Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
นักสร้างภาพยนตร์คนไหนมีภาพยนตร์ เปิดตัวอันดับหนึ่งห้าเรื่องในบ็อกซ์ออฟฟิศ
ในสี่ปีที่ผ่านมา
สปีลเบิร์ก หรือทารันติโน
หรือสกอร์เซซี
ไม่
สถิตินี้เป็นของไทเลอร์ เพอร์รี่
เวลาคนมาพูดกับผมว่า "ผมมีไทเลอร์ เพอร์รี่คนต่อไป"
ผมจะถามว่า "เขาออกทัวร์ 280 วัน ถึง 300 วันต่อปีเพื่อรู้จักกับผู้ชมไหม
"ถ้าไม่ งั้นคุณก็ไม่มี ไทเลอร์ เพอร์รี่คนต่อไปหรอก"
อย่าดูถูกเขา
เพราะเขาไม่ใช่แค่นิโกรรวยๆ
ที่โชคดีที่กลายเป็นชายผิวดำ
เราโตมาในตอนเหนือ ของนิวออร์ลีนส์ในเขตที่สาม
แถวๆ โครงการเคหะแมกโนเลีย
ผู้คนหันกลับไปก่ออาชญากรรม
ลักทรัพย์ จี้ปล้น ยาเสพติด ทั้งเสพและค้า
เชื่อไหมว่าคุณเคยไร้บ้านเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว
ครับ เชื่อสิ
เขาคือนักแสดง นักเขียน โปรดิวเซอร์ ผู้กำกับ
บอกเลยก็ได้ว่าเป็นเจ้าพ่อวงการบันเทิง
ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์ คุณมีสตูดิโอที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐฯ
- คนบอกผมอย่างนั้น ใช่ - ทั้งประเทศ
ยกดาวให้เขาสักดวงเลย
คุณไม่รู้หรอกว่ามันเป็นยังไง
ที่ได้กรรมสิทธิ์สินทรัพย์ มาจากกองทัพบกสหรัฐฯ
ภาพยนตร์ 20 เรื่อง ละครเวทีกว่า 20 เรื่อง
ซีรีส์ทีวีเก้าเรื่อง ขายดีติดอันดับนิวยอร์กไทมส์
เหลือเชื่อเลย
ขึ้นชื่อในการสร้างภาพยนตร์ เพื่อผู้ชมผิวดำเป็นหลัก
แต่มีนักวิจารณ์ในชุมชนคนผิวดำเพิ่มมากขึ้น
ที่มีปัญหากับผลงานของเพอร์รี่
คุณคาดหวังไม่ได้หรอกว่า ทุกคนจะชื่นชมเขา
เพราะเขาผิวดำ และตะเกียกตะกายจนมาถึงฮอลลีวูด
โครงเรื่องหลักและพล็อตที่เขาใช้
ภาพเหมารวม ผมมีปัญหามากกับสิ่งนั้น
นี่คือเรื่องสำคัญที่สุด
ไทเลอร์ เพอร์รี่ไม่สนหรอกว่า ใครจะพูดอะไรถึงสิ่งที่เขาทำ
เขารับใช้ผู้ชมของเขา
ผมว่าเมื่อคุณเป็นผู้บุกเบิก ไม่ว่าในเรื่องอะไร มันจะไม่ง่าย
มันคือสูตรที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า และเขาใช้มันฟาดหัวคุณ
ผมไม่รู้ว่าเขาพยายาม คลี่คลายอะไรในหนัง
อาจจะต้องไปคลี่คลายในการบำบัด
มันเป็นข้อความที่แย่มาก
เหมือนเหล้ามอลต์ ในรูปแบบภาพยนตร์สำหรับชนชั้นล่าง
เมื่อคุณคือตัวแทนของวัฒนธรรม
ก็มีความรับผิดชอบ และบางครั้งก็แทบจะเป็นภาระที่ตามมา
ทำไมพ่อทำงานหนักจัง
ทำไมพ่อถึงทำงานหนักเหรอ
มีไม่กี่คนที่ขยายขอบเขตของโทรทัศน์ ได้มากไปกว่าไทเลอร์ เพอร์รี่
ในหนังเรื่องล่าสุดของเขา ผมว่าเขาล้ำเส้น
นักสร้างหนังชาวแอฟริกันอเมริกัน ที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในประวัติศาสตร์
และในจุดที่มันไปถึงฮอลลีวูด
นั่นคือตอนที่มันกลายเป็นปัญหา
เขาเป็นคนนอกแน่นอน
และไม่มีทางปฏิเสธ
พรสวรรค์
และพลัง
ของไทเลอร์ เพอร์รี่
คุณทำสำเร็จมามากมาย
มีอะไรที่คุณอยากทำแต่ยังไม่ได้ทำบ้าง
นี่ ฟังนะ ขอชมเลย
เธอเป็นพี่สาวมหาเศรษฐี เป็นไงล่ะ
พระเจ้าคือสิ่งดีงาม ที่รัก อย่าลืมนะ
ตกลง ที่รัก
ได้เลย คนดี ไว้คุยกันเร็วๆ นี้ บาย
ลัคกี้ จอห์นสัน ลูกพี่ลูกน้องไทเลอร์
เมลวา ลูกพี่ลูกน้องผม พี่สาวไทเลอร์น่ะ
สมัยเด็กเราเคยเรียกเขาว่า "จูเนียร์"
"ว่าไง จูเนียร์ จูเนียร์ จูเนียร์"
แต่ตอนนี้เป็น "ไทเลอร์" ไม่ใช่ "เอ็มมิตต์"
และนั่นคือชื่อแต่กำเนิดของเขา เอ็มมิตต์ เพอร์รี่ จูเนียร์
เขาเปลี่ยนชื่อเป็นไทเลอร์ เพอร์รี่
ซึ่งสมควรแล้ว เพราะเขาห่างเหินกับพ่อ
มานานหลายปีแล้ว
เขาเลยไม่อยากเป็นที่รู้จัก ในชื่อเอ็มมิตต์ จูเนียร์
ผมจะบอกให้นะ
และแค่ผมเท่านั้นนะ นี่คือความรู้สึกของผม
ความบอบช้ำฝังลึกเกินไป แผลบาดลึกเกินไป
ถ้าคุณทำร้ายใคร และเขาเริ่มหายดี และคุณ...
จากนั้นคุณก็ทำให้แผลฉีก
ทุกครั้งที่เขาได้แผล เขาก็ทำให้แผลฉีกอยู่เรื่อยๆ
ทีนี้แผลก็ไม่เคยหายดี
และมันจะไม่มีวันหายดี
คืนวันเสาร์นี้มีดาราพร่างพราย เมื่อเหล่าคนดังหลั่งไหลมายังแอตแลนตา
เพื่อเฉลิมฉลองการเปิดตัว ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์
สตูดิโอบนพื้นที่ 834 ไร่ตั้งอยู่ในอาณาเขต
ของอดีตฐานทัพฟอร์ต แมคเฟอร์สัน ทางตะวันตกเฉียงใต้ของแอตแลนตา
และไทเลอร์ก็เปิดตัวโรงถ่าย 12 โรง
โดยตั้งชื่อแต่ละโรง ตามศิลปินผิวดำผู้โดดเด่น
รวมทั้งโอปราห์ วินฟรีย์, วิล สมิธ ฮัลลี่ เบอร์รี่ และคนอื่นๆ อีกมากมาย
ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์ งานเปิดตัว - ตุลาคม 2019
ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างครับ
ผมรู้สึก... ตื่นเต้น
และสงบ
รู้สึกพร้อม และซาบซึ้ง รู้สึกขอบคุณ และมีความหวัง
และใช่ พร้อมลุยแล้ว
ผมพยายามปลอบตัวเองให้สงบอยู่ เพราะคุณก็รู้ว่าผมเป็นยังไงเรื่องเวลา
ผมแค่พยายามแบบว่า
"จะเป็นยังไงก็เป็นไป ทีพี ยึดมั่นกับปัจจุบันไว้"
เด็กคนนั้นใต้ระเบียงบ้านคุณ
เขาเคยคิดไหมว่า เขาจะมีทั้งหมดนี้ในตอนนี้
คุณจะถามผมเรื่องนั้นตอนนี้จริงๆ เหรอ
ไม่มีทางหรอก เพื่อน
- ผมแค่อยาก... - ไม่มีทาง
โทรหาเกล คิง หรือโอปราห์ วินฟรีย์ หรือใครสักคนดีกว่า
ไม่มีทางหรอก
ผมไม่พูดเรื่องนั้นหรอก
ก็ได้
ผมจะลองถามตอนสุดสัปดาห์
ผมพยายามจะผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้
ผมต้องพยายามไม่ล่องลอยไป
แต่นั่นแหละปัญหาของผม
ปัญหาของผมกับอะไรหลายอย่าง ในชีวิตคือ ผมหลีกหนีจากมัน
และนิสัยนั้นมาจากวัยเด็ก
มาจากการทารุณ เวลาที่เจ็บปวด คุณแค่พยายามจะผ่านพ้นไป
แต่ผมค้นพบว่า ผมทำแบบนั้นกับทุกสถานการณ์
แม้แต่กับความเบิกบานและความสุข
ประสาทสัมผัสผมจะชัดเจนเกินไป
ผมแค่อยากหลุดพ้น
ดังนั้นในคืนนี้ และทุกๆ วัน ทุกๆ วินาที
ก็แบบว่า "ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ
"นายไม่เป็นไร เย็นไว้ นายปลอดภัย
"มันก็แค่อารมณ์ แค่ความรู้สึก
"มันดีแล้ว นายไม่เป็นไร
"มันคือความรัก มันคือความสุข..."
ว่ากันว่าไวน์ที่ดีที่สุดโตมาในดินที่แข็งที่สุด
และเมื่อคุณนึกถึงไวน์ชั้นเลิศ
ต้นองุ่นก็ต้องแทรกตัว ฝ่าก้อนหินและกิ่งก้านไม้ขึ้นมา
และอุปสรรคทุกประเภทเพื่อให้โผล่พ้นดิน
เมลโลดี้ ฮ็อบสัน
ในหลายๆ ทางฉันว่า นั่นบรรยายถึงการเติบโตของไทเลอร์
เขามีประสบการณ์เลวร้ายเมื่อสมัยเด็ก
และนั่นหล่อหลอมตัวตนของเขา
ซึ่งสุดท้ายก็นำไปสู่ตัวละครที่เขาสร้างขึ้น
และจินตนาการของเขา
เพราะคุณมองเข้าไปในใจคุณ
ทุกอย่างจึงสมเหตุสมผลสำหรับฉัน
ที่เขาจะกลายมาเป็นคนคนนี้ที่เขาเป็น
ที่เขาจะมีความมานะอุตสาหะ และความทรหดอดทน
ในระดับที่เขามีอยู่ เพราะเขาต้องผ่านอะไรมามากมาย
เขาต้องเป็นไวน์นั่นที่โผล่ทะลุดินขึ้นมา
นิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา
การอยู่ในนิวออร์ลีนส์เป็นเรื่องยาก
อยู่รอดได้ยาก มันเป็นเมืองที่อันตราย
การใช้ปืน การจี้ปล้น ความรุนแรงจากแก๊ง
มันอันตรายมาก อันตรายมากๆ
อัตราการเกิดอาชญากรรมสูงลิ่ว
เราเคยเป็นเมืองหลวง แห่งการฆาตกรรมของโลก
ความรุนแรงจากปืน เพิ่มสูงขึ้นอีกครั้งในนิวออร์ลีนส์
จำนวนอาชญากรรมเพิ่มขึ้น...
