Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dobra. Oddychaj.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI 30TH CANDLE ANGELI MAKHOLWY
SEKS, MIŁOŚĆ I 30 ŚWIECZEK
Kocham cię.
Przyszła pani Mokoena.
Skarbie?
Od dawna nie mówiłaś, że mnie kochasz. Odkąd się zaręczyliśmy.
- Nieprawda. - Owszem, prawda.
Nie musisz czekać z tym do ślubu.
Bo nadal go bierzemy, prawda?
Posłuchaj.
Nie wiem, czy ślub ma jakiś sens, jeśli nie kochamy się tak samo.
Kochasz mnie bardziej niż ja ciebie, Lehumo.
Po prostu…
Linda.
Przepraszam.
Witajcie z powrotem.
Przed nami budzący szacunek profesor Kwame,
obecnie także wykładowca na czołowym uniwersytecie w Gauteng.
- Witam w naszym programie. - Dziękuję.
Niedawno wydał pan istny bestseller, czyli Znajdź zasłużoną miłość.
To nie pańska pierwsza książka.
Proszę opowiedzieć, co posłużyło za inspirację.
- Sporo podróżuję po świecie i… - Mamo, to straszne nudy.
Już sobie idę, skarbie. Po prostu go znam.
To nowy wykładowca na moim wydziale.
To nadal nudne.
Widzisz?
Dobra, idę sobie.
Mamo? Tata nadal wpadnie po mnie jutro?
Tak powiedział. Nie siedź do późna, dobrze?
Tebogo?
Chcę się tylko upewnić, czy nadal wpadniesz jutro po Phemelo.
Nie może się doczekać. Chciałam zapytać na wszelki wypadek.
- Sade… - Bóg nie ma nic przeciwko.
- Niedługo bierzemy ślub. - Ale ja mam.
Zamierzam dotrzymać złożonej Mu obietnicy.
- No dawaj. - Sade! Nie.
W porządku. No to muszę lecieć.
Naprawdę musisz?
- Naprawdę musisz się dąsać? - Nie dąsam się, ale…
Ale wiesz, że nie ufam tym kobietom.
Skarbie, to moje najlepsze przyjaciółki. Nie dały ci powodu, żebyś im nie ufał.
Gdy z nimi jesteś, stajesz się zupełnie inną osobą.
- Przy nich mogę być sobą. - Na pewno?
Bo to nie ta sama osoba, którą widujemy w kościele.
I której się oświadczyłem. Którą wersją Sade pragniesz być?
Napisz chociaż, gdy wrócisz do domu.
Dobrze.
- Działamy z tą imprezą. - Tak jest!
- Nolwazi, liczę, że coś ugotowałaś. - Niby gdzie?
- Ma 30 lat. Nie jest jak kiedyś. - Nie udawaj, że się nie przyjaźnimy.
- Nieźle. - Super.
Dzięki i nie musicie mi przypominać, że mam urodziny.
Ale wiecie, czego nie może zabraknąć? Najważniejszych składników.
Oczywiście.
Ja podziękuję.
Spokojnie. Wystarczy się pomodlić, a Bóg na pewno ci odpuści.
- Przestań. - Nie, pogadajmy o tym.
Kiedy Sade odmawia kieliszka szampana?
Odkąd Winston stwierdził, że dobra żona nie pije.
A ja taką jestem.
No tak, nasz ulubieniec Winston.
Pan Twardy Charakter.
No dobra, skończmy z tym. Pora wznieść toast.
W porządku.
Nie wzniosę go kawałkiem tortu.
No to dawajcie.
Za Nolwazi.
Spełnienia wszystkich marzeń.
I żebyś była bogata.
Żebyś trafiła na każdy billboard i miała najdroższe linie ubrań.
Zdrówko!
- Wszystkiego najlepszego. - Dzięki.
Drogie panie, pozwolę sobie zaznaczyć,
że nasza Sade straciła cały swój charakter i iskrę,
odkąd dołączyła do tej sekty…
To nie sekta, tylko Kościół. Zmiana to nic złego. Spróbuj czasem.
I wiecie co?
Winston zainspirował mnie do zmienienia się na lepsze.
- A co było z tobą nie tak? - Nic, ale mogę być lepszym człowiekiem.
- To ja mam wady w tym związku. - Nie zapominajmy też o braku seksu.
I dlatego czeka nas wyjątkowa noc poślubna.
- Dobra, znalazłam. Gotowe? - Na co?
- O Boże. - Tak!
Nie wierzę!
Z ostatniej chwili.
Rozstałam się z Lehumo.
- Typowa Linda. - Co stało się tym razem?
Sama nie wiem. Po prostu czułam straszną presję.
W wieku 30 lat powinno się być po ślubie.
- Nie chciałam trafić na półkę. - Słynna półka.
Miejsce mego spoczynku.
Twoja mama o tym wie?
Nie.
Nie wie.
Co chwila jest w szpitalu. Nie chciałam jej bardziej stresować.
No dobrze.
Nie chcę ci tego wypominać,
ale porzucasz każdego, do kogo się bardzo zbliżysz.
- Tak. - Jak uroczego Thabo.
I typa, który przeniósł się do Kapsztadu. Porzuciłaś go po poznaniu jego rodziny.
To był Terence! I jeszcze ten tancerz, Mlondli.
- Szkoda, że teraz trafiło na Lehumo. - Biedaczek.
- Zastanów się, dlaczego zawsze tak jest. - Lehumo to nudziarz.
- Tak, był nudziarzem! - Pewnie od czasu zaręczyn.
- Właśnie. - Przyznaj.
- Nie mogę. - Powiedz to.
TEBOGO: BEZ OBAW, KOCHANIE. PRZYJADĘ.
MOGĘ TEŻ WPAŚĆ DZISIAJ PO WASZYM SPOTKANIU.
DIKELEDI: NO TO DO PÓŹNIEJ.
Tak reagujesz na wiadomości Tebogo?
Musiało iskrzyć, skoro nadal tak reagujesz.
I to po dekadzie.
- Oby wiedział, jak bardzo go kochasz. - Kocham go, ale u nas to nie wszystko.
Kocham go za to, że dba o naszą córkę.
- Raczej ledwo daje sobie z tym radę. - Przynajmniej się stara.
To prawda.
Ale najbardziej ciekawi mnie ten cały profesor.
Nie ma o czym mówić. Jesteśmy współpracownikami i tyle.
Chcesz przez to powiedzieć, że na niego lecisz?
A nie może mi się czasem ktoś spodobać?
Nic z tego nie będzie. Tebogo nadal jest tym jedynym.
Na pewno?
Drogie panie.
Wróćmy do mnie. Coś wam pokażę.
Mam dla ciebie prezent.
Siadaj.
Gotowa?
Dawno temu…
No dobra, dziesięć lat temu.
- …w odległej kranie… - Czyli w Kapsztadzie.
…cztery piękne księżniczki poznały się na elitarnym kampusie UCT.
- Boże, ale byłyśmy młode. - I naiwne.
W wieku 30 lat chcę…
W wieku 30 lat chcę mieć…
- Chcę mieć własną kolekcję modową. - …własną kolekcję modową.
- Tak. - A potem?
- A potem… - Musisz być pewna siebie.
- Już? - Dobrze.
