Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
MIŁOŚĆ NA PIERWSZYM PLANIE
Zwolniłbyś, człowieku!
Odbierz, Kwiatuszku.
KWIATUSZEK
Babciu!
Babciu.
Babciu!
Gdzie jesteś?
Babciu!
Gdzie jesteś, Kwiatuszku?
- Babciu! - Pani Aysel też nie ma?
Moja babcia ma palpitacje. Też nie mam z nią kontaktu.
Doruk, jeśli dobrze pamiętam?
Nie za dobrze.
Przynajmniej się to nie zmieniło.
Dzwoniłam i najpierw był sygnał, ale teraz już nie ma.
U nas okno jest zamknięte.
Ale może tutaj będzie otwarte.
Nic z tego.
- Dzwoni, ale nie odbiera. - Telefon jest w środku.
Może obie nie są w stanie odebrać?
No wiesz co?
I po drzwiach!
Dzieci, coście narobiły?
Trzymaj to.
Jak dzieci.
Jak mogłaś wspomnieć o sercu, a potem nie odbierać?
A ja musiałam urwać się z roboty.
Gdzie w ogóle byłyście?
Na plaży.
Telefon mi padł.
A ja zostawiłam swój tutaj.
Skąd miałam wiedzieć, że od razu przyjedziesz?
A myślałaś, że co zrobię, babciu?
Dość już tego.
- Właśnie. - Nie jesteśmy dziećmi.
Gdy do ciebie dzwonię, słyszę, że jesteś Europie,
nie masz zasięgu albo chodzisz po górach i mam nie dzwonić.
- Przestań. - Oboje nigdy nie mieliście dla nas czasu.
Zjawilibyście się tylko na wieść, że umieramy.
Pomierzyłem, ale dziś już tego nie zrobię.
W porządku. Nie szkodzi.
Będzie dobrze. Zostaję.
Ale dlaczego nie miałoby być dobrze, gdybyś nie został?
Mogliby się zjawić włamywacze albo wybijacze szyb.
- Ktoś musiałby wtedy wkroczyć. - Doprawdy?
Nie jesteś za stary na taką rycerkę?
Już mnie wkurzyłeś.
No proszę. Pamiętasz, ile mam lat?
Chodźmy już, synu. Pewnie jesteś zmęczony po podróży.
Jeśli chcecie, wpadnijcie do mnie.
Idziemy.
Zostawię go tutaj, bo już mi się nie przyda.
- Chodźmy, babciu. - Jasne.
To tylko kilka rys. Przecież go nie rozwaliłam.
Dupek.
Nic ci nie jest, Kwiatuszku?
Nic mi nie jest. Mam lepszą formę niż większość 20-latków.
A u ciebie w porządku?
Dlaczego rozwaliłaś mi drzwi?
- Nie masz klucza? - Byłam w drodze do pracy i zawróciłam.
Nie pomyślałam o kluczu.
Bałam się, że stracę i ciebie.
Nigdzie się nie wybieram. Nigdy nie zostawię cię samej.
Tęskniłam za tobą.
Tak bardzo tęskniłam.
Moja kochana wnuczka.
Co tu robię?
- Co to za pytanie? - Babciu.
Zrobiłaś burki z bakłażanem. Powiedz, o co ci chodzi.
O mojego nieobecnego wnuka. Od miesięcy nawet nie dzwoniłeś.
Nie ma tygodnia, by nie zajrzał do ciebie Ulaş.
Ostatnio mam sporo pracy.
Nie wierzę, że się o to gniewasz. Musi chodzi o coś jeszcze.
Zaniedbałeś mnie.
Myślisz, że mógłbym cię zaniedbać?
Moja królowo.
Tęskniłem za tobą.
Przecież wiem.
A teraz posłuchaj.
Nie rób tego ponownie, dobrze?
Po prostu zadzwoń. Przyjadę z każdego miejsca.
- Dobrze? - Tak.
- Skarbie. - Ale borki to uwielbiam.
No to wcinaj. Smacznego.
Nic jej nie jest, ale zostanę na weekend.
- A co u was? - Faceci robią bajzel.
Kerem spędził cały dzień u pani Selin.
Chce zrobić sesję na okładkę.
Pani Selin chyba się zgodzi.
Nie można wyjechać na dzień. Co ma?
Zagraniczną modelkę, która tu przyjeżdża.
W ramach współpracy z luksusową marką bieliźnianą.
Mają nową kolekcję.
Zdjęcia są gotowe, został tylko wywiad.
I jak to wygląda?
REDAKTOR SAHRA ERDENİZ
Zdjęcia wyglądają spoko, ale nie są zbyt estetyczne.
Seksista i oportunista.
„Czekamy, aż fotograf wróci, pani Selin”.
Jeśli pani Selin zauważy, że ściemniasz, przekaże mu okładkę i posadę naczelnego.
Chciałam dać nam trochę czasu, Ahu.
Nie możemy nawet dobić się do jego agenta. Tego fotografa nie idzie znaleźć!
Możesz się uspokoić? Mówiłam, że to załatwię.
- Czekaj na mój telefon. Do później. - Jasne. Na razie.
Gadzina.
Przepracowujesz się.
Wycisz się na chwilę, skarbie.
Gdybyś tylko wiedziała, przez co przechodzę.
Zabierz to do Semihy.
Nie mogę oddać jej pustego talerza.
Dlaczego ja?
Czyli ja mam zasuwać, gdy mam tu dorosłą wnuczkę?
Co sobie pomyślą ludzie?
Bądź miła i zrób to.
No dalej, skarbie.
- W porządku. - Idź już.
Deniz, chodź tu na chwilę.
Co tam?
Odbierz talerz od Sahry.
Nie chcę z nią gadać.
Mam ręce w mące, a ona tam czeka.
No dalej. Nie do wiary.
Proszę.
Coś cię trapi, Deniz?
Czyli pamiętasz moje imię.
Nie mogłaś tego upiec.
Czy to ważne, kto to upiekł?
Bo jest smaczne.
Cienkie i przepyszne. Dlatego to nie mogłaś być ty.
Modlę się o to, by twój gatunek wyginął.
Chciałabyś.
Dupek. Obyś się udławił.
