Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪ฮัลโหล
‪คัลลัม
‪ผมอยากให้คุณมาพบผมในอีก 15 นาที
‪หา คืนนี้... ตอนนี้เลยเหรอ
‪ที่นี่
‪ผมคงไปไม่ทันหรอก
‪ก็ได้
‪งั้นผมส่งที่แคปหน้าจอไปให้แฟนคุณก็ได้นะ
‪หรือจะส่งให้แม่คุณดี
‪ไม่ อย่านะ อย่าบอกแม่ผมนะ
‪งั้นก็มาเจอกันในอีก 15 นาทีสิ
‪ไม่งั้นทุกคนในรายชื่อโทรศัพท์คุณ ‪จะได้เห็นหน้าจอที่ผมแคปไว้
‪โธ่เว้ย
‪ทําไมต้องเป็นตอนนี้ด้วย
‪- สายฉุกเฉิน มีอะไรให้ช่วยคะ ‪- ครับ ฮัลโหล
‪เรียกหน่วยดับเพลิง ตํารวจ หรือรถพยาบาล
‪รถพยาบาลครับ
‪ตํารวจด้วยก็ดี มีเหตุรถชนครับ
‪ไม่สิ
‪ไม่ มีคนนอนอยู่บนถนน
‪ผู้ชายครับ อาจจะมีคนอยู่ในรถด้วย
‪ผมว่าน่าจะ...
‪ได้ครับ
‪ครับ เดี๋ยวผมไปดูให้
‪เอ่อ... ผู้ชายที่นอนอยู่บนถนน...
‪ไม่ครับ คิดว่าไม่
‪โอเคครับ ช่วยอยู่ในสายด้วยนะครับ
‪อย่าทิ้งผมไปไหนนะ
‪แย่แล้ว
‪ไม่ครับ ผู้โดยสาร... ท่าทางไม่ดีเลยครับ
‪ไม่ครับ ดูเหมือนว่าจะ...
‪แย่แล้ว...
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- เชิญครับ
‪เคริส โจนส์ นักการเงินในเมือง ‪หน้าที่การงานรุ่งเรือง
‪หายตัวไปเมื่อเจ็ดปีก่อน
‪คาดว่าฆ่าตัวตาย
‪แล้วหายไปอยู่ไหนมา
‪เท่าที่ระบุได้ หายไปอยู่บนน้ําแข็ง
‪ตั้งเจ็ดปีเนี่ยนะ
‪ไม่รู้แน่ชัดหรอกว่านานเท่าไร ‪จนกว่าจะทําการตรวจวิเคราะห์
‪แล้วรถล่ะ
‪ได้รับแจ้งว่าถูกขโมย ‪แถวเซาธ์ลอนดอนเมื่อสิบวันก่อน
‪แล้วผู้ชายคนที่โทรแจ้งตํารวจล่ะ ที่ชื่ออะไรนะ...
‪อัลดริช
‪คัลลัม
‪เขามาทําอะไรตรงนี้
‪ก็นั่นแหละที่สงสัย
‪เขาออกจากที่ทํางานแล้วขับมาที่นี่
‪ด้วยเหตุผลอะไรสักอย่างที่เราก็ยังไม่รู้
‪เห็นที่เกิดเหตุ โทรหา 999 แล้วก็หายตัวไป
‪นี่คงไม่ใช่การบังเอิญมาอยู่ผิดที่ผิดเวลาหรอก
‪มีคนอยากให้เขามาที่นี่
‪ขอโทษนะคะ เข้าไปไม่ได้ค่ะ
‪ฉันต้องเข้าไป ฉันรอนานเกินไปแล้ว
‪นั่นใครน่ะ
‪แม่ของคัลลัม ชื่อคอรินน์
‪คอรินน์ สวัสดีครับ ผมสารวัตรลูเธอร์
‪เป็นหัวหน้าทีมตามหาลูกชายคุณครับ
‪แล้วเขาอยู่ไหน
‪ยังไม่ทราบครับ
‪รูปการณ์ดู... ไม่ค่อยปกติเท่าไร
‪ตอนนี้ลูกฉันเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้ ‪คุณต้องหาเขาให้เจอ
‪- ผมจะพยายามเต็มที่ครับ ‪- แค่นั้นไม่พอหรอก
‪คุณต้องสัญญากับฉัน
‪คุณต้องสัญญากับฉันว่าจะหาคัลลัมจนเจอ
‪ครับ
‪ผมสัญญา
‪ผมจะพาลูกคุณกลับมาให้ได้
‪พยายามอย่าเพิ่งคิดมากนะครับ
‪ไม่ๆ ใจเย็นก่อน ผมไม่ได้จะโทรมาเรื่องคุณ ‪หรือความชอบส่วนตัวอะไรของคุณหรอก
‪มีผู้ชายอยู่คนหนึ่ง ‪หัวหน้าหน้าสารวัตรสืบสวนลูเธอร์
‪เป็นหัวหน้าทีมตามหาพ่อหนุ่มน่าสงสารที่ชื่อคัลลัม
‪ซึ่งเกรงว่าผมคงปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้
‪เอาละ ฟังก่อนๆ
‪จากที่เคยได้ยินมา ‪ดูเหมือนสารวัตรลูเธอร์จะเป็นปลาเน่า
‪ปัญหาก็คือเขาเป็นปลาเน่าที่ลึกลับสุดๆ
‪ไม่มีตัวตนในโลกออนไลน์หรืออะไรพวกนี้เลย
‪ผมถึงได้โทรหาคุณไง
‪ผมอยากรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับเขา
‪ความลับเล็กๆ น้อยๆ ทุกชนิด
‪เรื่องน่าอับอายทุกอย่าง
‪ผมอยากรู้เรื่องที่ไม่ดีของเขา
‪หลักฐานที่เขาเคยทําพลาดทุกอย่าง
‪ทุกเรื่องที่เขาเคยทําผิด
‪หรือเคยล้ําเส้นใคร
‪ผมอยากรู้... เรื่องอัปยศของเขา
‪หน้าศาลโอลด์เบลีย์ในกรุงลอนดอนวันนี้ ‪มีเหตุการณ์ที่น่าจับตามอง
‪หลังมีการเผยแพร่เอกสารข้อมูลสําคัญ ‪ให้กับสื่อ ซึ่งชี้ชัดว่า
‪สารวัตรสืบสวนจอห์น ลูเธอร์
‪เจ้าหน้าที่ตํารวจที่ตกเป็นข่าว ‪มีส่วนพัวพันกับคดีอาชญากรรมร้ายแรงหลายคดี
‪และเขายังถูกแจ้งข้อหา ‪ในคดีอาชญากรรมนับไม่ถ้วน
‪เช่นการบุกรุกเคหะสถาน ข่มขู่ผู้ต้องสงสัย
‪พยายามทําลายหลักฐาน รับสินบน
‪การกระทําแบบศาลเตี้ยยาวเป็นหางว่าว ‪โดยนักวิเคราะห์ต่างชี้ว่าชายคนนี้
‪คิดว่าตัวเองสมควรที่จะ ‪ทําตัวเป็นผู้ผดุงความยุติธรรม...
‪หัวหน้าสารวัตรสืบสวนจอห์น ลูเธอร์ ‪เป็นผู้นําทีมในการตามหา...
‪เด็กหนุ่มชาวลอนดอนที่หายตัวไป ‪นามว่าคัลลัม อัลดริช
‪ในช่วงที่ถูกจับกุมตัว
‪ตั้งแต่นั้น ตํารวจลอนดอน ‪ก็ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก
‪เนื่องจากไม่มีความคืบหน้าในคดีดังกล่าว
‪เมื่อเร็วๆ นี้ สารวัตรลูเธอร์ ‪ได้ทําการจับกุมคู่สามีภรรยาฆาตกรต่อเนื่อง
‪เจเรอมีและวิเวียน เลค
‪ขณะปฏิบัติภารกิจตามหาคัลลัม อัลดริช ‪เด็กหนุ่มที่หายตัวไป
‪ตํารวจนครบาลยังคงยืนยันว่า ‪การตามหาคัลลัม อัลดริช
‪ยังคงเป็นภารกิจที่สําคัญที่สุด
‪ขอให้โชคดีนะ
‪คาดว่าลูเธอร์กําลังจะนั่งรถ ‪ผ่านประตูโอลด์เบลีย์ออกมา
‪เพื่อถูกส่งไปรับโทษคุมขัง ‪ณ เรือนจําความมั่นคงสูงโฮว์กสมอร์)
‪ด้วยความที่เคยเป็นตํารวจมาก่อน ‪ชีวิตในเรือนจําของเขาจะเป็นเช่นไรนั้น
‪คงยากที่จะจินตนาการได้
‪เอาละ ฉันว่าเราพร้อมที่จะเริ่มกันแล้ว
‪(ลูเธอร์)
‪ลุกขึ้นมาถ้าเกลียดตํารวจ
‪มาเร็ว
‪ลุกขึ้นมาถ้าเกลียดตํารวจ
‪มาเถอะ ไปกันเร็ว
‪หลีกทางหน่อย เร็วสิ หลบไป
‪- มาเร็ว ‪- ไปตายซะ ไอ้ตํารวจเวร
‪ถอยไปสิ หลบหน่อย
‪ถอยไป มาเร็วเข้า
‪ระวังไว้เหอะ ไอ้ตํารวย
‪อย่ามายุ่ง
‪เร็วเข้า เดินต่อไป
‪(จากซีรีส์โทรทัศน์บีบีซี ‪สร้างโดยนีล ครอสส์)
‪ฮัลโหล
‪แม่
‪ใครน่ะ
‪- แม่ มารับผมกลับไปที ‪- นั่นใครน่ะ
‪แม่ นี่ผมไง
‪คัลลัม นี่ลูกจริงๆ ใช่ไหม คัลลัม
‪คัลลัม
‪ฮัลโหล นี่คัลลัมพูด ขอโทษที่ไม่ได้รับสาย
‪ฝากข้อความไว้หลังได้ยินเสียงสัญญาณนะครับ
‪สวัสดี
‪คัลลัม
‪คัลลัม นี่แม่เอง
‪ฮัลโหล นี่คัลลัมพูด ขอโทษที่ไม่ได้รับสาย
‪คัลลัม
‪ฮัลโหล นี่คัลลัมพูด
‪สารวัตรเรน ค่ะ โอเค
‪นักข่าวของเรา จอห์น คันนิงแฮม ‪อยู่ในที่เกิดเหตุแล้วค่ะ
‪รายละเอียดยังไม่ชัดเจนเลยครับ ณ ตอนนี้
‪ที่เกิดเหตุถูกปิดล้อมอย่างแน่นหนา ‪แต่ก็มีรายงานที่ยังไม่ได้รับการยืนยันออกมา
‪ว่าพบศพในบ้านหลายศพ
‪เรากําลังรอคํายืนยันว่าหนึ่งในศพที่ถูกพบ
‪เป็นของเด็กหนุ่มที่หายตัวไปที่ชื่อคัลลัม อัลดริช
‪แต่ตํารวจยังไม่ได้ยืนยันอย่างเป็นทางการ
‪เหยื่อแปดราย
‪ทั้งหมดเคยถูกแจ้งว่าหายตัวไปจนกระทั่งเมื่อคืนนี้
‪เจ้าของบ้านเป็นชาวซาอุดีอาระเบีย
‪ไม่ได้กลับมาอังกฤษห้าปีแล้ว
‪ฆาตกรต้องรู้เรื่องนั้นแน่ ‪มาคิดกันดีกว่าว่ารู้ได้ยังไง
‪ลงมือก่อเหตุครั้งแรกเมื่อ 11 ปีที่แล้ว
‪ส่วนครั้งล่าสุดก็เมื่อปีที่แล้ว
‪แล้วในระหว่างนั้น ศพถูกเก็บไว้ที่ไหน
‪และใครบ้างที่จะมีพื้นที่ เวลา ‪หรือเงินทองมากพอ
‪ที่จะทําอะไรแบบนั้น
‪มีการวางแผนและลงมือทําอย่างแยบยล ‪มาเป็นเวลาหลายปี
‪คงมีข้อมูลให้วิเคราะห์เยอะ
‪แต่ถ้าหาจุดเชื่อมโยงระหว่างเหยื่อทุกราย ‪ได้แม้เพียงอย่างเดียวละก็...
