Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Maraming salamat. Wow!
DC, ano'ng balita?
Oh my God.
Salamat.
Upo na kayo, relax na, my God.
Maraming salamat.
Salamat.
Maraming salamat.
Washington, DC.
Mapapanood tayo sa Netflix, baby. Mapapanood na tayo.
Sobrang cool nito. Sana…
Sana nakikita 'to ng lolo ko.
Ano kasi, e…
Gusto ko siyang isama rito para makabisita.
Alam niyang gustong-gusto ko sa DC,
at gustong-gusto niya naman sa Maryland. 'Yon ang paborito niyang state, na…
well, na tama lang namang sabihin
unless nakapag-Baltimore ka na, kasi pati 'yon…
Ano'ng nangyayari sa Baltimore, dude?
Bro, mahirap i-describe ang Maryland bilang state.
Basta, sobrang ganda no'n at sobrang pangit din, gano'n talaga.
Sige nga, i-describe n'yo nga 'yon.
Sa Maryland, pupunta kayo sa beach sakay ng top down n'yo,
tapos, sa Baltimore. Magla-lock kayo ng mga pinto.
Alam n'yo 'yon, extremes lagi ro'n, e.
Nakapag-Baltimore ako once.
Nag-lunch ako ro'n, tapos 'yong maghahatid sa 'yo sa upuan mo,
may black eye.
Black talaga… Di na 'yong "Ano'ng nangyari?"
Halata naman ang nangyari.
Nagulat talaga kami. "Ito ang face ng kompanya n'yo?"
Sabi ko, "Ito 'yong sumasalubong sa mga tao?"
Tapos, sabi no'ng kasama kong lalaki, "Naaawa ako sa kanya.
Parang dapat ilagay na lang siya sa kitchen o sa kung saan, 'yong walang…
'Yong walang makakakita sa mukha niya."
Sabi ko, "Pero kung marunong siyang magluto,
wala sana siya no'ng black eye na 'yon."
So…
Chine-check ko lang kung masayang crowd ba kayo o hindi.
Inaalam ko lang.
Naisip ko, kung sisimulan natin sa karahasan, 'yong ibang part ng show…
magiging maayos na ang takbo.
Naawa ako sa babae, siyempre.
Dapat meron siyang protection crystals, e. Alam n'yo 'yon?
Guys, kailangan nating umaksiyon.
Grabe na 'tong crystal-crystal na 'to.
Ladies, tigilan n'yo na 'yang pebbles, okay?
Nakakasawa na 'yong papasok kami sa kuwarto n'yo
at parang kailangan pa namin kayong talunin sa mancala
bago namin kayo maka-sex.
Ano'ng ginagawa ng graba rito sa loob, Thanos?
Sinasabi ko sa inyo, ang pinaka-issue sa crystal girls,
'yong crystals ang personality nila
at puro 'yon ang sinasabi nila.
I mean, Diyos ko naman, isisingit sa gitna ng usapan.
"Ito 'yong paborito ko.
Ito…
Isa 'tong green Peruvian jade,
at nagbibigay 'to sa 'kin ng lakas
saka proteksiyon
saka…"
Hindi, walang gano'n.
Walang gano'n, okay?
Basag na bote ng Heineken 'yan…
na binili mo sa naka-dreadlocks na white dude
na nagko-conduct din ng throat goat yoga class.
Okay?
Sabihin n'yo kung ano talaga 'yon. Kalokohan.
Ako lang ang pinoprotektahan no'n
para di na ako makipag-date uli sa babaeng lasang kombucha ang pussy.
Okay?
Tama na 'yang pagka-hippie na 'yan.
Maligo kayo.
Gumamit na kaya kayo uli ng totoong deodorant?
Tigilan n'yo na 'yong organic deodorant
na mas maikli pa ang buhay kaysa sa Juicy Fruit.
Okay? Tama na.
Tanda n'yo pa 'yong basurang 'yon?
Dalawang nguya lang.
Gano'n kayo gumala, dalawang nguya,
mabaho na uli kayo, dude.
Iritang-irita talaga ako ro'n.
Ikakamatay ko 'tong ka-hippiehan na 'to, promise.
Pag may narinig pa 'kong Mercury ang sinisisi sa nangyayari sa buhay niya,
ako mismo ang papatay sa 'yo. Malinaw?
Tantanan n'yo 'yong planetang 'yon.
Ladies, nakakasawa na 'yong pagsisi n'yo ng maling pagdedesisyon n'yo
sa mga planetang
ni hindi nga kayo kilala.
Tandaan n'yo 'to, a.
Di magical na guide sa buhay ang astrology
na magdidikta ng future mo base sa mga bituin.
Walang gano'n.
Nasa mga iniisip mo, opinyon mo, at aksiyon mo ang future mo.
Kontrolado mo kung ano ang magiging future mo.
Wala 'yon dito. Nandito 'yon the whole time. Nasa 'yo ang bola.
Labas ang mga bituin do'n.
Di porke may ring ang Jupiter at ikaw, wala, ibig sabihin…
Di ibig sabihin, 'yon na ang hihingian mo ng mga magical advice.
At tigilan n'yo na ang pag-e-explain nang confident, mukha kayong tanga.
Sobrang nakakainis…
'Yong girl of your dreams titingnan ka sa mata
at magsasabi ng kalokohan,
"Alam mo ba kung pa'no nagwo-work ang universe?"
Hindi, pero sige nga, Professor.
"May planetang Mercury. Pag bumagal ang pag-ikot no'n sa araw,
uurong 'yon nang 158 million kilometers kaya sobrang gulo ng buhay ko ngayon.
Literal na di ko kontrolado 'yon.
Para bang
mga bituin ang magdidikta, na mga literal na stardust lang tayo.
Nage-gets mo ba?"
Oo, mag-isa kang mamamatay.
Kasi di mo magawang maging responsible sa actions mo.
Di dahil sa isang planeta ro'n kaya magulo ang buhay mo.
Kundi dahil di mo kayang mabuhay nang walang vape sa bibig mo.
At nakikipag-sex ka lang sa mga lalaking manghihiram ng kotse mo.
Okay?
Ayun.
Kaya magulo ang buhay mo.
Inaalala mo ang Mercury habang ibinabangga niya ang Saturn mo.
Ang tanga lang, di ba?
Wrong planet, bitch. Isa pang hula.
Di ko kinakaya 'yon.
Parang pang-younger generation din kasi 'yon, e, 'no?
'Yong crystals, astrology, at kung ano-ano pa.
Kaya gano'n.
Nakakainis talaga ang kabataan, dude. Seryoso.
'Yong mga kaedad ko o mas bata sa 'kin, wala kayong maiaambag sa 'kin.
Ano, e… Ang bastos n'yo!
Sobrang bastos ng kabataan kahit di nila sinasadya.
Five months ago, ipina-tattoo ko si John Lennon sa likod ng braso ko,
at halata namang si John Lennon 'to.
Ang gandang tattoo nito.
Pagka-post ko nito sa Instagram, sabi nila,
"Harry Potter fan siya?"
Sabi ko, lintik na mga bata 'to, dude.
Sobrang pambabastos 'yon sa isa sa pinakamagagaling na musicians.
Ano, na-Avada Kedavra sa likod si John Lennon,
kaya wala siya rito? Hindi.
Pareho ng salamin, pero siya 'yong di nakaligtas.
Oo, at kung nalungkot kayo ro'n, audience ko nga kayo.
Good. Natutuwa ako sa inyo. Good.
Nasaktan din ako ro'n. Okay 'yan.
Diyos ko, inis talaga ako sa kabataan. Walang dapat pag-usapan.
