Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Çok teşekkür ederim. Vay be!
Ne haber Washington, D.C.?
Aman tanrım.
Teşekkürler.
Sağ olun, oturun, rahatınıza bakın. Aman tanrım.
Çok teşekkür ederim.
Teşekkürler.
Çok teşekkür ederim.
Washington, D.C.
Netflix'teyiz be yavrum.
Netflix'teyiz.
Muhteşem bir şey ya. Keşke…
Keşke dedem de görebilseydi.
Ona…
Hep burayı gezdirmek istedim.
D.C.'yi çok sevdiğimi biliyordu, o da Maryland'e bayılırdı.
Orası en sevdiği eyaletti ama…
Mantıklı bir cevap sayılır
tabii Baltimore'u görmediyseniz…
Baltimore'da ne oluyor lan?
Maryland eyaleti bir türlü tonunu seçemiyor ya.
Bir seç…
Sebepsiz yere hem çok güzel hem de çok varoş.
Birini seçseniz olmaz mı ya?
Maryland'liler arabanın üstünü açıp sahile gidiyor
ama Baltimore'da kapıları kilitliyor.
Ortası hiç yok yani.
Baltimore'a bir kez gittim.
Öğle yemeğine gitmiştim,
restoranda yer gösteren kadının gözü mordu.
Mosmordu. Ne olduğu da belliydi.
Ne olduğu çok barizdi.
Ama orada olmasını anlayamadık, "Şirketinizin yüzü bu mu?" dedik.
"İnsanları karşılayan yüz bu mu?"
Yanımdaki arkadaşım da dedi ki "Üzüldüm kadına.
Bari mutfağa falan koysunlar da kimse…
Kimse görmek zorunda kalmasın."
Ben de dedim ki "Yemek yapabilseydi
zaten gözü morarmamış olurdu."
Yani…
Ortamı yokluyorum, bakalım arıza çıkaracak mısınız.
Görmek istedim.
Gösteriye aile içi şiddetle başlarsak geri kalanı da…
Geri kalanı gayet rahat geçer.
Tabii ki kadına üzüldüm.
Korucu kristallerini yanından ayırmasaymış.
Beyler, artık bir dur demeliyiz.
Kristal mevzusunun boku çıktı artık.
Hanımlar, siktiğimin taşını toprağını bırakın artık, tamam mı?
Yatak odanıza girip sizinle sevişmeden önce
mankalada sizi yenmek zorundaymış gibi bir manzarayla karşılaşmaktan bıktık.
Bu kadar taş evin içinde ne arıyor lan Thanos?
Kristalci kızların en büyük sorunu
bütün benliklerinin ondan oluşması
ve dillerinden düşmemesi.
Aman konuşurken açmayın o konuyu.
"En sevdiğim bu.
Bu…
Bu Peru'dan gelme, yeşil bir yeşim taşı
ve bana güç falan sağlıyor,
bir de koruma sağlıyor
ve şey…"
Hayır, sağlamıyor.
Hayır, tamam mı?
Elindeki kırık yeşil bira şişesi parçası.
Keçili yoga kursu işleten
rastalı bir beyazdan almışsın.
Tamam mı?
Gerçekten neyse öyle de, zırva işte.
Tek koruduğu şey benim,
amı kombuça tadı veren bir kızla daha çıkmaktan koruyor.
Tamam mı?
Hippi zırvalarına son ver.
Git duş al.
Tekrar gerçek deodorant kullanmaya başla.
Meyveli sakız gibi hemen biten
organik deodorantları kullanma artık.
Tamam mı? Yeter artık.
Hani var ya o sakızlar.
Hemen tadı gidiyordu.
İki kez çiğneyince tadı kalmıyordu,
hemen leş kokuyordu.
Bıktım artık be.
Hippi zırvaları sonum olacak ya.
Hayatının gidişatından dolayı Merkür'ü suçlayan birini daha duyarsam
kendi ellerimle öldüreceğim anlıyor musunuz?
Rahat bırakın lan gezegeni.
Düzgün karar veremediğiniz için
sizden haberi bile olmayan gezegenleri suçlamanızdan bıktım hanımlar.
Bunu kafanıza sokun.
Astroloji dediğin geleceğinizi yıldızlarla belirleyen,
büyülü bir hayat rehberi değil.
Hayır, yok öyle.
Geleceğiniz düşünce, fikir ve eylemlerinize bağlı.
Geleceğinizin kontrolü tamamen sizde.
Yukarıda değil. Başından beri içinizdeydi. Size bağlı.
Yıldızlarla alakası yok.
Jüpiter'in yüzüğü var da senin yok diye…
Yukarıdan büyülü tavsiyeler beklemen gerektiği anlamına gelmez.
Bir de açıklarken o kadar emin olmayın, çok aptal görünüyorsunuz.
Çok sinir bozucu.
Rüyalarındaki kız gözlerine bakıp aptal aptal konuşuyor,
"Evrenin nasıl işlediğini nereden bileceksin?"
Hayır, anlatsana profesörüm.
"Merkür'ün yörüngesi yavaşlayınca 150 milyon km uzakta retro yapıyor,
o yüzden hayatım tamamen mahvolmuş hâlde.
Yani basbayağı benim yapabileceğim bir şey yok.
Yani
yıldızlardan geliyor, zaten hepimiz basbayağı yıldız tozuyuz.
Anlıyor musun?"
Yalnız öleceksin.
Çünkü davranışlarının sorumluluğunu üstlenmiyorsun.
Hayatının mahvolmasının sebebi gökteki bir gezegen değil,
ağzında e-sigara olmadan yaşayamaman.
Ve sırf arabanı ödünç almak isteyen adamlarla yatman.
Tamam mı?
Evet.
O yüzden hayatın mahvolmuş hâlde.
Sen Merkür'e bakarken adam senin Saturn'le kaza yapıyor.
Aptal hissettin mi?
Yanlış gezegen anam. Tekrar dene.
Sonum olacak ya.
Bir de genç nesillere has bir şey gibi.
Kristaller, astroloji falan.
Mantıklı da.
Gençlerden nefret ediyorum. Sahiden.
Yaşıtım veya küçüğümseniz sizin bana bir yararınız yok.
Sadece… Çok kabasınız!
Gençler istemeden bile olsa çok saygısız.
Mesela beş ay önce kolumun arkasına John Lennon dövmesi yaptırdım
ve John Lennon olduğu gün gibi ortada.
Güzel de bir dövme.
Instagram'a koyduğum anda dediler ki
"Harry Potter hayranı mıymış?"
Sikeyim bu veletleri ya.
Tarihin en iyi müzisyenlerinden birine büyük saygısızlık.
Sanki John Lennon'a Avada Kedavra çekmişler de o yüzden ölmüş.
Hayır.
Gözlükler aynı ama o, sağ kalmayan çocuk.
Bu da sizi üzdüyse seyircim sizsiniz.