‪- เราจะรู้ตัวฆาตกรทันที ‪- ครับ
‪งั้นก็ลุยเลย
‪หาจุดเชื่อมโยงให้เจอ
‪(หกสิบห้าจุดแปด)
‪บ้าเอ๊ย
‪ไม่ อย่านะ อย่าๆ
‪แม่! ได้โปรดเถอะ...
‪แม่! หยุดเถอะนะ ขอร้อง!
‪สวัสดีอีกรอบนะ จอห์น
‪เมื่อกี้ใคร รู้ไหม แหม ก็ต้องรู้อยู่แล้วสิ
‪คัลลัมผู้น่าสงสาร
‪รู้ไหม เขาอยู่กับผม
‪ใช่ ผมนี่แหละที่ซ่อนเขาไว้
‪แล้วผมก็เคยยืนข้างคุณที่ป้ายรถบัสด้วยนะ
‪แบ่งหมากฝรั่งมินต์ให้คุณ คุณดันรับซะด้วยสิ
‪ผมมองเข้าไปในตาของคุณ เพราะผมอยากรู้
‪ผมอยากรู้ว่าคุณจะมองเห็นตัวตนของผมไหม
‪เพราะนั่นคือสิ่งที่คุณเป็นไม่ใช่เหรอ
‪คนที่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคนแบบผมน่ะ
‪แต่คุณก็มองไม่เห็นผม
‪และตอนนี้คุณก็อยู่ในกรงขัง ‪เพราะผมทําให้คุณเข้าไปอยู่ในนั้น
‪ผมละอยากรู้จริงๆ ว่าคุณจะรู้สึกยังไง ‪ถ้าได้เห็นสิ่งที่กําลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้
‪เป็นไงบ้าง
‪ก็ดี
‪มีคนมาหาแน่ะ
‪ใคร
‪บาร์บรา สไตรแซนด์มั้ง ฉันจะไปรู้ได้ไง
‪คอรินน์
‪อย่างน้อยก็ยังจําชื่อฉันได้นะ
‪ผมต้องจําชื่อคุณได้อยู่แล้ว
‪คอรินน์ คุณมาที่นี่ทําไม
‪คอรินน์ ผมเสีย...
‪คุณรู้ไหมว่าพวกมันทําอะไรเขา
‪ไม่รู้ครับ
‪ช่วยเล่าให้ผมฟังได้ไหม
‪ทําไม
‪เพื่อที่คุณจะได้ช่วยฉันเหรอ
‪คุณเคยสัญญากับฉันครั้งหนึ่งแล้ว
‪คุณมองตาฉันและให้สัญญา
‪แต่ดูเหมือนคุณจะมัวยุ่งอยู่กับเรื่องที่สําคัญกว่า
‪หวังว่าจะมีคนเล่าให้คุณฟังว่า ‪มันทํากับลูกฉันยังไงบ้าง
‪ฉันขอให้คุณหลับไม่ลงอีกเลย
‪คอรินน์ เดี๋ยวก่อนสิ คอรินน์
‪คนโกหก
‪ขอบคุณมากนะคะที่ช่วย
‪ฉันคงขับรถมาเองไม่ได้แน่ๆ
‪ไม่เป็นไรเลยครับ ผมน่ะ...
‪ไม่ว่าคุณจะต้องการอะไร
‪อะไรก็ตาม บอกผมได้เสมอ
‪ตํารวจยังไม่เปิดเผยข้อมูลอย่างเป็นทางการ
‪ถึงแม้ทางเราจะรับทราบข้อมูลมาว่า ‪มีเหยื่อหลายศพ
‪เสียชีวิตในซากกองเพลิงก่อนเที่ยงคืนวานนี้
‪เรากําลังรอข้อมูลเพิ่มเติมจากทางตํารวจ
‪เพื่อดูว่าสถานการณ์จะ...
‪ไม่มีบ้านใกล้เรือนเคียง พื้นที่กว้างขวาง...
‪ขอโทษนะคะ มีคนโทรมา บอกว่าเป็นเรื่องด่วน
‪ขอบคุณนะ
‪สารวัตรเรน นี่สารวัตรจอห์น ลูเธอร์
‪เอ่อ ไม่สิ...
‪ผมเคยเป็นสารวัตรอยู่หน่วยคุณ
‪ค่ะ ฉันเคยได้ยินชื่อคุณ
‪- แล้วคุณโทรหาฉันได้ยังไง ‪- คัลลัม อัลดริช ผมเคยทําคดีนั้น
‪ฉันทราบดีค่ะ
‪ฆาตกรติดต่อมาหาผมและส่ง...
‪คลิปเสียงของคัลลัมตอนตายมาให้
‪และเขายังส่งข้อความส่วนตัวมาถึงผมด้วย
‪โอเค เดี๋ยวนะ
‪คุณคงรู้สึกแย่น่าดู แต่จริงๆ แล้วคือ...
‪เขาติดต่อไปหาทุกคนเลย
‪ยังไงนะ
‪เขาส่งคลิปเสียงตอนฆ่าเหยื่อ
‪ไปให้ครอบครัวเหยื่อทั้งแปดราย
‪แล้วทําไมถึงประกาศแบบนั้น
‪ทําไมเขาถึงมาป่าวประกาศเอาตอนนี้
‪จะบอกให้ว่าทําไม ‪เพราะเขากําลังจะก่อเหตุไงล่ะ
‪ไม่ว่าจะเป็นเหตุอะไร ‪แต่ที่แน่ๆ คือเขาต้องการคนดู
‪เขาเป็นคนแบบนั้นแหละ เขาอยากให้มีคนดู...
‪อ่านรูปการณ์ให้ออกหน่อยสิ จอห์น พอเถอะ
‪เพราะงั้นต้องเดาทางเขาให้ถูก ‪เลิกคิดหาเหตุผลในสิ่งที่เขาทําไปแล้ว
‪แต่คิดว่าเขาจะทําอะไรต่อไป
‪- บอกว่าพอแล้วไง พอเถอะ ‪- โธ่
‪คิดว่าฉันจะสนใจ ‪เรื่องที่ตํารวจเลวทําค้างไว้เหรอ
‪คิดว่าฉันอยากฟังความเห็นคุณเหรอ
‪คุณช่วยฉันไม่ได้ จอห์น
‪และที่แน่ๆ คือคุณช่วยคัลลัม อัลดริชไม่ได้
‪แต่มันก็ยังเป็นคดีของผม
‪ไม่ใช่แล้ว ของฉันต่างหาก
‪คุณได้สละสิทธิ์นั้นไปแล้วตอนที่คุณทําเรื่องพวกนั้น
‪ซึ่งจริงๆ แล้ว ฉันดีใจนะ
‪ฉันดีใจที่คุณรู้สึกละอายใจ
‪ฉันดีใจที่คุณรู้สึกเจ็บปวดที่ต้องไปอยู่ในนั้น ‪เพราะมันสมควรแล้ว
‪แล้วก็อย่าโทรมาที่นี่อีกนะ
‪ถ้าโทรมาแม้แต่ครั้งเดียวละก็ ‪ฉันจะให้คุณถูกย้ายไปขังเดี่ยว
‪ตลอดระยะเวลาที่เหลือ เข้าใจไหม
‪เก่งมาก เรน ผมยังเป็นตํารวจอยู่นะ
‪ไม่ ไม่ใช่เลย
‪ไม่ได้เป็นแล้ว
‪โทรหาผู้บัญชาการเรือนจํา ‪บอกให้ยึดโทรศัพท์ซะนะ ขอบใจมาก
‪เอาจริงๆ นะ ฉันงงว่านายจะโทรหาฉันทําไม
‪ไม่ใช่งานที่ฉันถนัดด้วยซ้ํา
‪ฉันถนัดงานโจรต่างหาก
‪ฉันไม่ได้ขอให้นายแต่งงานกับฉันซะหน่อย
‪แค่ขอให้ทํางานให้เฉยๆ
‪ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่งานหรอก ‪แต่อยู่ที่คนจ้างมากกว่า
‪ปัดโธ่โว้ย
‪ฟังนะ ขนาดตอนที่นายอยู่ฝ่ายถูกกฎหมาย ‪ฉันยังไม่เชื่อใจเลย แล้วจะให้มาเชื่ออะไรตอนนี้
‪เดนนิส นายดูข่าวบ้างหรือเปล่า
‪เรื่องบิชอปส์อะเวนิวน่ะ ได้ดูข่าวไหม
‪เห็นไหมว่าไอ้นั่นมันทําอะไร
‪อืม ได้ดูอยู่
‪ทีนี้ก็รู้แล้วใช่ไหมว่า ‪ทําไมฉันถึงต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้
‪ตลกละ
‪ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนายและแม่นาย
‪และฉันก็รู้ว่าตอนนั้นนายเพิ่งจะแปดขวบ
‪ฉันถึงเลือกที่จะโทรหานายไง
‪เพราะนายเกลียดคนประเภทนี้
‪เหมือนฉัน
‪อยากให้ช่วยอะไรล่ะ
‪ยืนนิ่งๆ
‪การที่ฉันมาอยู่ในนี้...
‪ฉันรู้ว่ามันทําให้นายต้องเจอปัญหายุ่งยาก
‪โยนให้ฉันไปเป็นปัญหาของคนอื่นเถอะ
‪ให้ฉันย้ายออกไปคืนนี้
‪อยู่ๆ จะให้ย้ายไปได้ยังไง ระบบระเบียบก็มีอยู่
‪รู้แล้วว่ามีระบบระเบียบอยู่ ‪นายก็แค่ต้องให้ในสิ่งที่พวกนั้นต้องการ
‪ปล่อยให้พวกมันมาเล่นฉันเลย
‪เอาให้หนักๆ อึกทึกครึกโครม ‪จนต้องใช้ระบบเข้ามาจัดการ
‪และย้ายฉันอย่างเสียไม่ได้
‪- ให้พวกมันเล่นนาย ‪- ใช่
‪มันฟังดูมีเหตุผลตรงไหนเนี่ย
‪เพราะฉันพร้อมแล้ว
‪เอาตามนี้ได้ไหม
‪คือ... ในทางทฤษฎีมันก็ได้แหละ แต่...