- Wierzę w ciebie! - Dzięki, mamo.
Trzy, dwa, jeden…
W wieku 30 lat, choć wydaje się to odległą przyszłością…
na pewno będę mieć własną kolekcję modową.
Nie jestem pewna co do instytucji małżeństwa.
To raczej nie dla mnie.
Ale na pewno będę z kimś w związku opartym na wzajemnym poszanowaniu.
I dziś nadal jesteś singielką.
Nasze księżniczki nie chcą, by ich bajka się skończyła.
Pragną być przyjaciółkami do końca swych dni.
Ich życzenie się spełniło.
Nieźle.
- Coś pięknego. - Miło mi to słyszeć.
No nie wiem. Sporo ostatnio myślałam.
- Co w ogóle osiągnęłam? - Przestań.
Współpracujesz tylko z topowym projektantem w RPA.
Ale to nie moja kolekcja.
Nadal wynajmuję mieszkanie. Nie mam własnych czterech kątów.
I jak już wspomniałaś, Sade, nadal jestem singielką.
Przestań.
Mówiłaś, że twój szef pracuje nad suknią ślubną dla wielkiej gwiazdy.
A ty ogarniesz suknie dla druhen. To też konkret.
No tak.
Trzydziestka nie jest fajna. Nie polecam.
Nolwazi, jesteś wspaniała.
Jesteś utalentowana, ambitna i zabawna.
Co z tego, że nie masz partnera albo własnego domu?
Spójrzcie.
Gadacie, że nie piję, a jej kieliszek też jest pełny.
- Co się dzieje, nudziaro? - Nolwazi, to twoje urodziny.
- Dlaczego… - Zaszłam w ciążę.
Spokojnie. Jesteśmy przy tobie.
Słyszysz?
ENZOKUHLE BUTHELEZI: CZEŚĆ, LINDA. CO U CIEBIE?
LINDA BUTHELEZI: MAM SPORO ROBOTY.
SPĘDZAM CAŁE DNIE W BIURZE.
ENZOKUHLE BUTHELEZI: CZEŚĆ, CÓRKO.
Przyjechałeś.
Oczywiście. Dlaczego miałbym się nie zjawić?
ZNAJDŹ ZASŁUŻONĄ MIŁOŚĆ
Znajdź zasłużoną miłość.
- Chyba nie czytasz tych bzdur? - To żadne bzdury.
Jak to?
Słyszałem go w radiu. To typowy szarlatan.
To szanowany profesor, który zaczął pracę na moim wydziale.
Czyli z nim pracujesz?
I niech zgadnę. Jest nieziemsko przystojny.
Jesteś uroczy, gdy ogarnia cię zazdrość. Ale żaden Kwame nie ma z tobą szans.
Oby.
Może nie jestem uznanym profesorem, ale od dekady zadowalam moją kobietę.
Tebogo.
Jest bardzo wcześnie.
Nie zabierasz Phemelo?
Dzień dobry, skarbie. Pracuję nad bardzo ważną sprawą.
- Odmieni wszystko. - Mówisz tak o każdej sprawie.
Wiesz, że muszę wyrabiać normę.
Z nią również!
Wiesz, jak się cieszy, że spędzi z tobą czas?
Wiem i też jest mi przykro, ale nie mam wyjścia.
Wyjaśnisz jej to, co nie? Nie chcę jej budzić.
Muszę lecieć. Kocham cię.
Którą włożyć?
Skarbie…
Co tam? Co to za awaryjna sytuacja?
Zapomniałem. Wszystkiego najlepszego. Czy co tam się mówi.
Mogę?
Wygląda apetycznie.
To co się stało?
A może chcesz zabawić się z rana?
Myślałem, że to już koniec, ale spoko.
To się nie powtórzy.
Jestem w ciąży.
Co?
Przecież mieliśmy gumkę, prawda?
- Nie użyłaś niczego dodatkowego? - A ty?
- O kurwa. - Wiem.
- O kurwa! - Też zaczynam panikować.
Nie! Wszystko gra.
Bez obaw. Możesz liczyć na moje wsparcie.
Naprawdę?
Tak.
Kiedy je usuwasz?
Tebogo, nic nie mówiłam o aborcji.
- To dopiero do mnie dociera… - Nie myślisz trzeźwo.
Nie mogę być ojcem twojego dziecka.
Tebogo…
Pozbądź się go.
Tebogo…
Kurwa!
GŁÓWNY BUDYNEK KAMPUSU
LEKCJE SALSY
Dikeledi.
- Profesorze. - Też mnie to zaciekawiło.
Zawsze chciałam spróbować, ale najlepiej sama i po ciemku.
By nikt nie widział.
Nonsens. Tu nie trzeba odwagi. To tylko taniec.
Chyba że ma się dwie lewe nogi.
Salsa zawsze wydaje się taka seksowna.
Dlatego chcę spróbować.
To co?
Nie, nie mogłabym.
Mam na głowie dziecko i studentów. Już jest tego sporo.
W takim razie świat tańca opłakuje tak ogromną stratę.
To zdecydowanie przesada.
Do zobaczenia w pokoju kadry.
Jesteś zbyt piękna, by pić samotnie.
Cześć, Tebogo.
Ty to rozumiesz.
Bo jestem mądra i utalentowana.
I po prostu…
Najlepszy seks w moim życiu. I najgorszy wybór kochanka.
Kurwa, Nolwazi.
Cześć, kochana. Ephry cię szuka.
Co tam?
Już wiem.
- Naprawdę? - Oczywiście.
Miałaś urodziny.
Musiało być grubo. Wręcz mam taką nadzieję.
Ale jakkolwiek byś nie imprezowała, następnego dnia musisz być w formie.
Mamy twardy termin i nie możemy tracić czasu.
Oczywiście, szefie.
LINDA BUTHELEZI: CZEŚĆ, TATO. MAM NADZIEJĘ, ŻE WSZYSTKO NADAL GRA.
Cześć.
Chciałem pogadać.
I…
oddać klucze.
Spoko.
Linds.
Jesteś fajną dziewczyną.
Uprzedzałaś, że nie potrafisz się angażować.
A ja nie słuchałem, bo myślałem, że będę w stanie cię zmienić.
I co się stało?
Zawiodłem.
Lehumo…
Powinienem już iść.
Tu Linda.
Tak, jestem jej córką.
Chwileczkę. I już.
- Jest dobrze? - Tak.
- No to super. - Dziękuję.
No dobrze.
Mamo?
Mówiłam ci, że mamy dwa wyjścia.
- Nie chcę przenosić się do domu opieki. - Wiem.
Ale słyszałaś, co mówił lekarz.
No to zamieszkaj ze mną.
Przejdziesz na dietę cukrzycową, którą powinnaś zacząć lata temu.
I nie dąsaj się.
I wtedy będziesz na tyle silna, by spać we własnym łóżku.
A co z Lehumo?
Rozstaliśmy się.
Linda!
To długa historia, ale radzę sobie z tym.
Teraz martwię się tylko o ciebie.
Nic mi nie jest.
WINSTON: LICZĘ, ŻE PREZENTACJA SIĘ UDAŁA.
PAMIĘTAJ O SPOTKANIU GRUPY. CAŁUJĘ!