การฆาตกรรมเพิ่มขึ้นในนิวออร์ลีนส์
ผมไม่รู้ว่าคนขาวส่วนใหญ่ ในประเทศนี้รู้สึกยังไง
ผมนับรวมความรู้สึกของพวกเขาได้ จากสถาบันต่างๆ ของพวกเขาเท่านั้น
เขาบอกผมว่าการตายนั้นง่ายมากๆ
การมีชีวิตอยู่ต่างหากที่ยาก
เขาไม่ได้ทำอะไร
ตำรวจที่บรูซโกรเซอรี่เปิดฉากยิงใส่เขา
พวกเขาสั่งผม "ยืนขึ้น" และผมบอกว่า "ไม่
"ทำไม คุณจะได้ยิงผมงั้นเหรอ"
ตามสถิติแล้ว ที่นี่ในนิวออร์ลีนส์ คุณอาจจะอยู่ไม่ถึงอายุ 21
ถ้าคุณอยู่รอดจนถึงวันเกิดอายุ 21 คุณก็โชคดีมาก
คุณชนะปิศาจ คุณชนะสถิติ
การเติบโตขึ้นในย่านนี้ คนที่แข็งแกร่งที่สุดจะอยู่รอด
ทันทีที่คุณออกจากบ้าน คุณก็อาจจะไม่ได้กลับมา
แพนกล้องไปสิ เห็นตึกนี่ตรงนี้ไหม
นี่คือย่านการเคหะ เราเคยอยู่ที่นี่ด้วย
ถัดไปสองหลัง ป้าแม็กซีน, ไทเลอร์ ยูลันดา, เอ็มบรี, เมลวา
พวกเขาอยู่บ้านถัดไปสองหลัง ที่ตอนนี้เรากำลังจะไป
นี่คือบ้านที่ไทเลอร์โตมา
เขาสร้างบ้านเล็กๆ ไว้หลังบ้านหลังนี้
ที่เรามักจะไปซ่อนอยู่ใต้ตัวบ้าน
เพื่อหนีจากลุงเอ็มมิตต์
ถนนฝั่งตรงข้ามจากที่ที่เขาเคยอาศัยอยู่
ความเจ็บปวดจากอดีตของเขาย้อนกลับมา
นี่คือที่ที่ผมโตมา
และผมไม่ได้เข้าไป ในบ้านหลังนี้มาหลายปีแล้ว
เขาพาเราออกมาด้านหลัง ให้เราดูช่องเล็กๆ
ที่เขาจะใช้หนีจากการทารุณของพ่อ
นี่คือที่ซ่อนของผม ที่ปลอดภัยของผม
เวลาทนไม่ไหว คุณจะเข้ามาในนี้เหรอ
ครับ ผมเคยอยู่ในนั้นทั้งวัน
บางครั้งผมก็สงสารไทเลอร์ เพราะชีวิตเขาลำบากจริงๆ
เขาลำบากกว่าเราเยอะ
มันไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้น
ผมไม่รู้ว่าพระเจ้ามีข้อความอะไรให้เขา
และข้อความนั้นอาจจะเป็นจริง เพราะตอนนี้เขาประสบความสำเร็จมาก
ขณะที่เขามีปัญหามากมาย
และเขาดูแลคนมากมาย และหาเลี้ยงพวกเขา
แต่เขานอนหลับลงได้ยังไง เวลานึกถึงวัยเด็กของเขา
พ่อของไทเลอร์ สมัยก่อนเขาเป็นคนรุนแรง
เขาเป็นคนจริงจังน่ะ
ไม่ค่อยหัวเราะ ไม่ค่อยเห็นอะไรเป็นเรื่องตลก
เขาเป็นคนแข็งแรง ทำงานหนัก
แต่เขาก็เป็นคนสันโดษที่ขี้โมโหจริงๆ
เข้มงวดมากน่ะ
เรียนจบประถมสาม มาจากชนบท
และเขาใช้ชีวิตด้วยการทำงานหนัก
เขาเลิกงานบ่ายสาม ถึงบ้านบ่ายสามครึ่ง
มีร้านค้าอยู่ใกล้ๆ ห่างไปไม่ถึงครึ่งช่วงถนน
และเขาจะซื้อเบียร์เป็นลังๆ
แต่เขาจะดื่มเบียร์ทุกวัน
ทันทีที่รถเข้ามาจอด เรารู้ว่าจะเกิดเรื่อง
เขาจะโดดลงจากรถ กับเบียร์ลังละ 24 ขวด
เขาจะดื่มทั้งหมดนั่น จนกว่าจะมีใครมาที่นี่
และเขาจะอาละวาด
และสำหรับจูเนียร์... สำหรับไทเลอร์ โทษทีครับ
สำหรับไทเลอร์ เขาถูกทำร้ายรุนแรงกว่าคนอื่นๆ
ครั้งนึง ตอนเรายังเด็กมากๆ และเขาเฆี่ยนไทเลอร์อย่างแรง
จนเลือดท่วมเต็มหลัง
เขาวิ่งออกจากบ้านเลย ตอนนั้นเขายังเด็ก
เขาวิ่งออกจากบ้าน เลี้ยวมาทางบ้านเรา
แล้วแม่เราก็ถาม "อะไรเนี่ย นี่ฝีมือใคร"
มีรอยเฆี่ยนรอยใหญ่ๆ บนหลังเขา
ยาวประมาณนี้ หนาขนาดนี้ หรือบวมเท่านี้
นั่นหลานชายฉันนะ เขายังเด็กอยู่เลย ตอนนั้นเขายังเด็กมาก
น้าเจอร์รี่ น้องสาวของแม็กซีน
สักเจ็ดหรือแปดขวบ เขายังเด็กอยู่
แม่ปกป้องเราอย่างจริงจัง ทั้งหลานสาว หลานชาย ลูกๆ เธอ
ราวกับแม่สิงโตเลยก็ว่าได้
แม่ปกป้องเราไม่ว่ายังไงก็ตาม
ถ้าหมีตัวใหญ่จอมวายร้ายบุกมา แม่ก็จะสู้กับหมี
ฉันเลยสติแตก
ฉันไปหยิบปืน
เราเดินอ้อมหัวมุมมา แม่ลากเราทุกคนมาด้วย
เราใส่กางเกงในตัวเล็กๆ
กางเกงในสีขาวตัวเล็กๆ และเราก็ร้องไห้
เห็นเขาอยู่ที่ระเบียง กำลังดื่มเบียร์ตามปกติ
ฉันถามเขาว่าทำไมต้องเฆี่ยนหลังลูกแบบนั้น
เขาบอกฉันไม่ให้ยุ่งเรื่องของเขา
เขาไม่น่าพูดแบบนั้น
แม่ยกปืนขึ้นจะยิงเขา แต่พ่อก็ปัดปืนออก
มันน่ากลัวมาก เพราะว่า... ผมมองแม่แบบว่า "ให้ตายสิ"
แม่กำลังจะยิงลุงเอ็มมิตต์นะ
แล้วเขาก็ไม่ได้ตอบโต้แม่
เขายอมฟังแม่
แม้แต่ตอนเมาไม่รู้เรื่อง เขาก็ยอมฟังแม่
เพราะเขาจำปืนกระบอกนั้นได้
นั่นไม่ใช่ช่วงเวลาที่น่าภูมิใจของฉัน แต่มันเจ็บปวดมากๆ
ฉันทนไม่ได้จริงๆ เพราะฉันก็ทำโทษลูกด้วย
แต่จะไม่มีลูกคนไหนของฉัน บอกคุณว่าพวกเขาถูกทุบตีแบบนั้น
ไม่เลย ไม่เด็ดขาด
คุณทำได้ยังไงเมื่อคุณรักลูกของคุณ
คุณทำแบบนั้นได้ยังไง หัวใจคุณยอมให้คุณทำได้ยังไง
ฉันไม่เข้าใจเรื่องนั้นเลย แต่มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องเข้าใจ
ฉันเพิ่งได้ยินเรื่องนี้ครั้งแรกเมื่อคืนนี้
ตอนที่คุยกับพวกโปรดิวเซอร์
ว่าครั้งนึงคุณเคยถูกทุบตีอย่างรุนแรง จนคุณหมดสติ
ผมจำได้ว่าจับรั้วตาข่ายไว้
และผมจับมันแน่นมากจนเลือดท่วมมือ ตอนที่เขาฟาดผม
- และผมจับ... - ว้าว
แค่พยายามยึดไว้สุดชีวิต
ในใจผมเดือดดาลสุดๆ
ผมเห็นตัวเองวิ่งหนีไปจากผม
- ว้าว - และผมเรียกเด็กคนนั้น...
ผมเรียกเด็กคนนั้นกลับมาหาผมไม่ได้
ผมทำให้ตัวเองกลับมาหาผมไม่ได้
มันรุนแรงจนคุณกรีดข้อมือตัวเอง เมื่อตอนเด็ก
ครับ
ครับ ผมอยากฆ่าตัวตาย
เพราะผมคิดว่า "จะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร"
การมีเรื่องบอบช้ำทางใจที่รุนแรงขนาดนี้ ในตอนเด็ก สำหรับผม
ผมสร้างพื้นที่ในใจที่เป็นจริงขึ้นมาได้
ระหว่างที่เกิดเรื่องต่างๆ ขึ้นกับผม ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม
จะเป็นตอนที่พ่อตะคอกใส่
หรือผมถูกล่วงละเมิด หรือถูกสัมผัสอย่างไม่เหมาะสม
ผมจะเข้าไปยังสถานที่อื่นที่อยู่ในใจ
หนึ่งในที่เหล่านั้นที่ผมหนีไปคือสนามแห่งนี้
และผมมองเห็นนก ต้นไม้ ทุ่งหญ้า
ได้ยินเสียงคนพูดคุยกัน
เห็นบ้านเห็นรถของพวกเขา
และรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างปลั๊กไฟบนผนัง
สิ่งที่เสียบปลั๊กอยู่
ไอน้ำจากกาแฟ
ผมมองเห็นสิ่งเหล่านี้อยู่ในหัว
โลกนั้นเจิดจ้าชัดเจน ทั้งงดงามและปลอดโปร่ง
สถานที่ที่ผมคิดว่าปลอดภัย และสงบสุขนั้นมีอยู่จริงๆ
และผมก็ไปที่นั่น
และผมไม่อยากกลับออกมา
ผมไม่อยากดึงสติกลับมา หลังจากเรื่องเลวร้ายจบลง
ประสาทสัมผัสที่ชัดเจนขึ้น จะส่งผมไปยังช่วงเวลาเหล่านี้
วิธีที่เขาถูกทรมานเมื่อตอนยังเด็ก นั่นคือการทรมาน
และการรู้ว่าเขาสามารถ แยกจิตไปอยู่ในจินตนาการของเขาได้
โดยไม่เสียสติ
เพราะสำหรับเด็กมากมาย ที่ถูกปฏิบัติอย่างเลวร้ายเหมือนเขา
โดยเฉพาะจากคนในสถานะพ่อ
พวกเขามีความผิดปกติทางบุคลิกภาพ และพวกเขาแยกจิตสำนึกไปอย่างสิ้นเชิง
ไม่ใช่แค่ในแง่ของจินตนาการ แต่ในแง่ของบุคลิกภาพด้วย...
โอปราห์ วินฟรีย์ ผู้นำสื่อระดับโลก
เพื่ออดทนต่อการทรมาน อดทนต่อความเจ็บปวด
อดทนต่อการไม่รู้อยู่ตลอดเวลา ว่าจะโดนทำร้ายเมื่อไหร่
หรือมันจะรุนแรงแค่ไหน แต่คุณรู้ว่ามันจะรุนแรง
ความสามารถของเขาในการเข้าถึงผู้คน
เพราะเขามีประสบการณ์ ที่ได้ผ่านมาจริงๆ ไม่ใช่แค่พูดถึง
ดังนั้นเขาจึงคุยกับคนอื่นๆ ที่เคยถูกทารุณได้ทุกคน
หรือเคยแบกรับภาระ หรือเคยต่อสู้ดิ้นรนและเจอวิกฤตใดๆ
ตอนสมัยเด็ก ตอนเป็นผู้ใหญ่
เขาคือหนึ่งในคนพวกนั้น
ที่เปลี่ยนความเจ็บปวด ให้เป็นพลังที่แท้จริงได้
และเขาคงไม่เป็นเขาในทุกวันนี้ เขาคงไม่มีความมั่งคั่ง
ชื่อเสียง และความสามารถ ให้บอกเล่าเรื่องราว
ในแบบที่เขาสามารถ
กระทบใจชุมชน ชาวแอฟริกันอเมริกันได้โดยเฉพาะ
ถ้าเขาไม่ได้ผ่านความเจ็บปวดนั้นมา
คนถามว่า "คุณเขียนบท 20 เรื่อง ในสองอาทิตย์ได้ยังไง"
ผมเข้าถึงที่แห่งนั้นได้
และเห็นโลกนั้นและได้ยินเสียงพวกนั้น และมันก็พรั่งพรูออกมา
สิ่งที่บางคนคิดว่าพิลึกหรือแปลกประหลาด
สำหรับผม มันเป็นแค่ ความสามารถให้เข้าถึงที่แห่งหนึ่ง
ที่ผมสร้างขึ้นสมัยเด็ก เพื่อช่วยผมทำใจ และตอนนี้มันเป็นสิ่งที่
คอยหล่อเลี้ยงหลายสิ่งหลายอย่าง ที่ผมทำอยู่ในวงการนี้
ดังนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างพบหนทาง ให้ทำงานร่วมกันเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดี
การเขียนบันทึก คือหนทางระบายออกสำหรับเขา
เขาได้วิธีนั้นมาจากโอปราห์
เขาเคยพูดถึงเธอบ่อยๆ ในช่วงแรกๆ
เอลวิน รอส เพื่อนสมัยเด็ก นักแต่งเพลง
และพูดว่าสักวันเขาจะได้เจอเธอ
บอกว่า "สักวันฉันจะได้เจอโอปราห์
"สักวันเราจะเป็นเพื่อนกัน รู้ไหม
"สักวันฉันจะมีรายการทีวีของตัวเอง"
เขาได้แรงบันดาลใจอย่างยิ่งจากตอนนั้น
ที่เธอพูดถึงการเขียนบันทึก และจดสิ่งต่างๆ ลงไป
เคลีห์ โธมัส มอร์แกน พีอาร์ของไทเลอร์
ฉันว่าเขาพบวิธีเยียวยา ในเรื่องนั้น และได้ระบายออก
และนั่นคือจุดกำเนิดของเรื่องราว เรื่องแรก บทละครเรื่องแรก
ฉันชอบที่คนที่เป็นแรงบันดาลใจให้เขา และคนที่เขานับถือ
และคนที่เหมือนจะดู... ไกลเกินเอื้อม
ได้กลายมาเป็น เพื่อนสนิทที่สุดคนหนึ่งของเขา
แต่เขาก็เคยพูดถึง วิธีที่เธอทำธุรกิจอยู่บ่อยๆ ด้วย
ผมมองเขาเดินออกจากสถานีใหญ่ๆ
เพราะพวกนั้นไม่ยอมทำตามวิธีเขา
เขามีสูตรเฉพาะตัว
แต่ต้องมองย้อนกลับไปที่ศรัทธาของเขา และสิ่งที่พระเจ้าบอกเขา
"นี่คือสิ่งที่เรามอบให้เจ้าทำ
"จงอดทนและมุ่งมั่นเอาไว้"
และนั่นคือสิ่งที่เขาทำ
ไทเลอร์ คุณเป็นผู้มีวิสัยทัศน์ที่ยอดเยี่ยม
ที่สะท้อนถึงความฝันแท้จริง ของชาวแอฟริกันอเมริกัน
ฉันรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง
ที่ได้มอบรางวัลบีอีทีอัลติเมทไอคอน ประจำปี 2019
ให้แก่เพื่อนรักของฉัน คุณไทเลอร์ เพอร์รี่
ผมอดนึกถึงแม่ไม่ได้
ผมจำได้ว่าตอนเด็กๆ ราวๆ ห้าขวบ
แม่พาผมไปที่โครงการบ้านเอื้ออาทร
ที่แม่ไปเล่นไพ่กับพวกผู้หญิงในคืนวันศุกร์
ผู้หญิงเหล่านี้จบการศึกษา ไม่สูงไปกว่าชั้นมัธยมปลาย
แต่พวกเธอเป็นผู้หญิงผิวดำที่ฉลาด
ผู้หญิงผิวดำที่ทรงพลัง
พวกเธอมีเรื่องเล่าที่น่าทึ่ง
และผมก็เป็นเด็กห้าขวบที่นั่งอยู่บนพื้น
เล่นรถของเล่น ฟังพวกเธอคุยกันเรื่องผู้ชายของพวกเธอ
ความสัมพันธ์ และความเจ็บปวดของพวกเธอ
เมื่อใครสักคนเริ่มเศร้า อีกคนก็จะยิงมุกตลก
แล้วทุกคนก็เริ่มหัวเราะกัน
ผมไม่รู้ว่าผมอยู่ใน ห้องเรียนชั้นยอดของชีวิต
ผมจะกลับบ้าน แล้วพ่อก็จะทุบตีแม่ผม
ทำอะไรต่างๆ พูดอะไรต่างๆ นานา
เขาจะออกจากห้อง และผมก็เดินเข้าไป แล้วเลียนแบบผู้หญิงสักคนในนั้น
แล้วแม่ก็จะเริ่มหัวเราะ
มีพลังอยู่ในสิ่งนั้นที่ตอนนั้นผมไม่เข้าใจ
ผมสร้างหนังสิบเรื่องแรก เกี่ยวกับแม่โดยไม่รู้ตัว
เพราะอยากให้แม่รู้ว่าแม่มีค่าพอ
อยากให้ผู้หญิงผิวดำรู้ว่าคุณมีค่าพอ
คุณพิเศษ คุณทรงพลัง คุณยอดเยี่ยม
ตอนฉันมีไทเลอร์ หรือที่ฉันเรียกเขาว่า "จูเนียร์" เอ็มมิตต์ เพอร์รี่ จูเนียร์
เขาเป็นลูกชายคนเดียวของฉัน อยู่สิบปี แน่นอนว่าฉันตามใจเขาสุดๆ
ฉันอาบน้ำให้เขาวันละสามสี่รอบ
ฉันจับเขาสวมชุดเอี๊ยมตัวเล็กๆ
ฉันคิดว่าเขาใส่แล้วน่ารักมาก
แล้วเขาก็โตขึ้นเป็นเด็กที่น่ารักอ่อนโยน
แม็กซีน เพอร์รี่ แม่ของไทเลอร์
เขาน่ารักมากๆ
รู้ไหม เอ็มมิตต์ จูเนียร์...