‪แต่ถ้าเกิดพลาดขึ้นมา นายถึงตายเลยนะ ‪พวกมันเอานายตายแน่ จอห์น
‪เออน่ะ รู้แล้ว เรื่องนั้นฉันรับได้
‪ปล่อยพวกมันมาเหอะ
‪ปล่อยพวกมันมา
‪เวรแล้ว
‪ดูสิ เอาแล้วโว้ย
‪เอาชุดปฐมพยาบาลมา
‪เร็วเข้า เรียกเจ้าหน้าที่ทุกคนมา
‪อย่าขยับนะโว้ย อยู่เฉยๆ
‪หมอบลงเดี๋ยวนี้
‪เปิดประตูสิวะ
‪เร็วสิโว้ย เปิดประตูเดี๋ยวนี้
‪ห้ามขยับมือเด็ดขาด
‪เร็วเข้า ลุกขึ้นยืน ไปได้แล้ว เร็วสิ เร็ว
‪เร็วเข้า
‪จ๊ะเอ๋
‪คงอยู่นานไม่ได้นะ
‪แค่อยากแวะมาหา
‪มีอะไรให้ดูแน่ะ
‪แกมีเรื่องที่ทุกข์ใจอยู่ แต่ไม่ยอมบอก
‪เหมือนกําลังกลัวใครสักคน
‪(ข่าวด่วน ‪หญิงสาวหายไปอีกราย)
‪คิดว่าผู้หญิงคนนี้กลัวใครอยู่เหรอ
‪สาวน้อยบริกีดาผู้น่าสงสาร
‪จํานวนคนหนุ่มสาวที่หายตัวไปอย่างไร้สาเหตุ ‪เพิ่มขึ้นสูงจนน่ากังวล
‪โธ่ ที่รัก อย่าสิ นี่... ลืมตาหน่อย
‪ที่เกี่ยวข้องกับการหายตัวของบริกีดา ‪มีความคล้ายคลึงกับ
‪การหายตัวไปของนักศึกษาชาวฝรั่งเศส ‪คามิลล์ ฟอนเทน
‪และเด็กหนุ่มชาวโครเอเชีย ยาคอฟ...
‪รู้ไหม...
‪คุณเคยพูดเสมอว่า...
‪ผมควรจะไปคุยกับใครสักคน
‪และนั่นก็คือสิ่งที่ผมกําลังทําอยู่ไง...
‪เพราะ...
‪ฉันจะเปิดเผยตัวตน
‪ฉันอยากให้โลกรู้ ต้องแสดงให้โลกเห็น
‪ฉันจะเปิดเผยตัวตน
‪ฉันอยากให้โลกรู้ ต้องแสดงให้โลกเห็น
‪แม่เจ้าโว้ย
‪ใช่รถที่ซื้อมาจากไอ้อ้วนทอมโม ชิตวู้ดตอนนั้นไหม
‪ใช่ เสียไป 500 ปอนด์ ‪กับแผ่นผีเดวิด โบวี่อีกหนึ่ง
‪บลูไวนิล ไม่เคยทําให้ผิดหวัง
‪ไม่มีวัน
‪ถ้าดูแลดีซะอย่าง
‪ซึ่งนายไม่เคยทํา
‪ก็นะ
‪ขอบใจนะ เด็น
‪เอาของมาให้ตามที่ขอแล้ว
‪เยี่ยมมาก
‪ฟังนะ ลูเธอร์
‪พอจับไอ้เวรนั่นได้แล้ว
‪ฝากจัดการมันแทนฉันด้วยนะ
‪เอาให้หนัก
‪ดูแลตัวเองด้วยนะ จอห์น
‪อืม
‪สารวัตรเรน
‪เมื่อไหร่
‪โอเค
‪โอเค ขอบคุณนะ
‪หัวหน้า มีเรื่องอะไรครับ
‪ลูเธอร์หนีไปแล้ว
‪ลูเธอร์ทําไมนะ
‪หนีไปแล้ว
‪ผู้กํากับการสืบสวนเชงก์
‪เรียกมาร์ตินเฉยๆ เถอะ ผมเกษียณแล้ว
‪ถูกบังคับให้เกษียณน่ะ
‪สารวัตรเรนค่ะ
‪อ๋อ
‪ที่มาแทนผมนี่
‪ที่กรมเป็นยังไงบ้างล่ะ
‪ก็ยุ่งดีค่ะ ขอนั่งได้ไหม
‪คุณคงจะมาถามเรื่องคดีอัลดริชละสิ
‪แต่คุณน่าจะไปหา...
‪ฉันรู้ค่ะว่าต้องไปหาใคร ‪ซึ่งนั่นแหละคือปัญหาของฉัน
‪ฟังนะ ผมรู้ว่าเขาอยู่ในคุก ‪แต่ถ้าคุณแค่อยากได้ข้อมูลเฉยๆ
‪มันก็ไม่ได้ผิดจริยธรรมอะไรนี่
‪แต่เขาไม่ได้อยู่ในคุกน่ะสิคะ
‪แต่...
‪งั้นเหรอ
‪ฟังนะคะ เขาเป็นเพื่อนคุณใช่ไหม
‪- ใช่ ‪- คุณรู้จักเขาดีกว่าใคร
‪รู้ว่าเขาคิดยังไง
‪ถ้าจอห์นเป็นเพื่อนคุณจริงๆ คุณต้องหาตัวเขา
‪แล้วหยุดเขาไม่ให้มายุ่งกับการสืบสวนของฉัน
‪แต่ถ้าจอห์น ลูเธอร์โผล่มา ‪และไม่ยอมที่จะอยู่เฉยๆ
‪ซึ่งเราต่างก็รู้ว่าเขาทําแน่
‪หน่วยปฏิบัติการอิสระจะยิงเขาให้ตายทันที
‪เพราะฉะนั้น...
‪มาร์ตินคะ...
‪ฉันไม่ได้มาขอให้คุณช่วยจับเขา
‪เรื่องนั้นเราทําเองได้
‪แต่ฉันมาขอให้คุณช่วยชีวิตเขา
‪(หกสิบห้าจุดแปด ‪กําลังสแกน)
‪อย่านะ!
‪แม่!
‪แม่! หยุดเถอะ ขอร้อง!
‪สวัสดีอีกรอบนะ จอห์น
‪เมื่อกี้ใคร รู้ไหม
‪ก็ต้องรู้อยู่แล้ว
‪คัลลัมผู้น่าสงสาร
‪ฆาตกรส่งสาส์นถึงเขา ‪โดยใช้คลื่นวิทยุ 65.8 เอฟเอ็ม
‪แกะรอยแหล่งสัญญาณที่ปล่อยคลื่นความถี่นี้ ‪แล้วคุณจะหาจอห์นพบ
‪สุดยอดจริงๆ
‪ขอบคุณนะคะ มาร์ติน
‪ไปพาตัวมา
‪มาร์ติน วันนี้คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า
‪สวัสดี
‪ขอโทษที ร้านยังไม่เปิด
‪ผมเป็นตํารวจ
‪ขอดูตราหน่อย
‪ลืมไว้ในเสื้ออีกตัว
‪โทษที
‪คุณชื่ออะไร
‪เดเรค คุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร เดเรค
‪คิดว่าไม่นะ
‪ไม่รู้จริงๆ เหรอว่าผมเป็นใคร
‪ผมไม่รู้จริงๆ
‪แล้วคุณส่งสัญญาณคลิปเสียงฆาตกรรม ‪มาให้ผมได้ยังไง
‪เฮ้ย อย่าหนีนะ เดี๋ยวสิ
‪(โชว์แอบดู)
‪บ้าเอ๊ย...
‪นั่งลงซะ แล้วทําตามที่พูด
‪นั่งเฉยๆ แล้วอย่าทําอะไรงี่เง่า เข้าใจไหม
‪ครับ
‪อาร์ชี แกะรอยสัญญาณได้แล้ว ‪เดี๋ยวจะส่งพิกัดไปนะ
‪อยู่ที่ไหน
‪- อยู่ที่ไหน ‪- อยู่ในตู้
‪ในตู้เนี่ยนะ ไอ้โง่เอ๊ย
‪- ได้ฟังหรือยัง ‪- ยัง
‪- ได้ฟังไหม ไม่เหรอ ‪- ไม่
‪ดี เพราะมันโคตรเลวร้ายเลย รู้ไหมว่านี่อะไร
‪มันคือลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง
‪เด็กหนุ่มที่ชื่อคัลลัม อัลดริช ซึ่งมันเลวร้ายที่สุด
‪และฉันอยากหาตัวไอ้ชั่วคนที่อัดเสียงนี้ไว้
‪ซึ่งนายต้องช่วยฉันโดยบอกมาว่า ‪เครื่องส่งสัญญาณมันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
‪- ผมบอกไม่ได้ ‪- งั้นหรอ
‪โอเค งั้นฉันคงต้องทําอะไรชั่วๆ กับนายบ้าง
‪อย่างเช่น... ไม่รู้สิ สักลายไว้บนลูกตาดีไหม
‪เปิดยังไงล่ะเนี่ย เปิดสิ เร็วเข้า
‪ได้แล้ว อย่าขยับนะ อย่าดิ้นสิ บอกว่าอย่าดิ้น
‪ฉันไม่ทําหรอก รู้ไหมว่าทําไม
‪เพราะฉันมีอะไรบางอย่าง มีมาตั้งแต่เด็กแล้ว
‪เหมือนสัญชาตญาณอะไรสักอย่าง
‪เวลามองหน้าคนแล้วอ่านใจ
‪ก็จะรู้ว่าเป็นคนดีหรือคนไม่ดี
‪ฉันอ่านใจนายออก เดเรค นายเป็นคนดี
‪ใช่
‪เพราะงั้นฉันจะถามนายอีกรอบ ‪เครื่องส่งสัญญาณมันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
‪มีคนส่งพัสดุมา
‪- ยังจะกล้าล้อเล่นเหรอวะ ‪- เปล่านะๆ
‪เขาสั่งให้ผมเปิดไว้ 24 ชั่วโมง ‪แล้วค่อยเอาไปทิ้ง
‪แล้วไงต่อ
‪- แค่นั้นแหละ ‪- ว่าไงนะ
‪นี่ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่านายมันจบเห่แล้ว
‪ตํารวจแห่กันมาแล้ว ฉันก็หัวโด่อยู่นี่
‪เอ้า พูดมา
‪- ผมไปรู้จักผู้ชายคนหนึ่งทางออนไลน์ ‪- อืม
‪เขาชอบเรื่องเซ็กซ์แนวซับ
‪เราคุยสวมบทบาทกันอยู่เป็นเดือนๆ
‪จนตัดสินใจมาเจอกันในชีวิตจริง
‪เขามีความต้องการที่เฉพาะเจาะจงมาก
‪- เขาอยากโดนจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว ‪- อืม
‪เขาบอกรายละเอียดเกี่ยวกับตัวเองให้ผมรู้ ‪ทั้งชื่อ ที่อยู่
‪กลับถึงบ้านกี่โมงหลังเลิกงาน รหัสล็อกบ้าน
‪เล่าให้มันรวบรัดหน่อยสิ ปัดโธ่
‪พอมาคืนหนึ่ง ผมรอให้เขากลับมาบ้าน
‪มีคําปลอดภัยที่เราตกลงกันว่าจะใช้ ‪แต่เขาไม่พูดออกมา
‪ผมก็เลยทําต่อไป
‪ผม... ทําต่อไป
‪จริงๆ แล้ว คนที่ผมคุยด้วยไม่ใช่เขา
‪ผมถูกหลอก
‪ผมถูกจัดฉากโดนคนที่ปลอมเป็นผู้ชายคนนั้น ‪เพื่อให้ผมทําร้ายเขา
‪เขาไม่รู้เลยว่าผมเป็นใครหรือไปหาเขาทําไม
‪ตํารวจติดอาวุธ หลีกไป!
