Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(แมตต์ ไรฟ์: การเลือกตามธรรมชาติ)
ขอบคุณมากเลย พวก ว้าว
ดีซี เป็นไงกันบ้าง
โอ้ พระเจ้า
ขอบคุณ
ขอบคุณ นั่งลง ทำตัวตามสบาย คุณพระ
ขอบคุณมากๆ เลย
ขอบคุณ
ขอบคุณมากเลย พวก
วอชิงตัน ดีซี
เรากำลังออกเน็ตฟลิกซ์ละ
เรากำลังออกเน็ตฟลิกซ์
นี่เจ๋งไปเลย ให้ตาย ผมอยากให้…
ผมอยากให้คุณตาผมได้เห็นจริงๆ
คุณตา…
ผมอยากพาคุณตามาที่นี่ตลอด
คุณตารู้ว่าผมรักดีซีแค่ไหน
ส่วนคุณตาผมรักแมรีแลนด์ มันเหมือนเป็นรัฐในดวงใจของเขาเลย ซึ่ง…
ก็เป็นปฏิกิริยาที่เข้าใจได้นะ
เว้นแต่คุณเคยไปบัลติมอร์ เพราะที่นั่นก็…
มันเกิดเรื่องบ้าอะไรในบัลติมอร์เนี่ย
แมรีแลนด์เป็นรัฐที่ไม่รู้ว่าจะเป็นแนวไหนกันแน่
แค่เลือกมา…
คือที่นั่นสวยมากนะ แต่ก็น่าเวทนาอย่างไม่มีเหตุผลเลย
พวกคุณช่วยเลือกแนวมาเลยได้ไหม
ทุกคนในแมรีแลนด์เลย พวกคุณจะขับรถเปิดประทุนไปที่ชายหาด
แล้วไปที่บัลติมอร์ แล้วล็อกประตูหน้าต่างแน่น
แบบว่าไม่มีทางสายกลางเลย
ผมเคยไปบัลติมอร์ครั้งนึง
ผมกินมื้อเที่ยงที่นั่น แล้วเด็กเสิร์ฟสาวที่พาคุณไปนั่งที่โต๊ะ
หนังตาเขียวปั๊ด
ไม่ใช่แบบที่ทำให้อยากถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"
เพราะเห็นชัดเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น
เรามองข้ามความจริงไม่ได้เลย จนต้องคิดว่า "นี่เหรอหน้าตาของบริษัทนี้"
"นี่เหรอคนที่คุณส่งมาให้ต้อนรับลูกค้า"
เพื่อนที่ไปด้วยกันผมพูดว่า "ฉันสงสารเธอนะ
ฉันว่าพวกนั้นน่าจะให้เธอทำงานในครัว ที่ที่ไม่มีใคร…
ที่ที่ไม่มีใครต้องเห็นหน้าเธอ"
ผมเลยตอบว่า "แต่ฉันว่าถ้าเธอทำอาหารเป็น
เธอคงไม่ตาเขียวปั๊ดแบบนี้"
ก็นะ…
แค่ลองเล่นมุกน่ะ ดูว่าพวกคุณจะขำหรือเปล่า
แค่อยากลองดูเฉยๆ
ก็แค่อยากลองดูเฉยๆ
ผมว่าถ้าเราเริ่มต้นโชว์ ด้วยมุกความรุนแรงในครอบครัว
งั้นระยะเวลาที่เหลือก็คง…
เล่นมุกไหนก็คงขำมั้ง
แหงละว่าผมสงสารเธอนะ
เธอน่าจะมีหินคริสตัลคุ้มกันภัย เข้าใจที่พูดไหม
เพื่อน เราต้องหยุดเรื่องนี้นะ
ไอ้เรื่องหินคริสตัลนี่ชักจะไปกันใหญ่แล้ว
สาวๆ ครับ เลิกยุ่งไอ้กรวดพวกนี้เถอะ
เราเบื่อที่ต้องเดินเข้าไปในห้องนอนพวกคุณ
แล้วดูเหมือนเราต้องเล่น เกมหมากหลุมชนะคุณให้ได้
ก่อนที่จะได้แอ้มคุณเลย
ไอ้ก้อนกรวดนี่มันมาอยู่อะไรในบ้าน ทานอส
สาบานเลยนะ ปัญหาใหญ่สุดของพวกสาวๆ คริสตัล
ก็คือการที่หินกลายมาเป็นตัวตนของพวกหล่อน
และที่พวกหล่อนพูดถึงมันไม่หยุดด้วย
ขอทีเถอะ จู่ๆ ก็พูดขึ้นมากลางวงสนทนาเฉยเลย
นี่เป็นก้อนโปรดของฉันเลย
นี่คือ…
นี่คือหยกเปรูสีเขียว
มันทำให้ฉันมีกำลังวังชา
และคอยคุ้มกันฉัน
และ…
และเปล่าจ้ะ มันไม่ได้ทำ
มันไม่ได้ทำ โอเคไหม
นั่นเป็นเศษขวดแก้วไฮเนเก้นแตกๆ ที่คุณ…
ที่คุณซื้อมาจากหนุ่มผิวขาวที่ทำผมทรงเดรดล็อก
ที่เปิดสอนชั้นเรียนโยคะกับแพะ
โอเคไหม
พูดมาเลยว่ามันเป็นยังไง ไร้สาระไง
สิ่งเดียวที่กำลังป้องกันอยู่คือผมนี่แหละ
จากการเดตสาวอีกคน ที่จิ๋มรสชาติเหมือนชาหมักคอมบูชา
โอเคนะ
ไม่เอาอะไรฮิปปี้ๆ แล้ว
ไปอาบน้ำเถอะ
ไม่ก็กลับไปใช้ยาระงับกลิ่นเต่าจริงๆ ซะ
ไม่เอายาระงับกลิ่นเต่าออร์แกนิคแล้ว
เพราะกลิ่นมันจางเร็ว กว่าหมากฝรั่งรสผลไม้ซะอีก
โอเคนะ เลิกเลย
ทุกคนจำหมากฝรั่งนั่นได้ไหม
มีรสชาติให้เคี้ยวแค่สองครั้ง
นั่นแหละตอนพวกคุณใช้มัน เคี้ยวไปสองที
แล้วก็เหม็นหึ่งขึ้นมาใหม่
ผมละเบื่อมันจะตายอยู่แล้ว
ไอ้ของฮิปปี้พวกนี้คงทำให้ ผมตายเข้าสักวัน สาบานเลย
ถ้าผมได้ยินแค่อีกคนเดียวพูดว่า ชีวิตของเขาห่าเหวเพราะดาวพุธละก็
ผมจะฆ่าคุณด้วยตัวเองเลย เข้าใจไหม
เลิกยุ่งกับดาวนั่นได้แล้ว
ผมเบื่อเต็มที่แล้วที่พวกคุณสาวๆ โทษทักษะการตัดสินใจแย่ๆ ของตัวเอง
ว่าเป็นความผิดของดาวที่ไม่รู้จักคุณด้วยซ้ำ
จำใส่หัวไว้เลยนะ
โหราศาสตร์ไม่ใช่ตัวชี้นำแสนมหัศจรรย์ของชีวิต
ที่อนาคตของคุณถูกกำหนดไว้บนดวงตา
ไม่ใช่เลย
อนาคตของคุณขึ้นอยู่กับความคิดเห็น และการกระทำของคุณเองต่างหาก
คุณคือคนควบคุมว่าอนาคตตัวเองจะเป็นยังไง
มันไม่ได้อยู่บนนั้น
มันอยู่ในนี้ตลอดเวลา ขึ้นอยู่กับคุณเลย
มันไม่เกี่ยวอะไรกับดวงดาวเลย
แค่เพราะดาวพฤหัสบดีมีแหวน แล้วคุณไม่มี ไม่ได้แปลว่า…
ไม่ได้แปลว่าคุณควรมองมันอย่างเลื่อมใส
เพื่อขอคำแนะนำอันแสนมหัศจรรย์
แล้วก็เลิกพยายามอธิบายอย่างมั่นใจสักที
เพราะทุกครั้งที่ทำ คุณดูทึ่มมาก
มันน่าหงุดหงิดสุดๆ…
สาวในฝันของคุณจะมองเข้าไปในดวงตาคุณ
แล้วพูดอะไรโง่ๆ
แบบ "คุณรู้บ้างไหมว่าจักรวาลทำงานยังไง"
ไม่รู้ แต่เล่าให้ผมฟังสิ แม่ศาสตราจารย์
"มีดาวดวงหนึ่งชื่อดาวพุธ เวลามันชะลอวงโคจรรอบดวงอาทิตย์
มันทำให้เกิดการโคจรกลับห่างไป 98 ล้านไมล์
เพราะแบบนั้นไง ชีวิตฉันถึงได้ฉิบหายสุดๆ แบบนี้
ที่ชีวิตฉันเป็นแบบนี้ไม่ใช่เพราะตัวฉันเลยนะ
แบบว่า…
ดวงดาวลิขิตมา และเราทุกคนต่างก็เป็นละอองดาว
เข้าใจที่พูดไหม"
ใช่ คุณได้ตายตามลำพังแน่
เพราะคุณรับผิดชอบการกระทำของตัวเองไม่ได้
ชีวิตคุณไม่ได้ฉิบหาย เพราะดาวเคราะห์ดวงหนึ่งบนฟ้าหรอก
แต่เป็นเพราะคุณอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่คาบบุหรี่ไฟฟ้าในปากต่างหาก
และคุณนอนแต่กับพวกผู้ชายที่ต้องยืมรถคุณ
เข้าใจนะ
ใช่เลย
เพราะแบบนั้นแหละชีวิตคุณถึงได้ฉิบหาย
คุณมากังวลกับดาวพุธ ทั้งที่เขาเอารถซาเทิร์นของคุณไปชน
เจอแบบนี้เข้าไปรู้สึกโง่แค่ไหนกัน
ผิดดาวแล้ว นังหนู ให้เดาใหม่
เรื่องนี้จะทำให้ผมตายเข้าสักวัน
ผมรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องของเด็กรุ่นใหม่ด้วย ว่าไหม
ไอ้พวกคริสตัลกับโหราศาสตร์พวกนี้น่ะ
ซึ่งก็มีเหตุผลนะ
ผมโคตรเกลียดพวกคนหนุ่มสาวเลย เกลียดจริงๆ
ใครก็ตามที่อายุเท่าผมหรือเด็กกว่า ผมไม่อยากเกี่ยวข้องอะไรกับคุณทั้งนั้น
พวกคุณหยาบคายจะตาย
คนหนุ่มสาวทำตัวหยาบคายมาก ต่อให้พวกเขาไม่ตั้งใจก็เถอะ
อย่างห้าเดือนก่อน ผมไปสัก รูปจอห์น เลนอนไว้ด้านหลังแขน
และก็เห็นชัดๆ ว่ามันคือจอห์น เลนอน
รอยสักนี้สวยเลย
แต่ทันทีที่ผมโพสต์รูปลงไอจี ทุกคนก็แบบ
"หมอนี่เป็นแฟนคลับแฮร์รี พอตเตอร์เหรอ"
ผมนี่แบบ ไอ้เด็กเปรตพวกนี้นี่
พูดแบบนี้ไม่ให้เกียรติหนึ่งในนักดนตรี ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลเลย
เหมือนจอห์น เลนอนเจอคำสาป อะวาดา เคดาฟราเข้าที่หลัง
เขาเลยไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว ไม่ใช่โว้ย
แว่นเหมือนกันก็จริง แต่นี่เป็นเด็กชายผู้ไม่รอดชีวิต