To nadal ten sam 15-latek.
Tak jest!
Możesz mi teraz skoczyć, Kerem!
Możesz mi naskoczyć!
- Babciu! - Spokojnie.
Co tym razem zrobił ci ten cały Kerem?
Wiesz, co zrobił?
Próbował podwędzić mi wywiad, ale twoja córka ogarnia sprawę.
Od miesięcy opowiadałam ci o tym fotografie.
Deniz Tunalı.
Jego twórczość to nie fotografie, tylko dzieła sztuki.
Otrzymał międzynarodową i prestiżową nagrodę.
- I co? - I odmówił przyjęcia.
Dasz wiarę?
Rozdają ją od prawie 50 lat i nikt tak nie postąpił.
To niedorzeczne. I od miesięcy jest nieuchwytny.
- Jak to? - Nie można go odnaleźć.
Znamy tylko jego imię i nazwisko. Nie można się z nim skontaktować.
Gdybym tylko miała jedno jego zdjęcie…
Skarbie, nie słyszałaś o pewnej rzeczy zwanej Internetem?
No to spróbuj go wyszukać i powiedz, ile wyników się pokazuje.
Skoro jest nieuchwytny, to skąd ta radość?
Odrzucił propozycję wywiadu dla brytyjskiego magazynu.
Znajoma osoba z tamtej redakcji dała mi numer do jego agenta.
A jeśli odrzuci także twoją propozycję?
Nie odrzuci.
Bo od tego zależy mój awans.
Po prostu muszę go przekonać.
GADZINA
Czego chcesz, Kerem?
Chcesz powiedzieć pani Selin,
że nie możesz go złapać i kazałaś swoim podwładnym kłamać,
czy może pozwolisz mi zgarnąć awans i laury?
Na nic ci nie pozwolę.
Zachowaj lepiej te wymysły dla siebie i poczekaj na mój wywiad.
Przyznaj, że wygrałem. I pogódź się z tym, że będę twoim szefem.
Prędzej odejdę.
REDAKTOR KEREM SOYLU
Dlaczego nie?
Kto nie dostanie okładki i awansu, ten musi odejść, w porządku?
- Umowa stoi. - Wygram bez problemu.
Dzień dobry. Co się stało?
Jeden z moich kotów nie chce zejść, a Deniz nadal śpi.
Bez obaw, pomogę. Proszę poczekać.
Tylko bądź ostrożna. Bezużyteczny leniuch.
- Przytrzymam ją. - Nie trzeba.
Co ty wyprawiasz?
- Spokojnie. - Co się dzieje?
Tylko ostrożnie. Odsuń się, Semiha.
Wyluzuj, babciu.
- Cholera - A niech to, Semiha.
- Deniz jeszcze nie wstał? - Nie. Co mogę poradzić?
Przestańcie. Nie będzie potrzebny.
- Zeskoczę. Odsuńcie drabinę. - Poczekaj.
Nie dam rady jej podnieść.
- Deniz! - Poczekaj.
Po prostu zeskoczę. Nie trzeba, pani Semiho.
Proszę się odsunąć i zeskoczę.
- No dalej! - Sahra, poczekaj.
- Co się stało? - Pomóż jej. Utknęła na drzewie.
I po to mnie budziłyście?
Co tam w ogóle robisz?
Znowu chcesz spaść z drzewa?
Uznałam, że lepiej ja niż pani Semiha.
- Ale jesteś troskliwa. - Co za dupek.
Nie przeginaj, bo cię tam zostawię.
Po co w ogóle tam wlazłaś?
Pewnie na co dzień paradujesz w szpilkach.
To nie twoja bajka.
Myślisz, że potrzebuję pomocy? Suń się!
Zeskoczę i tyle. Żaden z ciebie superbohater.
Przepraszam. To nie było umyślne.
- Przepraszam. Pokaż. - Nie dotykaj mnie.
Nie chcę mieć kolejnego wypadku.
Idź go opatrzyć.
Na pewno zrobiła to pani Semiha.
I przy okazji przeproś.
No idź.
Herbatka dla ciebie.
Wchodź, kochana.
Babcia dała mi parę rzeczy z apteczki, ale widzę, że już sobie…
Wezmę je. Dziękuję.
- Poznaję to zdjęcie. - Tak?
To z pierwszej wystawy Deniza. Na pewno pamiętasz.
Za dzieciaka robił sporo zdjęć, a potem dalej rozwijał tę pasję.
- Deniz Tunalı? - Yes, Tunalı.
Czyli Deniz Tunalı, fotograf, który zrobił to zdjęcie,
to ten sam Deniz Tunalı, który jest pani wnukiem?
Oczywiście. To mój wnuk.
Deniz Tunalı.
Ahu, Deniz Tunalı jest tutaj. Właśnie nabiłam mu guza.
A jeśli nie awansuję, muszę odejść z pracy.
Rzuć wszystko i przyjeżdżaj. Napiszę ci, co masz zabrać.
Czyli jakaś dziewczyna pojawiła się,
wzięła twój ulubiony kask i rzuciła nim w przeszklone drzwi?
A ty podniosłeś go i po prostu jej wręczyłeś.
Kask, którego nie mogłem nawet dotknąć? A potem przywaliła ci w głowę.
Świetnie jej to wyszło.
- To przez ciebie. - Co? Jak to?
Skąd ta nagła wizyta na Lesbos?
- Poproszę wodę. - To nic złego.
Królowa Semiha tęskni za tobą.
I myślę, że ma całkowitą rację. Twój temperament czasami bierze górę.
Wściekasz się bez powodu.
W jej przypadku mam powód.
Jak to?
Zaraz, to ona…
Muszę ją poznać.
No proszę.
Nie wiem, czy mam się cieszyć. Sprawa się skomplikowała, prawda?
Powinnam była się połapać, gdy zobaczyłam zdjęcie na wystawie.
- Ta łódź… - Jaka łódź?
Nieważne. To mój problem.
Co teraz zrobimy?
Znam Deniza. Jest mściwy. Nie wybaczy mi tego.
Przecież minęło wiele lat. Na pewno się zmienił.
Ludzkie serca się nie zmieniają, Ahu. Jeśli mi nie wybaczy, to nici z wywiadu.
