1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

3
00:00:36,370 --> 00:00:40,040
นักสร้างภาพยนตร์คนไหนมีภาพยนตร์
เปิดตัวอันดับหนึ่งห้าเรื่องในบ็อกซ์ออฟฟิศ

4
00:00:40,124 --> 00:00:41,834
ในสี่ปีที่ผ่านมา

5
00:00:42,418 --> 00:00:45,296
สปีลเบิร์ก หรือทารันติโน

6
00:00:46,130 --> 00:00:47,256
หรือสกอร์เซซี

7
00:00:48,340 --> 00:00:49,300
ไม่

8
00:00:51,719 --> 00:00:54,138
สถิตินี้เป็นของไทเลอร์ เพอร์รี่

9
00:00:55,598 --> 00:00:58,350
เวลาคนมาพูดกับผมว่า
"ผมมีไทเลอร์ เพอร์รี่คนต่อไป"

10
00:00:58,434 --> 00:01:02,646
ผมจะถามว่า "เขาออกทัวร์ 280 วัน
ถึง 300 วันต่อปีเพื่อรู้จักกับผู้ชมไหม

11
00:01:02,730 --> 00:01:05,816
"ถ้าไม่ งั้นคุณก็ไม่มี
ไทเลอร์ เพอร์รี่คนต่อไปหรอก"

12
00:01:07,985 --> 00:01:09,779
อย่าดูถูกเขา

13
00:01:11,447 --> 00:01:14,992
เพราะเขาไม่ใช่แค่นิโกรรวยๆ

14
00:01:15,075 --> 00:01:19,538
ที่โชคดีที่กลายเป็นชายผิวดำ

15
00:01:23,209 --> 00:01:25,669
เราโตมาในตอนเหนือ
ของนิวออร์ลีนส์ในเขตที่สาม

16
00:01:26,337 --> 00:01:28,005
แถวๆ โครงการเคหะแมกโนเลีย

17
00:01:29,840 --> 00:01:31,425
ผู้คนหันกลับไปก่ออาชญากรรม

18
00:01:31,842 --> 00:01:35,221
ลักทรัพย์ จี้ปล้น ยาเสพติด ทั้งเสพและค้า

19
00:01:39,140 --> 00:01:42,186
เชื่อไหมว่าคุณเคยไร้บ้านเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว

20
00:01:42,269 --> 00:01:43,854
ครับ เชื่อสิ

21
00:01:46,148 --> 00:01:49,109
เขาคือนักแสดง นักเขียน
โปรดิวเซอร์ ผู้กำกับ

22
00:01:49,193 --> 00:01:52,029
บอกเลยก็ได้ว่าเป็นเจ้าพ่อวงการบันเทิง

23
00:01:52,988 --> 00:01:56,826
ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์
คุณมีสตูดิโอที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐฯ

24
00:01:56,908 --> 00:01:59,370
- คนบอกผมอย่างนั้น ใช่
- ทั้งประเทศ

25
00:01:59,453 --> 00:02:00,621
ยกดาวให้เขาสักดวงเลย

26
00:02:01,497 --> 00:02:03,999
คุณไม่รู้หรอกว่ามันเป็นยังไง

27
00:02:04,083 --> 00:02:06,544
ที่ได้กรรมสิทธิ์สินทรัพย์
มาจากกองทัพบกสหรัฐฯ

28
00:02:07,920 --> 00:02:10,297
ภาพยนตร์ 20 เรื่อง
ละครเวทีกว่า 20 เรื่อง

29
00:02:10,381 --> 00:02:12,550
ซีรีส์ทีวีเก้าเรื่อง
ขายดีติดอันดับนิวยอร์กไทมส์

30
00:02:14,927 --> 00:02:16,011
เหลือเชื่อเลย

31
00:02:18,931 --> 00:02:21,851
ขึ้นชื่อในการสร้างภาพยนตร์
เพื่อผู้ชมผิวดำเป็นหลัก

32
00:02:21,934 --> 00:02:24,311
แต่มีนักวิจารณ์ในชุมชนคนผิวดำเพิ่มมากขึ้น

33
00:02:24,395 --> 00:02:26,105
ที่มีปัญหากับผลงานของเพอร์รี่

34
00:02:27,064 --> 00:02:30,943
คุณคาดหวังไม่ได้หรอกว่า
ทุกคนจะชื่นชมเขา

35
00:02:31,026 --> 00:02:34,572
เพราะเขาผิวดำ
และตะเกียกตะกายจนมาถึงฮอลลีวูด

36
00:02:34,655 --> 00:02:38,075
โครงเรื่องหลักและพล็อตที่เขาใช้

37
00:02:38,158 --> 00:02:40,369
ภาพเหมารวม ผมมีปัญหามากกับสิ่งนั้น

38
00:02:40,452 --> 00:02:41,912
นี่คือเรื่องสำคัญที่สุด

39
00:02:42,329 --> 00:02:46,834
ไทเลอร์ เพอร์รี่ไม่สนหรอกว่า
ใครจะพูดอะไรถึงสิ่งที่เขาทำ

40
00:02:47,251 --> 00:02:49,211
เขารับใช้ผู้ชมของเขา

41
00:02:51,672 --> 00:02:55,509
ผมว่าเมื่อคุณเป็นผู้บุกเบิก
ไม่ว่าในเรื่องอะไร มันจะไม่ง่าย

42
00:02:56,552 --> 00:02:59,638
มันคือสูตรที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
และเขาใช้มันฟาดหัวคุณ

43
00:02:59,722 --> 00:03:02,266
ผมไม่รู้ว่าเขาพยายาม
คลี่คลายอะไรในหนัง

44
00:03:02,349 --> 00:03:04,643
อาจจะต้องไปคลี่คลายในการบำบัด

45
00:03:06,729 --> 00:03:08,814
มันเป็นข้อความที่แย่มาก

46
00:03:08,898 --> 00:03:11,567
เหมือนเหล้ามอลต์
ในรูปแบบภาพยนตร์สำหรับชนชั้นล่าง

47
00:03:13,652 --> 00:03:15,529
เมื่อคุณคือตัวแทนของวัฒนธรรม

48
00:03:17,114 --> 00:03:20,659
ก็มีความรับผิดชอบ
และบางครั้งก็แทบจะเป็นภาระที่ตามมา

49
00:03:23,162 --> 00:03:24,872
ทำไมพ่อทำงานหนักจัง

50
00:03:26,248 --> 00:03:27,583
ทำไมพ่อถึงทำงานหนักเหรอ

51
00:03:28,167 --> 00:03:31,253
มีไม่กี่คนที่ขยายขอบเขตของโทรทัศน์
ได้มากไปกว่าไทเลอร์ เพอร์รี่

52
00:03:31,337 --> 00:03:33,547
ในหนังเรื่องล่าสุดของเขา
ผมว่าเขาล้ำเส้น

53
00:03:33,631 --> 00:03:38,594
นักสร้างหนังชาวแอฟริกันอเมริกัน
ที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในประวัติศาสตร์

54
00:03:38,677 --> 00:03:40,679
และในจุดที่มันไปถึงฮอลลีวูด

55
00:03:40,763 --> 00:03:43,140
นั่นคือตอนที่มันกลายเป็นปัญหา

56
00:03:43,223 --> 00:03:45,643
เขาเป็นคนนอกแน่นอน

57
00:03:45,726 --> 00:03:47,061
และไม่มีทางปฏิเสธ

58
00:03:47,937 --> 00:03:49,188
พรสวรรค์

59
00:03:49,980 --> 00:03:50,981
และพลัง

60
00:03:52,316 --> 00:03:53,400
ของไทเลอร์ เพอร์รี่

61
00:03:54,276 --> 00:03:55,402
คุณทำสำเร็จมามากมาย

62
00:03:56,153 --> 00:03:58,948
มีอะไรที่คุณอยากทำแต่ยังไม่ได้ทำบ้าง

63
00:04:28,978 --> 00:04:30,562
นี่ ฟังนะ ขอชมเลย

64
00:04:30,646 --> 00:04:32,982
เธอเป็นพี่สาวมหาเศรษฐี เป็นไงล่ะ

65
00:04:34,066 --> 00:04:35,943
พระเจ้าคือสิ่งดีงาม ที่รัก อย่าลืมนะ

66
00:04:37,319 --> 00:04:38,529
ตกลง ที่รัก

67
00:04:38,612 --> 00:04:40,864
ได้เลย คนดี ไว้คุยกันเร็วๆ นี้ บาย

68
00:04:40,948 --> 00:04:42,825
ลัคกี้ จอห์นสัน
ลูกพี่ลูกน้องไทเลอร์

69
00:04:42,908 --> 00:04:45,369
เมลวา ลูกพี่ลูกน้องผม พี่สาวไทเลอร์น่ะ

70
00:04:47,955 --> 00:04:50,165
สมัยเด็กเราเคยเรียกเขาว่า "จูเนียร์"

71
00:04:50,249 --> 00:04:52,209
"ว่าไง จูเนียร์ จูเนียร์ จูเนียร์"

72
00:04:52,292 --> 00:04:55,379
แต่ตอนนี้เป็น "ไทเลอร์"
ไม่ใช่ "เอ็มมิตต์"

73
00:04:55,462 --> 00:04:59,174
และนั่นคือชื่อแต่กำเนิดของเขา
เอ็มมิตต์ เพอร์รี่ จูเนียร์

74
00:04:59,258 --> 00:05:01,010
เขาเปลี่ยนชื่อเป็นไทเลอร์ เพอร์รี่

75
00:05:01,093 --> 00:05:04,471
ซึ่งสมควรแล้ว เพราะเขาห่างเหินกับพ่อ

76
00:05:05,014 --> 00:05:07,641
มานานหลายปีแล้ว

77
00:05:07,725 --> 00:05:10,602
เขาเลยไม่อยากเป็นที่รู้จัก
ในชื่อเอ็มมิตต์ จูเนียร์

78
00:05:12,312 --> 00:05:13,564
ผมจะบอกให้นะ

79
00:05:15,024 --> 00:05:17,067
และแค่ผมเท่านั้นนะ นี่คือความรู้สึกของผม

80
00:05:18,944 --> 00:05:22,489
ความบอบช้ำฝังลึกเกินไป
แผลบาดลึกเกินไป

81
00:05:23,657 --> 00:05:27,494
ถ้าคุณทำร้ายใคร
และเขาเริ่มหายดี และคุณ...

82
00:05:27,578 --> 00:05:29,663
จากนั้นคุณก็ทำให้แผลฉีก

83
00:05:29,747 --> 00:05:33,959
ทุกครั้งที่เขาได้แผล
เขาก็ทำให้แผลฉีกอยู่เรื่อยๆ

84
00:05:34,376 --> 00:05:36,587
ทีนี้แผลก็ไม่เคยหายดี

85
00:05:37,463 --> 00:05:38,464
และมันจะไม่มีวันหายดี

86
00:05:42,968 --> 00:05:47,181
คืนวันเสาร์นี้มีดาราพร่างพราย
เมื่อเหล่าคนดังหลั่งไหลมายังแอตแลนตา

87
00:05:47,264 --> 00:05:50,392
เพื่อเฉลิมฉลองการเปิดตัว
ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์

88
00:05:53,187 --> 00:05:56,857
สตูดิโอบนพื้นที่ 834 ไร่ตั้งอยู่ในอาณาเขต

89
00:05:56,940 --> 00:06:01,236
ของอดีตฐานทัพฟอร์ต แมคเฟอร์สัน
ทางตะวันตกเฉียงใต้ของแอตแลนตา

90
00:06:01,945 --> 00:06:04,448
และไทเลอร์ก็เปิดตัวโรงถ่าย 12 โรง

91
00:06:04,531 --> 00:06:06,950
โดยตั้งชื่อแต่ละโรง
ตามศิลปินผิวดำผู้โดดเด่น

92
00:06:07,034 --> 00:06:11,205
รวมทั้งโอปราห์ วินฟรีย์, วิล สมิธ
ฮัลลี่ เบอร์รี่ และคนอื่นๆ อีกมากมาย

93
00:06:15,334 --> 00:06:17,795
ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์
งานเปิดตัว - ตุลาคม 2019

94
00:06:17,878 --> 00:06:19,630
ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างครับ

95
00:06:19,713 --> 00:06:23,217
ผมรู้สึก... ตื่นเต้น

96
00:06:23,592 --> 00:06:24,885
และสงบ

97
00:06:26,386 --> 00:06:29,848
รู้สึกพร้อม และซาบซึ้ง
รู้สึกขอบคุณ และมีความหวัง

98
00:06:30,599 --> 00:06:32,810
และใช่ พร้อมลุยแล้ว

99
00:06:32,893 --> 00:06:36,146
ผมพยายามปลอบตัวเองให้สงบอยู่
เพราะคุณก็รู้ว่าผมเป็นยังไงเรื่องเวลา

100
00:06:36,230 --> 00:06:38,148
ผมแค่พยายามแบบว่า

101
00:06:38,232 --> 00:06:41,276
"จะเป็นยังไงก็เป็นไป ทีพี
ยึดมั่นกับปัจจุบันไว้"

102
00:06:42,236 --> 00:06:43,904
เด็กคนนั้นใต้ระเบียงบ้านคุณ

103
00:06:43,987 --> 00:06:46,365
เขาเคยคิดไหมว่า
เขาจะมีทั้งหมดนี้ในตอนนี้

104
00:06:46,448 --> 00:06:49,409
คุณจะถามผมเรื่องนั้นตอนนี้จริงๆ เหรอ

105
00:06:49,493 --> 00:06:50,994
ไม่มีทางหรอก เพื่อน

106
00:06:51,078 --> 00:06:52,746
- ผมแค่อยาก...
- ไม่มีทาง

107
00:06:52,830 --> 00:06:55,290
โทรหาเกล คิง หรือโอปราห์ วินฟรีย์
หรือใครสักคนดีกว่า

108
00:06:55,374 --> 00:06:57,167
ไม่มีทางหรอก

109
00:06:57,251 --> 00:06:58,961
ผมไม่พูดเรื่องนั้นหรอก

110
00:06:59,253 --> 00:07:00,295
ก็ได้

111
00:07:01,004 --> 00:07:02,381
ผมจะลองถามตอนสุดสัปดาห์

112
00:07:02,464 --> 00:07:04,258
ผมพยายามจะผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้

113
00:07:05,134 --> 00:07:06,760
ผมต้องพยายามไม่ล่องลอยไป

114
00:07:06,844 --> 00:07:07,886
แต่นั่นแหละปัญหาของผม

115
00:07:07,970 --> 00:07:11,014
ปัญหาของผมกับอะไรหลายอย่าง
ในชีวิตคือ ผมหลีกหนีจากมัน

116
00:07:11,807 --> 00:07:14,643
และนิสัยนั้นมาจากวัยเด็ก

117
00:07:14,726 --> 00:07:18,355
มาจากการทารุณ เวลาที่เจ็บปวด
คุณแค่พยายามจะผ่านพ้นไป

118
00:07:18,438 --> 00:07:21,275
แต่ผมค้นพบว่า
ผมทำแบบนั้นกับทุกสถานการณ์

119
00:07:21,358 --> 00:07:23,193
แม้แต่กับความเบิกบานและความสุข

120
00:07:23,277 --> 00:07:26,196
ประสาทสัมผัสผมจะชัดเจนเกินไป

121
00:07:26,280 --> 00:07:28,198
ผมแค่อยากหลุดพ้น

122
00:07:28,282 --> 00:07:31,160
ดังนั้นในคืนนี้ และทุกๆ วัน ทุกๆ วินาที

123
00:07:31,243 --> 00:07:33,412
ก็แบบว่า "ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ

124
00:07:33,495 --> 00:07:35,038
"นายไม่เป็นไร เย็นไว้ นายปลอดภัย

125
00:07:35,122 --> 00:07:36,957
"มันก็แค่อารมณ์ แค่ความรู้สึก

126
00:07:37,040 --> 00:07:39,084
"มันดีแล้ว นายไม่เป็นไร

127
00:07:39,168 --> 00:07:41,420
"มันคือความรัก มันคือความสุข..."

128
00:07:47,134 --> 00:07:51,305
ว่ากันว่าไวน์ที่ดีที่สุดโตมาในดินที่แข็งที่สุด

129
00:07:51,388 --> 00:07:53,807
และเมื่อคุณนึกถึงไวน์ชั้นเลิศ

130
00:07:53,891 --> 00:07:57,436
ต้นองุ่นก็ต้องแทรกตัว
ฝ่าก้อนหินและกิ่งก้านไม้ขึ้นมา

131
00:07:57,519 --> 00:08:00,439
และอุปสรรคทุกประเภทเพื่อให้โผล่พ้นดิน

132
00:08:00,522 --> 00:08:01,857
เมลโลดี้ ฮ็อบสัน

133
00:08:01,940 --> 00:08:06,403
ในหลายๆ ทางฉันว่า
นั่นบรรยายถึงการเติบโตของไทเลอร์

134
00:08:06,486 --> 00:08:09,364
เขามีประสบการณ์เลวร้ายเมื่อสมัยเด็ก

135
00:08:09,448 --> 00:08:12,326
และนั่นหล่อหลอมตัวตนของเขา

136
00:08:12,409 --> 00:08:14,870
ซึ่งสุดท้ายก็นำไปสู่ตัวละครที่เขาสร้างขึ้น

137
00:08:14,953 --> 00:08:17,247
และจินตนาการของเขา

138
00:08:17,956 --> 00:08:19,917
เพราะคุณมองเข้าไปในใจคุณ

139
00:08:20,542 --> 00:08:23,670
ทุกอย่างจึงสมเหตุสมผลสำหรับฉัน

140
00:08:23,754 --> 00:08:26,131
ที่เขาจะกลายมาเป็นคนคนนี้ที่เขาเป็น

141
00:08:26,215 --> 00:08:30,302
ที่เขาจะมีความมานะอุตสาหะ
และความทรหดอดทน

142
00:08:30,385 --> 00:08:32,929
ในระดับที่เขามีอยู่
เพราะเขาต้องผ่านอะไรมามากมาย

143
00:08:33,013 --> 00:08:35,515
เขาต้องเป็นไวน์นั่นที่โผล่ทะลุดินขึ้นมา

144
00:08:36,433 --> 00:08:39,227
นิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา

145
00:08:39,311 --> 00:08:41,395
การอยู่ในนิวออร์ลีนส์เป็นเรื่องยาก

146
00:08:42,397 --> 00:08:45,317
อยู่รอดได้ยาก
มันเป็นเมืองที่อันตราย

147
00:08:46,360 --> 00:08:51,531
การใช้ปืน การจี้ปล้น
ความรุนแรงจากแก๊ง

148
00:08:51,615 --> 00:08:54,409
มันอันตรายมาก อันตรายมากๆ

149
00:08:54,910 --> 00:08:56,578
อัตราการเกิดอาชญากรรมสูงลิ่ว

150
00:08:56,662 --> 00:08:58,830
เราเคยเป็นเมืองหลวง
แห่งการฆาตกรรมของโลก

151
00:08:59,373 --> 00:09:02,000
ความรุนแรงจากปืน
เพิ่มสูงขึ้นอีกครั้งในนิวออร์ลีนส์

152
00:09:02,084 --> 00:09:03,961
จำนวนอาชญากรรมเพิ่มขึ้น...

153
00:09:04,044 --> 00:09:05,545
การฆาตกรรมเพิ่มขึ้นในนิวออร์ลีนส์

154
00:09:05,629 --> 00:09:08,131
ผมไม่รู้ว่าคนขาวส่วนใหญ่
ในประเทศนี้รู้สึกยังไง

155
00:09:08,215 --> 00:09:11,468
ผมนับรวมความรู้สึกของพวกเขาได้
จากสถาบันต่างๆ ของพวกเขาเท่านั้น

156
00:09:11,927 --> 00:09:13,720
เขาบอกผมว่าการตายนั้นง่ายมากๆ

157
00:09:14,012 --> 00:09:15,639
การมีชีวิตอยู่ต่างหากที่ยาก

158
00:09:17,599 --> 00:09:18,433
เขาไม่ได้ทำอะไร

159
00:09:18,517 --> 00:09:21,603
ตำรวจที่บรูซโกรเซอรี่เปิดฉากยิงใส่เขา

160
00:09:21,687 --> 00:09:23,563
พวกเขาสั่งผม "ยืนขึ้น"
และผมบอกว่า "ไม่

161
00:09:23,647 --> 00:09:25,107
"ทำไม คุณจะได้ยิงผมงั้นเหรอ"

162
00:09:26,233 --> 00:09:29,653
ตามสถิติแล้ว ที่นี่ในนิวออร์ลีนส์
คุณอาจจะอยู่ไม่ถึงอายุ 21

163
00:09:29,736 --> 00:09:33,365
ถ้าคุณอยู่รอดจนถึงวันเกิดอายุ 21
คุณก็โชคดีมาก

164
00:09:33,448 --> 00:09:36,076
คุณชนะปิศาจ คุณชนะสถิติ

165
00:09:36,159 --> 00:09:39,288
การเติบโตขึ้นในย่านนี้
คนที่แข็งแกร่งที่สุดจะอยู่รอด

166
00:09:39,371 --> 00:09:42,833
ทันทีที่คุณออกจากบ้าน
คุณก็อาจจะไม่ได้กลับมา

167
00:09:42,915 --> 00:09:44,918
แพนกล้องไปสิ เห็นตึกนี่ตรงนี้ไหม

168
00:09:45,002 --> 00:09:47,129
นี่คือย่านการเคหะ เราเคยอยู่ที่นี่ด้วย

169
00:09:47,212 --> 00:09:52,217
ถัดไปสองหลัง ป้าแม็กซีน, ไทเลอร์
ยูลันดา, เอ็มบรี, เมลวา

170
00:09:52,301 --> 00:09:55,846
พวกเขาอยู่บ้านถัดไปสองหลัง
ที่ตอนนี้เรากำลังจะไป

171
00:09:57,514 --> 00:10:00,600
นี่คือบ้านที่ไทเลอร์โตมา

172
00:10:00,684 --> 00:10:03,979
เขาสร้างบ้านเล็กๆ ไว้หลังบ้านหลังนี้

173
00:10:04,062 --> 00:10:06,523
ที่เรามักจะไปซ่อนอยู่ใต้ตัวบ้าน

174
00:10:06,606 --> 00:10:08,775
เพื่อหนีจากลุงเอ็มมิตต์

175
00:10:11,320 --> 00:10:13,322
ถนนฝั่งตรงข้ามจากที่ที่เขาเคยอาศัยอยู่

176
00:10:13,405 --> 00:10:15,324
ความเจ็บปวดจากอดีตของเขาย้อนกลับมา

177
00:10:15,407 --> 00:10:16,825
นี่คือที่ที่ผมโตมา

178
00:10:16,908 --> 00:10:19,953
และผมไม่ได้เข้าไป
ในบ้านหลังนี้มาหลายปีแล้ว

179
00:10:20,037 --> 00:10:22,748
เขาพาเราออกมาด้านหลัง
ให้เราดูช่องเล็กๆ

180
00:10:22,831 --> 00:10:24,875
ที่เขาจะใช้หนีจากการทารุณของพ่อ

181
00:10:25,334 --> 00:10:28,337
นี่คือที่ซ่อนของผม ที่ปลอดภัยของผม

182
00:10:28,420 --> 00:10:30,339
เวลาทนไม่ไหว คุณจะเข้ามาในนี้เหรอ

183
00:10:30,422 --> 00:10:32,924
ครับ ผมเคยอยู่ในนั้นทั้งวัน

184
00:10:34,009 --> 00:10:39,222
บางครั้งผมก็สงสารไทเลอร์
เพราะชีวิตเขาลำบากจริงๆ

185
00:10:39,306 --> 00:10:41,391
เขาลำบากกว่าเราเยอะ

186
00:10:41,475 --> 00:10:43,018
มันไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้น

187
00:10:43,101 --> 00:10:45,520
ผมไม่รู้ว่าพระเจ้ามีข้อความอะไรให้เขา

188
00:10:45,604 --> 00:10:48,648
และข้อความนั้นอาจจะเป็นจริง
เพราะตอนนี้เขาประสบความสำเร็จมาก

189
00:10:48,732 --> 00:10:51,777
ขณะที่เขามีปัญหามากมาย

190
00:10:51,860 --> 00:10:54,946
และเขาดูแลคนมากมาย
และหาเลี้ยงพวกเขา

191
00:10:55,030 --> 00:10:58,575
แต่เขานอนหลับลงได้ยังไง
เวลานึกถึงวัยเด็กของเขา

192
00:11:01,578 --> 00:11:04,247
พ่อของไทเลอร์
สมัยก่อนเขาเป็นคนรุนแรง

193
00:11:04,331 --> 00:11:06,875
เขาเป็นคนจริงจังน่ะ

194
00:11:06,958 --> 00:11:09,378
ไม่ค่อยหัวเราะ
ไม่ค่อยเห็นอะไรเป็นเรื่องตลก

195
00:11:09,836 --> 00:11:12,297
เขาเป็นคนแข็งแรง ทำงานหนัก

196
00:11:12,381 --> 00:11:16,009
แต่เขาก็เป็นคนสันโดษที่ขี้โมโหจริงๆ

197
00:11:16,093 --> 00:11:17,469
เข้มงวดมากน่ะ

198
00:11:17,552 --> 00:11:19,846
เรียนจบประถมสาม มาจากชนบท

199
00:11:19,930 --> 00:11:22,307
และเขาใช้ชีวิตด้วยการทำงานหนัก

200
00:11:22,391 --> 00:11:25,977
เขาเลิกงานบ่ายสาม ถึงบ้านบ่ายสามครึ่ง

201
00:11:26,061 --> 00:11:28,772
มีร้านค้าอยู่ใกล้ๆ
ห่างไปไม่ถึงครึ่งช่วงถนน

202
00:11:28,855 --> 00:11:30,649
และเขาจะซื้อเบียร์เป็นลังๆ

203
00:11:30,732 --> 00:11:32,734
แต่เขาจะดื่มเบียร์ทุกวัน

204
00:11:32,818 --> 00:11:35,821
ทันทีที่รถเข้ามาจอด เรารู้ว่าจะเกิดเรื่อง

205
00:11:35,904 --> 00:11:39,324
เขาจะโดดลงจากรถ
กับเบียร์ลังละ 24 ขวด

206
00:11:39,408 --> 00:11:41,910
เขาจะดื่มทั้งหมดนั่น
จนกว่าจะมีใครมาที่นี่

207
00:11:41,993 --> 00:11:43,078
และเขาจะอาละวาด

208
00:11:43,161 --> 00:11:45,205
และสำหรับจูเนียร์...
สำหรับไทเลอร์ โทษทีครับ

209
00:11:45,288 --> 00:11:49,251
สำหรับไทเลอร์
เขาถูกทำร้ายรุนแรงกว่าคนอื่นๆ

210
00:11:50,085 --> 00:11:53,547
ครั้งนึง ตอนเรายังเด็กมากๆ
และเขาเฆี่ยนไทเลอร์อย่างแรง

211
00:11:53,630 --> 00:11:55,215
จนเลือดท่วมเต็มหลัง

212
00:11:55,298 --> 00:11:57,759
เขาวิ่งออกจากบ้านเลย
ตอนนั้นเขายังเด็ก

213
00:11:57,843 --> 00:12:00,178
เขาวิ่งออกจากบ้าน เลี้ยวมาทางบ้านเรา

214
00:12:00,262 --> 00:12:02,889
แล้วแม่เราก็ถาม "อะไรเนี่ย นี่ฝีมือใคร"

215
00:12:02,973 --> 00:12:06,309
มีรอยเฆี่ยนรอยใหญ่ๆ บนหลังเขา

216
00:12:06,393 --> 00:12:09,771
ยาวประมาณนี้ หนาขนาดนี้ หรือบวมเท่านี้

217
00:12:09,855 --> 00:12:12,732
นั่นหลานชายฉันนะ เขายังเด็กอยู่เลย
ตอนนั้นเขายังเด็กมาก

218
00:12:12,816 --> 00:12:14,234
น้าเจอร์รี่
น้องสาวของแม็กซีน

219
00:12:14,317 --> 00:12:16,570
สักเจ็ดหรือแปดขวบ เขายังเด็กอยู่

220
00:12:16,653 --> 00:12:20,115
แม่ปกป้องเราอย่างจริงจัง
ทั้งหลานสาว หลานชาย ลูกๆ เธอ

221
00:12:20,198 --> 00:12:22,075
ราวกับแม่สิงโตเลยก็ว่าได้

222
00:12:22,159 --> 00:12:23,785
แม่ปกป้องเราไม่ว่ายังไงก็ตาม

223
00:12:23,869 --> 00:12:26,872
ถ้าหมีตัวใหญ่จอมวายร้ายบุกมา
แม่ก็จะสู้กับหมี

224
00:12:27,372 --> 00:12:29,875
ฉันเลยสติแตก

225
00:12:29,958 --> 00:12:31,585
ฉันไปหยิบปืน

226
00:12:31,668 --> 00:12:33,670
เราเดินอ้อมหัวมุมมา
แม่ลากเราทุกคนมาด้วย

227
00:12:33,753 --> 00:12:35,464
เราใส่กางเกงในตัวเล็กๆ

228
00:12:35,547 --> 00:12:37,841
กางเกงในสีขาวตัวเล็กๆ
และเราก็ร้องไห้

229
00:12:37,924 --> 00:12:40,260
เห็นเขาอยู่ที่ระเบียง
กำลังดื่มเบียร์ตามปกติ

230
00:12:40,343 --> 00:12:42,762
ฉันถามเขาว่าทำไมต้องเฆี่ยนหลังลูกแบบนั้น

231
00:12:42,846 --> 00:12:44,806
เขาบอกฉันไม่ให้ยุ่งเรื่องของเขา

232
00:12:45,599 --> 00:12:47,058
เขาไม่น่าพูดแบบนั้น

233
00:12:47,142 --> 00:12:49,436
แม่ยกปืนขึ้นจะยิงเขา แต่พ่อก็ปัดปืนออก

234
00:12:50,896 --> 00:12:55,066
มันน่ากลัวมาก เพราะว่า...
ผมมองแม่แบบว่า "ให้ตายสิ"

235
00:12:55,150 --> 00:12:58,945
แม่กำลังจะยิงลุงเอ็มมิตต์นะ

236
00:12:59,029 --> 00:13:00,447
แล้วเขาก็ไม่ได้ตอบโต้แม่

237
00:13:00,530 --> 00:13:01,656
เขายอมฟังแม่

238
00:13:01,740 --> 00:13:03,992
แม้แต่ตอนเมาไม่รู้เรื่อง เขาก็ยอมฟังแม่

239
00:13:04,075 --> 00:13:05,869
เพราะเขาจำปืนกระบอกนั้นได้

240
00:13:06,328 --> 00:13:10,499
นั่นไม่ใช่ช่วงเวลาที่น่าภูมิใจของฉัน
แต่มันเจ็บปวดมากๆ

241
00:13:10,582 --> 00:13:14,127
ฉันทนไม่ได้จริงๆ เพราะฉันก็ทำโทษลูกด้วย

242
00:13:14,211 --> 00:13:18,673
แต่จะไม่มีลูกคนไหนของฉัน
บอกคุณว่าพวกเขาถูกทุบตีแบบนั้น

243
00:13:18,757 --> 00:13:19,966
ไม่เลย ไม่เด็ดขาด

244
00:13:20,050 --> 00:13:21,885
คุณทำได้ยังไงเมื่อคุณรักลูกของคุณ

245
00:13:21,968 --> 00:13:24,429
คุณทำแบบนั้นได้ยังไง
หัวใจคุณยอมให้คุณทำได้ยังไง

246
00:13:24,513 --> 00:13:28,600
ฉันไม่เข้าใจเรื่องนั้นเลย
แต่มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องเข้าใจ

247
00:13:31,728 --> 00:13:34,439
ฉันเพิ่งได้ยินเรื่องนี้ครั้งแรกเมื่อคืนนี้

248
00:13:34,523 --> 00:13:36,733
ตอนที่คุยกับพวกโปรดิวเซอร์

249
00:13:36,816 --> 00:13:41,821
ว่าครั้งนึงคุณเคยถูกทุบตีอย่างรุนแรง
จนคุณหมดสติ

250
00:13:41,905 --> 00:13:45,200
ผมจำได้ว่าจับรั้วตาข่ายไว้

251
00:13:45,283 --> 00:13:48,203
และผมจับมันแน่นมากจนเลือดท่วมมือ
ตอนที่เขาฟาดผม

252
00:13:48,286 --> 00:13:49,788
- และผมจับ...
- ว้าว

253
00:13:49,871 --> 00:13:51,873
แค่พยายามยึดไว้สุดชีวิต

254
00:13:51,957 --> 00:13:55,877
ในใจผมเดือดดาลสุดๆ

255
00:13:55,961 --> 00:13:59,297
ผมเห็นตัวเองวิ่งหนีไปจากผม

256
00:13:59,381 --> 00:14:02,425
- ว้าว
- และผมเรียกเด็กคนนั้น...

257
00:14:06,846 --> 00:14:09,266
ผมเรียกเด็กคนนั้นกลับมาหาผมไม่ได้

258
00:14:09,349 --> 00:14:12,018
ผมทำให้ตัวเองกลับมาหาผมไม่ได้

259
00:14:12,769 --> 00:14:17,274
มันรุนแรงจนคุณกรีดข้อมือตัวเอง
เมื่อตอนเด็ก

260
00:14:17,357 --> 00:14:18,483
ครับ

261
00:14:18,984 --> 00:14:20,652
ครับ ผมอยากฆ่าตัวตาย

262
00:14:20,735 --> 00:14:24,072
เพราะผมคิดว่า
"จะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร"

263
00:14:35,333 --> 00:14:39,170
การมีเรื่องบอบช้ำทางใจที่รุนแรงขนาดนี้
ในตอนเด็ก สำหรับผม

264
00:14:40,672 --> 00:14:46,511
ผมสร้างพื้นที่ในใจที่เป็นจริงขึ้นมาได้

265
00:14:46,595 --> 00:14:49,222
ระหว่างที่เกิดเรื่องต่างๆ ขึ้นกับผม
ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม

266
00:14:49,306 --> 00:14:51,016
จะเป็นตอนที่พ่อตะคอกใส่

267
00:14:51,099 --> 00:14:54,644
หรือผมถูกล่วงละเมิด
หรือถูกสัมผัสอย่างไม่เหมาะสม

268
00:14:54,728 --> 00:14:58,148
ผมจะเข้าไปยังสถานที่อื่นที่อยู่ในใจ

269
00:14:59,399 --> 00:15:01,985
หนึ่งในที่เหล่านั้นที่ผมหนีไปคือสนามแห่งนี้

270
00:15:02,068 --> 00:15:05,947
และผมมองเห็นนก ต้นไม้ ทุ่งหญ้า

271
00:15:06,031 --> 00:15:08,283
ได้ยินเสียงคนพูดคุยกัน

272
00:15:08,366 --> 00:15:10,910
เห็นบ้านเห็นรถของพวกเขา

273
00:15:10,994 --> 00:15:13,705
และรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ
อย่างปลั๊กไฟบนผนัง

274
00:15:13,788 --> 00:15:15,290
สิ่งที่เสียบปลั๊กอยู่

275
00:15:15,373 --> 00:15:16,958
ไอน้ำจากกาแฟ

276
00:15:17,042 --> 00:15:19,419
ผมมองเห็นสิ่งเหล่านี้อยู่ในหัว

277
00:15:19,502 --> 00:15:24,090
โลกนั้นเจิดจ้าชัดเจน
ทั้งงดงามและปลอดโปร่ง

278
00:15:24,174 --> 00:15:30,096
สถานที่ที่ผมคิดว่าปลอดภัย
และสงบสุขนั้นมีอยู่จริงๆ

279
00:15:30,180 --> 00:15:31,348
และผมก็ไปที่นั่น

280
00:15:32,599 --> 00:15:33,767
และผมไม่อยากกลับออกมา

281
00:15:33,850 --> 00:15:37,937
ผมไม่อยากดึงสติกลับมา
หลังจากเรื่องเลวร้ายจบลง

282
00:15:38,021 --> 00:15:41,316
ประสาทสัมผัสที่ชัดเจนขึ้น
จะส่งผมไปยังช่วงเวลาเหล่านี้

283
00:15:42,442 --> 00:15:47,781
วิธีที่เขาถูกทรมานเมื่อตอนยังเด็ก
นั่นคือการทรมาน

284
00:15:47,864 --> 00:15:51,076
และการรู้ว่าเขาสามารถ
แยกจิตไปอยู่ในจินตนาการของเขาได้

285
00:15:51,159 --> 00:15:53,244
โดยไม่เสียสติ

286
00:15:53,328 --> 00:15:58,625
เพราะสำหรับเด็กมากมาย
ที่ถูกปฏิบัติอย่างเลวร้ายเหมือนเขา

287
00:15:58,708 --> 00:16:01,127
โดยเฉพาะจากคนในสถานะพ่อ

288
00:16:01,211 --> 00:16:05,924
พวกเขามีความผิดปกติทางบุคลิกภาพ
และพวกเขาแยกจิตสำนึกไปอย่างสิ้นเชิง

289
00:16:06,007 --> 00:16:10,470
ไม่ใช่แค่ในแง่ของจินตนาการ
แต่ในแง่ของบุคลิกภาพด้วย...

290
00:16:10,553 --> 00:16:12,180
โอปราห์ วินฟรีย์
ผู้นำสื่อระดับโลก

291
00:16:12,263 --> 00:16:15,642
เพื่ออดทนต่อการทรมาน
อดทนต่อความเจ็บปวด

292
00:16:15,725 --> 00:16:19,479
อดทนต่อการไม่รู้อยู่ตลอดเวลา
ว่าจะโดนทำร้ายเมื่อไหร่

293
00:16:19,562 --> 00:16:22,941
หรือมันจะรุนแรงแค่ไหน
แต่คุณรู้ว่ามันจะรุนแรง

294
00:16:24,776 --> 00:16:26,486
ความสามารถของเขาในการเข้าถึงผู้คน

295
00:16:26,569 --> 00:16:31,700
เพราะเขามีประสบการณ์
ที่ได้ผ่านมาจริงๆ ไม่ใช่แค่พูดถึง

296
00:16:31,783 --> 00:16:35,704
ดังนั้นเขาจึงคุยกับคนอื่นๆ
ที่เคยถูกทารุณได้ทุกคน

297
00:16:35,787 --> 00:16:40,083
หรือเคยแบกรับภาระ
หรือเคยต่อสู้ดิ้นรนและเจอวิกฤตใดๆ

298
00:16:40,165 --> 00:16:42,460
ตอนสมัยเด็ก ตอนเป็นผู้ใหญ่

299
00:16:42,544 --> 00:16:43,753
เขาคือหนึ่งในคนพวกนั้น

300
00:16:43,837 --> 00:16:46,840
ที่เปลี่ยนความเจ็บปวด
ให้เป็นพลังที่แท้จริงได้

301
00:16:46,923 --> 00:16:50,760
และเขาคงไม่เป็นเขาในทุกวันนี้
เขาคงไม่มีความมั่งคั่ง

302
00:16:50,844 --> 00:16:53,555
ชื่อเสียง และความสามารถ
ให้บอกเล่าเรื่องราว

303
00:16:53,638 --> 00:16:56,224
ในแบบที่เขาสามารถ

304
00:16:56,307 --> 00:17:01,229
กระทบใจชุมชน
ชาวแอฟริกันอเมริกันได้โดยเฉพาะ

305
00:17:01,312 --> 00:17:03,106
ถ้าเขาไม่ได้ผ่านความเจ็บปวดนั้นมา

306
00:17:04,482 --> 00:17:10,155
คนถามว่า "คุณเขียนบท 20 เรื่อง
ในสองอาทิตย์ได้ยังไง"

307
00:17:10,238 --> 00:17:13,700
ผมเข้าถึงที่แห่งนั้นได้

308
00:17:13,782 --> 00:17:17,704
และเห็นโลกนั้นและได้ยินเสียงพวกนั้น
และมันก็พรั่งพรูออกมา

309
00:17:17,787 --> 00:17:21,958
สิ่งที่บางคนคิดว่าพิลึกหรือแปลกประหลาด

310
00:17:22,040 --> 00:17:25,044
สำหรับผม มันเป็นแค่
ความสามารถให้เข้าถึงที่แห่งหนึ่ง

311
00:17:25,127 --> 00:17:31,092
ที่ผมสร้างขึ้นสมัยเด็ก
เพื่อช่วยผมทำใจ และตอนนี้มันเป็นสิ่งที่

312
00:17:31,176 --> 00:17:34,137
คอยหล่อเลี้ยงหลายสิ่งหลายอย่าง
ที่ผมทำอยู่ในวงการนี้

313
00:17:34,220 --> 00:17:38,808
ดังนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างพบหนทาง
ให้ทำงานร่วมกันเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดี

314
00:17:45,231 --> 00:17:48,651
การเขียนบันทึก
คือหนทางระบายออกสำหรับเขา

315
00:17:48,735 --> 00:17:50,195
เขาได้วิธีนั้นมาจากโอปราห์

316
00:17:50,278 --> 00:17:53,239
เขาเคยพูดถึงเธอบ่อยๆ ในช่วงแรกๆ

317
00:17:53,323 --> 00:17:54,949
เอลวิน รอส
เพื่อนสมัยเด็ก นักแต่งเพลง

318
00:17:55,033 --> 00:17:57,035
และพูดว่าสักวันเขาจะได้เจอเธอ

319
00:17:57,118 --> 00:17:58,870
บอกว่า "สักวันฉันจะได้เจอโอปราห์

320
00:17:58,953 --> 00:18:01,039
"สักวันเราจะเป็นเพื่อนกัน รู้ไหม

321
00:18:01,122 --> 00:18:03,458
"สักวันฉันจะมีรายการทีวีของตัวเอง"

322
00:18:03,541 --> 00:18:05,376
เขาได้แรงบันดาลใจอย่างยิ่งจากตอนนั้น

323
00:18:05,460 --> 00:18:07,921
ที่เธอพูดถึงการเขียนบันทึก
และจดสิ่งต่างๆ ลงไป

324
00:18:08,004 --> 00:18:09,631
เคลีห์ โธมัส มอร์แกน
พีอาร์ของไทเลอร์

325
00:18:09,714 --> 00:18:12,217
ฉันว่าเขาพบวิธีเยียวยา
ในเรื่องนั้น และได้ระบายออก

326
00:18:12,300 --> 00:18:15,303
และนั่นคือจุดกำเนิดของเรื่องราว
เรื่องแรก บทละครเรื่องแรก

327
00:18:15,762 --> 00:18:19,182
ฉันชอบที่คนที่เป็นแรงบันดาลใจให้เขา
และคนที่เขานับถือ

328
00:18:19,265 --> 00:18:24,729
และคนที่เหมือนจะดู... ไกลเกินเอื้อม

329
00:18:25,230 --> 00:18:28,900
ได้กลายมาเป็น
เพื่อนสนิทที่สุดคนหนึ่งของเขา

330
00:18:31,194 --> 00:18:34,989
แต่เขาก็เคยพูดถึง
วิธีที่เธอทำธุรกิจอยู่บ่อยๆ ด้วย

331
00:18:35,073 --> 00:18:38,201
ผมมองเขาเดินออกจากสถานีใหญ่ๆ

332
00:18:38,284 --> 00:18:39,828
เพราะพวกนั้นไม่ยอมทำตามวิธีเขา

333
00:18:39,911 --> 00:18:41,871
เขามีสูตรเฉพาะตัว

334
00:18:41,955 --> 00:18:44,874
แต่ต้องมองย้อนกลับไปที่ศรัทธาของเขา
และสิ่งที่พระเจ้าบอกเขา

335
00:18:44,958 --> 00:18:47,126
"นี่คือสิ่งที่เรามอบให้เจ้าทำ

336
00:18:48,545 --> 00:18:50,338
"จงอดทนและมุ่งมั่นเอาไว้"

337
00:18:50,421 --> 00:18:52,131
และนั่นคือสิ่งที่เขาทำ

338
00:18:53,716 --> 00:18:56,511
ไทเลอร์ คุณเป็นผู้มีวิสัยทัศน์ที่ยอดเยี่ยม

339
00:18:56,594 --> 00:19:00,348
ที่สะท้อนถึงความฝันแท้จริง
ของชาวแอฟริกันอเมริกัน

340
00:19:00,431 --> 00:19:02,559
ฉันรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง

341
00:19:02,642 --> 00:19:08,189
ที่ได้มอบรางวัลบีอีทีอัลติเมทไอคอน
ประจำปี 2019

342
00:19:08,273 --> 00:19:11,901
ให้แก่เพื่อนรักของฉัน คุณไทเลอร์ เพอร์รี่

343
00:19:15,738 --> 00:19:17,574
ผมอดนึกถึงแม่ไม่ได้

344
00:19:17,657 --> 00:19:19,701
ผมจำได้ว่าตอนเด็กๆ ราวๆ ห้าขวบ

345
00:19:19,784 --> 00:19:21,452
แม่พาผมไปที่โครงการบ้านเอื้ออาทร

346
00:19:21,536 --> 00:19:24,581
ที่แม่ไปเล่นไพ่กับพวกผู้หญิงในคืนวันศุกร์

347
00:19:24,664 --> 00:19:27,584
ผู้หญิงเหล่านี้จบการศึกษา
ไม่สูงไปกว่าชั้นมัธยมปลาย

348
00:19:27,667 --> 00:19:29,127
แต่พวกเธอเป็นผู้หญิงผิวดำที่ฉลาด

349
00:19:29,210 --> 00:19:30,503
ผู้หญิงผิวดำที่ทรงพลัง

350
00:19:30,587 --> 00:19:32,338
พวกเธอมีเรื่องเล่าที่น่าทึ่ง

351
00:19:32,422 --> 00:19:35,174
และผมก็เป็นเด็กห้าขวบที่นั่งอยู่บนพื้น

352
00:19:35,258 --> 00:19:38,219
เล่นรถของเล่น
ฟังพวกเธอคุยกันเรื่องผู้ชายของพวกเธอ

353
00:19:38,303 --> 00:19:40,221
ความสัมพันธ์
และความเจ็บปวดของพวกเธอ

354
00:19:40,305 --> 00:19:43,224
เมื่อใครสักคนเริ่มเศร้า
อีกคนก็จะยิงมุกตลก

355
00:19:43,308 --> 00:19:44,517
แล้วทุกคนก็เริ่มหัวเราะกัน

356
00:19:44,601 --> 00:19:46,978
ผมไม่รู้ว่าผมอยู่ใน
ห้องเรียนชั้นยอดของชีวิต

357
00:19:47,061 --> 00:19:49,939
ผมจะกลับบ้าน แล้วพ่อก็จะทุบตีแม่ผม

358
00:19:50,023 --> 00:19:52,317
ทำอะไรต่างๆ พูดอะไรต่างๆ นานา

359
00:19:52,400 --> 00:19:55,612
เขาจะออกจากห้อง และผมก็เดินเข้าไป
แล้วเลียนแบบผู้หญิงสักคนในนั้น

360
00:19:55,695 --> 00:19:57,238
แล้วแม่ก็จะเริ่มหัวเราะ

361
00:19:57,322 --> 00:19:59,908
มีพลังอยู่ในสิ่งนั้นที่ตอนนั้นผมไม่เข้าใจ

362
00:19:59,991 --> 00:20:03,036
ผมสร้างหนังสิบเรื่องแรก
เกี่ยวกับแม่โดยไม่รู้ตัว

363
00:20:03,119 --> 00:20:05,163
เพราะอยากให้แม่รู้ว่าแม่มีค่าพอ

364
00:20:05,246 --> 00:20:06,998
อยากให้ผู้หญิงผิวดำรู้ว่าคุณมีค่าพอ

365
00:20:07,081 --> 00:20:09,375
คุณพิเศษ คุณทรงพลัง คุณยอดเยี่ยม

366
00:20:19,010 --> 00:20:23,306
ตอนฉันมีไทเลอร์ หรือที่ฉันเรียกเขาว่า
"จูเนียร์" เอ็มมิตต์ เพอร์รี่ จูเนียร์

367
00:20:23,389 --> 00:20:28,019
เขาเป็นลูกชายคนเดียวของฉัน
อยู่สิบปี แน่นอนว่าฉันตามใจเขาสุดๆ

368
00:20:29,020 --> 00:20:33,191
ฉันอาบน้ำให้เขาวันละสามสี่รอบ

369
00:20:33,274 --> 00:20:38,363
ฉันจับเขาสวมชุดเอี๊ยมตัวเล็กๆ

370
00:20:38,905 --> 00:20:40,949
ฉันคิดว่าเขาใส่แล้วน่ารักมาก

371
00:20:41,032 --> 00:20:45,495
แล้วเขาก็โตขึ้นเป็นเด็กที่น่ารักอ่อนโยน

372
00:20:45,578 --> 00:20:47,288
แม็กซีน เพอร์รี่
แม่ของไทเลอร์

373
00:20:47,372 --> 00:20:48,957
เขาน่ารักมากๆ

374
00:20:49,916 --> 00:20:52,585
รู้ไหม เอ็มมิตต์ จูเนียร์...

375
00:20:52,669 --> 00:20:54,671
มันก็แค่ชื่อที่ต่างกัน

376
00:20:57,799 --> 00:21:00,176
ไทเลอร์ได้นิสัยของทั้งคู่

377
00:21:01,761 --> 00:21:07,433
เขามีความอ่อนน้อม ความรัก
ความสง่างาม ความสงบแบบแม่

378
00:21:08,601 --> 00:21:11,938
แต่มีความกระตือรือร้น
มีจริยธรรมในการทำงานแบบพ่อ

379
00:21:12,021 --> 00:21:14,607
เขาแค่ไม่ได้เฮงซวยเหมือนพ่อ

380
00:21:14,691 --> 00:21:16,693
ไม่ได้จะดูหมิ่นลุงเอ็มมิตต์นะ ผมรักเขา

381
00:21:16,776 --> 00:21:18,027
แต่เขาเป็นคนเฮงซวย

382
00:21:18,111 --> 00:21:19,362
เขาเฮงซวยจริงๆ

383
00:21:19,445 --> 00:21:22,115
เขาจะได้ดูสารคดีนะ ผมจะเผชิญหน้าเขา

384
00:21:22,198 --> 00:21:25,576
ตอนนี้ผมโตแล้ว
แต่ตอนนั้นเขาโคตรสารเลว

385
00:21:26,411 --> 00:21:29,372
แต่ตอนที่คุณยังเด็ก
ก็จะมีหมาป่าตัวใหญ่ใจร้าย

386
00:21:29,455 --> 00:21:32,125
แต่เมื่อคุณโตขึ้น
คุณก็เผชิญหน้ากับหมาป่าตัวใหญ่ใจร้าย

387
00:21:32,208 --> 00:21:33,876
และนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับไทเลอร์

388
00:21:33,960 --> 00:21:36,713
เมื่อเขาโตขึ้น เขาก็บอกว่า
"พ่อจะไม่ทำร้ายผมอีกต่อไป

389
00:21:36,796 --> 00:21:38,631
"พ่อจะไม่เหยียบย่ำผมอีกต่อไป"

390
00:21:39,716 --> 00:21:41,342
รู้ไหม ผมนึกถึงแม่ผมนะ

391
00:21:41,426 --> 00:21:44,887
และผมนึกถึงการตัดสินแม่
ด้วยแนวคิดในศตวรรษที่ 21

392
00:21:44,971 --> 00:21:47,515
และการที่เธอยังอยู่กับชายคนนี้

393
00:21:47,598 --> 00:21:50,101
แต่คุณยายตายตอนแม่อายุ 13

394
00:21:50,184 --> 00:21:52,311
ชายคนนี้แต่งงานกับแม่ตอนแม่อายุ 17

395
00:21:52,395 --> 00:21:53,980
แม่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกนี้เลย

396
00:21:54,063 --> 00:21:55,565
แม่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชีวิต

397
00:21:55,648 --> 00:21:59,027
และคนเพียงคนเดียวที่ดูแลแม่
และทุกอย่างที่แม่รู้

398
00:21:59,110 --> 00:22:04,032
ทุกอย่างที่แม่ถูกสอนมาคือ
ถ้าเขาจ่ายค่าน้ำค่าไฟ คุณก็ได้คนดี

399
00:22:04,115 --> 00:22:06,659
แม่จึงอยู่กับสิ่งที่แม่รู้

400
00:22:06,743 --> 00:22:09,620
เราแต่งงานกันในปี 1963

401
00:22:09,704 --> 00:22:11,330
เราย้ายไปนิวออร์ลีนส์

402
00:22:11,414 --> 00:22:12,415
โอเค

403
00:22:12,498 --> 00:22:17,795
แล้วฉันก็มียูลันดา จากนั้นก็เมลวาต่อทันที

404
00:22:17,879 --> 00:22:20,965
ไม่มีสมองเท่าไหร่ แค่ตั้งท้องเฉยๆ

405
00:22:21,049 --> 00:22:23,760
ทั้งยังเด็กและโง่เง่า และ...

406
00:22:23,843 --> 00:22:28,514
แม่มีพี่สาวผมตอนอายุ 18 พี่สาวอีกคน
ตอน 19 มีผมตอน 24 และนี่คือเรา

407
00:22:28,598 --> 00:22:31,851
แม่เป็นผู้หญิงผิวดำลูกสามในลุยเซียนา

408
00:22:31,934 --> 00:22:33,144
จะให้แม่ทำอะไรล่ะ

409
00:22:33,227 --> 00:22:35,938
จะให้แม่ทำงานอะไรเพื่อหาเลี้ยงเรา

410
00:22:36,022 --> 00:22:37,023
จะให้แม่ทำอะไร

411
00:22:38,066 --> 00:22:39,275
แม่จึงอยู่กับเขา

412
00:22:40,401 --> 00:22:43,237
และผมไม่ตัดสินแม่เลยสักนิด

413
00:22:43,321 --> 00:22:47,325
เพราะความเจ็บปวด
และความโหดร้ายที่แม่ผจญมา

414
00:22:47,408 --> 00:22:50,703
แค่เพื่ออยู่รอดและรักษาความสงบสุข

415
00:22:50,995 --> 00:22:54,082
และยิ่งไปกว่านั้น แม่รักเขา

416
00:22:55,083 --> 00:22:58,461
ไม่รู้ว่ายังไงหรือทำไม แต่ผมรู้ว่าแม่รักเขา

417
00:22:59,087 --> 00:23:01,172
แม่รักเขาจนวันที่แม่ตาย

418
00:23:03,800 --> 00:23:06,219
ผมว่าการที่แม่เก็บกดทุกอย่างไว้

419
00:23:06,302 --> 00:23:09,931
เก็บทุกอารมณ์เอาไว้
ไม่เคยเศร้าให้คนอื่นเห็น

420
00:23:10,014 --> 00:23:13,559
แค่ยิ้มแย้มมีความสุขอยู่เสมอ
และต้องการความสงบอยู่เสมอ

421
00:23:13,643 --> 00:23:15,436
อยากให้พ่อผมยิ้มแย้มอยู่เสมอ

422
00:23:15,520 --> 00:23:18,356
แม่จะสั่งให้ผมเข้าไปในห้อง
เพื่อทักทายเขาเวลาผมไม่อยากไป

423
00:23:18,439 --> 00:23:19,899
พอเขาเดินเข้าห้อง ผมก็เดินหนี

424
00:23:19,982 --> 00:23:22,068
ผมจำได้ว่าถามแม่ว่า
"เขาใช่พ่อผมหรือเปล่า"

425
00:23:22,151 --> 00:23:25,863
เพราะผมไม่เข้าใจเลยว่า
ชายคนนี้จะมองผม

426
00:23:25,947 --> 00:23:30,743
และเกลียดผมเข้าไส้ขนาดนี้ได้ยังไง

427
00:23:30,827 --> 00:23:31,953
เขาเกลียดชังรุนแรงมาก

428
00:23:32,495 --> 00:23:35,081
แค่ความน่ากลัวในเรื่องนั้น...

429
00:23:35,414 --> 00:23:37,458
ความเกลียดชังที่ร้ายกาจ

430
00:23:38,793 --> 00:23:42,338
เร็วเข้า ท่านผู้เหนื่อยล้า

431
00:23:43,214 --> 00:23:46,551
ผมเชื่อว่ามีพยานอยู่ที่นี่ในคืนนี้...

432
00:23:47,176 --> 00:23:48,636
ผมรับมือยังไงน่ะเหรอ

433
00:23:48,719 --> 00:23:50,138
เอาละ ฟังนะ

434
00:23:50,638 --> 00:23:52,348
ถ้าพระเจ้าไม่ได้มอบอะไรอย่างอื่นให้ผม

435
00:23:52,431 --> 00:23:57,478
พระองค์ก็มอบแม่ที่พาผมเข้าโบสถ์
แม่ที่สวดภาวนาและเชื่อมั่น

436
00:23:57,562 --> 00:23:59,313
ผมรู้ว่าเขาใช่

437
00:23:59,647 --> 00:24:01,983
ผมกลายเป็นบาทหลวง
ของไทเลอร์ตอนวัยรุ่น

438
00:24:02,066 --> 00:24:04,235
บิชอปพอล มอร์ตัน
บาทหลวงของไทเลอร์สมัยเด็ก

439
00:24:04,318 --> 00:24:08,948
จึงเหมือนพระเจ้าเชื่อมโยงผมกับเขา
เพราะความเจ็บปวดของเขา

440
00:24:09,031 --> 00:24:10,449
โบสถ์เกรทเตอร์ เซนต์สตีเฟน

441
00:24:10,533 --> 00:24:13,202
ความรู้สึกของชุมชนและความศรัทธา

442
00:24:13,286 --> 00:24:16,914
และความเชื่อมั่น พาผมผ่านพ้น
ช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดบางช่วงมาได้

443
00:24:17,665 --> 00:24:19,917
ขณะเติบโตมาจนเป็นวัยรุ่น

444
00:24:20,001 --> 00:24:24,672
ในการพยายามเข้าใจตัวตนของตัวเอง

445
00:24:24,755 --> 00:24:26,632
สิ่งที่ผมอยากเป็นในชีวิต

446
00:24:26,716 --> 00:24:29,177
ทุกอย่างเกี่ยวพันกันอยู่ในโบสถ์

447
00:24:29,260 --> 00:24:31,095
โบสถ์เกรทเตอร์ เซนต์สตีเฟน
นิวออร์ลีนส์

448
00:24:31,179 --> 00:24:33,890
ถ้าคุณโตมาในบ้านที่นับถือคริสต์
โดยเฉพาะในย่านคนดำทางใต้

449
00:24:33,973 --> 00:24:35,975
ชีวิตส่วนใหญ่ของคุณ
จะวนเวียนอยู่กับโบสถ์

450
00:24:36,058 --> 00:24:40,104
ในการค้นหาศิลปะ
เมื่อเรแกนตัดงบศิลปะในยุค 80

451
00:24:40,188 --> 00:24:42,773
ก็เป็นละครในโบสถ์

452
00:24:42,857 --> 00:24:45,610
กับโรงละครชุมชน
ที่อนุรักษ์ศิลปะไว้ให้เด็กๆ...

453
00:24:45,693 --> 00:24:46,694
คิลเลอร์ ไมค์

454
00:24:46,777 --> 00:24:49,447
ที่อาจจะไม่มีทางเข้าถึง
ในโรงเรียนรัฐได้อีกต่อไป

455
00:24:49,530 --> 00:24:53,034
ระหว่างโตมาในนิวออร์ลีนส์
ไทเลอร์กับผมเข้าโบสถ์ที่เดียวกัน

456
00:24:53,117 --> 00:24:55,328
ซึ่งก็คือโบสถ์แบ๊บติสต์
เกรทเตอร์ เซนต์สตีเฟน

457
00:24:55,411 --> 00:24:58,539
โบสถ์แบ๊บติสต์มีคณะประสานเสียง
เต็มรูปแบบในนิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา

458
00:24:58,623 --> 00:25:01,542
เกรทเตอร์ เซนต์สตีเฟน
เป็นสถานที่จัดงานของเมืองในสมัยนั้น

459
00:25:01,626 --> 00:25:03,711
มันจึงแทบจะเป็นที่ระบายออก
สำหรับชาวคริสต์

460
00:25:03,794 --> 00:25:06,923
ผู้คนทุกประเภทไปที่โบสถ์นั้น

461
00:25:07,006 --> 00:25:10,551
มันทำหน้าที่เป็นโบสถ์ประจำเมือง

462
00:25:10,635 --> 00:25:13,512
ผมเป็นนักดนตรี นักคีย์บอร์ดแถวล่าง

463
00:25:13,596 --> 00:25:14,931
ผมเคยชอบพูด

464
00:25:15,014 --> 00:25:17,058
และไทเลอร์อยู่ในคณะประสานเสียง

465
00:25:17,141 --> 00:25:21,103
การเข้าโบสถ์เกรทเตอร์ เซนต์สตีเฟน
เป็นเรื่องใหญ่ทีเดียว

466
00:25:21,187 --> 00:25:23,898
การอยู่ในคณะประสานเสียง
เป็นเรื่องใหญ่ยิ่งกว่านั้น

467
00:25:23,981 --> 00:25:27,235
คุณตาของผมเป็นศาสนาจารย์

468
00:25:27,318 --> 00:25:30,029
คุณทวดของผมเป็นศาสนาจารย์
พ่อของท่านก็เป็นศาสนาจารย์

469
00:25:30,112 --> 00:25:33,324
เรามีศาสนาจารย์ในตระกูลของแม่
ย้อนไปได้จนถึงสมัยที่มีทาส

470
00:25:33,407 --> 00:25:37,495
ดังนั้นโบสถ์แห่งนั้น ความศรัทธา
พระเจ้าอยู่ในสายเลือดผม

471
00:25:37,578 --> 00:25:39,038
อยู่ในดีเอ็นเอผม

472
00:25:39,622 --> 00:25:41,415
เขาเป็น...

473
00:25:42,124 --> 00:25:43,793
เขาเป็นผู้นำมาตลอด

474
00:25:43,876 --> 00:25:46,921
ผมรู้ว่าคนมากมายอาจจะไม่รู้เรื่องนี้

475
00:25:47,004 --> 00:25:50,091
แต่ไทเลอร์ตอนวัยรุ่น

476
00:25:50,174 --> 00:25:53,344
กำลังจะได้เป็นนักเทศน์

477
00:25:54,512 --> 00:25:58,599
ผมเข้าโรงเรียนศาสนา
ศึกษาและเรียนรู้ไบเบิลมากขึ้น

478
00:25:59,850 --> 00:26:01,644
ถึงเวลาให้ผมขึ้นเทศน์ครั้งแรก

479
00:26:01,727 --> 00:26:07,733
ในคณะสงฆ์ของเรา
คุณต้องขึ้นเทศน์ทดสอบ

480
00:26:07,817 --> 00:26:11,737
คุณต้องอ่อนน้อมถ่อมตนจริงๆ
คุณต้อง...

481
00:26:11,821 --> 00:26:16,784
มันเป็นสถานการณ์ที่เคร่งเครียด
เมื่อคุณยืนอยู่ตรงนั้น

482
00:26:16,867 --> 00:26:21,330
"โอเค ผมจะเอ่ยถึงคำพูด
ที่คุณควรเผยแพร่

483
00:26:21,414 --> 00:26:22,623
"ผมอยากให้คุณเผยแพร่"

484
00:26:22,707 --> 00:26:25,793
ป้าเธลม่าของผมอยู่ที่นั่น
แม่ผมอยู่ที่นั่น

485
00:26:25,876 --> 00:26:29,380
ทุกคนภูมิใจมาก
เพราะผมขึ้นเทศน์ครั้งแรกอยู่ตรงนั้น

486
00:26:29,463 --> 00:26:32,758
"และโนอาห์ได้กระทำตามทุกสิ่ง
ที่พระเจ้าทรงบัญชาแก่ท่าน"

487
00:26:32,842 --> 00:26:35,303
ผมนั่งอยู่ตรงนั้นเพื่อฟังเขาทดสอบ

488
00:26:35,386 --> 00:26:39,140
เขาลุกขึ้น กล่าวขอบคุณผม
กล่าวขอบคุณโบสถ์

489
00:26:39,223 --> 00:26:42,143
จากนั้นก็ว่า "ฟังนะพวก พวกคุณแค่..."

490
00:26:42,226 --> 00:26:44,979
แล้วคนก็พากันขำตกเก้าอี้

491
00:26:47,440 --> 00:26:50,192
ผมบอก "นี่ เธอไม่ควรทำแบบนั้น

492
00:26:50,276 --> 00:26:51,819
"นี่เป็นเวลาสำคัญนะ

493
00:26:51,902 --> 00:26:53,487
"เธอต้องผ่านการทดสอบ"

494
00:26:54,322 --> 00:26:58,909
คุณโนอาห์ ข้านึกว่าท่านบอกว่าฝนจะตก

495
00:26:59,285 --> 00:27:03,581
และพอมันจบลง
เขาก็มายืนหลังผมแล้วพูดต่อหน้าทุกคน

496
00:27:03,664 --> 00:27:07,043
"รู้ไหม ถ้าพระเจ้าเรียกเธอ
พระองค์จะถือว่าเธอมีคุณสมบัติ...

497
00:27:09,503 --> 00:27:11,589
"แต่บางครั้งเธอก็ไม่มีคุณสมบัติ"

498
00:27:11,672 --> 00:27:13,424
ผมหยุดเขาไว้ตั้งแต่ต้น

499
00:27:13,507 --> 00:27:16,135
ผมบอก "ไม่ๆ
เธอถูกลิขิตมาให้ทำอย่างอื่น"

500
00:27:16,218 --> 00:27:18,346
ต่อหน้าป้าผม ต่อหน้าทุกคน

501
00:27:18,429 --> 00:27:19,597
ผมเสียใจมาก

502
00:27:20,222 --> 00:27:23,809
ระหว่างที่ผมพยายามคิดให้ออกว่า

503
00:27:23,893 --> 00:27:27,897
ผมจะทำยังไงกับสิ่งนี้

504
00:27:27,980 --> 00:27:29,523
การ "ลิขิต" ที่ว่านี้

505
00:27:29,899 --> 00:27:31,859
ผมก็ได้ยินเสียงนั้นบอกว่า

506
00:27:31,942 --> 00:27:34,904
"เราจะพาเจ้าไปที่อื่น
เพื่อพูดกับคนมากกว่านี้"

507
00:27:34,987 --> 00:27:38,324
ตอนนั้นผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร
ไม่รู้ว่าจะทำได้ยังไง

508
00:27:38,407 --> 00:27:40,368
และนั่นคือส่วนที่น่าหงุดหงิดที่สุด

509
00:27:40,451 --> 00:27:42,119
ของชีวิตและอาชีพช่วงแรกของผม

510
00:27:42,203 --> 00:27:45,581
ฟังนะ ผมมีพ่อที่บอกว่าผมเป็นไอ้โง่

511
00:27:45,664 --> 00:27:48,084
ผมจะไม่มีวันเป็นอะไรได้ทั้งนั้น
ผมคือเศษสวะ

512
00:27:48,167 --> 00:27:50,211
ผมมันงี่เง่า ทุกๆ วันในชีวิต

513
00:27:50,294 --> 00:27:53,881
ผมไม่เคยคิดว่า
คนจะอยากเห็นผมทำอะไรจริงๆ

514
00:27:53,964 --> 00:27:55,966
เห็นหรือเคารพผมในฐานะนักแสดง

515
00:27:56,050 --> 00:28:00,388
แล้วยังมีคนขาวที่ควบคุมทุกส่วนในนั้น

516
00:28:00,471 --> 00:28:03,557
ผมคิดว่านั่นไม่มีทางเป็นไปได้
ไม่ใช่ทางเลือกด้วยซ้ำ

517
00:28:05,101 --> 00:28:08,354
ผมจำได้ตอนอยู่ในคณะประสานเสียง

518
00:28:08,437 --> 00:28:13,442
และแสดงละคร
เกี่ยวกับสัตว์ต่างๆ ในเรือกับโนอาห์

519
00:28:13,526 --> 00:28:16,153
ผมจำเรื่องนั้นได้ ผมจำได้ว่ายืนอยู่ตรงนั้น

520
00:28:16,237 --> 00:28:18,072
นี่คือช่วงเวลาสำคัญให้ผมแจ้งเกิด

521
00:28:18,155 --> 00:28:20,741
เพราะผมมีบทสองประโยค
ต่อหน้าคนทั้งโบสถ์

522
00:28:20,825 --> 00:28:23,160
- เราต้องการฝน
- เดี๋ยวก่อนๆ น้องสาว

523
00:28:23,244 --> 00:28:25,955
ข้าอยากรู้ว่า
เจ้าสร้างเรือยักษ์นั่นเพื่ออะไร

524
00:28:26,038 --> 00:28:28,582
พระเจ้าจะเก็บรองเท้าไว้ในนั้นหรือไง

525
00:28:29,834 --> 00:28:32,294
ในเมื่อเจ้านำทุกอย่างไปเป็นคู่

526
00:28:32,378 --> 00:28:34,547
มีน้ำหอมปรับอากาศสองอัน
เพราะข้ารู้ว่าเจ้าต้องใช้

527
00:28:36,173 --> 00:28:39,009
เขาเชื่อมโยงกับผู้คนได้

528
00:28:39,093 --> 00:28:42,388
- เราต้องการฝน
- เราต้องการฝน

529
00:28:42,471 --> 00:28:43,764
เราต้องการฝน

530
00:28:43,848 --> 00:28:47,393
ฝนจงตก ฝนจงตก

531
00:28:47,476 --> 00:28:50,020
ผมว่านั่นคือสิ่งที่ผลักดันเขา

532
00:28:50,104 --> 00:28:53,315
- ฝนจงโปรยปราย
- ฝน

533
00:28:53,774 --> 00:28:56,610
- ฝนจงโปรยปราย
- ฝน

534
00:28:57,319 --> 00:29:01,907
ฝนจงโปรยปรายใส่ฉัน

535
00:29:01,991 --> 00:29:04,869
ฝน ฝน ฝน

536
00:29:05,244 --> 00:29:08,789
ฝนโปรยปรายใส่ฉัน

537
00:29:08,873 --> 00:29:11,834
ฝน ฝน ฝน

538
00:29:15,087 --> 00:29:16,464
ไทเลอร์ เพอร์รี่
ผู้กำกับ นักเขียน

539
00:29:28,684 --> 00:29:29,977
ขอบอกเลยนะ

540
00:29:30,603 --> 00:29:33,689
นิวออร์ลีนส์ไม่สนับสนุนไทเลอร์เท่าไหร่นัก

541
00:29:33,772 --> 00:29:35,566
เขาต้องไปจากที่นี่

542
00:29:35,649 --> 00:29:37,318
เขารักเมืองนี้ อย่าเข้าใจผมผิด

543
00:29:37,401 --> 00:29:39,028
เขารักเมืองนี้ จริงๆ นะ

544
00:29:39,111 --> 00:29:43,115
แต่เมืองนี้ไม่ได้ผลิตไทเลอร์ เพอร์รี่

545
00:29:44,366 --> 00:29:45,201
เข้าใจไหม

546
00:29:45,284 --> 00:29:46,619
แอตแลนตาผลิตไทเลอร์ เพอร์รี่

547
00:29:53,417 --> 00:29:56,086
ในยุค 90 มีการอพยพครั้งใหญ่

548
00:29:56,170 --> 00:29:58,339
คนผิวดำทุกคนย้ายไปอยู่แอตแลนตา

549
00:29:58,422 --> 00:30:01,592
ตอนอายุยี่สิบกว่าๆ
ผมขนสมบัติทุกอย่างที่มี

550
00:30:01,675 --> 00:30:04,178
ซึ่งก็ไม่มีอะไรเลย
ขึ้นรถฮุนไดแล้วขับไปแอตแลนตา

551
00:30:04,261 --> 00:30:06,180
แอตแลนตา
นครศักดิ์สิทธิ์ของคนดำแห่งแดนใต้

552
00:30:06,263 --> 00:30:10,559
การย้ายไปแอตแลนตาคือตัวอย่าง
ที่ยิ่งใหญ่ให้ผมเข้าใจสิ่งที่ผมอาจเป็นได้

553
00:30:13,771 --> 00:30:15,147
ชนชั้นกลางผิวดำรูปแบบใหม่

554
00:30:15,231 --> 00:30:17,399
ผมเห็นคนผิวดำอยู่ดีกินดี

555
00:30:17,483 --> 00:30:20,319
และนั่นไม่ใช่สิ่งที่เรามี
ในฐานะคนผิวดำในนิวออร์ลีนส์

556
00:30:20,402 --> 00:30:26,033
มีแต่ยาเสพติด แก๊งโจร การข่มขืน
การฆาตกรรม เรื่องโหดร้ายน่ากลัว

557
00:30:26,116 --> 00:30:29,036
และการออกมาจากที่นั่นมาที่แอตแลนตา

558
00:30:29,119 --> 00:30:31,330
ที่พวกพ่อค้ายาในความคิดผม

559
00:30:31,413 --> 00:30:34,458
ถูกแทนที่ด้วยหมอกับทนายผิวดำ

560
00:30:34,542 --> 00:30:38,796
ที่ที่คนในละแวกบ้าน
มีกินมีใช้มากกว่าที่จำเป็น

561
00:30:38,879 --> 00:30:41,131
และรู้สึกว่าพวกเขาคู่ควรกับมัน

562
00:30:41,215 --> 00:30:43,717
มันแบบว่า "โห ที่นี่สวรรค์ชัดๆ"

563
00:30:43,801 --> 00:30:49,014
เมืองแห่งนี้มีแรงกระตุ้น
ให้คนผิวดำเจริญรุ่งเรือง

564
00:30:50,140 --> 00:30:52,643
เรื่องนี้ทำให้ผมตาสว่าง

565
00:30:52,726 --> 00:30:56,814
ว่าผมก็คู่ควรกับมันเช่นกัน

566
00:30:56,897 --> 00:30:59,066
เพราะผมก็เก่งพอๆ กับคนอื่นๆ

567
00:31:01,485 --> 00:31:05,239
ผมจึงมาที่นี่เพื่อสิ่งที่เด็กผิวดำสมัยนั้น
เรียกว่าเทศกาลฟรีกนิก

568
00:31:05,322 --> 00:31:07,950
ซึ่งก็คือปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ

569
00:31:08,033 --> 00:31:11,954
แต่พอผมเห็นคนอยู่ดีกินดี
ผมก็รู้ว่าแอตแลนตาจะเป็นบ้านของผม

570
00:31:12,037 --> 00:31:13,831
ได้เห็นความหวังอยู่รอบตัว

571
00:31:13,914 --> 00:31:16,834
นั่นคือสิ่งที่เมืองนี้ ที่รัฐนี้เสนอให้ผม

572
00:31:16,917 --> 00:31:19,753
ผมทำงานทุกที่ที่ทำได้ เก็บเงินได้มากพอ

573
00:31:19,837 --> 00:31:23,007
จนเช่าโรงละครโฟร์ทีนสตรีทเพลย์เฮาส์
และแสดงละครเรื่องแรก

574
00:31:25,050 --> 00:31:27,136
ผมย้ายไปแอตแลนตาหลายปีต่อมา

575
00:31:27,219 --> 00:31:29,930
แล้วเขาก็เดินมาหาผม
ในวันอาทิตย์นึงหลังออกจากโบสถ์

576
00:31:30,014 --> 00:31:31,682
ถามว่า "จำฉันจากนิวออร์ลีนส์ได้ไหม"

577
00:31:31,765 --> 00:31:32,891
ผมตอบ "จำได้สิ"

578
00:31:32,975 --> 00:31:35,853
เขาบอก "ฉันจะทำละครเรื่องนี้
ชื่อ ไอโนว์ไอฟ์บีนเชนจ์"

579
00:31:35,936 --> 00:31:38,480
ผมว่า "นั่นเรื่องเดิมที่เจ๊งไปไม่ใช่เหรอ"

580
00:31:38,564 --> 00:31:39,690
"ไอโนว์ไอฟ์บีนเชนจ์"

581
00:31:39,773 --> 00:31:43,235
เขาบอก "เราเอากลับมาทำใหม่
และฉันเสียผู้กำกับดนตรีไป"

582
00:31:43,319 --> 00:31:46,196
ผมเช่าโรงละครชื่อ
โฟร์ทีนสตรีทเพลย์เฮาส์เพื่อแสดงเรื่องนี้

583
00:31:46,280 --> 00:31:48,574
เพราะผมคิดว่าคนจะมาดู

584
00:31:48,657 --> 00:31:50,784
เราซ้อมละครกันอยู่

585
00:31:50,868 --> 00:31:52,328
มันเป็นโรงละครขนาด 200 ที่นั่ง

586
00:31:52,411 --> 00:31:54,455
ผมคอยดูยอดขายตั๋วทุกวัน

587
00:31:54,538 --> 00:31:56,290
พวกเขาบอกว่า "อ๋อ วันนี้ขายได้ที่นึง"

588
00:31:56,373 --> 00:31:57,666
เหลือเวลาอีกสองอาทิตย์

589
00:31:57,750 --> 00:31:59,752
"อ๋อ ขายได้สี่ที่"

590
00:31:59,835 --> 00:32:00,878
"โอเค"

591
00:32:00,961 --> 00:32:03,047
ผมไม่รู้ว่าผมคิดบ้าอะไรอยู่

592
00:32:03,130 --> 00:32:05,174
ว่าคนจะออกมาดูละคร

593
00:32:05,257 --> 00:32:07,009
ในสุดสัปดาห์ฉลองวันชาติ

594
00:32:09,928 --> 00:32:12,306
ไอโนว์ไอฟ์บีนเชนจ์
วิดีโอ

595
00:32:12,389 --> 00:32:14,725
คืนนี้ ชายหนุ่มคนนี้ที่เขียนบทละครเรื่องนี้

596
00:32:14,808 --> 00:32:16,352
และนักแสดงที่ยอดเยี่ยมเหล่านี้

597
00:32:16,435 --> 00:32:19,355
พวกเขามาที่นี่เพื่อทำให้เราเข้าใจลึกซึ้ง

598
00:32:19,438 --> 00:32:22,775
ถึงประสบการณ์ลำบากยากเข็ญ
ที่เราเคยผจญในชีวิตของเรา

599
00:32:22,858 --> 00:32:24,985
เราบางคนเคยเจอพายุมาบ่อยๆ...

600
00:32:25,069 --> 00:32:27,488
ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์
"ไอโนว์ไอฟ์บีนเชนจ์" รอบสุดท้าย

601
00:32:27,571 --> 00:32:29,615
เรื่องของผู้รอดชีวิต
จากการละเมิดทางเพศสมัยเด็ก

602
00:32:29,698 --> 00:32:33,911
และปัญหาที่ยังหลงเหลือ
จากเรื่องนั้นในชีวิตพวกเขา

603
00:32:33,994 --> 00:32:36,914
มันเล่าเรื่องราวที่เป็นส่วนตัวมาก
จนทำให้เข้าถึงได้จริงๆ

604
00:32:36,997 --> 00:32:38,832
ศ.ดร.คีธ คอร์สัน
อาจารย์วิชาภาพยนตร์

605
00:32:38,916 --> 00:32:39,958
ถ้าคุณดูสถิติ

606
00:32:40,042 --> 00:32:43,587
ว่ามีคนมากมายแค่ไหนที่เคยถูก
ล่วงละเมิดทางเพศและถูกละเมิดสมัยเด็ก

607
00:32:43,671 --> 00:32:45,964
มันเป็นเรื่องที่ถูกพูดถึงไม่มากนัก

608
00:32:46,048 --> 00:32:48,801
แต่มันเป็นเรื่องที่คนมากมายต้องรับมือด้วย

609
00:32:50,135 --> 00:32:53,639
การสรุปเรื่องนั้น
ด้วยข้อความปลุกใจในตอนจบ

610
00:32:53,722 --> 00:32:56,725
คุณก็เปลี่ยนแผลใจนี้
ให้กลายเป็นเรื่องดีได้

611
00:32:56,809 --> 00:33:00,813
เพอร์รี่จึงมีไอเดียหลักที่เป็นแรงบันดาลใจ
ได้อย่างสูงในละครเรื่องนี้

612
00:33:01,480 --> 00:33:03,190
ผมจำเรื่องนี้ได้

613
00:33:03,273 --> 00:33:05,651
และผมว่ามันยังคงถูกสานต่อ
ในผลงานของเขา

614
00:33:06,485 --> 00:33:08,529
มีผู้ชมประมาณ 30 คน

615
00:33:08,612 --> 00:33:11,198
และผมนึกว่าจะเห็นคนดู 1,200 คน
ในช่วงสุดสัปดาห์

616
00:33:11,281 --> 00:33:13,701
นั่นเป็นเวลาที่ทำใจได้ยาก
ได้รับบทเรียนที่แสนสาหัส

617
00:33:13,784 --> 00:33:15,452
จากคนสามสิบคนที่นั่น

618
00:33:15,536 --> 00:33:18,205
มีบางคนพูดว่า
"ฉันว่าเรื่องนี้ดีนะ ฉันจะลงทุน"

619
00:33:18,288 --> 00:33:19,373
ผมถาม "จริงเหรอ

620
00:33:19,456 --> 00:33:21,875
"ผมจัดไฟได้ ผมจะประหยัดเงินนั่น

621
00:33:21,959 --> 00:33:23,085
"ตกลง

622
00:33:23,168 --> 00:33:26,171
"ผมขายขนมตอนช่วงพักได้
เพราะผมทำงานนั้นได้ด้วย

623
00:33:26,255 --> 00:33:29,049
"แล้วผมก็กลับไปหลังเวที
ให้มีเวลาแต่งตัวได้

624
00:33:29,133 --> 00:33:30,592
"ขายขนม ติดตั้งไฟ

625
00:33:30,676 --> 00:33:33,345
"และผมขับรถบรรทุกได้"
ทั้งหมดนี่เพื่อประหยัดเงิน

626
00:33:33,429 --> 00:33:37,433
เราถังแตกกัน
จนเราเคยแบ่งเบอร์เกอร์กันกิน

627
00:33:37,516 --> 00:33:39,685
เขาแบ่งไปครึ่งนึง ผมแบ่งมาอีกครึ่ง

628
00:33:39,768 --> 00:33:41,645
เรากินมันฝรั่งทอดกัน

629
00:33:41,729 --> 00:33:44,940
และแค่คุยกันเรื่องความฝันยิ่งใหญ่ของเขา

630
00:33:45,023 --> 00:33:48,026
เราแบ่งเบอร์เกอร์กัน
และเขาก็บอกผมว่าสักวันเขาจะรวย

631
00:33:48,110 --> 00:33:52,573
เขาบอกว่า
"เพื่อน มันคือประสบการณ์การเรียนรู้

632
00:33:52,656 --> 00:33:54,158
"มันไม่ใช่ความล้มเหลว"

633
00:33:54,616 --> 00:33:55,826
เขาเชื่อมั่นในตัวเอง

634
00:33:55,909 --> 00:33:58,704
เขาเชื่อมั่นในโครงการของเขา
และเขาอยากเผยแพร่ข้อความ

635
00:33:58,787 --> 00:34:00,706
เขาจึงอดทนต่อความลำบาก

636
00:34:00,789 --> 00:34:03,250
ผมหางานอื่นๆ ทำ
ระหว่างแสดงละครไปด้วย

637
00:34:03,333 --> 00:34:05,961
ผมเดินไปบอกเจ้านายว่า

638
00:34:06,044 --> 00:34:09,380
"ผมขอลาหยุดไปแสดงละครเรื่องนี้"

639
00:34:09,882 --> 00:34:13,469
แม่เช่ารถตู้มาให้ผมขับรับส่งนักแสดง

640
00:34:13,927 --> 00:34:15,804
นั่นเป็นการแสดงที่เลวร้ายที่สุดในอาชีพผม

641
00:34:15,888 --> 00:34:17,598
ผมยังฝันร้ายถึงมันอยู่เลย

642
00:34:18,514 --> 00:34:22,186
ผมขนของทุกอย่างขึ้นรถ
ขับไปที่สปาร์ทันเบิร์ก

643
00:34:22,268 --> 00:34:25,981
สุดสัปดาห์นั้น มาตอนไหนไม่มา
พายุเฮอริเคนดันเข้าตอนสุดสัปดาห์นั้น

644
00:34:26,063 --> 00:34:27,399
ผมก็ยังแสดง

645
00:34:27,483 --> 00:34:29,275
ไม่มีใครมาดู ผมเดินทางกลับ

646
00:34:29,359 --> 00:34:30,944
ฝนตกหนัก ผมขับซิ่งสุดๆ

647
00:34:31,027 --> 00:34:34,447
รถกระบะคันใหญ่ที่ใส่ของไว้เต็มกระบะ

648
00:34:34,531 --> 00:34:38,076
และผมเหยียบคันเร่งจนมิด
เพราะผมโกรธพระเจ้ามาก

649
00:34:38,159 --> 00:34:39,870
ผมบอกว่า "ท่านบอกให้ผมทำสิ่งนี้

650
00:34:39,953 --> 00:34:41,246
"ผมรู้ว่าผมได้ยินเสียงจากท่าน

651
00:34:41,330 --> 00:34:42,246
"นี่มันอะไรกัน

652
00:34:42,331 --> 00:34:45,250
"ทุกครั้งที่ผมก้าวออกมา
แสดงละครพวกนี้ ท่านก็ทิ้งผม"

653
00:34:45,333 --> 00:34:49,295
มันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
และก็แบบว่า "นี่ผมทำอะไรอยู่"

654
00:34:49,379 --> 00:34:50,464
และผมก็ขับซิ่งมาก

655
00:34:50,547 --> 00:34:51,840
ไม่แคร์ว่าจะอยู่หรือตาย

656
00:34:54,009 --> 00:34:59,723
เมื่อใดก็ตามที่คุณกำลังจะเริ่มต้นใหม่
ก็จะมีพายุเสมอ

657
00:34:59,807 --> 00:35:04,895
พายุคอยบอกอยู่เสมอว่า
คุณโตเกินกว่าจะอยู่ที่เดิมแล้ว

658
00:35:04,978 --> 00:35:08,148
แต่การได้ยินแม่บอกว่าละครจะไม่มีวันรุ่ง

659
00:35:08,232 --> 00:35:13,070
ผมเสียใจมาก
เพราะแม่คือกำลังใจหนึ่งเดียวของผม

660
00:35:13,153 --> 00:35:18,033
ผมกลับบ้านไปบอกแม่ว่า
ผมไม่ได้เงิน 300 มาจ่ายค่ารถตู้คันนั้น

661
00:35:18,116 --> 00:35:19,827
เท่านั้นแหละ

662
00:35:19,910 --> 00:35:22,788
"หมายความว่าไงที่ว่าแกหาเงินไม่ได้"

663
00:35:22,871 --> 00:35:25,249
แม่สติแตกเลย

664
00:35:25,332 --> 00:35:27,668
"เลิกซะเถอะ แกไม่มีวันรุ่งหรอก"

665
00:35:27,751 --> 00:35:30,087
ผมไม่มีวันลืมเลย ผมนั่งน้ำตานอง

666
00:35:30,170 --> 00:35:32,840
แม่อยู่บนโซฟาข้างหน้าผม
เพราะแม่สูบบุหรี่อยู่

667
00:35:32,923 --> 00:35:37,135
แม่แบบว่า "ฉันจะจ่ายค่า
บัตรเครดิต 300 ดอลลาร์นี่ได้ยังไง

668
00:35:37,219 --> 00:35:40,264
"เพราะแกมัวแต่ออกไปทำไอ้..."

669
00:35:40,347 --> 00:35:42,140
และแม่สูบบุหรี่อยู่

670
00:35:42,224 --> 00:35:46,186
ผมนั่งพิงโซฟาตอนที่แม่ด่า

671
00:35:46,270 --> 00:35:48,981
และผมน้ำตาไหลเป็นทาง

672
00:35:49,064 --> 00:35:52,943
แม่กำลังสูบบุหรี่ แล้วแม่ก็รู้สึกได้ว่า
ช่วงไหนสักช่วงระหว่างที่แม่ด่าอยู่นั้น

673
00:35:53,026 --> 00:35:54,444
แม่รู้สึกได้ว่าผมเงียบไป

674
00:35:54,528 --> 00:35:57,072
แม่หันมาเห็นน้ำตาบนหน้าผม

675
00:35:57,155 --> 00:35:59,324
แล้วแม่ก็น้ำตาคลอ

676
00:35:59,408 --> 00:36:03,620
บอกว่า "ลูกรัก แม่ขอโทษ
แม่แค่อยากให้ลูกมีงานทำ"

677
00:36:03,704 --> 00:36:06,498
ผมกลับบ้านไปเจอจดหมายไล่ที่

678
00:36:06,582 --> 00:36:08,667
และต้องออกไปอยู่ข้างถนน

679
00:36:15,716 --> 00:36:19,219
หลังจากแสดงละครเวที
รอบแล้วรอบเล่าอยู่เจ็ดปี

680
00:36:19,303 --> 00:36:21,805
และมันก็ไม่ได้ผล ผมทำงานเพิ่มอีกงาน

681
00:36:21,889 --> 00:36:24,850
ผมพูดอย่างสิ้นหวังว่า
"โอเค พอกันที ฉันจะไม่ทำงานนี้แล้ว"

682
00:36:24,933 --> 00:36:28,145
แล้วผมก็ได้รับสายจากโปรโมเตอร์
ที่บอกว่าพวกเขามีโอกาส

683
00:36:28,228 --> 00:36:32,900
ให้จัดละครที่เฮาส์ ออฟ บลูส์
และอยากให้ผมแสดงอีกรอบ

684
00:36:32,983 --> 00:36:35,903
ผมบอก "ไม่ ผมเลิกแล้ว ผมพอแล้ว"

685
00:36:36,778 --> 00:36:39,197
ผมเริ่มคิด และได้ยินเสียงนั้น และภาวนา

686
00:36:39,281 --> 00:36:40,324
ว่าผมควรไปแสดง

687
00:36:40,407 --> 00:36:42,576
คราวนี้ผมไร้บ้าน เร่ร่อนข้างถนน

688
00:36:42,659 --> 00:36:44,077
ผมไม่อยากทำแบบนั้นอีก

689
00:36:44,161 --> 00:36:46,747
ผมรู้ว่าผมเลี้ยงตัวเอง
ด้วยเงินจากงานนี้ได้

690
00:36:46,830 --> 00:36:48,707
แต่เสียงนั้นก็ชัดเจนมาก

691
00:36:48,790 --> 00:36:51,126
ผมเลยไปบอกเขาว่าผมลาออก

692
00:36:51,209 --> 00:36:52,628
เราจะแสดงละคร

693
00:36:52,711 --> 00:36:57,215
ผมคิดว่านี่จะเป็นเรื่องราวเดิมๆ อีก

694
00:36:57,299 --> 00:36:58,926
ผมแค่อยากแสดงให้จบๆ ไป

695
00:36:59,009 --> 00:37:01,178
ผมนั่งอยู่ในห้องแต่งตัวในคืนที่ต้องแสดง

696
00:37:01,261 --> 00:37:03,305
แล้วพูดว่า "พระเจ้า พอกันที"

697
00:37:03,388 --> 00:37:06,683
ตอนนั้นผมอายุ 28 และพูดว่า
"ผมใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปไม่ได้

698
00:37:06,767 --> 00:37:10,145
"ผมรู้ว่าท่านบอกให้ผมทำงานนี้
ผมรู้ว่าท่านพาผมมาที่นี่

699
00:37:10,228 --> 00:37:13,231
"แต่ผมไม่ได้ยินเสียงท่าน
เมื่อผมอยู่ในสถานการณ์พวกนี้

700
00:37:13,315 --> 00:37:15,400
"ตอนที่ผมไม่มีเงินจ่ายค่าเช่า ค่าน้ำค่าไฟ

701
00:37:15,484 --> 00:37:16,777
"ตอนผมมีเพื่อนกับครอบครัว

702
00:37:16,860 --> 00:37:18,820
"ผมโทรไปขอเงิน 30 เหรียญ
เพื่อให้มีกิน"

703
00:37:18,904 --> 00:37:21,114
แต่ตอนที่พระเจ้าบอกอะไรกับคุณ

704
00:37:21,198 --> 00:37:25,994
และคุณรู้ดีในจิตวิญญาณของคุณ
คุณก็ต้องทำตามที่พระเจ้าบอก

705
00:37:26,078 --> 00:37:29,039
สิ่งที่ผมทำก็คือ ผมพูดว่า
"โอเค ผมจะไม่ทำอีกแล้ว พระเจ้า"

706
00:37:29,122 --> 00:37:33,126
"และผมก็ยังได้ยินเสียง
พูดกับผมเบาๆ ว่า 'เราคือพระเจ้า

707
00:37:33,752 --> 00:37:37,172
"'เราจะบอกเจ้าว่าให้หยุดเมื่อไหร่
เจ้าอย่ามาบอกเราว่าจะหยุดเมื่อไหร่'"

708
00:37:40,384 --> 00:37:43,804
ผมลุกขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง
และมีคนต่อแถวยาวอ้อมมุมตึก

709
00:37:43,887 --> 00:37:47,557
ในความหนาว รอเข้าไปในโรงละคร
แทเบอร์นาเคิลที่เคยเป็นเฮาส์ ออฟ บลูส์

710
00:37:47,641 --> 00:37:51,770
ละครเริ่มขึ้น
ผมเดินออกไปบนเวที คนเต็มทุกที่นั่ง

711
00:37:51,853 --> 00:37:54,648
คนดูขำทุกมุก ฮาทุกประโยค

712
00:37:54,731 --> 00:37:58,777
พวกเขาชอบมัน
พวกเขาขำตัวโยนอยู่บนเก้าอี้

713
00:37:58,860 --> 00:38:02,280
ผมเดินออกมาโค้งลาตอนจบ
ทุกคนยืนขึ้นปรบมือ

714
00:38:02,364 --> 00:38:05,200
ฝุ่นกระจายลงมาจากคานหลังคาเลยจริงๆ

715
00:38:05,283 --> 00:38:06,994
เพราะเสียงดังกึกก้องในนั้น

716
00:38:08,453 --> 00:38:11,331
ชีวิตผมแปรเปลี่ยนไปในวินาทีนั้น
มันเปลี่ยนไปในวินาทีนั้น

717
00:38:11,415 --> 00:38:13,458
ผมได้รับโทรศัพท์
จากโปรโมเตอร์ระดับชาติว่า

718
00:38:13,542 --> 00:38:15,919
"เราอยากพาคุณ
ไปที่ฟ็อกซ์เธียเตอร์สัปดาห์หน้า"

719
00:38:16,003 --> 00:38:20,173
โรงละคร 4,500 ที่นั่ง ผมว่าเราแสดง
สามหรือสี่รอบ ขายตั๋วหมดเกลี้ยง

720
00:38:20,257 --> 00:38:23,343
มันคือจุดเริ่มต้น
ของสิ่งที่ผมไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจ

721
00:38:23,427 --> 00:38:26,847
เพราะผมมีแต่เรื่องแง่ลบมาตลอดในชีวิต

722
00:38:26,930 --> 00:38:30,267
ผมเจอแต่คนคอยบอกว่า
ผมจะไม่มีวันทำอะไรได้

723
00:38:30,350 --> 00:38:32,853
ไม่มีใครบอกว่าผมจะทำอะไรได้บ้าง

724
00:38:34,146 --> 00:38:36,815
แล้วตอนนี้จู่ๆ
ผมก็ประสบความสำเร็จเป็นครั้งแรก

725
00:38:36,898 --> 00:38:40,444
ไทเลอร์ เพอร์รี่ ไอโนว์ไอฟ์บีนเชนจ์
เดอะ กอสเปล มิวสิคัล

726
00:38:43,822 --> 00:38:45,824
และละครก็ยิ่งใหญ่ยอดเยี่ยมกว่าที่เคย

727
00:38:45,907 --> 00:38:47,284
ฉากใหม่ ไฟใหม่ เสียงใหม่

728
00:38:47,367 --> 00:38:48,410
มันอลังการมาก

729
00:38:48,493 --> 00:38:50,454
ที่จริงผมจะออกจากเรื่องนี้
ไปแสดงเรื่องใหม่

730
00:38:50,537 --> 00:38:52,372
ชื่อว่า ไอแคนดูแบดออลบายมายเซลฟ์

731
00:38:52,456 --> 00:38:54,541
โอเค แล้วคุณเล่นเรื่องนี้ด้วยไหมคะ

732
00:38:54,624 --> 00:38:55,459
ใช่ครับ

733
00:38:55,542 --> 00:38:57,794
ผมรับบทผู้หญิงวัย 68 ชื่อมาเดีย

734
00:38:57,878 --> 00:38:59,963
ผู้หญิงวัย 68 เหรอ

735
00:39:00,047 --> 00:39:02,549
"ไอแคนดูแบดออลบายมายเซลฟ์"

736
00:39:02,632 --> 00:39:05,385
ผมจะให้ตัวละครมาเดียมีบทเล็กๆ

737
00:39:05,469 --> 00:39:09,681
ออกมาแค่แป๊บเดียว อยู่บนเวทีสักห้านาที
ทำให้คนหัวเราะแล้วเดินออกไป

738
00:39:09,765 --> 00:39:13,602
ฉันไม่ติดค้างอะไรคุณทั้งนั้น

739
00:39:13,685 --> 00:39:16,980
เขาเริ่มจากบทแด๊ดดี้โจ
ในเรื่อง ไอโนว์ไอฟ์บีนเชนจ์

740
00:39:18,565 --> 00:39:20,567
จากนั้นก็เปลี่ยนไปรับบทมาเดีย

741
00:39:22,027 --> 00:39:25,238
เราแสดงที่แรกในชิคาโก

742
00:39:25,322 --> 00:39:29,785
มาเดียกับศิลปินอีกคนควรจะอยู่ในเรื่อง

743
00:39:29,868 --> 00:39:32,454
ขายตั๋วทุกที่นั่งในชิคาโกให้เธออยู่ที่นั่น

744
00:39:32,537 --> 00:39:33,538
แต่เธอไม่โผล่มา

745
00:39:33,622 --> 00:39:36,583
คนทั้งหมดนี้มาดูเธอ แต่เธอไม่โผล่มา

746
00:39:36,666 --> 00:39:37,834
มันน่ากลัวมาก

747
00:39:37,918 --> 00:39:40,629
ผมต้องขึ้นเวทีไปแสดงบทของมาเดีย
และบทของเธอ

748
00:39:40,712 --> 00:39:43,882
แต่ผู้ชมทำหน้าแบบว่า "ล้อกันเล่นหรือไง"

749
00:39:43,965 --> 00:39:46,718
ใครก็ได้บอกทีว่าเกิดอะไรขึ้น

750
00:39:48,386 --> 00:39:52,265
ผมมองเขาแล้วพูดว่า
"ยังกับเราเพิ่งจะแพ้ซูเปอร์โบวล์เลย"

751
00:39:52,349 --> 00:39:53,850
ผมซาบซึ้งในความอดทนของคุณ

752
00:39:53,934 --> 00:39:56,019
เพราะผมรู้ว่างานนี้ลำบาก

753
00:39:56,103 --> 00:39:57,312
ผมรู้ว่ามันยาก

754
00:39:57,395 --> 00:39:58,605
มันยากสำหรับเรา

755
00:39:58,688 --> 00:40:01,983
หลังจากความสำเร็จทั้งหมด
ก็ล้มเหลวอีกครั้ง

756
00:40:02,067 --> 00:40:06,029
เมื่อคุณเดินเข้าไปในฤดูกาลที่เป็นของคุณ
ผมก็ไม่แคร์ว่าเกิดอะไรขึ้นรอบตัวคุณ

757
00:40:06,113 --> 00:40:08,198
ไม่ว่าจะสิ่งใดหรือใครก็ตาม

758
00:40:08,281 --> 00:40:11,618
ไม่มีใครหยุดคุณได้ ไม่มีใคร
ห้ามคุณไม่ให้ได้สิ่งที่เป็นของคุณ...

759
00:40:11,701 --> 00:40:12,702
คุณใช้น้ำพักน้ำแรงแลกมา

760
00:40:12,786 --> 00:40:15,622
ไม่มีใครเคยทำแบบนี้
จึงไม่มีใครพรากมันไปได้

761
00:40:15,705 --> 00:40:17,999
ผมตื่นขึ้นมาขอบคุณพระเจ้า
ในเรื่องนั้นทุกๆ เช้า

762
00:40:20,001 --> 00:40:21,711
เขาโทรหาผมแต่เช้า

763
00:40:22,671 --> 00:40:23,880
บอกว่า "ตื่นเร็ว"

764
00:40:23,964 --> 00:40:25,507
ผมตอบ "โอเค"

765
00:40:26,007 --> 00:40:27,342
"เราจะแก้ไขเรื่องนี้"

766
00:40:29,219 --> 00:40:30,637
เขาแก้บท

767
00:40:30,720 --> 00:40:34,015
เรามาเจอกันเพื่อซ้อมบท
เราแก้เพลงบางเพลง

768
00:40:34,099 --> 00:40:35,767
แล้วคืนวันพุธนั้น...

769
00:40:35,851 --> 00:40:37,102
ละครเปิดแสดงวันอังคาร

770
00:40:37,185 --> 00:40:42,149
คืนวันพุธนั้น เขาเดินออกมาในบทมาเดีย
และได้รับเสียงหัวเราะ

771
00:40:45,277 --> 00:40:46,319
ฮัลโหล

772
00:40:47,487 --> 00:40:49,364
ไงจ๊ะ สาวน้อย เป็นไงบ้าง

773
00:40:50,740 --> 00:40:54,578
คืนต่อไป เราก็แก้บทอีกรอบ
วันถัดไป เสียงหัวเราะก็ดังขึ้น

774
00:40:55,787 --> 00:40:57,122
วันนี้ฉันดูเป็นไง

775
00:40:57,205 --> 00:41:00,125
- คุณก็ดูดีครับ คุณเมเบล
- ขอบคุณมากจ้ะ

776
00:41:00,584 --> 00:41:02,919
พอถึงวันอาทิตย์

777
00:41:03,003 --> 00:41:05,672
คนดูก็เต็มโรงละคร และทุกคนขำจนตัวงอ

778
00:41:05,755 --> 00:41:07,674
เขาแก้บทละครใหม่หมด

779
00:41:07,757 --> 00:41:10,051
มาเดียกลายเป็นดาวเด่น

780
00:41:12,762 --> 00:41:13,680
ชอบสุดๆ เลย

781
00:41:15,515 --> 00:41:16,975
เราถูกใจมาเดียมาก

782
00:41:17,058 --> 00:41:19,686
ไม่ต้องสงสัยเลย มาเดียแน่นอน

783
00:41:19,769 --> 00:41:22,439
รักเลย ชอบมากค่ะ

784
00:41:22,522 --> 00:41:24,232
ชอบมากค่ะ ชอบสุดๆ

785
00:41:24,316 --> 00:41:26,193
เราจะมาดูอีกหลายๆ รอบเลย

786
00:41:26,276 --> 00:41:29,696
มาเดียเป็นตัวละครที่โดดเด่น
ที่บอกคุณทุกเรื่องเกี่ยวกับตัวคุณได้

787
00:41:29,779 --> 00:41:30,864
วูปี้ โกลด์เบิร์ก
นักแสดง

788
00:41:30,947 --> 00:41:35,368
บอกคุณทุกเรื่องเกี่ยวกับคุณ
ดื่มเก่งกว่าคุณ และด่าคุณยับ

789
00:41:36,411 --> 00:41:37,495
จากนั้นก็พาคุณเข้านอน

790
00:41:37,579 --> 00:41:40,040
มันเป็นคำศัพท์ทางใต้ ย่อจาก "แม่ที่รัก"

791
00:41:40,123 --> 00:41:42,792
ผมว่ามันสำคัญที่จะพูดว่า
ชุมชนชาวแอฟริกันอเมริกัน

792
00:41:42,876 --> 00:41:45,086
โดยเฉพาะทางใต้
เป็นชุมชนที่ผู้หญิงเป็นใหญ่

793
00:41:45,170 --> 00:41:47,297
ครอบครัวเรามีแม่เป็นผู้นำ

794
00:41:47,380 --> 00:41:50,342
เธอจะเป็นอะไรก็ได้ที่อยากเป็นในโลกนี้

795
00:41:50,425 --> 00:41:53,887
คุณจะไม่มีพรรคแบล็คแพนเธอร์
ถ้าไม่มีกองทหารหญิง

796
00:41:53,970 --> 00:41:58,058
ถ้าคุณผิวดำและมาจากทางใต้
คุณก็รู้จักมาเดีย

797
00:41:58,141 --> 00:41:59,392
แน่นอนที่สุด

798
00:41:59,476 --> 00:42:02,771
อาจจะเป็นป้าคุณ แม่คุณ
ยายคุณ หรือพี่สาวคุณ

799
00:42:02,854 --> 00:42:06,858
คุณรู้จักใครสักคนที่พอจะคุ้นเคย
กับหลักการของไบเบิล

800
00:42:06,942 --> 00:42:08,193
อาจจะไม่เคยอ่านเลย

801
00:42:08,276 --> 00:42:11,029
แต่จะบอกคุณว่า
"พระเยซูบอกว่า 'จงทำดีกับลูกพี่ลูกน้อง'"

802
00:42:11,112 --> 00:42:13,198
คุณก็ว่า "พระเยซูไม่เคย..."
ฉันบอกว่าไงนะ

803
00:42:13,281 --> 00:42:14,950
บอกแล้วไงว่าห้ามจับ...

804
00:42:15,033 --> 00:42:16,284
สำหรับผม มันยอดมาก

805
00:42:16,368 --> 00:42:18,954
คุณรู้จักลูกพี่ลูกน้องที่มีปัญหายาเสพติด

806
00:42:19,037 --> 00:42:21,998
และคุณรู้จักลูกพี่ลูกน้อง
ที่ต้องไปอาศัยอยู่กับป้า

807
00:42:22,082 --> 00:42:24,376
คุณรู้จักลูกพี่ลูกน้องพวกนั้น
ที่เรียนจบแค่มัธยมปลาย

808
00:42:24,459 --> 00:42:25,877
แล้วกลายเป็นผู้ใหญ่ที่พึ่งพาตัวเองได้

809
00:42:25,961 --> 00:42:28,380
เพราะป้าคนนั้นโอบกอดพวกเขา
และรับพวกเขาไปดูแล

810
00:42:28,463 --> 00:42:29,839
ไว้มาตอนกลางวันนะ

811
00:42:29,923 --> 00:42:32,842
- อย่ามาตอนกลางดึก
- มาเดีย ขอร้อง

812
00:42:35,136 --> 00:42:36,471
เข้ามาสิ

813
00:42:37,973 --> 00:42:39,849
ใครมาที่ประตูน่ะ

814
00:42:39,933 --> 00:42:42,936
- เบื่อจะแย่ที่คนพวกนี้...
- หุบปาก โจ ฉันจัดการเอง

815
00:42:44,604 --> 00:42:47,148
ละครเวทีเริ่มโด่งดัง

816
00:42:48,775 --> 00:42:51,027
และผมก็เดินทางไปเมืองต่างๆ

817
00:42:51,111 --> 00:42:55,407
เจอคนผิวดำเกือบทั้งหมด

818
00:42:55,949 --> 00:42:56,992
นั่งดูเต็มโรงละคร

819
00:42:57,617 --> 00:43:02,539
ไม่ช้าเขาก็แสดง 300 รอบต่อปี
มีคนดูสามหมื่นคนต่อสัปดาห์

820
00:43:02,622 --> 00:43:05,125
ละครเวทีของเขาออกทัวร์
และขายตั๋วเกลี้ยงสนามกีฬา

821
00:43:05,208 --> 00:43:07,877
พร้อมกับคณะ
"ชิตลิน เซอร์กิต" ของทางใต้

822
00:43:11,089 --> 00:43:13,341
มีธรรมเนียมสำคัญ
ของคณะละครเผยแพร่คำสอน

823
00:43:13,425 --> 00:43:16,052
และมีธรรมเนียมสำคัญ
ของคณะชิตลิน เซอร์กิต

824
00:43:16,136 --> 00:43:18,847
เป็นประวัติศาสตร์ของ
ละครเวทีและการแสดงของคนผิวดำ

825
00:43:20,307 --> 00:43:22,100
คณะนั้นยอดเยี่ยมมาก

826
00:43:22,183 --> 00:43:25,020
มีโจเซฟีน เบเกอร์
กับบิลลี่ ฮอลิเดย์และเอลล่า ฟิตซ์เจอรัลด์

827
00:43:25,103 --> 00:43:28,398
และคนพวกนี้ที่แสดงใน
สถานที่ของคนขาวไม่ได้

828
00:43:28,481 --> 00:43:31,318
พวกเขาจึงออกทัวร์
และไปตามบาร์เล็กๆ พวกนี้

829
00:43:31,401 --> 00:43:33,111
พร้อมกับไก่ทอดและไส้อ่อน

830
00:43:33,194 --> 00:43:36,948
พวกเขาเดินทางไปทั่วประเทศ
และโด่งดังในหมู่ผู้คนของตัวเอง

831
00:43:37,032 --> 00:43:40,243
จนสามารถหาเลี้ยงตัวเองและกินดีอยู่ดีได้

832
00:43:42,203 --> 00:43:43,997
ลองนึกภาพชิตลิน เซอร์กิตสิ

833
00:43:44,080 --> 00:43:46,624
สำหรับผม จิตวิญญาณของมัน
คือจิตวิญาณที่จริงใจเที่ยงแท้

834
00:43:46,708 --> 00:43:48,168
และเขาฉลาดมากที่ทำแบบนั้น

835
00:43:48,251 --> 00:43:50,920
เขายืนผงาดเหนือคนอื่นๆ

836
00:43:51,004 --> 00:43:54,049
เขาคือผู้ยิ่งใหญ่ที่เหนือกว่าผู้ยิ่งใหญ่คนอื่นๆ

837
00:43:57,761 --> 00:44:00,221
ขออีกรอบได้ไหม ใช่ แบบนั้นน่ะ

838
00:44:02,807 --> 00:44:03,933
ใช่ ขออีกรอบนะ

839
00:44:10,648 --> 00:44:15,653
ผมออกทัวร์จากปี 1998 ถึง 2004

840
00:44:15,737 --> 00:44:18,448
แสดง 300 กว่ารอบต่อปี

841
00:44:18,531 --> 00:44:22,118
ทั่วประเทศ เหนือจรดใต้
และก่อนที่จะมีโซเชียลมีเดีย

842
00:44:22,202 --> 00:44:23,953
ผมเดินออกมาตอนจบแล้วบอกว่า

843
00:44:24,037 --> 00:44:26,247
"สมัครรับอีเมลของผมสิ นี่เว็บไซต์ผม"

844
00:44:26,331 --> 00:44:28,625
คนก็ถาม "อะไรของคุณนะ เว็บอะไรนะ"

845
00:44:28,708 --> 00:44:31,753
ผมมีผู้ติดตามในเว็บไซต์ผม
อยู่สองสามล้านคน

846
00:44:31,836 --> 00:44:35,006
ผมจึงส่งอีเมลออกไปและขายตั๋ว
ในโรงละครและสนามกีฬาได้หมด

847
00:44:35,090 --> 00:44:37,634
ทั่วประเทศก่อนที่เราจะโฆษณาอะไรด้วยซ้ำ

848
00:44:37,717 --> 00:44:40,178
สิ่งที่เพอร์รี่เริ่มทำและยังคงทำต่อไปเรื่อยๆ

849
00:44:40,261 --> 00:44:43,556
ก็คือเขาแบ่งเงินสำรองไว้
ให้โครงการของเขาเอง

850
00:44:43,640 --> 00:44:46,976
แล้วยอมเสี่ยง ถ้ามันผิดพลาดไป

851
00:44:47,060 --> 00:44:50,563
มันคือสิ่งที่งดงามสำหรับผมให้เข้าใจว่า

852
00:44:50,647 --> 00:44:56,027
เรามีอำนาจที่จะสนับสนุน
และส่งเสริมกันและกัน

853
00:44:56,111 --> 00:44:58,363
เพราะตอนที่ผมเข้ามาในคณะละคร

854
00:44:58,446 --> 00:45:00,657
ไม่มีใครพูดถึงสิ่งต่างๆ

855
00:45:00,740 --> 00:45:02,867
ที่คุกคามเราอยู่จริงๆ ในฐานะชุมชน

856
00:45:02,951 --> 00:45:07,288
อย่างการล่วงละเมิด การข่มขืน
การติดยา จนถึงตอนนี้

857
00:45:07,372 --> 00:45:12,460
ผมจึงอยากนำเสนอมัน
ในรูปแบบที่ทำให้คุณหัวเราะ

858
00:45:12,544 --> 00:45:16,673
และขำแรงจนคุณรู้สึกสบายใจ

859
00:45:16,756 --> 00:45:19,676
พอจบการแสดง
ผมจะใช้เวลาราวๆ 20 นาที

860
00:45:19,759 --> 00:45:21,678
และผมจะพูดถึงสิ่งที่คุกคามเรา

861
00:45:21,761 --> 00:45:23,263
และวิธีที่เราช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

862
00:45:23,346 --> 00:45:25,181
ทีนี้ผมต้องทำยังไงล่ะ

863
00:45:25,265 --> 00:45:26,641
ลุกขึ้นไปใช้ชีวิตต่อไปไง

864
00:45:27,559 --> 00:45:30,437
ไม่เป็นไรหรอกที่จะนั่งเฉยๆ
ซึมเศร้าอยู่สักพัก

865
00:45:30,520 --> 00:45:33,565
ร้องไห้ซะ ทำอะไรที่ต้องทำ
แต่อย่านั่งอยู่นานเกินไป

866
00:45:33,648 --> 00:45:36,317
ลุกขึ้นไปใช้ชีวิตต่อไป

867
00:45:37,360 --> 00:45:39,737
สิ่งที่ต่างกันที่สุด
ระหว่างละครเวทีของไทเลอร์ เพอร์รี่

868
00:45:39,821 --> 00:45:42,532
กับละครเวทีทั่วไปหรือละครบรอดเวย์

869
00:45:42,615 --> 00:45:44,909
ก็คือพวกมันมีไว้ให้ผู้ชมต่างกลุ่มกัน

870
00:45:44,993 --> 00:45:47,829
ผมจำได้ว่าพาแม่ไปดูละครบรอดเวย์

871
00:45:47,912 --> 00:45:49,456
และตื่นเต้นเสมอที่ได้ทำแบบนั้น

872
00:45:50,039 --> 00:45:51,499
มาร์ค อี สวินตัน

873
00:45:51,583 --> 00:45:54,461
วันนึงแม่พูดกับผมว่า
"แม่ชอบไปดูละครบรอดเวย์นะ

874
00:45:54,544 --> 00:45:58,339
"แต่แม่ชอบไปดูละคร
ของไทเลอร์ เพอร์รี่มากเลย"

875
00:45:59,632 --> 00:46:01,342
ผมจำได้ว่าถามแม่ "ทำไมล่ะ"

876
00:46:01,426 --> 00:46:03,928
แม่ตอบ "ก็นะ แม่รู้สึกปลอดภัยที่นั่น"

877
00:46:05,638 --> 00:46:08,516
ไทเลอร์ เพอร์รี่ เรารักคุณ
เรารักคุณ เรารักคุณ

878
00:46:08,600 --> 00:46:11,186
- พวกเขารักมัน คือว่า...
- เรารักมาเดีย

879
00:46:11,269 --> 00:46:15,732
บางคนมองมาเดียว่าเป็นการสานต่อ

880
00:46:15,815 --> 00:46:19,819
ของการสวมชุดคนอ้วนและการแสดงแดร็ก

881
00:46:19,903 --> 00:46:22,530
ที่เป็นการบั่นทอนนักแสดงชายผิวดำ

882
00:46:22,614 --> 00:46:23,740
เยี่ยมมากจ้ะ

883
00:46:23,823 --> 00:46:26,451
รอให้เชอร์แมน
พาหลานมาเยี่ยมแม่ที่บ้านไม่ไหวแล้ว

884
00:46:26,534 --> 00:46:28,870
คุณเห็นบทบาทนี้ของเอ็ดดี้ เมอร์ฟี่
กับมาร์ติน ลอว์เรนซ์

885
00:46:28,953 --> 00:46:32,248
แต่มันคือการทำ
สิ่งที่ละเอียดอ่อนและซับซ้อนกว่านั้นมาก

886
00:46:32,332 --> 00:46:33,416
มันไม่ใช่การล้อเลียน

887
00:46:33,500 --> 00:46:38,671
มันคือการสวมบทบาทด้วยความเคารพ

888
00:46:39,756 --> 00:46:40,757
มาเดีย

889
00:46:42,425 --> 00:46:46,596
ถ้าไทเลอร์ เพอร์รี่คือ
"ไทเลอร์ เพอร์รี่ โปรดิวเซอร์ ผู้กำกับ"

890
00:46:46,679 --> 00:46:49,224
ไทเลอร์ เพอร์รี่ที่ไม่ได้แต่งหญิง
คือศูนย์กลางของแบรนด์ของเขา

891
00:46:49,307 --> 00:46:51,017
ดร.เทรแอนเดรีย เอ็ม รัสเวิร์ม

892
00:46:51,100 --> 00:46:53,853
งั้นมาเดียก็อยู่ตรงนั้นข้างๆ เขาใช่ไหม

893
00:46:53,937 --> 00:46:56,856
ตัวละครนี้มีบทบาทสำคัญ
ในผลงานของเขา

894
00:46:56,940 --> 00:47:00,193
และในปฏิสัมพันธ์
ระหว่างผู้คนกับผลงานของเขา

895
00:47:00,276 --> 00:47:02,320
ทั้งสองทางในระดับฐานแฟนคลับ

896
00:47:02,403 --> 00:47:07,283
การเป็นมาเดียอาจจะเป็นปัจจัยหลัก

897
00:47:07,367 --> 00:47:10,745
ของสิ่งที่ดึงดูดผู้คน หรือเคยดึงดูดผู้คน

898
00:47:10,828 --> 00:47:13,581
มาชื่นชมไทเลอร์ เพอร์รี่
และในบทวิจารณ์

899
00:47:13,665 --> 00:47:16,209
มาเดียต้องเป็นศูนย์กลาง
ของเรื่องนั้นเช่นกัน

900
00:47:16,292 --> 00:47:17,794
มาเดียจึงมีความสำคัญ

901
00:47:17,877 --> 00:47:20,213
มาเดียคือส่วนสำคัญ
ของแบรนด์ไทเลอร์ เพอร์รี่

902
00:47:20,296 --> 00:47:24,050
และจากนิวออร์ลีนส์ คุณไทเลอร์ เพอร์รี่

903
00:47:24,133 --> 00:47:26,678
และไทเลอร์ เพอร์รี่
คือศูนย์กลางของโลกของเขา

904
00:47:26,761 --> 00:47:28,179
เขาคือดวงอาทิตย์ คือดวงจันทร์

905
00:47:28,263 --> 00:47:31,015
เขาคือทั้งจักรวาล เขาคือพระเจ้า

906
00:47:31,099 --> 00:47:33,101
เขาคือพระบิดา พระบุตร พระจิต

907
00:47:33,184 --> 00:47:34,602
นั่นคือตัวเขาในผลงานของเขา

908
00:47:34,686 --> 00:47:36,938
ดร.ซาแมนธา เอ็น เชพพาร์ด
มหาวิทยาลัยคอร์เนล

909
00:47:37,021 --> 00:47:40,149
และในการทำเช่นนั้น
มันคือเรื่องของเขาจริงๆ

910
00:47:40,233 --> 00:47:42,068
ตอนที่ฉันบอกว่ามันคือเรื่องของเขา

911
00:47:42,151 --> 00:47:44,821
ฉันอยากเปลี่ยนวิธีที่เราเข้าใจเรื่องนี้

912
00:47:44,904 --> 00:47:47,991
จริงอยู่ การเมืองแบบตัวแทน
มีปัญหาในเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิง

913
00:47:48,074 --> 00:47:51,911
แต่ถ้าเราลอกเปลือกนอก
ออกไปแม้เพียงเล็กน้อย

914
00:47:51,995 --> 00:47:55,582
ถ้ามันคือเรื่องของไทเลอร์ เพอร์รี่
งั้นที่จริงมันคือเรื่องของปิตาธิปไตย

915
00:47:55,665 --> 00:47:57,292
มันคือปิตาธิปไตยของคนผิวดำ

916
00:47:57,375 --> 00:47:59,419
มันคือปิตาธิปไตยของคนผิวดำที่เป็นพิษ

917
00:47:59,502 --> 00:48:00,962
มันคือเรื่องของความเป็นชาย

918
00:48:01,045 --> 00:48:03,756
มันคือเรื่องที่ชายผิวดำไม่เคย

919
00:48:03,840 --> 00:48:07,510
และยังคงไม่เข้าใจ
ประสบการณ์ของผู้หญิงผิวดำ

920
00:48:07,594 --> 00:48:09,637
แม้ว่าจะตั้งใจมองอย่างใกล้ชิด

921
00:48:09,721 --> 00:48:11,431
ที่จริงเราควรระวังด้วยซ้ำ

922
00:48:11,514 --> 00:48:13,975
คุณใกล้ชิดกับประสบการณ์ของผู้หญิงผิวดำ

923
00:48:14,058 --> 00:48:17,437
ใกล้ชิดกับแผลใจเหล่านั้น
แต่คุณก็ยังคิดไม่ได้

924
00:48:17,520 --> 00:48:19,814
คุณยังไม่เข้าใจ

925
00:48:22,358 --> 00:48:23,985
นี่คือผู้ชายที่สวมบทบาทตัวละคร

926
00:48:24,068 --> 00:48:28,906
แต่ชายคนนี้เข้าใจผู้หญิงคนนี้
และผู้หญิงแบบเธอดีมาก

927
00:48:28,990 --> 00:48:32,827
และในฐานะผู้ชาย เขาก็ทำให้
ความรู้สึกของผู้หญิงมากมายมีคุณค่า

928
00:48:32,910 --> 00:48:37,874
องค์ประกอบของผู้หญิงผิวดำคือเสียง
ทางวัฒนธรรมที่สำคัญของชุมชนของเรา

929
00:48:37,957 --> 00:48:41,377
เพราะนี่คือการนำเสนอความเป็นผู้นำ
ที่เที่ยงแท้ที่สุดในชุมชนของเรา

930
00:48:41,461 --> 00:48:45,590
ลองให้ชายผิวดำสวมชุดของผู้หญิงผิวดำ

931
00:48:45,673 --> 00:48:49,427
และทำให้เขามีอำนาจด้วยความสามารถ

932
00:48:49,510 --> 00:48:52,180
ให้กลายเป็นสุดยอดผู้มาโปรด

933
00:48:52,263 --> 00:48:56,142
เพื่อมอบอำนาจให้
ร่างกายของผู้หญิงผิวดำที่ตกเป็นเหยื่อ

934
00:48:56,225 --> 00:48:57,852
ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องนามธรรม

935
00:48:57,935 --> 00:49:00,104
ไม่มีอะไรเกี่ยวกับความเป็นมนุษย์จริงๆ

936
00:49:00,188 --> 00:49:01,314
คาร์ล แฮนค็อก รักซ์

937
00:49:01,397 --> 00:49:04,108
ไม่มีอะไรเกี่ยวกับการมองกันและกัน

938
00:49:04,942 --> 00:49:07,445
ดังนั้นมันไม่ใช่
ไดอารี่ของผู้หญิงผิวดำที่คลุ้มคลั่ง

939
00:49:07,528 --> 00:49:09,530
หรือผู้หญิงผิวดำที่โกรธเกรี้ยว

940
00:49:09,614 --> 00:49:11,741
แต่มันคือไดอารี่ของหุ่นเชิด

941
00:49:13,284 --> 00:49:16,079
ผมพูดได้ในฐานะตัวผมเท่านั้น

942
00:49:16,412 --> 00:49:19,040
ผมเป็นกวีประเภทหนึ่ง
และถ้าผมเป็นกวีประเภทหนึ่ง

943
00:49:19,123 --> 00:49:21,626
ผมก็ต้องรับผิดชอบต่อมุมมองของผมเอง

944
00:49:22,794 --> 00:49:27,131
ต่อผู้คนที่ให้กำเนิดผม
และผู้คนที่จะเกิดมาต่อจากผม

945
00:49:27,215 --> 00:49:30,093
เข้าใจว่าทำไมยายผม แม่ผม

946
00:49:30,176 --> 00:49:32,011
ป้าๆ น้าๆ ของผมชอบหนังเรื่องนี้

947
00:49:32,095 --> 00:49:34,430
และครอบครัวผมทางใต้
ทำไมถึงชอบหนังเรื่องนี้

948
00:49:34,514 --> 00:49:37,475
ผมทนดูไม่ได้โดยไม่ผงะหนี...

949
00:49:37,558 --> 00:49:39,811
หนังเรื่องล่าสุดของเขา
ผมว่าเขาล้ำเส้น

950
00:49:39,894 --> 00:49:43,064
ผมเห็นแนวโน้ม
ของความเหยียดเพศหญิงอยู่ในนั้น

951
00:49:43,147 --> 00:49:45,566
ที่ผมไม่รู้ว่าเขาพยายาม
คลี่คลายอะไรในหนัง

952
00:49:45,650 --> 00:49:47,568
อาจจะต้องไปคลี่คลายในการบำบัด...

953
00:49:47,652 --> 00:49:48,611
ทางเข้าผู้ถือตั๋ว

954
00:49:48,695 --> 00:49:51,739
ผมสังเกตเห็นมาทั้งชีวิตว่า
ผู้ให้ความบันเทิง ศิลปิน

955
00:49:51,823 --> 00:49:55,159
พวกเขามีภูมิหลังที่เจ็บปวด

956
00:49:55,243 --> 00:49:59,455
ถูกทารุณและเรื่องทุกประเภท

957
00:50:12,969 --> 00:50:15,388
เจมี่ ฟ็อกซ์ต้องแขวนกระโปรงเก็บ

958
00:50:15,471 --> 00:50:20,685
แต่ไทเลอร์ เพอร์รี่กลายเป็นมหาเศรษฐี
และยังชอบสวมกระโปรงอยู่

959
00:50:24,981 --> 00:50:28,234
ทำไมกลุ่มแบล็คไลฟส์แมทเทอร์
ถึงไม่มาที่นี่

960
00:50:28,317 --> 00:50:31,571
ประท้วงเรื่องที่ว่ามีชายผิวดำอีกคน

961
00:50:31,654 --> 00:50:34,866
แต่งตัวเป็นผู้หญิงเพื่อหารายได้ล่ะ

962
00:50:34,949 --> 00:50:37,243
สแมชวิลล์
ละครอำลามาเดียของไทเลอร์ เพอร์รี่

963
00:50:37,326 --> 00:50:39,454
กะเทยอย่างไทเลอร์ เพอร์รี่
ต้องตกนรกหมกไหม้

964
00:50:39,537 --> 00:50:42,165
ออกไปในโลกและบอกพวกคนเลว

965
00:50:42,248 --> 00:50:44,751
เขาบอกให้สั่งสอนพระกิตติคุณ

966
00:50:45,752 --> 00:50:50,923
สั่งสอนพระกิตติคุณ
ชิงชังต่อบาป และสำนึกผิด

967
00:50:51,591 --> 00:50:52,633
พระเยซูคริสต์...

968
00:50:54,385 --> 00:50:57,346
ผมรู้สึกว่าคุณคิดจังหวะกลองของคุณเองได้

969
00:50:57,430 --> 00:51:00,224
คุณเต้นไปตามจังหวะนั้น
และมันได้ผลสำหรับคุณ

970
00:51:00,308 --> 00:51:01,976
คุณดูเหมือนไม่แคร์เลย

971
00:51:02,059 --> 00:51:03,686
- ผมไม่แคร์
- ไม่รู้นะว่าคุณทำได้ยังไง

972
00:51:03,770 --> 00:51:04,645
เคนยา บาร์ริส

973
00:51:04,729 --> 00:51:06,689
นีน่า ซิโมนเคยพูดไว้ และผมไม่เคยลืม

974
00:51:06,773 --> 00:51:08,816
เธอพูดว่า
"คุณจะใช้ทุกอย่างที่คุณมีจนหมด

975
00:51:08,900 --> 00:51:10,735
"เพื่อพยายามสนอง
ความต้องการของทุกคน"

976
00:51:10,818 --> 00:51:14,405
แม่ผมเคยบอกคุณค่าของตัวตนของผม
ของความเป็นคนผิวดำของผม

977
00:51:14,489 --> 00:51:17,033
แม่บอกว่า "อย่ายอมให้ใคร
มาบอกว่าลูกเป็นใครเด็ดขาด

978
00:51:17,116 --> 00:51:19,202
"ลูกรู้ว่าลูกเป็นใคร ลูกมาจากไหน"

979
00:51:19,285 --> 00:51:21,329
ผมเห็นเรื่องราวของแม่ ผมเห็นแม่ดิ้นรน

980
00:51:21,412 --> 00:51:23,331
และผมจะเล่าเรื่องราวว่าผมมาจากไหน

981
00:51:23,414 --> 00:51:24,665
เพราะงั้นพวกเขาถึงชนะ

982
00:51:24,749 --> 00:51:27,418
เพราะผู้คนเห็นตัวเองในเรื่องราวพวกนี้

983
00:51:27,502 --> 00:51:29,796
ไม่ว่านักวิจารณ์จะว่า "ผมไม่เข้าใจ...

984
00:51:29,879 --> 00:51:31,255
"ผมไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร"

985
00:51:31,339 --> 00:51:33,633
ผมไม่แคร์ เพราะผมกำลังพูดกับเรา

986
00:51:33,716 --> 00:51:36,636
เพราะงั้นคนนับล้าน
จึงดูละครของผมทุกอาทิตย์

987
00:51:36,719 --> 00:51:39,639
เพราะงั้นคนถึงยังออกมาดูหนัง
และทำให้มันติดอันดับหนึ่ง

988
00:51:39,722 --> 00:51:41,891
ผมกำลังพูดกับเรา เชื่อมโยงกับเรา

989
00:51:41,974 --> 00:51:43,267
เข้าใจใช่ไหม

990
00:51:53,444 --> 00:51:54,737
ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์

991
00:51:54,821 --> 00:51:56,489
ขอบคุณ ไทเลอร์ เพอร์รี่

992
00:51:56,572 --> 00:51:59,075
ยินดีครับ เคนยา บาร์ริส
เราต้องพูดชื่อเต็มกันเหรอ

993
00:51:59,158 --> 00:52:00,868
ผมแค่คิดว่านี่เป็นช่วงเวลาพิเศษ

994
00:52:00,952 --> 00:52:02,245
ครับ

995
00:52:02,328 --> 00:52:06,290
ในปี 2003 ที่ออฟฟิศของผม
มีเทปอยู่กองหนึ่ง

996
00:52:06,374 --> 00:52:10,503
กับข้อความเขียนว่า "ขอแนะนำให้คุณรู้จัก
ผลงานของไทเลอร์ เพอร์รี่"

997
00:52:10,586 --> 00:52:13,422
"เขาสนใจที่จะสร้างภาพยนตร์"

998
00:52:13,506 --> 00:52:14,882
ไมเคิล พาเซอร์เน็ก

999
00:52:14,966 --> 00:52:16,509
ผมเลยคิดว่า...

1000
00:52:16,592 --> 00:52:19,136
ผมโทรหาแผนก
ความบันเทิงภายในบ้านของเรา

1001
00:52:19,220 --> 00:52:21,639
แล้วถามว่า
"เคยได้ยินชื่อไทเลอร์ เพอร์รี่ไหม

1002
00:52:21,722 --> 00:52:24,559
"ดูเหมือนเขาจะทำละครวิดีโอไว้เพียบ"

1003
00:52:24,642 --> 00:52:26,143
พวกเขาตอบ "ไม่เคยได้ยินเลย"

1004
00:52:26,227 --> 00:52:28,229
ผมก็บอก "ลองโทรถามดูได้ไหมว่า

1005
00:52:28,312 --> 00:52:30,606
"มีใครในวงการรู้จักเขาบ้าง

1006
00:52:30,690 --> 00:52:34,318
"มีคนที่ทำรายได้สูงขนาดนั้น
แต่เราไม่เคยได้ยินชื่อเขาได้ยังไง"

1007
00:52:34,402 --> 00:52:36,612
พวกเขาโทรกลับมา
ไม่มีใครเคยได้ยินชื่อเขา

1008
00:52:36,696 --> 00:52:42,368
ระหว่างนั้น ผมก็ประชุมกับคณะกรรมการ
ด้านความหลากหลายอยู่นานๆ ครั้ง

1009
00:52:42,451 --> 00:52:46,289
และพูดถึงประเภทของหนังที่พวกเขาสนใจ

1010
00:52:46,372 --> 00:52:47,832
และคนที่น่าสนใจ

1011
00:52:47,915 --> 00:52:51,377
ผมเปิดประชุมด้วยการถามว่า
"ใครเคยได้ยินชื่อไทเลอร์ เพอร์รี่บ้าง"

1012
00:52:51,460 --> 00:52:54,255
คนผิวดำทุกคนในห้องยกมือ

1013
00:52:54,338 --> 00:52:55,756
ไม่มีคนขาวสักคน

1014
00:52:55,840 --> 00:52:57,508
มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นอยู่นะ

1015
00:52:59,051 --> 00:53:00,261
คุณพูดถึงไลออนส์เกต

1016
00:53:00,344 --> 00:53:03,472
มีใครสักคนที่นั่นที่ใจกว้าง
ที่เปิดใจยอมรับคุณจริงๆ ไหม

1017
00:53:03,556 --> 00:53:05,308
ครับ ไมค์ พาเซอร์เน็ก

1018
00:53:05,391 --> 00:53:08,394
เขาคือคนที่พูดว่า
"เราต้องสร้างหนังเรื่องนี้กับคุณ"

1019
00:53:08,477 --> 00:53:10,563
ผมบอกชาร์ลส์ว่า
"เราอยากเจอไทเลอร์"

1020
00:53:10,646 --> 00:53:11,772
ชาร์ลส์ ดี. คิง

1021
00:53:11,856 --> 00:53:14,400
ผมอยู่ที่แอลเอ
เพิ่งบันทึกเทปหนังเรื่องแรกของผม

1022
00:53:14,483 --> 00:53:16,444
เพิ่งถ่ายเสร็จ และผมก็ตื่นเต้นกับมันมาก

1023
00:53:16,527 --> 00:53:17,987
อยากให้พวกคุณได้ดูจะแย่แล้ว

1024
00:53:18,070 --> 00:53:20,448
มันคือเรื่อง
ไดอารี่ออฟอะแม้ดแบล็ควูแมน เดอะมูฟวี่

1025
00:53:20,531 --> 00:53:23,284
มันต้องเยี่ยมมากๆ...

1026
00:53:24,035 --> 00:53:26,996
เมื่อ ไดอารี่ออฟอะแม้ดแบล็ควูแมน
ออกฉายในปี 2005

1027
00:53:27,079 --> 00:53:29,832
ชุมชนนักวิจารณ์ไม่รู้เลยว่าเขาเป็นใคร

1028
00:53:30,291 --> 00:53:32,543
- คุณเป็นใคร
- เธอเป็นใครล่ะ

1029
00:53:32,627 --> 00:53:35,379
นี่คือหนังของใครก็ไม่รู้
ที่ฉายอยู่ในโรงภาพยนตร์

1030
00:53:35,463 --> 00:53:38,549
ที่ไม่มีการโฆษณาทางโทรทัศน์

1031
00:53:38,633 --> 00:53:42,178
ไม่ได้ผ่านสายตาพวกเขา
ในฐานะสกรีนเนอร์

1032
00:53:42,261 --> 00:53:44,055
พวกเขาจึงไม่รู้ว่าหนังเรื่องนี้คืออะไร

1033
00:53:44,138 --> 00:53:47,266
พวกเขาแค่คิดว่า "โอเค
อาจจะเป็นหนังฉายคืนเดียวจบละมั้ง

1034
00:53:47,350 --> 00:53:52,104
"มันจะทำเงินได้สักสองร้อยดอลลาร์
ในแต่ละโรงแล้วก็ออกจากโรงไป"

1035
00:53:52,813 --> 00:53:54,482
แต่พอพวกเขาเห็นรายได้...

1036
00:53:55,858 --> 00:54:00,071
พวกเขาก็เข้าใจว่าหนังเรื่องนี้
ยิ่งใหญ่กว่านั้น และต้องมีผู้ชมมากกว่านั้น

1037
00:54:00,154 --> 00:54:03,616
ตอนที่ไทเลอร์มาที่ไลออนส์เกต

1038
00:54:03,699 --> 00:54:07,912
ไม่มีใครรู้จักชายผู้ยิ่งใหญ่
ที่มาเยือนหน้าประตูบ้าน

1039
00:54:07,995 --> 00:54:10,331
แต่พวกเขารู้ตอนที่เขาจากไปแน่นอน...

1040
00:54:10,414 --> 00:54:11,374
ทิม พาเลน

1041
00:54:11,457 --> 00:54:12,625
เขาทิ้งความประทับใจไว้

1042
00:54:13,250 --> 00:54:15,711
มันบ้ามากที่จะคิดว่าเรื่อง
ไดอารี่ออฟอะแม้ดแบล็ควูแมน

1043
00:54:15,795 --> 00:54:20,967
เป็นหนังอันดับหนึ่งในอเมริกา
ในปี 2005 ในวันที่ 25 มีนาคม

1044
00:54:21,050 --> 00:54:24,428
และวันที่ 25 มีนาคม ปี 2022

1045
00:54:24,512 --> 00:54:28,349
อะมาเดียโฮมคัมมิ่ง
ก็เป็นหนังสตรีมมิ่งอันดับหนึ่งในอเมริกา

1046
00:54:28,432 --> 00:54:31,018
เฮ่ ไอ้เบื๊อกนี่ไฟลุกจริงๆ ด้วย

1047
00:54:31,102 --> 00:54:34,480
ดังนั้น 17 ปีต่อมา ยังเป็นหนังอันดับหนึ่ง

1048
00:54:34,563 --> 00:54:37,316
คนยังรีบออกไปดูหนังรอบเปิดตัว
ตอนสุดสัปดาห์

1049
00:54:37,400 --> 00:54:40,653
และบราวน์ คุณพยายามปิดท้ายรถ
ตอนพวกเขาขับไปนะ

1050
00:54:40,736 --> 00:54:45,324
มันเกิดจากความสัมพันธ์ของเขา
กับผู้ชมของเขาจริงๆ

1051
00:54:47,243 --> 00:54:48,661
เดี๋ยว มาเดีย

1052
00:54:49,620 --> 00:54:53,582
โรเจอร์ อีเบิร์ตเขียนรีวิว
หนังเรื่องแรกของเขาแบบสับเละ

1053
00:54:53,666 --> 00:54:55,376
และหลังจากหนังออกฉาย

1054
00:54:55,459 --> 00:54:59,672
เขาได้รับอีเมลกับข้อความกองพะเนิน

1055
00:54:59,755 --> 00:55:02,133
ที่บอกว่าเขาคิดผิดขนาดไหน

1056
00:55:02,216 --> 00:55:03,843
ผู้คนตัดสินแล้ว

1057
00:55:03,926 --> 00:55:06,303
เขาจึงบอกว่า "รู้ไหม
ผมจะเขียนรีวิวอีกชิ้น"

1058
00:55:06,387 --> 00:55:07,847
แต่สิ่งที่เราพูดถึง

1059
00:55:07,930 --> 00:55:10,599
ที่น่าทึ่งเกี่ยวกับไทเลอร์ก็คือ
เขาแหกกฎทุกข้อ

1060
00:55:11,267 --> 00:55:14,395
บทสนทนาแรกที่สตูดิโอ
ที่ผู้บริหารสตูดิโอคนหนึ่งพูดกับเขา

1061
00:55:14,478 --> 00:55:16,105
"คนดำไม่ไปดูหนังหรอก"

1062
00:55:16,188 --> 00:55:20,276
นั่นผิดมหันต์เมื่อเป็นเรื่องของไทเลอร์

1063
00:55:20,359 --> 00:55:25,364
และผมว่าปิศาจอย่างฮอลลีวูด
ก็ต้องปกป้องตัวเอง

1064
00:55:25,448 --> 00:55:28,784
และวิธีหนึ่งที่มันทำเช่นนั้น
คือใช้การวิพากษ์วิจารณ์

1065
00:55:28,868 --> 00:55:31,078
ปัญหาก็คือ
ไทเลอร์ประสบความสำเร็จไม่หยุด

1066
00:55:31,162 --> 00:55:34,874
การเปิดตัวแบบทุบบ็อกซ์ออฟฟิศ
ทำให้นักวิจารณ์ตกตะลึง

1067
00:55:34,957 --> 00:55:36,751
แต่ไม่ใช่สำหรับผู้สร้างหนังและดารา

1068
00:55:36,834 --> 00:55:39,336
ที่อ้างว่าฮอลลีวูดมองข้ามผู้ชม

1069
00:55:39,420 --> 00:55:40,713
ที่หลั่งไหลมาดูหนังของเขา

1070
00:55:40,796 --> 00:55:42,048
นี่เป็นการเดินทางที่ยาวไกล

1071
00:55:42,131 --> 00:55:44,175
- จู่โจมคุณอย่างเร็วใช่ไหมคะ
- ใช่ครับๆ

1072
00:55:44,258 --> 00:55:47,428
เพอร์รี่สร้างหนัง
ด้วยเงินราวๆ ห้าล้านดอลลาร์

1073
00:55:47,511 --> 00:55:51,348
มันทำเงินได้สิบเท่าในบ็อกซ์ออฟฟิศ

1074
00:55:52,141 --> 00:55:55,895
เพอร์รี่มาถึงจุดนี้ได้
โดยไม่ยอมเล่นตามกฎของฮอลลีวูด

1075
00:55:55,978 --> 00:55:58,814
เขาเรียกร้องอำนาจควบคุมการสร้างสรรค์
ในโปรเจกต์ของเขา

1076
00:55:58,898 --> 00:56:02,568
วันศุกร์แรก วันศุกร์ที่ออกฉาย
เราติดอันดับหนึ่งในโรงภาพยนตร์

1077
00:56:02,651 --> 00:56:04,278
ผมต้องจอดรถข้างทาง

1078
00:56:04,361 --> 00:56:08,616
เดือนมีนาคม ปี 2004
ไทเลอร์เอาบทเรื่อง ไดอารี่ ให้ผม

1079
00:56:08,699 --> 00:56:10,701
เราถ่ายหนังภายในฤดูร้อนปีนั้น

1080
00:56:10,785 --> 00:56:13,704
มันออกฉายในเดือนกุมภาพันธ์ปีถัดไป
เปิดตัวที่อันดับหนึ่ง

1081
00:56:13,788 --> 00:56:15,372
คนทั้งเมืองพูดถึงเรื่องนั้น

1082
00:56:15,456 --> 00:56:18,375
เมื่อหนังของเขาเปิดตัวที่อันดับหนึ่ง
ในบ็อกซ์ออฟฟิศ

1083
00:56:18,459 --> 00:56:19,627
มันเกินคาด

1084
00:56:19,710 --> 00:56:21,295
เคลีห์ โธมัส มอร์แกน
พีอาร์ของไทเลอร์

1085
00:56:21,378 --> 00:56:24,715
มีสิ่งที่เรียกว่าการติดตาม
ในวงการภาพยนตร์

1086
00:56:24,799 --> 00:56:28,094
ที่คนใช้ข้อมูลและการค้นคว้าจำนวนมาก

1087
00:56:28,177 --> 00:56:31,097
เพื่อคาดการณ์รายได้ตอนสุดสัปดาห์

1088
00:56:31,180 --> 00:56:33,099
และพวกเขาก็คาดผิดไปไกลโข

1089
00:56:33,182 --> 00:56:34,683
พวกเขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร

1090
00:56:34,767 --> 00:56:38,312
มันทำให้ทุกคนประหลาดใจ
และฉันว่ามันเจ๋งมาก เยี่ยมมากเลย

1091
00:56:38,395 --> 00:56:39,438
ไดอารี่แห่งความสำเร็จ

1092
00:56:39,522 --> 00:56:40,898
ตอนนี้สตูดิโอใหญ่ๆ กำลังรับฟัง

1093
00:56:40,981 --> 00:56:44,026
และศึกษาไดอารี่แห่งความสำเร็จ
ของนักเขียนและโปรดิวเซอร์คนนี้

1094
00:56:44,110 --> 00:56:47,196
สิ่งที่ผมคิดว่าเกิดขึ้นหลังจาก
ไดอารี่ออฟอะแม้ดแบล็ควูแมน

1095
00:56:47,279 --> 00:56:51,909
กลายเป็นหนังฮิตในบ็อกซ์ออฟฟิศ
คือการย้อนรอย

1096
00:56:51,992 --> 00:56:54,286
เพื่อค้นหาว่าไทเลอร์ เพอร์รี่คือใคร

1097
00:56:54,370 --> 00:56:57,581
และเขาทำยังไงให้ผู้ชมมาดูหนังเรื่องนี้

1098
00:56:57,665 --> 00:57:00,042
ที่เราไม่เคยได้ยินมาก่อน
และดูเหมือนจะไม่สำคัญ

1099
00:57:00,126 --> 00:57:02,837
เพราะมันสำคัญที่ผู้คนรู้จักเขา

1100
00:57:02,920 --> 00:57:07,258
เขาแค่ไม่ใช่
คนที่เป็นที่รู้จักในสถานที่ทั่วไป

1101
00:57:07,341 --> 00:57:11,846
มุมมองที่คนมีต่อไทเลอร์ เพอร์รี่
คือเขาเป็นคนนอกแน่นอน

1102
00:57:11,929 --> 00:57:17,101
ผมไม่คิดว่าคนยอมรับหรือเข้าใจ
คุณค่าทางเศรษฐกิจของเขาอย่างแท้จริง

1103
00:57:17,184 --> 00:57:19,061
อารี เอมานูเอล
ซีอีโอ ดับเบิลยูเอมอี

1104
00:57:19,145 --> 00:57:20,146
บางคนก็เข้าใจ

1105
00:57:20,229 --> 00:57:23,983
ฉันจำได้ว่ามันกระทบจิตใจ

1106
00:57:24,066 --> 00:57:29,280
และมอบความเข้าใจที่ลึกล้ำและอยู่ในระดับ

1107
00:57:29,363 --> 00:57:35,202
ที่สื่อทั่วไปคงไม่มีวันเข้าใจได้

1108
00:57:35,536 --> 00:57:40,708
คุณกำลังพูดกับผู้ชมที่ด้อยโอกาส

1109
00:57:40,791 --> 00:57:44,920
และหลายกรณีก็ไม่มีโอกาสเลย
โดยเฉพาะในเรื่องของโรงละคร

1110
00:57:45,004 --> 00:57:50,301
ดังนั้น มันคงยากมาก
สำหรับสื่อกระแสหลักทั่วไป

1111
00:57:50,384 --> 00:57:52,553
ให้เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นในโรงละครเหล่านั้น

1112
00:57:52,636 --> 00:57:55,055
โดยเฉพาะถ้าคุณไม่ได้โตมา
ในโบสถ์ของคนดำ

1113
00:57:55,139 --> 00:57:57,850
คุณไม่ได้โตมาในย่านที่ผู้คนด้อยโอกาส

1114
00:57:57,933 --> 00:57:59,852
คุณไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น

1115
00:57:59,935 --> 00:58:02,897
ความสามารถของเขาในการพูดคุยกับผู้ชม

1116
00:58:02,980 --> 00:58:06,108
ที่ตอนนี้เป็นเพื่อนตายของเขา

1117
00:58:06,192 --> 00:58:08,444
ให้พูดกับผู้ชมที่บอกว่า

1118
00:58:08,527 --> 00:58:11,363
"ผมได้ยินคุณ ผมเห็นคุณ
ผมเข้าใจคุณ ผมรู้ว่าคุณเป็นใคร

1119
00:58:11,447 --> 00:58:13,991
"ให้ผมช่วยยกระดับเรื่องราวของคุณนะ"

1120
00:58:14,533 --> 00:58:17,703
เขาทำแบบนั้นได้เก่ง
พอๆ กับที่คนอื่นเคยทำมา

1121
00:58:18,579 --> 00:58:22,625
สิ่งที่คนขาวมากมายลืมไป
คือมีอุตสาหกรรมทั้งอุตสาหกรรม

1122
00:58:22,708 --> 00:58:25,544
ของเราที่มีอยู่เสมอมา

1123
00:58:25,628 --> 00:58:28,422
คนต้องการความบันเทิง
และพวกเขาจะออกมาดู

1124
00:58:28,505 --> 00:58:32,718
พวกเขามองข้ามคนพวกนั้นไป
แต่เขาไม่ได้มองข้าม

1125
00:58:32,801 --> 00:58:37,348
เพราะตั๋วราคาสิบเหรียญเป็นปึกๆ
ก็รวมเป็นเงินได้เยอะนะ

1126
00:58:37,431 --> 00:58:38,682
หวัดดีจ้า

1127
00:58:40,434 --> 00:58:43,312
ไทเลอร์ เพอร์รี่ทำได้
ตามความคาดหวังที่มีอยู่สูง

1128
00:58:43,395 --> 00:58:46,774
มาเดียส์ แฟมิลี่ รียูเนียน
ภาคต่อของหนังฮิตผิดคาดของเพอร์รี่

1129
00:58:46,857 --> 00:58:50,402
ไดอารีออฟอะแม้ดแบล็ควูแมน
ทำเงินได้กว่า 30 ล้านดอลลาร์

1130
00:58:50,486 --> 00:58:52,488
จนครองบ็อกซ์ออฟฟิศช่วงสุดสัปดาห์

1131
00:58:52,571 --> 00:58:55,991
หนังทำเงินได้ 30.25 ล้านดอลลาร์
ในช่วงสุดสัปดาห์

1132
00:58:56,075 --> 00:58:58,744
ครองตำแหน่งสูงสุด
ในบ็อกซ์ออฟฟิศช่วงสุดสัปดาห์

1133
00:59:03,999 --> 00:59:07,711
ศิลปินแต่ละคนควรมีสิทธิ์
ทำตามเป้าหมายทางศิลปะของตนเอง

1134
00:59:07,795 --> 00:59:12,883
แต่หลายอย่างที่ผลิตออกมาทุกวันนี้
มีแต่เรื่องเหลวไหล

1135
00:59:12,967 --> 00:59:15,344
ตอนนี้เรากำลังพูดถึงไทเลอร์ เพอร์รี่

1136
00:59:16,262 --> 00:59:18,055
ไม่ ไม่ครับ คือว่าฟังนะ...

1137
00:59:18,138 --> 00:59:22,643
ที่จริงแล้ว นั่นอาจเป็นสิ่ง
ที่คนผิวดำชาวอเมริกาอยากดูหรือเปล่า

1138
00:59:22,726 --> 00:59:26,730
คุณเลือกดูตามกำลังซื้อของคุณ

1139
00:59:26,814 --> 00:59:30,901
คุณเลือกดูตามเวลาที่คุณมี
ตอนที่นั่งอยู่หน้าทีวี

1140
00:59:31,443 --> 00:59:35,406
เขามีผู้ชมกลุ่มใหญ่
และไทเลอร์ก็ฉลาดมาก

1141
00:59:35,489 --> 00:59:36,657
สไปค์ ลี
ผู้กำกับ / นักสร้างหนัง

1142
00:59:36,740 --> 00:59:39,702
รถบัสของโบสถ์จะเข้ามาจอด มีคนเต็มรถ

1143
00:59:40,077 --> 00:59:42,162
ซื้อเครื่องบินเจ็ตของเขาเองเลย

1144
00:59:42,246 --> 00:59:44,331
คุณซื้อเครื่องบินเจ็ตได้ คุณมีเงิน

1145
00:59:45,666 --> 00:59:48,252
สำหรับผม แค่นึกภาพตามก็น่ากังวลแล้ว

1146
00:59:48,335 --> 00:59:52,006
มีความผิดหวังจากคุณไหม

1147
00:59:52,089 --> 00:59:54,383
ในฐานะผู้กำกับ
และชาวแอฟริกันอเมริกัน...

1148
00:59:54,717 --> 00:59:58,470
ผมไม่คิดว่าไทเลอร์ เพอร์รี่

1149
00:59:59,596 --> 01:00:04,893
เข้าสู่ตลาดการสร้างสรรค์
เพื่อช่วยชุมชนคนผิวดำ

1150
01:00:05,602 --> 01:00:08,188
และถ้าใช่ ผมก็คิดว่า...

1151
01:00:09,773 --> 01:00:14,278
เขาคงมาแบบเตรียมพร้อมเต็มที่

1152
01:00:15,571 --> 01:00:16,864
ซึ่งเขาไม่ได้ทำเช่นนั้น

1153
01:00:17,239 --> 01:00:19,241
และผมไม่มีหลักฐานอะไรเลย

1154
01:00:19,325 --> 01:00:22,202
นั่นไม่ได้แปลว่ามันไม่มีอยู่จริง
ไม่ได้แปลว่าผมพูดถูก

1155
01:00:22,286 --> 01:00:24,663
มันแค่แปลว่าผมไม่เห็นหลักฐาน

1156
01:00:24,747 --> 01:00:30,502
ว่าเขาเข้ามาในตลาดการสร้างสรรค์นี้
อย่างเตรียมพร้อมและรอบรู้

1157
01:00:30,586 --> 01:00:36,216
ด้วยเจตนาที่จะมอบสิ่งที่สูงส่ง

1158
01:00:36,300 --> 01:00:41,722
และมีค่าจริงๆ ให้กับชุมชน
คนผิวดำและคนผิวน้ำตาล

1159
01:00:41,805 --> 01:00:43,307
ผมไม่เชื่ออย่างนั้น

1160
01:00:44,016 --> 01:00:46,852
มันเจ็บปวดมากกว่าแน่นอน
เมื่อมันมาจากชุมชนของคุณเอง

1161
01:00:47,603 --> 01:00:49,313
แต่ขณะเดียวกัน ชุมชนของเขาเอง

1162
01:00:49,396 --> 01:00:52,066
ก็คือสิ่งที่ทำให้เขามาอยู่ในจุดนี้

1163
01:00:52,149 --> 01:00:54,485
ดังนั้นก็ไม่ใช่ทั้งชุมชน แต่แค่คนไม่กี่คน

1164
01:00:54,568 --> 01:00:56,236
แอนดี้ นอร์แมน
ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์

1165
01:00:56,320 --> 01:00:58,280
แต่เราก็รักคนพวกนั้นด้วย

1166
01:01:03,994 --> 01:01:08,791
ผมว่าสิ่งที่ยากที่สุดในความสำเร็จทั้งหมด
ไม่ใช่การสู้กับฮอลลีวูด

1167
01:01:08,874 --> 01:01:10,793
แต่เป็นคนผิวดำ

1168
01:01:10,876 --> 01:01:16,799
มีคนผิวดำบางชนชั้น
ที่ดูถูกทุกอย่างเกี่ยวกับไทเลอร์ เพอร์รี่

1169
01:01:18,467 --> 01:01:20,219
ตอนที่ผมเริ่มค้นประวัติศาสตร์

1170
01:01:20,302 --> 01:01:22,971
ของสิ่งที่เราเคยทำต่อกันและกัน
ในฐานะคนผิวดำ

1171
01:01:23,055 --> 01:01:26,183
คนอื่นๆ ที่ประสบความสำเร็จ
ก็น่าสนใจที่ได้เห็นนะ

1172
01:01:26,266 --> 01:01:31,480
เอมอส เอ็น แอนดี้ เป็นเรื่องของ
ชาวแอฟริกันอเมริกันเรื่องแรกทางทีวี

1173
01:01:31,563 --> 01:01:36,568
และมูลนิธิสิทธิคนผิวสีคือหน่วยที่คว่ำบาตร
ละครทีวีเรื่องแรกที่ถูกคว่ำบาตร

1174
01:01:36,652 --> 01:01:40,114
ละครจึงถูกระงับฉายในปี 1953

1175
01:01:40,197 --> 01:01:46,036
และก็ไม่มีนักแสดงผิวดำในทีวีอีก
จนปลายยุค 1960

1176
01:01:46,370 --> 01:01:49,957
มูลนิธิสิทธิคนผิวสีคว่ำบาตรเรื่อง
เดอะ คัลเลอร์ เพอร์เพิล

1177
01:01:50,040 --> 01:01:54,294
เพราะการบรรยายภาพของชายผิวดำ

1178
01:01:54,378 --> 01:01:57,631
และอลิซ วอล์คเกอร์
หญิงผิวดำที่เขียนเรื่องนี้

1179
01:01:57,714 --> 01:02:00,384
พวกเขาไปประท้วงและคว่ำบาตร
อยู่นอกงานออสการ์

1180
01:02:00,467 --> 01:02:04,221
แลงสตัน ฮิวส์เรียกโซรา นีล เฮิร์สตัน
ว่า "ไอ้มืดรูปแบบใหม่"

1181
01:02:04,304 --> 01:02:09,184
เพราะเธอพูดด้วยสำเนียงชาวใต้
และเขียนด้วยสำเนียงนั้น

1182
01:02:09,268 --> 01:02:12,646
ผมจึงได้เรียนรู้ตั้งแต่เนิ่นๆ

1183
01:02:12,729 --> 01:02:16,567
ว่าไม่เป็นไรหรอก มันก็เป็นแบบนี้แหละ

1184
01:02:17,025 --> 01:02:19,528
ไม่ว่าคุณจะมีเจตนาดีแค่ไหน

1185
01:02:19,611 --> 01:02:24,116
ไม่ว่ามันจะช่วยคนมากแค่ไหน
ให้หายสิ้นหวังหรือโศกเศร้า

1186
01:02:24,199 --> 01:02:28,412
มันก็มีความหมาย
กับนักวิจารณ์บางคนเท่านั้น

1187
01:02:28,495 --> 01:02:32,249
ว่าพวกเขาถือว่ามันเป็นศิลปะหรือไม่

1188
01:02:32,332 --> 01:02:37,629
สิ่งที่ผมจะไม่ทำ หรือทำไม่ได้
ก็คือเปลี่ยนสิ่งที่ผมเป็น คนที่ผมเป็น

1189
01:02:37,713 --> 01:02:41,633
สิ่งที่ผมถูกกำหนดให้ทำ
และวิธีที่ผมทำ เพราะบางคน...

1190
01:02:41,717 --> 01:02:45,095
นักวิจารณ์บางคนคิดว่ามันไม่ใช่ศิลปะ

1191
01:02:46,013 --> 01:02:47,931
ผู้ชมอยู่ที่นั่น

1192
01:02:48,557 --> 01:02:50,684
เขาใส่ใจผู้ชม

1193
01:02:50,767 --> 01:02:53,270
ที่คนไม่สนใจ และบอกว่า "มาหาเราสิ"

1194
01:02:53,353 --> 01:02:55,772
และเขาก็บอกว่า "ไม่ ผมอยู่ตรงนี้กับคุณ"
แบบนั้นน่ะ

1195
01:02:55,856 --> 01:02:58,609
"เราจะหัวเราะขำเรื่องที่เราขำ

1196
01:02:58,692 --> 01:03:00,194
"ในงานชุมนุมครอบครัว

1197
01:03:00,277 --> 01:03:03,197
"เราจะเผยแพร่สิ่งที่เราคิดว่าน่าสนุก"

1198
01:03:03,280 --> 01:03:06,492
เวลาคุณดูหนังตลกของคนขาว

1199
01:03:08,452 --> 01:03:11,288
พวกเขามีสิทธิ์เล่นมุกที่งี่เง่าสุดๆ

1200
01:03:11,371 --> 01:03:15,042
และไม่เคยต้องแบกรับความรับผิดชอบว่า
"คุณทำให้คนไอริชดูแย่"

1201
01:03:15,125 --> 01:03:16,960
"คุณทำให้คนสก็อตดู..."

1202
01:03:17,044 --> 01:03:18,545
"คุณทำให้คนอังกฤษดู..."

1203
01:03:18,629 --> 01:03:21,006
เมล บรูคส์ไม่ต้องกังวล
ว่าจะทำให้วัฒนธรรมของเขาดูแย่

1204
01:03:21,089 --> 01:03:22,883
เขากังวลว่าจะไม่ตลก

1205
01:03:22,966 --> 01:03:27,387
และถ้ามันใช้เรื่องเล็กๆ น้อยๆ
ที่เขาเป็นเจ้าของหรือมีอำนาจควบคุม

1206
01:03:27,471 --> 01:03:28,555
เขาก็ทำได้

1207
01:03:28,639 --> 01:03:30,307
และคุณเพอร์รี่ก็ทำแบบเดียวกัน

1208
01:03:30,390 --> 01:03:32,059
เขาฉลาดสุดๆ ในการทำเช่นนั้น

1209
01:03:36,939 --> 01:03:38,232
เดี๋ยวนะ รอเดี๋ยวสิ

1210
01:03:38,315 --> 01:03:39,566
คิดว่าฉันจบเห่แล้วอะดิ

1211
01:03:39,650 --> 01:03:42,736
ตอนฉันซื้อรถแอสตัน มาร์ติน
พวกนายคิดว่าฉันเช่ามา

1212
01:03:42,819 --> 01:03:45,447
อวดให้ไอ้พวกนั้นได้ชม
ฉันคือป๊อปอายที่ได้กินผักขม

1213
01:03:45,531 --> 01:03:48,242
ดับเบิลเอ็ม นั่นแหละทีมฉัน
โรเซย์คือกัปตัน ฉันคือนายพัน

1214
01:03:48,325 --> 01:03:51,203
ฉันคือคนที่นั่งนับเงินล้าน
แต่ทำงานงกๆ เหมือนถังแตก

1215
01:03:51,286 --> 01:03:54,498
แลมโบนั่นรถใหม่ฉัน
แต่ขับไม่มันเหมือนโกสท์คู่ใจ

1216
01:03:54,581 --> 01:03:57,417
ฉันขับเที่ยวไปทั่วเมือง มือก็ต้องจับปืนไว้

1217
01:03:57,501 --> 01:04:00,629
เพราะไอ้เวรพวกนี้อยากให้ฉันตาย
และฉันต้องกลับถึงบ้านให้ได้

1218
01:04:02,422 --> 01:04:03,507
โดนใจสุดๆ

1219
01:04:05,175 --> 01:04:06,176
อรุณสวัสดิ์ ทุกคน

1220
01:04:06,260 --> 01:04:08,595
ผมไม่รู้จักใครที่เคยทำได้อย่างไทเลอร์

1221
01:04:08,679 --> 01:04:12,057
ลองดูพวกผู้กำกับกับนักแสดงที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

1222
01:04:12,140 --> 01:04:14,393
พวกเขาไม่เคย
สร้างหนัง 19 หรือ 20 เรื่องติดต่อกัน

1223
01:04:14,476 --> 01:04:17,187
ที่มีผู้ชมมาดูทุกครั้ง

1224
01:04:17,271 --> 01:04:18,981
นี่ถือเป็นประวัติศาสตร์เลยนะ

1225
01:04:19,064 --> 01:04:22,734
ไทเลอร์สร้างฐานแฟนคลับ
ที่คุณแค่เปิดสวิตช์

1226
01:04:22,818 --> 01:04:27,990
แล้วพวกเขาก็โผล่มา ทำให้เขา
ได้เปรียบกว่านักสร้างหนังคนอื่นๆ ทุกคน

1227
01:04:28,073 --> 01:04:31,076
สิ่งที่เขาทำที่คนอื่นๆ ไม่ได้ทำก็คือ

1228
01:04:31,159 --> 01:04:36,331
เขาใส่มันเข้าไปในภาพยนตร์
และโทรทัศน์ และเขาก็ควบคุมมัน

1229
01:04:38,000 --> 01:04:40,460
สิ่งที่มีค่าในวงการบันเทิง

1230
01:04:40,544 --> 01:04:41,628
คือความเป็นเจ้าของ

1231
01:04:41,712 --> 01:04:45,173
และสิ่งที่คุณครอบครองคือกระดาษหนึ่งแผ่น
ที่มอบสิทธิ์ในการทำสิ่งต่างๆ ให้คุณ

1232
01:04:45,257 --> 01:04:50,637
และไทเลอร์อยากครองสิทธิ์เหล่านั้น
ก่อนที่เขาจะมีอำนาจต่อรองอะไรด้วยซ้ำ

1233
01:04:53,015 --> 01:04:55,934
ใช่ ตั้งแต่แรกเริ่ม การมีกรรมสิทธิ์คือ

1234
01:04:56,018 --> 01:04:59,354
สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับไทเลอร์
นอกจากความสร้างสรรค์

1235
01:04:59,438 --> 01:05:02,107
เพราะมันทำให้เขามีอำนาจควบคุม
ในการทำตามใจได้เต็มที่

1236
01:05:02,190 --> 01:05:03,483
มาร์ค อิทกิน
อดีตตัวแทน

1237
01:05:03,567 --> 01:05:06,028
การยอมสละกรรมสิทธิ์ไม่ใช่ทางเลือก

1238
01:05:06,111 --> 01:05:09,656
ถ้าผมเขียนบทและผลิตและทุ่มเท
ทำงานในเรื่องนั้น คุณก็ห้ามครอบครอง

1239
01:05:10,657 --> 01:05:12,576
เจย์-ซีมีเนื้อเพลงที่บอกว่า

1240
01:05:12,659 --> 01:05:16,997
"ไอ้พวกข้างนอกนั่นรับเงินล่วงหน้า
แต่เราที่นี่ตักตวงโอกาส"

1241
01:05:17,080 --> 01:05:22,044
และมันตรงใจผม
เพราะผมไม่เคยเป็นคนที่

1242
01:05:22,127 --> 01:05:25,547
ต้องรอให้ใครเขียนเช็คให้ผม

1243
01:05:25,631 --> 01:05:28,258
เพื่อบอกว่า "โอเค ไปทำอะไร
เพื่อผู้คนของคุณเองซะ"

1244
01:05:28,342 --> 01:05:30,177
เราจะไม่ลงรายละเอียด

1245
01:05:30,260 --> 01:05:34,890
แต่มีหลายครั้งที่คนกังขา
ในเรื่องราวที่เขาเล่า

1246
01:05:34,973 --> 01:05:36,725
ในวิธีที่เขาเล่า และเขาก็บอกว่า

1247
01:05:36,808 --> 01:05:39,311
"ฟังนะ ปล่อยให้ผมเข้าถึงตลาดของผม

1248
01:05:39,394 --> 01:05:41,813
"ผมรู้จักตลาดของผมดี
อย่ามาบอกผมเรื่องตลาดของผม"

1249
01:05:41,897 --> 01:05:44,900
และพวกเขาก็อยากออกความเห็น
หรือวิจารณ์เขาเสมอ

1250
01:05:44,983 --> 01:05:49,237
จากนั้นพวกเขาก็ตระหนักได้ว่า
เขาเข้าใจจริงๆ

1251
01:05:49,321 --> 01:05:50,530
แค่ไม่ต้องยุ่งก็พอ

1252
01:05:50,614 --> 01:05:52,699
และนั่นคือความจริง

1253
01:05:52,783 --> 01:05:55,619
ฟังนะ ผมไม่ได้โกรธใคร
ที่ไม่อยากเป็นเจ้าของ

1254
01:05:55,702 --> 01:05:58,246
คนที่ไม่อยากรับผิดชอบ

1255
01:05:58,330 --> 01:06:01,291
เพราะนี่คืองานหนัก คุณต้องทำงาน
ตัวเป็นเกลียวเมื่อคุณเป็นเจ้าของ

1256
01:06:01,375 --> 01:06:04,795
และไม่มีใครทั้งนั้นที่ทำงานหนักกว่าผม

1257
01:06:04,878 --> 01:06:07,297
ไม่มีใครทำงานหนักกว่าผมได้หรอก

1258
01:06:07,381 --> 01:06:09,341
เจมส์ บราวน์คงยอมคำนับให้เลย

1259
01:06:13,720 --> 01:06:16,014
ผมจำได้ว่าได้ยินเรื่องเล่าตั้งแต่เนิ่นๆ

1260
01:06:16,098 --> 01:06:19,976
ตอนที่เขานำเสนอซีรีส์ทีวี
เรื่องแรกให้ผู้บริหารฮอลลีวูดบางคน

1261
01:06:20,060 --> 01:06:23,438
พวกเขาอยากแสดงความเห็น
"เราจะซื้อจากคุณสองสามตอน"

1262
01:06:23,522 --> 01:06:26,191
แล้วเขาก็ว่า "อะไรนะ"
แบบว่า "นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมทำอยู่"

1263
01:06:26,274 --> 01:06:30,070
การที่พวกเขาหมดความสนใจ
ทำให้ไทเลอร์ก็หมดความสนใจ

1264
01:06:30,153 --> 01:06:31,738
ออซซี่ อาเรอู
อาเรอู บราเธอร์ สตูดิโอส์

1265
01:06:31,822 --> 01:06:34,741
ผมคิดว่ามันทำให้เขารู้สึกว่า
"ฉันจะทำงานนี้เองได้ยังไง"

1266
01:06:34,825 --> 01:06:38,245
และแน่นอน เพราะไทเลอร์คือไทเลอร์
เขาก็ปฏิรูปรูปแบบทั้งหมด

1267
01:06:38,328 --> 01:06:41,915
และสร้างเส้นทางใหม่
ของการขายซีรีส์ทีวีขึ้นมา

1268
01:06:41,998 --> 01:06:44,793
สิ่งที่คุณทำในธุรกิจคือ คุณถ่ายตอนไพล็อท

1269
01:06:44,876 --> 01:06:48,296
ถ้ามันถูกสร้างต่อ คุณก็หวังว่า
จะถ่ายทำได้ 12 ถึง 20 ตอนในซีซันถัดไป

1270
01:06:48,380 --> 01:06:49,965
ถ้ามันได้ผล คุณก็จะได้อีก 20 ตอน

1271
01:06:50,048 --> 01:06:53,051
ทุกคนอยากได้ถึง 100 ตอน
เพื่อให้ได้เข้าสหการ

1272
01:06:53,135 --> 01:06:57,139
ซึ่งแปลว่ามีรายได้ระยะยาวจากเรื่องนั้น
และกำไรส่วนเกิน

1273
01:06:57,931 --> 01:07:00,142
เขาทุ่มเทกับทีวีหนักมาก

1274
01:07:00,225 --> 01:07:03,520
เขาโดดเด่นด้วยซีรีส์ออริจินัลของเขา

1275
01:07:03,603 --> 01:07:06,356
ซึ่งเขาสร้างเป็นส่วนหนึ่งของสูตร 10-90

1276
01:07:06,440 --> 01:07:08,024
เราทำซีรีส์สิบเรื่องและออกเงินสร้าง

1277
01:07:08,108 --> 01:07:11,695
ถ้าได้ส่วนแบ่งการตลาดถึงระดับหนึ่ง
สถานีก็จะตกลงซื้ออีก 90 ตอน

1278
01:07:11,778 --> 01:07:14,030
ซึ่งก็จะทำให้คุณได้เข้าสหการทันที

1279
01:07:14,114 --> 01:07:15,824
และเป็นข้อตกลงธุรกิจที่ยอดเยี่ยม

1280
01:07:16,283 --> 01:07:20,746
นั่นคือวิธีเฉพาะตัวของเขา
และมันก็เฉียบแหลม

1281
01:07:20,829 --> 01:07:25,292
ผมรู้ว่าสตูดิโอทั่วไป
คงไม่มีทางทำอะไรแบบนี้

1282
01:07:25,375 --> 01:07:30,005
คุณต้องมีวิธีดำเนินการแบบเฉพาะเจาะจง
ในธุรกิจสหการ

1283
01:07:30,088 --> 01:07:33,592
ที่เต็มใจจะเสี่ยง และที่สำคัญที่สุด

1284
01:07:33,675 --> 01:07:37,345
มันจะทำให้ไทเลอร์มีอิสระ
ในการสร้างสรรค์ให้ทำสิ่งที่เขาอยากทำ

1285
01:07:37,429 --> 01:07:39,639
อีกเรื่องที่ฉลาดมากก็คือ
ไทเลอร์เป็นเจ้าของสูตรนี้

1286
01:07:39,723 --> 01:07:41,266
มันยอดเยี่ยมมาก

1287
01:07:41,975 --> 01:07:44,728
และไม่เคยมีใครทำแบบนี้มาก่อน

1288
01:07:44,811 --> 01:07:47,689
แต่นี่คือความดีงาม
ของการทำงานกับไทเลอร์ เพอร์รี่

1289
01:07:47,773 --> 01:07:52,736
ไทเลอร์เต็มใจจะใช้เงินตัวเอง
ในการผลิตซีรีส์สิบตอนนั้น

1290
01:07:52,819 --> 01:07:56,281
ผมพยายามถ่ายสิบตอนให้พร้อมฉาย
ที่ทีบีเอส อย่างน้อยสิบตอนแรก

1291
01:07:56,364 --> 01:08:00,202
นอกจากเขาจะเป็นเจ้าของมันแล้ว
ก็ยังควบคุมงานสร้างสรรค์ได้เต็มที่

1292
01:08:00,285 --> 01:08:04,372
แต่ถ้ามันได้ผล
เขาก็จะควบคุมการเงินได้

1293
01:08:04,456 --> 01:08:08,794
เขาจึงตัดสินใจควักเงินตัวเอง
ออกมาลงทุน

1294
01:08:08,877 --> 01:08:12,047
นั่นคือตอนที่ผมไปแอตแลนตา
และถ่าย เฮาส์ ออฟ เพย์น สิบตอน

1295
01:08:12,130 --> 01:08:14,674
ข้อตกลงคือ จะมีระยะเวลาให้สองสัปดาห์

1296
01:08:14,758 --> 01:08:16,009
เราจะทดลองฉายสิบตอนนั้น

1297
01:08:16,091 --> 01:08:19,011
แล้วประเมินว่าขั้นต่อไปจะเป็นยังไง

1298
01:08:19,095 --> 01:08:22,432
ไทเลอร์ เพอร์รี่เป็นคนกล้าเสี่ยง
งั้นก็ลองเสี่ยงดูเป็นไง

1299
01:08:22,515 --> 01:08:24,184
ซีรีส์ออกฉาย...

1300
01:08:26,185 --> 01:08:27,562
ไทเลอร์ เพอร์รี่ เฮาส์ ออฟ เพย์น

1301
01:08:27,645 --> 01:08:29,231
และมันก็ประสบความสำเร็จอย่างสูง

1302
01:08:29,314 --> 01:08:33,276
เรตติ้งสูงกว่าที่เคยมีมาก่อน
ซึ่งทำให้พวกเขาตกตะลึง

1303
01:08:33,359 --> 01:08:35,237
พวกเขาถามว่า "โอเค คุณอยากทำอะไร

1304
01:08:35,319 --> 01:08:37,572
"มีคนเสนอให้ 17 ตอน
พวกเขาอยากได้อีก 17 ตอน

1305
01:08:37,656 --> 01:08:39,073
"มีคนอยากได้ 26 ตอน"

1306
01:08:39,157 --> 01:08:41,785
ผมบอกว่า "ผมอยากได้ 100 ตอน
ผมจะได้เข้าสหการได้"

1307
01:08:41,868 --> 01:08:45,622
มาร์คกลับไปที่ทีบีเอส แล้วพวกเขาก็ว่า
"เราจะเอา 90 ตอน"

1308
01:08:45,705 --> 01:08:48,792
นั่นคือที่มาของสูตร 10-90

1309
01:08:48,875 --> 01:08:51,086
และนั่นเป็นครั้งแรกที่เคยมีการใช้สูตรนี้

1310
01:08:51,169 --> 01:08:55,340
ตอนไพล็อทสิบตอนที่เขาออกเงินทุนเอง

1311
01:08:55,423 --> 01:08:58,844
และมันคงเป็นเงินเกือบทั้งหมด
ที่เขามีอยู่ในตอนนั้น

1312
01:08:58,926 --> 01:09:01,805
แต่นี่คือการที่เขาลงทุนต่อกับตัวเอง

1313
01:09:01,888 --> 01:09:04,349
ลงทุนต่อกับผู้คน ลงทุนต่อกับผู้ชม

1314
01:09:04,432 --> 01:09:07,685
และเข้าใจว่า "นี่ ฟังนะ ผมจะทุ่มสุดตัว"

1315
01:09:07,769 --> 01:09:12,232
ไทเลอร์พนันกับตัวเองด้วยซีรีส์ทีวี
และได้ผลตอบแทนมหาศาล

1316
01:09:12,314 --> 01:09:15,026
พวกเขาคิดว่า "เออ เขาอาจจะ
ทำได้ดีสักสองสามตอนนะ"

1317
01:09:15,109 --> 01:09:19,029
แล้วมันก็กลายเป็นหนึ่งในซีรีส์
ที่ประสบความสำเร็จสูงสุดทางช่องเคเบิล

1318
01:09:19,113 --> 01:09:21,992
และแน่นอน พวกเขาอยากได้
มากกว่า 100 ตอนแรก

1319
01:09:22,075 --> 01:09:24,703
และนั่นคือตอนที่ไทเลอร์ได้ไอเดีย
เรื่อง มีท เดอะ บราวส์

1320
01:09:24,786 --> 01:09:27,037
ฉันจำได้ว่าอิจฉาสุดๆ

1321
01:09:27,122 --> 01:09:29,875
เพราะตอนนั้นฉันเป็นซีอีโอของบีอีที...

1322
01:09:29,957 --> 01:09:31,710
เดบรา แอล ลี
อดีตซีอีโอ บีอีที

1323
01:09:31,792 --> 01:09:36,089
แล้วจู่ๆ เทอร์เนอร์ก็มีซีรีส์สองเรื่อง
โดยไทเลอร์ เพอร์รี่

1324
01:09:36,171 --> 01:09:38,425
ที่โด่งดังทันที

1325
01:09:38,508 --> 01:09:41,553
เขาช่วยฉันไว้ที่โอว์น เขาช่วยฉันไว้จริงๆ

1326
01:09:41,636 --> 01:09:47,350
เขาเสนอตัวแล้วบอกว่า
"ผมเขียนซีรีส์ให้คุณได้ และทำให้มันฮิตได้"

1327
01:09:47,975 --> 01:09:50,979
แฮฟ แอนด์ แฮฟ น็อทส์ ฉายอยู่นานมาก
และได้เรตติ้งดีมาก

1328
01:09:51,062 --> 01:09:54,064
ฉันบอกเขาวันก่อน "เหมือนกับ
เรื่อง แอส เดอะ เวิลด์ เทิร์นส์ ไง"

1329
01:09:54,149 --> 01:09:57,277
คงไม่มีวิล แพ็คเกอร์
คงไม่มีเอวา ดูเวอร์เนย์

1330
01:09:57,360 --> 01:09:58,904
คงไม่มี กรีนลีฟ ไม่มีอะไรเลย

1331
01:09:58,987 --> 01:10:01,948
ถ้าไทเลอร์ไม่ได้พูดว่า "ให้ผมช่วยคุณนะ"

1332
01:10:02,032 --> 01:10:04,492
เราพยายามเซ็นสัญญากับเขา
เมื่อนานมาแล้ว

1333
01:10:04,576 --> 01:10:06,661
ตอนช่วงแรกๆ ก่อนที่เขาจะไปที่โอว์น

1334
01:10:06,745 --> 01:10:09,289
สัญญาไวคอมนั่นคงใช้เวลาสัก 12 ปี

1335
01:10:09,372 --> 01:10:12,250
จากครั้งแรกที่เราพูดถึงมัน
จนถึงตอนที่มันเกิดขึ้นจริงๆ

1336
01:10:12,334 --> 01:10:16,087
บางคนที่ไวคอมคิดว่า
อาชีพของเขาจะค่อยๆ ดับไป

1337
01:10:16,171 --> 01:10:18,006
คิดผิดถนัดเลย

1338
01:10:18,089 --> 01:10:21,968
และเขาก็ยังได้ไอเดียเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

1339
01:10:22,052 --> 01:10:24,763
ตอนผมเดินเข้าไปในบริษัทพวกนี้
ผมรู้ว่าต้องนำอะไรไปเสนอ

1340
01:10:24,846 --> 01:10:28,725
และผมอยู่ที่นี่ ที่จุดสูงสุด
ของงานทั้งหมดที่ผมทำมา

1341
01:10:28,808 --> 01:10:31,353
และผมก็พูดได้ว่าผมซาบซึ้งจริงๆ

1342
01:10:31,436 --> 01:10:33,730
กับเรื่องดีๆ และเรื่องแย่ๆ ทั้งหมด
กว่าจะมาถึงจุดนี้

1343
01:10:37,192 --> 01:10:38,234
สวัสดี เป็นไงบ้างครับ

1344
01:10:38,318 --> 01:10:39,945
ดีเจคาเลดนี่

1345
01:10:40,654 --> 01:10:43,990
ขออีกรอบ ถ่ายมุมกว้างนะ
ไมลส์จะนานแค่ไหน แบ็คอัพให้ผมด้วย

1346
01:10:44,074 --> 01:10:47,452
ฉันว่าคนผิวดำโดยทั่วไป
ถูกประเมินความสามารถต่ำเกินไป

1347
01:10:47,535 --> 01:10:49,162
เกล คิง
บรรณาธิการใหญ่ โอปราห์ เดลี่

1348
01:10:49,245 --> 01:10:52,624
และไทเลอร์ เพอร์รี่
ก็มีเรื่องฮิตเรื่องแล้วเรื่องเล่า

1349
01:10:52,707 --> 01:10:56,044
แต่ไม่ได้รับความเคารพ
ในฮอลลีวูดอย่างจริงจัง

1350
01:10:56,127 --> 01:11:00,173
ถ้าจะมีอะไรที่ทุกคนเคารพ
ก็ต้องเป็นเงินนั่นแหละ

1351
01:11:00,256 --> 01:11:03,134
และคนเห็นไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์

1352
01:11:03,218 --> 01:11:07,889
และฉันคิดว่าคนเริ่มสงสัยเป็นครั้งแรกว่า
"เขาทำอะไรนะ"

1353
01:11:07,973 --> 01:11:11,476
คนรู้ชื่อเขา อาจจะคุ้นเคย
กับผลงานบางเรื่องของเขา

1354
01:11:11,559 --> 01:11:13,436
แต่พวกเขามองไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์

1355
01:11:13,520 --> 01:11:18,441
และไม่มีทางปฏิเสธพรสวรรค์
และพลังของไทเลอร์ เพอร์รี่ได้

1356
01:11:18,525 --> 01:11:22,278
ผมเคยมีสตูดิโอหลายแห่ง
ที่ผมคิดว่าต้องใช้ได้แน่ๆ

1357
01:11:22,362 --> 01:11:24,280
ตึกแรกอยู่บนถนนโฮค

1358
01:11:24,364 --> 01:11:26,825
ผมว่ากว้างไม่ถึง 270 หรือ 370
ตารางเมตรด้วยซ้ำ

1359
01:11:26,908 --> 01:11:29,077
ผมคิดว่า
"ใช่ ที่นี่จะเป็นสตูดิโอถ่ายหนังของฉัน"

1360
01:11:29,160 --> 01:11:32,038
ผมจำได้ว่าเราคุยกันว่าจะถ่ายเรื่อง
ไดอารี่ออฟอะแม้ดแบล็ควูแมน

1361
01:11:32,122 --> 01:11:34,499
โปรดิวเซอร์เดินเข้ามาบอกว่า
"ที่นี่กว้างไม่พอ

1362
01:11:34,582 --> 01:11:36,459
"เราสร้างหนังที่นี่ไม่ได้หรอก"

1363
01:11:36,543 --> 01:11:37,794
ผมถาม "หมายความว่าไง"

1364
01:11:37,877 --> 01:11:39,921
เพราะผมไม่เคยสร้างหนังมาก่อน

1365
01:11:40,005 --> 01:11:42,048
ผมซื้อตึกใหญ่ขึ้นบนถนนคร็อก

1366
01:11:42,132 --> 01:11:44,217
พอย้ายเข้าไปที่นั่น ก็มีที่จอดรถไม่พอ

1367
01:11:44,300 --> 01:11:46,177
เพื่อนบ้านบ่นกันทุกวัน

1368
01:11:46,261 --> 01:11:47,762
และผมก็ดื้อรั้น

1369
01:11:47,846 --> 01:11:49,889
พยายามบอกว่า "ที่นี่แหละ

1370
01:11:49,973 --> 01:11:51,558
"ที่นี่ต้องใช้ได้แน่ ที่นี่เลย"

1371
01:11:51,641 --> 01:11:54,310
เพราะผมเอาแต่คิดว่าผมแค่อยากทำอะไร

1372
01:11:54,394 --> 01:11:55,979
ที่ผมจะเขียนเช็คให้ได้

1373
01:11:56,062 --> 01:11:58,106
แต่บางครั้งเมื่อคุณก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้น

1374
01:11:58,189 --> 01:12:00,984
คุณก็ต้องจ่ายให้กับที่ที่คุณจะไป

1375
01:12:01,067 --> 01:12:03,319
และไม่ใช่ที่ที่คุณคิดว่าคุณอยู่ในตอนนี้

1376
01:12:03,403 --> 01:12:05,071
ผมตระหนักเรื่องนั้นได้อย่างชัดเจน

1377
01:12:05,155 --> 01:12:06,656
คุณยิ่งใหญ่เกินกว่าจะทำผิดพลาด

1378
01:12:07,198 --> 01:12:09,784
ตอนออกจากที่นั่นไปที่กรีนไบรอาร์

1379
01:12:09,868 --> 01:12:12,495
ผมจะไม่มีวันลืมคืนนั้น
เพราะทนายของผมในตอนนั้น

1380
01:12:12,579 --> 01:12:14,873
บอกว่า "ผมรู้ว่าคุณมีปัญหาที่ถนนคร็อก

1381
01:12:14,956 --> 01:12:17,333
"ลองไปดูสถานที่นี้ที่กรีนไบรอาร์เถอะ"

1382
01:12:17,417 --> 01:12:20,712
และผมยืนอยู่หน้าประตูรั้ว
และภาวนาให้มันใช้ได้

1383
01:12:20,795 --> 01:12:25,592
พอผมมองประตู
ก็มีข้อความจากไบเบิลติดอยู่ทั่วประตู

1384
01:12:25,675 --> 01:12:28,303
และบทที่ผมชอบที่สุดคือสดุดี 91

1385
01:12:29,554 --> 01:12:32,140
ผมพูดว่า "โอเค ถ้านี่ไม่ใช่สัญญาณ
ก็ไม่รู้แล้วว่าอะไรจะใช่"

1386
01:12:32,223 --> 01:12:35,393
ผมรู้จักอิฐหินปูนทรายมาทั้งชีวิต

1387
01:12:35,477 --> 01:12:38,813
ผมโตมากับขี้เลื่อย
และถ้าผมสร้างตึกและเป็นเจ้าของมันได้

1388
01:12:38,897 --> 01:12:41,608
และมีทุกอย่างอยู่ในนั้น
ทั้งไฟ เสียง กล้อง

1389
01:12:41,691 --> 01:12:45,278
ถ้าผมใส่ทุกอย่างเข้าไปได้
ผมก็รู้ว่าการเป็นเจ้าของผลผลิตนี้

1390
01:12:45,361 --> 01:12:48,114
ได้ไปอยู่เบื้องหลัง ยังไม่มีกำไรในตอนนี้

1391
01:12:48,198 --> 01:12:50,700
แต่เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง
เป็นรูปเป็นร่างขึ้น

1392
01:12:50,784 --> 01:12:53,244
มันจะมีมูลค่ามหาศาลในท้ายที่สุด

1393
01:12:53,328 --> 01:12:55,205
และนั่นคือเราตอนนี้

1394
01:12:55,872 --> 01:12:58,833
เขาเชื่อมั่นในชุมชนภาพยนตร์
และบันเทิงของแอตแลนตา

1395
01:12:58,917 --> 01:13:00,168
ล้ำหน้ากว่าคนอื่น

1396
01:13:00,251 --> 01:13:02,754
ตอนผมสาบานตนรับตำแหน่ง
วันที่ 4 มกราคม 2010...

1397
01:13:02,837 --> 01:13:04,214
คาซิม รี้ด
อดีตนายกเทศมนตรี

1398
01:13:04,297 --> 01:13:07,509
ธุรกิจภาพยนตร์และความบันเทิง
ในแอตแลนตาและจอร์เจีย

1399
01:13:07,592 --> 01:13:10,303
เป็นธุรกิจมูลค่า 350 ล้านดอลลาร์

1400
01:13:10,386 --> 01:13:14,557
ที่มีพนักงาน 7,000 ถึง 9,000 คน

1401
01:13:14,641 --> 01:13:17,769
ตอนผมลงจากตำแหน่ง
ในวันที่ 2 มกราคม 2018

1402
01:13:17,852 --> 01:13:20,688
มันเป็นธุรกิจมูลค่า 9.5 พันล้านดอลลาร์

1403
01:13:20,772 --> 01:13:24,067
ที่มีพนักงานกว่า 34,000 คน

1404
01:13:24,150 --> 01:13:26,778
ศูนย์กลางของพลังงานของทั้งหมดนั่น

1405
01:13:26,861 --> 01:13:30,740
เริ่มต้นที่ไทเลอร์ เพอร์รี่
และไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์

1406
01:13:30,824 --> 01:13:35,120
และทุกครั้งที่คุณดูหนัง
ที่มีโลโก้รูปลูกพีชนั่น

1407
01:13:35,203 --> 01:13:37,497
เราก็ต้องขอบคุณไทเลอร์

1408
01:13:38,998 --> 01:13:41,084
งานเปิดตัวไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์

1409
01:13:41,167 --> 01:13:45,171
เต็มไปด้วยเหล่าดารา
ที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ต้องประทับใจ

1410
01:13:45,255 --> 01:13:47,423
ผมตื่นเต้นมากที่ซิดนีย์ ปอยเตียร์อยู่ที่นี่

1411
01:13:47,507 --> 01:13:49,801
และซิซิลี ไทสัน
และโอปราห์กำลังเดินทางมา

1412
01:13:49,884 --> 01:13:53,429
ผมตื่นเต้นสุดๆ ที่ทุกคน...
รูบี้ ดี ล้อกันเล่นหรือไง

1413
01:13:53,513 --> 01:13:56,307
แฮงค์ แอรอน ผู้คนที่ปูทาง
เพื่อให้สิ่งนี้เกิดขึ้นได้

1414
01:13:56,391 --> 01:13:59,561
เขาแน่วแน่ และมั่นคง และเขาคือของแท้

1415
01:13:59,644 --> 01:14:01,563
คุณรู้สึกได้ว่าเขาจริงใจแค่ไหน

1416
01:14:01,938 --> 01:14:05,400
ชายหนุ่มชาวแอฟริกันอเมริกัน
ที่ออกจากนิวออร์ลีนส์มาแบบตัวเปล่า...

1417
01:14:05,483 --> 01:14:07,026
จอห์น ลูอิส
นักเคลื่อนไหวสิทธิพลเมือง

1418
01:14:07,110 --> 01:14:09,571
และไล่ล่าความฝันของเขาในเมืองแห่งนี้

1419
01:14:09,654 --> 01:14:10,905
คุณต้องเชื่อมั่น

1420
01:14:10,989 --> 01:14:12,240
เริ่มต้นจากศูนย์จริงๆ

1421
01:14:12,323 --> 01:14:14,409
เป็นเรื่องราวชาวอเมริกัน
ที่ทรงพลังอย่างแท้จริง

1422
01:14:14,492 --> 01:14:15,451
วิล สมิธ

1423
01:14:16,077 --> 01:14:18,454
ในช่วงเวลาแห่งมนต์ขลัง
ในตอนท้ายๆ ของค่ำคืน

1424
01:14:18,538 --> 01:14:23,877
ไทเลอร์พาผู้ชนะออสการ์
ผู้เป็นตำนานเดินไปตามพรมแดงด้วยตัวเอง

1425
01:14:23,960 --> 01:14:25,253
และมีช่วงหนึ่งที่

1426
01:14:25,336 --> 01:14:28,464
ซิดนีย์ ปอยเตียร์กำลังจะทำพิธี
เปิดโรงถ่ายในชื่อของเขา

1427
01:14:28,548 --> 01:14:31,509
และเขาน้ำตาคลอ
และมีพลุจุดขึ้นมาอยู่ไกลๆ

1428
01:14:31,593 --> 01:14:33,803
เขาชี้มาที่ผม ผมชี้ตอบ เขาพูดว่า "คุณ"

1429
01:14:33,887 --> 01:14:35,138
ผมว่า "ไม่ คุณนั่นแหละ"

1430
01:14:35,221 --> 01:14:37,891
ท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน กรุณาร่วมกับเรา

1431
01:14:37,974 --> 01:14:41,769
ในการทำพิธีเปิดโรงถ่ายซิดนีย์ ปอยเตียร์

1432
01:14:45,982 --> 01:14:48,109
ในตอนนั้น เขาเดินออกมา

1433
01:14:48,193 --> 01:14:51,654
โอปราห์คว้าเขาไว้ พวกเขากอดกัน
แล้วเธอก็ถาม "คุณคิดอะไรตอนอยู่บนนั้น"

1434
01:14:51,738 --> 01:14:53,823
เขาตอบว่า "ผมนึกถึงตอนอยู่ที่เอ็มจีเอ็ม

1435
01:14:53,907 --> 01:14:58,703
"ที่ผมเป็นชายผิวดำคนเดียวที่ได้เข้าไป
กับคนขัดรองเท้า"

1436
01:15:00,914 --> 01:15:05,710
ตอนนี้ชายผิวดำคนนี้
กับคนผิวดำทั้งหมดนี้กำลังเฝ้ามองช่วงเวลานี้

1437
01:15:05,793 --> 01:15:08,338
มันยากที่จะไม่ทำให้เรื่องนี้
เป็นเรื่องของเชื้อชาติ

1438
01:15:08,421 --> 01:15:11,007
เมื่อมันเกี่ยวข้องกับการเพิกถอนสิทธิ์

1439
01:15:11,090 --> 01:15:14,219
และสิ่งที่เราต้องฝ่าฟัน
และสิ่งที่เราต้องต่อสู้

1440
01:15:14,302 --> 01:15:18,765
ดังนั้นการที่ผมให้เกียรติเขา
และมอบวินาทีนั้นให้เขาได้ก็วิเศษมาก

1441
01:15:18,848 --> 01:15:21,017
ทีพีเอส

1442
01:15:23,311 --> 01:15:27,440
ท่ามกลางความสำเร็จทั้งหมดนี้

1443
01:15:28,483 --> 01:15:32,362
ผมกำลังรับมือกับ
เรื่องที่แม่กำลังจะตายอย่างช้าๆ

1444
01:15:36,699 --> 01:15:40,328
ตอนนั้นแม่ผมต้องนั่งรถเข็น
และแม่มองไม่เห็น

1445
01:15:47,168 --> 01:15:49,254
และผมก้มลงไปหาแม่

1446
01:15:57,595 --> 01:16:01,182
ผมก้มลงไปหาแม่แล้วถามว่า
"แม่โอเคไหม"

1447
01:16:01,266 --> 01:16:03,518
แม่บอก "จ้ะ ทุกอย่างงดงามมาก"

1448
01:16:05,270 --> 01:16:06,854
ผมถาม "แม่รู้ได้ยังไง"

1449
01:16:09,440 --> 01:16:11,025
แม่บอก "แม่รู้สึกได้

1450
01:16:12,485 --> 01:16:14,362
"แม่รู้สึกได้" แม่รู้สึกได้

1451
01:16:15,655 --> 01:16:19,200
นี่เป็นช่วงเวลาที่แสนวิเศษ
น่าทึ่ง ยอดเยี่ยมมาก

1452
01:16:25,999 --> 01:16:28,001
ตอนที่ผมมองไปรอบๆ ห้องนี้...

1453
01:16:32,046 --> 01:16:34,340
มองดูแม่ผมกำลังมองผม

1454
01:16:34,424 --> 01:16:36,050
เห็นไหมว่าลูกชายแม่ทำอะไรได้

1455
01:16:41,431 --> 01:16:45,643
การที่เธอได้เห็นช่วงเวลานั้น

1456
01:16:46,894 --> 01:16:51,816
เห็นลูกของเธอที่จูงมือเธอ
ผ่านพ้นเรื่องงี่เง่าทั้งหมดนั่นมาได้

1457
01:16:52,984 --> 01:16:54,152
นั่นดีนะครับ

1458
01:16:54,652 --> 01:16:56,863
ดีมากๆ เลย คืนนั้นดีจริงๆ

1459
01:17:01,117 --> 01:17:05,204
และผมจำได้แม้แต่ก่อนหน้านั้น
เพลง มาม่า ของบอยซ์ทูเม็นดังขึ้นในวิทยุ

1460
01:17:05,705 --> 01:17:07,498
และแม่กำลังขับรถไปไหนสักที่

1461
01:17:07,582 --> 01:17:10,084
แม่โทรหาผม และผมก็ตกใจ

1462
01:17:10,168 --> 01:17:14,797
เพราะ... ตอนที่แม่ป่วย

1463
01:17:14,881 --> 01:17:17,050
ผมไม่เคยปิดมือถือได้เลย

1464
01:17:17,133 --> 01:17:21,012
เปิดเครื่องไว้ตลอด
และเปิดเสียงไว้ตลอดเวลา

1465
01:17:21,346 --> 01:17:25,058
และแม่ก็ร้องห่มร้องไห้

1466
01:17:25,141 --> 01:17:27,060
ผมก็คิดว่า "ฉันต้องไปขึ้นเครื่องบิน"

1467
01:17:27,143 --> 01:17:29,645
ผมถามว่า "มีอะไร มีอะไรครับ มีอะไร"

1468
01:17:29,729 --> 01:17:33,733
แล้วแม่ก็บอกผมว่า "ขอบคุณจ้ะ ขอบคุณ

1469
01:17:33,816 --> 01:17:35,860
"ถ้าลูกไม่ได้ผ่านพ้นมาได้

1470
01:17:35,943 --> 01:17:41,616
"แม้แต่ตอนที่แม่บอกให้ลูกหยุด
แม่ก็คงไม่มีเงินซื้อยาได้

1471
01:17:50,333 --> 01:17:51,959
ตอนที่แม่ตาย...

1472
01:17:55,171 --> 01:17:57,340
ผมหาทางหลุดออกมาไม่ได้

1473
01:17:57,423 --> 01:17:59,801
วิลลี่ แม็กซีน เพอร์รี่

1474
01:18:00,301 --> 01:18:03,596
ทุกอย่างตื้อไปหมด
ทุกอย่างขาดหายอะไรบางอย่างไป

1475
01:18:03,679 --> 01:18:05,515
ทุกอย่าง ไม่มีอะไรสำคัญ

1476
01:18:05,598 --> 01:18:08,851
และก็เป็นแบบนั้นอยู่...

1477
01:18:09,602 --> 01:18:13,022
แม็กซีนร่ำไห้ครั้งสุดท้ายเมื่อวานนี้

1478
01:18:13,106 --> 01:18:15,233
นานมากๆ

1479
01:18:18,152 --> 01:18:20,279
ไทเลอร์อยู่ที่นั่นตอนที่เธอจากไป

1480
01:18:20,363 --> 01:18:22,156
ลูกของเธอทุกคนอยู่ที่นั่น

1481
01:18:23,866 --> 01:18:26,119
และทำใจได้ยากมาก เพราะนั่นคือพี่ฉัน

1482
01:18:26,202 --> 01:18:27,745
นั่นพี่สาวฉันนะ

1483
01:18:30,206 --> 01:18:31,791
ฉันแค่เดินออกจากห้อง

1484
01:18:33,334 --> 01:18:36,045
ฉันคงร้องไห้อยู่สองสามวันได้

1485
01:18:45,179 --> 01:18:48,015
ผมมีเรื่องที่ผมเสียใจ
อยู่เรื่องเดียวในชีวิต แค่เรื่องเดียว

1486
01:18:48,599 --> 01:18:51,185
ก็คือตอนที่แม่กำลังจะตาย

1487
01:18:51,269 --> 01:18:54,897
ผมเดินออกไป เพราะผมต้อง
กลับแอตแลนตาไปทำอะไรสักอย่าง

1488
01:18:54,981 --> 01:18:56,774
แล้วแม่ก็แค่มองผม

1489
01:18:56,858 --> 01:18:59,277
ผมบอกว่า "ผมต้องไปแล้ว"
และแม่ก็ไม่พูดอะไรเลย

1490
01:18:59,360 --> 01:19:01,320
แม่จ้องผมไม่วางตา

1491
01:19:02,113 --> 01:19:03,948
และผมรู้สึกเหมือน...

1492
01:19:04,532 --> 01:19:07,577
จากนั้นแม่ก็พูดว่า "รู้ไหม
แม่เหนื่อยเหลือเกิน แม่เหนื่อยจัง"

1493
01:19:07,660 --> 01:19:08,911
ผมบอกว่า "ไม่ ไม่เป็นไร"

1494
01:19:08,995 --> 01:19:11,122
แล้วผมก็เริ่มพูดเรื่องทางจิตวิญญาณ

1495
01:19:11,205 --> 01:19:12,999
"ไม่ พระเจ้าจะทำสิ่งดีๆ..."

1496
01:19:13,875 --> 01:19:16,169
พูดให้แม่เลิกบอกสิ่งที่แม่กำลังจะบอกผม

1497
01:19:16,252 --> 01:19:18,463
แล้วแม่ก็พูดว่า "โอเคจ้ะ ลูกรัก โอเค"

1498
01:19:18,546 --> 01:19:22,508
เรื่องเดียวที่ผมเสียใจก็คือ
ผมหวังว่าผมน่าจะนั่งอยู่ตรงนั้น

1499
01:19:22,592 --> 01:19:25,261
และฟังสิ่งที่แม่ต้องการจะพูด

1500
01:19:25,344 --> 01:19:30,641
แทนที่จะพยายาม
นึกถึงตัวเองในวินาทีที่ต้องเสียแม่ไป

1501
01:19:31,559 --> 01:19:35,813
ปล่อยให้แม่ใช้เวลานั้นบอกผม
ทุกเรื่องที่แม่อยากบอก

1502
01:19:38,107 --> 01:19:39,775
ครับ เรื่องเดียวที่เสียใจ

1503
01:19:41,194 --> 01:19:45,573
ไทเลอร์ แม่แค่อยากบอกลูกว่า
มันมีความหมายกับแม่แค่ไหน

1504
01:19:45,656 --> 01:19:49,035
แม่ซาบซึ้งแค่ไหน ลูกโชคดีแค่ไหน

1505
01:19:49,118 --> 01:19:52,163
แม่โชคดีแค่ไหนที่มีลูกชายอย่างลูก

1506
01:19:52,246 --> 01:19:56,626
เพราะลูกๆ หลายคนคงไม่นึกถึงพ่อแม่
หลังจากพวกเขาได้ดีไปแล้ว

1507
01:19:56,709 --> 01:20:01,088
และช่างน่าทึ่งที่เขาทำทุกอย่างนี้เพื่อฉัน

1508
01:20:01,172 --> 01:20:03,341
คุณให้ดอกไม้กับพ่อแม่ตอนที่พวกเขายังอยู่

1509
01:20:03,424 --> 01:20:04,800
ฉันได้ดอกไม้มากพอแล้ว

1510
01:20:06,552 --> 01:20:08,721
ตอนนั้นผมยังเด็ก และแม่เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง

1511
01:20:08,804 --> 01:20:09,847
ผมอัดวิดีโอไว้

1512
01:20:11,224 --> 01:20:13,935
วันนึง เรามาจากชนบท

1513
01:20:14,018 --> 01:20:15,478
และแม่ขับรถอยู่

1514
01:20:16,812 --> 01:20:18,940
และมีรถจากัวร์แล่นสวนไป

1515
01:20:19,023 --> 01:20:20,858
แม่ว่า "อุ๊ย รถสวยจัง"

1516
01:20:20,942 --> 01:20:23,903
ฉันก็บอกว่า "ว้าว รถสวยจัง"

1517
01:20:23,986 --> 01:20:25,279
ผมว่า "อะไรนะแม่"

1518
01:20:25,363 --> 01:20:27,740
ผมจำได้ว่าลุกขึ้นดูว่าแม่พูดถึงอะไร

1519
01:20:27,823 --> 01:20:29,075
แล้วแม่ก็บอกว่า "รถคันนั้น"

1520
01:20:29,158 --> 01:20:31,661
ผมถาม "นั่นรถอะไรน่ะ"
แม่บอกว่ามันคือรถจากัวร์

1521
01:20:31,994 --> 01:20:33,746
เขาว่า "เอางี้นะ

1522
01:20:33,829 --> 01:20:37,208
"พอผมโตขึ้น ผมจะซื้อรถจากัวร์ให้แม่

1523
01:20:37,875 --> 01:20:39,627
"และผมจะซื้อบ้านให้แม่ด้วย"

1524
01:20:39,710 --> 01:20:42,630
ฉันบอก "โอเคจ้ะ ลูกรัก โอเค"

1525
01:20:43,839 --> 01:20:45,883
แม่ก็บอกว่า "โอเคจ้ะ ลูกรัก โอเค"

1526
01:20:46,592 --> 01:20:51,138
วันนึงผมเล่นละครเวทีอยู่
วันแม่ในนิวออร์ลีนส์

1527
01:20:51,222 --> 01:20:53,599
ผมเรียกแม่ขึ้นมาบนเวที
แล้วให้กุญแจรถคันนั้นกับแม่

1528
01:20:53,683 --> 01:20:54,767
ต่อหน้าผู้ชม

1529
01:20:54,850 --> 01:20:56,477
เป็นช่วงเวลาสำคัญสำหรับผมกับแม่

1530
01:20:56,561 --> 01:20:58,354
แม่ร้องไห้ ซึ้งมากเลย

1531
01:20:58,437 --> 01:21:00,106
ขอบคุณจ้ะ ขอบคุณ

1532
01:21:05,152 --> 01:21:06,696
นั่นทำให้คุณรู้สึกยังไงคะ

1533
01:21:06,779 --> 01:21:07,738
ทำให้ฉันรู้สึกดีไง

1534
01:21:07,822 --> 01:21:09,699
ทำให้ฉันรู้ว่าฉันทำถูกต้องแล้ว

1535
01:21:11,951 --> 01:21:14,954
แต่ตอนเป็นเด็กตัวน้อย
ที่เฝ้ามองสิ่งที่แม่เผชิญมา

1536
01:21:15,037 --> 01:21:17,415
ผมอยากทำทุกอย่างที่ทำได้

1537
01:21:18,666 --> 01:21:21,752
เพื่อให้แน่ใจว่าแม่ไม่เจ็บปวด

1538
01:21:22,253 --> 01:21:25,214
เพื่อให้แน่ใจว่าแม่มีเงิน
และทิ้งผู้ชายคนนี้ไปได้

1539
01:21:26,090 --> 01:21:28,843
มันคือความปรารถนาทั้งหมดของผม

1540
01:21:28,926 --> 01:21:30,595
และไม่ว่าผมจะมีเงินมากแค่ไหน

1541
01:21:30,678 --> 01:21:33,306
มันก็ไม่มากพอ
เพื่อให้แน่ใจว่าแม่มีทุกอย่างที่ต้องการ

1542
01:21:33,389 --> 01:21:35,850
ตอนที่แม่ตาย
ทุกอย่างในตัวผมก็ตายไปด้วย

1543
01:21:35,933 --> 01:21:38,102
ผมคิด "ทีนี้ฉันจะทำยังไงล่ะ"

1544
01:21:38,561 --> 01:21:42,481
ถ้าผมไม่มีสัญญาจ้างและงานต่างๆ รออยู่

1545
01:21:42,565 --> 01:21:45,484
ปี 2009 นั้นคงเป็นจุดจบ

1546
01:21:46,152 --> 01:21:51,365
เพราะไม่มีอะไรมาคอยทำให้ผม

1547
01:21:51,449 --> 01:21:53,868
อยากลุกขึ้นจากเตียงและผ่านพ้นมันไป

1548
01:21:53,951 --> 01:21:56,412
ผมเริ่มดื่มเหล้าหนักจนงี่เง่า

1549
01:21:58,164 --> 01:22:00,249
และดื่มหนักอยู่สองสามปี

1550
01:22:00,333 --> 01:22:02,418
แม่มาสนุกกับงานมาดิกราส์

1551
01:22:02,501 --> 01:22:04,253
เดี๋ยวนะ รอเดี๋ยวๆ

1552
01:22:04,337 --> 01:22:07,590
วันหยุดไม่มีความหมายอะไร
เพราะแม่ไม่อยู่แล้ว

1553
01:22:09,133 --> 01:22:11,844
ไม่มีใครมีความหมายอะไร
เพราะแม่ไม่อยู่แล้ว

1554
01:22:14,305 --> 01:22:18,851
และพออามานเกิดมา
และเปลี่ยนแปลงทุกอย่างนั้น

1555
01:22:18,934 --> 01:22:20,436
"เอาละ นี่หมายความว่าอะไรล่ะ

1556
01:22:20,519 --> 01:22:22,188
"คริสต์มาสมีความหมายยังไงกับเขา

1557
01:22:22,271 --> 01:22:25,566
"การเกิดมาหลังจากวันขอบคุณพระเจ้า

1558
01:22:25,650 --> 01:22:28,986
"จากนั้นก็วันคริสต์มาสและวันปีใหม่
มีความหมายยังไง"

1559
01:22:29,070 --> 01:22:30,905
การได้เห็นความตื่นเต้นของเขา
กับทั้งหมดนี้

1560
01:22:30,988 --> 01:22:36,285
ทำให้มีความหมายในชีวิต
จุดหมาย และวัฏจักรใหม่

1561
01:22:39,580 --> 01:22:40,665
งั้นเหรอ

1562
01:22:41,749 --> 01:22:46,504
ผมอธิษฐานให้เขาตอนที่เกลิลาตั้งท้องว่า
"พระเจ้า มอบสิ่งที่ดีที่สุดของผมให้เขา

1563
01:22:47,171 --> 01:22:50,424
"และขอให้สิ่งที่เลวร้ายที่สุดของผม
ถูกฝังไปพร้อมกับผม"

1564
01:22:50,508 --> 01:22:53,427
ผมแค่อยากให้เขา
มีส่วนที่ดีที่สุดของผมในดีเอ็นเอเขา

1565
01:22:53,928 --> 01:22:56,180
ผมจำได้ว่าวันหนึ่ง
ผมบอกเขาว่าผมรักเขา

1566
01:22:56,263 --> 01:22:59,058
ตอนที่เขาอายุราวๆ สี่ขวบหรือสี่ขวบครึ่ง

1567
01:22:59,141 --> 01:23:00,810
และผมบอกเขาไปสิบรอบ

1568
01:23:00,893 --> 01:23:02,770
เขาถามว่า
"ทำไมพ่อบอกผมอยู่เรื่อยเลยล่ะ"

1569
01:23:03,688 --> 01:23:06,065
เพราะผมอยากให้เขารู้ว่า
มันฟังดูเป็นยังไง

1570
01:23:06,148 --> 01:23:08,317
มันให้ความรู้สึกยังไง
ที่ได้ยินคำนั้นจากพ่อของเรา

1571
01:23:08,401 --> 01:23:10,611
มีคนที่พูดว่า "พ่อรักลูก" และกอดเรา

1572
01:23:10,695 --> 01:23:15,324
และรู้ว่าเราเป็นคนพิเศษ
เข้มแข็ง และทรงพลัง

1573
01:23:21,831 --> 01:23:23,749
- พ่อคุณยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า
- ยังอยู่ครับ

1574
01:23:23,833 --> 01:23:25,501
พวกคุณมีความสัมพันธ์แบบไหน

1575
01:23:25,584 --> 01:23:27,962
เราไม่ค่อยได้คุยกัน แต่ผมก็ดูแลเขาอยู่

1576
01:23:28,045 --> 01:23:29,714
ผมคอยดูให้เขามีทุกอย่างที่เขาต้องการ

1577
01:23:29,797 --> 01:23:31,465
คุณรู้สึกว่าเขารักคุณไหม

1578
01:23:31,549 --> 01:23:33,759
ไม่ ไม่เคยรู้สึก ไม่เคยรู้สึกเลย

1579
01:23:33,843 --> 01:23:36,721
ผมรู้สึกอย่างแรงกล้าว่ามีอะไรสักอย่าง

1580
01:23:36,804 --> 01:23:38,222
แต่ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร

1581
01:23:38,305 --> 01:23:42,143
ตอนผมอายุประมาณ 30 แม่บอกผมว่า
เขาไม่เคยคิดว่าผมเป็นลูกเขา

1582
01:23:42,226 --> 01:23:43,352
- งั้นก็...
- จริงเหรอ

1583
01:23:43,436 --> 01:23:47,022
นั่นคืออีกเรื่องที่ผมไม่รู้
ซึ่งสร้างปัญหาขึ้นเยอะแยะด้วย

1584
01:23:48,816 --> 01:23:51,402
ทำหน้ากริ้วกันหมด หมอว่าไงล่ะ
ข่าวร้ายเหรอ บราวน์

1585
01:23:51,485 --> 01:23:52,737
เขาสบายดี

1586
01:23:52,820 --> 01:23:53,696
ถามเธอสิ คอร่า

1587
01:23:53,779 --> 01:23:55,781
มาเดีย พ่อหนูเป็นใคร

1588
01:23:55,865 --> 01:23:57,867
- นั่นไงพ่อแก
- หนูจะหาคำตอบให้ได้

1589
01:23:57,950 --> 01:24:00,661
เดน่าจะบอกทุกอย่างที่แกอยากรู้
โทรหาเดน่าสิ

1590
01:24:00,745 --> 01:24:02,580
- เดน่าคือใคร
- ใช่ เดน่าคือใคร

1591
01:24:02,663 --> 01:24:04,874
โคตรโง่ทั้งคู่เลย
ไม่รู้เหรอว่าเดน่าคือใคร

1592
01:24:04,957 --> 01:24:07,251
คนใช้เดน่าตามหาคนมาเป็นปีๆ แล้ว

1593
01:24:07,334 --> 01:24:08,586
ตามหาพ่อหรือตามหาแม่

1594
01:24:08,669 --> 01:24:10,171
- เดน่า
- ดีเอ็นเอ

1595
01:24:10,254 --> 01:24:12,089
ดีเอ็นเอ นั่นแหละเดน่า

1596
01:24:12,173 --> 01:24:13,716
พระเจ้า แกนี่ซื้อบื้อชะมัด

1597
01:24:15,968 --> 01:24:19,388
เราตรวจดีเอ็นเอ และได้ผลออกมา

1598
01:24:19,472 --> 01:24:21,098
เขาไม่ใช่พ่อผม

1599
01:24:21,182 --> 01:24:26,729
และผมรู้สึกโล่งอกมากเลย

1600
01:24:27,605 --> 01:24:32,234
ผมโล่งอกเพราะ
ภาพของคนเป็นพ่อในใจผม

1601
01:24:32,318 --> 01:24:34,862
ไม่ใช่คนที่จะทำแบบนั้นกับลูกตัวเองได้

1602
01:24:37,281 --> 01:24:40,576
หลังจากติดต่อเอ็มมิตต์ เพอร์รี่ ซีเนียร์
ไม่สำเร็จหลายครั้ง

1603
01:24:40,659 --> 01:24:44,955
ทีมงานสารคดีก็เดินทางไปลุยเซียนา
เพื่อไปหาเขาโดยตรง

1604
01:24:47,750 --> 01:24:50,252
เดี๋ยวเลี้ยวตรงนี้เลย

1605
01:24:52,713 --> 01:24:54,131
ลุงเอ็มมิตต์

1606
01:24:55,591 --> 01:24:58,344
- ผมเองนะ ลุงเอ็มมิตต์
- ฉันไม่สนว่าแกเป็นใคร

1607
01:24:58,427 --> 01:24:59,887
ผมขอโทษครับลุง

1608
01:24:59,970 --> 01:25:02,681
ขอโทษบ้านแกสิ ทีนี้ก็ไสหัวไปซะ

1609
01:25:02,765 --> 01:25:03,974
ลุงเอ็มมิตต์

1610
01:25:07,311 --> 01:25:08,354
ไปให้พ้น

1611
01:25:08,437 --> 01:25:10,231
เอ็มมิตต์ เพอร์รี่ ซีเนียร์

1612
01:25:10,314 --> 01:25:11,816
ไปให้พ้น

1613
01:25:12,775 --> 01:25:14,443
ผมมาเยี่ยมลุงนะ...

1614
01:25:14,527 --> 01:25:19,114
ฉันจับตาดูแกอยู่ทุกความเคลื่อนไหว
ไปให้พ้นจากที่นี่

1615
01:25:19,198 --> 01:25:21,951
ผมโทรหาลุงแล้ว ลุงเอ็มมิตต์
ผมอยากถามข่าว ผมโทรหาลุง

1616
01:25:22,034 --> 01:25:23,994
ไสหัวไปให้พ้นจากที่นี่

1617
01:25:30,751 --> 01:25:32,127
แต่ลุงรู้ใช่ไหมว่าผมโทรไป

1618
01:25:32,211 --> 01:25:34,880
- เออ ฉันรู้ว่าใคร แต่แก...
- นั่นแหละที่ผมบอก

1619
01:25:34,964 --> 01:25:36,799
แค่อยากมาคุยกับป๋าเอง

1620
01:25:36,882 --> 01:25:38,425
แค่นั้นเอง

1621
01:25:38,509 --> 01:25:39,927
ผมไม่ได้มาร้ายนะ

1622
01:25:40,010 --> 01:25:41,387
ทำไมทำตัวแบบนั้นล่ะ

1623
01:25:42,805 --> 01:25:43,764
ได้ยินไหม

1624
01:25:45,808 --> 01:25:47,351
ได้ยินหรือเปล่า ลุงเอ็มมิตต์

1625
01:25:48,602 --> 01:25:49,895
ลุงเอ็มมิตต์

1626
01:25:55,901 --> 01:25:57,111
เขาเคยขอโทษบ้างไหม

1627
01:25:58,237 --> 01:25:59,488
ไม่ ไม่เคย

1628
01:26:00,239 --> 01:26:01,657
- ไม่เคย
- อยากให้ขอโทษไหม

1629
01:26:02,825 --> 01:26:06,495
ป่านนี้ผมก็ไม่รู้แล้วว่ามันสำคัญไหม
ผมไม่รู้จริงๆ ว่ามันสำคัญหรือเปล่า

1630
01:26:06,579 --> 01:26:08,998
ผมให้อภัยเขาได้ตอนอายุ 20 กว่าๆ

1631
01:26:09,081 --> 01:26:10,541
และนั่นเปลี่ยนชีวิตผม

1632
01:26:10,624 --> 01:26:14,503
เพราะผมคิดว่า
สิ่งที่คนมากมายไม่รู้หรือเข้าใจ

1633
01:26:14,587 --> 01:26:16,797
ก็คือพ่อแม่ของพวกเขาก็มีเรื่องราวเช่นกัน

1634
01:26:16,881 --> 01:26:20,509
ดังนั้นสิ่งใดก็ตามที่เกิดขึ้นในชีวิตคุณ
เพราะพวกเขาทำให้...

1635
01:26:20,593 --> 01:26:23,596
คุณไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องราวนั้น
เพื่อที่คุณจะได้เข้าใจ

1636
01:26:23,679 --> 01:26:26,640
และที่ผมได้รู้มาก็คือเขากับพี่สาวพี่ชาย

1637
01:26:26,724 --> 01:26:31,520
มีชายผิวขาวเจอพวกเขา
ในคูน้ำในชนบทของลุยเซียนา

1638
01:26:31,604 --> 01:26:33,105
ตอนนั้นเขาอายุสองขวบ

1639
01:26:33,188 --> 01:26:36,191
เขาถูกนำตัวมาให้ผู้หญิงวัย 14
ที่ชื่อเมรับเลี้ยง

1640
01:26:36,275 --> 01:26:39,820
พ่อเธอป่วยติดเตียง
เขาแก่มากแล้วและเคยเป็นทาส

1641
01:26:39,904 --> 01:26:45,159
และเธอรู้ว่าสิ่งเดียวที่ต้องทำ
เพื่อให้เด็กๆ พวกนี้เชื่อฟังคือทุบตีพวกเขา

1642
01:26:45,242 --> 01:26:46,827
เธอมัดพวกเขาไว้ในกระสอบมันฝรั่ง

1643
01:26:46,911 --> 01:26:49,038
แขวนไว้กับต้นไม้ แล้วทุบตีพวกเขา

1644
01:26:49,121 --> 01:26:52,291
นั่นคือสิ่งที่เขารู้
นั่นคืออดีตของเขา ดังนั้น...

1645
01:26:52,374 --> 01:26:53,417
เขาถูกทารุณ

1646
01:26:53,500 --> 01:26:55,085
เขาถูกทารุณมาทั้งชีวิต

1647
01:26:55,169 --> 01:26:58,005
มันจึงช่วยให้ผมเข้าใจ
ตัวตนของเขาได้มาก

1648
01:26:58,088 --> 01:27:00,799
ซึ่งทำให้ผมปล่อยวาง
และยกโทษให้เขาได้ง่ายขึ้น

1649
01:27:00,883 --> 01:27:02,176
ยกโทษเรื่องนั้นได้ยากนะ

1650
01:27:02,259 --> 01:27:03,636
ยากครับ แต่มันจำเป็นมาก

1651
01:27:03,719 --> 01:27:06,305
เพราะสิ่งที่ผมค้นพบ
และนี่เป็นเรื่องจริงมาก

1652
01:27:06,388 --> 01:27:10,601
ถ้าเราไม่ให้อภัย
เราก็ยึดติดสิ่งนี้ไว้ในตัวเรา

1653
01:27:10,684 --> 01:27:13,354
สิ่งที่จะเปลี่ยนชีวิตเราได้
และจะพาเราไปในทิศทางที่ผิดพลาด

1654
01:27:13,437 --> 01:27:16,231
เก้าในสิบครั้งที่ผู้คน
ที่เคยทำอะไรต่างๆ กับคุณ

1655
01:27:16,315 --> 01:27:18,859
กำลังนอนหลับอยู่อย่างสงบ
แต่คุณกลับยึดติดกับสิ่งนั้นอยู่

1656
01:27:18,943 --> 01:27:21,695
มันกลายเป็นความเจ็บป่วย
ในร่างกายคุณได้จริงๆ

1657
01:27:21,779 --> 01:27:22,947
และทำให้คุณไม่สบายได้

1658
01:27:23,030 --> 01:27:25,491
ผมจึงคิดว่าการให้อภัย
มีความสำคัญอย่างยิ่ง

1659
01:27:25,574 --> 01:27:28,077
- คุณดูแลเขาไหม
- แน่นอน เต็มร้อย

1660
01:27:28,160 --> 01:27:30,579
ในฐานะลูก เขาไม่ใช่พ่อที่ดีนัก

1661
01:27:30,663 --> 01:27:33,624
แต่เขาเป็นคนหาเลี้ยงที่ยอดเยี่ยม
และมีจริยธรรมการทำงานที่น่าทึ่ง

1662
01:27:33,707 --> 01:27:36,335
เขามอบจริยธรรมการทำงานให้ผมแน่นอน

1663
01:27:37,378 --> 01:27:39,880
หยุดก่อน ขอผมตั้งสมาธิ

1664
01:27:40,381 --> 01:27:41,632
จริยธรรมในงานเขา...

1665
01:27:41,715 --> 01:27:45,386
ฉันยังไม่เข้าใจว่าเขาทำงาน
ด้วยความเร็วขนาดนี้ได้ยังไง

1666
01:27:45,469 --> 01:27:49,139
ฉันไม่เคยทำงานให้เขา
แต่ฉันได้ยินว่าไทเลอร์ เพอร์รี่โหด

1667
01:27:49,223 --> 01:27:51,642
เริ่มได้ๆ

1668
01:27:51,725 --> 01:27:55,521
ฉันได้ยินว่าไทเลอร์ เพอร์รี่
เคี่ยวเข็ญนักแสดงของเขา

1669
01:27:55,604 --> 01:27:56,981
แต่ฉันก็รู้เรื่องนี้ด้วย

1670
01:27:57,064 --> 01:28:00,359
ไทเลอร์ เพอร์รี่
ไม่เคี่ยวเข็ญเรื่องอะไรจากคนอื่น

1671
01:28:00,442 --> 01:28:02,111
ที่เขาไม่เคี่ยวเข็ญจากตัวเอง

1672
01:28:03,821 --> 01:28:05,572
อย่าสวมหมวกกลับหลังในนี้

1673
01:28:05,656 --> 01:28:07,241
กลับด้านเถอะ แค่ล้อเล่นน่ะ

1674
01:28:09,076 --> 01:28:10,744
ผมเริ่มจากการเป็นผู้ช่วยฝ่ายผลิต

1675
01:28:10,828 --> 01:28:13,664
ครั้งแรกที่ผมทำงานกับเขา
เขาไม่เคยสร้างหนังมาก่อน

1676
01:28:13,747 --> 01:28:15,624
เขาทำให้อะไรหลายอย่างคล่องตัวขึ้น

1677
01:28:15,708 --> 01:28:16,709
ผมอยากเห็นทั้งหมดนั่น

1678
01:28:16,792 --> 01:28:18,836
ขอกล้องสเตดี้แคมสองตัว
ให้เสาอากาศอยู่ใกล้ๆ

1679
01:28:18,919 --> 01:28:19,795
พร้อมถ่ายแล้ว

1680
01:28:19,878 --> 01:28:21,296
คนมากมายไม่เข้าใจ

1681
01:28:22,047 --> 01:28:23,924
เมื่อผมบอกว่า "เพิ่มชีวิตชีวา"

1682
01:28:32,766 --> 01:28:34,643
โทษที ทุกคน เดี๋ยวนะ ห้ามใครถ่ายอะไร

1683
01:28:34,727 --> 01:28:35,978
โอปราห์อยากคุยกับผม

1684
01:28:36,061 --> 01:28:38,647
พวกคุณถ่ายเรื่องนั้นในสี่วันเหรอ

1685
01:28:38,731 --> 01:28:40,649
เราถ่ายทำวันละตอนครับ

1686
01:28:40,733 --> 01:28:41,692
หา

1687
01:28:43,360 --> 01:28:44,778
มันนอกกรอบสุดๆ

1688
01:28:44,862 --> 01:28:46,113
สำหรับทุกคน

1689
01:28:46,196 --> 01:28:48,782
และเราต้องพร้อมเริ่มงาน
แบบว่าไม่มีเวลาหยุดพักเลย

1690
01:28:49,324 --> 01:28:52,119
บางครั้งก็มีเนื้อหาสี่พันหน้าต่อปี

1691
01:28:52,202 --> 01:28:56,331
ซีรีส์ทีวี 60, 80, 90 ตอน
หนังใหญ่สองหรือสามเรื่อง

1692
01:28:56,415 --> 01:28:58,876
และไทเลอร์ เพอร์รี่เป็นคนเขียนจริงๆ

1693
01:28:58,959 --> 01:29:02,421
คนถามว่า "คุณถ่ายทำเร็วขนาดนี้ได้ไง"

1694
01:29:02,504 --> 01:29:06,425
ตอนผมเดินเข้ากองถ่าย
ตอนผมดูนักแสดงทำงาน

1695
01:29:06,508 --> 01:29:09,511
ผมเห็นภาพทั้งหมดอยู่ในหัว

1696
01:29:09,595 --> 01:29:12,473
ผมจะเดินกล้องและทำทุกอย่าง

1697
01:29:12,556 --> 01:29:16,143
เคลื่อนกล้องไปทุกตำแหน่ง
ที่ผมอยากให้อยู่ใกล้หรือแคบแค่ไหน

1698
01:29:16,226 --> 01:29:18,228
พอจัดไฟเสร็จแล้ว ผมก็พร้อมถ่าย

1699
01:29:18,312 --> 01:29:19,897
คุณแค่ต้องเชื่อใจในกระบวนการ

1700
01:29:19,980 --> 01:29:21,940
และผมมีทีมงานที่เก่งมากๆ คอยช่วยอยู่

1701
01:29:22,024 --> 01:29:23,400
เก่งมากทุกคน เสร็จแล้ว

1702
01:29:23,484 --> 01:29:26,278
ไม่มีใครทำสิ่งที่เราทำอยู่ที่นี่

1703
01:29:26,361 --> 01:29:28,489
เขาทำสิ่งที่ไม่มีใครทำได้

1704
01:29:28,572 --> 01:29:32,451
และตั้งแต่ตอนที่ผมเห็น
กระบวนการแรกของการสร้างหนัง

1705
01:29:32,534 --> 01:29:36,038
ผมก็ไม่เข้าใจความสิ้นเปลือง
ที่มากมายจนน่าเหลวไหล

1706
01:29:36,121 --> 01:29:39,416
ความผิดพลาดและทางเลือกแย่ๆ
มูลค่าหลายล้านดอลลาร์

1707
01:29:39,500 --> 01:29:42,586
เราเอาเงินที่สูญเปล่าที่ผมเห็น
ไปเลี้ยงคนสักประเทศได้เลย

1708
01:29:42,669 --> 01:29:44,546
ถ้าเอาแต่ยืนเหม่ออยู่เฉยๆ

1709
01:29:44,630 --> 01:29:45,839
แล้วพูดว่า "ถ้าเรา..."

1710
01:29:45,923 --> 01:29:47,800
อะไร มาพูดว่า "ถ้าเรา" ทำบ้าอะไร

1711
01:29:47,883 --> 01:29:50,427
คุณน่าจะคิดออกตั้งแต่ก่อนมาถึงที่นี่แล้ว

1712
01:29:50,511 --> 01:29:51,553
ไม่มี "ถ้าเรา" แล้ว

1713
01:29:51,637 --> 01:29:53,555
คุณอยู่ในกองถ่ายแล้ว เงินกำลังถูกผลาญ

1714
01:29:53,639 --> 01:29:57,309
คิดให้ออกก่อนจ่ายเงิน ก่อนเขียนเช็ค

1715
01:29:57,392 --> 01:29:58,727
ผมคิดอย่างนั้นนะ

1716
01:30:01,438 --> 01:30:04,358
ผมพูดเสมอว่า
ไทเลอร์ประสบความสำเร็จในหนึ่งวัน

1717
01:30:04,441 --> 01:30:05,859
มากกว่าที่เราส่วนใหญ่ทำได้ทั้งชีวิต

1718
01:30:05,943 --> 01:30:09,488
ผมเคยคุยกับไทเลอร์นอกออฟฟิศ

1719
01:30:09,571 --> 01:30:12,241
ผมได้ยินเขากระซิบทางโทรศัพท์
พูดเสียงเบาๆ

1720
01:30:12,324 --> 01:30:16,161
และเราก็คุยกันว่า "ผมจะถ่ายทำวันอังคาร
และเราจะทำแบบนี้ และ..."

1721
01:30:16,245 --> 01:30:18,705
ผมถาม "ไทเลอร์ คุณอยู่ไหน"
เขาบอก "ผมต้องไปแล้ว"

1722
01:30:18,789 --> 01:30:21,875
แล้วผมก็ได้ยินเสียงมาเดีย
แล้วเขาก็เดินออกไปบนเวที

1723
01:30:21,959 --> 01:30:24,586
เขากำลังประชุมธุรกิจกับผมจากหลังเวที

1724
01:30:25,462 --> 01:30:27,589
ใครจะทำอะไร
หลายอย่างพร้อมกันได้แบบนั้น

1725
01:30:27,673 --> 01:30:28,841
นั่นแหละสิ่งที่ไทเลอร์ทำ

1726
01:30:28,924 --> 01:30:32,302
ผมบอกคนอื่นๆ เสมอว่า
รถไฟขบวนนี้จะวิ่งไปเรื่อยๆ

1727
01:30:32,386 --> 01:30:35,389
ไม่ว่าคุณจะขึ้นรถไฟหรือถูกชนก็ตาม

1728
01:30:35,472 --> 01:30:37,558
คำถามก็คือ คุณจะโดดขึ้นรถไฟ

1729
01:30:37,641 --> 01:30:39,393
หรือคุณจะถูกชนหรือผลักออกให้พ้นทาง

1730
01:30:40,144 --> 01:30:42,688
มรดกของเขาจะถูกวิพากษ์วิจารณ์เสมอ

1731
01:30:42,771 --> 01:30:45,399
ทุกคนมีความเห็น ทุกคนมีสิทธิ์มีเสียง

1732
01:30:45,482 --> 01:30:47,651
คำวิจารณ์บางอย่างก็ดี บางอย่างก็แย่

1733
01:30:48,277 --> 01:30:51,572
ผมไม่คิดว่ามันจะหยุดลง
แต่มันก็หยุดเขาไม่ได้ด้วย

1734
01:30:51,655 --> 01:30:54,700
คุณเป็นคน "เจ้าคิดเจ้าแค้น"
หรือคุณจะ "ให้อภัยและลืมไปซะ"

1735
01:30:54,783 --> 01:30:57,119
ผมจะ "ให้อภัยและลืมไปซะ
แต่อย่ามาแหย็มกับผม"

1736
01:30:58,287 --> 01:31:01,498
คนดังบางคนที่เรารู้จัก
พูดได้ว่าพวกเขาตั้งตัวได้

1737
01:31:01,582 --> 01:31:03,792
เพราะไทเลอร์ เพอร์รี่ให้โอกาสพวกเขา

1738
01:31:04,251 --> 01:31:06,003
นั่นไม่ใช่เรื่องเล็กๆ

1739
01:31:06,628 --> 01:31:11,091
คำพูดแง่ลบจู่โจมผมจากทุกด้านว่า
"เขาน่าจะทำแบบนี้ เขาเป็นแบบนั้น

1740
01:31:11,175 --> 01:31:13,927
"เขาแย่มาก เขา..."
แค่จับตามองเป้าหมายเอาไว้

1741
01:31:14,344 --> 01:31:18,974
ไทเลอร์ เพอร์รี่ เจ้าพ่อสื่อคือหนึ่งใน
ผู้ทรงอิทธิพลที่รุ่งโรจน์ที่สุดในฮอลลีวูด

1742
01:31:19,057 --> 01:31:22,686
นักสร้างภาพยนตร์คนไหนมีภาพยนตร์
เปิดตัวอันดับหนึ่งห้าเรื่องในบ็อกซ์ออฟฟิศ

1743
01:31:22,769 --> 01:31:23,937
ในสี่ปีที่ผ่านมา

1744
01:31:24,771 --> 01:31:26,773
สถิตินี้เป็นของไทเลอร์ เพอร์รี่

1745
01:31:26,857 --> 01:31:28,150
งานนี้เด็ดแน่ๆ

1746
01:31:29,735 --> 01:31:31,612
ไอคอนแห่งวงการบันเทิงคนนี้คือนักคิด

1747
01:31:31,695 --> 01:31:34,573
เบื้องหลังภาพยนตร์
ละครเวที และซีรีส์ทีวีมากมาย

1748
01:31:34,656 --> 01:31:38,327
นิตยสารฟอร์บส์ จัดให้เขาเป็น
ดาราผิวดำที่มีรายได้สูงสุดอันดับสาม

1749
01:31:38,410 --> 01:31:40,329
ซึ่งทำเงินได้ 125 ล้านดอลลาร์ต่อปี

1750
01:31:40,412 --> 01:31:43,457
ภาพยนตร์ของไทเลอร์ เพอร์รี่
ทำเงินได้มากกว่า 400 ล้านดอลลาร์

1751
01:31:43,540 --> 01:31:44,791
ในห้าปีที่ผ่านมา

1752
01:31:44,875 --> 01:31:47,127
แปดร้อยเจ็ดสิบสามล้านทั่วโลก

1753
01:31:47,211 --> 01:31:48,587
ลา เพลิคูลา อะ มาเดีย คริสต์มาส

1754
01:31:48,670 --> 01:31:52,966
ไทเลอร์สร้างหนังฮิตเรื่องแล้วเรื่องเล่า

1755
01:31:53,050 --> 01:31:55,552
และผู้คนก็ต้องตาสว่างในที่สุด

1756
01:31:56,345 --> 01:31:59,181
ไทเลอร์ เพอร์รี่ไม่เหมือนใครสุดๆ

1757
01:31:59,264 --> 01:32:01,350
คุณจึงติดต่อธุรกิจกับเขา

1758
01:32:01,433 --> 01:32:02,851
ในแบบที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

1759
01:32:02,935 --> 01:32:05,145
ผมยังนึกย้อนกลับไปถึงบทสนทนาที่เคยคุย

1760
01:32:05,229 --> 01:32:06,480
ตอนที่เริ่มเกิดโรคระบาด

1761
01:32:06,563 --> 01:32:09,524
ไทเลอร์ เพอร์รี่ เจ้าพ่อวงการสื่อ
ขึ้นพาดหัวข่าวเมื่อเร็วๆ นี้

1762
01:32:09,608 --> 01:32:12,361
เมื่อเขาประกาศว่าสตูดิโอของเขา
จะกลับมาถ่ายทำต่อ

1763
01:32:13,987 --> 01:32:16,990
ผมมีพนักงานราวๆ 360 คนในซีรีส์เหล่านี้

1764
01:32:17,074 --> 01:32:20,661
ที่ดูแลครอบครัวของพวกเขาและต้องทำงาน

1765
01:32:20,744 --> 01:32:23,497
ผมรอแผนการอยู่เฉยๆ ไม่ได้
ผมต้องทำอะไรสักอย่าง

1766
01:32:23,580 --> 01:32:25,582
ไทเลอร์มีความเชื่อ

1767
01:32:25,666 --> 01:32:28,377
อาจจะเพราะศรัทธาของเขา
อาจจะเพราะอดีตของเขา

1768
01:32:28,460 --> 01:32:32,172
แต่ความเข้มแข็งของเขา
ความเชื่อมั่นในตัวเองของเขา

1769
01:32:34,675 --> 01:32:37,219
ดลใจผู้คน ดลใจผม

1770
01:32:37,928 --> 01:32:41,932
ไทเลอร์ เพอร์รี่ นักแสดง นักเขียน
โปรดิวเซอร์ ผู้กำกับ และนักประพันธ์

1771
01:32:42,015 --> 01:32:47,187
เป็นเจ้าพ่อสตูดิโอตัวจริง
และเรื่องราวนั้นยังไม่จบสิ้น

1772
01:32:52,150 --> 01:32:54,695
ตอนที่ผมสร้างสตูดิโอ
ผมสร้างขึ้นในย่านที่อยู่อาศัย

1773
01:32:54,778 --> 01:32:57,197
ที่เป็นย่านคนดำที่ยากจนที่สุด
แห่งหนึ่งในแอตแลนตา

1774
01:32:57,281 --> 01:33:00,742
เพื่อที่เด็กๆ ผิวดำจะได้เห็น
ว่าคนผิวดำทำเช่นนั้น

1775
01:33:00,826 --> 01:33:02,160
และพวกเขาก็ทำได้เช่นกัน

1776
01:33:04,871 --> 01:33:07,833
สตูดิโอนั้นเคยเป็นฐานทัพสมาพันธรัฐ

1777
01:33:07,916 --> 01:33:11,086
ซึ่งแปลว่าเคยมีทหารสมาพันธรัฐ
อยู่ที่ฐานแห่งนั้น

1778
01:33:11,169 --> 01:33:15,757
ที่วางแผนว่าจะเก็บนิโกร
สามล้านเก้าแสนคนไว้เป็นทาสได้ยังไง

1779
01:33:15,841 --> 01:33:18,719
ตอนนี้นิโกรคนหนึ่ง
เป็นเจ้าของที่ดินแห่งนั้นแล้ว

1780
01:33:24,391 --> 01:33:26,184
ผมรักพวกคุณ ขอบคุณครับ

1781
01:33:31,523 --> 01:33:33,400
นี่อะไรน่ะ เรากำลังดูอะไรอยู่

1782
01:33:33,483 --> 01:33:38,655
เรากำลังมองดูฟอร์ต แมคเฟอร์สัน
ซึ่งจะกลายเป็นไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์

1783
01:33:38,739 --> 01:33:40,324
ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอแห่งใหม่

1784
01:33:40,407 --> 01:33:41,533
ไทเลอร์ เพอร์รี่...

1785
01:33:41,616 --> 01:33:43,160
ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอที่เยี่ยมที่สุด

1786
01:33:43,243 --> 01:33:45,620
ใช่ แล้วคุณตื่นเต้นแค่ไหนคะ

1787
01:33:45,704 --> 01:33:46,913
ผมตื่นเต้นมากๆ เลย

1788
01:33:48,582 --> 01:33:49,708
มันน่าตื้นตันนะ

1789
01:33:49,791 --> 01:33:54,212
แต่สิ่งที่ผมรู้สึกว่าจะเกิดขึ้นที่นี่
จะวิเศษสุดๆ ผมเลยตื่นเต้นมากๆ

1790
01:34:02,262 --> 01:34:05,390
คุณไม่รู้หรอกว่ามันเป็นยังไง
ที่ได้กรรมสิทธิ์สินทรัพย์

1791
01:34:05,474 --> 01:34:06,767
มาจากกองทัพบกสหรัฐฯ

1792
01:34:06,850 --> 01:34:10,479
สิ่งที่คุณคงต้องทำในการทำธุรกรรม
อสังหาริมทรัพย์ตามธรรมเนียม...

1793
01:34:10,562 --> 01:34:12,814
กองทัพจะแค่บอกพวกเขาว่า
"ก็เอาเลยสิ"

1794
01:34:12,898 --> 01:34:15,650
แต่ผมเป็นนายกเทศมนตรี
ตอนที่ที่นี่ว่างเปล่า

1795
01:34:15,734 --> 01:34:18,445
ถ้านึกถึงฟอร์ต แมคเฟอร์สัน
ที่ถูกทิ้งร้าง...

1796
01:34:18,528 --> 01:34:22,240
นี่เป็นสถานการณ์
ที่อาจกลายเป็นเรื่องเลวร้ายมากๆ ได้

1797
01:34:22,324 --> 01:34:26,078
และทำให้ชุมชนผู้ใช้แรงงานทั้งชุมชนตกต่ำ

1798
01:34:26,161 --> 01:34:29,581
เพราะสิ่งที่เขาทำกับฟอร์ต แมคเฟอร์สัน

1799
01:34:29,664 --> 01:34:32,918
เงินลงทุน 250 ล้านดอลลาร์ในฐานทัพ

1800
01:34:33,001 --> 01:34:35,670
เมืองก็มีโอกาสได้รับประโยชน์

1801
01:34:35,754 --> 01:34:39,674
เพราะเขาทำให้มูลค่าที่ดิน
ทั้งหมดในย่านนี้เพิ่มสูงขึ้น

1802
01:34:39,758 --> 01:34:41,968
และเขาก็เป็นผู้ให้อย่างสม่ำเสมอ

1803
01:34:42,219 --> 01:34:47,140
สัญญาณที่สถานที่แห่งนี้ส่งให้
ธุรกิจภาพยนตร์ทั้งวงการ

1804
01:34:47,224 --> 01:34:50,894
คุณภาพของความสัมพันธ์
ที่เขานำมาสู่พื้นที่แห่งนี้

1805
01:34:50,977 --> 01:34:53,563
ฐานทัพนี้อยู่ในความดูแล
ของคนที่เหมาะสมแล้ว

1806
01:34:53,647 --> 01:34:54,898
การหาเสียงเลือกตั้งปธน.

1807
01:34:54,981 --> 01:34:58,902
ขอต้อนรับสู่การถ่ายทำวันแรก
ที่นี่ที่ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์

1808
01:35:02,406 --> 01:35:05,075
และผมบอกไม่ถูกว่า
มันมีความหมายกับผมแค่ไหน

1809
01:35:05,992 --> 01:35:09,704
ที่ผมมอบกุญแจ
ของฐานทัพแห่งนี้ให้ชายผิวดำ

1810
01:35:13,583 --> 01:35:17,295
คืนวันเสาร์นี้มีดาราพร่างพราย
เมื่อเหล่าคนดังหลั่งไหลมาแอตแลนตา...

1811
01:35:17,379 --> 01:35:19,548
ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์
งานเปิดตัว ตุลาคม 2019

1812
01:35:19,631 --> 01:35:22,134
เพื่อเฉลิมฉลองการเปิดตัว
ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์

1813
01:35:23,844 --> 01:35:27,514
สตูดิโอบนพื้นที่ 834 ไร่ตั้งอยู่ในอาณาเขต

1814
01:35:27,597 --> 01:35:31,852
ของอดีตฐานทัพฟอร์ต แมคเฟอร์สัน
ทางตะวันตกเฉียงใต้ของแอตแลนตา

1815
01:35:32,978 --> 01:35:38,900
ไทเลอร์ เพอร์รี่ ผู้สร้างหนังชาวแอฟริกัน
อเมริกันที่ประสบความสำเร็จที่สุดที่เคยมีมา

1816
01:35:38,984 --> 01:35:41,653
ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์

1817
01:35:43,864 --> 01:35:46,158
- นี่ของขวัญให้พ่อเหรอ
- ฮะ

1818
01:35:46,241 --> 01:35:49,536
เรารักคุณและภูมิใจในตัวคุณ
อย่าร้องไห้นะ

1819
01:35:49,619 --> 01:35:50,495
ขอบคุณ

1820
01:35:50,579 --> 01:35:52,622
สวยมากเลย พ่อจะสวมคืนนี้นะ

1821
01:35:52,706 --> 01:35:55,208
ผมจะเอาโบไปทิ้งให้พ่อนะฮะ

1822
01:35:55,292 --> 01:35:57,586
พ่อมีกระดุมข้อมือคู่อื่นๆ
แต่ไม่มีคู่ไหนพิเศษเท่าคู่นี้

1823
01:35:57,669 --> 01:36:00,255
คู่นี้พิเศษมากจริงๆ
พ่อจะเก็บไว้ตลอดไปเลย

1824
01:36:00,338 --> 01:36:01,965
- ให้พ่อครับ
- ขอบใจจ้ะ

1825
01:36:02,048 --> 01:36:06,678
พ่อเก็บมันไว้ได้
และพ่อเก็บการ์ดกับรูปไว้ได้

1826
01:36:06,761 --> 01:36:09,890
มันเขียนว่า "ผมรักพ่อ"

1827
01:36:09,973 --> 01:36:11,224
ขอบใจมากจ้ะ ลูกรัก

1828
01:36:11,308 --> 01:36:12,726
ขอกอดได้ไหม

1829
01:36:12,809 --> 01:36:14,227
สุดยอดเลย

1830
01:36:14,895 --> 01:36:19,858
ผมรู้สึกเสมอว่าสำหรับคนผิวสี
ไทเลอร์มีคุณสมบัติเหมือนตัวละครดิสนีย์

1831
01:36:21,526 --> 01:36:25,572
สิ่งที่น่าทึ่งในเรื่องราวของไทเลอร์

1832
01:36:25,655 --> 01:36:28,867
เขาปราดเปรื่องทั้งสองด้าน
ด้านความสร้างสรรค์และด้านธุรกิจ

1833
01:36:30,285 --> 01:36:31,828
น้อยคนมากที่เก่งแบบนั้น

1834
01:36:31,912 --> 01:36:35,916
ผมรู้ได้ง่ายมากว่าเขาคือคนที่เหมาะสม

1835
01:36:35,999 --> 01:36:39,002
ให้เป็นผู้ดูแลฟอร์ต แมคเฟอร์สัน

1836
01:36:39,085 --> 01:36:41,213
จอร์จ ลูคัส สามีฉันก็ทำแบบเดียวกันเลย

1837
01:36:41,296 --> 01:36:44,049
เขาก่อตั้งสตูดิโอของเขา
นอกระบบของฮอลลีวูด

1838
01:36:44,132 --> 01:36:48,845
และมันทำให้ฉันมองเห็นว่า
ไทเลอร์ต้องสู้กับอะไร

1839
01:36:48,929 --> 01:36:53,391
จอร์จทำแบบนั้นในฐานะคนขาว
และมันก็ยากมาก

1840
01:36:53,475 --> 01:36:55,727
และไทเลอร์ก็ทำได้ในฐานะคนผิวดำ

1841
01:36:55,810 --> 01:36:57,479
คุณต้องส่องกระจก

1842
01:36:57,562 --> 01:37:00,524
และคุยกับตัวเองอย่างเปิดอก

1843
01:37:00,607 --> 01:37:04,611
ก่อนจะมีคุณเพอร์รี่และสตูดิโอนี้
คุณก็ต้องไปหาคนขาวเท่านั้น

1844
01:37:05,320 --> 01:37:08,865
แต่เขาคิดได้ว่า
มีที่ที่ฉันทำสิ่งที่ฉันอยากทำได้

1845
01:37:08,949 --> 01:37:11,952
และเขาคือหัวหอกที่พิสูจน์ว่าเราทำได้

1846
01:37:13,787 --> 01:37:15,372
งานเปิดตัวยอดเยี่ยมมาก

1847
01:37:15,455 --> 01:37:18,083
มันคืองานชุมนุมของคนผิวดำ

1848
01:37:22,837 --> 01:37:27,092
โคลิน เคเปอร์นิก
ซิซิลี ไทสัน, เจย์-ซี, บียอนเซ่

1849
01:37:27,175 --> 01:37:32,514
นั่นคือความรู้สึกที่เราคู่ควร
ในฐานะวัฒนธรรม

1850
01:37:34,349 --> 01:37:36,685
คืนนี้เป็นคืนที่ยิ่งใหญ่

1851
01:37:36,768 --> 01:37:40,021
ไม่ใช่แค่สำหรับไทเลอร์ เพอร์รี่
แต่สำหรับทุกคนในแอตแลนตา

1852
01:37:40,105 --> 01:37:43,608
- แฟนพันธุ์แท้ เราคือแฟนๆ
- เราคือนักดูดาว

1853
01:37:43,692 --> 01:37:46,194
งานนี้น่าเหลือเชื่อจริงๆ

1854
01:37:46,695 --> 01:37:49,489
และโดยเฉพาะการที่เขามาที่แอตแลนตา

1855
01:37:49,573 --> 01:37:53,952
นี่คือสิทธิพลเมือง
คือความเคลื่อนไหว นี่คือทุกอย่าง

1856
01:37:54,035 --> 01:37:57,163
ทะยานขึ้นไป
ไทเลอร์ เพอร์รี่ ทะยานไปเลย

1857
01:37:57,706 --> 01:38:01,042
ตอนนี้ชื่อคุณอยู่บนโรงถ่าย
ที่ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์

1858
01:38:01,126 --> 01:38:03,044
รู้สึกยังไงบ้างคะ

1859
01:38:03,128 --> 01:38:06,131
ฉันไม่เคยคิดว่าชายผิวดำ
จะเป็นเจ้าของสตูดิโอใหญ่โตแบบนี้ได้

1860
01:38:06,214 --> 01:38:09,593
ไทเลอร์มีไหวพริบและความมุ่งมั่น
ที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เราส่วนใหญ่มี

1861
01:38:11,261 --> 01:38:12,679
ใช่แล้ว น้องชาย

1862
01:38:12,762 --> 01:38:13,680
จอห์น ลูอิส

1863
01:38:13,763 --> 01:38:15,307
คืนนี้คือเรื่องของแรงบันดาลใจ

1864
01:38:15,390 --> 01:38:18,435
คืนนี้คือเรื่องที่ว่าผมจะทำให้คนกี่คน
มีความฝันที่ยิ่งใหญ่ขึ้นได้

1865
01:38:18,518 --> 01:38:20,645
ถ้ามันเกิดขึ้น ผมก็ทำสิ่งที่ผมควรทำได้แล้ว

1866
01:38:20,729 --> 01:38:21,563
ขอบคุณครับ

1867
01:38:21,646 --> 01:38:24,482
นี่เป็นเรื่องสำคัญ
เพราะสิ่งที่เขาทำไม่เคยมีใครทำมาก่อน

1868
01:38:24,566 --> 01:38:26,526
มันคือเรื่องที่งดงามของคนผิวดำ

1869
01:38:26,610 --> 01:38:28,653
มันไม่ได้สำคัญ
ต่อวัฒนธรรมของคนผิวดำเท่านั้น

1870
01:38:28,737 --> 01:38:29,904
มันสำคัญต่อวัฒนธรรม

1871
01:38:29,988 --> 01:38:32,449
ไทเลอร์ เพอร์รี่ ที่พูดว่า
"ผมจะไม่ขอเงินจากคุณ

1872
01:38:32,532 --> 01:38:34,284
"ผมจะไม่ขอสตูดิโอจากคุณ"

1873
01:38:34,367 --> 01:38:36,119
เขาทำได้ตามวิธีของเขา

1874
01:38:41,708 --> 01:38:43,418
- สูดหายใจหน่อย
- ไม่ ผมสบายดี

1875
01:38:43,501 --> 01:38:46,296
ผมแค่คิดว่า
เราจะผ่านช่วงเวลาต่อจากนี้ไปได้ไหม

1876
01:38:46,379 --> 01:38:47,631
เอาละ พร้อมนะ

1877
01:38:50,508 --> 01:38:52,802
ขอบคุณมากครับ ขอบคุณมาก

1878
01:38:52,886 --> 01:38:54,721
คุณก็รู้จักผม ผมเจ้าเล่ห์ และผมอยากดู

1879
01:38:54,804 --> 01:38:56,890
ผมเดินทัวร์แบบส่วนตัววันที่เข้ามาที่นี่

1880
01:38:56,973 --> 01:38:58,767
- พระเจ้าคุ้มครองนะ
- พระเจ้าคุ้มครองแล้วนี่

1881
01:38:58,850 --> 01:39:00,185
สุดยอดมาก

1882
01:39:04,230 --> 01:39:07,400
เวลาคนเห็นผมกับคุณอยู่ด้วยกัน
มันทรงพลังนะ

1883
01:39:07,484 --> 01:39:08,318
ใช่

1884
01:39:08,693 --> 01:39:09,903
เร็วเข้า พวก

1885
01:39:09,986 --> 01:39:11,821
ถ่ายรูปหมู่ระดับตำนานนี่กันเถอะ

1886
01:39:11,905 --> 01:39:13,365
- สุดยอดคนดำอยู่ตรงนี้เลย
- ใช่

1887
01:39:14,074 --> 01:39:15,742
เจ๋งชะมัด

1888
01:39:15,825 --> 01:39:17,619
ฉันมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง

1889
01:39:17,702 --> 01:39:19,287
ว่าไง เพื่อนรัก

1890
01:39:22,791 --> 01:39:24,125
ดูลูกในชุดทักซิโดสิ

1891
01:39:24,209 --> 01:39:25,502
ผูกหูกระต่ายด้วย

1892
01:39:25,585 --> 01:39:28,129
ดูดีมาก ดูดีสุดๆ

1893
01:39:28,213 --> 01:39:29,422
ไปเดินเล่นกับพ่อไหม

1894
01:39:34,344 --> 01:39:35,428
เป็นไงบ้างครับ

1895
01:39:36,554 --> 01:39:37,972
ข้างๆ ผมนี่ไทเลอร์เหรอ

1896
01:39:38,056 --> 01:39:40,475
ผมมีเรื่องอื่นอีก

1897
01:39:40,558 --> 01:39:42,185
ว่าไงพวก เป็นไงบ้าง

1898
01:39:42,268 --> 01:39:44,396
ครับ เราจะเริ่มกันเลย

1899
01:39:44,771 --> 01:39:49,943
ฉันไปที่สตูดิโอ และมันเขียนว่า
"ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์"

1900
01:39:50,026 --> 01:39:52,237
แล้วฉันก็คิดว่า เดี๋ยวนะ

1901
01:39:52,320 --> 01:39:54,280
แล้วฉันก็ตระหนักได้ว่า

1902
01:39:54,364 --> 01:39:58,451
ฉันได้พบกับเจ้าของผิวดำคนแรก

1903
01:39:58,535 --> 01:40:00,537
ของสตูดิโอภาพยนตร์

1904
01:40:00,620 --> 01:40:02,414
ไม่ใช่แค่สตูดิโอภาพยนตร์ทั่วไป

1905
01:40:02,497 --> 01:40:06,126
แต่เป็นสตูดิโอภาพยนตร์ที่เหนือกว่า

1906
01:40:06,209 --> 01:40:10,088
สตูดิโออื่นๆ ทุกแห่งในฮอลลีวูด

1907
01:40:10,171 --> 01:40:14,634
เขาว่า "รู้ไหม
ผมจะตั้งชื่อโรงถ่ายตามชื่อคุณ"

1908
01:40:14,718 --> 01:40:18,388
โรงถ่ายวูปี้ โกลด์เบิร์ก

1909
01:40:24,102 --> 01:40:28,523
ไม่ได้จะบ่นอะไรนะ
แต่มันไม่มีทางเกิดขึ้นในแอลเอ

1910
01:40:29,566 --> 01:40:32,110
ฉันไม่สำคัญกับพวกเขาขนาดนั้น

1911
01:40:33,945 --> 01:40:39,868
แต่มันทำให้ฉันเข้าใจว่า
ถ้าพรุ่งนี้ฉันตายไป...

1912
01:40:41,745 --> 01:40:44,289
ธุรกิจภาพยนตร์ก็มีคนดูแลอย่างดีแล้ว

1913
01:40:47,834 --> 01:40:49,335
ผมขอขอบคุณผู้ได้รับเกียรติทุกท่าน

1914
01:40:49,419 --> 01:40:51,588
ที่ให้ยืมชื่อในช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์นี้

1915
01:40:52,672 --> 01:40:54,048
ปีนี้ครบสี่ร้อยปี

1916
01:40:54,132 --> 01:40:56,885
และยังเป็นการครบรอบ 25 ปี

1917
01:40:57,510 --> 01:41:00,805
และการที่ช่วงเวลานี้ที่เกิดขึ้น

1918
01:41:00,889 --> 01:41:05,101
และเกิดขึ้นกับผมได้นั้น
ก็เกินกว่าสิ่งใดที่ผมเคยคาดคิด

1919
01:41:05,185 --> 01:41:06,770
โรงถ่ายจอห์น ซิงเกิลตัน

1920
01:41:07,312 --> 01:41:08,563
เราต่างก็มีโชคชะตา

1921
01:41:08,646 --> 01:41:11,566
เราต่างก็มีบรรพบุรุษ
และผู้คนที่เคยภาวนาให้เรา

1922
01:41:11,649 --> 01:41:15,278
ผู้คนที่เคยผจญเรื่องทุกประเภท
เพื่อให้เรายืนอยู่ตรงจุดนี้ได้

1923
01:41:16,571 --> 01:41:18,406
ผมอยากให้คุณคิดถึงเรื่องนี้

1924
01:41:18,490 --> 01:41:19,949
คุณอยู่ที่นี่ทำไม

1925
01:41:20,033 --> 01:41:21,576
ช่วงเวลานี้มีไว้เพื่ออะไร

1926
01:41:21,659 --> 01:41:23,161
นี่ไม่ใช่แค่งานปาร์ตี้

1927
01:41:23,912 --> 01:41:28,124
มันคือความฝันในตัวคุณ
ที่เราทุกคนได้มายืนอยู่ตรงนี้

1928
01:41:28,208 --> 01:41:31,127
ทุกคนถูกนำเสนออย่างเท่าเทียมกัน

1929
01:41:33,087 --> 01:41:34,798
นี่คือสิ่งที่อเมริกาเป็น

1930
01:41:34,881 --> 01:41:36,132
โรงถ่ายซิดนีย์ ปอยเตียร์

1931
01:41:36,216 --> 01:41:39,177
ขณะที่โชคชะตาของผู้คน
เชื่อมโยงกับความฝันของคุณ

1932
01:41:58,738 --> 01:42:01,324
คนหนุ่มสาว มันไม่ได้เกิดขึ้นในวันแรก

1933
01:42:01,866 --> 01:42:04,536
อย่าเสียใจถ้ามันไม่เกิดขึ้นตอนคุณอายุ 20

1934
01:42:04,619 --> 01:42:06,538
และไม่เกิดขึ้นตอนคุณอายุ 25

1935
01:42:06,621 --> 01:42:08,748
และไม่เกิดขึ้นตอนที่คุณคิดว่ามันจะเกิดขึ้น

1936
01:42:08,832 --> 01:42:11,251
นั่นไม่ได้แปลว่ามันจะไม่เกิดขึ้น

1937
01:42:11,334 --> 01:42:14,087
คุณเห็นไทเลอร์ตอนนี้
แต่คุณไม่ได้เห็นเขาตอนนั้น

1938
01:42:14,170 --> 01:42:15,797
ไทเลอร์อายุ 50 ปี

1939
01:42:15,880 --> 01:42:18,424
ความยิ่งใหญ่ต้องใช้เวลา

1940
01:42:19,092 --> 01:42:22,971
ความยิ่งใหญ่ต้องใช้เวลา

1941
01:42:23,054 --> 01:42:24,681
ความยิ่งใหญ่ต้องใช้เวลา

1942
01:42:24,764 --> 01:42:27,016
คุณไปถึงจุดหมายไม่ได้ในชั่วข้ามคืน

1943
01:42:27,725 --> 01:42:29,978
แต่ถ้าคุณต้านทานต่อพายุ การโจมตี

1944
01:42:30,061 --> 01:42:32,647
บททดสอบ สายลม และอุปสรรค

1945
01:42:32,730 --> 01:42:35,900
เรื่องดีๆ ก็จะเกิดขึ้นตามมา

1946
01:42:35,984 --> 01:42:39,571
พระเจ้าเปิดประตู ประตูที่น่าอัศจรรย์

1947
01:42:39,654 --> 01:42:42,615
และในที่สุดใครสักคนก็ได้ยินคุณ
มองเห็นคุณ หรือสังเกตคุณ...

1948
01:42:42,699 --> 01:42:43,908
งานเปิดตัวประสานเสียงมื้อสาย

1949
01:42:43,992 --> 01:42:45,618
และพวกเขาเปิดประตูให้คุณ

1950
01:42:45,702 --> 01:42:46,703
บิชอปที.ดี. เจคส์

1951
01:42:46,786 --> 01:42:50,540
และพ่อขอขอบคุณไทเลอร์ เพอร์รี่
ที่ไม่หยุดที่การมีประตูให้ตัวเอง

1952
01:42:50,623 --> 01:42:53,334
แต่ประตูของคุณคือเวทีของเรา

1953
01:42:53,418 --> 01:42:58,423
คุณเปิดประตูเพื่อให้
คนที่คงไม่มีใครสังเกตเห็นที่อื่น

1954
01:42:58,506 --> 01:43:03,052
ได้เดินเข้าไปและได้มีโอกาส
และนั่นควรได้รับเสียงปรบมือ

1955
01:43:03,136 --> 01:43:07,056
ควรได้รับเสียงชื่นชม
ควรมีการเอาอย่างและเลียนแบบ

1956
01:43:07,140 --> 01:43:09,809
ควรได้รับคำสรรเสริญพระเจ้า

1957
01:43:12,353 --> 01:43:15,440
แต่คุณลอยขึ้นมา
เหนือสิ่งที่คนอื่นๆ จมอยู่ข้างใต้

1958
01:43:15,523 --> 01:43:20,111
และถ้าคุณไม่เคยทำสำเร็จ
คุณก็ต้องตะโกนเพราะคุณรอดมาได้

1959
01:43:21,779 --> 01:43:26,743
คุณต้องเต็มใจที่จะเอาตัวรอด
ก่อนที่จะประสบความสำเร็จได้

1960
01:43:27,368 --> 01:43:29,871
ทุกอย่างที่ผิดพลาดไปในชีวิตคุณ

1961
01:43:29,954 --> 01:43:33,750
คือสิ่งที่ทำให้ทุกอย่าง
ดำเนินไปอย่างถูกต้องในชีวิตคุณ

1962
01:43:39,047 --> 01:43:40,173
ผม...

1963
01:43:46,095 --> 01:43:47,263
คือ...

1964
01:43:57,148 --> 01:43:58,524
ผมแค่...

1965
01:43:59,400 --> 01:44:01,903
ความตั้งใจทั้งหมดของผม

1966
01:44:01,986 --> 01:44:07,867
ทั้งเกลิลากับผมแค่อยากเลี้ยงดู
คนดีๆ ที่ยอดเยี่ยม แสนวิเศษ

1967
01:44:07,951 --> 01:44:11,829
คนที่... น่าทึ่ง

1968
01:44:12,664 --> 01:44:15,458
คนที่เคารพพระเจ้า คนที่...

1969
01:44:17,794 --> 01:44:22,215
ผมเพิ่งคิดได้ว่าเมื่อ 11 ปีที่แล้ว
ผมนั่งอยู่ตรงนั้นตอนที่เราทำแบบนี้

1970
01:44:22,298 --> 01:44:25,093
ผมอยู่กับแม่ ซึ่งเสียไปในปี 2009

1971
01:44:25,176 --> 01:44:29,180
และตอนนี้ผมอยู่ที่นี่กับเขา และ...

1972
01:44:32,892 --> 01:44:37,188
วัฏจักรของชีวิตกำลังดำเนินอยู่

1973
01:44:37,271 --> 01:44:39,399
ผมลืมหมดแล้วว่าต้องพูดอะไร

1974
01:44:40,441 --> 01:44:43,569
แต่ขอบคุณทุกคนสำหรับทุกอย่างครับ

1975
01:44:52,537 --> 01:44:57,750
พระเจ้าปกป้องไทเลอร์ในแง่ของ
"จงอยู่นิ่ง จงสงบสุข

1976
01:44:58,710 --> 01:45:00,920
"เราดูแลเจ้าอยู่ และเราปกป้องเจ้าอยู่"

1977
01:45:01,004 --> 01:45:02,880
พระองค์จึงทำให้เขา
ต้องเจอเรื่องทั้งหมดนั่น

1978
01:45:02,964 --> 01:45:05,925
เพื่อพาเขามายังที่ที่เขาอยู่ในวันนี้
และคนที่เขาเป็นในวันนี้

1979
01:45:06,009 --> 01:45:11,556
เพราะเพื่อที่จะผจญกับความเจ็บปวด
ทรมาน และความวุ่นวายทั้งหมดนั่นให้ได้

1980
01:45:12,473 --> 01:45:14,308
พระเจ้าก็ต้องเตรียมอะไรไว้ให้คุณ

1981
01:45:30,908 --> 01:45:32,535
อย่าดูถูกเขา

1982
01:45:33,661 --> 01:45:36,914
เพราะเขาไม่ใช่แค่นิโกรรวยๆ

1983
01:45:36,998 --> 01:45:40,710
ที่โชคดีที่กลายเป็นชายผิวดำ

1984
01:45:42,003 --> 01:45:45,840
การถือว่าสิ่งที่เขาเห็นเป็นโอกาส

1985
01:45:45,923 --> 01:45:48,009
ในการเข้าถึงคนสักกลุ่ม

1986
01:45:48,092 --> 01:45:53,264
และเปลี่ยนสิ่งนั้นให้กลายเป็นองค์กร
ที่ใกล้จะมีมูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์

1987
01:45:53,347 --> 01:45:56,893
คือสิ่งที่คนอื่นๆ ทุกคนพยายามจะทำ

1988
01:45:57,435 --> 01:45:59,604
ผมว่ามันเป็นเรื่องสำคัญที่ต้องเล่า

1989
01:45:59,687 --> 01:46:03,524
เพราะผู้คนต้องเข้าใจว่า
เขาทำงานหนักแค่ไหน

1990
01:46:03,608 --> 01:46:07,361
และทั้งหมดนี้มันยากแค่ไหน
ในการสร้างโอกาส

1991
01:46:07,445 --> 01:46:10,615
ที่โลกเพิ่งจะตามทันในตอนนี้

1992
01:46:10,698 --> 01:46:14,035
และจำไว้นะ ผู้ชมคือคนตัดสินใจ

1993
01:46:14,118 --> 01:46:15,078
ไม่ใช่นักวิจารณ์

1994
01:46:15,161 --> 01:46:16,746
ไม่ใช่พวกนักวิชาการ

1995
01:46:16,829 --> 01:46:21,209
ผู้ชมต่างหากที่ตัดสินใจว่ามันดีหรือไม่ดี

1996
01:46:21,292 --> 01:46:24,796
และผมขอท้าใครก็ตามให้หาทาง

1997
01:46:24,879 --> 01:46:28,091
ประสบความสำเร็จได้
แบบเดียวกันกับผู้ชายคนนี้

1998
01:46:28,925 --> 01:46:31,094
ขอบคุณทุกคนสำหรับการทุ่มเททำงาน

1999
01:46:31,177 --> 01:46:33,596
ผมยิ่งกว่าตื้นตัน ผมได้แรงบันดาลใจ

2000
01:46:33,679 --> 01:46:37,225
ผมหวังยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดว่า
พวกคุณจะคว้ามันไว้ได้

2001
01:46:37,308 --> 01:46:40,228
คนที่ทำงานกับผมเมื่อ 20 ปีก่อน
อาจจะรู้ว่านั่นหมายถึงอะไร

2002
01:46:40,311 --> 01:46:42,980
เพราะมีโอกาสที่ก่อตัวขึ้นมานานแล้ว

2003
01:46:43,064 --> 01:46:46,275
และผมเฝ้ามองคนที่คว้ามันได้
ก้าวออกไปทำสิ่งที่น่าทึ่งต่างๆ

2004
01:46:46,359 --> 01:46:47,276
โดยที่มีหรือไม่มีผม

2005
01:46:47,568 --> 01:46:50,113
ผมจึงหวังว่าคุณจะคว้ามันได้
ผมหวังว่าคุณจะให้เกียรติมัน

2006
01:46:50,196 --> 01:46:53,241
ผมหวังว่าคุณจะรู้ว่ามันบอบบางแค่ไหน
มันชั่ววูบเพียงใด

2007
01:46:53,324 --> 01:46:55,576
มันเหมือนฝุ่นละออง
ที่อาจหายวับไปในพริบตาแค่ไหน

2008
01:46:55,660 --> 01:46:56,744
ผมหวังว่าคุณจะเห็นมัน

2009
01:46:56,828 --> 01:46:58,454
เพราะมันช่างบริสุทธิ์และแสนพิเศษ

2010
01:46:58,538 --> 01:47:00,206
ไม่มีสิ่งใดนอกจากพระเจ้า

2011
01:47:00,289 --> 01:47:03,376
มีบางคนในห้องนี้ที่มีพรสวรรค์อย่างท่วมท้น

2012
01:47:03,459 --> 01:47:05,920
และพวกเขาก็ยอดเยี่ยมในสิ่งที่พวกเขาทำ

2013
01:47:06,003 --> 01:47:08,256
แต่เกิดเรื่องบางอย่างขึ้นในชีวิตพวกเขา

2014
01:47:08,339 --> 01:47:13,761
ถ้าพวกเขาเชื่อมโยงความเจ็บปวด
กับพรสวรรค์ของพวกเขาได้

2015
01:47:13,845 --> 01:47:17,140
พรสวรรค์นั้นจะเปลี่ยนไป
และกลายไปเป็นอะไรอย่างอื่น

2016
01:47:17,223 --> 01:47:19,684
ที่นอกจากจะเป็นสะพาน
ที่พาพวกเขาข้ามไปได้แล้ว

2017
01:47:19,767 --> 01:47:22,019
ก็ยังพาคนอื่นข้ามไปได้อีกด้วย

2018
01:47:23,229 --> 01:47:24,981
พวกเราหลายคนเจออะไรมามากมาย

2019
01:47:25,064 --> 01:47:28,943
เขาเจอเรื่องแย่ๆ ที่อาจทำลายเขาได้

2020
01:47:29,026 --> 01:47:32,029
มันอาจทำลายสภาพจิตใจเขาได้
ตอนที่เขาต้องอาศัยอยู่ใต้สะพาน

2021
01:47:32,113 --> 01:47:35,116
ในกล่องกระดาษ แล้วหายตัวไปจากโลกนี้

2022
01:47:35,199 --> 01:47:36,993
เพราะสิ่งที่เขาเคยผจญมา

2023
01:47:37,076 --> 01:47:38,452
แต่เขาไม่ได้ทำแบบนั้น

2024
01:47:38,536 --> 01:47:39,871
เขาทรหดอดทน

2025
01:47:39,954 --> 01:47:41,664
เขาทำตรงกันข้าม

2026
01:47:41,747 --> 01:47:44,125
เขาสู้กับปิศาจ สู้กับคนที่ชอบดูถูก

2027
01:47:44,208 --> 01:47:48,212
คนที่คอยทำลายความฝัน
คนที่เกลียดชัง คนที่คอยขัดขวาง

2028
01:47:48,296 --> 01:47:50,131
คนพูดกันว่า "คุณจะทำไม่สำเร็จ"

2029
01:47:52,008 --> 01:47:53,593
"ผมต้องทำให้สำเร็จ"

2030
01:47:54,302 --> 01:47:55,386
และเขาก็ทำสำเร็จ

2031
01:47:56,304 --> 01:47:58,014
ทำไมพ่อทำงานหนักจัง

2032
01:47:58,556 --> 01:48:00,391
ทำไมพ่อถึงทำงานหนักเหรอ

2033
01:48:00,474 --> 01:48:04,520
เพราะพ่ออยากให้ลูกมีอนาคตที่ดีมากๆ

2034
01:48:04,604 --> 01:48:08,191
และพ่ออยากให้เรามีชีวิตที่ดีมากๆ

2035
01:48:08,274 --> 01:48:12,945
เราจะได้ไปท่องเที่ยว ได้สนุก
และช่วยเหลือคนอื่นได้

2036
01:48:13,029 --> 01:48:14,739
ลูกว่ามันเข้าท่าดีใช่ไหม

2037
01:48:15,323 --> 01:48:17,283
- โอเค
- และพ่อคือฮีโร่ของผม

2038
01:48:17,366 --> 01:48:18,284
พ่อคือฮีโร่ของลูกเหรอ

2039
01:48:20,119 --> 01:48:21,454
ลูกคือฮีโร่ของพ่อ

2040
01:48:21,537 --> 01:48:23,456
- ขอบคุณนะ พ่อรักลูกจ้ะ
- เหมือนกันฮะ

2041
01:48:24,832 --> 01:48:26,417
คิดถึงเรื่องถัดไปอยู่เสมอ

2042
01:48:26,500 --> 01:48:28,419
คุณตั้งมั่นอยู่กับปัจจุบัน
แต่ต้องวางแผนล่วงหน้า

2043
01:48:28,502 --> 01:48:30,713
จดจ่อกับขั้นตอนต่อไป นึกถึงขั้นตอนต่อไป

2044
01:48:30,796 --> 01:48:31,839
แต่คุณอยู่กับปัจจุบัน

2045
01:48:33,257 --> 01:48:34,884
นั่นไม่ได้แปลว่าคุณไม่พึงพอใจ

2046
01:48:34,967 --> 01:48:39,222
แค่แปลว่ายังมีสิ่งที่คุณรู้สึกว่า
ยังเหลือให้ทำอยู่เสมอ

2047
01:48:42,433 --> 01:48:43,559
ยังไงก็สำหรับผมน่ะนะ

2048
01:48:50,441 --> 01:48:51,859
หมดแล้ว และผมพอแล้ว

2049
01:48:56,113 --> 01:48:58,699
ถ้าทำได้นะครับ ช่วยมองมาทางนี้

2050
01:48:58,783 --> 01:49:02,203
แล้วบอกชื่อคุณและบอกว่าคุณเป็นใคร

2051
01:49:02,286 --> 01:49:03,287
ทำไม

2052
01:49:03,996 --> 01:49:05,706
ไม่รู้เหรอว่าผมคือไทเลอร์ เพอร์รี่

2053
01:49:05,790 --> 01:49:09,710
ผมรู้ว่าคุณเป็นใคร
แต่ผมอยากรู้ว่าคุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร

2054
01:49:09,794 --> 01:49:11,671
คุณคิดว่าคุณเป็นผู้กำกับหรือเปล่า

2055
01:49:11,754 --> 01:49:12,797
อะไรคือนิยามของคุณ

2056
01:49:12,880 --> 01:49:15,424
"ผมคือไทเลอร์ เพอร์รี่
และผมเป็นพ่อคน"

2057
01:49:15,508 --> 01:49:17,176
อยากพูดอะไรก็พูดเลย

2058
01:49:35,069 --> 01:49:37,321
ผมคือไทเลอร์ เพอร์รี่
และผมคือลูกของแม็กซีน

2059
01:50:16,861 --> 01:50:21,991
แม็กซีนกับไท
25 ธ.ค. 07

2060
01:50:43,179 --> 01:50:48,976
ด้วยความอาลัยรัก...
วิลลี่ แม็กซีน เพอร์รี่

2061
01:54:45,170 --> 01:54:47,172
คำบรรยายโดย: พาฝัน เจริญดี

2062
01:54:47,256 --> 01:54:49,258
ผู้ตรวจสอบงานแปล