ผมรู้ และถ้าเรื่องนี้ทำให้คุณเศร้า คุณก็สมเป็นคนดูของผม
ดี ผมชอบคุณมากนะ ดีแล้ว
มันทำให้ผมใจสลายด้วย ดีแล้ว
ให้ตาย ผมเกลียดคนหนุ่มสาวจริงๆ เรื่องนี้ไม่มีทางสายกลางด้วย
ผมเกลียดคนหนุ่มสาว แต่ผมก็…
ผมโคตรรัก…
พวกคนแก่
ให้ตายสิ
มันเป็นความหมกมุ่นที่ไม่ดีต่อสุขภาพเลยละ
พูดจริงๆ นะ ผมอึ๊บมนุษย์ยายได้ในอึดใจเลย
ผมอยากทำจริงๆ
ผมทำแน่
คุณก็ทำได้นะ
ไม่รู้ว่าพวกคุณเคยทำการค้นคว้าไหม
คุณอึ๊บมนุษย์ยายได้เท่าที่ต้องการ แถมไม่ผิดกฎหมายด้วย
ได้มากเท่าที่อยากเลย
คุณแค่ต้องทำเบาๆ จะไปทำแบบ…
คุณไปบีบคอพวกหล่อนไม่ได้ ต้องบีบสายออกซิเจนเอา
เข้าใจนะ
แต่วันนี้ยังก่อน
พวกคุณรอด พวกคุณไม่เป็นไรหรอก
ไสตูดไปเลย
เป็นคนแรกของใครน่ะเห่ยจะตาย เคยเป็นคนสุดท้ายไหมล่ะ
เอาไปอวดได้เลยนะ
โอ้ แม่เจ้า
นั่นน่ะ…
นั่นแหละที่ที่ผมอิ่มหมีพีมัน ผมมาเพื่อฟาดเรียบ
มีคนเรียกผมว่าผู้เสพจิ๋มเลยละ
ผมออกมาเตร็ดเตร่
ขโมยวิญญาณ เข้าใจที่พูดนะ
โอ้ ผมรักคนแก่สุดๆ
ยิ่งคนแก่ที่ร่างกายดูเหมือนลูกกวาดไม้เท้าละก็
เพื่อนเอ๊ย ผมละชอบคนแก่ที่แบบ…
เงยหน้ายังไม่ได้แบบนี้น่ะ
แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่า เหลือเวลาชีวิตอีกแค่ไหนน่ะ
เข้าใจที่พูดนะ
นั่นแหละน้ำหนักของการมีชีวิตที่ดี มันกดอยู่บนแผ่นหลังเขา
คนแก่ต้องมีรูปร่างแย่ๆ แบบนี้แหละ
มันบอกให้รู้เลยว่า พวกคุณใช้ชีวิตกันมาอย่างโชกโชน
ถ้าพวกคุณเจอคนแก่ที่ร่างกายดีๆ
คนพวกนี้ไม่ค่อยได้ทำอะไรนักหรอก
ผมไม่นับถือแน่นอน โทษที
ให้ตายสิ
พวกเขาต้องมีรูปร่างแย่ๆ
เพราะยิ่งคนที่รูปร่างแย่เท่าไร เรื่องเล่ายิ่งสนุกเท่านั้น
ไปทำอะไรมาถึงมีสภาพแบบนี้
เป็นคำถามที่ผมชอบถามมากๆ ตอนไปเยี่ยมคุณยายทวด
ที่บ้านพักคนชราที่ท่านอยู่หลายปีก่อนเสีย
ระหว่างที่ผมเป็นวัยรุ่น
มันคือที่ที่พวกเขาดูแลคุณไปจนวาระสุดท้าย
แม่ผมจะพาเราไปส่งที่นั่นครั้งละสามสี่ชั่วโมง
ซึ่งเยี่ยมมาก ผมอยากใช้เวลาอยู่กับท่าน
แต่ท่านเป็นโรคสมองเสื่อม
เพราะงั้นเวลาผมเข้าไปใน 25 นาที ผมก็จะ "ผมขอไปหาน้ำดื่มเพิ่มก่อนนะ"
ท่านก็จะพูดว่า "เดี๋ยวนี้มีคนดำเต็มไปหมด" ผมนี่แบบ…
แต่จะมีมาอีกแน่นอนครับ
ผมหาข้ออ้างแยกออกไปทำเรื่องของผมได้
ไม่ใช่ว่าผมไม่รักท่าน หรือไม่อยากอยู่เล่นกับท่านนะ
แต่คนเป็นโรคสมองเสื่อมจำอะไรไม่ได้มาก ก็เลยไม่มีเรื่องให้คุยกันเยอะ
และบังเอิญว่ามีชายคนนึงชื่อเลนนี่ อยู่ห้องติดกับของท่าน
เขาจำได้ทุกอย่างเลย
ชายคนนี้เป็นคนที่เจ๋งที่สุดที่ผมเคยเจอ
เขาอายุ 97 ปี และมีชีวิตเจ๋งที่สุดที่ผมเคยฟังมา
เขาจะเล่าเรื่องราวให้ผมฟังเรื่องแล้วเรื่องเล่า นานเป็นชั่วโมงๆ
และเป็นเรื่องที่น่าหลงใหลทั้งนั้น
เขาใช้ชีวิตมาอย่างโชกโชน สู้ในสงครามสามศึก
พิชิตภูเขาห้าลูก
เขา…
ใช่เลย เขาบอกผมว่าเคยอึ๊บโรซา ปาร์คส์ด้วย
ที่ด้านหน้ารถบัสเลยด้วย ผมนี่แบบ…
ผมว่าคุณเป็นโรคสมองเสื่อมแล้วละ
ผมว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นแบบที่คุณจำได้หรอก
แล้วก็นะ ทำด้านหลังรถไม่เป็นส่วนตัวกว่าเหรอ
ผมว่าคุณน่าจะทำอะไรๆ ได้เต็มที่กว่า ถ้าไปทำด้านหลัง แต่ก็นะ
นั่นคงเป็นข้อดีของการเป็นคนหนุ่มสาวละมั้ง
จะไปตรวจสอบความจริงในเรื่องเล่า ของคนแก่ไม่ได้ด้วย ก็ผมยังไม่เกิด
ผมเกลียดการอายุน้อยด้วย ผมไม่รู้อะไรเลย ผมอายุ 28
ผมไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่า ไมเคิล แจ็กสันเป็นคนผิวสีจริงๆ ไหม
พวกคุณเอาแต่พูดว่าเขาเป็น แต่ผมไม่ได้เห็นนี่
ทุกรูปของเขาที่ผมเห็น เขาเหมือนผู้หญิงเอเชียอะ
ผมคงไม่มีวันรู้
นี่ทำให้ผมหงุดหงิดไม่รู้จบ
ผมละรักคนแก่จริงๆ
ผมอยากให้คนดูทุกคนอายุ 65 ขึ้นไปจังเลย
โอ้ พระเจ้า
แบบนั้นชีวิตการทำงานของผมคงสั้นลงมาก แต่ก็นะ…
แต่เวลาพวกเขาย้อนนึกว่า ได้เจอใครบ้างตลอดช่วงชีวิต
มันก็แอบปลื้มอยู่นะ
สิ่งที่ผมชอบมากในเรื่องเล่าของคนแก่
เหมือนตอนฟังเรื่องราวของเลนนี่เป็นชั่วโมงๆ
ก็คือมันให้แรงบันดาลใจ ทำให้ผมคิดถึงเรื่องราวที่ผมอยากเล่าบ้าง
ตอนที่อายุเท่าเขา
ผมหวังว่าตัวเองจะใช้ชีวิตอย่างเต็มเปี่ยม มีเรื่องสนุกๆ มาเล่าต่อ
ผมชอบฟังเรื่องที่เขาออกไปรบ ออกไปผจญภัย เรื่องครอบครัวของเขา
ผมตื่นเต้นเรื่องนี้ที่สุด เพราะผมก็อยากมีครอบครัวในสักวันนึง
ผมตื่นเต้นที่จะได้มีลูก แต่ไม่ใช่ตอนนี้นะ
ไม่ใช่ตอนนี้ ตอนนี้ทุกอย่างกำลังไปได้สวย
เอาจริงๆ ผมกลัวที่จะมีลูกด้วย เพราะผมล้อคนอื่นมาเยอะ
และถ้าคุณเชื่อในกรรม…
ลูกผมได้มีชีวิตบัดซบสุดๆ แน่
ลูกผมคงมีห้าขา แล้วก็มีครีบฉลามบนหลัง
ลูกผมได้เป็นอสุรกายแน่นอน
ผมรู้ว่าตัวเองยังไม่เป็นผู้ใหญ่พอจะคุยเรื่องนั้น
ตอนที่ลูกมาถามว่า "ทำไมหนูถึงเกิดมาเป็นแบบนี้
บ้าฉิบ"
ผมคงจะแบบ…
"เพราะพ่อเป็นคนตลกไงจ๊ะ
ก็นะ
พ่อทำให้คนมากมายหัวเราะ
ลูกก็จะได้ทำแบบนั้นด้วย"
ถึงจะหัวเราะคนละแบบก็เถอะ แต่ก็นะ
ถ้าพวกเขาจ่ายค่าตั๋วก็ต้องยอมละ
ผมว่าสำหรับผม หลักๆ แล้วขึ้นอยู่กับจังหวะเวลา
ผมอยากมีลูกในเวลาที่เหมาะสม
ผมอายุ 28 ถ้าดูตามความจริง ผมก็ยังมีเวลาเหลือเฟือ
ข้อดีของการเป็นผู้ชายน่ะ
เราไม่จำเป็นต้องรีบสร้างครอบครัว
เรามีลูกเมื่อไรก็ได้ที่ต้องการ
ซึ่งผมว่ามันไม่แฟร์กับผู้หญิงเลย
ถ้าคิดถึงการที่ผู้หญิงเป็นฝ่ายที่ต้องอุ้มท้อง
มันไม่สมเหตุสมผลเลยที่ผู้หญิง
เป็นฝ่ายที่ต้องสู้กับนาฬิกาชีวภาพ
มันดูไร้สาระสิ้นดี
เพราะสำหรับผู้หญิง
พวกคุณรอจนโตกว่านี้ได้ แต่ยิ่งแก่ขึ้นเท่าไร เรื่องแปลกๆ…
ก็เริ่มทำให้ลูกคุณเป็น…
เราเรียกว่า "พวกได้พักเที่ยงก่อน"
มันมีชื่อเรียกที่ดีกว่านี้ไหมล่ะ
จะโอดครวญยังไงก็ทำไป
แต่อย่าทำเหมือน 25 นาที ก่อนหน้าที่คุณจะได้รับอนุญาตให้พักเที่ยง
คุณไม่ได้ต้องดูไอ้เด็กพวกนี้
วิ่งหน้าตั้งไปตามทางเดิน
แล้วคุณแบบ…
"ให้ตายสิ
เจ้านารูโตะได้เขมือบสปาเกตตีหมดแน่
เยี่ยมไปเลย"
ไม่ได้บอกว่ามันไม่ดีนะ
ที่จริงผมว่ามันเจ๋งดีออก ที่ได้เห็นการทำงานของพระเจ้า
ถ้าคุณสังเกตดีๆ พระเจ้ามีวิธี ทำให้ทุกอย่างเท่าเทียมกันได้เสมอ
พระเจ้าเอาด้านบวกมาแทนที่ด้านลบเสมอ
เมื่อไรก็ตามที่คุณเห็นคนที่เกิดมาโชคดีน้อยกว่า
ในบางเรื่อง
คุณไม่ต้องห่วงเลย เพราะพระเจ้าจะอวยพรพวกเขา
ให้พวกเขามีคุณสมบัติ มีคุณความดี
บางครั้งก็เป็นชุดทักษะ
เหมือนจะทำให้มันแฟร์นิดๆ ใช่ไหมล่ะ
ผมสังเกตเรื่องนี้ครั้งแรกกับเชส หลานผมเอง เขาเป็นวัยรุ่นแล้ว แต่เขาเป็นออทิสติก
แบบโคตรๆ
อาจไม่ใช่ภาษาที่หมอใช้กัน แต่เขา…