มันก็แค่ชื่อที่ต่างกัน
ไทเลอร์ได้นิสัยของทั้งคู่
เขามีความอ่อนน้อม ความรัก ความสง่างาม ความสงบแบบแม่
แต่มีความกระตือรือร้น มีจริยธรรมในการทำงานแบบพ่อ
เขาแค่ไม่ได้เฮงซวยเหมือนพ่อ
ไม่ได้จะดูหมิ่นลุงเอ็มมิตต์นะ ผมรักเขา
แต่เขาเป็นคนเฮงซวย
เขาเฮงซวยจริงๆ
เขาจะได้ดูสารคดีนะ ผมจะเผชิญหน้าเขา
ตอนนี้ผมโตแล้ว แต่ตอนนั้นเขาโคตรสารเลว
แต่ตอนที่คุณยังเด็ก ก็จะมีหมาป่าตัวใหญ่ใจร้าย
แต่เมื่อคุณโตขึ้น คุณก็เผชิญหน้ากับหมาป่าตัวใหญ่ใจร้าย
และนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับไทเลอร์
เมื่อเขาโตขึ้น เขาก็บอกว่า "พ่อจะไม่ทำร้ายผมอีกต่อไป
"พ่อจะไม่เหยียบย่ำผมอีกต่อไป"
รู้ไหม ผมนึกถึงแม่ผมนะ
และผมนึกถึงการตัดสินแม่ ด้วยแนวคิดในศตวรรษที่ 21
และการที่เธอยังอยู่กับชายคนนี้
แต่คุณยายตายตอนแม่อายุ 13
ชายคนนี้แต่งงานกับแม่ตอนแม่อายุ 17
แม่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกนี้เลย
แม่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชีวิต
และคนเพียงคนเดียวที่ดูแลแม่ และทุกอย่างที่แม่รู้
ทุกอย่างที่แม่ถูกสอนมาคือ ถ้าเขาจ่ายค่าน้ำค่าไฟ คุณก็ได้คนดี
แม่จึงอยู่กับสิ่งที่แม่รู้
เราแต่งงานกันในปี 1963
เราย้ายไปนิวออร์ลีนส์
โอเค
แล้วฉันก็มียูลันดา จากนั้นก็เมลวาต่อทันที
ไม่มีสมองเท่าไหร่ แค่ตั้งท้องเฉยๆ
ทั้งยังเด็กและโง่เง่า และ...
แม่มีพี่สาวผมตอนอายุ 18 พี่สาวอีกคน ตอน 19 มีผมตอน 24 และนี่คือเรา
แม่เป็นผู้หญิงผิวดำลูกสามในลุยเซียนา
จะให้แม่ทำอะไรล่ะ
จะให้แม่ทำงานอะไรเพื่อหาเลี้ยงเรา
จะให้แม่ทำอะไร
แม่จึงอยู่กับเขา
และผมไม่ตัดสินแม่เลยสักนิด
เพราะความเจ็บปวด และความโหดร้ายที่แม่ผจญมา
แค่เพื่ออยู่รอดและรักษาความสงบสุข
และยิ่งไปกว่านั้น แม่รักเขา
ไม่รู้ว่ายังไงหรือทำไม แต่ผมรู้ว่าแม่รักเขา
แม่รักเขาจนวันที่แม่ตาย
ผมว่าการที่แม่เก็บกดทุกอย่างไว้
เก็บทุกอารมณ์เอาไว้ ไม่เคยเศร้าให้คนอื่นเห็น
แค่ยิ้มแย้มมีความสุขอยู่เสมอ และต้องการความสงบอยู่เสมอ
อยากให้พ่อผมยิ้มแย้มอยู่เสมอ
แม่จะสั่งให้ผมเข้าไปในห้อง เพื่อทักทายเขาเวลาผมไม่อยากไป
พอเขาเดินเข้าห้อง ผมก็เดินหนี
ผมจำได้ว่าถามแม่ว่า "เขาใช่พ่อผมหรือเปล่า"
เพราะผมไม่เข้าใจเลยว่า ชายคนนี้จะมองผม
และเกลียดผมเข้าไส้ขนาดนี้ได้ยังไง
เขาเกลียดชังรุนแรงมาก
แค่ความน่ากลัวในเรื่องนั้น...
ความเกลียดชังที่ร้ายกาจ
เร็วเข้า ท่านผู้เหนื่อยล้า
ผมเชื่อว่ามีพยานอยู่ที่นี่ในคืนนี้...
ผมรับมือยังไงน่ะเหรอ
เอาละ ฟังนะ
ถ้าพระเจ้าไม่ได้มอบอะไรอย่างอื่นให้ผม
พระองค์ก็มอบแม่ที่พาผมเข้าโบสถ์ แม่ที่สวดภาวนาและเชื่อมั่น
ผมรู้ว่าเขาใช่
ผมกลายเป็นบาทหลวง ของไทเลอร์ตอนวัยรุ่น
บิชอปพอล มอร์ตัน บาทหลวงของไทเลอร์สมัยเด็ก
จึงเหมือนพระเจ้าเชื่อมโยงผมกับเขา เพราะความเจ็บปวดของเขา
โบสถ์เกรทเตอร์ เซนต์สตีเฟน
ความรู้สึกของชุมชนและความศรัทธา
และความเชื่อมั่น พาผมผ่านพ้น ช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดบางช่วงมาได้
ขณะเติบโตมาจนเป็นวัยรุ่น
ในการพยายามเข้าใจตัวตนของตัวเอง
สิ่งที่ผมอยากเป็นในชีวิต
ทุกอย่างเกี่ยวพันกันอยู่ในโบสถ์
โบสถ์เกรทเตอร์ เซนต์สตีเฟน นิวออร์ลีนส์
ถ้าคุณโตมาในบ้านที่นับถือคริสต์ โดยเฉพาะในย่านคนดำทางใต้
ชีวิตส่วนใหญ่ของคุณ จะวนเวียนอยู่กับโบสถ์
ในการค้นหาศิลปะ เมื่อเรแกนตัดงบศิลปะในยุค 80
ก็เป็นละครในโบสถ์
กับโรงละครชุมชน ที่อนุรักษ์ศิลปะไว้ให้เด็กๆ...
คิลเลอร์ ไมค์
ที่อาจจะไม่มีทางเข้าถึง ในโรงเรียนรัฐได้อีกต่อไป
ระหว่างโตมาในนิวออร์ลีนส์ ไทเลอร์กับผมเข้าโบสถ์ที่เดียวกัน
ซึ่งก็คือโบสถ์แบ๊บติสต์ เกรทเตอร์ เซนต์สตีเฟน
โบสถ์แบ๊บติสต์มีคณะประสานเสียง เต็มรูปแบบในนิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา
เกรทเตอร์ เซนต์สตีเฟน เป็นสถานที่จัดงานของเมืองในสมัยนั้น
มันจึงแทบจะเป็นที่ระบายออก สำหรับชาวคริสต์
ผู้คนทุกประเภทไปที่โบสถ์นั้น
มันทำหน้าที่เป็นโบสถ์ประจำเมือง
ผมเป็นนักดนตรี นักคีย์บอร์ดแถวล่าง
ผมเคยชอบพูด
และไทเลอร์อยู่ในคณะประสานเสียง
การเข้าโบสถ์เกรทเตอร์ เซนต์สตีเฟน เป็นเรื่องใหญ่ทีเดียว
การอยู่ในคณะประสานเสียง เป็นเรื่องใหญ่ยิ่งกว่านั้น
คุณตาของผมเป็นศาสนาจารย์
คุณทวดของผมเป็นศาสนาจารย์ พ่อของท่านก็เป็นศาสนาจารย์
เรามีศาสนาจารย์ในตระกูลของแม่ ย้อนไปได้จนถึงสมัยที่มีทาส
ดังนั้นโบสถ์แห่งนั้น ความศรัทธา พระเจ้าอยู่ในสายเลือดผม
อยู่ในดีเอ็นเอผม
เขาเป็น...
เขาเป็นผู้นำมาตลอด
ผมรู้ว่าคนมากมายอาจจะไม่รู้เรื่องนี้
แต่ไทเลอร์ตอนวัยรุ่น
กำลังจะได้เป็นนักเทศน์
ผมเข้าโรงเรียนศาสนา ศึกษาและเรียนรู้ไบเบิลมากขึ้น
ถึงเวลาให้ผมขึ้นเทศน์ครั้งแรก
ในคณะสงฆ์ของเรา คุณต้องขึ้นเทศน์ทดสอบ
คุณต้องอ่อนน้อมถ่อมตนจริงๆ คุณต้อง...
มันเป็นสถานการณ์ที่เคร่งเครียด เมื่อคุณยืนอยู่ตรงนั้น
"โอเค ผมจะเอ่ยถึงคำพูด ที่คุณควรเผยแพร่
"ผมอยากให้คุณเผยแพร่"
ป้าเธลม่าของผมอยู่ที่นั่น แม่ผมอยู่ที่นั่น
ทุกคนภูมิใจมาก เพราะผมขึ้นเทศน์ครั้งแรกอยู่ตรงนั้น
"และโนอาห์ได้กระทำตามทุกสิ่ง ที่พระเจ้าทรงบัญชาแก่ท่าน"
ผมนั่งอยู่ตรงนั้นเพื่อฟังเขาทดสอบ
เขาลุกขึ้น กล่าวขอบคุณผม กล่าวขอบคุณโบสถ์
จากนั้นก็ว่า "ฟังนะพวก พวกคุณแค่..."
แล้วคนก็พากันขำตกเก้าอี้
ผมบอก "นี่ เธอไม่ควรทำแบบนั้น
"นี่เป็นเวลาสำคัญนะ
"เธอต้องผ่านการทดสอบ"
คุณโนอาห์ ข้านึกว่าท่านบอกว่าฝนจะตก
และพอมันจบลง เขาก็มายืนหลังผมแล้วพูดต่อหน้าทุกคน
"รู้ไหม ถ้าพระเจ้าเรียกเธอ พระองค์จะถือว่าเธอมีคุณสมบัติ...