Dzień dobry!
- Wstawaj! - Co jest?
Idziemy. Ruszaj się.
Sahra, to zbyt wcześnie. Nawet dla nas.
Proszę, daj mi jeszcze godzinkę.
- Tylko godzinkę. - Nie ma mowy. Idziemy na zakupy.
- Ruszaj się! - To senne miasteczko.
Sklepy nie otwierają się tak wcześnie. Daj mi tylko godzinę.
Tak?
Dzień dobry.
Które wydanie?
Jasne. Sprawdzę i oddzwonię.
Dziękuję. Miłego dnia.
Dzień dobry, pani Semiho.
Dzień dobry, skarbie.
Może wszyscy zjemy razem śniadanie?
Będę mogła złagodzić nastroje i jeszcze raz was przeprosić.
O ile chcecie.
Oczywiście, kochana.
W porządku. No to idę po babcię.
Tak się skupiłyśmy na sierpniowej okładce, że skopałyśmy lipcową.
Dlaczego nic nie wiem? Mert ogarnął wywiad, ale skopano zdjęcia.
Dzień dobry, moja droga.
- Dzień dobry, dziewczyny. - Dzień dobry.
Może otworzycie tu swoje biuro?
Kim jest Mert? Też mógłby wpaść.
Ktoś nadal musi pracować w Stambule nad okładką na ten miesiąc, pani Aysel.
- Zaparzę herbatę. - Pomogę ci.
Cześć, Kwiatuszku. Dokąd idziesz?
By pomóc.
Zmiana planów. Zaprosiłam panią Semihę i Deniza.
Ahu zaparzy herbatę, a my omówimy, dlaczego milczałaś,
podczas gdy ja miesiącami szukałam Deniza.
Gdybym ci o nim powiedziała, rzuciłabyś się na niego.
Nie dawałabyś mu spokoju.
Dlatego uznałam, że najpierw powinniście się pogodzić.
Cudowny pomysł.
I co, twój plan wypalił?
Nie kazałam ci rozwalić mu głowy.
- Gdzie jest herbata? - Już idę. Przestań mnie męczyć.
Tutaj, kochana. Na tej szafce.
- Gdzie mój prezent? - W szafce w salonie.
Mam borki.
- Proszę. - A gdzie Deniz?
- Nadal śpi? - Nie wrócił do domu na noc.
Dzień dobry. Częstuj się kawą.
Dlaczego nie słyszę tego od pięknej kobiety?
Każdy musi pogodzić się z losem, brachu.
Wstawaj.
Idziemy na śniadanie do królowej Semihy.
Nie zmarnuję dnia na piciu z tobą kawy.
- Pewnie już dawno je zjadła. - Śniadanie je się po przebudzeniu.
Godzina nie jest ważna.
- Albo i nie idź. Jak chcesz. - Dobra, spoko.
Co jest?
Który to Deniz?
Ten, który nie umie się uśmiechać.
Przystojny.
Ale jego zdjęcia są lepsze.
Jakim cudem jest takim dupkiem, skoro umie jak nikt inny uchwycić emocje?
Dlaczego wczoraj nie było was u mnie? Zjadłyśmy wspaniałe śniadanie.
- A wy co? - To przez pani ponurego wnuka.
Był zazdrosny o to, że królowa Semiha za mną tęskni.
Wkurzył się też na tę sąsiadkę.
Borki są przepyszne. Spróbuj, Ulaş!
Stary, co ty robisz?
Kocham panią. Ale zjem na zewnątrz.
- Dokąd to? Oddawaj. - Zostaw.
- Puszczaj! - Co ty wyprawiasz?
- Teraz możesz iść. - Nigdy nie dorośniecie.
Dostał mniej.
Jesteście przyjaciółmi z dzieciństwa?
- Tak jakby. - Tak jakby nie.
Wcale się nie przyjaźniliśmy. Wręcz przeciwnie.
Co jest między wami?
- Smacznego. - Deniz.
Poczekaj chwilę.
Zaraz wrócę.
Co to?
W miejsce starego. Choć nie wiem, czemu go nie zatrzymałeś.
No ale cóż, to w ramach przeprosin.
Ahu przywiozła mi nowy.
Chyba się…
Zamawiałam go przez telefon. Pewnie uznali, że chcę go dla siebie.
Bardzo przepraszam.
Niepotrzebnie, Ahu. I tak nie musiałaś tego robić.
Ale dzięki za ten miły gest.
Wiem, że nie powinno do tego dojść.
Mnie się podobają takie kolory.
Mnie też, ale z tamtym łączyły mnie wspomnienia.
Ale panna Sahra to mistrzyni w niszczeniu dobrych wspomnień.
Dlatego to nie twoja wina, Ahu.
Ale Semiha potrzebowała doniczki.
Nada się.
Dziękuję.
Maruda.
Jeśli chcesz Kerema za szefa, to mi po prostu powiedz.
Ogłaszam operację „Koń Trojański”.
Naszym koniem trojańskim będzie Ulaş.
Opowie nam o upodobaniach Deniza. Jego słabościach i zainteresowaniach…
O wszystkim.
Rozumiem, ale jak go do tego namówimy?
W taki sposób.
Poproszę dwa razy gin z tonikiem.
Wybacz. Nie poznałam cię.
Ulaş, prawda?
Pracujesz tutaj?
Poniekąd. Zaskoczył mnie wasz widok.
Potrzebowałyśmy chwili wytchnienia.
To miejsce ma świetne opinie, więc tu zawitałyśmy.
Spoko. Zjecie coś?
Zaskocz nas.
W porządku. No to najpierw przyniosę drinki.
Jaki masz plan?
Gdy Ulaş za chwilę podejdzie, zaprosimy go, by posiedział z nami.
- Deniz będzie musiał się przysiąść. - A jeśli nie przyjdzie?
Przyjdzie.
A jak wygląda sytuacja z lipcową okładką?
Nijak, skoro nic panience nie pasuje.
Nie zawsze da się znaleźć coś nowego i oryginalnego.
Ale trzymam kciuki, że się uda. Proszę.
Może dołączę do tej burzy mózgów?
Pewnie. Siadaj.