เขาเป็นแน่นอนละ
เขาสื่อสารด้วยคำพูดไม่ได้
เขาเป็นแบบนั้นเลย เขาจะไม่พูดกับคุณ ยกเว้นคุณเป็นแม่ของเขา
ไม่มีการสบตา ไม่รับรู้ว่าคุณอยู่ในห้อง
ค่อนข้างหยาบคายเลยละ แต่นั่นก็…
นั่นคืออาการของเขา
แต่ขอย้ำ เขาได้รับพร…
เขาได้รับพรให้วาดรูปเป็น
แม้แต่ตอนเป็นวัยรุ่น เขาวาดรูปเก่ง กว่าครูศิลปะคนไหนๆ ที่เคยสอนผมอีก
ผมแค่คิดว่ามันเจ๋งดีที่ได้เห็นว่า พระเจ้ามักมีหนทาง
ทำให้ทุกอย่างเท่าเทียมกันได้เสมอ
ผมประทับใจมากนะ
ผมอยากให้ตัวเองหัดสังเกตเรื่องนี้ให้เร็วกว่านี้
มันอาจเปลี่ยนมุมมองที่ผมมองโลก ระหว่างโตขึ้นมาเลย
ตอนยังเด็ก ผมเรียนม.ปลายกับเด็กชื่ออเล็กซ์
อเล็กซ์อายุราวๆ กับผม เราเข้าม.สี่ด้วยกัน
เรียนพละด้วยกัน
เขาเป็นเด็กที่มีความต้องการพิเศษ และเขาก็มี…
เขามีกะปู๋แบบตัวพ่อ
ไม่รู้จะอธิบายยังไงได้อีก แต่หมอนี่ได้รับพรเบ้อเริ่มเทิ่ม
คนอื่นรู้สึกสงสารเขานะ แต่ผมแบบ
อย่าไปสงสารหมอนั่น
เขาทำให้พวกเราจ๋องในห้องล็อกเกอร์ ตลอดทั้งเทอมเลย
ทำให้เราถอยหลังไปชนล็อกเกอร์ พลางอุทาน "แม่เจ้า อเล็กซ์
โครโมโซมพิเศษไปอยู่ตรงนั้นเองเหรอ
ดีใจด้วยนะ เพื่อน"
จนทุกวันนี้ เขาเป็นคนนิสัยดีที่สุดที่ผมเคยเจอ
ผมหวังว่าเขาจะกำลังออกไปทำให้คนเจ็บตัวอยู่ พูดจริงๆ เลย
หล่อนต้องสวมหมวกนิรภัยด้วย
เพราะพวกนี้มักไม่รู้จักกำลังของตัวเอง
แต่เขาเป็นคนดี เขาคู่ควรกับทุกความยาวนิ้วนั่น และ…
ครับ เราเคยล้อว่า เขาเป็นโรคดาวน์กะปู๋ซินโดรม
ใช่เลย
ขอเสียงปรบมือดังๆ ให้อเล็กซ์
ขอแบบดังๆ ให้อเล็กซ์เลย
ก็นะ
เป็นเด็กพิเศษ แต่จู๋ยาวจัดเลย เพื่อนเอ๊ย และนั่นก็…
นั่นแหละสมดุล เข้าใจนะ สุดท้ายแล้วชีวิตก็คือเรื่องพวกนี้
สมดุล
คุณมีทุกอย่างไม่ได้หรอก
บางครั้งคุณก็ตลกอย่างเดียว
แต่ไม่เป็นไร
ผมก็ยังแข่งดอดจ์บอลชนะเขาละน่า
เพราะความอิจฉาล้วนๆ ด้วย "นายไม่ได้ใช้มันด้วยซ้ำ"
ก็นะ แต่ว่า…
พระเจ้าทำงานด้วยวิธีที่ลึกลับละนะ
รู้ไหมอะไรที่ตลก ผมรู้ว่าตัวเองพูดถึงพระเจ้าแปดครั้งได้
ในสองนาทีที่ผ่านมา
แต่ผมไม่ใช่คนเคร่งศาสนานักหรอก จริงๆ นะ
ผมก็หวังว่าจะมีพระเจ้านะ ผมภาวนาทุกวันให้มีพระเจ้า
เพราะแบบนั้นสมเหตุสมผลเยอะ มันจะตอบคำถามมากมาย
แต่บางครั้งมันก็ยากนะ
มีบางอย่างเกิดขึ้น ที่จะทำให้คุณกังขาในศรัทธานิดหน่อย
ยากนะที่จะเลือกนับถือศาสนา
ผมพูดว่ายากที่จะเลือกนับถือศาสนา แต่ผมก็ยังสวมสร้อยไม้กางเขน
ครับ
แต่ก็ด้วยเหตุผลเดียวกับที่คุณพกถุงยาง ไปในเดตแรกนั่นแหละ
ผมหวังว่าจะไม่ต้องใช้มันหรอก แต่ก็นั่นแหละ
เผื่อไว้ก่อน
เผื่อผมตายแล้วพระเยซูพูดว่า "นายไม่ได้เข้ามาในนี้หรอก"
"ฝันไปเถอะ ผมเอาบัตรผ่านมาด้วย"
ให้ผมเข้าไปเลย
ผมจ่ายค่ามีตแอนด์กรีตนี่ไปแล้ว พ่อของท่านอยู่ไหนล่ะ
ครับ ศาสนานี่เป็นเรื่องยากอยู่นะ
แต่ผมก็นับถือมาตลอดนะ ผมนับถือศาสนามาตลอด
ศาสนาของทุกคนเลย ผมให้ความเคารพสุดๆ เลย
มันสำคัญที่คนเราจะมีบางอย่างให้ศรัทธา
อย่างแฟนเก่าของผมนี่ทำให้เข้าใจชัดเลย
นางเคร่งศาสนาสุดๆ
แฟนเก่าผมเป็นคนเคร่งศาสนา ที่สุดคนนึงที่ผมเคยเจอ
ซึ่งตลกมาก เพราะนางไม่ได้ขึ้นสวรรค์แน่นอน
ไม่มีทางเลย เพื่อนเอ๊ย
ไม่ได้ติดสอยห้อยตามผมไปด้วย
นางต้องหนาวเหน็บอยู่นอกประตูสวรรค์ ไปอีกสองสามศตวรรษเลยละ
นางเคร่งศาสนามากนะ
แต่แค่… ไม่ใช่คนดี
พวกคุณรู้จักใครที่เป็นแบบนี้ไหม
พวกเขาเคร่งศาสนามาก จนคุณแบบว่า "ก็น่าจะชดเชยกับบาปที่ทำได้นิดหน่อยนะ"
ชาวคริสต์แบบไหนกัน ที่ตื่นมาอ่านคัมภีร์ไบเบิลทุกเช้า
ทั้งที่เมื่อคืนสิ่งเดียวที่คุณอยากให้ผมทำ คือเลียร่องก้นให้ อะไรเนี่ย
นั่นบทสรรเสริญแบบไหนกัน เยเซเบล
และเธอจะขอร้องฉันยังไงไม่ทราบ นั่นแหละคำถามสำคัญ
เพื่อน ก็มันน่าขยะแขยงโคตรๆ เลย
คุณไม่เข้าใจหรอก ผมไม่กินหัวหอมด้วยซ้ำ
ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะมาทำอะไรแบบนั้น ผมไม่รู้ว่าอะไรเข้าสิง
ไม่รู้ว่ามันเป็นก้นศักดิ์สิทธิ์หรือเปล่านะ
แต่ก้นเจ้าหล่อนแบบว่า…
ทำให้แฟนนางพูดภาษาลิ้นเลย
แต่ก็ยังเลิกกันอยู่ดี
เคยหม่ำก้นใครแล้วเลิกกันไหม
เป็นอาหารมื้อค่ำสุดท้ายที่แย่ที่สุดเลย
มันแบบว่า…
น่าขยะแขยงจริงๆ
รสชาติเหมือนการหักหลังกับเศษเหรียญในปาก
แต่…
มันก็เป็นศาสนาของนางละนะ
ผมไม่ว่าร้ายความเชื่อใครหรอก
ผมเองก็เชื่อในหลายอย่าง
ผมเองก็มีความเชื่อนะ มันอาจไม่ได้หยั่งรากลึกเหมือนศาสนา
แต่ผมก็เชื่อในบางอย่าง ที่ส่งผลต่อชีวิตผมอย่างรุนแรง
ยกตัวอย่างนะ ผมเป็นพวกนอนหลับยาก
ผมมีปัญหาการนอนแบบที่แย่สุดๆ
และส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะ หนึ่งในความเชื่อที่ผมเชื่อที่สุด
คือผีกับอสุรกาย
ผมเป็นผู้ใหญ่อายุ 28 ปี และสิ่งที่ผมกลัวที่สุดคือความมืด
คุณไม่รู้หรอกว่ามีอะไรอยู่ในนั้น
ผมจะบอกให้ มีผีกับอสุรกายไงล่ะ
และพวกคุณก็ดูน่าขันสุดๆ ที่ไม่กังวลเรื่องนี้เลย
ระหว่างใช้ชีวิตในแต่ละวัน
เพราะพวกมันมีจริงสุดๆ
และผมก็โคตรป๊อดเลย พูดจริงนะ
ผมต้องนอนเปิดทีวีทุกคืนเลย
เพราะผมบอกตัวเองให้เชื่อว่าถ้าทีวีเปิดอยู่
พวกผีจะคิดว่าผมชวนเพื่อนมาบ้าน
ผมจะพูดแทรกรายการอะไรก็ตามที่ดูอยู่
แต่เล่นแบบเบอร์ใหญ่เลย
บ้าจริงๆ ที่พวกเราสนุกกันอยู่ในนี้
มีฉันกับเพื่อนผิวสีร่างใหญ่ที่สุดที่เคยเจอ 12 คน
แวะมาดูเรื่องมีนเกิร์ลส์ด้วยกัน
คุณต้องวางกฎพื้นฐานเอาไว้บ้าง
ต้องทำให้ผีรู้ว่า พวกมันไม่ปลอดภัยถ้าเข้ามาในบ้านคุณ
ต่อให้คุณนั่งจ๋องอยู่ก็เถอะ ผีไม่รู้หรอก
คนดำ 12 คนไม่กลัวอะไรทั้งนั้นแหละ
นอกจากกลุ่มคนที่แต่งตัวเหมือนผี
ใช่เลย
ผมบอกแล้วว่าอสุรกายมีจริง
ผมไม่ขอแหย็มกับผีหรอก
คุณเผชิญหน้าพวกมันไม่ได้ด้วยซ้ำ
เพราะสิ่งที่ย้อนแย้งเกี่ยวกับผี
คือยิ่งผีดูไร้เดียงสาและเข้าหาง่ายเท่าไร มันยิ่งน่ากลัวเท่านั้น
พวกผีเด็กนะ ไปให้ห่างๆ เลยนะ
ไม่รู้นะว่าเธอเป็นปิศาจ หรือเป็นเด็กที่ถูกลักพาตัว
แต่ฉันอยากให้เธอออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้
พวกนั้นน่ากลัวที่สุดตลอดเลย ชอบโผล่มาที่ทางเดินดื้อๆ
มาเล่นกับเราสิ
ต้องเป็นคนอังกฤษตลอด
เด็กทุกคนที่ตาย ไม่รู้ทำไมพอมาเป็นผี ต้องพูดสำเนียงอังกฤษหมดเลย
ผีเด็กอังกฤษก็ชอบชวนเล่นตลอด
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผีเด็กอเมริกันจะพูดอะไร
แต่คงน่ากลัวสุดๆ
นึกภาพกำลังคลานขึ้นเตียงตอนตีสาม แล้วได้ยินเสียงว่า
"กูเกลียดโรงเรียนนี้"
แค่อยากเห็นว่าพวกคุณยังขำกันอยู่ไหมน่ะ
แค่อยากลองดูเฉยๆ