‪แล้วไงต่อ
‪แบล็กเมล
‪ตัวจริงที่หลอกผมถ่ายเอาไว้หมด ‪ทุกสิ่งที่ผมทําลงไป
‪แล้วใครล่ะตัวจริง
‪- ผมไม่รู้ ‪- ไม่รู้งั้นเหรอ
‪ไม่รู้จริงๆ ฟังนะ คือ...
‪ผมไม่รู้จักเขา ไม่เคยเจอเขา ‪ผมก็แค่ทําตามที่เขาสั่งเฉยๆ
‪ผมต้องทําให้มันถูกต้อง
‪- ผมจําเป็นต้องทํา ‪- ครับ
‪- ซึ่งมันคงแย่หน่อยสําหรับคุณ ‪- ผมรู้
‪แต่ไม่แย่อย่างที่คิดหรอก
‪ถ้าคุณช่วยผมจับผู้ชายคนนั้น
‪ผมทําไม่ได้
‪ทําได้สิ
‪บ้าเอ๊ย อะไรเนี่ย
‪เขาส่งข้อความมา
‪- ตํารวจติดอาวุธ ‪- ตํารวจติดอาวุธ
‪เขาไม่เคยใช้โทรศัพท์เครื่องเดิมเกินหนึ่งวัน
‪น่าจะบอกตั้งแต่เมื่อกี้
‪ผมรู้
‪ตํารวจติดอาวุธ
‪เคลียร์
‪สถานที่พร้อมหรือยัง
‪พร้อมแล้วครับ
‪เนื้อล็อตสุดท้ายล่ะ
‪กําลังเดินทางไปตามกําหนด
‪งั้นก็พร้อมเดินหน้าแล้วใช่ไหม
‪พร้อมแล้วครับ
‪ขอดื่มให้กับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของฉัน
‪ฉันอยากให้นายมาอยู่ฉลองงานเปิดกับฉันจริงๆ
‪(เป้าหมาย)
‪(การป้องกันอ่อนแอ ‪ข้อมูลถูกเจาะ)
‪(โจเซฟ มาริโนส ‪อุปกรณ์)
‪(ทีวี ‪กล้องวงจรปิด)
‪(แอมะซอน เอคโค่)
‪เจอกันที่ไหนดี
‪(เซนเซอร์ผู้บุกรุก ‪ทีวี)
‪(ทีวี ‪เบบี้มอนิเตอร์)
‪(คอมพ์ตั้งโต๊ะหนึ่ง)
‪โอ้ ตรงนั้นแหละ เสียวมาก
‪(หนังโป๊)
‪(เชลลีย์ เดวีส์)
‪(คบชู้)
‪(ยาเสพติด ฉ้อโกง การพนัน)
‪(เหยียดผิว ‪สื่อโซเชียล ฉ้อโกง)
‪ตายแล้ว ทําอะไรน่ะ
‪(มีแนวโน้มเป็นเป้าหมาย)
‪เชงก์
‪ไง
‪ก็สงสัยอยู่ว่าเมื่อไหร่จะโทรมา
‪อืม กลับไปที่กรมแล้วเหรอ
‪มาเป็นที่ปรึกษาน่ะ
‪ช่วยพวกนั้นจับนายไง
‪เก่งนี่ที่หาจนเจอ รู้ได้ไงน่ะ
‪ไปแกะรอยถึงในห้องขังมาน่ะสิ
‪เจอวิทยุถูกจูนคลื่นไปสถานีร้าง
‪ฉันรู้ว่านายเป็นพวกชอบฟังข่าวทางวิทยุ
‪ใช่ ไม่ฟังข่าวก็ฟังคริกเก็ต แกะรอยได้เฉียบมาก
‪ถึงแก่แต่ก็ยังใช้ได้อยู่นะ
‪เชื่อสุดใจเลย พวกนั้นฟังอยู่หรือเปล่า
‪ยัง
‪ผมเจอตัวมันแล้ว
‪หมายความว่าไง เจอตัวแล้ว
‪ไม่เจอก็เหมือนเจอ
‪ได้เบอร์โทรมา
‪ได้มายังไง
‪เรื่องนั้นมันไม่สําคัญ ‪เบอร์โทรยังไม่มีประโยชน์กับพวกคุณหรอก
‪ไม่ใช่พวกของฉันซะหน่อย
‪แถมยิ่งถ้าเป็นข้อมูลที่ได้มาจากนักโทษแหกคุก
‪คงไม่มีใครอยากรับรองว่า ‪เป็นหลักฐานที่ใช้ได้หรอก
‪งั้นช่วยอะไรหน่อยสิ
‪แกะรอยเบอร์ให้หน่อย
‪ก็รู้อยู่ว่าไม่ได้
‪โธ่ บอส พวกนั้นจะทําอะไรได้ ‪ไล่คุณออกงั้นเหรอ
‪เห็นแก่มิตรภาพเก่าแก่ ช่วยผมสักครั้งเถอะ
‪เขาใช้โทรศัพท์แบบใช้แล้วทิ้ง ‪พรุ่งนี้เบอร์ก็ใช้ไม่ได้แล้ว
‪อีก 15 นาทีโทรมาใหม่
‪นี่ พนันสัก 20 ไหม
‪เรื่องอะไร
‪พนัน 20 ว่าผมจะจับเขาได้ก่อนที่คุณจะจับผมได้
‪งั้นเอา 50 เลย
‪เขาเป็นคนกล้าบ้าบิ่นจริงๆ ต้องยอมรับเลย
‪ผมรู้ว่าคุณรู้สึกยังไง
‪ผมเคยนั่งเก้าอี้ตัวเดียวกัน ‪และเคยรู้สึกแบบเดียวกับคุณ
‪แต่ถ้าสําเร็จเราจะได้ถึงสองเลยนะ
‪ทําตามที่เขาขอ ‪แกะรอยโทรศัพท์ บอกพิกัดให้เขารู้
‪ลูเธอร์กําลังดึงให้เราเฉไปจากคดี
‪ฟังนะ ผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดคือ
‪เราจะจับเขาขังคุกก่อนเวลาน้ําชายามบ่ายได้
‪ส่วนผลลัพธ์ที่ดีที่สุดคือ
‪เขาเดาทางถูกและพาคุณไปหาฆาตกรได้
‪เว้นแต่ถ้าฉันเป็นลูเธอร์ ‪ฉันคงเดาไว้แล้วว่าคุณต้องมาพูดแบบนี้กับฉัน
‪เขารู้ รู้อยู่แล้ว แต่เขาไม่สนหรอก
‪เขาแค่อยากให้ผู้ชายคนนี้ถูกจับ ‪และหยุดการกระทําของเขา
‪งั้นคงต้องลุยหนักเลยนะ
‪ยิ่งหนักยิ่งดี ผมว่านะ
‪ฉันนึกว่าเขาเป็นเพื่อนคุณซะอีก
‪ใช่ แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณควรเชื่อใจเขา
‪ว่าไง บอส ตกลงว่ายังไง
‪- ได้หรือไม่ได้ ‪- โทรศัพท์อยู่ที่พิคคาดิลลี่เซอร์คัส
‪เยี่ยม
‪ทุกหน่วยโปรดทราบ เรากําลังตามหาชายผิวดํา ‪ในเขตพิคคาดิลลี่เซอร์คัส
‪อย่าเข้าหาเป้าหมายเด็ดขาด เปลี่ยน
‪ขอโทษนะครับ
‪ผมนัดภรรยาไว้แต่มาสาย ‪ขอยืมโทรศัพท์แป๊บหนึ่งได้ไหม
‪พอดีโทรศัพท์ผมหาย ขอโทรแค่สองนาทีนะครับ
‪ขอบคุณนะครับ ช่วยผมไว้แท้ๆ เลย
‪ไหนดูซิ... ขอบคุณนะครับ
‪เขาอยู่ไหนแล้ว
‪ไม่มีการเคลื่อนไหวใน 20 นาทีที่ผ่านมา
‪ยังอยู่ที่พิคคาดิลลี่เซอร์คัส
‪แบบนี้มันทะแม่งๆ นะ
‪เขามัวรออะไรอยู่
‪จอห์น หาเป้าหมายให้เจอ ‪แต่ห้ามเข้าไปยุ่งเด็ดขาด
‪ผมก็รักคุณจ้ะ
‪- ขอบคุณมากเลยครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪เอาละ ลูเธอร์เริ่มเดินแล้ว
‪อยู่ในโซโห มุ่งหน้าไปยังพิคคาดิลลี่เซอร์คัส
‪เฝ้าดูไว้
‪ไปได้
‪โอเค ได้รับการยืนยันแล้ว ‪ลูเธอร์อยู่ที่พิคคาดิลลี่เซอร์คัส
‪เข้าชาร์จเลยไหม
‪หน่วยบราโว เตรียมพร้อมเข้าชาร์จ
‪รอให้ลูเธอร์ระบุตัวผู้ต้องสงสัยก่อน ‪แล้วค่อยเข้าไปชาร์จตัวทั้งสองคน
‪รับทราบ
‪(ค้นหาเป้าหมาย ‪จอห์น ลูเธอร์)
‪(พบเป้าหมาย)
‪นี่ใคร
‪นายก็รู้ว่าใคร
‪หลบไป
‪โทษที... เฮ้ย!
‪หลบไป ตํารวจ!
‪- ไปเลย ‪- เจอแล้ว ไป
‪เฮ้ยๆ หยุดนะ หยุดก่อน
‪- ถอยไป ‪- รู้แล้ว มองหน้าฉันนี่
‪ถอย!
‪ไปเร็ว
‪- ก็ได้ ‪- ถอยไป
‪- ก็ได้ ใจเย็นๆ หยุดก่อน ‪- ถอยสิ
‪มันจบแล้ว เข้าใจไหม มันจบแล้ว
‪เหรอ ทําไมพูดแบบนั้นล่ะ
‪มันกําลังจะเริ่มต่างหากล่ะ
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪เดี๋ยวก็รู้
‪โหม่ง
‪ทําอะไรน่ะ หยุดเดี๋ยวนี้
‪โหม่ง!
‪- หลบหน่อย ‪- นี่ตํารวจ ถอยไป!
‪ทีนี้มองเห็นผมหรือยัง
‪มองเห็นผมหรือยังล่ะ
‪ตํารวจติดอาวุธ ถอยไป!
‪หมอบลงกับพื้น เดี๋ยวนี้!
‪- อย่าขยับนะ หมอบลงกับพื้น! ‪- อย่าขยับ!
‪หมอบลงกับพื้นทั้งสองคน เดี๋ยวนี้!
‪ก็ได้
‪หมอบลง!
‪หลบเร็ว
‪เฮ้ย!
‪โทษที หลบหน่อย
‪หลีกทางหน่อย! หลบหน่อย!
‪รถไฟกําลังจะออกจากชานชาลา ‪ระวังประตูด้วยนะครับ ประตูกําลังจะปิด
‪บ้าเอ๊ย
‪คาดว่าเป็นเป้าหมาย กําลังเข้าไปสกัด
‪ตํารวจติดอาวุธ นี่ตํารวจ!
‪- อย่าขยับ! ‪- ตรงนี้!