SADE: DZIĘKI ZA PRZYPOMNIENIE, KOCHANIE.
- Serio? - Wiem, że powinienem je oddać.
I zachować się jak dżentelmen. Ale muszę ratować własny tyłek.
- Dlatego zabieram je. - Ratować własny tyłek przed czym?
Moją siostrą.
Dopiero co urodziła. Będę wujkiem.
Gratuluję.
Ale potrzebuję ich…
- Nie znasz mojej siostry. - A ty mojej matki.
Moja siostra mnie przeraża.
Ale obiecuję, że ci to wynagrodzę.
- Niby jak? - W Saxonwold jest wspaniała restauracja.
Menu degustacyjne, dziewięć dań, dobierane wino.
Będziesz wniebowzięta.
Poczekaj.
Zero, sześć, jeden?
Zero, siedem, osiem?
Zero…
osiem, jeden?
No i git.
Chyba nie rozumiesz, jak bardzo jest to ważne.
Ta też ci się nie podoba?
To ważne, by Palesa zaprosiła cię do swojej grupy domowej.
To żona pastora.
Dostrzega w tobie coś wyjątkowego.
Wiem.
To dlaczego chcesz ją przyćmić?
Nie próbuję…
Myślę, że… musimy poprosić kogoś o pomoc.
Panie.
Proszę, pomóż Sade w jej drodze do pokory wobec Ciebie.
NOLWAZI: 28. MAM WIZYTĘ U LEKARZA. UZNAŁAM, ŻE ZECHCESZ WIEDZIEĆ.
Co ty odpierdalasz?
Miałaś mnie do tego nie mieszać.
Zrozumiałaś, że to był błąd, więc co ty odpierdalasz?
Nie informuj mnie o niczym i nie zapraszaj do lekarza.
Nie proponuj mi nawet imion. Ani trochę mnie to nie obchodzi.
Wyświadcz nam przysługę.
Odczep się, bo zaczynam nowe życie z Dikeledi i moją córką.
Nie możesz mnie zmusić, bym był ojcem twojego dziecka.
Rozumiem, Tebogo. Wszystko jasne.
Skarbie, odbierz.
- Tebogo. - Kolacja dziś w twoim ulubionym lokalu.
Mówiłeś, że jesteś zajęty.
- Tak, ale jednak mam trochę czasu. - Dzięki, ale odpadam.
Skarbie! Co się dzieje?
Na tym polega problem z tobą. Nie zadajesz właściwych pytań.
Muszę kończyć.
Opowiesz pokrótce, dlaczego zerwałaś zaręczyny?
No cóż…
Mamo.
Po prostu nie kochamy się w ten sam sposób.
Rozumiem.
I teraz powiesz mi, że mam serce z kamienia?
Wcale tak nie jest, Linda.
Po prostu boisz się zaangażować.
Tak samo jak ja.
Po odejściu twojego ojca nie byłam w stanie zbliżyć się do nikogo.
Wszyscy musimy nad tym pracować.
Bądź cierpliwa wobec siebie.
W końcu znajdziesz kogoś, kto cię pokocha.
- Mamo. Niedługo kończę 30 lat. - Nie śpiesz się.
A jeśli nie zdążę?
Zawsze tak jest.
Wszystkie myślicie, że 30 lat to koniec życia.
Wyluzuj. Zabaw się. Naciesz się życiem.
Gdy kończyłaś 30 lat, miałaś już męża i dziecko.
I rozwiodłam się. Nie było to fajne.
No wiem, ale…
Linda, nie chcesz w tym wieku mieć już wszystkiego ogarniętego.
Wszyscy uczymy się życia.
Nie ma złych odpowiedzi.
To żadna próba.
No dobrze.
- Tato! - Moja córcia!
Cześć. Strasznie tęskniłem.
Idź się przebrać,
żebyśmy mogli skoczyć na lunch w jakieś piękne miejsce.
Nigdzie nie idziemy.
No weź, mamo.
Phemelo, poproś mamę, by się uszykowała,
żebyśmy mogli spędzić miło czas jako rodzina.
Mamo, proszę, przebierz się.
- Proszę. - Prosimy, mamo.
Dziękuję. Już biorę.
To dla młodej damy. I bez obaw, sam sobie naleję.
Dziękujemy.
Za dwie najpiękniejsze kobiety w moim życiu.
Wznieśmy toast za moje dwie słodkości.
Za słodkości!
Tak jest, kochanie.
Za słodkości.
Tak bardzo cię kocham.
Dikeledi Langa,
pozwól, abym dowiódł swojej wartości i mógł lepiej wspierać ciebie i Phemelo.
Zawsze mówisz, że nie zadaję właściwych pytań,
więc pora to zmienić.
I zadać ci najważniejsze pytanie w moim życiu.
Wyjdziesz za mnie?
Moi rodzice biorą ślub!
Zgadza się.
Zgadza się, prawda?
Będę szczery.
Nie wiem, czy mam być dumny, czy zazdrosny.
SUKCES NOLWAZI
- To moja suknia! - Wiem.
O mojej nawet nie wspomnieli.
- O Boże! No i przepraszam. - Za co?
Zbliża się Afrykański Tydzień Mody.
Chcę, byś zaprojektowała gotową do noszenia linię.
ZAPROSZENIE
Dajesz mi własną linię? Przecież nikt tak nie robi.
Wiem.
Na razie.
DIKELEDI: W KOŃCU SIĘ OŚWIADCZYŁ! SADE: GRATULUJĘ.
Co?
- Co jest? - Dikeledi się zaręczyła.
LINDA: O RANY, KOCHANA! GRATULACJE!
Dobry przywódca nie tylko przyjmuje, ale też daje coś od siebie.
Ważna jest tutaj także służba. A wszystko to zaczyna się w domu.
Inspirujące słowa, pastorze.
To zaszczyt, że przyszedł pan na zebranie naszej grupy.
Do usług.
- Jasne. - Dziękujemy, pastorze.
Palesa, dziękujemy za wszystko, co dla nas upiekłaś.
Sade by się z tym nie wyrobiła, bo spędza w pracy sporo czasu.
Sade, ja tylko służę Bogu.
Wykonuję Jego polecenia, ciesząc się, że mogę głosić Jego słowo.
Tak samo jak brat Winston, który zaprosił nas do swojego domu.
Wiele mnie z nim łączy.
Z pewnością sporo się od ciebie nauczę.
Cudownie jest być częścią grupy domowej.
Nieprawdaż? Cieszę się, że do nas dołączyłaś.
- Kogo wybrałaś na swoją świadkową? - Zdecydowałam się na…
Jeśli dobrze rozumiem, to powinien być ktoś po ślubie, prawda?
- W przypadku starościny wesela. - Brzmi jeszcze lepiej.
Może Palesa byłaby zainteresowana.
Ja?
Świetnie. Z chęcią.
Bardzo dziękuję. Sade, to wielki zaszczyt.
No to idę zaplanować kilka rzeczy.
Do zobaczenia. Pozostańcie w wierze.
Widzisz?
Reżyser dokumentalny. Podobno ciekawa sprawa.
- A nad czym teraz pracujesz? - To nic nadzwyczajnego.
To produkcja o samotnym rodzicielstwie i jego ogromnym wpływie na dzieci w RPA.
Opowiedz o nim.