Güzel. Sizi sevdim. Güzel.
Beni de üzüyor. Güzel.
Gençlerden nefret ediyorum ya. Ortası da yok.
Gençlerden nefret ediyorum
ve yaşlıları
öyle bir seviyorum ki.
Aman tanrım.
Çok sağlıksız bir takıntı aslında.
Öyle. Hiç düşünmeden nineleri sikerdim.
Gerçekten.
Yaparım.
Yapılabilir.
Araştırdınız mı bilmem
ama yasa dışı bir durum yok.
İstediğin kadar nine sikebiliyorsun.
Sadece nazik olmak gerek. Çok…
Boğaz sıkmak yok mesela, oksijen borusunu kıvır.
Anlıyor musunuz?
Aman, bugün de ölmedin.
Bir şeyin yok, iyisin.
Bastonunla yürü git.
Birinin ilki olmayı boş ver, sonuncusu olmak var.
Asıl onunla hava atarsın. Aman tanrım.
Bu…
Benim uzmanlığım bu ya. Fena götürüyorum.
Gelen ecel benim.
Gidip
ruhlarını falan çalıyorum, tamam mı?
Yaşlıları çok seviyorum ya.
Baston şekere ne kadar benziyorsa o kadar çok severim.
Oğlum. Şöyle piçleri çok seviyorum…
Kafasını bile kaldıramıyor.
Önünde kaç yıl olduğunu o bile bilmiyor.
Değil mi?
Belini büken şey güzel geçen bir ömrün ağırlığı.
Yaşlıysan duruşun bozuk olacak.
Dolu dolu yaşadığını gösteriyor.
Dik duran yaşlılar düzgün yaşamamıştır.
Saygım yok, üzgünüm.
Ah be.
Duruşu kötü olmalı,
ne kadar kötüyse o kadar güzel hikâyeler anlatıyorlar.
Nasıl bu hâlde geldin?
Ben lisedeyken kalan yıllarını geçirdiği bakım evinde
büyük ninemi ziyaret ederken en sevdiğim kısmı buydu.
Kalan zamanında baktıkları bir tesisteydi,
annem de bizi bazen üç dört saat oraya bırakırdı.
Güzel tabii, ninemle vakit geçirirdim
ama ninem demans hastasıydı
yani 25 dakika oturduktan sonra "Ben bir gidip su alayım" diyordum,
o da diyordu ki "Siyahiler de iyice artmış…"
Tabii, sayıları artmış.
Müsaade isteyip kendi işime bakardım.
Ninemi sevmiyor değildim tabii
ama demans hastaları çok şey hatırlamıyor, konuşamıyoruz.
Ama ne tesadüftür ki yan odadaki Lenny
her şeyi hatırlıyordu.
Ondan kıyak bir adam tanımadım.
Yaşı 97'ydi ve muhteşem bir ömür geçirmişti.
Saatlerce hikâye üstüne hikâye anlatırdı,
hepsi de çok ilginçti.
Dopdolu bir hayat yaşamış. Üç savaşta askerlik yapmış.
Beş dağa tırmanmış.
Şey…
Rosa Parks'ı siktiğini söylemişti.
Otobüsün ön tarafında hem de. Dedim ki…
Bence asıl sende demans var. Yani…
Bence hatırladığın gibi olmamıştır.
Hem otobüsün arkası daha rahat olmaz mıydı?
Yani arkada rahat rahat işini görürdün
ama genç olmanın eksisi de bu.
Yaşlıların dediklerini doğrulayamıyoruz. Görmedim ki.
Genç olmak berbat. Çok cahilim. Yaşım 28.
Michael Jackson siyahi miydi emin bile değilim.
Öyle diyorsunuz ama görmedim ki.
Gördüğüm her fotoğrafında Asyalı kadınlara benziyor ve…
Asla bilemeyeceğim.
Çok sinirleniyorum ya.
Yaşlıları seviyorum.
Keşke tüm seyircilerim 65 yaş üstü olsa.
Aman tanrım.
Kariyerim çok daha kısa olurdu ama…
Ömür boyu izledikleri komedyenleri düşünürseniz gurur verici.
Lenny'yi saatlerce dinlemeye bayılırdım, yaşlıların hikâyelerini çok seviyorum
çünkü o yaşa geldiğimde anlatacaklarımı düşünmeme ilham oluyorlar.
Umarım dolu dolu yaşarım da hoş hikâyelerim olur.
Savaş anılarını, maceralarını, aile hikâyelerini dinlemeyi severdim.
En çok onlar hoşuma giderdi, bir gün ailem, çocuklarım olsun istiyorum.
Ama şimdi değil.
Hayır. Hayat çok iyi gidiyor.
Ayrıca çocuk sahibi olmaktan korkuyorum, bir sürü insanla dalga geçtim.
Ve karmaya inanıyorsanız…
Benim çocuğum boku yedi be.
Çocuğumun beş bacağı, sırtında da köpek balığı yüzgeci olacak.
Tam bir ucube olacak.
O konuşmayı yapacak kadar olgun değilim,
büyüyüp şöyle soracak, "Neden böyleyim ben?
Ha siktir!"
Böyle kalırdım…
"Çünkü baban komik bir adam.
Değil mi?
Bir sürü insanı güldürdüm.
Sen de güldüreceksin.
Başka sebeplerden ama.
Giriş ücretini öderlerse."
Bence asıl mesele zamanlama.
Doğru zamanda çocuk yapmam lazım.
Daha 28 yaşındayım, gerçekçi olursak çok vaktim var.
Erkek olmanın faydası.
Aile için acele etmemize gerek yok.
İstediğimizde yaparız.
Aslında kadınlar için adil değil,
sonuçta düşünürsek bebeği içinde taşıyıp doğuran kadınlar.
Biyolojik saatle yarışanın siz olmanız pek de mantıklı değil.
Çok acayip.
Çünkü kadınlar olarak
daha ileri yaşları bekleyebiliyorsunuz
ama bekledikçe çocuğunuzun şey olma riski…
"Yemekhanede öncelikli" diyelim.
Daha nazik bir ifade var mı?
İstediğiniz kadar sızlanın,
ama öğle teneffüsünden 25 dakika önce
o piçlerin koridorda koştuğunu izlememiş gibi davranmayın.
Şöyle kalıyorduk…
"Kahretsin.
Naruto bütün spagettileri içip bitirecek.
Harika."
Kötü bir şey değil tabii.
Bence Tanrı'nın işleyişini görmek güzel.
Dikkat ederseniz. Tanrı hep eşitlik sağlıyor.
Olumsuzun yerine olumlu koyuyor.
Belli bir açıdan diğer insanlara kıyasla daha az şanslı doğan birini gördüğünüzde
endişelenmeyin çünkü Tanrı onlara
bir özellik, bir nitelik,
bazen de bir yetenek lütfediyor.
Teraziyi biraz dengeliyor.