‪มานี่เลย! มาใส่กุญแจมือเลย
‪นี่ตํารวจ อย่าขยับ
‪มาใส่กุญแจมันก่อนแล้วค่อยจับฉัน
‪- อย่าขยับนะ อย่าขยับ ‪- โอเคๆ
‪- นอนคว่ําหน้า คว่ําหน้าสิ ‪- โอเค
‪บ้าเอ๊ย
‪เดี๋ยว กลับมาก่อน
‪บ้าเอ๊ย
‪- เอาละ พวก ใจเย็นๆ ‪- โอ๊ย แม่ง...
‪- เอ้าๆ ชื่ออะไรล่ะเรา ‪- จามาล
‪จามาลเหรอ เอาละ ฟังฉันนะ มองตาฉันนี่
‪มองตาฉันหน่อย เอาละ ใจเย็นๆ นะ ‪ฉันจะดูแผลที่ขานายให้
‪- ตํารวจติดอาวุธ ถอยไป! ‪- ใจเย็นๆ
‪- ถอยไปเดี๋ยวนี้ ‪- นี่ๆ ขอร้องละ ฟังก่อน
‪เดี๋ยวให้ใส่กุญแจมือก็ได้ แต่ขอดูจามาลก่อน
‪มาช่วยกันหน่อยได้ไหม เร็วเข้า มาตรงนี้
‪- เฟรดดี้ ‪- เอาละ ถ้ามีผ้าก๊อซก็เอาออกมาเลย
‪- มีอยู่ ‪- ฉันโดนฟัน เฟรดดี้
‪ไม่เป็นไรนะ ทําใจดีๆ ‪มันฟันเส้นเลือดแดงขาดเลย
‪- แม่ง ‪- บ้าเอ๊ย
‪ปิดปากแผลไว้ ยัดเข้าไปให้หมดนั่นแหละ
‪- เชื่อฉันสิ อยู่นิ่งๆ ก่อน ‪- สารวัตรลูเธอร์
‪- ไว้ตรงนี้... ว่าไง พวก ‪- ผมขอโทษที่ฟาดคุณเมื่อกี้
‪นายฟาดฉันเหรอ ไม่เป็นไรหรอก ‪ก็ฉันโดนประกาศจับอยู่นี่นา
‪ต้องฟาดน่ะถูกแล้ว
‪แม่งเอ๊ย!
‪ผมเคยทํางานกับคุณด้วย
‪เหรอๆ ทําอะไรนะ... กดแผลไว้
‪- คาเมรอน เพลล์ ‪- คาเมรอน เพลล์เหรอ
‪- เรื่องรถโรงเรียนนั่นน่ะ ‪- เหรอ
‪อ๋อ จําได้แล้ว นายทําได้ดีมากเลยตอนนั้น
‪ทําได้ดีมาก เก่งมาก
‪- อีกเดี๋ยวคงหมดสติแน่ ช่วยทีนะ ‪- สารวัตรครับ รีบไปเหอะ
‪- อะไร จะให้ฉันทิ้งนายไปได้ไง ‪- ไปครับ
‪ไปเลย ผมไม่เป็นไรหรอก
‪แค่เฟรดดี้ก็เอาอยู่ ใช่ไหม เฟรดดี้
‪- ครับ เดี๋ยวผมดูให้ ไปเถอะครับ ‪- ไปเลยครับ
‪- เฟรดดี้ ‪- ไปจัดการมันแทนผมด้วย ไปเลยครับ
‪- ไปเถอะครับ ‪- ฟังนะ นายเป็นตํารวจน้ําดี
‪เอาละ จามาล ทําใจดีๆ ไว้นะ พวก ‪เขากําลังส่งคนมาช่วยแล้ว
‪มีเจ้าหน้าที่ได้รับบาดเจ็บ ‪จามาลๆ ตื่นสิโว้ย ไอ้บ้า
‪จามาล มีเจ้าหน้าที่ได้รับบาดเจ็บ!
‪(แม่)
‪ไหนว่าไอ้เวรนั่นมันอยู่ในคุกไง
‪เขาแหกคุกออกมาแล้ว
‪แล้วจะเกิดปัญหามากแค่ไหน
‪ไม่รู้สิ
‪- แค่นี้ก็เหมือนจะเป็นปัญหาใหญ่แล้ว ‪- ถ้างั้น...
‪จัดการให้ด้วย
‪นี่มันวันสําคัญของผมนะ อาร์ชี
‪หมายความว่าไง
‪ช่วยจัดการให้หน่อยได้ไหม
‪คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪คิดถึงหน้าเมียตอนที่รู้ว่าคุณทําอะไรลงไปสิ
‪คนที่ทํางานกับคุณอีกล่ะ
‪ผู้พิพากษา
‪โอ้ พระเจ้า แล้วยังแม่คุณอีกล่ะ
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪เป็นสิ เพื่อนคุณทําให้ผมเครียดอยู่เนี่ย
‪ใช่ เครียดแน่
‪(เรด บังเกอร์ ‪กล้าท้าให้ดู)
‪(โชว์แอบดู)
‪(คําเชิญ ‪รับชมการฆ่า)
‪(ตัวอย่างฟรี)
‪(เข้าร่วมเลย)
‪ครับ
‪อาร์กาดี
‪เตรียมทุกอย่างให้พร้อมไว้ได้เลย
‪ฉันคงไปสายสักสองสามชั่วโมง
‪ได้ครับ มีเรื่องเหรอ
‪เปล่า ไม่มีอะไร
‪แค่ต้องแวะรับตัวประกอบคนหนึ่งน่ะ
‪แล้วตอนนี้สถานการณ์เป็นไงบ้าง
‪(เรด บังเกอร์ ‪สด)
‪เว็บเปิดแล้วครับ กําลังนับถอยหลัง
‪เข้ามาดูกันตรึมเลย
‪เยี่ยมมาก
‪- งั้นเดี๋ยวเจอกัน ‪- ครับ
‪เงียบหน่อย
‪เงียบ
‪จอห์น นายอยู่ไหน
‪ช่วยอะไรผมอย่างสิ บอส ขอคุยกับเธอหน่อย
‪ว่ายังไง จอห์น
‪เขาเป็นไงบ้าง
‪เขาตายแล้ว จอห์น
‪คุณนี่มัน...
‪คุณต้องเป็นต้นเหตุของทุกเรื่องเลยใช่ไหม
‪ทําให้คนดีๆ ต้องมาตายไป
‪หวังว่าคงภูมิใจนะ
‪ฟังนะ ถ้าอยากได้ตัวเขาก็ต้องให้เขาอยู่ในสาย
‪แล้วให้เจ้าหน้าที่ตามไป
‪เอาละ จอห์น
‪ถ้าอยากพูดอะไรก็พูดมาเร็วๆ
‪ตอนนี้เรารู้อะไรบ้างเกี่ยวกับวิธีที่เขาเลือกเหยื่อ
‪จะบ้าตายเอาเลยแหละ ‪วิธีการเลือกเหยื่อสะเปะสะปะสุดๆ
‪ไม่มีรูปแบบเลย
‪แต่ต้องมีจุดเชื่อมโยงสักอย่างสิ ‪ต้องมีลักษณะอะไรบางอย่าง
‪ใช่ ถ้ามีจริง เขาคงเป็นคนเดียวที่รู้
‪ใช่ นั่นแหละ
‪แล้วรู้อะไรเกี่ยวกับคนที่กระโดดตึกบ้าง
‪ไม่ใช่คนที่ดูเหมือนจะตกเป็นเหยื่อง่าย
‪มีงานทําทุกคน
‪ไม่มีปัญหาทางจิตใจ ‪มีโครงสร้างทางการเงินที่เข้มแข็ง
‪อยู่ในกลุ่มห้าเปอร์เซ็นต์ของประชากรรายได้สูง
‪เหรอ คนดีๆ ทั้งนั้นเลยสินะ
‪ใช่ เอาละ อธิบายมาหน่อย
‪ไม่ว่าเราจะเป็นใคร
‪ทุกคนล้วนแต่มีเรื่องที่ไม่อยากให้คนอื่นรู้กันทั้งนั้น
‪เรื่องที่คุณละอายใจ ‪อาจจะเกี่ยวกับเรื่องทางเพศ
‪การเงิน หรือเรื่องที่เคยทําผิด
‪ปัญหาคือสมัยนี้คนมักจะใช้ชีวิตด้านที่เป็นความลับ ‪อย่างเปิดเผยในโลกอินเทอร์เน็ต
‪ผมเลยคิดว่าเขาคงจะคอยสอดส่อง
‪แอบล้วงความลับของคน
‪แต่เขาไม่ไปหาเหยื่อหรอก ‪เพราะเขาไม่โง่นี่ ถูกไหม
‪เขารู้ว่าถ้าไปหาต้องโดนจับได้ เขาเลยใช้วิธี...
‪แบล็กเมลเพื่อให้เหยื่อเป็นฝ่ายมาหาเอง
‪ให้ตายสิ จอห์น
‪ทั้งหมดเลยเหรอ
‪ใช่ ทั้งหมดเลย
‪เพราะผมว่าเขาคงรู้ว่า ‪ในเวลาที่ทุกอย่างประจวบเหมาะพอดี
‪ความกลัวที่จะรู้สึกอับอาย กลัวที่จะถูกแฉ
‪ความกลัวที่จะถูกจับได้ ‪มันจะรุนแรงยิ่งกว่าความกลัวตายซะอีก
‪งั้นก็เดาทางไม่ได้เลยสิ
‪เราจะจับคนที่สามารถเข้าถึงทุกคนแบบนี้ได้ยังไง
‪นี่มันเหมือนปรสิตชัดๆ
‪สูบเลือดเนื้อจากความกลัว
‪เขาอยู่มิลฟีลด์อะเวนิว เอสอีหนึ่ง
‪จอห์น ขอโทษที ยังอยู่ไหม เมื่อกี้สัญญาณหลุด...
‪จอห์น
‪ฮัลโหล แม่
‪อันย่า เรน หลับอยู่เหรอ
‪เปล่า
‪นอนทั้งวันเลยหรือเปล่าเนี่ย
‪เปล่า
‪ฟังนะ วันนี้งานแม่ยุ่งนิดหน่อย
‪พรุ่งนี้คงไปส่งลูกไม่ได้
‪ค่ะ ไม่เป็นไร เข้าใจแล้ว
‪ลูกใช้บัญชีแม่เรียกอูเบอร์ได้
‪แต่ห้ามเรียกรถเอสยูวีนะ เพราะลูกไม่ใช่รีฮันนา
‪ขอพูดไว้ก่อน เผื่อไม่มีเวลาโทรหาอีกที
‪โชคดีนะลูก
‪รักลูกนะ
‪- หนูก็รักแม่ค่ะ ‪- เออนี่...
‪ถ้าห้องครัวสกปรกเละเทะ ‪แม่จะโกรธสุดๆ เลยนะ
‪- ห้องครัวสะอาดเรี่ยมค่ะ ‪- แล้วไป
‪รักลูกนะ บาย
‪อันย่า
‪แมนด้าเหรอ
‪อันย่า
‪คอรินน์ ผมเจอตัวเขาแล้ว
‪ผมเจอเขาแล้ว
‪ผมว่าเขาต้องรู้อะไรบางอย่าง ผู้ชายคนนี้น่ะ
‪เขาต้องรู้อะไรเกี่ยวกับคัลลัมแน่ๆ
‪เรื่องที่คัลลัมไม่อยากให้คนอื่นรู้
‪อย่างเช่นอะไรล่ะ ฉันไม่เข้าใจ
‪ไม่รู้สิ เขาอาจจะ...