Inis ako sa kabataan, pero…
gustong-gusto ko naman…
ang matatanda.
Oh my God.
Di talaga magandang obsession 'yon.
Di talaga. Bro, agad-agad, titira ako ng lola.
Gagawin ko talaga.
Gagawin ko.
Pwede 'yon.
Ewan ko kung nag-research kayo.
Pwede kahit ilan, walang batas na nagbabawal.
Kahit ilan ang gusto n'yo. Kailangan lang, gentle kayo. Di pwedeng…
Di mo sila pwedeng sakalin. Ipitin mo ang oxygen nila.
Nage-gets n'yo?
Wag ngayon.
Okay ka na. Di mo na kailangan.
Ilakad mo lang 'yan sa walker.
Iba pag ikaw ang first. E, maging last, naranasan n'yo na? Pwedeng i-flex 'yon.
Oh my goodness.
Sa gano'n…
Sa gano'n ako magaling, baby. Nandito ako, gumagawa ng impact.
Trim Reaper ang tawag nila sa 'kin, dawg. Eto ako,
nangunguha ng mga kaluluwa, gets n'yo?
Hay, talagang natutuwa ako sa matatanda.
Lalo pag hugis candy cane na talaga 'yong matanda.
Dude. Natutuwa ako sa matandang…
Ni di man lang siya makatingala.
Ni di niya makita kung anong buhay ang naghihintay sa kanya.
Nage-gets n'yo?
'Yon ang resulta ng na-enjoy niyang buhay, back pain.
Dapat pangit ang posture n'yo pagtanda.
Ibig sabihin no'n, na-enjoy n'yo talaga ang buhay.
Pag may nakita kayong maganda ang posture, di sila nag-enjoy, 100%.
Wala sa inyo ang respeto ko. Sorry.
Hay. Dapat pangit ang posture nila,
kasi kung mas pangit, mas magaganda ang kuwento nila.
Paano ka nagkaganyan?
'Yon ang paborito ko sa pagbisita ko sa lola ko sa tuhod
sa hospice center no'ng final years niya no'ng teenager ako.
Nando'n siya sa facility na aalagaan ka sa final days mo,
tapos, mga tatlo o apat na oras kaming iiwan do'n ni Mama,
na okay sa 'kin. Gusto kong makasama si Lola,
pero may dementia rin ang lola ko,
so sa 25 minutes naming pag-uusap, sasabihin ko, "Kukuha lang po ng tubig,"
sasabihin niya, "Ang dami nang Blacks ngayon." Ako naman…
Siguradong marami pa sila.
Pwede akong umalis at gawin ang gusto ko.
Di sa di ko mahal ang lola ko o ayaw ko siyang makasama.
Wala ring pag-uusapan, wala masyadong naaalala ang mga may dementia.
At nagkataon naman na 'yong lalaki sa tabi ng room niya,
naalala lahat.
Siya 'yong pinaka-cool na taong nakilala ko.
Siya na ang may pinaka-cool na buhay, at 97 na siya no'n.
Sunod-sunod ang mga kuwento niya nang ilang oras, walang tigil 'yon,
at ang gaganda no'n.
Sobrang dami niyang naging karanasan. Lumaban siya sa tatlong giyera.
Limang bundok ang inakyat niya.
Tapos…
Totoo, sabi niya sa 'kin, naka-sex niya raw si Rosa Parks.
Di ba? Sa harap daw ng bus. Sabi ko,
May dementia ka yata. Di yata…
Parang mali ang pagkakatanda mo.
Saka, di ba, mas private pag sa likuran ng bus?
Parang pwedeng mag-practice do'n sa likod, pero ayun,
tingin ko, 'yon ang problema pag bata ka.
Di mo mave-verify ang kuwento ng matanda. Wala ako ro'n, e.
Nakakainis maging bata. Ang inosente ko sa edad na 28.
Ni di ko nga alam na Black si Michael Jackson.
'Yon ang sinasabi n'yo. Di ko nga nakita 'yon.
Saka, sa mga nakita kong photo, Asian na babae siya, so…
Di ko malalaman.
Walang katapusang pagkairita. Natutuwa ako sa matatanda.
Sana puro 65 pataas ang audience ko.
Oh my God.
Mas maikling career 'yon, pero…
Inaalala nila ang mga taong nakilala nila sa buhay nila.
Nakakatuwa rin.
Ang gusto ko sa kuwento ng matatanda,
tulad ng walang tigil na pakikinig sa Lenny's stories,
na-i-inspire ako no'n na isipin kung anong mga kuwento ang ikukuwento ko
pag gano'ng edad na 'ko.
Sana ma-enjoy ko ang buhay at may maikuwentong magaganda.
Gusto ko 'yong mga kuwento niya sa giyera, adventures niya, kuwento ng pamilya niya.
Do'n ako pinakana-excite, 'yong magkapamilya balang-araw.
Excited akong magkaanak, pero di pa ngayon.
Di muna ngayon. Sobrang okay ang mga bagay.
Takot din akong magkaanak kasi ang dami kong pinagtripan na mga tao.
At kung naniniwala kayo sa karma…
Delikado ang magiging anak ko, dude.
Magkakaro'n siya ng limang binti at palikpik ng pating sa likod.
Halimaw ang kakalabasan niya.
Pero alam kong di pa ako mature para pag-usapan 'yon
pag nagtatanong na siya, "Bakit ganito ako?"
Lintik!
Ganito lang ang gagawin ko…
Kasi nakakatawa si Papa.
Alam mo 'yon?
Marami akong napatawa.
Magiging gano'n ka rin.
Iba nga lang ang tatawanan nila.
Kung magbabayad sila ng admission.
Tingin ko, timing ang mahalaga sa 'kin.
Ako ang magsasabi kung kailan ako mag-aanak.
Di ko kailangang magmadali kasi 28 pa lang ako.
Ang benefits ng pagiging lalaki,
di namin kailangang magmadaling magkapamilya.
Pwede kaming mag-anak kahit kailan, na para sa 'kin, unfair sa mga babae,
kasi sila 'yong magdadala ng bata, e.
Ang labo nga na kayo pa
ang kailangang makipag-unahan sa oras.
Ang daya lang.
Kasi sa mga babae,
pwede pa rin kahit matanda na kayo, pero habang tumatanda kayo, di ba,
tumataas 'yong chance na 'yong anak n'yo, pwedeng maging…
"nauunang mag-lunch," gano'n na lang.
May mas maganda pa bang term?
Sige, ngumawa kayo,
pero wag kayong umarteng 25 minutes bago kayo pinayagang mag-lunch,
di n'yo sila kinailangang panooring magtakbuhan sa hallway.
Ang masasabi n'yo na lang…
Pambihira.
Lalaklakin ni Naruto lahat ng spaghetti.
Ayos.
Di ko sinasabing masama 'yon.
Tingin ko nga, ang cool makita kung paano kumilos si God.
Kung papansinin n'yo, nababalanse ni God lahat.
'Yong negative, pinapalitan ni God ng positive.
Tuwing may makikita kang ipinanganak na di pinalad
sa isang aspeto,
di mo kailangang mag-alala, bibiyayaan sila ni God
ng isang attribute, isang katangian nila,
minsan, skill set pa nga.
Kahit pa'no, nagiging patas ang mga bagay.
Una kong napansin 'yon sa pamangkin kong si Chase. Teenager na, pero special siya,
as in.
Malamang, di medical term 'yon, pero…
gano'n talaga siya.
Di siya nagsasalita.
Gano'n siya. Kakausapin ka lang niya kung ikaw ang mama niya.
Walang eye contact, di ka niya papansinin sa room.