Bunu yeğenim Chase'de fark ettim. Şu an lise yaşında ve otizmli,
hayvan gibi otizmli,
tıbbi terimi o değildir muhtemelen ama…
Onda var, eminiz.
Konuşmuyor.
Olayı o. Annesi hariç kimseyle konuşmuyor.
Göz teması kurmuyor, yokmuşsunuz gibi.
Bayağı da kaba aslında ama…
Semptomu o.
Ama lütfu da…
Lütfu da resim yeteneği.
Daha lise yaşında bile gördüğüm her resim hocasından iyi.
Bence Tanrı'nın teraziyi dengelemenin bir yolunu bulmasını görmek çok hoş.
Bayağı etkileyici buluyorum.
Keşke onu önceden fark etseydim.
Büyürken bakış açımı değiştirirdi.
Lisemizde Alex diye bir çocuk vardı.
Benimle aynı yaştaydı. Aynı zamanda liseye girdik.
Beden dersimiz vardı.
Özel ihtiyaçları olan biriydi ve onda…
Onda öyle…
Öyle bir yarak vardı ki.
Başka nasıl denir bilmiyorum. Basbayağı lütuf gibiydi.
İnsanlar ona üzülüyordu.
Siktirin lan.
Bütün dönem soyunma odasında bize eziyet ederdi.
Hepimiz duvara sinerdik, derdik ki "Oha lan Alex!
Fazladan kromozom oraya mı gidiyor?
Helal olsun sana."
Bugüne kadar tanıdığım en iyi insandı. Umarım partneri dayanıklıdır.
Asıl kadına kask lazım.
Ne kadar güçlü olduklarını bazen fark etmiyorlar.
Ama iyi bir adam. Her santimini hak ediyor ve…
Evet, derdik ki
"Down sikdromu var."
Evet.
Alex'e selamlar.
Evet.
Küçük servisle gelirdi ama otobüs gibi malı vardı.
İşte denge. Hayat da bundan ibaret zaten.
Denge.
Her şeye sahip olamazsın.
Bazen sadece komik oluyorsun.
Sorun değil.
Ama yakantopta sikerdim onu.
Sırf kıskançlıktan. "Kullanmıyorsun bile."
Evet ama…
Tanrı'nın işine akıl ermezmiş.
Komik olan da şu, son iki dakikada sekiz kez Tanrı dedim.
Dindar biri de sayılmam. Gerçekten.
Umarım vardır. Her gün vardır diye dua ediyorum.
Mantıklı olurdu, birçok soru cevaplanırdı.
Bazen zor oluyor.
Bazen bir şeyler oluyor, insanın inancı sarsılıyor.
Din seçmek zor ya.
Din seçmek zor diyorum ama yine boynumda haç asılı.
Evet.
Ama ilk buluşmaya prezervatif götürmek gibi bir şey.
"Umarım gerek olmaz ama ne olur ne olmaz.
Ne olur ne olmaz."
Ölürsem de İsa "Buraya giremezsin" derse diye.
"Hadi oradan. Biletim hazır.
Al içeri.
Parasını verdim, baban nerede?"
Evet, din konusu zor bir konu ya.
Ama dine hep saygı duydum.
Herkesin dinine saygım sonsuz.
Bence insanların bir şeye inanması çok önemli.
Eski sevgilim de bayağı inançlıydı.
Aşırı dindardı.
Eski sevgilim tanıdığın en dindar insanlardan
ama çok komik çünkü cennete giremeyecek.
Hayatta olmaz lan. Benim davetlim olarak bile gelemez.
Kapıların önünde birkaç yüzyıl beklemesi gerekecek.
Çok dindardı
ama iyi bir insan değildi.
Öyle insanları biliyor musunuz?
O kadar dindar oluyorlar ki "Bir şeyin telafisi mi bu?" diyorsun.
Her sabah İncil okuyan bir Hristiyan
nasıl dün gece benden götünü yalamamı ister ki? Yani…
Bu hangi emir İzebel?
Beni nasıl ikna ettin? Asıl soru o.
Çok iğrenç bir şey lan.
Ben soğan bile yemem.
Böyle bir şey yapacağım hiç aklıma gelmezdi, bana ne oldu?
Kıç Kutsal Ruh'u falan mıydı acaba?
Ama ben
dilimin dönmediği işlere kalkıştım. Sırf…
Yine de ayrıldık.
Hiç götünü yediğiniz birinden ayrıldınız mı?
Öyle Son Akşam Yemeği olmaz olsun.
Çok…
İğrenç bir şey.
Tadı ihanet ve bozuk para gibi.
Ama…
İnanç onun inancı.
Kimsenin inancını hor görmem.
Benim de inançlarım var.
İnançlarım var. Dinler kadar köklü olmayabilirler
ama inançlarım var ve hayatımı bayağı etkiliyorlar.
Mesela hiç doğru dürüst uyuyamam.
Korkunç uyku sorunlarım var
ve bir kısmının suçlusu da en büyük inançlarımdan birinin
hayalet ve canavarlar olması.
28 yaşında koskoca adamım ve en büyük korkum karanlık.
Karanlıkta ne var bilmiyorsun.
Hayalet ve canavar var.
Bu konuda sürekli endişelenmediğiniz için gülünç duruma düşüyorsunuz.
Tabii ki gerçekler.
Çok korkağım ya. Gerçekten.
Basbayağı her gece televizyon açık uyumak zorundayım.
Çünkü televizyon açıksa
hayaletlerin misafirim olduğunu sanacağına
kendimi ikna etmiş durumdayım.
O yüzden izlediğim şeylere yorum falan yapıyorum,
iyice abartıyorum.
Hepimiz burada ne kadar çok eğleniyoruz ya!
Ben ve çam yarması gibi 12 siyahi kankam.
Takılıyoruz, Kötü Kızlar izliyoruz.
Temel kurallar koymak lazım.
Hayaletlere evinizde güvende olmadıklarını bildirmek lazım.
Eve yerleşmişsin. Haberleri yok.
On iki siyahi hiçbir şeyden korkmaz.
Hayalet kılıklı insanlar hariç.
Evet.
Canavarlar gerçek demiştim.
Hayaletleri hiç sevmem.
Karşılarına bile çıkamıyorsun
çünkü hayaletlerin ironik yanı
hayalet ne kadar masum ve dostaneyse o kadar korkunçtur.
Çocuk hayaleti. Siktir git lan.
İblis misin, kayıp ilanı mı bilmem ama çık git evimden.
En korkuncu hep onlar oluyor, koridorda çıkıveriyorlar.
"Gel bizimle oyna."
Hep İngiliz'ler.
Tüm ölü çocuk hayaletleri niyeyse hep İngiliz oluyor.
Ölü İngiliz çocukları oyun peşinde.
Amerikalı çocuk hayaleti olsa ne derdi ki?
Ama çok korkunç olurdu.