"แต่บางครั้งเธอก็ไม่มีคุณสมบัติ"
ผมหยุดเขาไว้ตั้งแต่ต้น
ผมบอก "ไม่ๆ เธอถูกลิขิตมาให้ทำอย่างอื่น"
ต่อหน้าป้าผม ต่อหน้าทุกคน
ผมเสียใจมาก
ระหว่างที่ผมพยายามคิดให้ออกว่า
ผมจะทำยังไงกับสิ่งนี้
การ "ลิขิต" ที่ว่านี้
ผมก็ได้ยินเสียงนั้นบอกว่า
"เราจะพาเจ้าไปที่อื่น เพื่อพูดกับคนมากกว่านี้"
ตอนนั้นผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร ไม่รู้ว่าจะทำได้ยังไง
และนั่นคือส่วนที่น่าหงุดหงิดที่สุด
ของชีวิตและอาชีพช่วงแรกของผม
ฟังนะ ผมมีพ่อที่บอกว่าผมเป็นไอ้โง่
ผมจะไม่มีวันเป็นอะไรได้ทั้งนั้น ผมคือเศษสวะ
ผมมันงี่เง่า ทุกๆ วันในชีวิต
ผมไม่เคยคิดว่า คนจะอยากเห็นผมทำอะไรจริงๆ
เห็นหรือเคารพผมในฐานะนักแสดง
แล้วยังมีคนขาวที่ควบคุมทุกส่วนในนั้น
ผมคิดว่านั่นไม่มีทางเป็นไปได้ ไม่ใช่ทางเลือกด้วยซ้ำ
ผมจำได้ตอนอยู่ในคณะประสานเสียง
และแสดงละคร เกี่ยวกับสัตว์ต่างๆ ในเรือกับโนอาห์
ผมจำเรื่องนั้นได้ ผมจำได้ว่ายืนอยู่ตรงนั้น
นี่คือช่วงเวลาสำคัญให้ผมแจ้งเกิด
เพราะผมมีบทสองประโยค ต่อหน้าคนทั้งโบสถ์
- เราต้องการฝน - เดี๋ยวก่อนๆ น้องสาว
ข้าอยากรู้ว่า เจ้าสร้างเรือยักษ์นั่นเพื่ออะไร
พระเจ้าจะเก็บรองเท้าไว้ในนั้นหรือไง
ในเมื่อเจ้านำทุกอย่างไปเป็นคู่
มีน้ำหอมปรับอากาศสองอัน เพราะข้ารู้ว่าเจ้าต้องใช้
เขาเชื่อมโยงกับผู้คนได้
- เราต้องการฝน - เราต้องการฝน
เราต้องการฝน
ฝนจงตก ฝนจงตก
ผมว่านั่นคือสิ่งที่ผลักดันเขา
- ฝนจงโปรยปราย - ฝน
ฝนจงโปรยปรายใส่ฉัน
ฝน ฝน ฝน
ฝนโปรยปรายใส่ฉัน
ฝน ฝน ฝน
ไทเลอร์ เพอร์รี่ ผู้กำกับ นักเขียน
ขอบอกเลยนะ
นิวออร์ลีนส์ไม่สนับสนุนไทเลอร์เท่าไหร่นัก
เขาต้องไปจากที่นี่
เขารักเมืองนี้ อย่าเข้าใจผมผิด
เขารักเมืองนี้ จริงๆ นะ
แต่เมืองนี้ไม่ได้ผลิตไทเลอร์ เพอร์รี่
เข้าใจไหม
แอตแลนตาผลิตไทเลอร์ เพอร์รี่
ในยุค 90 มีการอพยพครั้งใหญ่
คนผิวดำทุกคนย้ายไปอยู่แอตแลนตา
ตอนอายุยี่สิบกว่าๆ ผมขนสมบัติทุกอย่างที่มี
ซึ่งก็ไม่มีอะไรเลย ขึ้นรถฮุนไดแล้วขับไปแอตแลนตา
แอตแลนตา นครศักดิ์สิทธิ์ของคนดำแห่งแดนใต้
การย้ายไปแอตแลนตาคือตัวอย่าง ที่ยิ่งใหญ่ให้ผมเข้าใจสิ่งที่ผมอาจเป็นได้
ชนชั้นกลางผิวดำรูปแบบใหม่
ผมเห็นคนผิวดำอยู่ดีกินดี
และนั่นไม่ใช่สิ่งที่เรามี ในฐานะคนผิวดำในนิวออร์ลีนส์
มีแต่ยาเสพติด แก๊งโจร การข่มขืน การฆาตกรรม เรื่องโหดร้ายน่ากลัว
และการออกมาจากที่นั่นมาที่แอตแลนตา
ที่พวกพ่อค้ายาในความคิดผม
ถูกแทนที่ด้วยหมอกับทนายผิวดำ
ที่ที่คนในละแวกบ้าน มีกินมีใช้มากกว่าที่จำเป็น
และรู้สึกว่าพวกเขาคู่ควรกับมัน
มันแบบว่า "โห ที่นี่สวรรค์ชัดๆ"
เมืองแห่งนี้มีแรงกระตุ้น ให้คนผิวดำเจริญรุ่งเรือง
เรื่องนี้ทำให้ผมตาสว่าง
ว่าผมก็คู่ควรกับมันเช่นกัน
เพราะผมก็เก่งพอๆ กับคนอื่นๆ
ผมจึงมาที่นี่เพื่อสิ่งที่เด็กผิวดำสมัยนั้น เรียกว่าเทศกาลฟรีกนิก
ซึ่งก็คือปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ
แต่พอผมเห็นคนอยู่ดีกินดี ผมก็รู้ว่าแอตแลนตาจะเป็นบ้านของผม
ได้เห็นความหวังอยู่รอบตัว
นั่นคือสิ่งที่เมืองนี้ ที่รัฐนี้เสนอให้ผม
ผมทำงานทุกที่ที่ทำได้ เก็บเงินได้มากพอ
จนเช่าโรงละครโฟร์ทีนสตรีทเพลย์เฮาส์ และแสดงละครเรื่องแรก
ผมย้ายไปแอตแลนตาหลายปีต่อมา
แล้วเขาก็เดินมาหาผม ในวันอาทิตย์นึงหลังออกจากโบสถ์
ถามว่า "จำฉันจากนิวออร์ลีนส์ได้ไหม"
ผมตอบ "จำได้สิ"
เขาบอก "ฉันจะทำละครเรื่องนี้ ชื่อ ไอโนว์ไอฟ์บีนเชนจ์"
ผมว่า "นั่นเรื่องเดิมที่เจ๊งไปไม่ใช่เหรอ"
"ไอโนว์ไอฟ์บีนเชนจ์"
เขาบอก "เราเอากลับมาทำใหม่ และฉันเสียผู้กำกับดนตรีไป"
ผมเช่าโรงละครชื่อ โฟร์ทีนสตรีทเพลย์เฮาส์เพื่อแสดงเรื่องนี้
เพราะผมคิดว่าคนจะมาดู
เราซ้อมละครกันอยู่
มันเป็นโรงละครขนาด 200 ที่นั่ง
ผมคอยดูยอดขายตั๋วทุกวัน
พวกเขาบอกว่า "อ๋อ วันนี้ขายได้ที่นึง"
เหลือเวลาอีกสองอาทิตย์
"อ๋อ ขายได้สี่ที่"
"โอเค"
ผมไม่รู้ว่าผมคิดบ้าอะไรอยู่
ว่าคนจะออกมาดูละคร
ในสุดสัปดาห์ฉลองวันชาติ
ไอโนว์ไอฟ์บีนเชนจ์ วิดีโอ
คืนนี้ ชายหนุ่มคนนี้ที่เขียนบทละครเรื่องนี้
และนักแสดงที่ยอดเยี่ยมเหล่านี้
พวกเขามาที่นี่เพื่อทำให้เราเข้าใจลึกซึ้ง
ถึงประสบการณ์ลำบากยากเข็ญ ที่เราเคยผจญในชีวิตของเรา
เราบางคนเคยเจอพายุมาบ่อยๆ...
ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์ "ไอโนว์ไอฟ์บีนเชนจ์" รอบสุดท้าย
เรื่องของผู้รอดชีวิต จากการละเมิดทางเพศสมัยเด็ก
และปัญหาที่ยังหลงเหลือ จากเรื่องนั้นในชีวิตพวกเขา
มันเล่าเรื่องราวที่เป็นส่วนตัวมาก จนทำให้เข้าถึงได้จริงๆ
ศ.ดร.คีธ คอร์สัน อาจารย์วิชาภาพยนตร์
ถ้าคุณดูสถิติ
ว่ามีคนมากมายแค่ไหนที่เคยถูก ล่วงละเมิดทางเพศและถูกละเมิดสมัยเด็ก
มันเป็นเรื่องที่ถูกพูดถึงไม่มากนัก
แต่มันเป็นเรื่องที่คนมากมายต้องรับมือด้วย
การสรุปเรื่องนั้น ด้วยข้อความปลุกใจในตอนจบ
คุณก็เปลี่ยนแผลใจนี้ ให้กลายเป็นเรื่องดีได้
เพอร์รี่จึงมีไอเดียหลักที่เป็นแรงบันดาลใจ ได้อย่างสูงในละครเรื่องนี้
ผมจำเรื่องนี้ได้
และผมว่ามันยังคงถูกสานต่อ ในผลงานของเขา
มีผู้ชมประมาณ 30 คน
และผมนึกว่าจะเห็นคนดู 1,200 คน ในช่วงสุดสัปดาห์
นั่นเป็นเวลาที่ทำใจได้ยาก ได้รับบทเรียนที่แสนสาหัส
จากคนสามสิบคนที่นั่น
มีบางคนพูดว่า "ฉันว่าเรื่องนี้ดีนะ ฉันจะลงทุน"
ผมถาม "จริงเหรอ
"ผมจัดไฟได้ ผมจะประหยัดเงินนั่น
"ตกลง
"ผมขายขนมตอนช่วงพักได้ เพราะผมทำงานนั้นได้ด้วย
"แล้วผมก็กลับไปหลังเวที ให้มีเวลาแต่งตัวได้
"ขายขนม ติดตั้งไฟ
"และผมขับรถบรรทุกได้" ทั้งหมดนี่เพื่อประหยัดเงิน
เราถังแตกกัน จนเราเคยแบ่งเบอร์เกอร์กันกิน
เขาแบ่งไปครึ่งนึง ผมแบ่งมาอีกครึ่ง
เรากินมันฝรั่งทอดกัน
และแค่คุยกันเรื่องความฝันยิ่งใหญ่ของเขา
เราแบ่งเบอร์เกอร์กัน และเขาก็บอกผมว่าสักวันเขาจะรวย
เขาบอกว่า "เพื่อน มันคือประสบการณ์การเรียนรู้
"มันไม่ใช่ความล้มเหลว"
เขาเชื่อมั่นในตัวเอง
เขาเชื่อมั่นในโครงการของเขา และเขาอยากเผยแพร่ข้อความ
เขาจึงอดทนต่อความลำบาก
ผมหางานอื่นๆ ทำ ระหว่างแสดงละครไปด้วย
ผมเดินไปบอกเจ้านายว่า
"ผมขอลาหยุดไปแสดงละครเรื่องนี้"
แม่เช่ารถตู้มาให้ผมขับรับส่งนักแสดง
นั่นเป็นการแสดงที่เลวร้ายที่สุดในอาชีพผม
ผมยังฝันร้ายถึงมันอยู่เลย
ผมขนของทุกอย่างขึ้นรถ ขับไปที่สปาร์ทันเบิร์ก
สุดสัปดาห์นั้น มาตอนไหนไม่มา พายุเฮอริเคนดันเข้าตอนสุดสัปดาห์นั้น
ผมก็ยังแสดง
ไม่มีใครมาดู ผมเดินทางกลับ
ฝนตกหนัก ผมขับซิ่งสุดๆ
รถกระบะคันใหญ่ที่ใส่ของไว้เต็มกระบะ
และผมเหยียบคันเร่งจนมิด เพราะผมโกรธพระเจ้ามาก
ผมบอกว่า "ท่านบอกให้ผมทำสิ่งนี้
"ผมรู้ว่าผมได้ยินเสียงจากท่าน
"นี่มันอะไรกัน
"ทุกครั้งที่ผมก้าวออกมา แสดงละครพวกนี้ ท่านก็ทิ้งผม"
มันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า และก็แบบว่า "นี่ผมทำอะไรอยู่"
และผมก็ขับซิ่งมาก
ไม่แคร์ว่าจะอยู่หรือตาย
เมื่อใดก็ตามที่คุณกำลังจะเริ่มต้นใหม่ ก็จะมีพายุเสมอ
พายุคอยบอกอยู่เสมอว่า คุณโตเกินกว่าจะอยู่ที่เดิมแล้ว
แต่การได้ยินแม่บอกว่าละครจะไม่มีวันรุ่ง
ผมเสียใจมาก เพราะแม่คือกำลังใจหนึ่งเดียวของผม
ผมกลับบ้านไปบอกแม่ว่า ผมไม่ได้เงิน 300 มาจ่ายค่ารถตู้คันนั้น
เท่านั้นแหละ
"หมายความว่าไงที่ว่าแกหาเงินไม่ได้"
แม่สติแตกเลย
"เลิกซะเถอะ แกไม่มีวันรุ่งหรอก"
ผมไม่มีวันลืมเลย ผมนั่งน้ำตานอง
แม่อยู่บนโซฟาข้างหน้าผม เพราะแม่สูบบุหรี่อยู่
แม่แบบว่า "ฉันจะจ่ายค่า บัตรเครดิต 300 ดอลลาร์นี่ได้ยังไง
"เพราะแกมัวแต่ออกไปทำไอ้..."