No dobrze.
Nad czym dokładnie myślicie?
Robiłem kiedyś w reklamie. Dawajcie.
Motywem jest zrównoważona moda.
Jedna z kluczowych firm chce tworzyć przyjazną dla środowiska modę.
Mój zespół pisze o tym artykuł.
Tekst jest spoko, ale sesja nie wypaliła.
Panienka Sahra nie była zadowolona.
Może zorganizujemy sesję tutaj?
Na pewno znajdziesz tu idealne emocje.
A czego ty szukasz?
Czegoś świeżego i naturalnego.
Mieszającego przeszłość z przeszłością. Prostego, ale i złożonego.
I prawdziwego.
- Wybaczcie. - Szefie, pan Deniz czeka na kaski.
W porządku. Pomogę wam.
Deniz! Chodź na chwilę.
Ciągle mnie męczą z tym wywiadem.
Daj mi kask.
Przynieś oba z biura.
- Oba? - Babakale.
Wygląda pięknie o zachodzie słońca. Piękne łodzie rybackie, cudowny falochron.
Widok jest przepiękny. Deniz cię zabierze.
Jeśli cię się nie spodoba, wymyślę coś z Ahu.
Co jest grane?
Wybaczcie nam na chwilę.
Bądź przez chwilę człowiekiem.
Widzisz? To idealna okazja.
Dostosuj się i wykorzystaj tę szansę. Zaszalej i zrób coś.
Serio?
Oby mnie nie zabił na wieść, że to ja chcę tego wywiadu.
Weźmiesz go?
Wsiadasz?
Można dojść na koniec?
Tak to będzie wyglądać?
Nie mamy już 15 lat.
Mógłbyś zabrać mnie w jakieś cichsze miejsce?
Super.
Nie.
Pozwól mi zapłacić. W ramach przeprosin.
Za wszystko.
Miejmy to już za sobą, dobrze?
To twoja nowa przystań?
A co? Ją też mi odbierzesz?
Staram się uczyć na błędach.
Piękny widok.
Podróże, odkrywanie różnych rzeczy… Nie masz na to czasu, co nie?
Znam piękniejsze miejsca.
Podobno nie wychodzisz z domu, gdy tu jesteś.
Nadal marzysz, patrząc w gwiazdy?
Nadal zabierasz kamyczki z ulubionych miejsc?
Pamiętałeś o tym.
To ty twierdziłaś, że nic nie pamiętasz.
- Odbiło ci, kobieto? - Nie!
Dokąd to?
Nie no, serio…
Jesteś niemożliwa.
Brawo!
Nie mam kluczyków.
Jak to nie masz?
Nie wierzę.
Upuściłeś je do wody?
Tak, mam nie po kolei w głowie, więc celowo je zatopiłem.
To dlaczego wskoczyłeś…
Co teraz zrobimy?
Wracamy z buta.
Jak to?
Deniz?
Proszę o tylko jeden raz.
Mogłabyś choć raz nie skopać sprawy? Czy to fizycznie niemożliwe?
- Musisz za każdym razem mi szkodzić? - Posłuchaj…
Po prostu się do mnie nie odzywaj, Sahra.
Ale mówię poważnie…
Błagam, po prostu się zamknij.
- Przepraszam. - Nie, nie rób nawet tego.
Nawet nie wiem, za co tym razem mnie przepraszasz.
Gdy to robisz, spotykają mnie złe rzeczy.
Nie odzywaj się do mnie i nie szukaj kontaktu.
Jakbym nie istniał.
Co dzieje się między tobą i Ahu?
- Co jest na rzeczy? - W końcu walisz prosto z mostu.
Jest ładna i miła. Zaiskrzyło. A jaki ty masz problem z Sahrą?
Jest chaotyczna.
Nie zmieniła się.
Zawsze zachowywała się tak, jakby wszystko jej się należało.
I nic się nie zmieniło. Pogratulować konsekwencji.
Nie mam energii na kolejnego wykolejeńca, brachu.
Powodzenia z Ahu, ale mnie w to nie mieszaj.
Mówiłaś, że się polubią, jeśli nie będziemy się wtrącać.
Co się stało?
Tylko spójrz.
Deniz wyszedł o świcie.
- Dlaczego Sahra to zrobiła? - Niczego nie zrobiła!
Od lat mieli się ku sobie.
Pewnego dnia to zrozumieją. Ale jak może do tego dojść?
- A może… - A może…
- Śmiało. - Posłuchaj.
Może rozpoczniemy wiadomą gierkę?
Dokładnie o tym samym myślałam. To świetny pomysł.
W porządku. Bardzo przepraszam.
Jak najszybciej oddzwonię.
Dziękuję. Miłego dnia.
Myślałam, że mam zaufany zespół.
Ja walczę o okładkę na przyszły miesiąc, a oni nie ogarniają obecnego.
Tak naprawdę nie gniewasz się na nich.
Wyżywasz się na nich bez powodu.
Powiedz, co wczoraj zaszło.
To nieistotne. Liczy się tylko rezultat.
A na razie pan Deniz zakazał mi się z nim kontaktować.
Może Ulaş mógłby go przekonać, jeśli z nim pogadamy.
Nie zdradzi kumpla dla dziewczyny, z którą się wczoraj przelizał.
Naprawdę mnie polubił.
Nieważne. Miejscówki są super.
Fajnie by było włączyć także ruiny i drogi w starym mieście.
No dobra, to sprawdźmy je.
Dobrze?
To już raczej oczywiste, że nie przekonam Deniza.
Ale zadbajmy o naszą ostatnią okładkę.
No weź. Nie bądź taka.
Weź się w garść. Potrzebujemy twojej główki.
W końcu. Gdzie byliście? Idziemy.
Co tu robimy, babciu?
Chodzi mu o to, że dużo tu turystów.
Mogliśmy ci kupić wszystko, co chciałaś.
- Żeby nie zawracać ci głowy. - Cicho. Chodźcie.
Pojedziemy też po zgodę na sesję. Twój kontakt nam w tym pomoże.
Wysłałam ubrania. Obgadają to z klientem.
Transport ogarnięty. Wszystko gotowe.
A co z agencją?