Gecenin üçünde yatıyorsun, diyor ki
"Bu okuldan nefret ediyorum."
Hâlâ iyi misiniz diye baktım.
Görmek istedim. Kontrol ediyorum.
Dostum.
Hayaletler çok korkunç.
Hayaletten çok korktuğum tek şey canavarlar
ve ciddiye almamanızdan bıktım usandım.
Çünkü her yerdeler.
Onların sorunu o. Kimse yerini bilmiyor.
Herkes farklı yerlerde saklandıklarını düşünüyor.
Garip yerler duydum. Mesela kapalı duş perdesi.
Önce duş perdesini açıp yıkanan canavar var mı diye bakmadan
tuvaleti kullanmayan insanlar tanıyorum.
Yıllardır duvarlara tutam tutam saç yapıştıran oymuş demek.
O konuda biraz şüpheciyim.
Bazı yerler daha mantıklı.
Gardırop çok söyleniyor, standart.
Gece yarısı dolabı açıp yiyecek diye korkan var.
Mantıklı. Çok korkunç lan.
Hem dolap kapısı açılıyor hem de canavar, iki kat korkutucu.
Yani hem odamda canavar var
hem de eşcinsel mi olabilir?
Beni yiyecek demiştin.
İlk sikimi yiyeceğini söylemedin, detayları atladın.
Şimdi yatak odamda eşcinsel bir karanlık dolaşıyor.
Lil Nas X bana musallat oluyor.
Haberim olsun.
Acaba yeni şarkısı benim hakkımda mı?
Niye benim dolabımı seçti ki yani?
O korkutucu değil, iltifat gibi. Bana uyar.
Dolap mantıklı.
En sık canavar saklandığı düşünülen yer yatağın altı
ama ben hiç orada olmasından korkmuyordum.
Evet, özellikle çocukken en sık düşünülen yerlerden biri.
Canavar eli uzanıp bacağını tutacak falan diye korkuyorlar.
Ben hiç korkmadım.
Sanırım mastürbasyona erken yaşta başladım diye.
Yani 11 12 yaşlarında dedim ki "Eh,
buraya bir el uzanırsa
yardım etmiş olur." Değil mi?
"Artık canavar benim."
Bünyesi kaldırmaz zaten onu.
Yatak iblisimi bayılana kadar sikerdim.
Öylesine hazır değil. Bana âşık olur,
beni kıskanır falan.
Gecenin üçünde yatağa vuruyor, "Uyanık mısın?" diyor.
"Sabah okul var. Sakin ol. Sakin.
Of be.
Doymadın mı?"
Yatağın altına sığmaz diye düşündüm.
Yatağımın altına hem canavar hem de o kadar havlu sığmazdı.
Anlıyor musunuz?
Canavar varsa da leş gibi olmuştur.
Hiç…
Sinsice yaklaşamaz, çatır çutur ses çıkarır.
Döl iblisinin sesi metrelerce öteden duyulur, gerçekten.
Hiçbir gizliliği yok yani.
Çok yazık.
Ama
döl iblisi demişken…
İnsanların sık sık korktuğu başka bir canavar da var.
Palyaçolar.
Palyaçodan korkan çok var.
Birkaçıyla çıkmış olsanız bile. Suç sizde. Yine de…
Anlaşılır bir korku.
Ben korkmuyorum ama anlıyorum.
Dört kız kardeşim var, dördü de çok korkuyor.
Ben 13 yaşında falanken
birlikte orijinal O filmlerini izledik.
Ne dediğimi anlamayanlar için, O adında bir film var.
Stephen King'in kitabından uyarlanmış.
Konusu katil, iblis, canavar bir palyaço.
Kanalizasyonda yaşıyor, giderlerden çıkıp çocukları yiyor.
Film bu yani, canavar o.
O filmi dedemlerin evinde izledik.
Ve kardeşlerim o kadar çok korktu ki
üç hafta duş almadılar.
O kadar korkmuşlardı,
çocuk oldukları için giderden çıkıp onları yiyecek diye.
Haberleri yoktu ama o zamanlar
ben duşta attırıyordum zaten.
Yani
benim çocuklarımı zaten yiyordu. Yani…
Yani iyi bir dostluğumuz, hukukumuz vardı.
Süt veren inek kesilir mi yani?
Temel iktisada aykırı, değil mi?
Kanalizasyonda yaşasa da krallar gibi yiyor.
Benden söylemesi. O herif…
Herifin karnı iyi doyuyordu.
Hep de suyun üstünde yüzüyorlar.
Petrol dökülmüş gibi.
Duşta attırmamak lazım zaten.
Öyle baston şekere dönüşüyorsun,
sıcak suyun altında iki büklüm durdun diye.
Ağızlık gibi kalıplanıyorsun.
Ayrıca vakit kaybı.
Gideri tutturamazsan, küvetin her yerine gelirse
dakikalarca elinle su toplayıp şöyle yapıyorsun…
Doğrudan vurman lazım yoksa hiç yerinden oynamıyor.
Şimdi fark ettim, daha çok erkek hayrana ihtiyacım var.
Mekândakilerin %70'i kadın değil de erkek olsa
bu espriye gelen tepki…
Çünkü erkeklerin hepsi anlarken kadınlar diyor ki "Denizanası mı o? Ne?
Niye yapışsın…"
Yani yoğunluk açısından denizanasına benziyor.
Neyse ne, iğrenç.
Erkekler çok iğrenç.
Neyse ki kazara komik oluyoruz.
Bence ergenliğin utancını atlatmamızı sağlayan bu.
Çünkü verimli mastürbasyon yapmayı öğrenmeye çalışan genç bir adam olmanın
nasıl bir şey olduğunu görseniz
aklınızı kaçırırdınız hanımlar.
Of be.
Utanç verici hata üstüne utanç verici hata.
Gerçi bu zorluğu kadınlar kadar anlayan yoktur
çünkü sizin de küçük stres çarkınızı nasıl çözdüğünüzü
binlerce yıl geçse de anlamam.
Kullanım kılavuzu bile olmadan vahşi doğaya atılıyorsunuz.
Kendiniz çözmek zorundasınız. Çözüyorsunuz da!
Bir başınıza, o yüzden sizinle gurur duyuyorum.
Gerçekten.
Çünkü…
Çünkü siz çözemeseniz biz asla ama asla çözemezdik.
Zaten her adımda bize rehberlik etmeniz gerekiyor
ve onun bile en basit hâli çok yorucu.
Beyler.
Kaç kez bir kızı o kadar uzun parmakladınız ki
ertesi gün şöyle uyandınız?
Dün gece bovlinge mi gittim lan?
Dokuz saat kapalı kaya tırmanma mı yaptım?
Ertesi gün Örümcek Adam gibi her şeye işaret ediyorum
çünkü hiç…
Çünkü tendonlarımı düzeltemiyorum.