และแม่สูบบุหรี่อยู่
ผมนั่งพิงโซฟาตอนที่แม่ด่า
และผมน้ำตาไหลเป็นทาง
แม่กำลังสูบบุหรี่ แล้วแม่ก็รู้สึกได้ว่า ช่วงไหนสักช่วงระหว่างที่แม่ด่าอยู่นั้น
แม่รู้สึกได้ว่าผมเงียบไป
แม่หันมาเห็นน้ำตาบนหน้าผม
แล้วแม่ก็น้ำตาคลอ
บอกว่า "ลูกรัก แม่ขอโทษ แม่แค่อยากให้ลูกมีงานทำ"
ผมกลับบ้านไปเจอจดหมายไล่ที่
และต้องออกไปอยู่ข้างถนน
หลังจากแสดงละครเวที รอบแล้วรอบเล่าอยู่เจ็ดปี
และมันก็ไม่ได้ผล ผมทำงานเพิ่มอีกงาน
ผมพูดอย่างสิ้นหวังว่า "โอเค พอกันที ฉันจะไม่ทำงานนี้แล้ว"
แล้วผมก็ได้รับสายจากโปรโมเตอร์ ที่บอกว่าพวกเขามีโอกาส
ให้จัดละครที่เฮาส์ ออฟ บลูส์ และอยากให้ผมแสดงอีกรอบ
ผมบอก "ไม่ ผมเลิกแล้ว ผมพอแล้ว"
ผมเริ่มคิด และได้ยินเสียงนั้น และภาวนา
ว่าผมควรไปแสดง
คราวนี้ผมไร้บ้าน เร่ร่อนข้างถนน
ผมไม่อยากทำแบบนั้นอีก
ผมรู้ว่าผมเลี้ยงตัวเอง ด้วยเงินจากงานนี้ได้
แต่เสียงนั้นก็ชัดเจนมาก
ผมเลยไปบอกเขาว่าผมลาออก
เราจะแสดงละคร
ผมคิดว่านี่จะเป็นเรื่องราวเดิมๆ อีก
ผมแค่อยากแสดงให้จบๆ ไป
ผมนั่งอยู่ในห้องแต่งตัวในคืนที่ต้องแสดง
แล้วพูดว่า "พระเจ้า พอกันที"
ตอนนั้นผมอายุ 28 และพูดว่า "ผมใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปไม่ได้
"ผมรู้ว่าท่านบอกให้ผมทำงานนี้ ผมรู้ว่าท่านพาผมมาที่นี่
"แต่ผมไม่ได้ยินเสียงท่าน เมื่อผมอยู่ในสถานการณ์พวกนี้
"ตอนที่ผมไม่มีเงินจ่ายค่าเช่า ค่าน้ำค่าไฟ
"ตอนผมมีเพื่อนกับครอบครัว
"ผมโทรไปขอเงิน 30 เหรียญ เพื่อให้มีกิน"
แต่ตอนที่พระเจ้าบอกอะไรกับคุณ
และคุณรู้ดีในจิตวิญญาณของคุณ คุณก็ต้องทำตามที่พระเจ้าบอก
สิ่งที่ผมทำก็คือ ผมพูดว่า "โอเค ผมจะไม่ทำอีกแล้ว พระเจ้า"
"และผมก็ยังได้ยินเสียง พูดกับผมเบาๆ ว่า 'เราคือพระเจ้า
"'เราจะบอกเจ้าว่าให้หยุดเมื่อไหร่ เจ้าอย่ามาบอกเราว่าจะหยุดเมื่อไหร่'"
ผมลุกขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง และมีคนต่อแถวยาวอ้อมมุมตึก
ในความหนาว รอเข้าไปในโรงละคร แทเบอร์นาเคิลที่เคยเป็นเฮาส์ ออฟ บลูส์
ละครเริ่มขึ้น ผมเดินออกไปบนเวที คนเต็มทุกที่นั่ง
คนดูขำทุกมุก ฮาทุกประโยค
พวกเขาชอบมัน พวกเขาขำตัวโยนอยู่บนเก้าอี้
ผมเดินออกมาโค้งลาตอนจบ ทุกคนยืนขึ้นปรบมือ
ฝุ่นกระจายลงมาจากคานหลังคาเลยจริงๆ
เพราะเสียงดังกึกก้องในนั้น
ชีวิตผมแปรเปลี่ยนไปในวินาทีนั้น มันเปลี่ยนไปในวินาทีนั้น
ผมได้รับโทรศัพท์ จากโปรโมเตอร์ระดับชาติว่า
"เราอยากพาคุณ ไปที่ฟ็อกซ์เธียเตอร์สัปดาห์หน้า"
โรงละคร 4,500 ที่นั่ง ผมว่าเราแสดง สามหรือสี่รอบ ขายตั๋วหมดเกลี้ยง
มันคือจุดเริ่มต้น ของสิ่งที่ผมไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจ
เพราะผมมีแต่เรื่องแง่ลบมาตลอดในชีวิต
ผมเจอแต่คนคอยบอกว่า ผมจะไม่มีวันทำอะไรได้
ไม่มีใครบอกว่าผมจะทำอะไรได้บ้าง
แล้วตอนนี้จู่ๆ ผมก็ประสบความสำเร็จเป็นครั้งแรก
ไทเลอร์ เพอร์รี่ ไอโนว์ไอฟ์บีนเชนจ์ เดอะ กอสเปล มิวสิคัล
และละครก็ยิ่งใหญ่ยอดเยี่ยมกว่าที่เคย
ฉากใหม่ ไฟใหม่ เสียงใหม่
มันอลังการมาก
ที่จริงผมจะออกจากเรื่องนี้ ไปแสดงเรื่องใหม่
ชื่อว่า ไอแคนดูแบดออลบายมายเซลฟ์
โอเค แล้วคุณเล่นเรื่องนี้ด้วยไหมคะ
ใช่ครับ
ผมรับบทผู้หญิงวัย 68 ชื่อมาเดีย
ผู้หญิงวัย 68 เหรอ
"ไอแคนดูแบดออลบายมายเซลฟ์"
ผมจะให้ตัวละครมาเดียมีบทเล็กๆ
ออกมาแค่แป๊บเดียว อยู่บนเวทีสักห้านาที ทำให้คนหัวเราะแล้วเดินออกไป
ฉันไม่ติดค้างอะไรคุณทั้งนั้น
เขาเริ่มจากบทแด๊ดดี้โจ ในเรื่อง ไอโนว์ไอฟ์บีนเชนจ์
จากนั้นก็เปลี่ยนไปรับบทมาเดีย
เราแสดงที่แรกในชิคาโก
มาเดียกับศิลปินอีกคนควรจะอยู่ในเรื่อง
ขายตั๋วทุกที่นั่งในชิคาโกให้เธออยู่ที่นั่น
แต่เธอไม่โผล่มา
คนทั้งหมดนี้มาดูเธอ แต่เธอไม่โผล่มา
มันน่ากลัวมาก
ผมต้องขึ้นเวทีไปแสดงบทของมาเดีย และบทของเธอ
แต่ผู้ชมทำหน้าแบบว่า "ล้อกันเล่นหรือไง"
ใครก็ได้บอกทีว่าเกิดอะไรขึ้น
ผมมองเขาแล้วพูดว่า "ยังกับเราเพิ่งจะแพ้ซูเปอร์โบวล์เลย"
ผมซาบซึ้งในความอดทนของคุณ
เพราะผมรู้ว่างานนี้ลำบาก
ผมรู้ว่ามันยาก
มันยากสำหรับเรา
หลังจากความสำเร็จทั้งหมด ก็ล้มเหลวอีกครั้ง
เมื่อคุณเดินเข้าไปในฤดูกาลที่เป็นของคุณ ผมก็ไม่แคร์ว่าเกิดอะไรขึ้นรอบตัวคุณ
ไม่ว่าจะสิ่งใดหรือใครก็ตาม
ไม่มีใครหยุดคุณได้ ไม่มีใคร ห้ามคุณไม่ให้ได้สิ่งที่เป็นของคุณ...
คุณใช้น้ำพักน้ำแรงแลกมา
ไม่มีใครเคยทำแบบนี้ จึงไม่มีใครพรากมันไปได้
ผมตื่นขึ้นมาขอบคุณพระเจ้า ในเรื่องนั้นทุกๆ เช้า
เขาโทรหาผมแต่เช้า
บอกว่า "ตื่นเร็ว"
ผมตอบ "โอเค"
"เราจะแก้ไขเรื่องนี้"
เขาแก้บท
เรามาเจอกันเพื่อซ้อมบท เราแก้เพลงบางเพลง
แล้วคืนวันพุธนั้น...
ละครเปิดแสดงวันอังคาร
คืนวันพุธนั้น เขาเดินออกมาในบทมาเดีย และได้รับเสียงหัวเราะ
ฮัลโหล
ไงจ๊ะ สาวน้อย เป็นไงบ้าง
คืนต่อไป เราก็แก้บทอีกรอบ วันถัดไป เสียงหัวเราะก็ดังขึ้น
วันนี้ฉันดูเป็นไง
- คุณก็ดูดีครับ คุณเมเบล - ขอบคุณมากจ้ะ
พอถึงวันอาทิตย์
คนดูก็เต็มโรงละคร และทุกคนขำจนตัวงอ
เขาแก้บทละครใหม่หมด
มาเดียกลายเป็นดาวเด่น
ชอบสุดๆ เลย
เราถูกใจมาเดียมาก
ไม่ต้องสงสัยเลย มาเดียแน่นอน
รักเลย ชอบมากค่ะ
ชอบมากค่ะ ชอบสุดๆ
เราจะมาดูอีกหลายๆ รอบเลย
มาเดียเป็นตัวละครที่โดดเด่น ที่บอกคุณทุกเรื่องเกี่ยวกับตัวคุณได้
วูปี้ โกลด์เบิร์ก นักแสดง
บอกคุณทุกเรื่องเกี่ยวกับคุณ ดื่มเก่งกว่าคุณ และด่าคุณยับ
จากนั้นก็พาคุณเข้านอน
มันเป็นคำศัพท์ทางใต้ ย่อจาก "แม่ที่รัก"
ผมว่ามันสำคัญที่จะพูดว่า ชุมชนชาวแอฟริกันอเมริกัน
โดยเฉพาะทางใต้ เป็นชุมชนที่ผู้หญิงเป็นใหญ่
ครอบครัวเรามีแม่เป็นผู้นำ
เธอจะเป็นอะไรก็ได้ที่อยากเป็นในโลกนี้
คุณจะไม่มีพรรคแบล็คแพนเธอร์ ถ้าไม่มีกองทหารหญิง
ถ้าคุณผิวดำและมาจากทางใต้ คุณก็รู้จักมาเดีย
แน่นอนที่สุด
อาจจะเป็นป้าคุณ แม่คุณ ยายคุณ หรือพี่สาวคุณ
คุณรู้จักใครสักคนที่พอจะคุ้นเคย กับหลักการของไบเบิล
อาจจะไม่เคยอ่านเลย
แต่จะบอกคุณว่า "พระเยซูบอกว่า 'จงทำดีกับลูกพี่ลูกน้อง'"
คุณก็ว่า "พระเยซูไม่เคย..." ฉันบอกว่าไงนะ
บอกแล้วไงว่าห้ามจับ...
สำหรับผม มันยอดมาก
คุณรู้จักลูกพี่ลูกน้องที่มีปัญหายาเสพติด
และคุณรู้จักลูกพี่ลูกน้อง ที่ต้องไปอาศัยอยู่กับป้า
คุณรู้จักลูกพี่ลูกน้องพวกนั้น ที่เรียนจบแค่มัธยมปลาย
แล้วกลายเป็นผู้ใหญ่ที่พึ่งพาตัวเองได้
เพราะป้าคนนั้นโอบกอดพวกเขา และรับพวกเขาไปดูแล
ไว้มาตอนกลางวันนะ
- อย่ามาตอนกลางดึก - มาเดีย ขอร้อง
เข้ามาสิ
ใครมาที่ประตูน่ะ
- เบื่อจะแย่ที่คนพวกนี้... - หุบปาก โจ ฉันจัดการเอง
ละครเวทีเริ่มโด่งดัง
และผมก็เดินทางไปเมืองต่างๆ
เจอคนผิวดำเกือบทั้งหมด
นั่งดูเต็มโรงละคร
ไม่ช้าเขาก็แสดง 300 รอบต่อปี มีคนดูสามหมื่นคนต่อสัปดาห์
ละครเวทีของเขาออกทัวร์ และขายตั๋วเกลี้ยงสนามกีฬา
พร้อมกับคณะ "ชิตลิน เซอร์กิต" ของทางใต้
มีธรรมเนียมสำคัญ ของคณะละครเผยแพร่คำสอน
และมีธรรมเนียมสำคัญ ของคณะชิตลิน เซอร์กิต
เป็นประวัติศาสตร์ของ ละครเวทีและการแสดงของคนผิวดำ
คณะนั้นยอดเยี่ยมมาก
มีโจเซฟีน เบเกอร์ กับบิลลี่ ฮอลิเดย์และเอลล่า ฟิตซ์เจอรัลด์
และคนพวกนี้ที่แสดงใน สถานที่ของคนขาวไม่ได้
พวกเขาจึงออกทัวร์ และไปตามบาร์เล็กๆ พวกนี้
พร้อมกับไก่ทอดและไส้อ่อน
พวกเขาเดินทางไปทั่วประเทศ และโด่งดังในหมู่ผู้คนของตัวเอง
จนสามารถหาเลี้ยงตัวเองและกินดีอยู่ดีได้
ลองนึกภาพชิตลิน เซอร์กิตสิ
สำหรับผม จิตวิญญาณของมัน คือจิตวิญาณที่จริงใจเที่ยงแท้
และเขาฉลาดมากที่ทำแบบนั้น
เขายืนผงาดเหนือคนอื่นๆ
เขาคือผู้ยิ่งใหญ่ที่เหนือกว่าผู้ยิ่งใหญ่คนอื่นๆ
ขออีกรอบได้ไหม ใช่ แบบนั้นน่ะ
ใช่ ขออีกรอบนะ
ผมออกทัวร์จากปี 1998 ถึง 2004
แสดง 300 กว่ารอบต่อปี
ทั่วประเทศ เหนือจรดใต้ และก่อนที่จะมีโซเชียลมีเดีย
ผมเดินออกมาตอนจบแล้วบอกว่า
"สมัครรับอีเมลของผมสิ นี่เว็บไซต์ผม"
คนก็ถาม "อะไรของคุณนะ เว็บอะไรนะ"
ผมมีผู้ติดตามในเว็บไซต์ผม อยู่สองสามล้านคน
ผมจึงส่งอีเมลออกไปและขายตั๋ว ในโรงละครและสนามกีฬาได้หมด
ทั่วประเทศก่อนที่เราจะโฆษณาอะไรด้วยซ้ำ
สิ่งที่เพอร์รี่เริ่มทำและยังคงทำต่อไปเรื่อยๆ
ก็คือเขาแบ่งเงินสำรองไว้ ให้โครงการของเขาเอง
แล้วยอมเสี่ยง ถ้ามันผิดพลาดไป
มันคือสิ่งที่งดงามสำหรับผมให้เข้าใจว่า
เรามีอำนาจที่จะสนับสนุน และส่งเสริมกันและกัน
เพราะตอนที่ผมเข้ามาในคณะละคร
ไม่มีใครพูดถึงสิ่งต่างๆ
ที่คุกคามเราอยู่จริงๆ ในฐานะชุมชน
อย่างการล่วงละเมิด การข่มขืน การติดยา จนถึงตอนนี้
ผมจึงอยากนำเสนอมัน ในรูปแบบที่ทำให้คุณหัวเราะ