‪อาจมีเรื่องขโมยเงินหรือนอกใจใคร
‪- เขาไม่มีทางทําแบบนั้นหรอก ‪- ใช่
‪มันอาจจะเป็นเรื่องเล็กๆ ก็ได้ ‪แต่เป็นเรื่องใหญ่สําหรับคัลลัม
‪เขาถึงยอมไปพบผู้ชายคนนั้น
‪เพื่อจ่ายเงินปิดปาก
‪คอรินน์ ผมรู้ว่านี่เป็นเรื่องที่น่าลําบากใจมาก
‪และผมขอโทษด้วยที่ต้องบอกคุณแบบนี้
‪ผมคิดว่าคุณรู้จักผู้ชายคนนี้
‪ผมคิดว่าเขาอยู่ในชีวิตคุณ
‪ฉันไม่เข้าใจว่าคุณหมายความว่ายังไง
‪หมายความว่าผมต้องรู้ให้ได้
‪ว่ามีคนใหม่ๆ เข้ามาในชีวิตคุณ ‪หลังจากที่คุณสูญเสียคัลลัมไปหรือเปล่า
‪อาจจะเป็นเพื่อน...
‪คนที่คุณอาจจะไปรู้จักในกลุ่มเพื่อนช่วยเพื่อน
‪อาจจะไปรู้จักเขาตามงานสังคม
‪ดูเป็นคนดี อบอุ่น
‪ไม่เคยเรียกร้องอะไรจากคุณ เป็นคนที่...
‪ก็มีทอมมี่ แต่ไม่ใช่เขาหรอก
‪ทอมมี่เหรอ
‪เล่าเรื่องเขาให้ฟังหน่อยสิ
‪ฉันรู้จักเขาจากกลุ่มเพื่อนช่วยเพื่อน
‪เขาสูญเสียภรรยาจากเหตุการณ์ที่เลวร้ายมาก
‪เลวร้ายมากจริงๆ
‪เขาขับรถพาฉันไปที่เรือนจําด้วย ตอนที่...
‪ไม่จริงหรอก
‪ถ้าเป็นแบบนั้น...
‪เขาเคยมาบ้านนี้ด้วย หยิบดูรูปถ่าย
‪เขาเคยหยิบรูปถ่าย
‪เสียใจไปกับฉัน
‪ช่วยบอกฉันทีเถอะว่าเขาไม่ใช่คนอํามหิตแบบนั้น
‪จอห์น ได้โปรดเถอะ
‪ผมต้องขอใช้โทรศัพท์คุณหน่อย ได้ไหมครับ
‪ค่ะ ในห้องนั้น
‪เราได้คุยกับครอบครัวเหยื่อแล้ว
‪จอห์นพูดถูก
‪ดูเหมือนว่าเหยื่ออย่างน้อยห้าราย
‪จะถูกผู้ชายวัย 40 กว่ามาคุยเป็นเพื่อนด้วย
‪ใช้ชื่อต่างกัน
‪แต่อายุ ส่วนสูง ‪และคําบรรยายรูปลักษณ์สัณฐานใกล้เคียงกัน
‪- แล้วชื่อตรงกับอะไรบ้างไหม ‪- ไม่เลย
‪ไม่ใช่ว่าไม่มีซะทีเดียว
‪แต่ผู้ชายตามคําบอกเล่าของทุกคน ‪บอกว่าเคยมีภรรยา
‪ที่ถูกไฟคลอกตาย ‪ในเหตุไฟไหม้บ้านที่เอคเคลสตันสแควร์
‪วันที่เกิดเหตุตามคําบอกเล่า ‪มีตั้งแต่ปี 2007 จนถึงปัจจุบัน
‪เก่งมาก
‪(เหตุต้องสงสัยวางเพลิง เอคเคลสตันสแควร์ ‪2007 ถึง 2023)
‪(เดวิด โรบีย์ - จอร์เจ็ตต์ โรบีย์)
‪อันย่า ลูก ตอนนี้แม่ยังไม่ว่างคุย
‪แม่! แม่!
‪อันย่า
‪(อันย่า ‪หนึ่งข้อความรูปภาพ)
‪แม่...
‪อย่าทําอะไรลูกฉันนะ ฉันจะฆ่าแก ไอ้สารเลว
‪- ถ้าแกแตะต้องแม้แต่ผมแค่เส้นเดียว... ‪- ชู่วๆ เงียบเหอะน่า ชู่ว
‪คุณรู้ชื่อผมหรือยัง โอเด็ตต์
‪รู้แล้ว
‪แล้วได้บอกใครหรือยัง
‪- ยัง ‪- ดีแล้ว เงียบไว้แบบนั้นแหละนะ
‪อยากได้ลูกสาวคืนไหม
‪ไอ้เลวนี่ อยากสิ
‪งั้นก็ช่วยจัดการเรื่องลูเธอร์ให้หน่อยสิ
‪คิดว่าจะช่วยผมได้ไหมล่ะ เพื่อให้ได้อันย่าคืน
‪เพราะผมอยากให้คุณ ‪ช่วยจินตนาการอะไรบางอย่าง
‪ถ้าทําได้นะ โอเด็ตต์
‪ผมอยากให้คุณจินตนาการถึง...
‪ความเจ็บปวดที่คุณจะได้รับ
‪ตอนที่นึกภาพผมมีความสุขกับลูกสาวคุณ
‪อาร์ชีพูดถูก เจอแต่ทางตัน
‪โอเด็ตต์ คุณคิดผิดแล้ว
‪- มันเป็นเบาะแสเด็ดเลยนะ ‪- ไม่ เบาะแสลวงทั้งนั้น
‪แค่เหมือนจะมีจุดเชื่อมโยง ฟังนะ...
‪คุณช่วยได้มากจริงๆ มาร์ติน ‪แต่ก็ยังทําอะไรไม่ได้
‪เพราะงั้นคุณกลับไปได้แล้ว ‪ขอบคุณมากนะคะที่ช่วย
‪ฉันจะโทรหาคุณถ้าต้องการให้คุณมาช่วยอีก
‪- โอเด็ตต์ ผม... ‪- หมดธุระแล้วค่ะ ขอบคุณมาก
‪ได้ข้อมูลอะไรมาบ้าง
‪คุณพูดถูก
‪เขาพยายามเข้าไปในชีวิตของเหยื่อ ‪ทําทีเป็นเพื่อน
‪แล้วไง
‪รู้ชื่อไหม
‪รู้แล้ว
‪ชื่ออะไรล่ะ
‪ฉันไม่บอกคุณหรอก จอห์น
‪เดี๋ยวคุณก็โผล่ไปทําให้วุ่นวายกันอีก
‪- ผมไม่ได้อยากทําแบบนั้นซะหน่อย ‪- ก็ได้
‪- ก็ได้ งั้น... ‪- ฉันติดหนี้คุณอยู่
‪เพราะงั้นคุณต้องตกลงมาพบฉันในที่ที่ฉันเลือก
‪คุณต้องใส่กุญแจมือติดกับเบาะหลังรถฉัน ‪ห้ามเล่นตุกติกเด็ดขาด
‪ปัดโธ่
‪คุณจะได้ดูฉันจับเขา ‪ก่อนที่ฉันจะส่งตัวคุณกลับเข้าคุก
‪นี่คือข้อเสนอเพียงครั้งเดียวเท่านั้น
‪ซึ่งจะหมดเวลาในอีกห้าวินาที
‪ผมเชื่อใจคุณได้ไหม
‪ฉันว่าเราเลยขั้นนั้นมาแล้วนะ
‪โอเค ก็ได้ แต่ผมขอเป็นคนเลือกสถานที่
‪(ยินดีต้อนรับสู่ท่าเรือโดเวอร์)
‪สวัสดีครับ รับอะไรดีครับ
‪ไม่รู้สิ วันนี้เจอศึกหนักมา มีอะไรแนะนําไหม
‪- ถ้าเจอศึกหนักก็ต้องมาร์ตินี่เลยครับ ‪- ไม่ละ
‪งั้นวิสกี้ไหมครับ มีเกล็นมอแรนจีบ่ม 18 ปี
‪ทัลลามอร์ดิว
‪ขอน้ําเปล่าสักแก้วดีกว่า
‪ถ้าอยากโชว์ฝีมือ ทําให้ซ่าหน่อยก็ได้
‪สารวัตรเรน
‪สรุปว่าเขาเป็นใคร
‪- เดี๋ยวไปบอกในรถ ‪- ไม่
‪ก็ได้
‪เขาชื่อเดวิด โรบีย์ ‪นักเทรดหุ้นในตลาดหลักทรัพย์
‪เคยเป็นผู้ต้องสงสัย ‪ในคดีล่วงละเมิดทางเพศเมื่อหกปีก่อน
‪แต่ไม่เคยถูกพิสูจน์ว่าผิดจริง
‪ไม่กี่เดือนต่อมา ภรรยาคิดจะตีจากเขา ‪แต่กลับถูกไฟคลอกซะก่อน
‪สงสัยว่าเป็นคดีลอบวางเพลิง ‪แต่ไม่ได้รับการพิสูจน์
‪แล้วภรรยาเขารอดไหม
‪จะเรียกว่ารอดก็ได้
‪จอดรถไว้ที่ไหน
‪ตรงหัวมุมถนน เลี้ยวขวาข้างหน้า
‪โอเด็ตต์
‪รีบเดินไปที่รถเถอะ
‪เขาเล่นจุดอ่อนคุณเรื่องไหน
‪- โดนเขาเล่นจุดอ่อนเรื่องไหน ‪- ลูกสาว...
‪- เข้าไป ‪- เรน...
‪- เข้าไป ‪- ถึงคุณยอมทําให้เขา คุณก็ไม่ได้ลูกคืนหรอก
‪- คุณต้องรู้อยู่แล้ว ‪- เดี๋ยวจะบอกให้ว่าฉันรู้อะไร
‪ฉันรู้ว่าเขาไม่มีวันเอาลูกฉันไป ‪ถ้าคุณไม่มายุ่งวุ่นวายกับเรื่องนี้
‪ยังไงเขาก็ทําถ้าคุณสาวจะถึงตัวเขาอยู่แล้ว
‪เขาใช้ลูกคุณเพื่อควบคุมคุณซึ่งเขากําลังทําอยู่นี่ไง
‪- ขึ้นรถเดี๋ยวนี้ ‪- ตอนนี้ลูกคุณยังมีชีวิตอยู่
‪แต่เขาจะฆ่าลูกคุณทันทีถ้าจําเป็นต้องฆ่า
‪- บอกว่าพอ ‪- ส่วนคุณก็จะมีชีวิตอยู่
‪- เข้าทางเขาเลย เพราะคุณจะได้...