แค่ลองเล่นมุกดู
เพื่อนเอ๊ย
พวกผีน่ากลัวจริงๆ นะ
สิ่งเดียวที่ผมกลัวมากกว่าผีคืออสุรกาย
ผมเบื่อแล้วนะที่พวกคุณไม่เชื่อผม
เพราะพวกมันมีอยู่ทุกที่
นี่แหละที่ทำให้อสุรกายน่ากลัว ไม่มีใครรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน
ทุกคนมีทฤษฎีแตกต่างกันไปว่า พวกเขาคิดว่ามันซ่อนอยู่ที่ไหน
ผมเคยได้ยินที่แปลกๆ มา อย่างเช่นหลังผ้าม่านห้องน้ำที่ปิดอยู่
ผมรู้จักคนที่ไม่ยอมใช้ห้องน้ำ เว้นแต่พวกเขาจะเปิดผ้าม่านดูก่อน
เพื่อให้แน่ใจว่าเจ้าอสุรกาย ไม่ได้กำลังตีสบู่ให้เป็นฟอง
กลายเป็นว่าเขาเองนั่นแหละ เป็นคนแปะก้อนเส้นผมไว้กับผนังห้องน้ำ
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ทฤษฎีนี้ยังน่าสงสัยอยู่หน่อยๆ นะ
แต่บางที่ก็ฟังดูเข้าท่ากว่าที่อื่น
ตู้เสื้อผ้านี่ก็น่าจะเป็นไปได้ ค่อนข้างปกติเลย
หลายคนกลัวว่าอสุรกายจะออกมาจากตู้เสื้อผ้า
กลางดึกกลางดื่นแล้วจับคุณกิน
มันก็ฟังดูมีเหตุผลนะ เพราะมันน่ากลัวจะตาย
จะให้มีอสุรกายออกมาจากตู้เสื้อผ้าไม่ได้ แค่คอสตูมแต่งหญิงที่ซ่อนไว้ก็น่ากลัวพอแล้ว
จะบอกว่าไม่เพียงแต่ผมจะมีอสุรกายอยู่ในห้อง
แต่เขายังอาจเป็นเกย์ด้วยงั้นเหรอ
จริงอยู่ที่คุณบอกว่าเขาจะจับผมกิน
คุณไม่ได้บอกว่าเขาจะเริ่มกินที่กะปู๋ผม คุณข้ามรายละเอียดไปเยอะเลย
ตอนนี้ผมเลยมีเงาตะคุ่มเกย์ๆ ย่องไปทั่วห้องนอน
ผมถูกลิลนาสเอ็กซ์หลอกหลอนอยู่สินะ
คุณบอกผมหน่อยแล้วกัน
อยากรู้จังว่าเพลงต่อไปที่เขาจะปล่อย มันเกี่ยวกับผมไหม
ก็ไม่งั้นทำไมเขาถึงเลือกสิงตู้เสื้อผ้าผม
ถ้าน่ากลัวน้อยลง ประจบมากขึ้น แบบนั้นผมเอาด้วยได้
ตู้เสื้อผ้าก็ดูมีเหตุผลดี
ผมคงบอกว่าสถานที่อันดับหนึ่งที่พบบ่อยที่สุด
ที่ผมไม่เคยกลัวเลยว่าจะมีอสุรกายซ่อนอยู่
ก็คือใต้เตียง
ผมรู้ว่าเด็กๆ หลายคนก็คิดถึงที่นี่ โดยเฉพาะตอนเราเป็นเด็ก
คุณจะกลัวว่ามีมืออสุรกายยื่นขึ้นมาจับขา
แต่ผมไม่เคยกลัวเลย
ผมว่าเป็นเพราะผมเริ่มช่วยตัวเอง ตั้งแต่ตอนยังเด็กอยู่มาก
พออายุได้ 11 หรือ 12 ปี ผมก็แบบ "เฮ้
ขอมือเอื้อมขึ้นมาบนนี้หน่อย"
จะถือว่าเป็นการช่วยกันเลย เข้าใจนะ
ตอนนี้ผมนี่แหละอสุรกาย
เข้าใจกันใช่ไหม เจ้าตัวร้ายนี่สู้ไม่ได้แน่
ผมจะเอากะปู๋แทงทะลุเตียงไปเสียบปิศาจเลย
มันสู้หลายยกไม่ไหวแน่นอน เพราะมันจะเริ่มเอาอารมณ์มาเอี่ยว
แล้วทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ
คงมาเคาะหัวเตียงผมตอนตีสาม แล้วถามว่า "ตื่นอยู่ไหม"
ฉันต้องไปโรงเรียนตอนเช้านะ เย็นไว้ก่อน
ให้ตายสิ
แกยังไม่เต็มอิ่มอีกเหรอ
ผมว่ามันอยู่ข้างใต้นั้นไม่ได้หรอก
เพราะใต้เตียงผมมีที่ไม่พอ สำหรับอสุรกายกับกองผ้าเช็ดตัวหรอก
เข้าใจนะ
และถ้ามีอสุรกายอยู่จริง มันก็กรอบแกรบมาก
มัน…
มันแอบขึ้นมาโดยไม่ให้ใครรู้ไม่ได้หรอก เสียงคงดังเกินไป
คุณคงได้ยินปิศาจน้ำกามดังมาแต่ไกล
ไม่พลาดแน่นอน
พวกนี้ทำตัวลับๆ ล่อๆ ไม่เป็นเอาซะเลย
น่าขายหน้าจริงๆ
แต่ว่านะ
ไหนๆ ก็พูดถึงปิศาจน้ำกามแล้ว
มีอสุรกายอีกตัวที่หลายคนกลัวกัน ที่ผมว่าเราควรพูดถึงหน่อย
ตัวตลกไง
หลายคนเลยที่ไม่เอาตัวตลก
แม้ว่าจะเคยเดตด้วยสองสามคนก็ตาม นั่นคุณทำตัวเอง แต่ก็นั่นแหละ…
เป็นความกลัวที่เชื่อถือได้ ผมเข้าใจ
ส่วนตัวแล้วผมไม่กลัวตัวตลกหรอก แต่ผมเข้าใจนะ
คือว่าผมมีพี่น้องผู้หญิงสี่คน พวกเธอกลัวตัวตลกสุดๆ
เพราะตอนผมอายุประมาณ 13 ปี
พวกเราดูหนังเรื่องอิท ภาคต้นฉบับ
สำหรับคนที่ไม่รู้ว่าผมพูดถึงอะไรนะ มันมีหนังชื่อว่า "อิท"
สร้างจากหนังสือของสตีเฟน คิง
เป็นเรื่องเกี่ยวกับตัวตลก นักฆ่า-ปิศาจ-อสุรกาย
ที่อาศัยอยู่ในระบบท่อน้ำทิ้ง และจะโผล่ขึ้นมาทางท่อระบายน้ำ
เพื่อกินเด็กๆ นั่นแหละเนื้อเรื่องของหนัง หมอนี่เป็นอสุรกาย
และเราก็ดูเรื่องนี้กันที่บ้านคุณตา
และมันก็ทำให้พี่น้องผมกลัวสุดๆ
จนพวกหล่อนไม่อาบน้ำสามสัปดาห์เลย
พวกเธอกลัวขนาดนั้นเลย กลัวว่าเจ้าตัวตลกจะโผล่ขึ้นมา
ทางท่อระบายน้ำ แล้วจับพวกเธอที่เป็นเด็กกิน
แต่พวกเธอไม่รู้ว่าในตอนนั้น
ผมชักว่าวในห้องน้ำแล้ว
มันเลยแบบว่า…
หมอนั่นกินลูกๆ ของผมมานานแล้ว
ผมว่าเราสร้างสายสัมพันธ์อันดี และความเข้าใจต่อกันแล้ว
คุณจะไม่ฆ่าวัวที่ให้น้ำนมคุณฟรีๆ หรอก
คิดง่ายๆ เลยมันแย่ต่อธุรกิจ
ตัวตลกนี่ชื่อเพนนีไวส์ แต่เขากินไปเยอะมาก
ขอบอกเลย หมอนั่นน่ะ…
หมอนั่นกินอยู่ข้างล่างจนพุงกางเลยละ
แล้วเด็กๆ พวกนั้นก็ลอยด้วย จริงไหม มันลอยอยู่เหนือน้ำ
เหมือนคราบน้ำมันรั่วเลย
แต่คุณไม่ควรชักว่าวตอนอาบน้ำ
เพราะงี้ไงคุณถึงดูเหมือน ลูกกวาดไม้เท้าก่อนวัยอันควร
เพราะคุณเอาแต่โก่งตัวในน้ำร้อน
คุณกำลังถูกขึ้นรูปเหมือนพวกเครื่องดนตรีเป่าเลย
แถมยังเสียเวลาด้วย
เพราะถ้าคุณเล็งฝาท่อพลาด แล้วมันกระเด็นไปเปื้อนรอบอ่าง
คุณต้องเสียเวลาอีก 12 นาที เพื่อใช้มือรองน้ำมา…
มันต้องเล็งให้ตรงเป๊ะ ไม่งั้นมันจะไม่สร้างความเสียหาย
ผมเพิ่งมาคิดได้ว่าผมต้องการคนดูผู้ชายเพิ่ม แบบนั้นคงช่วยได้เยอะ
ถ้าห้องนี้มีผู้ชาย 70 เปอร์เซ็นต์ เหมือนที่มีผู้หญิงอยู่ตอนนี้
มุกเมื่อกี้คงจะขำกันแบบ…
เพราะหนุ่มๆ ทุกคนทำแบบนั้น ส่วนสาวๆ จะแบบ "มันแมงกะพรุนเหรอ"
อะไรเนี่ย
ทำไมมันถึงมาติด…
แต่ถ้าคิดดูดีๆ มันก็ไม่ต่างจากแมงกะพรุนเท่าไรนะ
เพราะมันน่าขยะแขยงไง
พวกผู้ชายน่ะน่าขยะแขยงจะตาย
โชคดีที่เราตลกแบบไม่ได้ตั้งใจ
ผมว่านั่นแหละสิ่งที่ช่วยให้เรา ผ่านความน่าอายของวัยแตกเนื้อหนุ่มมาได้
เพราะพวกคุณสาวๆ อาจเสียสติไปเลยก็ได้
ถ้าได้เห็นว่าเด็กหนุ่มคนนึง
ต้องดูคลิปห่วยๆ เยอะแค่ไหน เพื่อฝึกช่วยตัวเองจนชำนาญ
พูดเลยนะ
มันเป็นความผิดพลาด ที่น่าอายครั้งแล้วครั้งเล่าเลยละ
แต่ผมว่าไม่มีใครเข้าใจความยากนี้ มากไปกว่าพวกผู้หญิงอีกแล้ว
เพราะพวกคุณต้องแหวกดูว่า อะไรเป็นอะไรด้วยตัวเอง
ต่อให้เป็นล้านปี ผมก็คงไม่มีวันเข้าใจ
พวกคุณเหมือนถูกจับเหวี่ยงเข้าไปในความบ้าคลั่ง โดยไม่มีคู่มือผู้ใช้อะไรเลย
ถูกบีบให้หาทางด้วยตัวเอง และพวกคุณก็ทำสำเร็จ
ทำสำเร็จด้วยตัวเอง ผมภูมิใจในตัวพวกคุณทุกคน
จริงๆ นะ
เพราะว่า…
เพราะถ้าคุณหาทางไม่เจอ พวกเราก็ไม่มีวันทำได้
แค่นี้คุณก็ต้องจับมือพาเราทำทีละขั้นแล้ว
และขนาดแบบที่ง่ายที่สุดก็ยังชวนให้หมดแรงเลย
ทุกคนครับ
มีกี่ครั้งกันที่คุณใช้นิ้วให้สาวนานจัดๆ
จนตอนตื่นขึ้นมาวันถัดไป คุณแบบ…
เมื่อคืนฉันไปโยนโบว์ลิ่งมาหรือไงกัน
ฉันไปปีนผาหินในร่มเก้าชั่วโมงมาเหรอ
วันถัดมาผมนี่เดินไปมา ทำมือทำไม้เหมือนสไปเดอร์เลย