และขำแรงจนคุณรู้สึกสบายใจ
พอจบการแสดง ผมจะใช้เวลาราวๆ 20 นาที
และผมจะพูดถึงสิ่งที่คุกคามเรา
และวิธีที่เราช่วยเหลือซึ่งกันและกัน
ทีนี้ผมต้องทำยังไงล่ะ
ลุกขึ้นไปใช้ชีวิตต่อไปไง
ไม่เป็นไรหรอกที่จะนั่งเฉยๆ ซึมเศร้าอยู่สักพัก
ร้องไห้ซะ ทำอะไรที่ต้องทำ แต่อย่านั่งอยู่นานเกินไป
ลุกขึ้นไปใช้ชีวิตต่อไป
สิ่งที่ต่างกันที่สุด ระหว่างละครเวทีของไทเลอร์ เพอร์รี่
กับละครเวทีทั่วไปหรือละครบรอดเวย์
ก็คือพวกมันมีไว้ให้ผู้ชมต่างกลุ่มกัน
ผมจำได้ว่าพาแม่ไปดูละครบรอดเวย์
และตื่นเต้นเสมอที่ได้ทำแบบนั้น
มาร์ค อี สวินตัน
วันนึงแม่พูดกับผมว่า "แม่ชอบไปดูละครบรอดเวย์นะ
"แต่แม่ชอบไปดูละคร ของไทเลอร์ เพอร์รี่มากเลย"
ผมจำได้ว่าถามแม่ "ทำไมล่ะ"
แม่ตอบ "ก็นะ แม่รู้สึกปลอดภัยที่นั่น"
ไทเลอร์ เพอร์รี่ เรารักคุณ เรารักคุณ เรารักคุณ
- พวกเขารักมัน คือว่า... - เรารักมาเดีย
บางคนมองมาเดียว่าเป็นการสานต่อ
ของการสวมชุดคนอ้วนและการแสดงแดร็ก
ที่เป็นการบั่นทอนนักแสดงชายผิวดำ
เยี่ยมมากจ้ะ
รอให้เชอร์แมน พาหลานมาเยี่ยมแม่ที่บ้านไม่ไหวแล้ว
คุณเห็นบทบาทนี้ของเอ็ดดี้ เมอร์ฟี่ กับมาร์ติน ลอว์เรนซ์
แต่มันคือการทำ สิ่งที่ละเอียดอ่อนและซับซ้อนกว่านั้นมาก
มันไม่ใช่การล้อเลียน
มันคือการสวมบทบาทด้วยความเคารพ
มาเดีย
ถ้าไทเลอร์ เพอร์รี่คือ "ไทเลอร์ เพอร์รี่ โปรดิวเซอร์ ผู้กำกับ"
ไทเลอร์ เพอร์รี่ที่ไม่ได้แต่งหญิง คือศูนย์กลางของแบรนด์ของเขา
ดร.เทรแอนเดรีย เอ็ม รัสเวิร์ม
งั้นมาเดียก็อยู่ตรงนั้นข้างๆ เขาใช่ไหม
ตัวละครนี้มีบทบาทสำคัญ ในผลงานของเขา
และในปฏิสัมพันธ์ ระหว่างผู้คนกับผลงานของเขา
ทั้งสองทางในระดับฐานแฟนคลับ
การเป็นมาเดียอาจจะเป็นปัจจัยหลัก
ของสิ่งที่ดึงดูดผู้คน หรือเคยดึงดูดผู้คน
มาชื่นชมไทเลอร์ เพอร์รี่ และในบทวิจารณ์
มาเดียต้องเป็นศูนย์กลาง ของเรื่องนั้นเช่นกัน
มาเดียจึงมีความสำคัญ
มาเดียคือส่วนสำคัญ ของแบรนด์ไทเลอร์ เพอร์รี่
และจากนิวออร์ลีนส์ คุณไทเลอร์ เพอร์รี่
และไทเลอร์ เพอร์รี่ คือศูนย์กลางของโลกของเขา
เขาคือดวงอาทิตย์ คือดวงจันทร์
เขาคือทั้งจักรวาล เขาคือพระเจ้า
เขาคือพระบิดา พระบุตร พระจิต
นั่นคือตัวเขาในผลงานของเขา
ดร.ซาแมนธา เอ็น เชพพาร์ด มหาวิทยาลัยคอร์เนล
และในการทำเช่นนั้น มันคือเรื่องของเขาจริงๆ
ตอนที่ฉันบอกว่ามันคือเรื่องของเขา
ฉันอยากเปลี่ยนวิธีที่เราเข้าใจเรื่องนี้
จริงอยู่ การเมืองแบบตัวแทน มีปัญหาในเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิง
แต่ถ้าเราลอกเปลือกนอก ออกไปแม้เพียงเล็กน้อย
ถ้ามันคือเรื่องของไทเลอร์ เพอร์รี่ งั้นที่จริงมันคือเรื่องของปิตาธิปไตย
มันคือปิตาธิปไตยของคนผิวดำ
มันคือปิตาธิปไตยของคนผิวดำที่เป็นพิษ
มันคือเรื่องของความเป็นชาย
มันคือเรื่องที่ชายผิวดำไม่เคย
และยังคงไม่เข้าใจ ประสบการณ์ของผู้หญิงผิวดำ
แม้ว่าจะตั้งใจมองอย่างใกล้ชิด
ที่จริงเราควรระวังด้วยซ้ำ
คุณใกล้ชิดกับประสบการณ์ของผู้หญิงผิวดำ
ใกล้ชิดกับแผลใจเหล่านั้น แต่คุณก็ยังคิดไม่ได้
คุณยังไม่เข้าใจ
นี่คือผู้ชายที่สวมบทบาทตัวละคร
แต่ชายคนนี้เข้าใจผู้หญิงคนนี้ และผู้หญิงแบบเธอดีมาก
และในฐานะผู้ชาย เขาก็ทำให้ ความรู้สึกของผู้หญิงมากมายมีคุณค่า
องค์ประกอบของผู้หญิงผิวดำคือเสียง ทางวัฒนธรรมที่สำคัญของชุมชนของเรา
เพราะนี่คือการนำเสนอความเป็นผู้นำ ที่เที่ยงแท้ที่สุดในชุมชนของเรา
ลองให้ชายผิวดำสวมชุดของผู้หญิงผิวดำ
และทำให้เขามีอำนาจด้วยความสามารถ
ให้กลายเป็นสุดยอดผู้มาโปรด
เพื่อมอบอำนาจให้ ร่างกายของผู้หญิงผิวดำที่ตกเป็นเหยื่อ
ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องนามธรรม
ไม่มีอะไรเกี่ยวกับความเป็นมนุษย์จริงๆ
คาร์ล แฮนค็อก รักซ์
ไม่มีอะไรเกี่ยวกับการมองกันและกัน
ดังนั้นมันไม่ใช่ ไดอารี่ของผู้หญิงผิวดำที่คลุ้มคลั่ง
หรือผู้หญิงผิวดำที่โกรธเกรี้ยว
แต่มันคือไดอารี่ของหุ่นเชิด
ผมพูดได้ในฐานะตัวผมเท่านั้น
ผมเป็นกวีประเภทหนึ่ง และถ้าผมเป็นกวีประเภทหนึ่ง
ผมก็ต้องรับผิดชอบต่อมุมมองของผมเอง
ต่อผู้คนที่ให้กำเนิดผม และผู้คนที่จะเกิดมาต่อจากผม
เข้าใจว่าทำไมยายผม แม่ผม
ป้าๆ น้าๆ ของผมชอบหนังเรื่องนี้
และครอบครัวผมทางใต้ ทำไมถึงชอบหนังเรื่องนี้
ผมทนดูไม่ได้โดยไม่ผงะหนี...
หนังเรื่องล่าสุดของเขา ผมว่าเขาล้ำเส้น
ผมเห็นแนวโน้ม ของความเหยียดเพศหญิงอยู่ในนั้น
ที่ผมไม่รู้ว่าเขาพยายาม คลี่คลายอะไรในหนัง
อาจจะต้องไปคลี่คลายในการบำบัด...
ทางเข้าผู้ถือตั๋ว
ผมสังเกตเห็นมาทั้งชีวิตว่า ผู้ให้ความบันเทิง ศิลปิน
พวกเขามีภูมิหลังที่เจ็บปวด
ถูกทารุณและเรื่องทุกประเภท
เจมี่ ฟ็อกซ์ต้องแขวนกระโปรงเก็บ
แต่ไทเลอร์ เพอร์รี่กลายเป็นมหาเศรษฐี และยังชอบสวมกระโปรงอยู่
ทำไมกลุ่มแบล็คไลฟส์แมทเทอร์ ถึงไม่มาที่นี่
ประท้วงเรื่องที่ว่ามีชายผิวดำอีกคน
แต่งตัวเป็นผู้หญิงเพื่อหารายได้ล่ะ
สแมชวิลล์ ละครอำลามาเดียของไทเลอร์ เพอร์รี่
กะเทยอย่างไทเลอร์ เพอร์รี่ ต้องตกนรกหมกไหม้
ออกไปในโลกและบอกพวกคนเลว
เขาบอกให้สั่งสอนพระกิตติคุณ
สั่งสอนพระกิตติคุณ ชิงชังต่อบาป และสำนึกผิด
พระเยซูคริสต์...
ผมรู้สึกว่าคุณคิดจังหวะกลองของคุณเองได้
คุณเต้นไปตามจังหวะนั้น และมันได้ผลสำหรับคุณ
คุณดูเหมือนไม่แคร์เลย
- ผมไม่แคร์ - ไม่รู้นะว่าคุณทำได้ยังไง
เคนยา บาร์ริส
นีน่า ซิโมนเคยพูดไว้ และผมไม่เคยลืม
เธอพูดว่า "คุณจะใช้ทุกอย่างที่คุณมีจนหมด
"เพื่อพยายามสนอง ความต้องการของทุกคน"
แม่ผมเคยบอกคุณค่าของตัวตนของผม ของความเป็นคนผิวดำของผม
แม่บอกว่า "อย่ายอมให้ใคร มาบอกว่าลูกเป็นใครเด็ดขาด
"ลูกรู้ว่าลูกเป็นใคร ลูกมาจากไหน"
ผมเห็นเรื่องราวของแม่ ผมเห็นแม่ดิ้นรน
และผมจะเล่าเรื่องราวว่าผมมาจากไหน
เพราะงั้นพวกเขาถึงชนะ
เพราะผู้คนเห็นตัวเองในเรื่องราวพวกนี้
ไม่ว่านักวิจารณ์จะว่า "ผมไม่เข้าใจ...
"ผมไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร"
ผมไม่แคร์ เพราะผมกำลังพูดกับเรา
เพราะงั้นคนนับล้าน จึงดูละครของผมทุกอาทิตย์
เพราะงั้นคนถึงยังออกมาดูหนัง และทำให้มันติดอันดับหนึ่ง
ผมกำลังพูดกับเรา เชื่อมโยงกับเรา
เข้าใจใช่ไหม
ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์
ขอบคุณ ไทเลอร์ เพอร์รี่
ยินดีครับ เคนยา บาร์ริส เราต้องพูดชื่อเต็มกันเหรอ
ผมแค่คิดว่านี่เป็นช่วงเวลาพิเศษ
ครับ
ในปี 2003 ที่ออฟฟิศของผม มีเทปอยู่กองหนึ่ง
กับข้อความเขียนว่า "ขอแนะนำให้คุณรู้จัก ผลงานของไทเลอร์ เพอร์รี่"
"เขาสนใจที่จะสร้างภาพยนตร์"
ไมเคิล พาเซอร์เน็ก
ผมเลยคิดว่า...
ผมโทรหาแผนก ความบันเทิงภายในบ้านของเรา
แล้วถามว่า "เคยได้ยินชื่อไทเลอร์ เพอร์รี่ไหม
"ดูเหมือนเขาจะทำละครวิดีโอไว้เพียบ"
พวกเขาตอบ "ไม่เคยได้ยินเลย"
ผมก็บอก "ลองโทรถามดูได้ไหมว่า
"มีใครในวงการรู้จักเขาบ้าง
"มีคนที่ทำรายได้สูงขนาดนั้น แต่เราไม่เคยได้ยินชื่อเขาได้ยังไง"
พวกเขาโทรกลับมา ไม่มีใครเคยได้ยินชื่อเขา
ระหว่างนั้น ผมก็ประชุมกับคณะกรรมการ ด้านความหลากหลายอยู่นานๆ ครั้ง
และพูดถึงประเภทของหนังที่พวกเขาสนใจ
และคนที่น่าสนใจ
ผมเปิดประชุมด้วยการถามว่า "ใครเคยได้ยินชื่อไทเลอร์ เพอร์รี่บ้าง"
คนผิวดำทุกคนในห้องยกมือ
ไม่มีคนขาวสักคน
มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นอยู่นะ
คุณพูดถึงไลออนส์เกต
มีใครสักคนที่นั่นที่ใจกว้าง ที่เปิดใจยอมรับคุณจริงๆ ไหม
ครับ ไมค์ พาเซอร์เน็ก
เขาคือคนที่พูดว่า "เราต้องสร้างหนังเรื่องนี้กับคุณ"
ผมบอกชาร์ลส์ว่า "เราอยากเจอไทเลอร์"
ชาร์ลส์ ดี. คิง
ผมอยู่ที่แอลเอ เพิ่งบันทึกเทปหนังเรื่องแรกของผม
เพิ่งถ่ายเสร็จ และผมก็ตื่นเต้นกับมันมาก
อยากให้พวกคุณได้ดูจะแย่แล้ว
มันคือเรื่อง ไดอารี่ออฟอะแม้ดแบล็ควูแมน เดอะมูฟวี่
มันต้องเยี่ยมมากๆ...
เมื่อ ไดอารี่ออฟอะแม้ดแบล็ควูแมน ออกฉายในปี 2005
ชุมชนนักวิจารณ์ไม่รู้เลยว่าเขาเป็นใคร
- คุณเป็นใคร - เธอเป็นใครล่ะ
นี่คือหนังของใครก็ไม่รู้ ที่ฉายอยู่ในโรงภาพยนตร์
ที่ไม่มีการโฆษณาทางโทรทัศน์
ไม่ได้ผ่านสายตาพวกเขา ในฐานะสกรีนเนอร์
พวกเขาจึงไม่รู้ว่าหนังเรื่องนี้คืออะไร
พวกเขาแค่คิดว่า "โอเค อาจจะเป็นหนังฉายคืนเดียวจบละมั้ง
"มันจะทำเงินได้สักสองร้อยดอลลาร์ ในแต่ละโรงแล้วก็ออกจากโรงไป"
แต่พอพวกเขาเห็นรายได้...
พวกเขาก็เข้าใจว่าหนังเรื่องนี้ ยิ่งใหญ่กว่านั้น และต้องมีผู้ชมมากกว่านั้น
ตอนที่ไทเลอร์มาที่ไลออนส์เกต
ไม่มีใครรู้จักชายผู้ยิ่งใหญ่ ที่มาเยือนหน้าประตูบ้าน
แต่พวกเขารู้ตอนที่เขาจากไปแน่นอน...