Prawie wszystko załatwione, ale Mert musi sprowadzić tu fotografa.
Nienawidzę fotografów.
Poczekajcie tu. Zaraz wrócę.
- Miło cię widzieć, Deniz. - Dzięki.
- Co cię tu sprowadza? - Rozkazy starszyzny.
Myślałem, że się unikacie.
Pogodziliście się?
Nie byliśmy wrogami.
- Naim, pomożesz mi? - Już idę, pani Semiho.
- Potrzymaj. - Dokąd to?
Po prostu to zrób. Muszę coś załatwić.
A cóż to takiego?
Powodzenia.
Cześć.
Pisałem do ciebie.
Przejdziemy się?
Pracuję.
Spoko, idźcie. To nic, z czym sobie sama nie poradzę.
Powodzenia z pracą.
Co tam, chłopaki?
Tylko podziwiamy piękno.
Czyżby?
Nie zgodziłam się, żebyście się przysiedli.
Podziwianie piękna to nic złego.
Chcieliśmy tylko dobrze się przypatrzyć.
Co ty wyprawiasz?
- To pomyłka, siostro. - Bez takich!
- Rozdzielcie ich! - Siostro…
- Miałeś mnie tak nie nazywać! - Przestań!
Nadal ci mało, dupku?
Zaraz ci…
Za kogo mnie masz?
Co ona robi?
- Przestańcie! - Koniec tego!
- Przestań! - Starczy!
- Dość. - Już ja cię…
- A gdzie ten drugi? - Już po wszystkim.
- Idziemy. - Ruchy.
Co my narobiłyśmy?
Bardzo dziękuję.
Dzięki tobie po raz pierwszy wylądowałem na dołku.
Ja też nie trafiam codziennie do aresztu.
Nie bylibyśmy tutaj, gdybyś się nie wmieszał.
- Czyli to moja wina? - Tak.
Gdybyś go nie zaatakował, żandarmeria uznałaby mnie za ofiarę.
Nie wierzę. Pomaganie stało się przestępstwem.
To mi nie pomagaj.
Prosiłam o pomoc?
Nawet unikałam kontaktu wzrokowego.
A ty i tak ruszyłeś do ataku.
Do ataku to raczej ruszyłaś ty.
Musieli gościowi zrobić obdukcję.
Drugiemu również.
Przecież nas pan zna.
Gdyby nie napastowali Sahry, nie doszłoby do takiej sytuacji.
Ani ona, ani pan Deniz nie mają nawet zadrapań.
A tamci są poturbowani.
Proszę!
Zapraszam.
Jej babcia kazała nam ją ponękać. Sami byśmy tego nie zrobili.
Nie pasowało nam to, ale pani Aysel nie przyjmowała odmowy.
Błagaliśmy je, ale nie słuchały. Mówiły, że to będzie dobry uczynek.
Nie zna pan pani Semihy. Bywa naprawdę okrutna.
Nie mieliśmy wyboru.
To miała być sprzeczka, a nie spotkanie z kobiecym Jackiem Chanem.
No to wszystko jasne. Jutro zwolnimy ich z aresztu.
Proszę wracać do domu.
- Dziękuję. - I pilnować tych pań.
Bo inaczej będę bardziej surowy.
Dziękujemy i życzymy miłego dnia.
Ale ich sponiewierali.
Miłego dnia. Dziękujemy.
- Chyba nie poszło to na marne. - Do środka.
ŻANDARMERIA
To za daleko na spacer.
Wskakuj.
Nie mogę z tobą gadać.
I nie musisz. Uznajmy to za transport publiczny.
Możesz trochę zwolnić?
Cykor.
Mógłbyś jechać trochę wolniej?
Tchórz.
Co to za dźwięk? To normalne? Coś się stało?
Co się dzieje?
A czy z tobą cokolwiek może być normalne?
Co ja ci w ogóle zrobiłam? Czego ode mnie chcesz?
Zatrzymaj się.
- Zatrzymaj się! Chcę zejść! - W porządku!
Jesteś najbardziej chamskim, nierozsądnym, upartym,
egoistycznym i prostackim facetem, jakiego kiedykolwiek poznałam!
Jesteś tak bardzo uprzedzony, że nie próbujesz zrozumieć drugiej osoby.
Roztaczasz taką aurę negatywności, że przy tobie nie mogę zrobić nic miłego!
Po prostu się nie da.
I tak, bywam tchórzem. Czasem się boję.
I nie cierpię motocyklów, bo straciłam rodziców w takim wypadku!
Powiedziałabym ci o tym, gdybyś zapytał, dlaczego się boję,
ale wolałeś się nabijać i jechać jeszcze szybciej.
Tak to wygląda. Zadowolony?
Może i jestem tchórzem, ale ty jesteś po prostu złym człowiekiem.
Niezły z nas duet, prawda?
To co?
Możemy się znów zaprzyjaźnić?
Nigdy się nie przyjaźniliśmy, Sahra.
I nigdy nie będziemy.
Jedno mnie ciekawi.
Boisz się motocykli, ale nie boisz się wepchnąć kogoś do wody w nocy
ani rozwalić przeszklonych drzwi.
Boisz się ubrudzić sobie ręce przy rybie, ale nie boisz się bójki z facetami.
Gdzie leży prawda?
Mówisz, że przy mnie nic nie jest normalne,
ale pięć minut później całujesz mnie.
Gdzie leży prawda?
I tu, i tam.
Gdy jestem przy tobie, dzieją się szalone rzeczy.
Sam też się wściekam.
Nie panuję nad tym. Nigdy nie byłem w stanie.
A ja muszę to mieć.
Kontrolę.
Podróż do Babakale była pierwszą na motocyklu po śmierci rodziców.
Wepchnęłam cię do wody,
bo Ahu radziła, bym robiła rzeczy, których nigdy bym nie zrobiła.
Nie weszłabym do wody, nie widząc dna. Mam fioła na punkcie kontroli.
A jeśli chodzi o ryby, to nie lubię oleju na dłoniach.
Nie cierpiałam tego od dziecka.
A masz chłopaka?
Nie.
Dlaczego?
Kogo przypomina ci kask?
Ciebie.
Jak to?