Ertesi gün hiçbir şeyi tutamıyorum.
Ne güzel. Sen boşaldın. Ben serebral palsi oldum.
Harika. Evet.
Acıyor be.
Çok güçlüsünüz hanımlar, bravo.
Kadınların işi daha zor, tartışmasız.
Bence erkeklerinki daha utanç verici çünkü kimseden tavsiye almıyoruz.
Sırf deneme yanılmayla öğreniyoruz ve o hatalar unutulmuyor.
Buradaki her erkek yakalanmıştır,
haberiniz olsun olmasın.
Sandığınız kadar sinsi değilsiniz.
İyi de. Sistem oluşturman lazım.
Buradaki her yetişkin erkek
nerede, ne zaman, nasıl yapacağını biliyor.
Zaman dilimi ve gün dönümlerine uymayı.
Koskoca… Zor yoldan öğrendiğimiz
koskoca bir prosedür var.
Çok şükür iş üstünde yakalanmadım ama.
Onu atlatamazdım herhâlde
ama ilk kez pornoyla yakalandığım zamanı hatırlıyorum.
Ve fenaydı ya.
Daha 12 yaşındaydım.
Evet ama açıkçası bulduğumda aradığım şey porno değildi.
Annemlerin yatak odasında Noel hediyesi arıyordum.
Aralık ayının ortasıydı.
Okuldan sonra annem hep benden birkaç saat sonra eve gelirdi.
Noel alışverişi yaptıklarını biliyordum, ben de odaya daldım.
Ortalığı karıştırdım.
Yatağın altına baktım. Yatak canavarım oradaydı.
"Başka bir orospu mu arıyorsun?" Dedim ki
"Şu an olmaz. Başka işim var. Tamam mı?"
Dolap.
Oraya saklamıştır, değil mi?
Kendimden emin dolaba gittim.
Açıverdim.
Sıfır.
Tam pes edip odama gidecekken bir ses duydum.
Kafamdan mı, yatağın altından mı geldi bilmiyorum ama dedi ki "Üst rafa bak."
Ben de baktım.
İlk bakışta standart bir ebeveyn dolabının üst rafıydı.
Önde katlanmış battaniyeler, kenarda kazaklar.
Ama battaniyelerin arkasından mavi bir karton gözüme ilişti.
Battaniyeleri indirdim ve ne göreyim…
Koskoca
bir Bud Light bira kolisi.
Devasa olanlardan, 64 kutuluk Bud Light kolilerinden.
Üvey babası olanlar bilir.
"Bu benim asıl ailem değil" birası.
Ama 12 yaşında bile biliyordum,
"Bira buraya konulmaz.
Kesin içinde hediye vardır."
Ne hediye hem de.
Koliyi indirim.
Gelmiş geçmiş en büyük porno koleksiyonuydu.
Koskoca kolinin içinde 40 tane falan VHS kaseti vardı.
Üvey babamın "kariyeri" boyunca topladığı birikimiymiş herhâlde.
Kasetlere bakıyordum, farklı isimleri vardı, garip garip.
Birinin adı "April, 2003"tü.
Annemin adı April, o yüzden çok korkunçtu.
"Umarım diğer aylar da buradadır" dedim.
"Bu isimler…
Umarım bu isimler terapi sebebi değil de tarihtir."
O riske giremedim, üstten isimsiz bir kaset aldım,
her şeyi yerine koydum, kasetle odama koştum.
Odamda VHS oynatıcı vardı, izledim.
Bolca.
İlki kendim içimdi. Keyfime baktım.
Ama ilk seferden sonra basbayağı not falan almaya başladım.
Çünkü bir sürü kadın,
genç erkeklerin öğrenme sürecinde pornonun önemini bilmiyor.
Çünkü porno izlemeden önce hiçbir şey bilmiyoruz
ve biliyormuş gibi davranıyoruz,
o yüzden bir nevi bilgi bombardımanına tutuluyoruz.
Kafalar karışıyor, o kadar küçük ve deneyimsizken
pornonun gerçek seks olmadığından
bihaber oluyoruz çünkü.
O yaşta tamamen farklı olduğunu kavrayamıyoruz.
O filmi izledikten sonra sandım ki
seks sadece altı kişiyle yapılır.
Tüm seksler grup seks sandım.
Dedim ki "Ha. Bana daha çok, daha iyi dostlar lazım.
Alex olmaz."
Ama olumlu, gerekli bilgiler de var
çünkü o yaşta çok aptal ve öz güvenli oluyoruz.
Hiç ortaokullularla konuştunuz mu? "Geçen teneffüs 100 kız siktim!" diyorlar.
"Sensin bakire."
Bir yıl sonra nihayet porno izliyoruz, şöyle kalıyoruz,
"Oha lan!
Am, sandığımdan çok daha aşağıdaymış."
Porno izlemeden önce her erkek am burada sanıyor.
Göbek deliğinizi sikimizle dürtüyoruz sanıyoruz.
Seks yapmak budur işte, değil mi? Göbek deliği içeri göçüktür umarım.
Sindirilecek çok bilgi oluyor işte.
Keyifliyim, heyecanlıyım.
Sabah okula gidip arkadaşlara anlatacağım, kral benim.
Ama çok heyecanlandığım için
ağır bir acemi hatası yaptım.
Yerine geri koymak aklıma bile gelmedi.
Koliyle battaniyeleri koydum ama dedim ki "Bir sürü var.
Birinin yokluğunu fark etmez ya."
Edermiş.
Aynı akşam 23.00 gibi,
kasetle 24 saat bile geçiremedim.
Odamdayım, çantamı hazırladım.
Çantam dolu, yatağa girdim.
Öyle bir yorgunum ki.
Not almaktan yorulmuşum.
Yatağımda rahat rahat yatıyorum,
çarşafı çekmişim.
Sonra da üvey babamın akşam vardiyasından döndüğünü duydum.
Her akşam evde aynı sesler duyulurdu.
Onu görmeden ne yaptığını kafamda canlandırabiliyordum.
Her akşam aynı sesler.
Garajdan mutfağa girer, dolabın önünde bira açar,
salondan yatak odasına geçer,
sonra da duşa girer, üstünü değişirdi.
Her akşam öyleydi.
Ama bu akşam
birayı açtığını duydum,
salondan yatak odasına geçti,
duş sesi yok.
Yaklaşık 20 25 saniye sessizlik.
Sonra da bütün evde
şu ses yankılandı,
"Bu ne lan?"
"Herhangi bir şeye diyor olabilir" dedim.
"Umarım annemi başkasıyla basmıştır.
Umarım yatakta beş kişiyle yakalamıştır."
Çünkü öyle bağırdıktan sonra iki dakika boyunca
ölüm sessizliği çöktü.
"Ne oluyor lan böyle?" diye odamda düşünüyordum.
Sonra da ayak seslerini duydum.
Yaklaşıyorlar,
ağırlaşıyorlar.