ทิม พาเลน
เขาทิ้งความประทับใจไว้
มันบ้ามากที่จะคิดว่าเรื่อง ไดอารี่ออฟอะแม้ดแบล็ควูแมน
เป็นหนังอันดับหนึ่งในอเมริกา ในปี 2005 ในวันที่ 25 มีนาคม
และวันที่ 25 มีนาคม ปี 2022
อะมาเดียโฮมคัมมิ่ง ก็เป็นหนังสตรีมมิ่งอันดับหนึ่งในอเมริกา
เฮ่ ไอ้เบื๊อกนี่ไฟลุกจริงๆ ด้วย
ดังนั้น 17 ปีต่อมา ยังเป็นหนังอันดับหนึ่ง
คนยังรีบออกไปดูหนังรอบเปิดตัว ตอนสุดสัปดาห์
และบราวน์ คุณพยายามปิดท้ายรถ ตอนพวกเขาขับไปนะ
มันเกิดจากความสัมพันธ์ของเขา กับผู้ชมของเขาจริงๆ
เดี๋ยว มาเดีย
โรเจอร์ อีเบิร์ตเขียนรีวิว หนังเรื่องแรกของเขาแบบสับเละ
และหลังจากหนังออกฉาย
เขาได้รับอีเมลกับข้อความกองพะเนิน
ที่บอกว่าเขาคิดผิดขนาดไหน
ผู้คนตัดสินแล้ว
เขาจึงบอกว่า "รู้ไหม ผมจะเขียนรีวิวอีกชิ้น"
แต่สิ่งที่เราพูดถึง
ที่น่าทึ่งเกี่ยวกับไทเลอร์ก็คือ เขาแหกกฎทุกข้อ
บทสนทนาแรกที่สตูดิโอ ที่ผู้บริหารสตูดิโอคนหนึ่งพูดกับเขา
"คนดำไม่ไปดูหนังหรอก"
นั่นผิดมหันต์เมื่อเป็นเรื่องของไทเลอร์
และผมว่าปิศาจอย่างฮอลลีวูด ก็ต้องปกป้องตัวเอง
และวิธีหนึ่งที่มันทำเช่นนั้น คือใช้การวิพากษ์วิจารณ์
ปัญหาก็คือ ไทเลอร์ประสบความสำเร็จไม่หยุด
การเปิดตัวแบบทุบบ็อกซ์ออฟฟิศ ทำให้นักวิจารณ์ตกตะลึง
แต่ไม่ใช่สำหรับผู้สร้างหนังและดารา
ที่อ้างว่าฮอลลีวูดมองข้ามผู้ชม
ที่หลั่งไหลมาดูหนังของเขา
นี่เป็นการเดินทางที่ยาวไกล
- จู่โจมคุณอย่างเร็วใช่ไหมคะ - ใช่ครับๆ
เพอร์รี่สร้างหนัง ด้วยเงินราวๆ ห้าล้านดอลลาร์
มันทำเงินได้สิบเท่าในบ็อกซ์ออฟฟิศ
เพอร์รี่มาถึงจุดนี้ได้ โดยไม่ยอมเล่นตามกฎของฮอลลีวูด
เขาเรียกร้องอำนาจควบคุมการสร้างสรรค์ ในโปรเจกต์ของเขา
วันศุกร์แรก วันศุกร์ที่ออกฉาย เราติดอันดับหนึ่งในโรงภาพยนตร์
ผมต้องจอดรถข้างทาง
เดือนมีนาคม ปี 2004 ไทเลอร์เอาบทเรื่อง ไดอารี่ ให้ผม
เราถ่ายหนังภายในฤดูร้อนปีนั้น
มันออกฉายในเดือนกุมภาพันธ์ปีถัดไป เปิดตัวที่อันดับหนึ่ง
คนทั้งเมืองพูดถึงเรื่องนั้น
เมื่อหนังของเขาเปิดตัวที่อันดับหนึ่ง ในบ็อกซ์ออฟฟิศ
มันเกินคาด
เคลีห์ โธมัส มอร์แกน พีอาร์ของไทเลอร์
มีสิ่งที่เรียกว่าการติดตาม ในวงการภาพยนตร์
ที่คนใช้ข้อมูลและการค้นคว้าจำนวนมาก
เพื่อคาดการณ์รายได้ตอนสุดสัปดาห์
และพวกเขาก็คาดผิดไปไกลโข
พวกเขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร
มันทำให้ทุกคนประหลาดใจ และฉันว่ามันเจ๋งมาก เยี่ยมมากเลย
ไดอารี่แห่งความสำเร็จ
ตอนนี้สตูดิโอใหญ่ๆ กำลังรับฟัง
และศึกษาไดอารี่แห่งความสำเร็จ ของนักเขียนและโปรดิวเซอร์คนนี้
สิ่งที่ผมคิดว่าเกิดขึ้นหลังจาก ไดอารี่ออฟอะแม้ดแบล็ควูแมน
กลายเป็นหนังฮิตในบ็อกซ์ออฟฟิศ คือการย้อนรอย
เพื่อค้นหาว่าไทเลอร์ เพอร์รี่คือใคร
และเขาทำยังไงให้ผู้ชมมาดูหนังเรื่องนี้
ที่เราไม่เคยได้ยินมาก่อน และดูเหมือนจะไม่สำคัญ
เพราะมันสำคัญที่ผู้คนรู้จักเขา
เขาแค่ไม่ใช่ คนที่เป็นที่รู้จักในสถานที่ทั่วไป
มุมมองที่คนมีต่อไทเลอร์ เพอร์รี่ คือเขาเป็นคนนอกแน่นอน
ผมไม่คิดว่าคนยอมรับหรือเข้าใจ คุณค่าทางเศรษฐกิจของเขาอย่างแท้จริง
อารี เอมานูเอล ซีอีโอ ดับเบิลยูเอมอี
บางคนก็เข้าใจ
ฉันจำได้ว่ามันกระทบจิตใจ
และมอบความเข้าใจที่ลึกล้ำและอยู่ในระดับ
ที่สื่อทั่วไปคงไม่มีวันเข้าใจได้
คุณกำลังพูดกับผู้ชมที่ด้อยโอกาส
และหลายกรณีก็ไม่มีโอกาสเลย โดยเฉพาะในเรื่องของโรงละคร
ดังนั้น มันคงยากมาก สำหรับสื่อกระแสหลักทั่วไป
ให้เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นในโรงละครเหล่านั้น
โดยเฉพาะถ้าคุณไม่ได้โตมา ในโบสถ์ของคนดำ
คุณไม่ได้โตมาในย่านที่ผู้คนด้อยโอกาส
คุณไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น
ความสามารถของเขาในการพูดคุยกับผู้ชม
ที่ตอนนี้เป็นเพื่อนตายของเขา
ให้พูดกับผู้ชมที่บอกว่า
"ผมได้ยินคุณ ผมเห็นคุณ ผมเข้าใจคุณ ผมรู้ว่าคุณเป็นใคร
"ให้ผมช่วยยกระดับเรื่องราวของคุณนะ"
เขาทำแบบนั้นได้เก่ง พอๆ กับที่คนอื่นเคยทำมา
สิ่งที่คนขาวมากมายลืมไป คือมีอุตสาหกรรมทั้งอุตสาหกรรม
ของเราที่มีอยู่เสมอมา
คนต้องการความบันเทิง และพวกเขาจะออกมาดู
พวกเขามองข้ามคนพวกนั้นไป แต่เขาไม่ได้มองข้าม
เพราะตั๋วราคาสิบเหรียญเป็นปึกๆ ก็รวมเป็นเงินได้เยอะนะ
หวัดดีจ้า
ไทเลอร์ เพอร์รี่ทำได้ ตามความคาดหวังที่มีอยู่สูง
มาเดียส์ แฟมิลี่ รียูเนียน ภาคต่อของหนังฮิตผิดคาดของเพอร์รี่
ไดอารีออฟอะแม้ดแบล็ควูแมน ทำเงินได้กว่า 30 ล้านดอลลาร์
จนครองบ็อกซ์ออฟฟิศช่วงสุดสัปดาห์
หนังทำเงินได้ 30.25 ล้านดอลลาร์ ในช่วงสุดสัปดาห์
ครองตำแหน่งสูงสุด ในบ็อกซ์ออฟฟิศช่วงสุดสัปดาห์
ศิลปินแต่ละคนควรมีสิทธิ์ ทำตามเป้าหมายทางศิลปะของตนเอง
แต่หลายอย่างที่ผลิตออกมาทุกวันนี้ มีแต่เรื่องเหลวไหล
ตอนนี้เรากำลังพูดถึงไทเลอร์ เพอร์รี่
ไม่ ไม่ครับ คือว่าฟังนะ...
ที่จริงแล้ว นั่นอาจเป็นสิ่ง ที่คนผิวดำชาวอเมริกาอยากดูหรือเปล่า
คุณเลือกดูตามกำลังซื้อของคุณ
คุณเลือกดูตามเวลาที่คุณมี ตอนที่นั่งอยู่หน้าทีวี
เขามีผู้ชมกลุ่มใหญ่ และไทเลอร์ก็ฉลาดมาก
สไปค์ ลี ผู้กำกับ / นักสร้างหนัง
รถบัสของโบสถ์จะเข้ามาจอด มีคนเต็มรถ
ซื้อเครื่องบินเจ็ตของเขาเองเลย
คุณซื้อเครื่องบินเจ็ตได้ คุณมีเงิน
สำหรับผม แค่นึกภาพตามก็น่ากังวลแล้ว
มีความผิดหวังจากคุณไหม
ในฐานะผู้กำกับ และชาวแอฟริกันอเมริกัน...
ผมไม่คิดว่าไทเลอร์ เพอร์รี่
เข้าสู่ตลาดการสร้างสรรค์ เพื่อช่วยชุมชนคนผิวดำ
และถ้าใช่ ผมก็คิดว่า...
เขาคงมาแบบเตรียมพร้อมเต็มที่
ซึ่งเขาไม่ได้ทำเช่นนั้น
และผมไม่มีหลักฐานอะไรเลย
นั่นไม่ได้แปลว่ามันไม่มีอยู่จริง ไม่ได้แปลว่าผมพูดถูก
มันแค่แปลว่าผมไม่เห็นหลักฐาน
ว่าเขาเข้ามาในตลาดการสร้างสรรค์นี้ อย่างเตรียมพร้อมและรอบรู้
ด้วยเจตนาที่จะมอบสิ่งที่สูงส่ง
และมีค่าจริงๆ ให้กับชุมชน คนผิวดำและคนผิวน้ำตาล
ผมไม่เชื่ออย่างนั้น
มันเจ็บปวดมากกว่าแน่นอน เมื่อมันมาจากชุมชนของคุณเอง
แต่ขณะเดียวกัน ชุมชนของเขาเอง
ก็คือสิ่งที่ทำให้เขามาอยู่ในจุดนี้
ดังนั้นก็ไม่ใช่ทั้งชุมชน แต่แค่คนไม่กี่คน
แอนดี้ นอร์แมน ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์
แต่เราก็รักคนพวกนั้นด้วย
ผมว่าสิ่งที่ยากที่สุดในความสำเร็จทั้งหมด ไม่ใช่การสู้กับฮอลลีวูด
แต่เป็นคนผิวดำ
มีคนผิวดำบางชนชั้น ที่ดูถูกทุกอย่างเกี่ยวกับไทเลอร์ เพอร์รี่
ตอนที่ผมเริ่มค้นประวัติศาสตร์
ของสิ่งที่เราเคยทำต่อกันและกัน ในฐานะคนผิวดำ
คนอื่นๆ ที่ประสบความสำเร็จ ก็น่าสนใจที่ได้เห็นนะ
เอมอส เอ็น แอนดี้ เป็นเรื่องของ ชาวแอฟริกันอเมริกันเรื่องแรกทางทีวี
และมูลนิธิสิทธิคนผิวสีคือหน่วยที่คว่ำบาตร ละครทีวีเรื่องแรกที่ถูกคว่ำบาตร
ละครจึงถูกระงับฉายในปี 1953
และก็ไม่มีนักแสดงผิวดำในทีวีอีก จนปลายยุค 1960
มูลนิธิสิทธิคนผิวสีคว่ำบาตรเรื่อง เดอะ คัลเลอร์ เพอร์เพิล
เพราะการบรรยายภาพของชายผิวดำ
และอลิซ วอล์คเกอร์ หญิงผิวดำที่เขียนเรื่องนี้
พวกเขาไปประท้วงและคว่ำบาตร อยู่นอกงานออสการ์
แลงสตัน ฮิวส์เรียกโซรา นีล เฮิร์สตัน ว่า "ไอ้มืดรูปแบบใหม่"
เพราะเธอพูดด้วยสำเนียงชาวใต้ และเขียนด้วยสำเนียงนั้น
ผมจึงได้เรียนรู้ตั้งแต่เนิ่นๆ
ว่าไม่เป็นไรหรอก มันก็เป็นแบบนี้แหละ
ไม่ว่าคุณจะมีเจตนาดีแค่ไหน
ไม่ว่ามันจะช่วยคนมากแค่ไหน ให้หายสิ้นหวังหรือโศกเศร้า
มันก็มีความหมาย กับนักวิจารณ์บางคนเท่านั้น
ว่าพวกเขาถือว่ามันเป็นศิลปะหรือไม่
สิ่งที่ผมจะไม่ทำ หรือทำไม่ได้ ก็คือเปลี่ยนสิ่งที่ผมเป็น คนที่ผมเป็น
สิ่งที่ผมถูกกำหนดให้ทำ และวิธีที่ผมทำ เพราะบางคน...
นักวิจารณ์บางคนคิดว่ามันไม่ใช่ศิลปะ
ผู้ชมอยู่ที่นั่น
เขาใส่ใจผู้ชม
ที่คนไม่สนใจ และบอกว่า "มาหาเราสิ"
และเขาก็บอกว่า "ไม่ ผมอยู่ตรงนี้กับคุณ" แบบนั้นน่ะ
"เราจะหัวเราะขำเรื่องที่เราขำ
"ในงานชุมนุมครอบครัว
"เราจะเผยแพร่สิ่งที่เราคิดว่าน่าสนุก"
เวลาคุณดูหนังตลกของคนขาว
พวกเขามีสิทธิ์เล่นมุกที่งี่เง่าสุดๆ
และไม่เคยต้องแบกรับความรับผิดชอบว่า "คุณทำให้คนไอริชดูแย่"
"คุณทำให้คนสก็อตดู..."
"คุณทำให้คนอังกฤษดู..."