Kupiłem ci go tamtego lata. Myślałem, że będziemy razem jeździć.
Ale nie dałem ci go.
Czyli…
w końcu odzyskałam to, co było moje.
Dlaczego teraz panikujecie? Mogłyście się tego spodziewać.
Znacie swoje wnuki.
- To był naprawdę konkretny plan. - Praktycznie nas do tego zmusili.
Unikali się przez całe lata.
A dlaczego Deniz wpada tylko w tygodniu? To absurd.
I czego się spodziewałyście?
Nie spikną się. Odpuście w końcu.
Nie ma szans.
- Tylko nic im nie mówcie. - Chyba że nie trzeba, bo już wiedzą.
- Skarbie! - Kwiatuszku!
- Dlaczego są tacy spokojni? - Coś musiało się stać.
- Nie ma innej opcji. - Skarbie.
Wnuczku.
Ukrywasz coś przede mną. O czym muszę wiedzieć?
- Że oszalałaś. - Nie bądź taka, Sahra.
Jaka?
Co mogę ukrywać na temat nocy w areszcie? Przysięgam, że zaczynasz wariować.
I sprawa się sypie. Nie mamy zgody na sesję.
Ulaş ją załatwił. Zdjęcia w poniedziałek.
- I wszyscy o wszystkim wiedzą. - Co?
To znaczy? O tym, że mnie aresztowano?
O tym, że nasz słynny fotograf ma dość skomplikowane żądania.
Kiedy wywiad?
No cóż… Na razie jest za wcześnie, by o tym gadać.
Nie wie.
Nie mogłam mu powiedzieć, bo nie wiem jak.
Ale coś wymyślę.
Dobra, zaparz kawę.
W porządku.
Ciężka nocka w celi, brachu?
Niby masz tyle znajomości, a nie mogłeś nas wyciągnąć.
Trzeba było o tym myśleć przed tą całą zadymą.
Cześć.
- Siema. - Cześć.
Mam pytanko, Ahu. Sahrę też boli bark?
Bark? Dlaczego?
Zastanawiam się tylko, jak przeżyła noc w celi.
Chyba tobie przydałoby się parę guzów, Ulaş.
Stary, dopiero co wyszedłeś. Lepiej nie pakuj się znowu w kłopoty.
Tępa gadzina!
Pewnie gadała z Keremem. Bez obaw, to u nich norma.
Kto to taki?
Tępa gadzina. Pewnie od razu spuściłbyś mu łomot.
Zajrzę do niej.
- Co mówił? - Jest zbyt pewny siebie. Coś knuje.
Popełniłam jakiś błąd? Może nie powinnam była mówić mu o Denizie.
Przestań. To owoc miesięcy naszej pracy.
Ale jeśli Kerem o wszystkim wie, nawet moja rezygnacja może nie wystarczyć.
Zrobi wszystko, by mnie zwolnili.
Ahu, przejrzyj wszystko jeszcze raz. Nie pomiń żadnego szczegółu.
W porządku.
No to biorę się za robotę.
Wszystko gra?
Praca?
Wiem, co ci się przyda. Chodź.
No nie. To ja źle się zachowałam. Mogłeś się nie wyżywać na tym miejscu.
Wspomnienie zostało zepsute.
Dlaczego taki jesteś?
Nie odzywałeś się do mnie tamtego lata. Nie mogłeś wybaczyć zwykłego…
Zwykłego zebrania zgrai głupców w miejscu, które było dla nas wyjątkowe,
a potem imprezowania z jednym z nich,
olewając chłopaka, któremu się podobałaś, tak?
Serio?
- Nie wiedziałam, że mu się podobam. - Dowiedziałabyś się, przychodząc sama.
- Nie wyraziłeś tego w żaden sposób. - Może nie chciałaś tego dostrzec.
Zrobiłam wiele, by zwrócić na siebie twoją uwagę.
Nie musiałaś. Wystarczyło być sobą jak teraz.
Miałam 15 lat.
Ja też.
Rozpamiętywanie przeszłości do niczego nas nie doprowadzi, dobrze?
Przepraszam.
I ciebie…
i tego chłopaka.
Czemu nie wróciłaś następnego lata?
Bo pod jego koniec straciłam rodziców.
W rocznicę ich ślubu.
Mieliśmy pojechać gdzieś razem, by ją uczcić,
ale byłam w złym nastroju.
Dlatego pojechali sami motocyklem mojego ojca.
I wtedy…
A potem potrzebowałam czasu, by dojść do siebie.
Nie wiedziałem.
A gdy w końcu tu wróciłam, ciebie już nie było.
Tamtej zimy przeprowadziliśmy się do Niemiec.
Po dwóch latach się rozstali.
Mama zamieszkała we Włoszech, a ojciec ponownie się ożenił.
Trzy odrębne życia.
- Spotykacie się? - Tylko jeśli akurat jestem w ich okolicy.
- Przykro mi. - Niepotrzebnie. Mnie nie.
Tak jest lepiej dla wszystkich.
Powinnam była zorientować się, że to ty, zanim powiedziała mi o tym pani Semiha.
Gdy zobaczyłam tamto zdjęcie na wystawie,
od razu bardzo mnie ujęło i zafascynowało.
Ale czegoś nie rozumiem.
Dlaczego ktoś miałby nie przyjąć takiej nagrody?
Po co uciekać przed osiągnięciami?
Czy to nie na nie pracujemy?
Jak się poczułaś, gdy zobaczyłaś je na wystawie?
Ciężko to opisać.
Ale byłam…
jak zahipnotyzowana.
I to moja nagroda.
W zdjęciach nie uchwytuję tylko danej chwili.
Zawieram w nich także moje uczucia i pomysły.
Moją przeszłość i oczekiwania. Wszystko, co czyni mnie tym, kim jestem.
I dzielę się tym…
z każdym, kto zechce spojrzeć.
Tworzy się wtedy wyjątkowa więź.
Nie ma w niej miejsca na rywalizację czy porównania.
To moja nagroda.
- Czyli tutaj dorastałeś. - Poniekąd.
Piękne miejsce.
Chcę ci coś pokazać.
Otwórz.
Z miejsc, które odwiedziłem.