- Co cię zainspirowało? - Sporo własnych przeżyć.
Czyli masz o wiele ciekawszą pracę niż ja.
Ale mówiąc poważnie, to podoba mi się twoja pasja.
- Jak się tym zainteresowałaś? - Dzięki ojcu.
Też jest reżyserem, więc widocznie odziedziczyłam to po nim.
Jaki ojciec, taka córka.
Myślisz na głos. Słyszałam to.
- Za wcześnie. - Nie…
Będę szczera.
Jakiś czas temu zerwałam zaręczyny.
I powinnam chyba dać sobie trochę czasu, żeby wszystko przemyśleć.
Po prostu mam teraz sporo na głowie.
Rozumiem.
Powinnam ci pogratulować?
Mogę wejść?
Nie tak się w to wpakowaliśmy?
Nie możesz mi tego zjebać.
Urodzę to dziecko.
Oboje daliśmy ciała i teraz musimy za to zapłacić.
- Mam za to zapłacić małżeństwem? - Dopiero co się zaręczyłeś.
Nagle zależy ci na małżeństwie?
- Za późno na to. - Nolwazi!
Dla mnie liczą się tylko Dikeledi i Phemelo.
Zawsze tak będzie. Nie ma tu znaczenia, że jestem dupkiem.
Proszę, postąp właściwie.
Błagam cię.
Postępuję.
Myślałem, że po tych wieściach będziesz rozanielona.
Wiesz, że to słuszne.
A co mam powiedzieć Dikeledi, Nolwazi albo Lindzie?
Daj spokój.
Niezamężna matka i ciężarna kobieta?
To poważny ślub, a nie wiejska potańcówka.
Naprawdę?
Pewnie Biblia wspomina o byciu aż tak krytycznym, Winston!
Wiesz co? Pomódl się w związku z tym. Wtedy zrozumiesz, że postępuję słusznie.
Czyli mogę wybrać twojego świadka?
- Czy tu też potrzebujemy pomocy? - To nie to samo, prawda?
- Chodź się pomodlić. - Daruj to sobie dzisiaj, Winston.
Będę spać u siebie.
Linda.
Wejdź.
Jak ci minął dzień?
Mamo…
Enzokuhle dostał ode mnie maila.
Szybko odpowiedział i od jakiegoś czasu piszemy ze sobą.
Ale to trudne.
Ciężko mi dobrać odpowiednie słowa. Nie wiem, co mam pisać.
Nie poruszyliśmy tak wielu rzeczy.
Nie wiem, dlaczego się odezwałam do niego.
Co roku przechodzę przez okres, w którym sporo o nim myślę.
To nie ma znaczenia.
To twój ojciec i nie zmienisz tego.
Wychowałam silną dziewczynę.
Ale wiesz, że nie ma nic złego w dawaniu ludziom drugiej szansy.
A może nawet i trzeciej.
Lub czwartej.
Wybaczaj, Linda.
NIE
Nie za bardzo… pasuje do twojego ciała.
Czuję się w niej naprawdę wyjątkowo.
No tak, ale chodzi o to, że jest odrobinę niestosowna.
- Brakuje jej klasy. - Zgadzam się z Palesą.
Sprawdźmy kolejne.
- Sade! Winston! - Cześć.
Cudownie was widzieć. Dziękuję, że wpadliście.
- Dzięki za zaproszenie. - Winston, Sade, dzięki, że przyszliście.
Zabiorę go na drinka, żebyście mogły poplotkować.
Co wy na to?
To chyba niesamowite, jak szybko spełniają się twoje marzenia?
Co nie?
A co z waszym ślubem?
Ogarnęliście zaproszenie i lokal, ale od dawna zero informacji.
Co się dzieje? Trzeba wybrać suknię.
W ogóle to nie w twoje urodziny? Bo będą lada chwila.
Właśnie o tym chciałam z tobą pogadać.
Moją starościną musi być ktoś z Kościoła.
Poprosiłaś kogoś innego?
Nie. Winston zrobił to za mnie.
- Że co? - Wiem.
Też się wkurzyłam.
Ale nie jesteście z naszego Kościoła i byłoby trudno…
Sade!
To też twój ślub!
Poradziłabym sobie w tej roli.
Przepraszam, Kedi. Wiesz, że też tego chciałam.
W sumie i tak robimy to razem.
A co z moim ślubem?
Wkrótce ruszą negocjacje w sprawie wiana. Potrzebuję waszej pomocy w kuchni.
Oczywiście pomożemy.
I wszystkie będziecie moimi świadkowymi. Nie ma innej opcji.
- Dziękuję. - Drogie panie!
Odsuńcie się od siebie, chyba że mogę dołączyć.
Nie sądziłam, że dożyję tego dnia, no ale zobaczmy.
Gratulacje!
Tęsknię za moimi dziewuchami.
Jak było na randce?
No tak.
Chyba potrzebuję trochę czasu, by sobie wszystko przemyśleć.
- Prawda? - Wszystko się ułoży.
Wiecie, czy Nolwazi się zjawi?
Bo nie pisała nic na czacie.
- I nie odbierała telefonu. - Ostatnio nie odzywa się.
I chyba pamiętajcie, że nie mówiła, kto jest ojcem jej dziecka?
Ale przecież nic jej nie ominie.
- Bo się zaręczyłaś! - I biorę ślub!
Boże!
To chyba przesada.
- Nie sądzicie, że… - Drogie panie!
- Cześć! W końcu. - A nie mówiłam?
- Jak tam? - Cześć.
- Cześć, piękna. Gratulacje! - Dziękuję.
Bardzo się cieszę. Wybaczcie ten brak kontaktu.
- Dostałam awans. - Co?
To cudowne wieści!
Gratulacje.
Dzięki. Będę mogła przedstawić własne projekty na Tygodniu Mody.
- I będę pod nimi podpisana. - Cała ty! Zero zaskoczenia.
Po prostu wymiatasz!
Za bardzo skupiam się na sobie. To nie pora na to.
- Po prostu ostatnio… - Nie musisz nam się tłumaczyć.
Sam fakt bycia w ciąży może być przytłaczający.
Dziecka nie można odłożyć na półkę i po prostu o nim zapomnieć.
Możesz na nas liczyć.
A ja już teraz coś dla ciebie mam.
Za mną, drogie panie.
- Nie musisz nic robić. - To coś dla ciebie.
- Będzie super. Miło cię widzieć. - Was też.
Pamiętacie moją pracę w barze na ostatnim roku?
- Kupiłam to za napiwki! - Pamiętam.
Nie wierzę, że je zatrzymałaś.
Tę kupiłam za pierwszą wypłatę. Chciałam rozpieścić moją księżniczkę.
Nie musisz mi ich przekazywać, DK.
Na pewno się przydadzą, ale dostaniesz je pod jednym warunkiem.
Musisz nam się zwierzyć.
- Właśnie. - To piękna podróż.
- Sama nie dasz sobie rady. - Prosimy.
- Wiesz, że cię kochamy. - I jesteśmy w tej ciąży wraz z tobą.
To było dziwne.
Nie do końca tak chciałam to ująć, ale…
Wiesz, o co mi chodzi.
Idę się wysikać.
No tak, pęcherz daje o sobie znać. Uroki ciąży.