เพราะผมยืด…
ผมยืดเอ็นนิ้วมือไม่ได้แล้ว
วันถัดมาผมหยิบอะไรไม่ได้เลย
เยี่ยมเลย คุณถึง ส่วนผมกลายเป็นคนสมองพิการ
เยี่ยมสุดๆ ไปเลย
มันเจ็บนะ
พวกคุณสาวๆ แข็งแกร่งมาก เก่งมากครับ
ผู้หญิงน่ะลำบากว่ามาก ไม่ต้องเถียงเลย
ผมคิดว่าพวกผู้ชายน่าอายกว่าเยอะ เพราะเราไม่ฟังคำแนะนำของใคร
เราเรียนรู้จากการทดลองและข้อผิดพลาดเท่านั้น และคุณไม่ลืมข้อผิดพลาดเหล่านั้นแน่
ผู้ชายทุกคนในห้องนี้เคยถูกจับได้มาแล้ว
ไม่ว่าคุณจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม
คุณไม่ได้ทำตัวลับๆ ล่อๆ อย่างที่ตัวเองคิดหรอก
แต่แบบนั้นดีแล้ว มันจำเป็นต้องเกิด คุณจะได้คิดหาระบบของตัวเอง
ในฐานะผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่ ผู้ชายทุกคนในห้องนี้รู้ว่า
ต้องทำยังไง ที่ไหน เมื่อไร
จะปรับตามเขตเวลาและปรากฏการณ์อายันยังไง
มันมี… มีขั้นตอนที่ยาวและซับซ้อน
แต่เราต้องหาทางให้ได้แม้มันจะเหนื่อยยาก
และขอบคุณพระเจ้าที่ผมไม่เคยถูกจับได้คามือ
ไม่งั้นไม่รู้ว่าจะเลิกขายขี้หน้าได้ยังไง
แต่ผมจำได้ว่าเคยถูกจับได้ครั้งแรกที่ดูหนังโป๊
ตอนนั้นผมอายุ… แม่เจ้า
ผมอายุ 12 ปีได้
ครับ แต่ขอแก้ตัวหน่อย ตอนนั้นผมไม่ได้ตั้งใจหาหนังโป๊มาดูนะ
ผมกำลังหาของขวัญคริสต์มาส ในห้องนอนของผู้ปกครองของผม
เป็นกลางเดือนธันวาคม ผมเพิ่งกลับจากโรงเรียน
มันจะมีเวลาว่างสองสามชั่วโมง ก่อนที่แม่ผมจะกลับจากทำงาน
แต่ผมรู้ว่าพวกท่านซื้อของขวัญคริสต์มาสแล้ว ผมเลยแอบเข้าไปในห้องนอนของทั้งคู่
แอบส่องโน่นนี่นั่น ที่แรกที่ผมดูคือใต้เตียง
อสุรกายใต้เตียงของผมอยู่ในนั้น
"โอ้ นายบอกหาคนช่วยอีกคนเหรอ" ผมนี่แบบ…
"ไม่ใช่ตอนนี้ ฉันกำลังทำอีกเรื่อง โอเคไหม"
ตู้เสื้อผ้า
เป็นที่ที่คุณซ่อนข้าวของไว้ จริงไหม
ผมเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าอย่างมั่นใจเลย
กระชากประตูเปิด
ไม่เจออะไรเลย
ผมกำลังจะยอมแพ้แล้วกลับห้องตัวเอง แต่ได้ยินเสียงนึงก่อน
ไม่รู้ว่าเสียงมาจากในหัวผม หรือว่าใต้เตียง แต่มันพูดว่า
"ดูที่ชั้นบนสุดก่อน"
ผมก็เลยทำตาม
มองแวบแรกมันก็เหมือนชั้นทั่วไป ในตู้เสื้อผ้าของผู้ปกครอง
มีผ้าห่มพับอยู่ด้านหน้า เสื้อฮู้ดอยู่ด้านข้าง
แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาผมคือกระดาษแข็งสีน้ำเงิน
ที่ยื่นออกมาจากด้านหลังผ้าห่ม
ผมเลยยกกองผ้าห่มลง แล้วมันก็เผยให้เห็น…
เจ้าลังเบียร์
ยี่ห้อบัดไลต์ใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่ม
เป็นลังใหญ่เบิ้ม เหมือนเอาไว้ใส่เบียร์ 64 กระป๋องได้
ใครมีพ่อเลี้ยงบ้าง คงเข้าใจที่ผมพูดนะ
ใช่เลย นี่ไม่ใช่ลังเบียร์แบบที่ "ครอบครัวจริงๆ ของฉันจะซื้อแน่นอน"
แต่ผมรู้เลย ถึงจะอายุแค่ 12 ผมรู้เลยว่า
"ไม่มีใครเก็บเบียร์ไว้บนนั้นหรอก
พนันเลยว่าในนั้นเป็นของขวัญแน่ๆ"
และมันก็เป็นจริงๆ
ผมยกเจ้ากล่องนี่ลงมา
มันเป็นกล่องใส่หนังโป๊ที่ใหญ่ที่สุด ที่เคยมีใครเห็นมาเลย
ทั้งกล่องเต็มไปด้วยวิดีโอ 40 ม้วน
ที่พ่อเลี้ยงผมสะสมไว้ ตลอด "อาชีพการงาน" ของเขามั้งนะ
ผมก็เลยรื้อดู มันมีเขียนกำกับไว้ต่างๆ นานา แปลกๆ ทั้งนั้น
อันนึงเขียนว่า เอพริล 2003
ซึ่งน่ากลัวมาก เพราะนั่นชื่อแม่ผม
ผมนี่แบบ "ขอให้มีจูน จูลาย ออกัส อยู่ในนี้ด้วยเถอะ"
ขอให้มีด้วยเถอะ…
ขอให้เป็นชื่อเดือนด้วยเถอะ ไม่งั้นผมได้บำบัดตลอดชีวิตแน่
ผมไม่กล้าเสี่ยง เลยหยิบม้วนบนๆ มาม้วนเดียว
ยกกล่องไปวาง เอาผ้าห่มทับให้เหมือนตอนเจอเป๊ะๆ
แล้ววิ่งกลับห้องพร้อมวิดีโอเทป
ผมมีเครื่องเล่นวิดีโอในห้อง แล้วผมก็ดูมัน
หลายหนเลย
ครั้งแรกสำหรับผม เป็นการให้รางวัลตัวเอง
แต่พอดูครั้งแรกจบ ผมก็เริ่มจดโน้ตจริงๆ จังๆ เลย
เพราะมีผู้หญิงไม่มากหรอกที่รู้ว่า หนังโป๊สำคัญแค่ไหน
ต่อกระบวนการเรียนรู้ของชายหนุ่มคนนึง
เพราะก่อนที่เราจะดูหนังโป๊ เราไม่รู้อะไรเลย
เราแกล้งทำเป็นว่ารู้เฉยๆ
นี่มันเหมือนข้อมูลใหม่สุดสำคัญ ที่เราพยายามซึมซับให้มากที่สุด
แต่มันก็ชวนสับสนมากด้วย เพราะตอนคุณเด็กขนาดนั้นและไร้ประสบการณ์
คุณไม่รู้เลยว่าหนังโป๊
ไม่ใช่เซ็กซ์จริงๆ
ตอนอายุเท่านั้น คุณไม่เข้าใจว่า สองอย่างนี้มันต่างกันเลย
หลังจากที่ผมดูหนังโป๊ไปเรื่องนึง
ผมนึกว่าเรามีเซ็กซ์ได้แค่กับคนห้าคน
ผมนึกว่าเซ็กซ์มีแต่แบบเซ็กซ์หมู่ ผมนี่แบบ "โอ้
งั้นฉันต้องหาเพื่อนดีๆ ให้เยอะกว่านี้แล้ว"
ไม่เอาเจ้าอเล็กซ์
และก็ยังมีข้อมูลดีๆ เยอะมากที่เราต้องการ
เพราะในวัยนั้น เราโง่มาก แต่ดันมั่นหน้าสุดๆ
คุณเคยคุยกับเด็กม.ต้นไหมล่ะ
พวกเราชอบพูดว่า "ตอนคาบสุดท้าย ฉันอึ๊บสาวมา 100 คนเลย เพื่อนเอ๊ย
แกนั่นแหละที่ซิง"
จากนั้นหนึ่งปีให้หลัง เราก็ได้ดูหนังโป๊สักที แล้วพวกเราก็แบบ…
"โอ้ ให้ตายชัก
จิ๋มมันอยู่ต่ำกว่าที่เราคิดเยอะเลยวุ้ย"
เพราะก่อนที่เราจะเคยดูหนังโป๊ เด็กผู้ชายทุกคนคิดว่าจิ๋มอยู่ตรงนี้
เราคิดว่าถ้าเราเดินแอ่นกะปู๋ แล้วมันชนเข้ากับสะดือคุณ นั่นแหละ…
นี่แหละคือการมีเซ็กซ์ เข้าใจนะ
คุณหวังว่าสาวเจ้าจะสะดือโบ๋
มีข้อมูลใหม่เยอะมากๆ ที่คุณพยายามทำความเข้าใจ
ผมมีความสุขนะ ผมตื่นเต้น
ผมแทบรอไปโรงเรียนไม่ไหว ไปโม้กับเพื่อน ผมรู้ว่าตัวเองต้องดูเก๋าสุดๆ
แต่เพราะว่าผมมัวแต่ตื่นเต้น
ผมเลยทำพลาดมหันต์แบบที่มือใหม่ชอบทำ
ผมไม่ทันคิดด้วยซ้ำ… ว่าต้องเอามันไปเก็บที่เดิม
ผมเอากล่องไปวาง เอาผ้าห่มวางทับแล้ว ผมคิดว่า "พ่อเลี้ยงมีตั้งหลายม้วน"
เขาไม่มีทางรู้อยู่แล้วว่าม้วนนึงหายไป ถูกไหม
ผิด
คืนนั้นเลย ตอนห้าทุ่มได้
ผมไม่ได้เก็บวิดีโอไว้นานถึง 24 ชั่วโมงด้วยซ้ำ
ผมอยู่ในห้อง กำลังเตรียมของไปโรงเรียนพรุ่งนี้
จัดกระเป๋าสะพายแล้ว กำลังปีนขึ้นเตียง ผมหมดแรงสุดๆ
หมดแรงจากโน้ตพวกนั้น
ผมซุกตัวสบายอยู่ใต้ผ้าห่ม
เอนกายสบายใจในผ้าห่ม
แล้วผมก็ได้ยินเสียงพ่อเลี้ยงกลับบ้าน หลังจากเลิกงานกะดึก
ทุกๆ คืน เสียงในบ้านมันจะฟังเหมือนเดิม
ผมนึกภาพออกเลยว่าเขากำลังทำอะไรบ้าง
โดยไม่ต้องเห็นเขาทำ
เสียงมันเหมือนกันทุกคืน
คุณจะได้ยินเสียงเขาเข้ามาทางโรงรถ เข้ามาในครัว เปิดเบียร์ที่ตู้เย็น
เดินผ่านห้องนั่งเล่น เข้าห้องนอน
ซึ่งคุณจะได้ยินเขาเปิดฝักบัว แล้วก็ถอดชุดทำงานออก
มันก็เหมือนทุกๆ คืน
เพียงแต่คืนนี้
ผมได้ยินเสียงเขาเปิดกระป๋องเบียร์
เดินผ่านห้องนั่งเล่น เข้าห้องนอน
แต่ไม่มีเสียงฝักบัว
มีแค่ความเงียบ 20 ถึง 25 วินาทีได้
แล้วผมก็ได้ยินเสียง
มันดังลั่นบ้าน
"ห่าอะไรวะเนี่ย"