‪- หุบปาก ‪- เก็บปืนไปซะ
‪- ขึ้นรถ ‪- วางปืนลง
‪- บอกให้ขึ้นรถ ‪- เขาฟินแน่พอรู้ว่าคุณยอมรับสิ่งที่ทําลงไปไม่ได้
‪- ความรู้สึกผิดในใจคุณ ฟังนะ ‪- บอกให้หุบปาก
‪ตอนนี้เขาต้องการคุณและต้องการลูกสาวคุณด้วย
‪- เฮ้ย! ‪- บอกให้ขึ้นรถเดี๋ยวนี้
‪- ขึ้นรถ! ‪- ก็ได้ๆ ผมแค่จะบอกว่าเราใช้ข้อนี้ต่อรองได้
‪เพื่อช่วยลูกคุณกลับมาไง ‪คุณกับผมช่วยกันเอาลูกคุณกลับมาได้
‪โอเด็ตต์
‪โอเค
‪ก็ได้ ถ้าจะทําตามนี้ ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด
‪บอกเชงก์หรือใครไม่ได้เด็ดขาด ‪เพราะมันมีสายอยู่ในหมู่พวกเรา
‪- รู้แล้ว ‪- ได้ไง
‪- รู้ได้ไง ‪- รู้ละกันน่า ผมรู้นิสัยมัน
‪ออกมาซะ
‪แล้วจะเอาไงต่อ
‪เธออ่อนแอมากนะคะ คงพูดได้ลําบาก
‪ขอบคุณค่ะ
‪จอร์เจ็ตต์คะ ฉันชื่อสารวัตรเรน ส่วนนี่...
‪สารวัตรจอห์น ลูเธอร์ครับ
‪- เราคิดว่าคุณคงรู้ว่าเดวิดทําอะไร ‪- อย่ามายุ่งกับฉันเลย ขอร้อง
‪คงไม่ยุ่งไม่ได้หรอกค่ะ
‪อาร์ชี หัวหน้าล่ะ
‪ไม่รู้สิ ทําไมเหรอ
‪แย่ละสิ ไม่มีใครติดต่อได้เลย
‪ก็คงออกไปหาเบาะแสแหละ ทําไมเหรอ
‪ลูเธอร์พูดถูกน่ะสิ กําลังจะเกิดเรื่องขึ้น
‪(เรด บังเกอร์ ‪เข้ามาเลย)
‪(เตรียมพบกัน เร็วๆ นี้)
‪พระเจ้าช่วย...
‪คนที่เห็นในจอตรงกับข้อมูล ‪คนที่ได้รับแจ้งว่าหายไป
‪ในช่วงห้าหกสัปดาห์ที่ผ่านมา ทั่วทั้งยุโรป
‪เว็บโฮสต์อยู่ที่ไหน แกะรอยได้ไหม
‪ไม่ได้
‪(ดูการเผาสดๆ)
‪แล้ว...
‪มันเป็นยังไงเหรอ
‪ผู้เข้าชมจะได้ดู
‪แล้วโหวตว่าอยากให้ฆ่าเหยื่อด้วยวิธีอะไร
‪ขอตัวแป๊บนะ รอก่อน เดี๋ยวผมมา
‪(มาดูพวกมันตาย)
‪เขาเป็นคนดี
‪ไม่ เขาไม่ใช่คนดี
‪คุณคงคิดว่าเขาส่งเรามาลองใจคุณ ‪แต่ไม่ใช่นะครับ
‪มองผมสิ
‪มองหน้าผมหน่อยนะครับ
‪ไม่มีเหตุผลใดในโลกที่คุณควรจะกลัวเลย
‪ไม่มีอีกต่อไปแล้ว
‪ผมรู้ว่าคุณพยายามหยุดเขาแล้ว
‪เขาถึงทําแบบนี้กับคุณ
‪เราต้องรู้ว่าเขาอยู่ไหน
‪และฉันก็รู้ว่าคุณบอกพวกเราได้ ‪เพราะเขาชอบเล่าเรื่องต่างๆ ให้คุณฟัง
‪จอร์เจ็ตต์ เขาเอาตัวลูกสาวฉันไป
‪บอส
‪จอห์น
‪ตอนนี้อยู่ไหน
‪ในโบสถ์
‪เบียร์ที่นั่นอร่อยด้วยใช่ไหม
‪ใช่
‪ฟังนะ ผมแค่จะโทรมาบอกว่า ‪คนร้ายอาจจะไม่ได้มีแค่คนเดียว
‪น่าจะทํากันเป็นขบวนการ
‪หมายความว่าไง
‪พวกมันเปิดห้องเชือด
‪ห้องเชือดมันมีซะที่ไหนกัน
‪เล่าสู่กันฟังทั้งนั้น
‪ก็นั่นแหละประเด็น
‪ผมว่ามันอยากทําให้โลกเห็นว่า ‪มันคือฝันร้ายที่กลายเป็นจริง
‪ฝันร้ายที่อาจคืบคลานไปหาใครก็ได้
‪ที่ไหนก็ได้ที่เขาต้องการ
‪อยู่ที่ไหนล่ะ ห้องเชือดที่ว่า
‪ผมบอกไม่ได้
‪เข้าใจแล้ว
‪อยากทิ้งทวนครั้งสุดท้ายใช่ไหม
‪โอกาสครั้งสุดท้ายที่นายจะได้ ‪ทําตามความปรารถนาก่อนตาย
‪ที่นายเก็บไว้ในใจมานานแค่ไหนแล้วนะ
‪บอส ผมขอโทษ ผมรู้ว่าผมทําให้คุณผิดหวัง...
‪หลายครั้งเกินไป
‪คนที่นายทําให้ผิดหวังไม่ใช่ฉันหรอก
‪ที่น่าเศร้าก็คือนายเป็นคนดี ‪กว่าที่นายอนุญาตให้ตัวเองเป็น
‪ผมจะไม่ขอให้คุณเชื่อใจผมหรอก
‪แต่ผมอยากขอให้คุณช่วยผมอีกแค่ครั้งเดียว
‪ก็คงต้องเป็นงั้นสินะ
‪อะไรล่ะ
‪เปิดข้อความดู
‪ทําได้ไหม
‪ทําไมจะไม่ได้ล่ะ
‪เยี่ยม
‪(ยินดีต้อนรับสู่โดเวอร์)
‪ผมรู้แค่ว่าคุณขอให้ผมตามหาเธอ
‪ผมเจอแล้ว
‪ผมให้แจ้งเตือนถ้ามีการใช้หนังสือเดินทาง ‪ซึ่งเธอเพิ่งใช้ไป
‪ใช้ที่ไหนล่ะ
‪เรือข้ามฟาก
‪ที่กําลังจะไปนอร์เวย์
‪พวกหน่วยสืบสวนไม่รู้เรื่องนี้ใช่ไหม
‪สถานการณ์มันค่อนข้างจํากัดเวลาน่ะ
‪โอเค ดี
‪เอาละ ฟังนะ อาร์ชี
‪ไม่ๆ คุณนั่นแหละฟัง...
‪ฟังก่อนๆ
‪มีอยู่แค่คนเดียว ‪ที่อาจจะนําพาสารวัตรเรนมาถึงนี่ได้
‪ดันเป็นผู้หญิงซะด้วยนี่สิ...
‪ผมอยากให้คุณไปเยี่ยมเธอหน่อย
‪ไปทําให้เธอพูดกับใครไม่ได้อีก
‪ไม่ ไม่เอา
‪- ขอร้องละ ‪- อาร์ชี
‪เลิกยุ่งกับผมซะทีได้ไหม
‪ฟังนะ พวก คุณถลําลึกมาถึงขนาดนี้แล้ว
‪กลับลําไม่ได้แล้ว
‪ผมเลยอยากขอให้คุณ ‪ช่วยทําเรื่องเล็กๆ นี่ให้หน่อย
‪นะ ขอแค่นี้แหละ
‪ทําแค่นี้ คุณก็เป็นอิสระแล้ว
‪คิดซะว่ามันคือการเปิดประตู ‪ไปสู่อนาคตที่ไม่มีผมอยู่ไงล่ะ
‪โอเด็ตต์ คุณพร้อมไหม
‪พร้อมสิ มาถึงนี่แล้ว
‪เหรอ พร้อมเผชิญกับทุกอย่างใช่ไหม
‪คุณมีลูกไหม
‪ไม่มี
‪ก็คงไม่มีสินะ ไม่งั้นคงไม่ถามแบบนั้นหรอก
‪เจ็บเลย
‪โทษที
‪ฉันไม่น่าพูดแบบนั้น
‪ผมกับภรรยาไม่ค่อยมีเวลาได้อยู่ด้วยกัน
‪สุดท้ายเวลาก็...
‪หมดลง
‪ฉันรู้ว่าคุณเสียเธอไป
‪ฉันไม่เข้าใจเลย
‪เรื่องอะไร
‪คุณก็ดูเป็นคนดี
‪ฉันไม่เข้าใจว่าทําไมคุณถึงทําเรื่องพวกนั้น
‪ก็...
‪ผมมองไม่เห็นทางอื่น
‪ที่จะทําอะไร
‪ทําเรื่องที่ต้องทํา
‪ผมขอโทษจริงๆ ครับ
‪จอห์นบอกไว้ว่าต้องมีคนมาตามเก็บเธอ
‪แต่ไม่รู้ว่าเป็นใคร
‪แต่ผมรู้
‪ผู้ชายคนนั้นกุมความลับอะไรคุณอยู่เหรอ อาร์ชี
‪มันเลวร้ายขนาดไหน คุณถึงยอมทําแบบนี้ได้
‪ที่ตลกก็คือ...
‪มันไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นด้วยซ้ํา
‪ไม่เลย
‪ตามที่จอร์เจ็ตต์บอก อีกประมาณห้ากิโลเมตร
‪อีกแค่ 2.5 กิโลเมตร
‪อย่าหยุดเดินสิ
‪แม่... แม่...
‪- แม่! แม่ ช่วยหนูด้วย! ‪- โอเด็ตต์ เดี๋ยวก่อน
‪- โอ้ พระเจ้า ‪- อย่านะ!
‪แม่! ใครก็ได้ช่วยด้วย!
‪ช่วยด้วย!
‪ตายแล้ว!
‪ไม่นะ
‪คุณสิที่สมควรตาย!
‪โอ้ พระเจ้า!
‪ออกไป ออกไปสิ ออกไป!
‪ไม่ใช่ลูกฉันนี่ จอห์น...
‪จอห์น...
‪ฮัลโหลๆ
‪เอาละ เปิดกล้องทุกตัวหรือยัง
‪ไลฟ์แล้วใช่ไหม
‪โอเค เอาละ เริ่มเลย
‪และสาม สอง หนึ่ง
‪ขอต้อนรับสู่เรด บังเกอร์
‪เราได้รับผลการโหวตของทุกคน ‪และทําการนับเรียบร้อย
‪และคุณคงคิดว่าเราจะเริ่มจากบริกีดา
‪อันที่จริง
‪มีอยู่คนหนึ่งขอมาว่าอยากให้ยาคอฟผู้น่ารัก
‪ถลกหนังเธอเหมือนงู
‪ซึ่งขอบอกเลยว่าทําให้ผมรู้สึกจั๊กจี๋มาก
‪แต่จริงๆ แล้ว
‪เราเตรียมโชว์เปิดสุดเซอร์ไพรส์ ‪มาให้พวกคุณทุกคน
‪แขกรับเชิญสุดพิเศษของค่ําคืนนี้เป็นถึงสารวัตร...
‪แต่จริงๆ ไม่ได้เป็นสารวัตรแล้วละ
‪จอห์น ลูเธอร์
‪ไงล่ะ จอห์น
‪ผมว่าจะเริ่มโดยการถามคุณหน่อย ‪ในฐานะที่คุณดูเหมือนจะ...