- Muszę skorzystać. - Jasne.
Oczywiście.
Skarbie, żadnych pomysłów od Nolwazi.
Nie chcemy rodzeństwa dla Phemelo. Jedno dziecko wystarczy.
Kedi. Muszę ci o czymś powiedzieć.
Spoko. Co tam?
Dziękuję, że tak bardzo mi pomagasz.
Dla ciebie wszystko.
Mamo?
Mamo, ocknij się.
Mamo! Ocknij się.
Cholera!
ODDZIAŁ RATUNKOWY
Co się stało?
Ma zakrzepicę płucną.
Linda, możesz wejść.
Mamo?
Będę cały czas przy tobie.
Mamo?
- Proszę, tato. - Dzięki, kochanie.
Sade? Nie przyniesiesz jedzenia Winstonowi?
Nie, Winston zazwyczaj sam sobie nakłada.
Ty to zrób. To twój przyszły mąż.
Ty dbasz o niego, a on o ciebie.
- Prawda, Winston? - Tak, mamo.
Skarbie, proszę, zrób to dla mnie.
Obecnie większość kobiet nie wie, jak zadbać o męża.
Ale cieszę się, że Sade ma was za przykład.
Sade. Nie bądź wobec siebie zbyt surowa.
- Wszystko się ułoży. - Dziękuję.
Winston to dobry człowiek. Dbaj, by był szczęśliwy.
A ja zrobię wszystko, aby uszczęśliwić ją.
Zmówimy modlitwę?
Nie przyjedzie, mamo.
Przyjedzie, bo wie, że przyrządziłam jego ulubione danie.
Mogę już jeść?
Oczywiście. Ale zmówmy najpierw modlitwę.
Pobłogosław jedzenie, które zjemy. Amen.
Amen.
Rany, Dikeledi, wystraszyłaś mnie.
- Nie powinnaś już spać? - Na pewno tak byś wolał.
No dobra.
O co chodzi?
Tebogo, nie zobowiązałam się do bycia twoim ochroniarzem.
Sam dałeś mi słowo, że będziemy rodziną.
Wprowadziłam się i od razu je złamałeś.
- Nie, po prostu pracowałem… - Mówisz, jakbyś tylko ty miał pracę.
I zachowujesz się, jakbym była tu jedynym rodzicem.
Mam tego dość.
Mam dość!
Macie czas do 16.00 i ani minuty dłużej.
Pamiętajcie, by przygotować się do przyszłotygodniowych seminariów.
Pełna sala? Ty to masz branie.
To po prostu Freud i pierwszy rok.
Pewnie myślą, że będę mówić tylko o seksie.
Też jestem rozczarowany.
Masz czas, by skoczyć na kawę?
Razem?
To znaczy… pewnie.
- Chyba że masz inne… - Nie, mam czas.
Zaglądacie do nas na zmianę.
- Pamiętaj, że nie jesteś sama. - Dziękuję.
Ale robi się późno. Trzeba odesłać was do domu.
- Poradzimy sobie. - W porządku.
- W razie czego daj znać. - Jasne.
Widzę, że coś się pojawiło na palcu.
- Gratuluję. - Dziękuję.
To kiedy ślub?
Przy tak drogim pierścionku negocjacje wiana musiały się udać.
Jeszcze ich nie było.
Czyli nie będzie ślubu?
- Coś w tym stylu. - Głupiec z niego.
Ktoś powinien cię wykraść, gdy on jest zajęty sobą.
Chyba mogę poczekać na ślub kolejnych dziesięć lat.
Ale mówię poważnie, Dikeledi. Nie wyglądasz jak…
zarumieniona panna młoda.
Daj spokój. Jestem na to za stara.
Nigdy nie jest za stary na szczęście i miłość.
Brzmi to ładnie w teorii, ale…
Ale co?
Może dla odmiany zrobię coś dla siebie.
Coś, co chciałabym zrobić bez myślenia o innych ludziach.
Ponoć nie można pokochać nikogo, jeśli nie pokocha się siebie.
Z którego to poradnika?
Jestem profesorem psychologii. Muszę znać się na wszystkim.
Widać.
Dikeledi.
Gideon. Zapisałeś się.
Oczywiście.
Witam wszystkich.
Dołączyła do nas kolejna osoba, więc w końcu jest parzyście.
- Przedstaw się. - Cześć. Jestem Dikeledi.
Dikeledi, dobierz się w parę z Gideonem. Ma ogromny talent.
Dobierzmy się w pary!
Pięć, sześć, siedem, krok. Raz, dwa, trzy, pięć, sześć, siedem.
Nic się nie stało.
Na „cztery” chwila przerwy.
Wyobraź to sobie. Dobrze.
Sześć, siedem i pauza. Raz, dwa, pięć, sześć, siedem.
Raz, dwa…
Bardzo dobrze.
Dzięki, moja droga.
- Dobry z ciebie nauczyciel. - Dziękuję.
Nieźle.
O rany, nie mów, że Nolwazi nadal nad tym siedzi.
Kochana, nie wyzyskuję moich pracowników. Możesz jechać do domu.
- Do brudnych garów? - Pora, by ktoś ci pomógł.
Wystawa to nie przelewki.
- Każdy będzie coś robił. - Panuję nad tym.
W porządku. Pokaż.
Nie, jeszcze nie są gotowe.
Wybieg i tak wszystko zweryfikuje. I nawet wtedy można coś zmienić.
Każdy wie, że jestem twoim mentorem.
- Muszę… - Nie teraz.
Kojarzę ten design.
Dlatego zaoferowałem ci pracę u mnie.
Powielanie nie jest w twoim stylu. Co się dzieje?
Odpowiedz.
Nie miałam żadnych inspiracji. Całe moje życie się sypie.
Uznałam, że jeśli…
Że jeśli pokażę ci coś, co ci się kiedyś spodobało,
to będzie to lepsze niż nic.
Nolwazi.
Każdego tygodnia oferowałem ci pomoc, a ty odmawiałaś.
Coś takiego nie trafi na wybieg. Nie ma na to szans!
Nie mogę tak dłużej.
Muszę się do czegoś przyznać.
Tylko nie oceniaj.
Znam każdą twoją książkę.
A moje przyjaciółki są przekonane, że zauroczyłam się w celebrycie.
Miło, że masz mnie za celebrytę.
No weź. Właśnie oceniasz.
Wcale nie.
Przepraszam.
Dikeledi!
Cześć, Linda.
Postanowiłem zaryzykować. Nie wiedziałem, czy wstałaś.
Wstałam. Właśnie zbieram się do mamy.
Żal ci mnie, tato?
Dlatego jesteś taki miły?
Posłuchaj.
Czuję, że cię zawodziłem przez wiele lat.
Dlatego tym razem chcę zapewnić, że nie zerwę ponownie kontaktu.
- Pogadamy o tym później. - Oczywiście.
Kocham cię.
Ephry.
Przepraszam, że cię rozczarowałam.
Powiedz organizatorom, żeby usunęli moje nazwisko.
Nie. Poproszono cię o wystawę, więc ją przygotujesz.
Jako projektant czy jakikolwiek twórca kreatywny
musisz czerpać inspirację z różnych źródeł.
Z pięknych rzeczy. I – co najważniejsze – ludzi.