Terliyorum, çadırı kurmuşum, o yaşta berbat bir kombinasyon.
Hayatımda ilk kez gizemli ayak seslerinin hayalete ait olmasını umdum,
tercihen asıl babamın hayaleti olsaydı da bunu yaşamasaydım.
Fırça yiyeceğimi biliyordum.
Başım dertteydi. Yatak iblisim elimi tuttu.
"Şu an olmaz. Sakin ol. Hayır.
Belki sonrasında. Bakalım."
Ayak sesleri kapımın önünde durdu.
"Siktir!" dedim.
Kapı gıcırdadı.
Üvey babam içeri başını uzattı
ve tek dediği şuydu,
"Bir şeyim eksik."
"Benim bildiğim şeyi
bildiğini biliyorum
ve yarın işten eve dönünce
o yerinde
ve geri sarılmış olacak."
"Başına mı sarayım, bıraktığın yere mi?
Artık bir zaman sistemi ayarlamamız lazım.
Bu artık bizim koleksiyonumuz."
"Oda hapsi mi vereyim?"
"Bu filmle odama mı kapatacaksın? Olur."
Değil mi?
"Bütün yaz. Bana yeter."
Bizim ilişkimizde bir dönüm noktasıydı,
birbirimizi sevmezdik, ortak noktamız yoktu
ama artık sonunda bir şey çıkmıştı.
Nihayet kozum oldu.
İkimiz de her şeyi kaybetmeden birbirimizi gammazlayamazdık.
Ya beni tokatla ya da çavuşunu.
İkisini bir yapamazsın.
Anlaştık mı?
Öyle bağ kurduk. Güzeldi.
Ah be.
Evet.
Güzel bağ kurduk.
Sonra internet her şeyi mahvetti.
İnternetteki pornoları sevsem de ailenle bağ kuramıyorsun.
İnternetten nefret ediyorum.
Özellikle de sosyal medyadan.
Şaşırmışsınızdır, hepinizin burada olma sebebi o.
İlginç bir yanım, sosyal medyadan nefret ederim.
Hiç istemedim.
Yıllarca erteledim. Berbat.
Bence sosyal medya korkunç, negatif, toksik bir yer.
Sürekli iğrenç laflar eden iğrenç insanlarla dolu.
Hiç girmemek gerek, berbat bir yer.
Millet korkunç şeyler diyor,
o insanlar, o troller.
Siktiğimin ezikleri,
ne hayatları var, ne arkadaşları,
ne de profil fotoğrafları.
Bütün gün evde oturup insanları linç ediyorlar,
kaba yorumlar yapıyorlar çünkü hayatları o kadar boktan ki
tek başına sürünmek istemiyorlar.
Çirkin yorumlar yapıp, kaba laflar edip herkesi aşağı çekmeye kalkıyorlar.
Her seferinde cevap veriyorum. Her seferinde.
Vermesem olmaz!
İnsanların istedikleri kadar saygısızca konuşup
gerçek sonuçlarla yüzleşmediği bir dünyayı kabul edemiyorum.
Bu beni deli ediyor.
Biliyorum…
Biliyorum, bir "kamu figürü" olarak
büyüklük bende kalsın deyip doğru olanı yapmam gerekiyor
ama git kafana sık be oğlum.
İnternette atıp tutan herkese diyorum.
Ağır bir söz olduğunu biliyorum
ama bana kalırsa
topluma gerçek bir katkısı olan, iyi biri olan kimse
yaratıp dünyayla paylaşma cesaretini gösterdiğin bir şeyin altına
kötü bir şey yazma derdine asla girmez.
Böyle insanlara gerek yok.
Üzgünüm.
İnternette atıp tutarken ne zahmetlere girdiklerine inanmazsınız.
Birkaç ay önce Los Angeles'tan Kanada'ya, Vancouver'a uçacaktık,
komedi festivaline.
Bir akşam, bir gösterim vardı. Toplam 36 saatlik iş, şipşak.
Tamam mı? Havaalanına gittim.
Yanıma sadece sırt çantamı aldım, normalde en iyisi o olurdu
ama havaalanı güvenliği sırt çantasını nereye sokacağını bilmediği için,
her gün kuralları değiştirdikleri
ve uydurma kurallarını bilmiyorsun diye sana salak muamelesi yaptıkları için
sırt çantası büyük dert oluyor.
Ama bu sefer neredeyse hiç sorun yaşamadan güvenlikten geçtim.
Çantayı kenara falan almadılar.
Kapıya, uçağa doğru gittim.
Uçuş için de heyecanlıydım
çünkü uzun değil, pencere yanı bende.
Uçaktaki tartışmasız en iyi yer orası.
Evet. Uçuşun sonuna kadar tabii.
Çünkü inmek üzereyken gelip haber veriyorlar ya.
İnişe 55 dakika kala.
Cam kenarında mis gibi uyurken gelip kaldırıyorlar,
aptalca bir şey diyorlar,
"İniş için perdeyi tam kaldırmanız lazım."
Sanki pezevenk 28F'ten kör noktasını kontrol edecek.
En azından uçakta biraz uyuklayacağım diye mutluyum.
Bindik, ufak bir uçaktı.
Hepiniz binmişsinizdir,
üstteki dolaplar küçük olduğu için her şeyi bagaja verdirdikleri uçaklardan.
Sırf çantam olduğu için şanslıydım
çünkü çantam dolaba sığsaydı bile, ki sığmadı, çok ufaktı.
Öndeki koltuğun altına koyulabiliyor.
Herkes biliyordur. Haftada altı kez yapıyorum.
Koltuğa yerleşiyordum, çantayı koydum, ama ufak bir hata yapmışım.
Çantayı birazcık fazla doldurmuşum.
O yüzden dörtte üçü falan sığdı.
Denedim, sonra dedim ki
çantayı bacaklarımın altına böyle koysam
daha çok yerim olur, daha rahat ederim.
Bolca yerim oldu.
Bacaklarımı sallayabiliyordum.
Sorun çözüldü, yanıma kim oturacak diye bekliyordum.
Çünkü yanına oturan kişinin yolculuğuna etkisi büyük.
Düpedüz sikildim.
Biz uçağa yerleşirken hemen arkamda
yanına oturabilecek en kötü iki yolcu geldi.
Orta koltukta, yanımda üç yaşında bir oğlan vardı ve…
Evet, oturur oturmaz şu hâllere girdi…
"Of be" dedim.
"Pezevengin göğüs kafesini kıracağım."
Tamam mı?
"Kesin hâlâ yumuşaktır."
Ve sinirlendim işte.
Ağlamasına değil.
Uçakta çocuğun ağlasın, sorun değil.
Kontrol edemiyorsun, biliyorum
ama elini kolunu kontrol edebilirsin.
Çünkü yarım saat uçağa binilirken
çocuk, elini yüzümden
bu mesafeden uzakta tutmadı.