ผมอยู่ในห้องตัวเอง พลางคิดว่า "อาจเป็นเรื่องอะไรก็ได้น่า"
หวังว่าแม่จะกำลังนอกใจเขาอยู่ในห้องนั้นนะ
หวังว่าเขาจะบังเอิญเข้าไป เจอใครไม่รู้ห้าคนอยู่ในบ้าน
เพราะหลังเสียงตะโกนนั้นสองนาที
มีเพียงความเงียบกริบ
ผมอยู่ในห้องตัวเอง ได้แต่สงสัยว่า "เกิดบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย"
ตอนนั้นแหละที่ผมได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้ง
มันดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
ตึงตังขึ้นด้วย
ผมทั้งแข็งตัว ทั้งเหงื่อแตก เป็นส่วนผสมที่น่ากลัวมากสำหรับเด็กวัยนั้น
เป็นครั้งแรกในชีวิตเลย ที่ผมหวังว่าเสียงฝีเท้าปริศนาจะมาจากผี
อยากให้เป็นผีพ่อแท้ๆ ของผมเลย เรื่องต่อไปนี้จะได้ไม่ต้องเกิดขึ้น
เพราะผมรู้เลยว่าเขาต้องหวดก้นผมแน่
ผมรู้เลยว่าผมเจอปัญหาแน่ ปิศาจใต้เตียงผมบีบมือผมเลย
ผมนี่แบบ "ไม่ๆ อย่าเพิ่ง เย็นไว้ เดี๋ยวก่อน
อาจจะทีหลัง ขอดูเชิงก่อน"
เสียงฝีเท้ามาหยุดที่หน้าประตูห้องนอนผม
ผมคิดในใจเลย "แม่งเอ๊ย"
ประตูเปิดดังเอี๊ยด
แล้วพ่อเลี้ยงผมก็โผล่หน้าเข้ามา
และพูดแค่ว่า
"ฉันพลาดอะไรไปสินะ
ฉันรู้ว่าแกรู้
ว่าฉันรู้อะไร
และพอฉันกลับจากทำงานพรุ่งนี้
ฉันต้องการมันคืน
และกรอให้ด้วย"
ผมนี่ถามเลย "กรอไปต้นเทป หรือตรงที่คุณชักเสร็จล่ะ"
เราต้องคิดระบบระบุเวลากันหน่อยแล้ว
ตอนนี้นี่เป็นคอลเล็กชันของเราแล้ว โอเคนะ
เขาพูดว่า "อยากถูกกักบริเวณหรือไง"
"จะขังผมไว้ในห้องกับหนังพวกนี้เหรอ งั้นก็ขังผมได้เลย"
เข้าใจนะ
ทั้งฤดูร้อนเลยยังได้
มันเป็นจุดเปลี่ยนจริงๆ ในความสัมพันธ์ของเราเลย
เพราะผมกับพ่อเลี้ยงเคยเกลียดกัน เราไม่มีอะไรเหมือนกันเลย
แต่ในที่สุดเราก็มีอย่างนึงที่เหมือนกัน
ในที่สุดผมก็เป็นต่อสักครั้ง
เพราะเราแฉกันเองไม่ได้โดยไม่สูญเสียทุกอย่าง
แบบนี้เยี่ยมเลย
อยากทำร้ายผม หรือกะปู๋ตัวเองล่ะ
คุณจะไม่ทำทั้งคู่นั่นแหละ
ตกลงไหม
เราสานสัมพันธ์กันแบบนั้นแหละ ซึ่งมันก็ดี
ให้ตายสิ
ครับ
เป็นประสบการณ์เชื่อมสัมพันธ์ที่ดีจริงๆ
แล้วอินเทอร์เน็ตก็เข้ามาทำลายทุกอย่าง
ผมชอบหนังโป๊ในเน็ตนะ แต่มันทำให้คุณไม่ผูกพันกับครอบครัวอีกต่อไป
ผมเกลียดอินเทอร์เน็ต เกลียดจริงๆ
ผมทนโซเชียลมีเดียไม่ได้
ผมรู้ว่ามันบ้ามากที่พวกคุณได้ยินแบบนี้ เพราะพวกคุณมาที่นี่เพราะโซเชียลมีเดีย
นั่นแหละเกร็ดตลกๆ เกี่ยวกับผม ผมเกลียดโซเชียลมีเดีย
ผมไม่เคยอยากยุ่งกับมัน
ผมเลิกเล่นหลายปีแล้ว ผมทนมันไม่ไหว
ผมคิดว่าโซเชียลมีเดียเลวร้ายมาก เป็นที่ที่มีแต่แง่ลบและเสียสุขภาพจิต
เต็มไปด้วยคนร้ายกาจ ที่พูดเรื่องร้ายกาจตลอดเวลา
เป็นสถานที่ชั่วร้ายที่สุดที่ไม่ควรมีอยู่
สิ่งที่ผู้คนพูดออกมามันต่ำทรามมาก
คนพวกนี้น่ะ พวกเกรียนนี่
มีแต่พวกขี้แพ้
พวกไม่มีเพื่อน ไม่มีชีวิตข้างนอก
ไม่มีรูปโปรไฟล์
นั่งจ่อมอยู่บ้านทั้งวัน พยายามแคนเซิลคนอื่น
หรือไม่ก็คอมเมนต์อะไรแย่ๆ เพราะชีวิตพวกเขามันห่าเหวสุดๆ
คนพวกนี้อาจนึกภาพชีวิต ที่น่าสังเวชด้วยตัวเองไม่ออก
เลยต้องพยายามลากคนอื่นให้เป็นทุกข์ ด้วยการพิมพ์คอมเมนต์แย่ๆ
และพูดอะไรหยาบคาย
ผมสวนกลับทุกครั้งเลย สวนกลับตลอด
ก็มันอดไม่ได้
ผมไม่เข้าใจความจริงที่ว่า
คนอื่นมาพูดจากับเรา แบบหยาบคายยังไงก็ได้ตามที่ต้องการ
โดยไม่เจอกับผลกระทบทางกายใดๆ เลย
เรื่องนั้นแหละทำให้ผมบ้าไปเลย
และผมรู้…
ผมรู้ว่าในฐานะ "คนสาธารณะ"
ผมควรทำตัวสูงส่งกว่า ควรทำตัวมีคุณธรรมประจำจิตมากกว่า
แต่ไปตายห่าซะไป
ฝากถึงไอ้พวกหัวครก ที่พิมพ์แต่เรื่องชั่วๆ ในเน็ตทุกคนเลย
ผมรู้ว่าพูดแบบนั้นกับคนอื่นมันแรงไป
แต่จากมุมมองของผม ไม่มีคนดีๆ ที่ไหน
ไม่มีคนที่มีส่วนช่วยให้สังคม เป็นไปในทางดีคนไหน
จะลงทุนทิ้งคอมเมนต์ในแง่ลบแบบนี้
ใต้สิ่งที่คุณอุตส่าห์กล้าที่จะสร้างสรรค์ และแบ่งปันกับคนทั้งโลกหรอก
เราไม่อยากได้คนพวกนั้นมาอยู่ใกล้ๆ หรอก
ขอโทษด้วย
มันบ้ามากที่คนเราลดตัว ไปพิมพ์เรื่องต่ำๆ กันในเน็ต
เมื่อต้นปีนี้ เรากำลังบินจากแอลเอ ไปที่แวนคูเวอร์ แคนาดา
เพื่อร่วมเทศกาลตลก
ผมมีโชว์คืนเดียว เป็นการเดินทาง 36 ชั่วโมง รีบไปรีบกลับ
ผมไปที่สนามบิน
ผมเอาไปแค่กระเป๋าสะพายหลัง
ซึ่งคุณคงคิดว่าเหมาะแล้ว เว้นแต่ที่มันไม่ค่อยสะดวกเท่าไร
ตอนที่คุณไปถึงสนามบิน
เพราะฝ่ายรักษาความปลอดภัยไม่รู้ว่า ควรให้กระเป๋าของผมไปอยู่ตรงไหน
และพวกเขาก็เปลี่ยนกฎทุกวัน
แล้วดันมาทำเหมือนคุณเป็นไอ้งั่ง
ที่ไม่รู้กฎที่พวกเขาตั้งขึ้นมา
ในเหตุการณ์นี้เลย ผมผ่านด่านตรวจกระเป๋า
ไม่มีปัญหาอะไร
พวกเขาไม่ได้ขอกระเป๋าไปโหลดใต้เครื่อง
ผมเลยเดินไปที่เกต เดินขึ้นเครื่อง
ที่จริงผมตื่นเต้นกับการบินเที่ยวนี้ด้วย
เพราะมันไม่ได้บินนาน และผมรู้ว่าได้นั่งติดหน้าต่าง
ซึ่งเป็นที่นั่งดีที่สุดบนเครื่องแบบเถียงไม่ได้เลย
ครับ จนกระทั่งตอนถึงที่หมายนั่นแหละ
เพราะคุณรู้ว่าพนักงานจะเดินมาบอก ให้รู้ว่าพวกเขากำลังจะลงจอดยังไง
บอกก่อนลงจอดจริง 55 นาทียังไงล่ะ
และพวกเขาจะปลุกคุณจากการหลับพิงหน้าต่าง
เพื่อพูดอะไรโง่ๆ อย่าง "คุณต้องเปิดหน้าต่าง
ตลอดเวลาที่เครื่องลงจอดค่ะ"
อย่างกับนักบินจะเช็กจุดบอด ตรงที่นั่งผู้โดยสาร 28 เอฟงั้นแหละ
ผมตั้งใจไว้ว่าน่าจะได้งีบนิดหน่อยบนเครื่อง
เราเดินขึ้นเครื่อง มันเป็นเครื่องเล็กกว่าปกติ
เป็นเครื่องบินลำเล็กๆ
ช่องเก็บของเหนือหัวเล็กมาก จนพวกเขาต้องวัดกระเป๋าคุณก่อนขึ้นเครื่อง
ผมโชคดีที่เอาแค่กระเป๋าสะพายมา
เพราะต่อให้กระเป๋าเข้าช่องเก็บของได้ ซึ่งเข้าไม่ได้ เพราะมันเล็กเกินไป
ทุกคนก็รู้ว่าต้องเอากระเป๋าไว้ใต้ที่นั่งด้านหน้า
ผมรู้ คุณก็รู้ ผมทำแบบนี้บ่อยจะตาย
ผมกำลังนั่งบนที่นั่ง วางกระเป๋าไว้ด้านใต้
แต่ผมทำพลาดนิดหน่อย
ผมจัดกระเป๋ามาเยอะไปนิด
มันใหญ่ไปนิด สอดเข้าใต้ที่ด้านหน้าได้แค่ 75 เปอร์เซ็นต์
ผมรู้สึกว่ามันยื่นออกมา แต่ก็คิดว่า รู้อะไรไหม
ที่จริงผมจะมีที่ว่างมากขึ้น และนั่งสบายขึ้น
ถ้าวางกระเป๋าไว้ใต้ขาตัวเองแบบนี้
แบบนั้นจะมีที่ว่างมากขึ้น
ผมจะเตะขาได้นิดหน่อยด้วย
แก้ปัญหาได้แล้ว ทีนี้ผมเลยนั่งเอนหลังสบายใจ
รอดูว่าใครจะมานั่งข้างผม เพราะคนที่นั่งข้างคุณ
มีผลมากๆ ต่อประสบการณ์การบินครั้งนั้นของคุณ
แล้วผมก็ซวยทันที
ที่ตามผมมาติดๆ ระหว่างขึ้นเครื่อง
คือผู้โดยสารยอดแย่แห่งการนั่งติดกันสองคน
ข้างๆ ผม คนที่นั่งตรงกลาง คือเด็กผู้ชายวัยสามขวบ
ใช่เลย ทันทีที่นั่งลงได้ เขาก็ทำตัวแบบเด็กสามขวบ…
ผมนี่แบบ บ้าเอ๊ย