Są dla mnie?
Dzień dobry.
Co robisz?
Jedyną rzecz, którą pamiętam ze studiów.
Jesteś też architektem?
Tylko jeśli świadczy o tym sam fakt ukończenia studiów.
Pracy nie podjąłem.
Czego to makieta?
Nowego domu?
Starego.
Naszkicowałem go na studiach.
Myślałem, że może będę taki mieć, jeśli doczekam się rodziny.
Praca nad nim była moim hobby.
I jeszcze nie skończyłeś?
Nie śpieszyło mi się.
- Dziękuję. - Proszę.
Mam pytanie.
To coś, czego nie do końca rozumiem.
Tak?
Masz za sobą sporo przeżyć i sukcesów.
Wiele osiągnąłeś. Masz ogromny talent.
Dlaczego nie chcesz, by ktoś cię poznał?
- A co chcesz wiedzieć? - Nie o to mi chodzi.
Wiem, że teraz sporo mi mówisz,
ale nie udzielasz wywiadów ani nie ma cię w radiu czy telewizji.
To moje życie. Sfera prywatna. I moje rany do uleczenia.
Zwierzam się tylko najbliższym.
A reszcie świata wystarczą moje zdjęcia.
Poza tym cała moja historia jest już w nich zawarta.
Więcej nie trzeba.
Ostatnie pytanie.
- Niełatwe. - Śmiało.
Jak się ukrywasz, skoro twoje nazwisko jest znane?
Wiem, że to dobry ruch PR-owski.
Dopóki nie chwalisz się na własnych wystawach,
jesteś tylko nazwiskiem.
I nie lekceważ Ulaşa.
Jest geniuszem marketingu. To on powinien dostać tę nagrodę.
O ty…
Twoje zdrowie.
Poczekaj. Jest za gorące.
Przepyszne.
Ulaş?
Coś się stało? Złotki nic nie przeskrobały?
Co?
Ahu chce z tobą pogadać.
- Która jest godzina? - Czwarta.
Co jest, Ahu?
Co?
Jak to nie mamy fotografa, Mert?
Przez ostatnie dwa dni wszystko było dograne.
Dowiedziałem się, gdy po niego przyjechałem.
Wyjechał na inną sesję.
To sprawka Kerema, prawda? Ona z tym stoi, co nie?
W sumie to oczywiste. To musiał być on.
Pewnie nie zostawił dowodów. Nie mogę w to uwierzyć.
Tępa gadzina! Rozwalę mu łeb.
Za dwa dni całość idzie do druku, a nadal nie mamy zdjęć na okładkę.
Bez obaw. Będziecie mieć.
Jak to?
Ja porobię wam zdjęcia.
Nie.
Nie musisz tego robić.
Dziękuję, ale naprawdę nie musisz.
Kiedyś robił ich sporo dla mnie. Wie, z czym się to je.
Pan Ulaş ma rację. Sporo się przez niego nacierpiałem.
Ale to żaden problem.
Mam tylko parę warunków.
Po pierwsze: zrobię to anonimowo.
Po drugie: mniejsza ekipa.
Po jednej osobie od makijażu, stylizacji i oświetlenia.
- I podpiszą umowę o zachowaniu poufności. - W porządku.
A ja podpiszę z panią inną umowę. Żadnego rozpraszania mnie pocałunkami.
Zaczynamy o świcie przy ruinach. Zbierzcie ekipę.
Jasne.
Co za ulga.
Dobrze.
Trochę bliżej.
Pasuje ci.
- Co? - Ta koszulka. Kolory pasują do ciebie.
Nigdy nie widziałam Deniza w pracy.
A w jakich sytuacjach go widziałaś?
Ahu!
O co ci chodzi?
A jak myślisz? O wywiad.
- Rozmawiałaś z nim o tym? - Nie.
I nie zamierzam, bo on go nie chce. Dałam już sobie spokój.
Jak to? Wiesz, co to dla ciebie oznacza?
Tak.
Umowa to umowa.
Odejdę z pracy.
Sahra, nie bądź śmieszna.
Ceni cię na tyle, by zrobić sesję modową, a na wywiad się nie zgodzi?
Nie podpiszemy jego zdjęć.
Nikt nie będzie wiedział, że są jego. Wywiad to co innego.
- Zachowujesz się egoistycznie. - Ja?
- Wiesz, o co mnie prosisz? - Tak.
I to doskonale. Na przykład o to, żebyś nie oddawała wszystkiego Keremowi.
I nie porzucała całego swojego zespołu.
Wiesz, jak wiele rzeczy narażasz tą jedną i drobną decyzją?
Tak łatwo zostawisz nas na lodzie?
Nie rozmawiajmy o tym dzisiaj. Dzisiaj mnie nie zrozumiesz.
Właśnie widzę.
Przecież to był nasz plan. To idealna okazja. Na co czekamy?
Nie wykorzystam ukochanego, Ahu.
To może przemyśl to jeszcze i pogadamy później.
Jak idzie?
Dobrze.
- Coś się między wami dzieje? - Nie.
Podpisałam tę umowę o braku całusów?
Szkoda.
Tego w niej nie było.
No dobrze, na miejsca.
Pani w różowym proszona bardziej na prawo.
Proszę trzymać w ten sposób.
Tak będzie dobrze.
W porządku.
Kto to?
O w mordę.
To Kerem. A to drań.
- Kto? - Taka jedna szuja.
Założył się z panią Sahrą o to odejście.
Wart tylko pięści w nos.
No to chyba muszę go poznać.
Co ty tu robisz?
Wiem, że dla ambicji zrobisz wiele, ale żeby przespać się z nim dla wywiadu?
Zważaj na słowa!
- Proszę! - Co powiedziałeś?
- Spokój! - Co jest?
Wie o twoim planie? O tym, że go wykorzystujesz?
- Zabiję cię! - Błagam cię.
Co tu się dzieje?
Deniz…
- O co chodzi? - Jestem Kerem.
Cześć.
Redaktor z Intense Men.
Dlaczego nie dacie mi spokoju? Wielokrotnie wam odmówiłem.
Gdy usłyszałem, że jest pan w Assos,
uznałem, że zgodził się pan na wywiad z nią.