- Chcę tego. - I jak ci idzie?
Niezbyt.
To, że z kimś współpracujesz, niczego nie zmienia.
Pamiętasz te suknie dla druhen sprzed paru miesięcy?
Nie bałem się braku uznania dla mnie. Dlatego ci to zleciłem.
Chciałem ci pokazać, że jeśli współpracujemy,
sprawiamy, że dana osoba znajdzie się na ustach wszystkich.
Działając zespołowo.
Współpraca to klucz. Wszystkie ręce na pokład.
Nie mamy już czasu.
Kto tak twierdzi? Możesz odrzucić niektóre albo wszystkie.
Przygotowałem je z resztą zespołu.
Licząc, że dzięki temu choć trochę odżyjesz.
Czerp z własnego wnętrza.
Siostro Nthabi, dziękuję za ten prezent.
Jak mówi nam Biblia:
„Więcej szczęścia tkwi w dawaniu aniżeli w braniu”.
I mamy to cudowne…
Sekta przybyła w pełnym składzie.
I ta najgłośniejsza z nich to twoja świadkowa?
Starościna wesela.
Weź to w końcu zapamiętaj. To żona pastora.
Pewnie to nie za dobra pora, by dać jej ten prezent do pokazania.
To wibrator.
- A ja mam bieliznę. - I razem: „Amen”.
Czeka ją sroga noc poślubna. Winston nie wie, w co się pakuje.
No spoko.
Zważajcie na swoje małżeństwa, bo niejedna chciałaby je rozbić.
Amen!
- Amen! - Nalałam jej wina.
Zapomniałam, że ona i Winston nie piją.
No cześć.
To już niebawem.
Jesteś podjarana?
Co się stało?
Czuję, jakby odbierano mi moje własne wesele.
Dlaczego nie mogę wybrać własnych druhen?
- Nawet nie mogłam wybrać sukni. - Winston ją wybrał?
Wraz z Palesą.
Potrafię rozpoznać zwariowaną sukę i właśnie na taką patrzę.
Jeszcze usłyszy.
To powinna być najszczęśliwsza chwila w twoim życiu.
Jeśli nie jesteś szczęśliwa, to niedobrze.
Wiem, że Winston mnie kocha, ale chodzi o moich rodziców.
Uważają, że lepiej trafić nie mogłam,
a ja chcę już to zrobić i mieć od nich spokój.
Jak tam dziecko? Ani razu nie byłyśmy z tobą u lekarza.
Rozwija się dobrze. Lekarz jest zadowolony.
A tatuś?
W końcu będziesz musiała nam powiedzieć.
Na wypadek, gdybyśmy musiały pozwać go o alimenty.
Słuszna uwaga.
Mogłybyśmy z nim pogadać, by upewnić się, że dobrze się zachowa.
Dobra, dość tego. Nie ma znaczenia, kim jest ojciec.
Ważne, że wiemy, kim jest matka.
- Dziękuję. - Daj znać, jeśli możemy jakoś pomóc.
Jasne.
- Lecę. Dobrej nocy. - Jedź bezpiecznie, kochana.
- Na razie. - Padam z nóg.
- Nie wątpię. - Pora spać.
NIE WYCHOWAM GO. NISZCZYSZ MI ŻYCIE!
- Tebogo? - Pokaż.
- To on jest ojcem? - Co?
Jakim cudem?
Tym razem naprawdę przegięłaś, Nolwazi.
Sade!
Nie możesz jej powiedzieć. Serio. Obie nie możecie.
Wiem, że to najgorsza rzecz, jaką w życiu zrobiłam.
- Naprawdę najgorsza. - Tak sądzisz?
Ale jeśli się dowie, to ode mnie.
To bardzo egoistyczne.
Musisz jej powiedzieć.
- Naprawdę musisz. - I powiem, ale…
SADE: JAK TAM TWÓJ KAWALERSKI? WRÓCIŁEŚ JUŻ DO DOMU?
WINSTON: OTWÓRZ DRZWI.
Sade!
Ty suko.
- Co? - Zamknij pysk!
Jesteś kłamczuchą.
- Winston! - Dziwką!
- Co ty wyprawiasz? - Typową Izebel.
Co to ma być? Winston!
Poczekaj.
Nie wiem, o czym mówisz.
Poczekaj! Winston…
Wmówiłaś mi, że jesteś dziewicą.
Nigdy tego nie powiedziałam.
A tymczasem puszczałaś się na kampusie?
Powiedział mi dziś o tym jeden z klientów!
Bheki Ngcobo. Znasz?
Powiedział mi, że cię zerżnął. Podobnie jak wszyscy z akademika!
To nieprawda.
Czyli zaprzeczasz?
Nie… To znaczy tak, spałam z nim.
Ale miałam 19 albo 20 lat. Winston, poczekaj!
Po co do tego wracamy? Oboje mamy jakąś przeszłość.
- Tylko mnie prowokujesz. - Winston, błagam!
- Winston! - Chodź tu!
Winston!
Sade!
Proszę, wpuść mnie.
Już dobrze.
Sade?
Nie mogłem znieść, że ktoś cię tak poniża.
Przepraszam. Kocham cię.
Proszę.
Halo!
Spróbuj otworzyć.
Ale niespodzianka.
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
Dziewczyny, przestańcie!
Kochana!
Skarbie.
- Sade? - Kochana.
Co się stało?
To był Winston.
Powiedział, że na kawalerskim jeden z klientów coś mu powiedział.
- Bheki Ngcobo. - Ten model z reprezentacji uniwerka?
Tak.
Powiedział Winstonowi, że spaliśmy ze sobą.
I że spałam ze wszystkimi z akademika.
I dlatego cię uderzył? Przez Bhekiego?
Kogo obchodzi, z iloma facetami spałaś? To nie jego sprawa.
Nie miał prawa cię uderzyć.
Co mam teraz zrobić?
- To jakim sensie? - Może to ja go upokorzyłam.
Niby jak?
Gdyby cię kochał i szanował, miałby gdzieś, z iloma facetami spałaś.
Właśnie.
Przywalić należałoby Bhekiemu za to, że przechwala się tym po tylu latach.
Czyli po ślubie?
Jak możemy ci pomóc?
Po prostu wspierajcie mnie na ślubie.
Proszę.
Bez oceniania i zadawania pytań.
IDEALNA NOWOCZESNA STYLIZACJA
- Kochana, uśmiechnij się. - W porządku.
Co chcesz osiągnąć do trzydziestki?
Patrz w kamerę. Będę odliczać. Odpalę ją i nagrywamy.
- Spoko. - Dzięki.
Chciałabym do trzydziestki osiągnąć…
Będę miała własny samochód. Kabriolet.
Własny penthouse.
No i bardzo bogatego męża, który będzie mnie wielbił.
Dziękuję wszystkim za przybycie,
aby być świadkami, jak Winston i Sade zwiążą się przed obliczem Boga.
Winston, od razu też powiem, że wyglądacie pięknie i szczęśliwie.
Jakie są fundamentalne wartości rządzące małżeństwem?
- Skoczę szybko do łazienki. - To zaufanie, wierność i szczerość.
Bez nich wasze małżeństwo nie mogłoby być trwałe.
- Nolwazi. - Czego chcesz teraz?