Medyo bastos, pero…
sintomas niya 'yon.
Pero ito, a, ang gift niya…
ang gift niya, nakakapag-paint siya.
Kahit teenager siya, mas magaling pa siya sa kahit sinong art teacher ko.
Sa akin, ang cool makita kung paano ginagawan ng paraan ni God
na maging pantay-pantay lahat. Sobrang nakaka-impress.
Sana mas maaga ko 'yong na-realize.
Baka naging iba ang tingin ko sa mga bagay.
May isang bata no'ng high school ako, si Alex.
Magkaedad kami. Sabay kaming nag-high school. Freshmen year.
Pareho kaming nag-gym class.
May mga special siyang pangangailangan, saka meron siyang…
May malaki siyang titi.
Di ko alam kung pa'ano ko sasabihin 'yon sa inyo, e. Pinagpala siya.
Kinaawaan siya ng mga tao.
Lintik 'yan. Buong semester niya kaming tinatakot sa locker room.
Napapasandal kaming lahat sa lockers. Sabi namin, "Grabe, Alex!"
Diyan napupunta ang extra chromosomes?
Buti ka pa, pare.
Siya pa rin ang pinakamabait na nakilala ko.
Sana merong nasasaktan sa titi niya ngayon. Sana talaga.
Kailangan no'ng babae ng helmet.
'Yong mga special, di nila alam kung ga'no sila kalakas.
Pero mabuti siyang tao. Deserve niya ang bawat inch no'n at…
Ayun, sinasabi namin dati na may dick-you-down syndrome siya. Oo.
Shout-out kay Alex.
Yeah.
Nasa short bus, pero mahaba ang ari, pare. At 'yon…
Balance 'yon. Doon umiikot ang buhay kung titingnan.
Balance?
Di mo makukuha lahat.
Minsan, nakakatawa ka lang.
Ayos lang 'yon.
Tinalo ko pa rin siya sa dodgeball.
Dala ng inggit, sabi ko, "Ni di mo nga ginagamit 'yan."
Ayun, pero…
Kakaiba talaga kumilos si God, 'no?
Ang nakakatawa, walong beses kong binanggit si God
sa last two minutes.
Ni di nga ako religious na tao. Di talaga.
Sana may Diyos nga. Araw-araw akong nagdadasal na sana may Diyos.
Maganda kung masasagot ang maraming katanungan.
Ang hirap din minsan.
May mga mangyayaring susubukin ang pananampalataya mo.
Mahirap pumili ng religion.
Sinasabi kong mahirap pumili, pero nagkukuwintas pa rin ako ng krus.
Ayun.
Tulad ng pagdadala ng condom sa unang date n'yo. Di ba?
Sana di ko magamit, pero alam n'yo na.
Just in case.
In case mamatay ako at sabihin ni Jesus, "Di ka makakapasok."
"Hindi, anak, bumili ako ng wristband."
Papasukin mo ako.
Nagbayad ako sa meet-and-greet na 'to. Nasa'n ang papa mo?
Ayun, komplikado ang religion.
Pero noon pa, may respeto na talaga ako sa religion.
Inirerespeto ko ang religion ng lahat.
Importanteng merong pinapaniwalaan ang mga tao.
Talagang ipinaintindi 'yon ng ex ko. Sobrang religious niya.
Isa sa pinaka-religious na nakilala ko ang ex ko,
na nakakatawa lang, kasi di siya mapupunta sa langit.
Sobrang imposible.
Kahit as plus-one ko.
Magchi-chill siya nang ilang centuries sa labas ng gates.
Sobrang religious niya,
pero di nga lang siya mabuting tao.
May kilala ba kayong gano'n?
Sobrang religious nila, mapapasabi ka ng "Medyo bumabawi ka lang, e."
Anong Christian 'yong nagbabasa ng bible kada umaga,
pero kagabi, pinapadilaan mo sa 'kin ang puwit mo. Ano…
Ano'ng psalm 'yon, jezebel?
At paano mo ako napilit gawin 'yon? 'Yon ang tanong.
Dude, nakakadiri 'yon, a. Di n'yo gets. Di nga ako nagsisibuyas.
Di ko inakalang magagawa ko 'yon. Di ko alam kung ano'ng sumapi sa 'kin.
Di ko alam kung butt Holy Spirit ba 'yon o kung ano,
pero anuman 'yon,
napag-speak in tongues ako no'n. 'Yong…
Nag-break pa rin kami.
Nakakain na ba kayo ng puwit, tapos, nag-break kayo?
'Yon ang pinakamalalang Last Supper, dude.
Talagang…
Nakakadiri 'yon.
Lasang pagtatraydor na may halong barya.
Pero…
religion niya 'yon, e, di ba?
Di ako naninira ng paniniwala ng sinuman. May mga pinapaniwalaan din ako.
May mga paniniwala ako. Di man kasinglalim ng religion,
pero naniniwala ako sa mga nakakaapekto talaga sa buhay ko.
Example, hirap kasi akong matulog.
Malala ang sleep problems ko,
at may kinalaman do'n 'yong isa sa mga paniniwala ko.
'Yong sa mga multo at halimaw.
Matanda na ako, 28 na, pero sa dilim ako pinakatakot.
Di n'yo alam kung ano'ng nando'n. Sasabihin ko sa inyo, mga multo't halimaw,
at nakakatawa kayo kasi balewala lang sa inyo 'yon
sa araw-araw, dude.
Totoo talaga sila.
Ang duwag ko. Totoo 'yon.
Literal na iniiwan kong bukas ang TV kada gabi pag natutulog ako
kasi nga napaniwala ko na ang sarili ko na pag bukas ang TV,
iisipin ng mga multo na may mga kasama ako,
kaya sinasakyan ko 'yong kung anumang pinapanood ko,
nagpapaka-OA ako.
Grabe, sobrang nag-e-enjoy talaga kami rito!
Kami lang ng 12 na pinakamalalaking Black dudes na makikita n'yo!
Nag-e-enjoy at nanonood ng Mean Girls.
Alam n'yo 'yon, kailangan mag-set ka ng rules.
Dapat malaman ng mga multo na di sila ligtas sa bahay n'yo.
Doon ka tumira. Wala silang alam.
Walang kinakatakutan ang 12 na Black na lalaki.
Bukod sa mga nakasuot ng pangmulto.
Oo.
Totoo nga ang mga halimaw.
Umiiwas ako sa mga multo.
Di mo sila magagawang harapin,
kasi ang nakakatawa sa mga multo,
mas nakakatakot sila pag mukha silang inosente at approchable.
'Yong multo ng bata. Layuan mo 'ko.
Di ko alam kung demonyo ka o Amber Alert, pero lumayas ka sa pamamahay ko.
Sila lagi 'yong pinakanakakatakot, 'yong biglang sumusulpot sa hallways.
Makipaglaro ka sa 'min.
British sila lagi.
Basta, British talaga ang mga batang nagmumulto.
Gusto nila laging makipaglaro.
Di ko rin alam ang sasabihin ng American na batang multo,
pero nakakatakot marinig 'yon.
'Yong 3:00 a.m., matutulog ka na, may maririnig kang,
"Nakakainis 'tong school na 'to."
Tinitingnan ko lang kung natatawa pa kayo. Gusto ko lang malaman.
Chine-check ko lang.
Dude.
Nakakatakot ang mga multo.
Sa mga halimaw lang ako mas takot kaysa sa mga multo,
at nagsasawa na ako sa pambabalewala n'yo sa kanila.
Kasi nagkalat sila kahit saan.
'Yon ang kaso. Walang nakakaalam kung nasaan sila.
Lahat may iba-ibang theories kung saan sila nagtatago.
Sa mga weird na lugar daw. Pati sa likod ng shower curtain.
May mga kilala akong magbabanyo lang pag na-check na nila 'yong shower curtain
para masigurong di nagbababad sa bula ng 3-in-1 'yong halimaw.
'Yon pala 'yong nag-iiwan ng sobrang daming buhok sa shower walls
sa loob ng maraming taon.
Medyo duda ako ro'n, a.
Mas may sense 'yong ibang lugar. Malaki ang closet. Medyo standard 'yon.
Maraming takot na may lalabas na halimaw ro'n
sa kalaliman ng gabi at kakainin ka.
Posible nga naman. Sobrang nakakatakot 'yon.
Grabe na pag may halimaw na nag-come out sa closet. Doble ang takot mo no'n.
Di mo lang sinasabi na may halimaw sa kuwarto ko,
sinasabi mo ring baka bakla siya?
Sabi mo, kakainin niya ako.
Di mo sinabing 'yong titi ko muna. Ang dami mong di nasabi.
May gano'ng kadiliman na tuloy sa kuwarto ko.
Minumulto na ako ni Lil Nas X.
Sabihan mo ako.
Baka tungkol na sa 'kin 'yong susunod na kanta.
Bakit niya pipiliin ang closet ko, di ba?
Mas nakakatuwa 'yon kaysa nakakatakot. Payag ako sa gano'n.
Pwede ang closet.
Masasabi kong ang number one spot siguro na pinaka-common
na di talaga ako takot kung may halimaw na nagtatago ro'n,
'yong ilalim ng kama.
Isa 'yon sa pinaka-common na pwedeng pagtaguan no'n lalo na pag bata ka.
Matatakot ka sa kamay ng halimaw na hihila sa binti mo.
Di ako natakot do'n.
Siguro dahil medyo maaga akong nagsimulang mag-masturbate.
Kaya no'ng mga 11 o 12 ako, sinasabi ko, "Uy,
pag may humawak sa 'kin dito…"
Tinutulungan lang niya ako. Alam n'yo 'yon?
Ako na ang halimaw ngayon.
Alam mo 'yon, bro. Di niya kaya 'yong gano'n.
Itutumba ko ang bed demon ko, dude.
Di niya kaya 'yong gano'ng rounds. Mafo-fall siya, tapos magiging possessive.
Kakatok sa headboard ko nang 3:00 a.m. Sasabihin, "Gising ka ba?"
Papasok pa ako sa school pagkagising. Chill ka lang. Chill.
Pambihira.
Di ka pa busog?
Di ko inakalang magkakasya siya sa ilalim.
Imposibleng magkasya sa ilalim ng kama ko ang halimaw at lahat ng pamunas ko.
Gets n'yo ba 'yong sinasabi ko?
At kung meron man do'n, malutong 'yon.
Di siya…
Di siya makakalapit sa kahit sino. Sobrang ingay no'n.
Maririnig mo ang semen demon sa layong one mile.
Maririnig mo talaga.
Di nila kayang kumilos nang patago.
Nakakalungkot.
Gano'n pa man,
ang paggamit sa semen demons…
May isa pang kinakatakutan ang mga tao na dapat nating pag-usapan.
'Yong mga clown.
Maraming may ayaw sa clowns.
Kahit nakipag-date na kayo sa ilan. Problema n'yo 'yon. Pero…
Pero gets ko pa rin 'yong takot.
Di ako takot sa clowns, pero gets ko.
May apat akong kapatid na babae, at takot sila sa clowns.
Kasi no'ng mga 13 years old ako,
pinanood namin 'yong original na mga It na movie.
Para sa mga di nakakaalam, may movie na It ang title.
Based 'yon sa isang libro ni Stephen King. Tungkol 'yon sa killer-demon-monster clown
na nakatira sa imburnal at dumadaan sa mga drain
para kumain ng mga bata. Gano'n 'yong movie, halimaw siya ro'n,
at kina Lolo namin pinanood 'yong movie na 'yon,
at sobrang tinakot no'n ang mga kapatid ko.
Tatlong linggo silang di naligo.
Gano'n sila katakot, lalabas daw 'yong clown
sa drain at kakainin sila no'ng bata pa sila.
Pero di nila alam na no'ng time na 'yon,
nagsasalsal na ako sa banyo. Gets n'yo? So ang dating,
kinakain niya ang mga anak ko. Gets n'yo? Parang…
Parang may connection na kami at may pagkakaintindihan na kami.
Di mo papatayin ang baka kung nakakalibre ka ng gatas.
Pangit na Business 101 'yong gano'n. Di ba?
Pennywise ang pangalan niya, pero nakaka-quarter-load siya.
Gano'n na karami 'yon ngayon. 'Yong lokong 'yon,
nakakakain siya nang maayos do'n sa ilalim.
Lumulutang 'yon lahat do'n. Sa ibabaw ng tubig.
Parang oil spill.
Di dapat kayo nagsasalsal sa shower.
Mapapaaga ang pagiging Candy Cane n'yo kasi nakakuba kayo sa mainit na tubig.
Nahuhulma na kayong maging mouthpiece.
Sayang din ang oras n'yo ro'n
kasi kung di n'yo maisu-shoot sa drain at mapupunta sa tub,
uubos kayo ng 12 minutes sa pag-iipon ng tubig sa shower. 'Yong ganito…
Dapat matamaan n'yo, o walang mangyayari.
Nare-realize kong kailangan ko pa ng lalaking fans. Mas makakatulong.
Kung 'yong 70% na bilang ng mga babae rito, lalaki na lang,
ganito sana 'yong joke…
Kasi gets nila, tapos, 'yong mga babae, "Jellyfish ba 'yon?"
Ano?
Bakit didikit…
Medyo, kung consistency, di nalalayo sa jellyfish.
Nakakadiri, kung anuman 'yon.
Sobrang kadiri ang mga lalaki.
Buti na lang, nagkataong nakakatawa tayo.
Parang 'yon ang nagtawid sa 'min sa nakakahiyang phase ng puberty,
kasi, ladies, masisiraan kayo
kung nakita n'yo kung gaano kasagwa
maging isang nagbibinata na inaaral ang pagsasalsal nang maayos.
Ay, dude.
Puro lang magkakasunod na nakakahiyang pagkakamali.
Tingin ko, mga babae lang ang pinakamakakaintindi kung gaano kahirap
kasi natuto kayo nang kayo lang na paglaruan ang fidget spinner n'yo
na di ko mage-gets kahit kailan.
Basta na lang kayo hinayaan nang walang owner's manual o kung ano.
Napuwersa na lang kayong alamin kung paano. At nagawa n'yo!
Nang kayo lang, at sobrang proud ako sa bawat isa sa inyo.
Totoo.
Kasi…
Kasi kung di n'yo nalaman, di rin namin magagawa kahit kailan.
Kailangan n'yo na nga kaming gabayan palagi,
at nakakapagod din 'yong gano'n.
Guys.
Ilang beses na kayong nakapag-finger ng babae nang sobrang tagal
na paggising n'yo kinabukasan, sabi n'yo…
Nag-bowling ba ako kagabi?
Siyam na oras ba akong nag-rock climb indoor?
Kinabukasan, naglalakad akong nakatutok sa kung ano, gaya ni Spider-Man
kasi di ko…
Di ko na maideretso ang tendons ko.
Di na ako makapag-grip kinabukasan.
Ayos. Nilabasan ka, pero nagka-cerebral palsy ako.
Magaling. Ayos.
Ang sakit, pare. Ladies, sobrang lakas n'yo, good job.
Mas hirap ang mga babae, wala nang dapat pag-usapan pa.
Mas nakakahiya lang yata sa mga lalaki kasi di kami tumatanggap ng advice ng iba.
Sa trial and error lang kami natututo, at di mo makakalimutan ang mga 'yon.
Bawat lalaki rito, nahuli na,
aware man kayo o hindi.
Akala mo lang magaling kang magtago.
Okay 'yon, kailangan mong maintindihan kung paano ba dapat.
Bilang adult, bawat lalaki sa room na 'to,
alam na kung pa'no gagawin 'yon, saan at kailan.
Kung pa'no mag-a-adjust sa time zones at solstices.
May komplikadong procedure na nangyayari,
pero kailangan nating mahirapan para matutunan 'yon. Di ba?
Salamat sa Diyos, di ako nahuli sa akto. Di ko alam kung pa'no ako makaka-recover,
pero naaalala ko 'yong unang beses na nahuli akong nanonood ng porn,
at ano lang ako no'n, ay, grabe.
Twelve years old ako no'n.
Oo. Lilinawin ko lang, di ako naghahanap ng porn no'ng nakita ko 'yon.
Naghahanap ako ng Christmas presents sa kuwarto ng parents ko.
Mid-December 'yon. Pagkagaling ko sa school,
laging may ilang oras pa bago makauwi ang mama ko mula sa trabaho.
Alam kong nagki-Christmas shopping na sila, kaya pumasok ako sa kuwarto nila.
Nagtitingin-tingin ako. Ilalim ng kama 'yong una kong tiningnan.
Nando'n 'yong bed monster.
"Naghahanap ka ng isa pang bitch?" Ako naman…
"Wag ngayon, iba ang gagawin ko. Okay?"
'Yong closet.
Do'n inilalagay ang mga pinamili, tama? Confident akong lumapit sa closet.
Binuksan ko.
Walang laman.
Susuko na sana ako at babalik sa kuwarto ko, pero may nagsalita.
Di ko alam kung sa isip ko lang ba 'yon o sa ilalim ng kama, pero ang sabi,
"Tingnan mo 'yong lagayan sa taas."
Kaya tiningnan ko.
Sa unang tingin, tipikal na lagayan lang sa taas ng closet nila.
Mga nakatuping kumot sa harap, hoodies sa gilid,
pero ang agaw-pansin, 'yong piraso ng blue cardboard
na kita sa likod ng mga kumot,
kaya ibinaba ko 'yong mga kumot, at na-reveal 'tong sobrang laking
Bud Light beer box.
Isa sa malalaking cases, parang 'yong may 64 na lata ng Bud Light.
May stepdads ba kayo? Alam n'yo ba ang sinasabi ko?
'Yong "Di ito ang totoong pamilya ko" na case ng beer.
Pero alam ko, kahit 12 lang ako. Sabi ko,
"Di 'yon lagayan ng beer.
Pusta ko, may mga regalo ro'n."
At meron nga.
Ibinaba ko 'yong box.
Sa mga nakita n'yong box ng porn, 'yon na ang pinakamalaki.
Isang buong box 'yon na puno ng 40 na VHS tape
na naipon ng stepdad ko sa buong "career" niya, sa tingin ko.
At…
Tinitingnan ko lahat. Magkakaiba ng labels, ang weird pa.
'Yong isa, April 2003,
na nakakatakot, kasi 'yon ang pangalan ng mama ko.
Sabi ko nga, "Dapat may June, July, August dito."
Dapat ano 'to…
Dapat time stamp 'to at di walang katapusang therapy.
Bahala na, pumili ako ng walang label sa ibabaw,
ibinalik ko 'yong box at mga kumot sa dati, tumakbo ako sa kuwarto.
May VHS player ako sa kuwarto, at pinanood ko 'yon.
Nang madalas.
'Yong una, para sa 'kin lang. Treat sa sarili.
Pero 'yong mga sumunod, nagno-notes na ako.
Kasi di alam ng maraming babae kung ga'no kaimportante
ang porn sa learning process ng isang binata.
No'ng di pa kami nakakapanood ng porn, wala pa kaming alam na kahit ano,
at nagpapanggap lang kaming maalam,
kaya mga bagong kaalaman 'to na nakakalunod, na kailangang ma-absorb.
Sobrang nakakalito rin. Kasi kung gano'n ka pa kabata at wala pang experience,
di mo alam na ang porn,
di totoong sex.
Sa gano'ng edad, ni di mo maiintindihan na dalawang magkaibang bagay 'yon.
Pagkatapos ko sa isang movie, akala ko, sa limang tao ka dapat makipag-sex.
Akala ko, lahat ng sex, gang bangs, Sabi ko, "Ha?"
Kailangan ko ng mas marami at mas okay na mga kaibigan.
Hindi si Alex.
Ang dami rin nating kailangang malamang impormasyon
kasi wala pa tayong alam at ang confident natin sa gano'ng edad.
'Yong mga nasa middle school?
Sasabihin namin, "Nakipag-sex ako sa 100 na babae last recess, bro.
Virgin ka."
Tapos, makakapanood kami ng porn pagkalipas ng isang taon,
"Naku po!
Mali pala ang akala ko. Sa ilalim pa pala 'yong pussy."
No'ng di pa kami nakakapanood, lahat ng lalaki, ang akala, dito 'yong pussy.
Akala namin, lalakad lang kami na una ang titi, papunta sa pusod n'yo at gano'n…
Gano'n ang makipag-sex. Nage-gets n'yo ba?
Sana lubog ang pusod niya.
Sobrang daming impormasyon no'n na kailangang i-digest.
Nag-e-enjoy ako. Excited ako.
Excited akong pumasok. Ikukuwento ko sa mga kaibigan ko. Magiging bida ako.
Pero dahil sobrang excited ako, nagawa ko ang pinakamalaking rookie mistake.
Di ko man lang naisip… na ibalik 'yon.
Ibinalik ko 'yong box at mga kumot, sabi ko, "Marami naman 'to."
Di niya mapapansing may isang nawawala, tama?
Mali.
No'ng gabi ring 'yon, bandang 11:00 p.m.
Wala pang 24 hours sa 'kin 'yong tape.
Nasa kuwarto ako, naghahanda para sa school kinabukasan.
Puno na ang backpack ko, gumagapang ako sa kama. Pagod na pagod ako.
Sa dami ng notes.
Balot na ang katawan ko ng sheets,
nakatakip ng covers,
at narinig kong dumating ang stepdad ko galing sa late night na shift niya.
'Yong mga ingay sa bahay, gano'n naman gabi-gabi.
Napi-picture out ko sa isip ko ang ginagawa niya
nang di nakikita ang ginagawa niya. Lahat ng tunog, gano'n gabi-gabi.
Maririnig mo, darating sa garage papasok sa kusina, magbubukas ng beer,
pupunta sa sala, sa kuwarto,
kung saan maririnig mo siyang magsa-shower at magpapalit.
Gano'n gabi-gabi.
Pero sa gabing 'yon,
nagbukas siya ng beer,
pumunta sa sala, pumunta sa kuwarto,
di siya nag-shower.
Mga 20 o 25 seconds ng katahimikan.
Tapos, narinig ko,
dinig sa buong bahay,
"Lintik naman!"
Sa kuwarto, sabi ko, "Baka kung ano lang 'yon."
Sana nakita niyang niloloko siya ni Mama.
Sana may naabutan siyang limang tao sa bahay niya.
Kasi 'yong sigaw na 'yon, nasundan pa ng two minutes
na katahimikan lang.
So sa kuwarto ko, sabi ko, "Ano'ng nangyayari?"
Kasi narinig ko uli ang mga yabag niya.
Mas lumalapit
at mas bumibigat.
Pinapawisan ako't tinitigasan, nakakatakot na combination sa gano'ng age.
'Yon ang unang beses na sinabi kong sa multo sana ang mga yabag na 'yon,
mas mabuti kung multo ng totoong tatay ko para lang di mangyari 'to.
Alam kong gugulpihin niya ako.
Alam kong lagot ako. Hawak ng bed monster ang kamay ko.
Sabi ko, "Wag ngayon. Chill.
Mamaya siguro. Tingnan natin ang mangyayari."
Sa pinto ko tumigil 'yong mga yabag.
Sabi ko, "Lagot!"
Bumukas ang pinto,
dumungaw 'yong stepdad ko,
at ang sinabi lang niya,
"May di ako makita.
Alam kong alam mo
ang sinasabi ko,
at pag-uwi ko galing sa trabaho bukas,
gusto ko, naibalik mo na,
at na-rewind mo na."
Sabi ko, "Sa simula o kung saan ka natapos?"
Kailangang may time system na tayo ngayon.
Collection na natin 'to ngayon, okay?
"Gusto mong ma-grounded?"
"Ikukulong mo ako sa kuwarto ko kasama ang movie na 'to? Sige."
Nage-gets n'yo? Buong summer, okay sa 'kin.
Turning point talaga 'yon sa relationship namin
kasi ayaw namin sa isa't isa, wala kaming pinapagkasunduan,
pero sa wakas, meron na.
Nagkaro'n na ako ng laban.
Di na namin pwedeng ilaglag ang isa't isa. Ayos 'yon.
Pipili ka lang sa 'min ng titi mo. Di pwedeng pareho. Okay?
Deal?
Gano'n kami naging close. Nakakatuwa.
Hay.
Ayun.
Magandang bonding experience 'yon.
Tapos, nagka-Internet at sinira ang lahat.
Gusto ko ang Internet porn, pero di mo na makaka-bond ang pamilya mo.
Di ko gusto ang Internet. Totoo.
'Yong social media, di ko talaga kinakaya,
na alam kong nakakagulat para sa inyo kasi dahil do'n kaya kayo nandito.
Fun fact 'yon tungkol sa 'kin. Di ko gusto ang social media.
Ayokong gumagamit no'n.
Ilang taon akong di gumamit. Di ko kinakaya.
Tingin ko, ang lala ng social media. Negative at toxic.
Puno ng masasamang tao na nagsasabi ng masasamang bagay.
Kung naging lugar 'yon, 'yon ang pinakapangit.
Ang sasama ng sinasabi ng mga tao,
itong mga taong, itong… trolls.
Mga lintik na talunan
na walang mga kaibigan, malungkot ang buhay,
at walang profile picture.
Nakaupo maghapon, nagka-cancel ng mga tao,
o magsasabi ng masasakit na comments kasi sa sobrang lala ng buhay nila,
di nila kayang sila lang ang may miserableng buhay.
Manghahatak sila ng ibang tao sa pagko-comment ng masasakit
at pagsasabi ng mga kabastusan.
Pinapatulan ko palagi. Lagi talaga, dude.
Di ko kayang hindi!
Di ko ma-imagine 'yong reality
kung saan pwedeng magpakabastos sa 'yo ang mga tao
nang walang kapalit na physical consequences.
Mababaliw ako sa gano'n.
At alam ko…
Alam ko na bilang "public figure,"
ako dapat 'yong mas nakakaintindi at di gagawa ng ikakasakit ng iba,
pero magpakamatay ka na, dude.
Para 'yon sa lahat ng nangta-trash talk sa Internet.
Alam kong masamang sabihin 'yon sa isang tao,
pero sa nakikita ko, walang taong mabuti
at nakakapag-ambag ng anumang makakatulong sa lipunan,
'yong mag-e-effort at mag-iiwan ng negative na comment
sa isang bagay na buong-tapang mong binuo at ishinare sa mundo.
At di natin kailangan ng mga gano'ng tao.
Sorry.
Grabe lang 'yong ginagawang pagsasalita ng kung ano-ano ng mga tao sa Internet.
Earlier this year, lumipad kami mula LA hanggang Vancouver, Canada
para sa comedy festival.
May show ako, isang gabi lang. 'Yong trip, 36-hour. Mabilisan lang.
Di ba? Pupunta ka sa airport.
Backpack ko lang ang dala ko no'n,
na sa isip mo, ideal, maliban sa inconvenience
pagdating mo sa airport
kasi di alam ng TSA kung saan dapat ilalagay ang backpack,
at araw-araw silang nagbabago ng rules.
Tapos, pagmumukhain ka nilang tanga
kasi di mo alam 'yong gawa-gawa nilang rules.
This time, nakalagpas ako sa TSA,
halos walang issues. Di na nila kinailangang itabi 'yong bag.
Papunta na ako sa gate, sa eroplano.
Medyo excited ako sa flight
kasi di naman gano'n kahaba at alam kong sa window seat ako,
na alam naman nating pinakamagandang seat sa eroplano.
Di ba? Maliban na lang no'ng dulo na ng flight.
Alam n'yo 'yong pag sasabihan na nila kayong lalapag na kayo?
Fifty-five minutes bago sila lumapag.
Gigisingin ka nila sa pagtulog mo sa may window seat
para lang magsabi ng kung ano-ano, gaya ng "Iangat n'yo 'yong window shade
nang todo para sa landing."
Para namang titingnan ng sira-ulong piloto ang blind spot niya sa 28F.
So umaasa ako kahit pa'no na makakaidlip ako sa flight.
Sumasakay na kami sa eroplano. Mas maliit 'yon, isa sa mga nasakyan n'yo
na sobrang liit ng overhead bins, ipapa-gate-check nila lahat ng luggage mo.
Buti na lang naka-backpack ako,
kasi kung magkasya man 'yon sa bin, na di nangyari, sobrang liit, e,
sa ilalim ng seat sa harap mo ang bagsak no'n.
Alam natin 'yon. Six times a week kong ginagawa 'yon.
So okay na, nakaupo na ako, sa ilalim 'yong bag ko,
pero may kaunting mali ako. Medyo napuno ko nang kaunti 'yong bag.
So 75% lang no'ng bag 'yong nagkasya sa ilalim ng seat sa harap ko.
So pinapakiramdaman ko, sabi ko, "Alam mo?
mas magiging maluwag at komportable
kung ganito ko ilalagay sa ilalim ng binti ko ang bag ko."
Mas maluwag.
Pwede pa akong maging sirena.
Okay na. Ngayon, nakaupo na ako, nagre-relax,
hinihintay ang makakatabi, kasi kung sinuman 'yon,
malaki ang magiging papel niya sa buong flight mo. Di ba?
Minalas agad ako.
Sa boarding process, nasa likod ko
'yong dalawang pinakamalalang pasahero na makakatabi mo.
Sa tabi ko sa middle seat, isang three-year-old boy na…
Oo, pagkaupong-pagkaupo niya, nagsimula na 'yong three-year-old…
Sabi ko na lang, "Hay."
Palulubugin ko ang sternum ng batang 'to.
Okay?
Pusta ko, malambot pa 'to.
At… inis na inis ako.
Di sa pag-iyak.
Ayos lang naman sa 'kin na umiiyak ang baby mo.
Alam kong di mo makokontrol 'yon, pero makokontrol mo
'yong kalikutan ng anak mo.
Kasi sa buong 30-minute na boarding process,
di inaalis ng batang 'to 'yong kamay niya
na ganito ang layo sa mukha ko.
Puro lang…
Ang bait ko sa mga ginagawa ko para mapalayo siya.
Sabi ko, "Okay, pero…
Okay, sige. Baka…
Baka okay na 'to. May pwede bang magpatigil dito?"
Ginagawa ko ang lahat para malaman no'ng tatay
na di 'to okay, pero di niya 'ko pinapansin.
Ganito na lang ang pasensiya ko bago ko lapitan at sabihan 'yong tatay, "Hoy!
Pwede mo bang ilayo sa 'kin 'tong charming mong anak?"
Oo. Alam kong nakakasuka 'yon.
Pero ano'ng gagawin ko
para makuha ang atensiyon mo at maipaalam sa 'yo na di tama 'to.
Ano 'tong nangyayari dito?
Grabe 'yong tatay, wala talaga.
Nasa aisle seat siya, nanonood ng kung ano sa iPad niya,
at ano siya, e…
Walang halong pambabastos, ganito talaga…
Masasabi kong di bababa sa 425 pounds 'yong tatay.
Malaking tao talaga siya.
Sa upuan ko ako iihi kung kailanganin ko sa flight,
na maluwag kong tinanggap. Ayos lang.
So sinusubukan kong maging kalmado.
Paalis na kami sa gate, papunta na sa runway,
at nag-iikot-ikot na 'yong flight attendant,
sinisiguro niyang lahat naka-seat belt, at tumigil siya sa row namin.
Nakita niya 'yong bag sa ilalim ng mga binti ko, tapos, sabi niya,
"Uh-huh.
Sir,
kailangan mong ilagay 'yang bag mo sa ilalim ng seat sa harap mo."
Sabi ko, "A.
Di kasya, e, pero okay lang.
Tingnan mo.
Ang luwag pa, sobrang komportable. Di mo kailangang mag-alala. Thank you.
Tapos, sabi niya, "Di 'yan okay.
Ilagay n'yo na sa ilalim sa harap n'yo o kukunin n'yo 'yan sa baggage claim."
Sabi ko, "Di kasya, e,
at saka, nakaalis na tayo.
Ano'ng gusto mong gawin?"
Tapos, sabi niya, "Ewan ko,
di ko bag 'yan, di ko problema 'yan."
Sabi ko, "Di mo 'ko pwedeng kausapin na parang Spirit Airlines 'to.
Isa akong American
Platinum Rewards Executive Pro member.
Okay?
At may sapat na miles ako para mag-usap tayo bilang adults
at magkasundong walang kuwenta ang rule na 'yan.
Di naman nakakasagabal, e.
Tingnan mo.
Hayaan na natin at i-enjoy na natin ang flight."
Sabi, "Di 'yon walang kuwentang rule. Nahaharangan ang exit mo."
Sabi ko, "Ay.
Talaga?
Ma-trap man ako, ako ang unang makakalabas.
Promise, okay lang 'to."
"Di 'yan okay, kasi kung may emergency,
kailangang makababa ka sa plane na 'to nang mabilisan."
Sabi ko, "Uy,
ano sa tingin mo ang mas nakakaharang sa exit ko?
Ang bag ko
o itong sina Timon at Pumbaa
sa tabi ko?
Ha?"
Kahit 'yong baby, sabi… Tapos, sabi ko,
"Iniinis mo 'tong charming na baby."
So ngayon,
sa maniwala kayo o hindi, ngayon na magsisimula ang totoong gulo.
Nasa eroplano ako,
inis na inis ako,
pero may Wi-Fi ako.
So tulad ng isang tanga, no'ng magka-signal ako, nag-Twitter ako,
at sinabi ko sa tweet ko 'yong naranasan ko.
Basically, sinabi ko lang sa tweet ko na sa tingin ko, grabe 'yong rule
para manakot siyang iche-check niya ang bag ko at may matrabaho pang proseso
sa mabilisan kong in-and-out trip
kahit di naman nakakasagabal 'yon sa sinuman o sa kahit ano.
'Yon lang ang tweet ko.
Tapos, eto, a.
Di ko alam na 'yong mga nasa Twitter,
lahat pala…
flight attendants. Lahat sila.
Bawat isa sa kanila.
Lahat ng nando'n, alam ang bawat rule sa eroplano,
at parang sobrang big deal sa kanila 'yon.
Dude, sunod-sunod na daan-daang
stranger ang pumuno ng timeline ko ng galit na galit nilang tweets.
Galit sila sa sinasabi ko sa nangyari.
At 'yong common na katangahang sinasabi nila,
"Gaano ba kahirap ang sumunod na lang sa rules?"
Eto, ha?
Nakakaintindi ako ng rules.
Naiintindihan ko na kaya may rules,
kasi para maging ligtas ang lahat. Gets ko 'yon.
Pero kasi,
dapat mag-isip din kayo. Tama?
Example, gets kong ang speed limit sa karamihan ng freeways,
iba-iba 'yon sa bawat city,
pero on average, mga 105 kilometers per hour 'yon.
Malinaw sa akin at inirerespeto ko na 'yon ang designated
at suggested na bilis
na dapat sundin nating mga mamamayan para maging maayos ang daloy ng trapiko.
Gets ko 'yon.
Pero kasi,
kung ikaw,
magda-drive nang 105 kilometers per hour
sa freeway,
papatayin talaga kita. Naiintindihan mo?
Bilisan mong mag-drive, gago.
Gamitin n'yo ang instincts n'yo, "Alam mo? Pwede kong itaas 'to
hanggang 80 bilang adult
at magpapatuloy ako."
Di ba? Gamitin n'yo ang instincts n'yo para makapag-navigate ng rules.
Gano'n 'yong naramdaman ko sa sitwasyon sa eroplano.
Gets ko 'yong rule sa bag, lahat gets 'yon,
pero wala namang naapektuhan, kaya wag na lang kaya nating palakihin?
Hindi.
Ang ginawa ko, nakipagtalo ako sa 700 na stranger sa loob ng walong oras.
At paulit-ulit kaming nagbabatuhan ng tweets.
Ang pinakamaganda sa pakikipagtalo sa mga tao sa Internet
tungkol sa bagay na naranasan mo nang personal,
di nila nasaksihan kung ano ba ang totoong nangyari, di ba?
'Yong sinabi mo lang ang alam nila at kung ano ang gusto nilang i-assume.
Kaya agad-agad, pag nakipagtalo ka na,
magsisimula na silang magbato ng kung ano-anong scenarios nila
na wala namang kinalaman sa sinasabi mo para lang magkaro'n sila ng katwiran.
Ayoko lang namang i-check ang bag ko,
at sinasabi na ng mga tao, "Di 'to tungkol sa kaligtasan mo,
kundi ng mga nasa paligid mo.
Pa'no kung magka-emergency crash landing sa bundok,
tapos, sa gitna ng evacuation…"
"Sabihin mo uli nang mas mabagal para sa sarili mo. Sige.
Tingin mo, makaka-survive tayo sa crash?
Sa bundok?"
At may bala sila sa kahit ano. "E, kung maka-survive tayo?
At dahil 'yong bag mo, wala sa ilalim ng seat,
mapupunta 'yon sa aisle at sa gitna ng evacuation, may mapapatid do'n
at ma-i-injure."
Kung ikaw…
di mo…
magawang… hakbangan…
ang may taas na ten-inch
kong JanSport backpack
para iligtas ang sarili mo,
natural selection na lang, dawg.
Kailangang mamatay ka.
Okay?
Di ka gano'n ka-athletic para mabuhay.
Dude, di ako makapaniwala
sa mga kayang gawin ng mga tao
para lang makipagtalo sa isang bagay na wala namang kinalaman sa kanila.
Nakaka-impress kasi sobrang bilis no'n lumaki.
Mabilis na nagiging mentality 'yon ng mga tao, kasi ang nangyayari online,
pag may malaking grupo ng mga tao na nagalit na sa 'yo sa Internet,
lahat gustong makisawsaw.
Kasi punong-puno ang Internet ng mga taong puro negativity,
na kailangan nilang ipakita sa ibang tao.
Chance na nila 'to dahil 'yon ang parusa mo.
Pag napaaway ka sa Internet, ang parusa mo, pwedeng sabihin ng mga tao
sa 'yo ang kahit anong gusto nila.
Kahit ano, kahit mas malala pa
sa sinabi mo na dahilan kaya ka napaaway.
Nakaka-impress, pero di ako naaapektuhan ng gano'n.
Eto, a.
Di n'yo masasaktan ang feelings ko kahit kailan.
Okay? Sobrang tagal ko nang manhid.
Matagal nang nag-crash ang eroplano ko,
at emotionally, di ko hinakbangan ang bag ko. Gets n'yo? So…
Pwede n'yo akong pagsalitaan.
Pero ang kailangan n'yong malaman sa 'kin, at natutunan ko
sa pamamagitan ng therapy o kung anuman,
sobang defensive ko palang tao.
Mabilis nati-trigger 'yong kailangan kong ipagtanggol ang sarili ko
pag naramdaman kong may aatake sa 'kin. At talagang todo-bigay ako.
Kaya pwede n'yo akong batuhin ng kung ano-ano online,
magsabi kayo ng masasakit na bagay na gusto n'yo
para masaktan n'yo ako, pero tandaan n'yo lang,
Talagang babanatan ko kayo ng mga salita, dude. Ako…
Ang paiyakin na kayo ang bagong goal ko.
Lagi kong maipapanalo ang labang 'to.
Kaya pag mas masakit ang banat ko sa inyo kaysa sa unang banat n'yo sa 'kin,
wag kayong umarteng parang kayo ang biktima, okay?
'Yon ang pinakaayaw ko sa Internet, saka…
siguro…
siguro, ang pinakamagandang example no'n, itong banatan sa Twitter
no'ng issue pa 'yong sa backpack.
Nakikipagtalo ako sa mga tao, naglalaitan kami,
nag-e-enjoy lang akong magsayang ng oras. Na-e-enjoy ko 'yon.
Tapos, may isang babae na sumobra na. Ayaw niya talagang tumahimik, dude.
Siya lang mag-isa, ha, siguro, tinweet niya ako nang 60 o 70 times,
sumagot man ako o hindi, pero sinagot ko ang karamihan.
Pero di naman lahat ng 'yon, obviously.
Isa siya sa mga nakakitang nakikisawsaw na lahat
at gusto niyang maging part no'n, kaya nagsabi siya ng masasakit
at iniisip niyang walang kapalit 'yon, at wala lang talaga sa 'kin.
Maliban do'n sa huling tweet niya.
Di ko pwedeng palampasin 'yon.
'Yong huling sinabi niya sa 'kin,
"Di ko maintindihan kung bakit kailangan mo pang maging pasaway
na iyaking bitch."
Dapat ba, binlock ko na lang siya?
Sabi ng publicist ko, "Oo."
Pero sawang-sawa na ako
na mapagkaisahan,
isa laban sa 700.
Sobrang sama na niya.
Siya ang nagsimula.
At base lang sa profile photo niya,
siya 'yong…
may kabigatang babae.
Ang sinabi ko lang,
bilang pagpalag,
"Well.
Kung di sana dalawang upuan ang sinasakop mo,
may sapat na space ako para mailagay ko nang maayos ang backpack ko
sa isa pang upuan."
'Yon lang ang sinabi ko, na…
statistically, di naman mali.
Pero alam naman natin,
gusto nang maging biktima ng lahat, tama?
So ano ang naging reaksiyon no'ng taong nagsimula no'n?
"Pa'no niya nagawang magsabi ng gano'n?
Bina-body shame niya ako.
I-cancel n'yo si Matt Rife."
"Bitch, di mo ako pwedeng i-cancel. Di mo ako gym membership.
E di, umalis ka sa feed ko."
Di ako ang nagsimula nito.
Mabait akong tao. Di ko gustong manakit ng feelings ng kahit na sino,
pero gagawin ko.
Wala 'yong kinalaman sa kanya.
Gusto ko lang magreklamo tungkol sa backpack ko.
At ngayon, ako na ang 13th reason ng bruhang 'to. Okay.
Hindi. Lintik. Nakakapagbilang ka ng dahilan, pero di ng calories?
Lumayas ka sa harap ko.
Hindi.
Wala ako sa mood ngayon para maawa, DC. Wala.
At kayong mga nakaupo, bago n'yo maisipang kampihan siya,
sasabihin n'yo, "A, ewan ko lang, Matt.
Sobrang personal no'n.
I mean, kailangan mo pa bang gawing katatawanan ang bigat niya para pumalag?
E, kung malaman niyang ginagawa mo pa ring katatawanan ang bigat niya
at sobrang maapektuhan siya no'n at may gawin siyang malala,
tulad ng pagbibigti.
Ano'ng mararamdaman mo no'n?"
Pa'no siya aakyat do'n?
Ayun.
Sobrang magugulat ako
na nagawa nilang gano'n katibay ang tow cables. Seryoso.
Talagang magugulat ako, dude.
Ganito.
Hayaan n'yo 'yong mga ganitong tao.
Art mo ang social media mo.
Pwede kang gumawa at mag-share ng kahit anong gusto mo.
At kung meron mang may problema sa gano'n,
damihan mo 'yong gano'ng post.
Isaksak mo 'yon sa lalamunan nila.
Alam n'yo kung ga'no karami ang may ayaw sa 'kin o sa comedy ko?
Alam n'yo? Nagpo-post ako araw-araw dahil para sa 'kin, 'yon ang tamang gawin.
'Yon…
'Yon 'yong tama at nakakatawa para sa 'kin,
at ang gusto kong kalabasan no'n, mapangiti at mapatawa ang ibang tao.
'Yon lang ang gusto kong maging resulta ng lahat ng ito.
So ano naman kung walang naniniwala sa 'yo?
Hayaan mo sila. Sa loob ng 12 taon,
walang naniwala sa 'kin.
At kung hinayaan kong maapektuhan no'n ang tingin ko sa ideas ko,
di ako magkaka-Netflix special sa Constitution Hall sa paborito kong city
sa buong bansa.
Ano ba'ng alam ko? Pakikipag-usap lang sa mga tao, tama?
Sana nag-enjoy ang lahat.
Sa matatanda, salamat. Alam kong maaga pa kayong gigising.
Kilala n'yo na ba 'ko no'ng pumunta kayo rito?
Talaga?
Nagpe-play sila ng TikTok sa Hallmark? Tumigil ka nga.
Ano 'yan?
Ano'ng laman nito? May…
Edible marijuana ba 'to?
Fifty milligrams, mamamatay-tao.
Pag sa unang tikim mo, naisip mong mag-50 milligrams,
babaguhin mo ang pronouns mo. Gagawin mong…
Black people, salamat sa inyo.
Kayo lang yata.
A, dalawa.
Akala ko talaga, sobrang halo-halo ang fans ko.
Di pala masyado.
Okay. Wag natin silang ituro.
Parang napaka-January 6th no'n. Chill lang tayo.
Alam ko, city n'yo 'to. Alam ko.
Tagapagsalin ng Subtitle: John Vincent Lunas Pernia