Jaki wywiad?
To nieprawda?
Chwileczkę.
Ten wasz cały zakład
dotyczył wywiadu ze mną?
Zaraz. To wszystko było dla wywiadu?
Pogadamy na osobności?
To proste pytanie, Sahra.
To wszystko było po to, byś mogła zrobić pieprzony wywiad?
Nie.
To znaczy tak, ale tylko na początku.
Później już nie.
Niewiarygodne.
Dostaniecie wywiad. Pani Sahra i tak już wszystko wie.
Już mnie nie potrzebuje. Ulaş prześle wam zdjęcia.
Gratulacje. Wygrałaś zakład.
Deniz…
To co?
Zaraz cię…
Deniz!
Proszę, poczekaj!
Deniz!
Gdzie się podziewałaś?
Tutaj.
Kiedy ostatnio brałaś prysznic?
Co robisz?
Ratuję was przed Keremem.
To wywiad z Denizem? Naprawdę go przygotowujesz?
Miałaś rację.
Nie mam prawa zostawiać was na lodzie.
Nie obchodzi mnie awans, ale skoro tylko tak powstrzymam Kerema…
Na pewno chcesz ujawnić Deniza?
Jego historia na to zasługuje.
A ja nie mam już niczego do stracenia.
Załatw jak najszybciej zdjęcia od Ulaşa.
Ja idę na urlop. Zespół wie, co robić. Dzwońcie tylko w pilnych sprawach.
Gratulacje, Sahra.
Gratulacje.
REDAKTOR NACZELNA SAHRA ERDENİZ
Kochana.
Gratulacje.
W końcu. Gratulacje.
REDAKTOR
REDAKTOR NACZELNA
Szefowo.
Zatwierdzi pani pierwszą sprawę z maila?
WERSJA PIERWSZA – WERSJA DRUGA
NIE MOŻNA PORÓWNYWAĆ SZTUKI TAJEMNICZY BUNTOWNIK
8 LISTOPADA 2019 SANTORYN, GRECJA
9 SIERPNIA 2013 NAICA, MEKSYK
5 SIERPNIA ASSOS
5 SIERPNIA 2008 ASSOS
Pobudka, brachu.
Ogarnij się.
Nie mam na to sił, Ulaş. Zostaw mnie w spokoju.
No wstawaj. Kupiłem bajgle i zaparzyłem herbatę.
Przestań udawać smutnego i wyniszczonego.
Wstawaj i ogarnij się.
Dlaczego spałeś w salonie?
- Nie chciało mi się iść na górę. - Jasne. Pewnie nie chciałeś tam spać sam.
Może już sobie idź.
Nie wpadłem tu patrzeć na twoje dąsy. Przyszedłem z tym.
Twój wywiad.
Przeczytaj go i zjedz coś. I spróbuj czegoś poza alko.
Nadal jesteś z Ahu?
Wróciła do Stambułu.
Też wyjedziesz po zakończeniu sezonu?
Mam parę pomysłów. Zobaczymy.
Dobrze, że sama to napisała. Inaczej wyszłoby kiepsko.
Dobrze opisała, kim jesteś. I jaką jesteś osoba.
Przeczytaj, a może przekierujesz gniew na bardziej odpowiednią osobę.
Pokłócicie się, wylądujecie w łóżku.
Potem znowu kłótnia i łóżko, a na koniec się dogadacie.
TAJEMNICZY BUNTOWNIK DENİZ TUNALI
„Sądzi, że wszystko, co ciekawe na jego temat,
jego osobowość, natura i marzenia, są już zawarte w jego zdjęciach.
Uważa, że ujawnienie się oznaczałoby,
że tworzone przez niego więzi zejdą na dalszy plan.
Dlatego się ukrywa.
Nie zgadzam się nim, ale go szanuję, więc nie pokażę jego twarzy.
Szukałam go dwa lata. To dawny przyjaciel i ukochany.
Znam go od 15 lat, i pozostanie skryty w moim sercu”.
Mimo niemal wszystkich miłych wspomnień z naszych młodzieńczych lat
pogubiłam się w dorosłości i stłumiłam moją prawdziwą naturę.
Zapomniałam, kim jestem.
Byłam osłupiała i zahipnotyzowana,
gdy dwa lata temu zobaczyłam jego zdjęcie na wystawie,
bo zrozumiałam, o czym zapomniałam.
Sahra!
- Co jest? - Dlaczego nie jesteś gotowa?
- Masz imprezę z okazji awansu. - Nie wybieram się.
Coraz gorzej z tobą. Wszystko w porządku?
Nie, nic nie jest w porządku. I nie bez powodu.
Mam gdzieś imprezowanie i awans.
Dość tego. Weź się w garść i wstawaj.
- Idziemy. - Zostaw mnie!
Kochana, posłuchaj.
Musisz się ogarnąć. To nie twoja wina, Sahra.
Owszem, jak najbardziej moja. I nie widzisz, jak bardzo cierpię?
Nie mam ochoty na zabawę. Idź już.
Właśnie dlatego się wybieramy. Musisz się rozerwać.
Proszę, chodź. Pozwól sobie pomóc.
Wszyscy się o ciebie martwią. Nie zamykaj się w domu.
Co będzie z tobą i Ulaşem?
Nie wiem. Nie omówiliśmy tego. Na razie żyjemy każdym dniem.
- Zaszkodziłam też twojemu związkowi. - Bzdury.
To on polecił tę restaurację. Jest wspaniały i zna każdy lokal.
Drodzy, wznieśmy toast za awans Sahry.
- Gratulacje! - Zdrowie wszystkich.
Moja kolej, by zabrać głos.
I tylko po to się ujawnisz?
Podobno jestem ukryty w twoim sercu i nikt mnie tam nie znajdzie.
Nie boję się życia, jakie prowadzisz.
Skoro tak, to dlaczego wtedy odszedłeś?
Dlaczego mnie nie wysłuchałeś? Dlaczego nie uwierzyłeś, że cię kocham?
To miłosna spowiedź?
Spowiedzią był mój artykuł. Teraz zadałam tylko zwykłe pytania.
To lepiej odpowiem.
W końcu!
Napisy: Krzysiek Igielski