ผมได้แหกอกเจ้าเด็กนี่แน่นอน
โอเคนะ
พนันเลยว่ากระดูกหน้าอกเขายังอ่อนอยู่แน่
ผมนี่หัวเสียเลย
ไม่ใช่หงุดหงิดเสียงร้องนะ
ที่จริงเสียงเด็กร้องบนเครื่องบิน ไม่ได้กวนใจผมหรอก
ผมรู้ว่าคุณควบคุมเรื่องนั้นไม่ได้ แต่สิ่งที่คุณควบคุมได้
คือกายภาพของลูกคุณ
เพราะตลอด 30 นาทีที่เหลือ ของขั้นตอนขึ้นเครื่อง
เจ้าเด็กนี่ไม่ยอมเอามือ
ห่างจากหน้าผมเกินนี้เลย
เอาแต่…
และผมก็ทำทุกอย่างที่สุภาพ เพื่อให้เขาถอยไปแล้วนะ
ผมพูดว่า "โอเค แต่…"
"โอเค ก็ได้ งั้น…"
"พอแค่นี้ก็ได้ ใครก็ได้มาช่วยจัดการเจ้าหนูนี่ที"
ผมทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อเด็กที่นั่งติดทางเดิน
รู้ว่าแบบนี้ไม่โอเค แต่เขากลับไม่สนใจเลย
ผมนี่อีกนิดเดียวจะโน้มตัวไปหาพ่อเขา
แล้วพูดว่า "เฮ้ย
ช่วยอุ้มไอ้เด็กตูดเซ็กซี่นี่ไปห่างๆ ผมได้ไหม"
ครับ ผมรู้ว่ามันน่าขยะแขยง
แต่ผมต้องทำยังไงล่ะ
เพื่อให้คุณสนใจ และรู้ว่าแบบนี้มันไม่เหมาะสม
ให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นตรงนี้
ไม่มีพ่อคนไหนไร้ความรับผิดชอบไปกว่านี้แล้ว
เขานั่งอยู่ติดทางเดิน กำลังดูอะไรไม่รู้ในไอแพด
แต่คนพ่อน่ะ…
ไม่ได้ดูหมิ่นนะ แค่ข้อปลีกย่อยแบบละเอียด…
คนพ่อน่าจะน้ำหนักไม่ต่ำกว่า 195 กิโลเลย
เขาเป็นคนตัวใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่ม
ถ้าผมต้องฉี่ระหว่างบิน ผมคงได้ฉี่ใส่ที่นั่งตัวเอง
ซึ่งผมยอมรับได้ ไม่เป็นไร
ผมพยายามสงบสติอารมณ์
เครื่องออกจากเกตแล้ว กำลังไปที่รันเวย์
พนักงานต้อนรับบนเครื่องกำลังเดินไปมา
เพื่อให้แน่ใจว่าทุกคนคาดเข็มขัด แล้วนางก็มาหยุดตรงแถวของผม
นางเห็นกระเป๋าที่อยู่ใต้ขาผม แล้วก็พูดว่า
"โอ๊ะโอ
คุณคะ
ฉันต้องขอให้คุณเอากระเป๋า สอดใต้เก้าอี้ด้านหน้าด้วยค่ะ"
ผมก็แบบว่า "เอ่อ
มันสอดไม่ได้ แต่ไม่เป็นไรหรอกครับ
ดูสิ
ยังเหลือที่ว่างเยอะเลย แบบนี้นั่งสบายกว่าด้วย
เป็นผมคงไม่กังวลหรอก แต่ก็ขอบคุณนะ"
แล้วนางก็พูดว่า "แบบนี้ไม่โอเคค่ะ
เอากระเป๋าสอดใต้เก้าอี้ด้านหน้าคุณด้วย
ไม่งั้นฉันจะให้โหลดใต้เครื่อง แล้วคุณค่อยไปรับที่สายพาน"
ผมตอบไปว่า "ก็มันสอดไม่ได้
และเครื่องก็กำลังจะออกแล้วด้วย
คุณจะเอายังไงล่ะ"
นางพูดว่า "ไม่รู้สิ
ไม่ใช่กระเป๋าฉัน ไม่ใช่ปัญหาฉัน"
ผมสวนว่า "อย่ามาพูดกับผม เหมือนนี่เป็นสายการบินสปิริตแอร์ไลน์สนะ
ผมเป็นคนอเมริกัน
สมาชิกแพลทินัมรีวอร์ดส์เอ็กเซกคิวทีฟโปร
โอเคไหม
ผมมีไมล์มากพอให้เราคุยกันแบบผู้ใหญ่
และเห็นพ้องต้องกันว่าเราต่างรู้ว่า นี่เป็นกฎที่งี่เง่า
มันไม่ส่งผลต่ออะไรทั้งนั้น
ดูสิ
ช่างมันเถอะน่า เราจะได้บินกันต่อ"
นางก็พูดว่า "มันไม่ใช่กฎโง่ๆ ค่ะ มันกำลังขวางทางออกของคุณ"
ผมก็ตอบว่า "โอ้
จริงอะ
ติดกับอยู่ ออกได้แล้วจ้ะสาว
ผมสัญญาเลยว่าแบบนี้โอเคแล้ว"
"มันไม่โอเคค่ะ ถ้าเกิดเรื่องฉุกเฉินขึ้นมา
คุณจำเป็นต้องออกจากเครื่องให้ได้เร็วที่สุด"
ผมเลยถามไปว่า "นี่
คุณคิดว่าอะไรขวางทางออกผมมากกว่ากัน
กระเป๋าของผม
หรือเจ้าทีโมนกับพุมบ้า
ที่นั่งข้างๆ ผม
ว่าไง"
แม้แต่เด็กก็กรี๊ดตอบ ผมนี่แบบ…
"คุณกำลังทำให้ไอ้เด็กตูดเซ็กซี่นี่โกรธนะ"
ตอนนั้นเลย
จะเชื่อหรือไม่ก็ตาม ตอนนั้นแหละคือนาทีที่ปัญหาเริ่มต้นขึ้นจริงๆ
ผมอยู่บนเครื่องบิน
ผมโกรธ
แล้วผมก็มีไวไฟ
ผมทำตัวเหมือนกับไอ้โง่
นั่นคือทันทีที่เข้าเน็ตได้ ผมก็เข้าทวิตเตอร์
แล้วโพสต์ถึงเรื่องที่เพิ่งเจอ
หลักๆ แล้วผมโพสต์แค่ว่า
ผมคิดว่านี่เป็นกฎที่ไร้สาระ
ที่พนักงานขู่จะโหลดกระเป๋าผม และเพิ่มกระบวนการอันยุ่งยาก
ให้การเดินทางแบบรีบไปรีบกลับของผม
ทั้งๆ ที่มันไม่กระทบใครหรืออะไรเลย
ผมโพสต์ไปแค่นั้น
และ แม่เจ้าโว้ย
ผมไม่ยักรู้ว่าทวิตเตอร์เป็น
แหล่งรวม…
พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน มากันทุกคนเลย
มากันหมดทุกคน
ทุกคนในทวิตเตอร์รู้กฎเครื่องบินทุกข้อ
แล้วเห็นๆ เลยว่ามารุมออกความเห็นกันให้พรึ่บ
เพื่อนเอ๊ย มีคนแปลกหน้า
เป็นร้อยๆ
มาโพสต์เกรี้ยวกราดสุดๆ บนหน้าไทม์ไลน์ของผม
พวกเขาโกรธจุดยืนของผมที่มีต่อเรื่องนี้
และฉันทามติโง่ๆ ที่พวกเขาพูดเหมือนกันก็คือ
"แค่ทำตามกฎ มันจะยากแค่ไหนกัน"
เรื่องมันเป็นแบบนี้
ผมเข้าใจกฎ
ผมเข้าใจว่าทำไมถึงมีการกำหนด ข้อควรระวังด้านความปลอดภัย
เพื่อให้ทุกคนปลอดภัย ผมเข้าใจจริงๆ
แต่ก็นั่นแหละ
ใช้สมองหน่อยได้ไหม
ยกตัวอย่างนะ ผมเข้าใจว่า การจำกัดความเร็วบนทางด่วนส่วนใหญ่
และมันก็ต่างกันไปในแต่ละเมือง
แต่โดยเฉลี่ยแล้ว มันอยู่ที่ประมาณ 65 ไมล์ต่อชั่วโมง
ฉันเข้าใจดีและเคารพว่าความเร็วที่กำหนด
และแนะนำให้ขับตามนั้น
มีขึ้นเพื่อให้พลเมืองแบบเราทำตาม เพื่อให้ขับขี่ด้วยความเร็วที่เหมาะสม
ผมเข้าใจดี
แต่ก็อีกนั่นแหละ
ถ้าหากคุณหาทำ
มาขับรถ 65 ไมล์ต่อชั่วโมงเป๊ะๆ
บนทางด่วนละก็
ผมจะฆ่าคุณแน่นอน คุณเข้าใจไหม
ขับเร็วกว่านี้สิวะ ไอ้หน้ากี
ใช้สัญชาตญาณหน่อย "รู้อะไรไหม ฉันเหยียบนังหนูนี่
ได้สัก 80 แบบที่ผู้ใหญ่ทำกัน
และทำให้การจราจรไปต่อได้"
ถูกไหม คุณใช้…
คุณใช้สัญชาตญาณนำทางกฎ
นั่นแหละที่ผมรู้สึกเกี่ยวกับเรื่องเครื่องบินนี้
ผมรู้กฎกระเป๋าน่า ใครๆ ก็รู้
แต่มันไม่กระทบใครนี่นา
เพราะงั้นช่วยชิลล์หน่อยได้ไหม
ไม่ได้
แทนที่จะชิลล์ ผมกลับมาเถียงกับ คนแปลกหน้า 700 คนนานแปดชั่วโมง
เราโพสต์โต้ตอบกันไปมาไม่รู้จบ
ส่วนดีที่สุดของการเถียงกับคนในเน็ต
ในเรื่องที่คุณเจอมากับตัว
ก็คือพวกเขาไม่ได้อยู่ที่นั่น เพื่อเห็นรายละเอียดเหตุการณ์ด้วย ถูกไหม
พวกเขารู้แค่สิ่งที่คุณเล่าให้ฟัง และสิ่งที่พวกเขาอยากคิดเอาเอง
ดังนั้นหลังจากที่คุณเริ่มเถียงกันปุ๊บ
คนก็เริ่มพูดถึงเหตุการณ์สมมติบ้าๆ ของตัวเอง
ที่ไม่เกี่ยวอะไรกับสิ่งที่คุณพูดอยู่เลย
พวกเขาแค่พูดเพื่อให้ตัวเองดูมีเหตุผล
ผมก็แค่ไม่อยากโหลดกระเป๋า
แล้วก็มีคนมาพูดว่า "มันไม่ใช่เรื่องความปลอดภัยของคุณ
มันเป็นเรื่องความปลอดภัยของคนรอบตัวคุณ
ถ้าเกิดว่าเครื่องตก แล้วต้องลงจอดฉุกเฉินที่ภูเขา
แล้วระหว่างการอพยพคน…"
"พูดใหม่ซิ พูดช้าๆ ให้ตัวเองฟังด้วย
เอาเลย
คุณคิดว่าเราจะรอดจากเครื่องบินตกเหรอ
ที่ภูเขาด้วยเนี่ยนะ"
และพวกเขาก็เถียงได้ทุกเรื่องเลย "แต่ถ้าเรารอดล่ะ
และเพราะกระเป๋าคุณไม่ได้สอดเข้าใต้ที่นั่ง
มันไถลมาอยู่ที่ทางเดิน และระหว่างอพยพ มีคนสะดุดมันเข้า
แล้วบาดเจ็บล่ะ"
ถ้าคุณ…
ก้าว
ข้าม
กระเป๋าเวรนี่
ที่สูงสิบนิ้ว
ยี่ห้อแจนสปอร์ตของผม
เพื่อรักษาชีวิตตัวเองไม่ได้