‪เชี่ยวชาญในเรื่องพวกนี้
‪คุณคิดว่าผมเลือกได้ไหมที่จะเป็นแบบนี้
‪คุณคิดว่ามีใครกําหนดได้ไหม
‪พวก แกจะเป็นยังไงฉันไม่สนหรอก
‪ก็นั่นสินะ คงไม่สนหรอก
‪เพราะคุณไม่รู้หรอก
‪ว่าการเกิดมาเป็นแบบนี้มันเป็นยังไง
‪ไอ้เวร
‪ต้องใช้ชีวิตโดยที่ไม่สามารถเป็นตัวของตัวเองได้
‪ต้องคอยกลัวว่าคนอย่างคุณจะมากะเกณฑ์ชีวิต
‪แต่ตอนนี้ไม่มีใครต้องอยู่ตัวคนเดียวอีกแล้ว ‪จริงไหม
‪แม้แต่พวกเราก็ด้วย
‪เพราะเราสามารถสร้างพื้นที่ ‪ที่เราจะมารวมตัวกัน
‪ปลดปล่อยตัวตนออกมา
‪และปลอดภัยจากคนอย่างคุณ
‪แม่!
‪- อันย่า ลูกแม่ ‪- แม่
‪- ตายแล้ว แม่... ‪- ขอร้องละ
‪- ไม่ อย่านะ!
‪- แม่! ‪- ขอร้องละ อย่านะ!
‪แกนี่มันระยําจริงๆ
‪อย่าทําลูกฉันนะ อย่านะ!
‪ไม่นะ อย่านะ
‪- อย่า! ‪- หยุดนะ!
‪อย่าแตะต้องลูกฉันนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้!
‪ฟังนะ ฟังก่อน
‪ลูกคุณยังมีทางรอดอยู่
‪ไอ้ชั่ว ปล่อยนะ หยุดเดี๋ยวนี้ บอกให้หยุด!
‪โอเด็ตต์ คุณอยากหยุดจริงๆ หรือเปล่า
‪เพราะคุณมีอํานาจที่จะหยุดมันได้
‪แค่เพียงคุณเอ่ยคําวิเศษออกมา
‪หยุดเถอะ
‪ได้โปรด
‪เอาละ ผมไม่นึกว่าพวกคุณสองคน
‪จะโผล่มาในค่ําคืนนี้ แต่ในเมื่อมากันแล้ว...
‪แม่ ช่วยพวกหนูออกไปที
‪สิ่งที่ผมอยากจะทําก็คือ...
‪ผมอยากให้คุณ...
‪แทงเขา
‪หืม คุณจะทําให้ผมได้ไหมครับ โอเด็ตต์
‪แม่ อย่าทํานะ แม่!
‪ฉัน... ฉันทําไม่ได้หรอก ไม่...
‪ไม่ได้เหรอ โอเค ‪งั้นก็รู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪ไม่ หยุดนะ! หยุดเถอะ ขอร้องละ
‪หยุดนะ บอกให้เขาหยุดเถอะ ฉันขอร้อง!
‪แม่!
‪- โอเค ‪- แม่!
‪โอเด็ตต์
‪คุณคิดว่ามีทางที่ดีกว่านี้เหรอ
‪แม่ อย่าทํานะ แม่!
‪อันย่า หลับตาซะ
‪หยุดเถอะนะแม่ ขอร้อง
‪แม่บอกให้หลับตา
‪ได้โปรดเถอะ
‪รีบทําให้มันจบๆ
‪- ฉันขอโทษจริงๆ ‪- ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องขอโทษ
‪เอาเลย
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪เอาเลย แทงเลย
‪- โอเคนะ ‪- โอเค
‪นั่นไง
‪เห็นไหม ถึงจะชอบทําตัวเป็นพวกมีคุณธรรมสูงส่ง
‪ข้อแตกต่างหนึ่งเดียวระหว่างเรากับคนพวกนี้ก็คือ
‪เรามีสิทธิ์ทําร้ายใครในสถานการณ์แบบไหน
‪แล้วคนพวกนี้ทําให้กลายเป็นเรื่องถูกต้องได้ยังไง
‪ไอ้พวก "คนดี" ที่ว่าน่ะ
‪ก็บอกตัวเองว่าพวกเราคือคนเลวไงล่ะ
‪ใช่
‪ไอ้ปีศาจพวกนี้มันกําลังบอกคุณกับผม
‪ว่าเราเป็นปีศาจ
‪โอเค เก่งมาก
‪เก่งมาก
‪แม่...
‪อย่าทําแม่ฉันนะ ไอ้พวกชั่ว อย่าทําแม่นะ!
‪ทีนี้ก็...
‪ตาคุณแล้ว พวก
‪สิ่งที่ผมอยากให้คุณทําก็คือ...
‪ทุบกระดูกหัวเข่าของยัยนี่ให้แตกละเอียด
‪ลงมือให้เร็ว ฟาดไปเร็วๆ นะ
‪- ไม่ ฉันไม่ทํา ‪- ทําเถอะ
‪- คุณต้องทํา ‪- ผมทําไม่ได้ ผมไม่ทํา
‪แม่!
‪ไม่งั้นมันฆ่าลูกฉันแน่ ขอร้องละ
‪ทุกคนที่กําลังดูอยู่ตอนนี้น่ะ
‪ขณะนี้ไอพีแอดเดรสของคุณกําลังถูกแกะรอย
‪และตํารวจก็กําลังเดินทางไปหาแล้ว
‪ถ้าผมเป็นคุณผมจะรีบหนี
‪ไม่เป็นไรๆ ลืมบอกไปว่า ‪คนคนนี้คืออดีตตํารวจที่โดนจับขังคุกไปแล้ว
‪- เขาแค่โม้ไปอย่างงั้นแหละ ‪- ไม่จริง
‪หลักฐานทุกชิ้นจะถูกเผาทิ้งหลังจบโชว์
‪พวกคุณทุกคนปลอดภัยหายห่วง ‪ไม่มีใครรู้ว่าเราอยู่ที่นี่
‪ยกเว้นจอร์เจ็ตต์
‪ใช่ เธอยังมีชีวิตอยู่ สุขสบายดี
‪และไม่ใช่แค่นั้นนะ เธอบอกพิกัดที่นี่กับตํารวจแล้ว
‪ตํารวจกําลังแห่กันมาที่นี่ ‪และกําลังโมโหนายสุดๆ เลยละ
‪ตอนนี้เธอก็คงกําลังดูผ่านกล้องอยู่
‪มองดูหน้าโง่ๆ ของนาย
‪หลังจากที่บอกความลับน่าอับอาย ‪ทุกเรื่องของนายให้เราฟัง
‪ทุกคนมองเห็นนาย ‪แต่ไม่ได้เห็นแบบที่พวกเราเห็น
‪เดวิด โรบีย์
‪เรารู้ว่านายเป็นใครและอับอายที่เป็นใคร
‪ตอนนี้ยังกัดฟันอยู่ไหม
‪ที่ชอบทําตอนวิตกกังวลน่ะ เดี๋ยวนี้ยังทําอยู่ไหม
‪- เธอบอกมาใช่ไหม ‪- เธอว่าแบบนั้น
‪นายติดนิสัยชอบกัดฟันมาตลอด ‪โดยที่นายก็ควบคุมไม่ได้
‪เพราะนายมันขี้วิตกกังวลไงล่ะ ‪เป็นพวกขี้วิตกกังวล อ่อนแอ น่าสมเพช
‪- เธอว่างั้นใช่ไหม ‪- ใช่
‪ตอนนี้ก็ทําอยู่ เขากัดฟันอยู่
‪มองจากข้างบนไม่เห็นแต่เขากําลังกัดฟันอยู่
‪จริงๆ แล้วฉันจําได้นะ ‪ตอนที่นายยืนข้างฉันที่ป้ายรถบัส
‪แล้วยื่นหมากฝรั่งจูซี่ฟรุตให้ฉัน
‪ฉันจําได้
‪ตอนนั้นยังคิดเลยว่า "ไอ้โง่ขี้ตื่นนี่ ‪มายืนเหงื่อตกทําบ้าอะไรแถวนี้วะ"
‪จอห์น ไปเลย เร็ว!
‪(ล็อกประตู)
‪ไปเลย
‪(ล็อก ‪การเข้าถึงถูกปฏิเสธ)
‪ไม่เป็นไรนะจ๊ะ ไม่เป็นไรแล้ว ‪ลูกจ๋า เดี๋ยวเรากลับบ้านกันนะ
‪เดี๋ยวเรากลับบ้านกัน โอเคนะ
‪(เริ่มการเผาไหม้)
‪ไปเร็วลูก มาเร็วเข้า
‪ไม่เป็นไรๆ นิ่งๆ นะ
‪ออกมาห่างๆ วาล์วนั่นเดี๋ยวนี้ นั่นมันเคโรซีน
‪ถ้าไม่ออกมาจากวาล์วนั่น พวกเราโดนย่างสดแน่
‪ฉันขอโดนย่างสดซะดีกว่า
‪(เริ่มการเผาไหม้)
‪คุกเข่าแล้วเอามือประสานท้ายทอย เดี๋ยวนี้
‪- ถอยไป ถอยสิ ‪- คุกเข่า
‪(เริ่มการเผาไหม้)
‪ประตูล็อก!
‪อย่านะ อย่ามาแตะต้องลูกฉัน!
‪- คุณๆ เปิดประตูให้หน่อย ‪- ช่วยเปิดประตูให้หน่อย
‪ช่วยด้วย ขอร้องละ
‪- เปิดประตู! ‪- ช่วยด้วย!
‪แม่ หนูหมุนลูกบิดไม่ได้
‪ไม่ อย่านะ
‪อย่านะ!
‪อย่า!
‪(เริ่มการเผาไหม้)
‪หลีกไป
‪ไปหยิบนั่นมา
‪ไม่
‪(ห้องหลัก)
‪ดีมาก พ่นไป
‪(ล็อกประตู)
‪(ปลดล็อกประตู)
‪- ทางนี้จ้ะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ฉันไม่เป็นไร ช่วยดูลูกหน่อย
‪ไหวครับ ไม่เป็นไรแล้ว
‪เป็นไง
‪กลายเป็นว่าฉันติดหนี้นาย 20 ปอนด์จนได้
‪ห้าสิบ
‪- เออ ใช่ ‪- ใช่
‪- ฉันแอบหวังว่านายจะลืม ‪- ไม่ลืม
‪ขอบคุณนะ
‪รู้ใช่ไหมว่าจากนี้ไปจะเป็นยังไง จอห์น
‪ถูกระบุว่าเป็นจอห์น ลูเธอร์ ‪อดีตสารวัตรสืบสวนตํารวจนครบาล
‪ซึ่งดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บอันตรายถึงชีวิต
‪หลังมีรายงานว่าเขาตามรอยผู้ต้องสงสัย...
‪- ไง ‪- เป็นไง
‪ผมอยู่ที่ไหนเนี่ย
‪เซฟเฮาส์ไง
‪- ของรัฐบาลเหรอ ‪- ของรัฐบาล
‪ดูเหมือนจะซักเลือดออกไปได้เยอะเลยละ
‪แถมยังเย็บรอยขาดซะเนี้ยบ
‪พวกนั้นใคร
‪ไม่รู้เหมือนกันแฮะ
‪แต่ฉันว่านายคงไม่ต้องกลับเข้าคุกนะ
‪อาจจะเป็นข้อเสนองานก็ได้
‪ขอชื่นชม
‪อย่างไม่เป็นทางการ
‪คุณทําได้ยอดเยี่ยมมาก
‪แล้วยังไงต่อล่ะ
‪หัวหน้าอยากขอคุยด้วยหน่อย
‪คําบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ําทิพย์