana syna.
Zajmę się tym.
„Sposób, w jaki Augusto Pombo próbuje przejąć ostatnie źródło wody,
ujawnił coś, co robili od lat,
zabijał mieszkańców Kasbah i marzenia o mieście,
które rzadko ma szansę patrzeć w przyszłość.
Woda pod naszymi stopami
jest tętnicą, która wyłania się z ciemności, by ożywić to miasto.
To symbol aktu buntu
przeciwko siłom, które bezlitośnie ciągną nas ku piekłu.
Przeciw tej infekcji, która jest gangreną w nas,
która nas rozkłada i którą wciąż ignorujemy.
To ostatnie źródło wody jest paliwem,
które daje nam siłę, by spojrzeć potworowi w oczy,
by zobaczył naszą wściekłość.
Już nie odwrócimy się od niego plecami”.
Wejdźcie.
„Ale przed nami pole minowe,
pozornie niekończąca się i ciągła mutacja.
Nadchodzą ciężkie czasy.
Może nawet najgorsze.
Przejdziemy po krawędzi, patrząc w otchłań,
który wzywa nas po imieniu.
Która zna nas lepiej niż my sami.
Nie możemy dalej zaprzeczać tej prawdzie, bo boimy się, że nas zniszczy,
gdyż teraz, bardziej niż kiedykolwiek,
istnieje coś, dla czego warto dać się wydymać,
zejść do piekła i stawiać opór. Tym czymś jest prawda.
Autorstwa Móniki Perei
i Franka Moliny”.
WTAJEMNICZENI
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński