Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dzięki.
Jak leci, Waszyngtonie?
Dziękuję.
Siadajcie, usiądźcie wygodnie.
Dziękuję.
Dzięki.
Waszyngton.
Lecimy dziś z Netflixem.
To się dzieje.
Czadowo.
Szkoda, że mój dziadek tego nie widzi.
Chciałem go zaprosić,
wiedział, że uwielbiam Waszyngton,
a Maryland to jego ulubiony stan.
No i w sumie miał rację,
chyba że to Baltimore.
Co się wyprawia w Baltimore?
Stan Maryland nie może się zdecydować.
Wybierzcie.
Albo pięknie, albo gettto.
Zdecydujcie się na jedno, dobra?
Przez całe Maryland kabrioletem,
a w Baltimore ryglujecie drzwi.
I żadnych kompromisów.
Raz byłem w Baltimore.
Jadłem tam lunch, kelnerka miała podbite oko.
Ale nie, że jakiś wypadek.
Od razu wiadomo, co się stało.
Byliśmy zdziwieni, „to jest twarz firmy?”.
„To jest osoba, która wita gości?”
Byłem z kolegą, mówi: „Powinni dać ją do kuchni…”.
Żeby nikt nie widział jej twarzy.
A ja: „Nie miałaby tego, gdyby umiała gotować”.
Sprawdzam, czy będziecie się dobrze bawić.
Sprawdzam was.
Chciałem sprawdzić.
Jak zaczniemy od przemocy domowej,
to dalej pójdzie już…
Pójdzie już gładko.
Jasne, że mi jej szkoda.
Gdyby tylko miała kryształy ochronne.
Ludzie, trzeba z tym skończyć.
Te kryształy to przegięcie.
Drogie panie, odłóżcie pieprzone kamyki.
Mamy dość.
Idziemy do sypialni i musimy was pokonać w mankalę,
żeby się z wami przespać.
Skąd w domu tyle żwiru, Thanosie?
Najgorzej, że te kryształy
to jest cała osobowość tych dziewczyn.
Bez przerwy o tym gadają.
Spróbujcie tylko o tym wspomnieć.
To mój ulubiony.
To zielony peruwiański jadeit.
Daje mi siłę,
ochronę i…
Nieprawda.
Nie daje.
To stłuczka z butelki Heinekena,
którą kupiłaś od białasa w dredach
prowadzącego kozią jogę krtani.
Właśnie tak, stek bzdur.
Chroni tylko mnie,
bo nie umówię się znów z laską, której cipka ma smak kombuczy.
Koniec z hipisowskim szajsem.
Myjcie się.
Używajcie prawdziwych dezodorantów.
Nie tego organicznego badziewia,
co starcza na krócej niż guma Turbo.
Dość.
Pamiętacie to gówno?
Dwa dziabnięcia, dwa kroki i koniec.
I znowu śmierdzisz.
Mam tego dość.
To hipisowskie gówno mnie dobija.
Jak znowu któraś za swoje życie
obwini Merkurerego,
to własnoręcznie zabiję, jasne?
Zostawcie tę planetę w spokoju.
Nie chcę słyszeć,
jak za swoje złe decyzje winicie planety,
które nawet was nie znają.
Wbijcie sobie do łbów.
Astrologia nie jest magiczną drogą życia,
przyszłością zapisaną w gwiazdach.
Nic z tego.
Twoje myśli i działania, to jest twoja przyszłość.
Masz pełną kontrolę nad swoją przyszłością.
Nie tam.
Tutaj. Przez cały czas.
To nie ma nic wspólnego z gwiazdami.
To, że Jowisz ma pierścień, a ty nie…
Nie znaczy, że powinnaś go cenić
za magiczne porady.
I nie tłumacz tego z takim przekonaniem,
bo wyglądasz idiotycznie.
To wkurzające.
Wymarzona dziewczyna patrzy ci w oczy
i mówi coś głupiego.
„W ogóle wiesz, jak działa wszechświat?”
Nie, wytłumacz mi, pani profesor.
„Bieg Merkurego wokół Słońca zmienia zwrot
157 milionów kilometrów stąd
i dlatego moje życie jest w rozsypce.
W ogóle nie mam nad tym kontroli”.
„To wszystko te gwiazdy, jesteśmy gwiezdnym pyłem.
Wiesz?”
Umrzesz w samotności.
Bo nie bierzesz odpowiedzialności za swoje zachowanie.
Nie przez planety twoje życie jest w rozsypce.
To przez życie z e-szlugiem w ustach.
I dawanie facetom, którzy pożyczają twój samochód.
Tak?
Tak.
Dlatego twoje życie jest w rozsypce.
Martwisz się Merkurym, a on rozbija ci Saturna.
Nie głupio ci?
Nie ta planeta. Zgaduj dalej.
To mnie wykończy.
To chyba młodsze pokolenie tak ma, nie?
Kryształy, astrologia i tak dalej.
To ma sens.
Nienawidzę młodych ludzi. Naprawdę.
Ktoś w moim wieku i młodszy nie ma mi nic do zaoferowania.
Prymitywy!
Młodym brak szacunku, nawet jak próbują go okazywać.
Pięć miesięcy temu zrobiłem sobie tatuaż z Johnem Lennonem.
Raczej oczywiste, że to John Lennon.
To dobry tatuaż.
Wrzuciłem zdjęcie na Insta, a ludzie:
„Jesteś fanem Harry’ego Pottera?”.
Co za głupie dzieciaki.
Zero szacunku dla muzyka wszech czasów.
Lennon zarobił Avadę Kedavrę w plery
i tylko dlatego go tu nie ma.
Okulary te same, ale chłopiec nie przeżył.
Dobrze, że was to zasmuciło, bo jesteście moją publicznością.
Też mnie to smuci.
Nie cierpię młodych. Same skrajności.
Nienawidzę młodych.
Za to kocham
starych ludzi.
O Boże.
To naprawdę niezdrowa obsesja.
Zerżnąłbym jakąś babcię bez namysłu.
Naprawdę.
Tak.
Można.
Może nie sprawdzaliście.
Można. Prawo nie zabrania.
Rżniesz do woli.
Tylko trzeba być delikatnym.
Bez duszenia, trzeba trzymać im tlen.
No wiecie.
Nie dzisiaj.
Dam ci spokój.
Rozchodzik to.
Co tam pierwszy raz. Ostatni raz rządzi.
O rany.
To jest moja domena, tam rządzę.
Mówią na mnie Kostrucha.
Porywam ich dusze.
Uwielbiam starych ludzi.
Zwłaszcza jak przypominają laskę cukrową.
Uwielbiam tych, co pomykają tak…
Nie może spojrzeć do góry.
Sam nie wie, ile życia ma przed sobą.
Co nie?
To jest ciężar przeżytego życia.
Starzy muszą mieć wady postawy.
To znak, że żyłeś pełnią życia.
Wyprostowany staruszek na bank unikał woja.
Nie szanuję cię. Przykro mi.
Muszą być pokrzywieni,
im bardziej, tym lepsze mają historie.
Jak to się stało?
To było najlepsze, gdy jako nastolatek
odwiedzałem babcię w hospicjum,
opiekują się tam ludźmi w ostatnich latach życia.
Moja mama zostawiała tam nas na parę godzin
i było super.
Chciałem spędzać czas z babcią, choć miała demencję.
Po 25 minutach mówiłem: „Przyniosę wodę”.
A ona: „Strasznie dużo dziś czarnych”.
No na pewno więcej.
Mogłem zająć się własnymi sprawami.
Kochałem ją i chciałem z nią być,
ale z ludźmi z demencją nie pogadasz.
A pokój obok mieszkał Lenny,
on pamiętał wszystko.
Najciekawsza osoba, jaką poznałem.
Miał 97 lat i super życie.
Godzinami opowiadał urzekające historie.
Żył pełnią życia. Walczył na trzech wojnach.
Wspiął się na pięć gór.
I przeleciał Rosę Parks.
Z przodu autobusu.
Chyba masz demencję…
Coś źle pamiętasz.
Z tyłu nie było więcej prywatności?
Czy można było się naprawdę przyłożyć?
To jest wada, bycia młodym.
Nie zweryfikujesz tego. Nie było mnie tam.
Nienawidzę być młody. Nic nie wiem.
Mam 28 lat, nie wiem nawet, czy Michael Jackson był czarny.
Powtarzacie to, ale nie widziałem.
Widziałem tylko zdjęcia, na których był Azjatką.
Już się nie dowiem.
Wkurza mnie to.
Kocham starych ludzi.
Żeby tak moja publika miała 65+ lat.
O Boże.
Miałbym krótszą karierę, ale…
Myślą o tym, kogo widzieli w życiu.
Taki trochę zaszczyt.
Uwielbiam ich opowieści,
bo jak po historiach Lenny’ego,
myślę potem, co ja opowiem,
kiedy będę w tym wieku.
A chcę żyć tak, żeby mieć co opowiadać.
Lubiłem jego opowieści o wojnie, przygodach, rodzinne historie.
Sam kiedyś chciałbym założyć rodzinę,
mieć dzieci, ale nie teraz.
Nie teraz. Teraz jest okej.
I boję się mieć dzieci, bo nabijałem się z tylu ludzi.
A jeśli karma istnieje…
Moje dziecko będzie jebnięte.
Z pięcioma nogami i płetwą rekina na plecach.
Będzie potworem.
Nie dojrzałem do rozmowy,
kiedy zapyta „czemu taki jestem?”.
„Kurwa!”
A ja…
Bo tatuś jest zabawny.
Rozśmieszałem wiele osób.
Ty też będziesz.
Z innych powodów, ale cóż…
Jeśli zapłacą za wstęp.
Myślę, że chodzi o wyczucie czasu.
Dla mnie chyba chodzi o czas.
Mam 28 lat. Więc w sumie mam mnóstwo czasu.
To plus bycia facetem,
nie musimy się spieszyć.
Mamy dzieci, kiedy chcemy,
to nie fair wobec kobiet,
biorąc pod uwagę, że to one muszą urodzić.
To nie ma sensu,
że tyka wam zegar biologiczny.
Pojebane.
Niby możecie czekać, aż będziecie starsze,
ale z wiekiem rosną szanse, że wasze dziecko będzie…
„jadło pierwsze”.
Można lepiej to nazwać?
Jęczycie, ale nie udawajcie,
że nie widzieliście jak 25 minut przed waszą przerwą na lunch,
biegną korytarzem.
A wy tylko…
Szlag.
Naruto wypije całe spaghetti.
Świetnie.
Ale to nic złego.
Ciekawe, tak obserwować dzieła Boga.
Bo patrzcie, u Boga nic nie ginie.
Co komuś odjął, to gdzieś dodał.
Jak ktoś miał niefart przy urodzeniu
w pewnym względzie,
bez obaw, Bóg pobłogosławił taką osobę
pod innym względem albo nawet względami.
To trochę wyrównuje szanse.
Zauważyłem to u siostrzeńca. Chase jest już nastolatkiem,
autystycznym w chuj.
Może to nie jest termin medyczny, ale…
ale niewątpliwie.
Nie mówi.
Nie odezwie się, jeśli nie jesteś jego matką.
Zero kontaktu wzrokowego,
nawet cię nie zauważy, trochę niegrzeczne…
tak to u niego wygląda.
Ale jego błogosławieństwo?
Potrafi malować,
już jako nastolatek lepiej niż nauczyciele plastyki.
Ciekawie obserwować, jak Bóg zawsze
wszystko wyrównuje.
To robi wrażenie.
Dorastałem, nie rozumiejąc tego,
a to mogło zmienić moją perspektywę.
Dzieciak z mojego liceum, Alex.
W moim wieku. Chodziliśmy razem do szkoły.
Razem chodziliśmy na WF.
Był specjalnej troski, ale…
Ale on miał fiuta.
Nie umiem tego inaczej powiedzieć. Był srogo obdarzony.
A ludzie mu współczuli.
Jebać go.
Prześladował nas w szatni cały semestr.
Przyciśnięci do szafek.
Rany, Alex!
To tam idzie dodatkowy chromosom?
Brawo ty.
Najmilsza osoba, jaką spotkałem.
Mam nadzieję, że teraz jakąś krzywdzi.
Potrzebny jej kask.
Czasem nie są świadomi swojej siły.
Ale to dobry chłopak. Zasłużył na każdy centymetr…
Mawialiśmy, że ma syndrom 21 centymetra.
Brawa dla Alexa.
Brawa dla niego.
Tak.
Upośledzony, ale wyposażony.
Jest równowaga. Takie jest życie.
Równowaga.
Nie można mieć wszystkiego.
Czasem jesteś tylko zabawny.
Nie szkodzi.
I tak rozjebywałem go w zbijaka.
Z czystej zazdrości. „Nawet go nie używasz”.
Tak.
Bóg działa w tajemniczy sposób.
Zabawne, wspomniałem o Bogu z osiem razy
w dwie minuty.
A nawet nie jestem religijny.
Codziennie modlę się o to, że Bóg istnieje.
To miałoby sens i wiele tłumaczyło.
Czasem bywa trudno.
Coś się dzieje i kwestionujesz swoją wiarę.
Ciężko wybrać religię.
Mówię tak, ale noszę łańcuszek z krzyżem.
Tak.
Ale z tego samego powodu, co kondom na pierwszą randkę.
Mam nadzieję, że go nie użyję, ale wiecie.
Na wszelki wypadek.
Gdybym umarł, a Jezus nie chciał mnie wpuścić.
„Słuchaj, synku, kupiłem opaskę”.
Wpuść mnie.
Zapłaciłem za spotkanie. Gdzie twój tata?
Religia jest zawiła.
Ale zawsze ją szanowałem.
Szanuję religię każdego.
To ważne. Ludzie muszą w coś wierzyć.
Moja była miała to opracowane.
Była bardzo religijna.
Czołówka znanych mi religijnych osób,
co jest przezabawne, bo nie pójdzie do nieba.
Nie ma mowy.
Nawet ze mną.
Będzie musiała poczekać kilka stuleci za tymi bramami.
Była bardzo religijna,
ale nie była dobrą osobą.
Znacie takich ludzi?
Tak religijni, że „chyba sobie rekompensujesz”.
Jaka chrześcijanka czyta co rano Biblię,
kiedy wczoraj wieczorem chciałaś, żebym lizał ci tyłek.
Który to psalm, Izebel?
I jak mnie skusiłaś? To jest pytanie.
To obrzydliwe.
Ja nawet nie jadam cebuli.
Nie podejrzewałem siebie o to. Co mnie opętało?
Tyłek Ducha Świętego czy co,
ale sprawiło,
że wasz tu obecny mówił językami.
I tak zerwaliśmy.
Zerwać i wylizać komuś tyłek.
Najgorsza Ostatnia Wieczerza.
Obrzydliwe.
Smakuje zdradą i bizonami.
Ale
to jej religia.
Nie oceniam niczyich przekonań.
Też wierzę w różne rzeczy.
Może nie tak głębokie jak religia,
ale wierzę w to, co ma poważny wpływ na moje życie.
Na przykład bardzo źle śpię.
Mam straszne problemy z zaśnięciem,
trochę przez moje jedno przeświadczenie.
Duchy i potwory.
Mam 28 lat i najbardziej boję się ciemności.
Nie wiecie, co tam jest.
Powiem wam, duchy i potwory.
I jesteście niepoważni, jeśli codziennie się tym nie przejmujecie.
Są prawdziwe.
Jestem straszną pizdą.
Codziennie zasypiam przy włączonym telewizorze,
bo wmówiłem sobie, że jeśli jest włączony,
duchy pomyślą, że mam gości.
I jeszcze do tego gadam do telewizora.
Cały czas.
Ale się tu świetnie wszyscy bawimy.
Ja i 12 największych czarnych, jakich widziałyście.
Oglądamy Wredne dziewczyny.
Trzeba pokazać, kto tu rządzi,
żeby nie czuły się tu bezpiecznie.
Masz plecy, nie wiedzą.
Bo 12 czarnych niczego się nie boi.
Poza ludźmi przebranymi za duchy.
Tak.
Mówiłem, potwory istnieją.
Nie zadzieram z duchami.
Nawet się im nie postawisz.
Bo jak na ironię,
najstraszniejsze są te pozornie niewinne duchy.
Duch dziecka. Nawet nie podchodź.
Demon czy zaginione dziecko,
wynoś się z mojego domu.
Te najstraszniejsze zawsze pokazują się na korytarzu.
Pobaw się z nami.
Zawsze brytyjski akcent, wszystkie duchy martwych dzieci.
I zawsze chcą się bawić.
Nawet nie wiem, co mówi duch dziecka z USA.
Na bank coś przerażającego.
O trzeciej rano słyszycie przy łóżku:
„Nienawidzę tej szkoły”.
Znowu was sprawdzam.
Sprawdzam.
Tylko sprawdzam.
O rany.
Duchy są przerażające.
Bardziej przerażają mnie tylko potwory,
mam dość, że nie bierzecie ich na poważne.
Bo są wszędzie.
Tylko nikt nie wie gdzie dokładnie.
Jest tyle teorii, gdzie się ukrywają.
Słyszałem o dziwnych miejscach.
Za zasłoną od prysznica.
Niektórzy muszą odsunąć zasłonę, żeby skorzystać z toalety,
bo a nuż sukinsyn zużywa twój żel pod prysznic.
Może to on od lat zostawia kłaki w całej kabinie.
Jakoś wątpię.
Niektóre miejsca mają więcej sensu.
Na przykład szafa, banał.
Tyle osób boi się,
że on wyjdzie z szafy w nocy i cię zje.
To ma sens. Przerażające.
I na dodatek potwór? Podwójnie straszne.
Nie dość, że w moim pokoju jest potwór,
to do tego może być homo?
Mówiłeś, że mnie zje, nie, że zacznie od fiuta.
Pominąłeś tyle szczegółów.
Po mojej sypialni krąży homo-ciemność.
Nawiedza mnie Lil Nas X.
Takie rzeczy się mówi.
Może następny kawałek jest o mnie.
Dlaczego wybrał moją szafę?
Może być. Nie jest tak strasznie, schlebia mi.
Szafa ma sens.
Chyba jednak najczęściej mówi się o jednym miejscu,
nigdy się nie bałem, że tam się chowa potwór.
Pod łóżkiem.
Wiem, to częste miejsce, zwłaszcza jak jesteście mali.
Boisz się, że za nogę złapie cię ręka potwora.
Nie dla mnie.
Bo może wcześnie zacząłem się masturbować.
Mając te 11-12 lat myślałem:
„Jak jakaś ręka tu sięgnie…
Tylko mnie wyręczasz”.
Teraz ja jestem potworem.
Nawet nie jest na to gotowy.
Zaruchałbym łóżkowego demona.
Nie dałby rady.
Nie odessałby się, byłby nienasycony.
Trzecia rano puka o zagłówek, „wstałeś”?
Rano mam szkołę. Zwolnij.
Cholerka.
Nie jesteś pełny?
Chyba by się tam nie zmieścił.
Nie ma tam miejsca dla demona i tylu ręczników.
Co nie?
A jeśli już, to by trzeszczał.
Nikogo nie podejdzie, za głośny.
Demona nasienia słychać z kilometra.
Tak.
Zero podchodów z takim.
Szkoda.
Ale
skoro o demonach nasienia mowa.
Jest inny potwór, którego ludzie się boją.
Klauni.
Ludzie ich nie cierpią.
Choć każdy pewnie z jednym chodził.
Ale szanuję taki strach.
Sam się ich nie boję, ale rozumiem.
Mam cztery siostry, które boją się klaunów.
Gdy miałem 13 lat,
oglądaliśmy razem starą wersję filmu To.
Gdyby ktoś nie wiedział, jest taki film o nawie To.
Na podstawie książki Stephena Kinga. O klaunie demonie-zabójcy,
który mieszka w kanałach,
wchodzi kanalizacją i zjada dzieci.
To cały film, on jest potworem.
Oglądaliśmy ten film w domu dziadka
i moje siostry tak się wystraszyły,
że trzy tygodnie nie brały prysznica.
Były tak przerażone, że on wejdzie przez odpływ
i je zje, bo są dziećmi.
Ale wtedy nie wiedziały…
Waliłem konia pod prysznicem.
Zjadał moje dzieci.
To były dobre stosunki i korzystny układ.
Nie zabijasz krowy, która daje ci mleko.
To podstawy zarządzania.
Nazywa się Pennywise, ale nie żałowałem mu.
Muszę się wam przyznać.
Zawsze chodził syty.
I wszyscy unoszą się na wodzie.
Jak wyciek ropy.
Pod prysznicem się nie wali.
Od tego zaczyna się laska cukrowa,
od garbienia w gorącej wodzie.
Modeluje cię jak z gliny.
Poza tym to strata czasu.
Nie trafisz do odpływu, ląduje w wannie
i kolejne 12 minut zbierasz wodę…
Trzeba trafić, bo inaczej nie zniszczysz.
Przydałoby się mi więcej fanów niż fanek.
Gdyby było tu 70% mężczyzn, a nie kobiet,
ten żart wszedłby tak…
Bo każdy koleś to rozumie,
a babki, „że co, meduza?”
Przykleja…
No konsystencja podobna do meduzy.
Obrzydliwe, cokolwiek to jest.
Faceci są obrzydliwi.
Na szczęście bywamy też zabawni.
To chyba pomaga nam przetrwać wstyd dojrzewania,
bo kobiety by oszalały,
gdyby widziały, jaką młody odwala manianę,
kiedy uczy się sprawnie masturbować.
Stary.
Jedna wstydliwa porażka za drugą.
I chyba kobiety znają temat najlepiej,
bo jak same ogarniacie swoją muszelkę,
nie zrozumiem i za milion lat.
Wrzucone gdzieś na dziko bez instrukcji obsługi.
Same musicie to ogarnąć. I dajecie radę!
Same, jestem z każdej z was dumny.
Naprawdę.
Bez was nie poradzilibyśmy sobie.
A jeszcze do tego prowadzicie nas jak za rączkę,
a już same podstawy są wyczerpujące.
Panowie.
Ile razy robiliście jej palcówę tak długo,
że rano budziliście się…
Czy byłem wczoraj na kręglach?
Byłem cały dzień na ściance wspinaczkowej?
Cały dzień chodzę z palcami Spider-mana,
bo nie mogę…
Nie mogę wyprostować ścięgien.
Nie da rady nic chwycić.
Świetnie. Ty doszłaś, a mnie poraziło.
Czad. Tak.
Boli.
Jesteście bardzo silne, brawo.
Niewątpliwie kobietom jest trudniej.
Faceci się wstydzą, bo nie słuchamy niczyich rad.
Jest tylko metoda prób i błędów, a błędów się nie zapomina.
Każdego z was kiedyś nakryto,
może nawet tego nie wiecie.
Myślicie, że jesteście cwani.
I dobrze, trzeba mieć swój system.
Każdy dorosły facet tutaj wie,
jak, kiedy i gdzie to robić,
zna strefy czasowe i przesilenia letnie.
To cała skomplikowana procedura,
uczymy się tego na własnej skórze.
Dzięki Bogu nie dałem się na tym złapać.
Nie podniósłbym się po tym,
ale pamiętam, jak pierwszy raz przyłapano mnie na porno.
Miałem…
Miałem 12 lat.
Na swoją obronę powiem, że nie szukałem pornosów,
a prezentów gwiazdkowych w sypialni rodziców.
Była połowa grudnia. Po szkole miałem parę godzin
przed powrotem mamy z pracy.
Zrobili świąteczne zakupy, więc myszkowałem u nich.
Węszę. Najpierw sprawdzam pod łóżkiem.
Mój potwór łóżkowy.
„Szukasz nowej dziwki?”
„Nie teraz. Teraz mam inną misję”.
Szafa.
Tam się trzyma towar.
Idę do szafy pewnym krokiem.
Otwieram.
Nic.
Już chciałem dać za wygraną i wracać,
kiedy usłyszałem głos,
w głowie albo spod łóżka.
Mówił:
„Sprawdź górną półkę”.
Posłuchałem.
Niby typowa górna półka w szafie rodziców.
Z przodu koce, z boku bluzy.
Ale mój wzrok przykuł kawałek niebieskiego kartonu
wystający zza koców.
Zdjąłem koce i ujrzałem
ogromne
pudło po piwie Bud Light.
Ale jedno z tych wielkich, na 64 puszki.
Macie ojczymów? Wiecie, o czym mówię.
Pudło piwa „to nie moja prawdziwa rodzina”.
Ale już jako 12-latek wiedziałem,
że tam nie ma piwa.
„Tam na bank są prezenty”.
I były.
Wyciągam pudło,
największe pudło porno, jakie widziałem.
Wypełnione 40 kasetami VHS,
które mój ojczym zgromadził w trakcie swojej „kariery”.
Przeglądam je. Mają różne, dziwne nazwy.
Jedna to April 2003,
przestraszyłem się, to imię mojej mamy.
Lepiej, żeby tu był maj, czerwiec, lipiec.
Lepiej, żeby…
Lepiej, żeby to była data, nie terapia.
Nie ryzykuję, biorę taką bez opisu,
odkładam pudło i koce na miejsce.
Biegiem do pokoju, mam tam magnetowid.
Oglądam.
Długo.
Należało mi się. Zaszalałem.
Ale po pierwszym razie zacząłem się zastanawiać.
Niewiele kobiet wie, jak ważną rolę odgrywa porno
w procesie uczenia się młodego mężczyzny.
Zanim zobaczymy porno, nie wiemy nic,
choć udajemy, że wiemy.
To bomba informacji do przyswojenia.
To pogmatwane dla młodego, niedoświadczonego.
Wtedy nie wiesz, że porno
to nie prawdziwy seks.
Nawet nie pomyślisz, że to dwie różne rzeczy.
Ja po obejrzeniu myślałem,
że seks jest tylko w pięć osób.
Myślałam, że seks to gangbang.
Potrzebuję lepszych przyjaciół.
Nie Alexa.
To też dużo potrzebnych informacji
dla zarozumiałych, głupich ludzi w tym wieku.
Gadaliście z gimbazjalistą?
„Zerżnąłem 100 dziewczyn na ostatniej przerwie”.
„Jesteś prawiczkiem”.
Jak rok później zobaczymy porno, to jest:
„O kurde”.
„Cipka jest o wiele niżej, niż myślałem”.
Zanim chłopak zobaczy porno, myśli, że cipka jest tutaj.
Myślimy, że wchodzimy wam fiutem w pępek.
I taki jest seks. Prawda?
Oby miała wklęsły.
Wiele nowych informacji do przyswojenia.
Bawię się. Jaram.
Nie mogę się doczekać budy. Powiem kumplom, będę rządził.
Ale byłem tak podekscytowany,
że popełniłem błąd nowicjusza.
Nawet nie pomyślałem, żeby odłożyć na miejsce.
Odłożyłem pudło i koce, ale myślę, „tyle tego ma”.
Nie zauważy, że jednego nie ma, co nie?
Błąd.
Tego samego wieczora, o 23.00.
Nawet 24 godziny nie miałem taśmy.
Siedzę w pokoju i pakuję się do szkoły.
Czołgam się do łóżka. Jestem wykończony.
Od tego notowania.
Dobrze mi i przytulnie w pościeli,
pod kołderką.
Słyszę, jak ojczym wraca z nocnej zmiany.
A codziennie w domu było słychać to samo.
Wiedziałem, co robił, bez patrzenia.
Codziennie te same dźwięki.
Wchodzi przez garaż, w kuchni otwiera piwo,
przez salon idzie do sypialni,
włącza prysznic i zdejmuje robocze ciuchy.
I tak co noc.
Ale tej nocy
słyszę, jak otwiera piwo,
przechodzi przez salon do sypialni…
A prysznic?
Jakieś 20-25 sekund ciszy.
A potem słyszę
na cały dom:
„Kurwa mać”.
Myślę sobie: „Może chodzić o cokolwiek”.
Oby moja mama go zdradzała.
W domu pięć osób, kto inny go wkurzył.
Bo po tym okrzyku nastąpiły kolejne dwie minuty
zupełnej ciszy.
Ja w pokoju: „Co się, kurwa, dzieje?”.
Bo potem znowu słyszę kroki.
Zbliżają się,
coraz cięższe.
Pocę się i sztywnieję, przerażające w tym wieku.
Pierwszy raz miałam nadzieję, że tajemnicze kroki to duch,
najlepiej mojego prawdziwego taty, wtedy to nie miałoby miejsca.
Wiedziałem, że mnie zleje, że mam kłopoty.
Potwór trzyma mnie za rękę. „Nie teraz”.
Może później, zobaczymy.
Kroki ustają pod moją sypialnią.
„Ja pierdolę”.
Skrzypią drzwi.
Zagląda mój ojczym
i mówi tylko…
„Czegoś mi brakuje”.
„Wiem, że ty wiesz,
co ja wiem.
Jak jutro wrócę z pracy,
chcę to odzyskać.
Przewinięte”.
Do początku, czy tam gdzie skończyłeś?
Musimy zsynchronizować zegary.
To teraz nasza kolekcja, no nie?
„Chcesz mieć szlaban?”
Proszę bardzko, zamknij mnie z tym filmem.
Prawda?
Całe lato. Mnie pasuje.
Nie cierpieliśmy się, a to zmieniło naszą relację,
nic nas nie łączyło, wreszcie znaleźliśmy wspólny język.
W końcu miałem przewagę.
Stracilibyśmy wszystko, gdybyśmy na siebie donieśli.
Albo ja, albo twój fiut.
Nie możesz mieć obu.
Umowa?
Tak się zaprzyjaźniliśmy.
Rany.
Tak.
To był dobry zaczyn.
A potem Internet wszystko popsuł.
Lubię internetowe porno, ale nie zbliży was w rodzinie.
Nienawidzę Internetu.
Media społecznościowe, nie cierpię.
Wiem, to dziwne, bo dzięki nim tu jesteście.
Taka ciekawostka. Nie znoszę social mediów.
Nie chciałem ich.
Temat odkładałem latami.
To okropnie negatywne i toksyczne miejsce.
Pełne okropnych ludzi wygadujących straszne rzeczy.
Nigdy nie powinny istnieć.
To okropne, co mówią
ci ludzie, te trolle.
Banda przegrywów
bez znajomych, życia
i zdjęcia profilowego.
Całymi dniami siedzą i cancelują ludzi.
Piszą wredne komentarze, bo ich życie jest do dupy
i nie mogą dostrzec własnego nieszczęścia.
Muszą dołować innych wrednymi komentarzami i wyzwiskami.
Zawsze odpowiadam. Zawsze.
Nie potrafię inaczej! Nie wyobrażam sobie,
że ktoś może po mnie jechać
i nie ponieść żadnych konsekwencji.
To doprowadza mnie do szału.
Wiem, że jako „osoba publiczna”
powinienem być ponad to, świecić przykładem i tak dalej.
A weź żryj gówno.
To kieruję do każdego internetowego debila.
Tak, to bardzo przykre słowa,
ale nie dla osób, które są w porządku,
wnoszą coś pozytywnego do społeczeństwa
i nigdy nie zostawiają negatywa komuś,
kto odważył się podzielić czymś ze światem.
Nie potrzebujemy takich ludzi.
Sorki.
Obłęd, do czego ludzie potrafią się posunąć w Internecie.
W tym roku lecieliśmy z Los Angeles do Vancouver w Kanadzie
na festiwal komedii.
Miałem jeden występ, jedną noc. Szybka podróż, 36 godzin.
Jadę na lotnisko.
Mam ze sobą tylko plecak,
więc można pomyśleć, że pójdzie gładko,
ale obsługa lotniska sama już nie wie,
gdzie ma dać ten plecak,
bo codziennie zmieniają zasady,
a potem robią z ciebie idiotę,
bo nie znasz ich zmyślonych zasad.
Ale bez problemów przechodzę przez odprawę.
Nie sprawdzają plecaka.
Idę przez bramkę do samolotu.
I nawet styka mi ten lot,
bo nie trwa za długo, a siedzę przy oknie.
To bezsprzecznie najlepsze miejsce.
Chyba że pod koniec lotu.
Bo wiecie, jak dają znać, że zaraz lądują?
55 minut przed lądowaniem.
I budzą cię ze snu,
żeby powiedzieć coś głupiego: „Prosimy odsłonić okna do lądowania”.
Bo pilot nie ma swojego lusterka wstecznego.
Dobra, chociaż zdrzemnę się podczas lotu.
Wchodzimy na pokład. To mały samolot,
na pewno lecieliście,
schowki tak małe, że kontrolują bagaż na bramkach.
Na szczęście mam tylko plecak,
który i tak by się tam nie zmieścił.
Wiadomo, idzie pod siedzenie z przodu.
Każdy to wie. Robię to sześć razy w tygodniu.
Siadam i stawiam plecak.
Popełniłem mały błąd,
bo trochę go przepakowałem.
Zajmuje jakieś 75% miejsca pod siedzeniem.
I myślę sobie,
że będzie więcej miejsca i będzie wygodniej,
jeśli włożę go między nogi.
Dużo więcej miejsca.
Mogę być syrenką.
Po problemie. Siedzę i odpoczywam.
Ciekawe, kto siedzi obok mnie?
To serio wpływa na doświadczenia z lotu.
No i mi się trafiło.
Zaraz za mną na pokład wchodzi
dwóch najgorszych możliwych pasażerów.
Obok mnie na środkowym siedzeniu siada trzylatek…
Jak tylko usiadł, oznajmił, że ma trzy latka…
Nożeż kur…
Zaraz mu pogruchoczę kości.
Jasne?
Oby były jeszcze miękkie.
Jestem wkurzony.
Nie przez płacz.
Płacz dziecka mi nie przeszkadza.
Nie kontrolujesz tego, nie panujesz nad tym,
co innego fizyczność twojego dziecka.
Bo przez pół godziny po wejściu na pokład
dzieciak trzymał łapy zaraz przy mojej twarzy.
Jak najgrzeczniej próbuję go zbyć.
Wystarczy.
Ktoś może to przerwać?
Robię wszystko, by jego tata zobaczył,
że to nie w porządku, a on nie zwraca uwagi.
Prawie mu wygarnąłem:
„Zabierz ode mnie to ponętne dziecko”.
Wiem. Obrzydliwe.
Ale co mam zrobić,
żebyś zobaczył, że to złe zachowanie?
Co tu się dzieje?
Straszny amator ten jego tata.
Siedział przy przejściu i przeglądał iPada.
Był…
Bez urazy, tak wyglądał…
Ważył mniej więcej 190 kilogramów.
Był wielki.
Wolałbym już zsikać się na swoim miejscu,
pogodziłem się z tym. W porządku.
Próbuję zachować spokój.
Kołujemy powoli na pas startowy,
a stewardessa sprawdza,
czy wszyscy są zapięci,
zatrzymuje się przy mnie.
Widzi, że mam plecak pod nogami i mówi…
„Proszę pana,
proszę wsunąć plecak pod siedzenie z przodu”.
A ja…
„Nie mieści się, nie szkodzi”.
„Proszę”.
„Mam dużo miejsca, jest wygodnie.
Nie ma problemu. Dziękuję”.
A ona: „Tak nie może być.
Proszę wsunąć tam plecak
albo go odprawię i później go pan odbierze”.
Mówię: „Nie mieści się,
a już wystartowaliśmy”.
„I co zrobicie?”
A ona: „Nie wiem,
nie mój plecak, nie mój problem”.
Nie odzywaj się do mnie jak w Spirit Airlines.
Jestem Amerykaninem
z platynową kartą członkowską.
Jasne?
Wylatałem dość kilometrów, rozmawiajmy jak dorośli.
Oboje wiemy, że to głupi przepis.
Nie przeszkadza.
Widzi?
Olejmy to i lećmy.
A ona: „Nie jest głupi. Blokuje wyjście”.
Tak?
Naprawdę?
W pułapce. Nie w pułapce.
Naprawdę nie ma problemu.
„To nie w porządku.
W razie nagłego wypadku trzeba się szybko ewakuować”.
Mówię: „Słuchaj.
Co blokuje mi wyjście bardziej?
Mój plecak
czy jebany Timon i Pumba
obok mnie?”.
Nawet dzieciak to samo.
Wkurzasz to ponętne dziecko.
I teraz,
wierzcie lub nie, zaczynają się kłopoty.
Jestem w samolocie,
wkurzony.
I mam Wi-Fi.
I jak kompletny debil
od razu wchodzę na Twittera
i tweetuję o mojej sytuacji.
Napisałem tylko tyle.
Przez tę niedorzeczną zasadę zagroziła,
że sprawdzą moją torbę i utrudnią moją krótką podróż.
Choć nikomu to nie przeszkadzało.
Tylko tyle.
O rany.
Nie wiedziałem, że na Twitterze jest
tyle
stewardess.
Mnóstwo.
Wszyscy na Twitterze mają obcykane przepisy lotnictwa
i strzelają nimi na zawołanie.
Setki, setki
obcych wypełnia mój timeline rozwścieczonymi twittami
z powodu mojego stanowiska.
Ogólnie głupi konsensus tych twittów to:
„Co za problem przestrzegać przepisów?”.
To słuchajcie.
Znam zasady.
Wiem, że środki bezpieczeństwa są po to,
żeby wszyscy byli bezpieczni. Rozumiem.
Ale
używajcie czasem mózgu.
Na przykład ograniczenie prędkości na autostradach,
różne w zależności od miasta,
ale średnio to 100 kilometrów na godzinę.
Rozumiem i szanuję, że jest to wyznaczona,
sugerowana prędkość
dla nas obywateli, by utrzymać ruch w odpowiednim tempie.
Rozumiem.
Ale
jeśli naprawdę
jedziesz setką
na autostradzie,
to cię zajebię, jasne?
Jedź szybciej, fiucie.
Działaj instynktownie.
„A depnę tak do 130 jak dorosły,
nie będę się ciągnął”.
Co nie?
Zasady traktuje się instynktownie.
I tak było dla mnie w tym samolocie.
Wiem, gdzie się trzyma torby, każdy wie,
ale nikomu nie wadzę, więc może wyluzujmy?
Nie.
Zamiast tego kłócę się z 700 nieznajomymi przez osiem godzin.
Nawalamy się tweetami.
To jest najlepsze w kłótni z ludźmi w Internecie
na temat twojego doświadczenia.
Nie byli świadkami zajścia, nie znają szczegółów.
Wiedzą tylko to, co im powiedziałeś i co sobie założyli.
Więc bardzo szybko podczas kłótni
rzucają swoimi szalonymi scenariuszami,
które nie mają nic wspólnego z tematem,
ale wydają się uzasadnione.
Nie chciałem odprawiać plecaka, a oni:
„Nie chodzi o twoje bezpieczeństwo,
a o bezpieczeństwo innych.
A jak trzeba będzie lądować awaryjnie w górach
i podczas ewakuacji…”
Powtórz, ale wolniej.
Dawaj.
Myślisz, że przeżyjemy katastrofę?
Jebnięcie w górę?
Argumenty na wszystko: „A jak przeżyjemy?
Twój plecak nie był pod siedzeniem,
wyląduje w przejściu, ktoś się o niego przewróci
i coś sobie zrobi”.
Jeśli
nie potrafisz
przejść
nad pieprzonym
moim 25-centymetrowym
plecakiem JanSport,
by ratować swoje życie,
to tak działa dobór naturalny.
Musisz zdechnąć.
Jasne?
Nie przeżyjesz z wysportowaniem na 1.
Nie mogłem uwierzyć,
że ludzie będą się tak wykłócać o coś,
co nie ma z nimi nic wspólnego.
Robi wrażenie, bo szybko eskaluje.
To jest mentalność tłumu.
Jak w sieci wystarczająco duża grupa ludzi
wkurza się na kogoś,
każdy chce mu przyłożyć.
Oni tak się nie cierpią, że muszą wyładować się na innych.
To ich szansa, a twoja kara.
Jeśli was to kiedyś spotka,
waszą karą będzie to, że powiedzą na was, cokolwiek chcą.
Nieporównywalnie gorsze rzeczy od tego,
co wpakowało was w kłopoty.
Imponujące, choć mnie to nie rusza.
Słuchajcie.
Nigdy nie zranicie moich uczuć.
I tak od dawna jestem martwy w środku.
Mój samolot rozbił się dawno temu
i nie potknąłem się emocjonalnie o plecak.
Co nie?
Możecie się wyżywać.
Musicie o mnie wiedzieć,
wiem to dzięki terapii czy coś…
Jestem bardzo defensywny.
Szybko przechodzę do obrony i zaczynam się bronić,
jeśli czuję, że ktoś mnie atakuje.
I zawsze na śmierć i życie.
Więc możecie sobie po mnie jechać do woli,
mówcie, co chcecie, obrażajcie, jak chcecie,
próbujcie zranić, ale pamiętajcie,
przypierdolę wam słowami.
Sprawię, że będziecie ryczeć.
I wygram każdą bitwę.
Więc jeśli zaczynacie, a ja odpowiadam wam mocniej,
to potem nie zgrywajcie ofiar, jasne?
Tego najbardziej nie cierpię w Internecie.
Najlepszy przykład to ta interakcja na Twitterze
i bluzgi o plecak.
Kłócę się z ludźmi, leci wymiana ciosów,
jest zabawa, marnujemy czas.
Podobało mi się to.
Ale jedna babka przesadziła.
Po prostu nie mogła się zamknąć.
Tweetowała do mnie chyba z 60-70 razy
i starałem się odpowiadać,
na wszystko oczywiście nie dałem rady.
Była jedną z tych bijących osób,
chciała mieć udział w coraz wredniejszych wpisach,
nie bacząc na konsekwencje.
Miałem to gdzieś.
Aż do jej ostatniego tweeta.
Tego nie mogłem przepuścić.
Ostatnie, co mi napisała:
„Nie rozumiem, czemu jesteś takim krnąbrnym mazgajem”.
Powinienem był ją zablokować?
Tak mówi mój rzecznik.
Ale miałem dosyć
grupowego ataku,
700 na 1.
Była bardzo wredna.
Ona zaczęła.
A z jej zdjęcia profilowego wynikało,
że jest…
cięższą kobietą.
Rzuciłem tylko
w swojej obronie:
„Cóż.
Gdybyś nie zajmowała dwóch miejsc,
wystarczyłoby miejsca na mój plecak
na siedzeniu obok”.
Tylko tyle,
generalnie nic niepoprawnego.
Ale jak wiadomo,
dziś każdy chce być ofiarą.
Jak zareagowała?
Ta, która to zaczęła?
„Jak możesz tak mówić?
Szydzi z mojego wyglądu.
Cancelujcie Matta Rife’a”.
Suko, nie skancelujesz mnie jak swojego karnetu na siłownię.
Wypad z mojego feeda”.
To nie ja zacząłem.
Jestem miłą osobą. Nie chcę nikogo zranić,
ale zrobię to.
To nie ma nic wspólnego z nią.
Chciałem tylko ponarzekać na mój plecak.
A zostałem trzynastym powodem tej suki.
Walić to. Powody liczysz, ale kalorii już nie?
Zejdź mi z oczu.
Nie.
Zero współczucia, Waszyngtonie. Nie.
I zanim ktoś z was weźmie jej stronę.
„No nie wiem, Matt.
To personalny atak.
Warto nabijać się z jej wagi
w swojej obronie?
A jeśli dowie się, że wciąż nabijasz się z jej wagi
i tak ją to dotknie, że zrobi coś strasznego,
na przykład… powiesi się.
Jak będziesz się z tym czuł?”
Jak się wspięła?
Tak.
Byłbym zdumiony,
że robią takie mocne liny holownicze.
Naprawdę.
Słuchajcie.
Pieprzyć tych ludzi.
Wasze social media to wasze płótno.
Tworzycie i dzielicie się, czym chcecie.
I jeśli ktoś
ma z tym problem,
to zalejcie ich tym.
Wepchnijcie im do gardeł.
Tylu ludzi nie lubi mnie i mojego humoru.
I wiecie co? Postuję codziennie, bo chcę.
Robię to, co uważam za słuszne, co mnie śmieszy.
Mam nadzieję, że kogoś rozśmieszę, ktoś się uśmiechnie.
Tylko tego chcę.
Kogo obchodzi, że nikt w was nie wierzy?
Pieprzyć ich.
Przez 12 lat nikt we mnie nie wierzył.
Gdyby to wtedy wpłynęło na moje myśli i pomysły,
nie nagrywałbym dla Netflixa
w Constitution Hall, w najlepszym mieście w całym kraju.
Ale co ja tam wiem? Występuję tylko na scenie.
Mam nadzieję, że było przednio.
Wapniaki, dzięki za przyjście. Rano wstajecie.
Słyszała pani o mnie przed przyjściem?
Tak?
Grają TikToka na Hallmarku?
Przestań.
Co to jest?
Co tu jest?
Z ziołem?
50 miligramów, morderca.
Jak z nudów zeżresz 50 miligramów,
zmieniasz zaimki osobowe.
Czarni, dziękuję wam.
Tylko wy.
Całych dwóch.
Nie mam zróżnicowanej bazy fanów.
Nie bardzo.
Dobra. Nie wytykajmy ich.
Nie róbmy im znów szóstego stycznia.
Wiem, to wasze miasto.
Napisy: Paweł Zatryb