ก็ถือว่าเป็นการคัดเลือกตามธรรมชาติแล้วโว้ย
เพราะคุณต้องตายชัวร์ๆ
โอเคนะ
คุณไม่ปราดเปรียวพอจะมีชีวิตรอดหรอก
ให้ตาย ผมละไม่อยากเชื่อเลย
ว่าผู้คนจะไปเรื่อยได้ขนาดไหน
เพื่อเถียงเรื่องไม่เป็นเรื่องในเน็ต ที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพวกเขาเลย
มันน่าประทับใจมาก เพราะมันเลยเถิดเร็วมาก
มันเหมือนการรุมทึ้งด้วยความเห็น เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นในเน็ต
เมื่อกลุ่มคนที่มีจำนวนมากพอ
เริ่มโกรธคุณในเน็ต
ทุกคนจะอยากผสมโรงด้วย
เพราะอินเทอร์เน็ต เต็มไปด้วยคนที่คิดกับตัวเองในแง่ลบ
จนต้องเอาไปสาดใส่คนอื่น
นี่แหละโอกาสของพวกนั้น เพราะนั่นแหละบทลงโทษของคุณ
ถ้าคุณเคยมีปัญหาในเน็ต
บทลงโทษของคุณก็คือคนอื่นสามารถ
พูดอะไรกับคุณก็ได้ที่พวกเขาอยากพูด
ทุกอย่างเลย ต่อให้มันเลวร้ายกว่า
สิ่งที่คุณพูดตอนที่ทำให้มีปัญหาทีแรกก็ตาม
มันน่าประทับใจมาก แต่สุดท้ายแล้วเรื่องนั้นก็ไม่เคยกวนใจผม
ฟังนะ
คุณจะไม่มีวันทำร้ายความรู้สึกของผมได้
โอเคไหม ใจผมตายด้านมานานมาก
เครื่องบินของผมตกไปตั้งนานแล้ว
และผมไม่ได้ก้าวข้ามกระเป๋า พูดถึงทางอารมณ์นะ
เข้าใจนะ ก็นั่นแหละ
คุณอยากพูดหมาๆ ถึงผมเท่าไรก็ได้
แต่สิ่งที่คุณต้องรู้เกี่ยวกับผม และสิ่งที่ผมได้เรียนรู้
ผ่านการบำบัด หรืออะไรก็ตาม ก็คือผม…
ดูเหมือนผมจะเป็นคนที่ต้องเถียงจนกว่าจะชนะ
ผมมีความรู้สึกตอบสนองที่รวดเร็วว่า ผมจำเป็นต้องปกป้องตัวเอง
ถ้าผมรู้สึกว่ามีคนมาหาเรื่องผม
และผมไปจนสุดทุกครั้งด้วย
เพราะงั้นคุณจะพูดหมาๆ ถึงผมในเน็ตเท่าไรก็ได้
อยากพูดหยาบคายยังไงก็ได้ คำพูดทำร้ายจิตใจที่คุณอยากพูด
เพื่อพยายามทำร้ายความรู้สึกผม แต่ขอให้รู้ไว้
ผมจะด่าคุณกลับแบบหาทางกลับบ้านไม่ถูกเลย
เป้าหมายผมคือทำให้คุณร้องไห้เดี๋ยวนั้นเลย
ผมจะชนะศึกนี้ทุกครั้งด้วย
ดังนั้นเวลาที่ผมด่าคุณแรงกว่าที่คุณด่าผมก่อน
อย่ามาเล่นบทเหยื่อแล้วกัน โอเคไหม
นั่นแหละสิ่งที่ผมรำคาญที่สุดเกี่ยวกับอินเทอร์เน็ต
และ…
ตัวอย่างที่ดีที่สุดในเรื่องนี้ อาจเป็นการโต้ตอบบนทวิตเตอร์นี่แหละ
ตอนที่เรายังเถียงเรื่องกระเป๋ากันอยู่
ผมกำลังเถียงกับคนอื่นๆ เราด่ากันไฟแลบ
กำลังฆ่าเวลาได้สนุกเลย
ผมกำลังสนุกเลยนะ
แต่แล้วก็มีผู้หญิงคนนึงล้ำเส้น
นางไม่ยอมหุบปากเลย เพื่อนเอ๊ย
นางคนเดียวอาจโพสต์ โต้ตอบผม 60 หรือ 70 ครั้งได้
ไม่ว่าผมจะตอบหรือไม่ คือผมก็ตอบไปเยอะอยู่
แต่ไม่ได้ตอบทุกอันละน่า
นางเห็นคนอื่นผสมโรงด้วย
เลยอยากผสมโรงบ้าง ก็เลยเริ่มพูดจาหยาบคายขึ้นเรื่อยๆ
หยาบขึ้นเรื่อยๆ แบบไม่คิดว่าจะมีผลตามมา
และผมก็ไม่ได้แคร์หรอก
จนกระทั่งโพสต์สุดท้ายของนาง
ผมไม่สนใจโพสต์สุดท้ายไม่ได้จริงๆ
สิ่งสุดท้ายที่นางพูดกับผมก็คือ
"ฉันไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมนายต้องทำตัวเป็นนังสารเลวงี่เง่า
ขี้แยชอบฝ่าฝืนกฎด้วย"
ผมควรบล็อกเธอเลยดีไหม
นักประชาสัมพันธ์ของผมบอกว่าควร
แต่ผมโคตรเบื่อเลย
กับการถูกรุม
หนึ่งต่อเจ็ดร้อย
นางทำตัวหยาบคายสุดๆ
นางเริ่มก่อนเองนะ
และดูจากรูปโปรไฟล์
นางเป็น…
ผู้หญิงร่างใหญ่
สิ่งที่ผมพูด
เพื่อปกป้องตัวเอง
ก็คือ "แหม
ถ้าคุณไม่นั่งควบสองที่
มันคงมีที่ว่างมากพอ ให้ผมเก็บกระเป๋าอย่างปลอดภัย
บนเก้าอี้อีกตัว"
ผมพูดไปแค่นั้น ซึ่ง…
ตามสถิติแล้ว มันก็ไม่ผิด
แต่อย่างที่เรารู้
ทีนี้ใครๆ ก็อยากเป็นเหยื่อ จริงไหม
แล้วนาง
คนที่เริ่มก่อน มีปฏิกิริยายังไงน่ะเหรอ
"เขาพูดอะไรแบบนั้นออกมาได้ยังไง
เขากำลังล้อร่างกายฉัน
แคนเซิลแมตต์ ไรฟ์เลย"
"นังบ้า คุณแคนเซิลผมไม่ได้หรอก ผมไม่ใช่บัตรสมาชิกโรงยิมของคุณ
ก็ออกไปจากหน้าฟีดของผมซะสิ"
ผมไม่ได้มีเรื่องกับคุณนะ
ผมเป็นคนดี ผมไม่เคยอยากทำร้ายความรู้สึกใคร
แต่ผมทำแน่
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับนางด้วยซ้ำ
สิ่งเดียวที่ผมอยากทำคือบ่นเรื่องกระเป๋า
ตอนนี้ผมเลยกลายเป็นนางเอก เรื่อง 13 บันทึกลับหัวใจสลาย
โอเค
ไม่ละ ลืมได้เลย คุณนับเหตุผลเป็น แต่นับแคลอรีไม่เป็นแน่
ไปให้พ้นหน้าผมเลย
ไม่เอาด้วยละ
ไม่เอา
วันนี้เราจะไม่ทำตัวเห็นใจใคร ดีซี ไม่ทำแน่
และก่อนที่พวกคุณคนไหนที่นั่งอยู่ในนี้ จะคิดเข้าข้างนางละก็
ถ้าจะพูดว่า "โอ้ ไม่รู้สินะ แมตต์
นั่นมันเรื่องส่วนตัวเกินไป
มันคุ้มจริงๆ เหรอที่นายไปล้อน้ำหนักเธอ
เพื่อปกป้องตัวเองน่ะ
ถ้าเกิดนางรู้ว่านายยังล้อเรื่องน้ำหนักของนางอยู่
แล้วทำให้นางเสียใจมากจนทำอะไรรุนแรงขึ้นมา
อย่าง… แขวนคอตายล่ะ
แบบนั้นนายจะรู้สึกยังไง"
นางขึ้นไปได้ยังไงก่อน
นั่นแหละ
ผมคงทึ่งน่าดู
ที่พวกเขาทำสายพ่วงแข็งแรงขนาดนั้น ผมคงทึ่งเลยจริงๆ
ผมคงทึ่งไปเลยละ
ฟังนะ
ช่างหัวคนพวกนี้
โซเชียลมีเดียของคุณคือศิลปะของคุณ
คุณสร้างสรรค์และแบ่งปัน
อะไรก็ได้ที่คุณอยากแบ่งปัน
และถ้ามีใคร…
ถ้ามีใครมีปัญหากับเรื่องนั้น
ผมจะบอกให้โพสต์เข้าไปอีก
ยัดลงคอพวกมันเลย
คุณรู้ไหมว่ามีกี่คนที่ไม่ชอบผมหรือโชว์ของผม
รู้อะไรไหม ผมโพสต์มันทุกวันเลย เพราะผมรู้สึกว่ามันถูกต้อง
ถ้า…
ถ้ามันรู้สึกว่าใช่ และผมแค่ทำสิ่งที่คิดว่าตลก
และสิ่งเดียวที่ผมหวังว่าจะได้จากมัน
คือทำให้คนอื่นยิ้มออก และทำให้พวกเขามีความสุข
นั่นแหละสิ่งที่ผมต้องการจากเรื่องนี้
เพราะงั้นใครสนล่ะ ถ้าไม่มีใครเชื่อในตัวคุณเลย
ช่างหัวคนพวกนั้นเลย เป็นเวลานาน 12 ปี
ที่ไม่มีใครเชื่อในตัวผมเลย
ถ้าผมยอมให้มันส่งผลต่อการที่ผม ยอมรับในความคิดและไอเดียของตัวเอง
ผมคงไม่ได้ออกเน็ตฟลิกซ์สเปเชียล ที่ห้องประชุมรัฐธรรมนูญ
ในเมืองที่ผมชอบที่สุดในประเทศนี้หรอก
แต่ผมจะไปรู้อะไร ผมก็แค่เล่ามุกให้คนดูฟัง จริงไหม
หวังว่าทุกคนจะสนุกกันนะ
คนเก่าทั้งหลาย ขอบคุณที่มาครับ ผมรู้ว่าพวกคุณต้องตื่นกันแล้ว
ก่อนมาที่นี่ คุณรู้มาก่อนไหมว่าผมเป็นใคร
รู้เหรอ
ที่ฮอลล์มาร์คเล่นติ๊กต็อกกันด้วยเหรอ
เงียบไปเลย
นั่นอะไร
มีอะไรอยู่ในนี้ เรามี…
ขนมใส่กัญชาเหรอ
ห้าสิบมิลลิกรัม ไอ้ฆาตกร
ถ้าคุณกล้ากินขนมกัญชา 50 มิลลิกรัม ในครั้งแรกที่ลอง
คุณได้เปลี่ยนสรรพนามแน่นอน
ได้เปลี่ยนแน่นอน
คนดำ ขอบคุณนะที่มา
ผมว่ามีแค่พวกคุณสินะ
สองคนละ
ผมก็ดันนึกว่า ตัวเองมีฐานแฟนคลับหลากหลายกว่านี้
ไม่มากเท่าไรแฮะ
โอเค เลิกชี้พวกเขากันเถอะ
แบบนี้เหมือนวันที่เกิดเหตุการณ์ 6 มกราคมเลย
มาชิลล์กันเถอะ
ผมรู้ว่าเรื่องเกิดที่เมืองของคุณ ผมรู้น่า
คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์