I co? Jaką podjęłaś decyzję?
Powiem Kedi prawdę.
Nie! Nie możesz tego zrobić. Nie możesz być taką egoistką.
- To słuszne. - Dla kogo?
Jeśli to zrobisz, powiem, że mnie uwiodłaś.
Uwierzy ciężarnej dziwce czy własnemu narzeczonemu?
Spoko, możesz to powiedzieć Kedi.
Ale co?
Kedi…
Tebogo jest ojcem.
Nie.
Tebogo, powiedz, że to nieprawda.
- Skarbie, to ona… - Nolwazi, no weź.
Ściemniacie, prawda?
- Posłuchaj… - Oświadczyłeś mi się przed czy po?
Możesz się uspokoić?
Chcę wiedzieć!
Po.
Upokorzyłeś mnie i okłamałeś.
- Skarbie… - Nie odzyskam tego czasu, Tebogo!
- Kedi… - A ty?!
Miałaś być moją przyjaciółką. Siostrą!
Wiedziałyście o tym?
Kurwa, wiedziałyście!
Wiedziałyście!
- Nie… - I ukrywałyście to!
- Kedi… - Przez cały czas!
Kończę z wami wszystkimi. Pierdol się, Tebogo!
Phemelo!
Wszyscy mieli świetne pomysły.
Nasze podejścia się przeplatały.
Ale miałam zajrzeć w głąb siebie, więc tak zrobiłam.
Każdy projekt opowiada o przeciwieństwach, a to reprezentuje dobro i zło.
Ale by zajrzeć do własnego wnętrza, trzeba być szczerym wobec samego siebie.
Nie jest mi lekko z tą ciążą.
Przespałam się z chłopakiem przyjaciółki.
Dlatego jestem w ciąży.
Ale zrozumiałam, że z czegoś złego może jednak powstać coś dobrego.
Moje dziecko.
Musiałam zajrzeć w głąb siebie, by zrozumieć, że drzemie we mnie zło.
Ty i reszta nazwaliście mnie egoistką.
I mieliście rację. Jestem nią.
Mam najlepsze przyjaciółki na świecie.
Każda oddałaby mi nerkę.
Nie uszanowałam tej przyjaźni.
Ale jest też we mnie dobro.
To kreatywność i możliwość rozwijania się.
I zdolność do poświęceń w związku z wychowaniem dziecka.
A co do nazwy kolekcji…
„Kedi”.
To świetna przyjaciółka.
Może nawet tego nie wiedzieć, ale często była dla mnie jak matka.
To, że złamałam jej serce i pogrzebałam naszą przyjaźń,
nie znaczy, że nie zasługuje na uznanie.
I że mnie nie inspiruje.
To wspaniała osoba i matka Phemelo, która jest jej młodszą kopią.
Co robisz?
Próbuję przespać się z moim mężem.
Jesteśmy małżeństwem od ponad miesiąca, a ty nawet mnie nie dotknąłeś.
Musisz oczyścić się w oczach Boga, zanim skonsumujemy nasz związek.
Modliłam się już tyle razy, że na pewno mi wybaczył.
A poprosiłaś mnie o wybaczenie?
Skarbie, możesz mi wybaczyć?
Nie jestem gotowy.
Stan twojej matki nie poprawia się.
Uważamy, że pora odłączyć ją od maszyn. Jej serce jest zbyt uszkodzone.
Bardzo mi przykro.
- Wszystkiego najlepszego, mamo! - Dziękuję, skarbie.
Ale piękne.
Dzięki.
Proszę.
Musimy omówić dwie sprawy.
Pierwsza to twoja praca.
Jesteś mężatką. Nie musisz pracować.
Ale kocham swoją pracę i jestem w niej naprawdę dobra.
- Mówiłam ci na kursie przedmałżeńskim. - Wygląda to tak, jakbym nie dbał o żonę.
A jestem nią?
Nawet ze sobą nie spaliśmy.
Ciężko pracowałam, żeby zostać głównym audytorem w Maxwell and Symes.
Sade.
Kościół jasno mówi,
że nadrzędnym obowiązkiem kobiety jest zajmowanie się rodziną.
Kościół zapomniał o Księdze Przysłów, w której kobieta pracuje na rzecz rodziny?
I druga sprawa.
Niezamężne przyjaciółki.
Mężatka nie powinna mieć takich przyjaciółek.
Mam zrezygnować z pracy i przyjaciółek?
To moje warunki.
Chyba za wcześnie na podwózkę do szkoły.
Mamo, masz gości.
Sto lat.
Jest twój transport.
Dziękuję.
Co tu robicie?
Chcemy uczcić twoje 30. urodziny, Kedi.
I przez to mam zapomnieć, co się wydarzyło?
Oczywiście, że nie. Ale chciałyśmy pokazać, że cię kochamy.
Tort i kilka gestów nie rozwiążą problemu.
Wiemy, ale chciałyśmy od czegoś zacząć.
A ty?
Masz tupet przychodzić tu po wszystkim, co narobiłaś.
Przyszłam cię przeprosić.
Tak? A za co, Nolwazi?
Łatwo się przeprasza, ale trudniej powiedzieć za co.
Upiliśmy się.
Upiliście się!
Przez dziesięć lat mówiłyście mi, jak straszny jest Tebogo,
a ty przespałaś się z nim przy pierwszej okazji!
Dlaczego miałabym wierzyć w jakiekolwiek twoje słowo?
Co mam myśleć? Od początku na niego leciałaś?
Nie…
Ta przyjaźń była ważna dla każdej z nas.
Jebać ją!
Wiem, co zrobiłam dla tej przyjaźni.
I co otrzymałam w zamian?
Nic!
I w taki sposób kończę 30 lat.
Bez najbliższych przyjaciółek.
Osoby, którym poświęciłam życie, najbardziej mnie zraniły.
Tak to wygląda. Wszystkiego najlepszego, Dikeledi.
- Kedi… - Przestań!
Wynocha. Spóźnię się do pracy.
Kedi.
Wychowałaś Lindę najlepiej, jak potrafiłaś.
A ja byłem tchórzem.
Uciekłem.
Ale nie pozwolę, by przechodziła przez to sama.
Tato?
ŚWIĘTUJMY
Trzydzieste urodziny.
Wiek chyba nie ma znaczenia.
Ważne, by otaczały cię ukochane osoby. Twoi przyjaciele i rodzina.
I aby twoja kariera się rozwijała.
Jeśli już to masz, do czego ci więcej potrzeba?
Proszę.
Sto lat, sto lat
Wybacz. Nie chciałem cię zasmucić.
To ja przepraszam. To nie przez ciebie.
Moje przyjaciółki chciały mnie dzisiaj przeprosić.
I udało się to naprostować?
Nie.
Byłam zbyt wściekła i zraniona.
Dopiero po ich wyjściu zrozumiałam,
że poznałam je wcześniej niż Tebogo.
A teraz, gdy się rozstaliśmy,
one przyszły do mnie z własnej inicjatywy, żeby mnie przeprosić.
To musi się liczyć.
Jeśli zaufanie zostało naruszone, znajdujesz sposób, by je odzyskać.
Jeśli kogoś skrzywdzisz, przepraszasz i nie powielasz błędu.