Şöyle…
Dursun diye her türlü nazik şeyi yaptım.
Şöyleydim, "Tamam ya…
Tamam, sorun yok. Ama…
Ama yeter. Birisi araya girebilir mi?"
Koridor koltuğundaki babası durumu anlasın diye
her şeyi yapıyordum ama dikkati bizde değildi.
Babasına doğru uzanıp şöyle demek üzereydim, "Hey.
Seksi mi seksi çocuğunu benden uzaklaştırır mısın?"
Evet, iğrenç olduğunu biliyorum.
Ama dikkatini çekip
bunun uygunsuz olduğunu söylemek için daha ne yapmam lazım?
Burada olanlar uygunsuz.
Baba daha beceriksiz olamazdı.
Koridor koltuğuna oturmuş, iPad'inden bir şeyler izliyordu ve adam…
Hakaret değil, doğru bu.
Bana kalırsa babası en az 190 kilo vardı.
Yani kocaman bir adamdı.
İşeyeceksem koltuğa işemem lazımdı,
bunu da kabullendim, sorun değil.
Sakin kalmaya çalışıyordum.
Uçak kapıdan çıktı, piste doğru gidiyor.
Hostes de kontrollerini yapıyordu.
Kemerler takılı mı diye bakıyordu ve yanımızda durdu.
Bacağımın altındaki çantamı gördü ve dedi ki
"Beyefendi,
çantanızı öndeki koltuğun altına koyun."
Dedim ki "Ah.
Sığmıyor ama sorun yok.
Bakın.
Bolca yerim var, çok rahatım.
Hiç dert değil. Sağ olun."
Dedi ki "Olmaz öyle.
Koltuğun altına koyun
yoksa bagaja vereceğim, indikten sonra alırsınız."
Dedim ki "Sığmıyor
ve zaten çıktık bile.
Ne yapacaksınız?"
Dedi ki "Bilmiyorum,
çanta senin, sen çözeceksin."
Dedim ki "Spirit Airlines mı bu? Öyle konuşamazsın."
"Ben Amerikalı
Platinyum Ödüllü Özel Profesyonel üyesiyim.
Tamam mı?
Yetişkince konuşmamıza yetecek kadar milim var.
Bunun aptal bir kural olduğuna hemfikir olabiliriz.
Hiçbir zararı yok.
Bak.
Boş ver de uçuşumuza bakalım."
Dedi ki "Kural aptalca değil, çıkışı kapatıyor."
Dedim ki "Ha.
Cidden mi?
Esir kalmış hâldeyim. İlk çıkacak kişiyim.
İnan bana, sorun değil."
Dedi ki "Hayır, sorun.
Acil durumda bu uçaktan mümkün olduğunca hızlı çıkabilmelisin."
Dedim ki "Bana bak.
Sence hangisi çıkışımı daha çok engelliyor?
Çantam mı?
Yoksa yanıma kurulan siktiğimin Timon ve Pumbaa'sı mı?"
"Ha?"
Çocuk bile şöyleydi… Ben de dedim ki
"Seksi mi seksi çocuğu kızdırıyorsun."
İşte şimdi,
ister inanın ister inanmayın, asıl sorun şimdi başladı.
Uçaktayım,
sinirliyim
ve internetim var.
O yüzden aptal gibi
internet çektiği anda Twitter'a girdim,
yaşadıklarımı yazdım.
Yazdığım tek şey de
kimseyi, hiçbir şeyi etkilemese de çantamı bagaja vermekle tehdit etmesinin
çok saçma bir kural olduğu,
şipşak yolculuğuma bu uğraşı kattığıydı.
Tek yazdığım buydu.
Of be.
Haberim yokmuş, Twitter'ın tamamı,
hepsi
hostesmiş, hepsi hostesmiş.
Her biri.
Twitter'daki herkes her uçak kuralını biliyor
ve aşırı ciddiye alıyorlarmış.
Abi, yüzlerce ve yüzlerce
ve yüzlerce yabancı
duruma karşı duruşuma kudurmuş şekilde
öfkeli tweet'lerle ana sayfamı doldurdu.
Ve genel olarak dedikleri şey aptalcaydı,
"Kurallara uymak ne kadar zor olabilir ki?"
Olay şu.
Kuralları anlıyorum.
Herkes güvende olsun diye bazı önlemler alınıyor, tabii anlıyorum.
Ama öte yandan
beynini kullan bir zahmet.
Mesela çoğu otobandaki hız sınırını anlıyorum.
Şehirden şehre değişiyor.
Ama ortalama hız sınırı 100 km/s civarı.
Trafik akışının uygun hızda kalması için belirlenen,
önerilen hızın
o olduğunu anlıyorum ve buna saygı duyuyorum.
Anlıyorum.
Ama öte yandan
bayağı bayağı
otobanda saatte 100 km hızda gidiyorsan
kendi ellerimle boğarım seni, tamam mı?
Hızlı sür lan amcık.
İçgüdülerini kullanıp de ki "Aslında var ya,
yetişkinler gibi 130'a çıkıp
yolu açabilirim."
Değil mi? İçgüdülerini…
İçgüdülerine göre kurallara uy. Uçaktaki durumda da aynısı geçerliydi.
Çanta kuralını biliyorum, herkes biliyor
ama kimseyi etkilemiyor,
o yüzden keyfimize baksak ya?
Olmaz.
Onun yerine sekiz saat boyunca 700 yabancıyla tartıştım.
Bir onlar, bir ben, sürekli konuşuyorduk.
Kişisel bir deneyiminiz hakkında
internettekilerle tartışmanın en güzel yanı
orada olmadıkları için hiçbir detaya şahit olmamaları.
Sadece sizin dediklerinizi ve varsaymak istediklerini biliyorlar.
Tartışmaya başladıktan sonra hemen
sırf haklı çıkmak için
bahsettiğin şeyle hiçbir alakası olmayan abuk sabuk senaryolar üretiyorlar.
Çantamı bagaja vermek istemedim sadece
ama diyorlardı ki "Senin güvenliğin değil, etrafındakilerin güvenliği için.
Ya acilen uçağın dağa düşüp inmesi gerekirse
ve tahliye sırasında…"
"Yavaşça tekrar et de dediğini duy. Hadi.
Çarpsak sağ mı kalırız sanıyorsun?
Dağa çarpsak."
Her şeye de cevapları var. "Ama ya sağ kalırsak?
Ve çantan koltuğun altında olmadığı için
tahliye sırasında birisi ona takılıp düşerse
ve yaralanırsa ne olacak?"
Eğer
kendi canını
kurtarman gerektiğinde
25 santimlik JanSport sırt çantamın
üstünden geçemeyecek kadar
aciz bir insansan
bana sorarsan bunun adı
doğal seçilimdir be oğlum.
Senin ölmen lazım lan.
Tamam mı?
Sağ kalacak kadar atletik değilsin.