Przyjaźń nie zawsze może być idealna.
A te najdłużej trwające?
To zawsze jazda bez trzymanki.
Wzbogaca to wspomnienia.
- Zawsze służysz radą. - Przychodzi mi to naturalnie.
To kto ma dziś urodziny?
- Wszystkiego najlepszego. - Dziękuję.
Siphokazi nie wygląda za dobrze. Nie sądziłem, że jest aż tak źle.
- Dlaczego mi nie powiedziała? - A dlaczego miałaby?
Rozmawialiśmy raz na jakiś czas.
Powiedziała mi o cukrzycy, ale nie wspomniała nic o sercu.
Mieliście kontakt?
I uznałeś, że nie muszę o tym wiedzieć?
Aniołku, to nie tak.
Naprawdę próbowałem.
Powiedziała mi, że nie jesteś gotowa.
Musiałem to uszanować.
Mówisz, że próbowałeś.
Próbowałeś!
Może nie byłam gotowa. Byłam wściekła i nadal jestem.
Ale to nie powinno dawać ci wymówki do olania własnej córki!
Dlaczego to ja mam próbować naprawić nasze relacje?
Masz pełne prawo być na mnie zła.
I tak, to była moja odpowiedzialność, ale za bardzo się wstydziłem.
Co miałbym powiedzieć takiej pięknej i młodej…
Przestań już!
Nie masz prawa stawiać się w roli ofiary.
Weź za to odpowiedzialność i przeproś.
Przepraszam.
Tak bardzo cię przepraszam.
Nie wiem, jak lepiej to ująć. Po prostu przepraszam.
Źle postąpiłem.
Wiem, że to nie cofnie tego, przez co przeszłaś.
Nie musisz mi nawet wybaczyć. Wiem, że jestem złym ojcem.
Przepraszam.
W szpitalu nic już nie zdziałają.
Dlatego muszę zdecydować…
kiedy odłączyć ją od maszyn.
Mogę pojechać z tobą?
Proszę.
LINDA: ZAWSZE BĘDĘ CIĘ KOCHAĆ. MOJA MAMO, OPOKO I PRZYJACIÓŁKO.
SPOCZYWAJ W POKOJU
OPUŚCIŁAŚ TEN ŚWIAT, SPROWADZAJĄC NA NIEGO MNIE.
SPOCZYWAJ W POKOJU
Pięknie.
Cześć, piękna. Wyglądasz wspaniale. Odwróć się.
Super. Masz pozamiatać.
Cześć, piękna.
- Możemy to lekko poprawić? - Puk, puk.
Cześć.
Poprawcie trochę przy ustach.
- Chciałem życzyć powodzenia. - Dziękuję.
- Wszystko prezentuje się wspaniale. - Wiem.
- Jestem z ciebie dumny. - Dzięki.
Powodzenia.
Dziękuję, Ephry.
Witam.
Dzień dobry.
Dikeledi. Jestem przyjaciółką Lindy.
W porządku. Enzokuhle.
- Jestem jej tatą. - Miło pana poznać.
Cudownie poznać jej przyjaciółkę. Pójdę po nią.
Kochana.
KENNEDY: WYRAZY WSPÓŁCZUCIA. MOGŁEM ODDAĆ CI TE KWIATY.
DZIĘKI. I RACJA Z TYMI KWIATAMI. ALE NIE BOISZ SIĘ TRUDNYCH DECYZJI.
Nolwazi!
Proszę.
Dzięki.
Myślisz, że kiedyś mu wybaczysz?
A ty nam?
Daj spokój.
Przecież tu jestem, prawda?
Dziękuję.
- Wybacz. - Nic się nie stało.
- Jest pani krewną Nolwazi Khumalo? - To znaczy?
Trafiła na blok operacyjny.
DIKELEDI: NOLWAZI W SZPITALU. SPOTKAJMY SIĘ NA MIEJSCU.
Muszę gdzieś podjechać.
Dokąd? Masz później spotkanie grupy.
Chodzi o Nolwazi.
Muszę jechać do szpitala.
Nigdzie nie jedziesz.
Jadę.
Jeśli teraz wyjdziesz…
Sade!
Przykro mi z powodu mamy.
Jakoś się trzymam.
Jak czuje się Nolwazi?
Trafiła na blok operacyjny. Przeprowadzają nieplanowaną cesarkę.
Miała ostrą rzucawkę porodową.
Doszło do rozerwania łożyska czy coś takiego.
Mówią, że ma tylko 50% szans…
na przeżycie.
Odejdę od Winstona.
Mogę potwierdzić, że obie przeżyją.
To dziewczynka.
Chodź do cioci Sade.
- Ale urocza. - I ma takie…
Wita się z nami.
Kedi.
Przepraszam.
Mówię szczerze.
Wiem.
Kogo tu mamy?
A kto to?
- Co? - Miałaś dziś pokaz mody.
SUKCES NOLWAZI
Nazwałaś kolekcję „Kedi”?
W tym roku skupiono się na źródłach inspiracji.
Dlatego…
Chodź do mamusi.
Wybacz, skarbie.
Połóż ją i sama odpocznij.
- Dobrze. - Właśnie tak.
Kochana.
Nie wiem, czy słyszałaś, ale…
moja mama nie żyje.
Linda…
Spokojnie.
Tak mi przykro.
Nie smućcie się.
Ta chwila jest szczęśliwa.
Prawda?
Straciłyśmy ukochaną osobę i jednocześnie zyskaliśmy nową.
Siphokazi…
Siphokazi.
Chyba takie chcę jej dać imię.
Cóż za wspaniały dar.
Dzielisz urodziny z moją córcią.
- No nie. - Linda.
O rany.
- Zapomniałam o twoich urodzinach. - Tak.
O nie!
- Kochana. - Wesołej trzydziestki.
- Dziękuję. - Wszystkiego najlepszego!
- Dla was obu! - Wiem, że sporo się działo, więc luz.
Co jest?
- Mogłam się domyślić. - To nie tak, jak to wygląda.
Jak zawsze!
To będzie przyjemny rozwód, Winston.
- Sade! - Mój ty sługo boży.
Możesz chociaż zamknąć drzwi?
- Dziękuję. - Jasna sprawa.
Za…
- Nas. - …nas.
Nieźle.
No ładnie.
Idźcie na stronę.
Drogie panie, zostawiamy was.
- Spoko. - Miłego.
- Dzięki! - Na razie, panowie.
Napije się!
- To na pewno ty? - Tak.
- Jest super. - Lepiej późno niż wcale.
Mogłybyśmy to nazwać urodzinowym miesiącem Lindy.
Zawsze miło uczcić kogoś takiego jak ja.
A może „sprośna trzydziestka Lindy”?
- Dobre. - Dziś się to stanie.
- Widziałyście ją z Kennedym? - I będzie tak co noc.
- Spoko. - Dość.
Wybaczcie.
Wiecie co?
To, że wszystkie tu jesteście mimo tych wszystkich akcji?
To najlepszy prezent urodzinowy, jakiego mogłabym sobie życzyć.
- Rozpłacze się. - Pijmy, zanim się poryczysz.
- Wszystkiego najlepszego. - Tak jest.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI 30TH CANDLE ANGELI MAKHOLWY
Napisy: Krzysiek Igielski