İnternette kendilerini ilgilendirmeyen konular hakkında tartışırken
nasıl zahmetlere girdiklerine inanamadım.
Çok etkileyici çünkü birden çığ gibi büyüyor.
Birden sürü psikolojisine dönüşüyor
çünkü internette
yeterince büyük bir grup
size sinirlendiğinde
herkes payını almak istiyor.
Çünkü internet, kendi sorunlarını başkalarına yansıtan insanlarla dolu.
Fırsatları da bu çünkü cezanız o.
İnternette başın belaya girerse
sana verdikleri ceza
herkesin sana istediğini diyebilmesi.
Başta başını belaya sokan şeyden çok daha kötü bile olsa her şeyi diyorlar.
Etkileyici.
Nihayetinde rahatsız olmuyorum.
Bakın.
Asla kalbimi kıramazsınız.
Çok uzun zamandır içim ölü zaten.
Yani duygusal olarak benim uçak çakılalı çok oldu,
çantanın üstünden de atlamadım.
Anlıyorsunuz yani.
İstediğiniz kadar atıp tutun.
Benim hakkımda bilmeniz gereken şu,
terapi falan sayesinde öğrendim ki…
Çok savunmacı bir insanmışım.
Birisi üstüme geliyormuş gibi hissedersem
çok çabuk tepki verip savunmaya geçiyormuşum.
Hep de şah damarına saldırırım.
İnternette istediğin kadar hakkımda atıp tut,
istediğin çirkin, kırıcı lafları edip
kalbimi kırmaya çalış ama bil ki
sözlerimle senin ağzına sıçarım. Ben…
Hedefim seni ağlatmak artık.
O savaşı her seferinde kazanırım.
Yani senin ilk saldırından daha ağır bir darbe indirirsem
gelip de mağdur numarası yapma, tamam mı?
İnternette en gıcık olduğum şey bu ve…
Muhtemelen…
Muhtemelen en güzel örneği de çanta mevzusu devam ederken
Twitter'da yaşadığım olay.
Tartışıyoruz, birbirimizi haşlıyoruz,
vakit öldürüp eğleniyoruz.
Eğleniyordum.
Sonra bir kadın çıktı. Suyunu çıkardı.
Bir susmak bilmedi lan.
Tek başına cevap versem de vermesem de 60 70 kere bana tweet attı,
çoğuna da cevap verdim gerçi.
Ama… Ama hepsine değil tabii.
Herkesin tartıştığını görünce o da dâhil olmak istedi,
o yüzden hiçbir sonucu olmayacağını sanıp
giderek daha da çirkin laflar etmeye başladı.
Pek de umursamadım.
Son tweet'ine kadar.
Son tweet'ine göz yumamadım.
Bana dediği son şey şuydu,
"Neden böyle asi, ağlak bir kahpe olmak zorunda olduğunu anlamıyorum."
Engelleyip geçmeli miydim?
Reklamcım evet diyor.
Ama bire 700 kapışmaktan,
üstüme çullanılmasından
çok bıkmıştım.
Çok kaba davranıyordu.
O başlattı.
Sırf profil fotoğrafına göre
kendisi biraz…
Ağır bir kadındı.
Tek dediğim,
kendimi savunurken
dedim ki "Şey.
İki koltuk kaplamıyor olsaydın
çantamı güvenle başka koltuğa koyacak yerim olurdu."
Sadece böyle dedim,
istatistiksel olarak yanlış da değil.
Ama hepimizin bildiği gibi
artık herkes mağdur olmak istiyor, değil mi?
Peki olayı başlatan kişi
buna nasıl tepki verdi?
"Nasıl böyle bir şey der?
Bedenimle alay ediyor.
Matt Rife iptal! Linç edin!"
"'Matt Rife iptal mi?' Spor salonu üyeliğin miyim lan ben?
Siktir git o zaman Twitter'ımdan!"
Ben sana sataşmadım ki.
Nazik bir insanım, kimseyi üzmek istemem
ama gerekirse üzerim.
Onunla hiç ilgisi yoktu.
Tek derdim çantamdan sızlanmaktı.
Şimdi kaltağın 13'üncü sebebi oldum.
Peki.
Hayır. Sikerim. Sebep sayacağına kalori say.
Siktir git başımdan.
Hayır.
Bugün empati yok D.C. Hayır.
Ve herhangi biriniz onun tarafını tutmayı düşünmeden önce,
şöyle demeden önce "Bilemedim Matt.
Çok kişisel bir söz.
Yani kendini savunmak için kilosuyla alay etmen gerekir miydi?
Yani hâlâ kilosuyla alay ettiğini duyar,
çok fena etkilenir de kötü bir şey yaparsa ne olacak?
Mesela kendini asarsa.
Nasıl hissederdin?"
Yukarı nasıl çıkmış?
Evet.
Hayret ederdim.
O kadar dayanıklı çekme halatı yapabiliyorlarmış diye.
Gerçekten hayret ederdim.
Dinleyin.
Sikeyim öyle insanları.
Sosyal medyan senin sanatın.
Neyi istiyorsan
onu yaratıp paylaş.
Ve birinin…
Birinin bununla derdi varsa
bence daha çok paylaş.
Yüzlerine vura vura.
Beni veya komedimi sevmeyen kaç kişi var biliyor musunuz?
Ama her gün paylaşıyorum çünkü bence doğrusu bu.
Bence…
Bana doğru gelen bu, tek yaptığım da bana komik gelen şeyleri paylaşmak
tek umudum da başkalarını güldürmesi, mutlu etmesi.
Bundan tek isteğim o.
Yani sana kimse inanmıyorsa kimin umurunda?
Sikeyim onları. 12 yıl boyunca
bana kimse inanmadı.
Düşünce ve fikirlerime olan saygımı etkilemesine izin verseydim
koca ülkedeki en sevdiğim şehirde, Constitution Hall'da
Netflix komedimi çekiyor olmazdım.
Ben ne bilirim ki? Hep seyirciye oynuyorum.
Umarım herkes eğlenmiştir.
Yaşlılar, iyi ki geldiniz. Hadi kahvaltıya.
Gelmeden önce beni tanıyor muydunuz?
Öyle mi?
TV'de TikTok'mu oynuyor?
Yapma ya!
Bu da ne?
Ne varmış burada? Şey…
Esrarlı tatlı mı?
Elli miligram mı? Katil misin?
İlk deneyiminde 50 miligramlık yersen
gider cinsiyet değiştirirsin.
Yani sen…
Siyahiler, teşekkürler.
Sırf sizsiniz galiba.
İki kişi.
Daha çeşitli bir kitlem var sanıyordum.
Değilmiş.
Tamam, işaret etmeyin ama.
Kongre binası saldırısı havası verdi. Sakin olun.
Evet, sizin şehriniz. Biliyorum.
Alt yazı çevirmeni: Deniz Fikirdanış