เมล บรูคส์ไม่ต้องกังวล ว่าจะทำให้วัฒนธรรมของเขาดูแย่
เขากังวลว่าจะไม่ตลก
และถ้ามันใช้เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาเป็นเจ้าของหรือมีอำนาจควบคุม
เขาก็ทำได้
และคุณเพอร์รี่ก็ทำแบบเดียวกัน
เขาฉลาดสุดๆ ในการทำเช่นนั้น
เดี๋ยวนะ รอเดี๋ยวสิ
คิดว่าฉันจบเห่แล้วอะดิ
ตอนฉันซื้อรถแอสตัน มาร์ติน พวกนายคิดว่าฉันเช่ามา
อวดให้ไอ้พวกนั้นได้ชม ฉันคือป๊อปอายที่ได้กินผักขม
ดับเบิลเอ็ม นั่นแหละทีมฉัน โรเซย์คือกัปตัน ฉันคือนายพัน
ฉันคือคนที่นั่งนับเงินล้าน แต่ทำงานงกๆ เหมือนถังแตก
แลมโบนั่นรถใหม่ฉัน แต่ขับไม่มันเหมือนโกสท์คู่ใจ
ฉันขับเที่ยวไปทั่วเมือง มือก็ต้องจับปืนไว้
เพราะไอ้เวรพวกนี้อยากให้ฉันตาย และฉันต้องกลับถึงบ้านให้ได้
โดนใจสุดๆ
อรุณสวัสดิ์ ทุกคน
ผมไม่รู้จักใครที่เคยทำได้อย่างไทเลอร์
ลองดูพวกผู้กำกับกับนักแสดงที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
พวกเขาไม่เคย สร้างหนัง 19 หรือ 20 เรื่องติดต่อกัน
ที่มีผู้ชมมาดูทุกครั้ง
นี่ถือเป็นประวัติศาสตร์เลยนะ
ไทเลอร์สร้างฐานแฟนคลับ ที่คุณแค่เปิดสวิตช์
แล้วพวกเขาก็โผล่มา ทำให้เขา ได้เปรียบกว่านักสร้างหนังคนอื่นๆ ทุกคน
สิ่งที่เขาทำที่คนอื่นๆ ไม่ได้ทำก็คือ
เขาใส่มันเข้าไปในภาพยนตร์ และโทรทัศน์ และเขาก็ควบคุมมัน
สิ่งที่มีค่าในวงการบันเทิง
คือความเป็นเจ้าของ
และสิ่งที่คุณครอบครองคือกระดาษหนึ่งแผ่น ที่มอบสิทธิ์ในการทำสิ่งต่างๆ ให้คุณ
และไทเลอร์อยากครองสิทธิ์เหล่านั้น ก่อนที่เขาจะมีอำนาจต่อรองอะไรด้วยซ้ำ
ใช่ ตั้งแต่แรกเริ่ม การมีกรรมสิทธิ์คือ
สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับไทเลอร์ นอกจากความสร้างสรรค์
เพราะมันทำให้เขามีอำนาจควบคุม ในการทำตามใจได้เต็มที่
มาร์ค อิทกิน อดีตตัวแทน
การยอมสละกรรมสิทธิ์ไม่ใช่ทางเลือก
ถ้าผมเขียนบทและผลิตและทุ่มเท ทำงานในเรื่องนั้น คุณก็ห้ามครอบครอง
เจย์-ซีมีเนื้อเพลงที่บอกว่า
"ไอ้พวกข้างนอกนั่นรับเงินล่วงหน้า แต่เราที่นี่ตักตวงโอกาส"
และมันตรงใจผม เพราะผมไม่เคยเป็นคนที่
ต้องรอให้ใครเขียนเช็คให้ผม
เพื่อบอกว่า "โอเค ไปทำอะไร เพื่อผู้คนของคุณเองซะ"
เราจะไม่ลงรายละเอียด
แต่มีหลายครั้งที่คนกังขา ในเรื่องราวที่เขาเล่า
ในวิธีที่เขาเล่า และเขาก็บอกว่า
"ฟังนะ ปล่อยให้ผมเข้าถึงตลาดของผม
"ผมรู้จักตลาดของผมดี อย่ามาบอกผมเรื่องตลาดของผม"
และพวกเขาก็อยากออกความเห็น หรือวิจารณ์เขาเสมอ
จากนั้นพวกเขาก็ตระหนักได้ว่า เขาเข้าใจจริงๆ
แค่ไม่ต้องยุ่งก็พอ
และนั่นคือความจริง
ฟังนะ ผมไม่ได้โกรธใคร ที่ไม่อยากเป็นเจ้าของ
คนที่ไม่อยากรับผิดชอบ
เพราะนี่คืองานหนัก คุณต้องทำงาน ตัวเป็นเกลียวเมื่อคุณเป็นเจ้าของ
และไม่มีใครทั้งนั้นที่ทำงานหนักกว่าผม
ไม่มีใครทำงานหนักกว่าผมได้หรอก
เจมส์ บราวน์คงยอมคำนับให้เลย
ผมจำได้ว่าได้ยินเรื่องเล่าตั้งแต่เนิ่นๆ
ตอนที่เขานำเสนอซีรีส์ทีวี เรื่องแรกให้ผู้บริหารฮอลลีวูดบางคน
พวกเขาอยากแสดงความเห็น "เราจะซื้อจากคุณสองสามตอน"
แล้วเขาก็ว่า "อะไรนะ" แบบว่า "นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมทำอยู่"
การที่พวกเขาหมดความสนใจ ทำให้ไทเลอร์ก็หมดความสนใจ
ออซซี่ อาเรอู อาเรอู บราเธอร์ สตูดิโอส์
ผมคิดว่ามันทำให้เขารู้สึกว่า "ฉันจะทำงานนี้เองได้ยังไง"
และแน่นอน เพราะไทเลอร์คือไทเลอร์ เขาก็ปฏิรูปรูปแบบทั้งหมด
และสร้างเส้นทางใหม่ ของการขายซีรีส์ทีวีขึ้นมา
สิ่งที่คุณทำในธุรกิจคือ คุณถ่ายตอนไพล็อท
ถ้ามันถูกสร้างต่อ คุณก็หวังว่า จะถ่ายทำได้ 12 ถึง 20 ตอนในซีซันถัดไป
ถ้ามันได้ผล คุณก็จะได้อีก 20 ตอน
ทุกคนอยากได้ถึง 100 ตอน เพื่อให้ได้เข้าสหการ
ซึ่งแปลว่ามีรายได้ระยะยาวจากเรื่องนั้น และกำไรส่วนเกิน
เขาทุ่มเทกับทีวีหนักมาก
เขาโดดเด่นด้วยซีรีส์ออริจินัลของเขา
ซึ่งเขาสร้างเป็นส่วนหนึ่งของสูตร 10-90
เราทำซีรีส์สิบเรื่องและออกเงินสร้าง
ถ้าได้ส่วนแบ่งการตลาดถึงระดับหนึ่ง สถานีก็จะตกลงซื้ออีก 90 ตอน
ซึ่งก็จะทำให้คุณได้เข้าสหการทันที
และเป็นข้อตกลงธุรกิจที่ยอดเยี่ยม
นั่นคือวิธีเฉพาะตัวของเขา และมันก็เฉียบแหลม
ผมรู้ว่าสตูดิโอทั่วไป คงไม่มีทางทำอะไรแบบนี้
คุณต้องมีวิธีดำเนินการแบบเฉพาะเจาะจง ในธุรกิจสหการ
ที่เต็มใจจะเสี่ยง และที่สำคัญที่สุด
มันจะทำให้ไทเลอร์มีอิสระ ในการสร้างสรรค์ให้ทำสิ่งที่เขาอยากทำ
อีกเรื่องที่ฉลาดมากก็คือ ไทเลอร์เป็นเจ้าของสูตรนี้
มันยอดเยี่ยมมาก
และไม่เคยมีใครทำแบบนี้มาก่อน
แต่นี่คือความดีงาม ของการทำงานกับไทเลอร์ เพอร์รี่
ไทเลอร์เต็มใจจะใช้เงินตัวเอง ในการผลิตซีรีส์สิบตอนนั้น
ผมพยายามถ่ายสิบตอนให้พร้อมฉาย ที่ทีบีเอส อย่างน้อยสิบตอนแรก
นอกจากเขาจะเป็นเจ้าของมันแล้ว ก็ยังควบคุมงานสร้างสรรค์ได้เต็มที่
แต่ถ้ามันได้ผล เขาก็จะควบคุมการเงินได้
เขาจึงตัดสินใจควักเงินตัวเอง ออกมาลงทุน
นั่นคือตอนที่ผมไปแอตแลนตา และถ่าย เฮาส์ ออฟ เพย์น สิบตอน
ข้อตกลงคือ จะมีระยะเวลาให้สองสัปดาห์
เราจะทดลองฉายสิบตอนนั้น
แล้วประเมินว่าขั้นต่อไปจะเป็นยังไง
ไทเลอร์ เพอร์รี่เป็นคนกล้าเสี่ยง งั้นก็ลองเสี่ยงดูเป็นไง
ซีรีส์ออกฉาย...
ไทเลอร์ เพอร์รี่ เฮาส์ ออฟ เพย์น
และมันก็ประสบความสำเร็จอย่างสูง
เรตติ้งสูงกว่าที่เคยมีมาก่อน ซึ่งทำให้พวกเขาตกตะลึง
พวกเขาถามว่า "โอเค คุณอยากทำอะไร
"มีคนเสนอให้ 17 ตอน พวกเขาอยากได้อีก 17 ตอน
"มีคนอยากได้ 26 ตอน"
ผมบอกว่า "ผมอยากได้ 100 ตอน ผมจะได้เข้าสหการได้"
มาร์คกลับไปที่ทีบีเอส แล้วพวกเขาก็ว่า "เราจะเอา 90 ตอน"
นั่นคือที่มาของสูตร 10-90
และนั่นเป็นครั้งแรกที่เคยมีการใช้สูตรนี้
ตอนไพล็อทสิบตอนที่เขาออกเงินทุนเอง
และมันคงเป็นเงินเกือบทั้งหมด ที่เขามีอยู่ในตอนนั้น
แต่นี่คือการที่เขาลงทุนต่อกับตัวเอง
ลงทุนต่อกับผู้คน ลงทุนต่อกับผู้ชม
และเข้าใจว่า "นี่ ฟังนะ ผมจะทุ่มสุดตัว"
ไทเลอร์พนันกับตัวเองด้วยซีรีส์ทีวี และได้ผลตอบแทนมหาศาล
พวกเขาคิดว่า "เออ เขาอาจจะ ทำได้ดีสักสองสามตอนนะ"
แล้วมันก็กลายเป็นหนึ่งในซีรีส์ ที่ประสบความสำเร็จสูงสุดทางช่องเคเบิล
และแน่นอน พวกเขาอยากได้ มากกว่า 100 ตอนแรก
และนั่นคือตอนที่ไทเลอร์ได้ไอเดีย เรื่อง มีท เดอะ บราวส์
ฉันจำได้ว่าอิจฉาสุดๆ
เพราะตอนนั้นฉันเป็นซีอีโอของบีอีที...
เดบรา แอล ลี อดีตซีอีโอ บีอีที
แล้วจู่ๆ เทอร์เนอร์ก็มีซีรีส์สองเรื่อง โดยไทเลอร์ เพอร์รี่
ที่โด่งดังทันที
เขาช่วยฉันไว้ที่โอว์น เขาช่วยฉันไว้จริงๆ
เขาเสนอตัวแล้วบอกว่า "ผมเขียนซีรีส์ให้คุณได้ และทำให้มันฮิตได้"
แฮฟ แอนด์ แฮฟ น็อทส์ ฉายอยู่นานมาก และได้เรตติ้งดีมาก
ฉันบอกเขาวันก่อน "เหมือนกับ เรื่อง แอส เดอะ เวิลด์ เทิร์นส์ ไง"
คงไม่มีวิล แพ็คเกอร์ คงไม่มีเอวา ดูเวอร์เนย์
คงไม่มี กรีนลีฟ ไม่มีอะไรเลย
ถ้าไทเลอร์ไม่ได้พูดว่า "ให้ผมช่วยคุณนะ"
เราพยายามเซ็นสัญญากับเขา เมื่อนานมาแล้ว
ตอนช่วงแรกๆ ก่อนที่เขาจะไปที่โอว์น
สัญญาไวคอมนั่นคงใช้เวลาสัก 12 ปี
จากครั้งแรกที่เราพูดถึงมัน จนถึงตอนที่มันเกิดขึ้นจริงๆ
บางคนที่ไวคอมคิดว่า อาชีพของเขาจะค่อยๆ ดับไป
คิดผิดถนัดเลย
และเขาก็ยังได้ไอเดียเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ตอนผมเดินเข้าไปในบริษัทพวกนี้ ผมรู้ว่าต้องนำอะไรไปเสนอ
และผมอยู่ที่นี่ ที่จุดสูงสุด ของงานทั้งหมดที่ผมทำมา
และผมก็พูดได้ว่าผมซาบซึ้งจริงๆ
กับเรื่องดีๆ และเรื่องแย่ๆ ทั้งหมด กว่าจะมาถึงจุดนี้
สวัสดี เป็นไงบ้างครับ
ดีเจคาเลดนี่
ขออีกรอบ ถ่ายมุมกว้างนะ ไมลส์จะนานแค่ไหน แบ็คอัพให้ผมด้วย
ฉันว่าคนผิวดำโดยทั่วไป ถูกประเมินความสามารถต่ำเกินไป
เกล คิง บรรณาธิการใหญ่ โอปราห์ เดลี่
และไทเลอร์ เพอร์รี่ ก็มีเรื่องฮิตเรื่องแล้วเรื่องเล่า
แต่ไม่ได้รับความเคารพ ในฮอลลีวูดอย่างจริงจัง
ถ้าจะมีอะไรที่ทุกคนเคารพ ก็ต้องเป็นเงินนั่นแหละ
และคนเห็นไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์
และฉันคิดว่าคนเริ่มสงสัยเป็นครั้งแรกว่า "เขาทำอะไรนะ"
คนรู้ชื่อเขา อาจจะคุ้นเคย กับผลงานบางเรื่องของเขา
แต่พวกเขามองไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์
และไม่มีทางปฏิเสธพรสวรรค์ และพลังของไทเลอร์ เพอร์รี่ได้
ผมเคยมีสตูดิโอหลายแห่ง ที่ผมคิดว่าต้องใช้ได้แน่ๆ
ตึกแรกอยู่บนถนนโฮค
ผมว่ากว้างไม่ถึง 270 หรือ 370 ตารางเมตรด้วยซ้ำ
ผมคิดว่า "ใช่ ที่นี่จะเป็นสตูดิโอถ่ายหนังของฉัน"
ผมจำได้ว่าเราคุยกันว่าจะถ่ายเรื่อง ไดอารี่ออฟอะแม้ดแบล็ควูแมน
โปรดิวเซอร์เดินเข้ามาบอกว่า "ที่นี่กว้างไม่พอ
"เราสร้างหนังที่นี่ไม่ได้หรอก"
ผมถาม "หมายความว่าไง"
เพราะผมไม่เคยสร้างหนังมาก่อน
ผมซื้อตึกใหญ่ขึ้นบนถนนคร็อก
พอย้ายเข้าไปที่นั่น ก็มีที่จอดรถไม่พอ
เพื่อนบ้านบ่นกันทุกวัน
และผมก็ดื้อรั้น
พยายามบอกว่า "ที่นี่แหละ
"ที่นี่ต้องใช้ได้แน่ ที่นี่เลย"
เพราะผมเอาแต่คิดว่าผมแค่อยากทำอะไร
ที่ผมจะเขียนเช็คให้ได้
แต่บางครั้งเมื่อคุณก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้น
คุณก็ต้องจ่ายให้กับที่ที่คุณจะไป
และไม่ใช่ที่ที่คุณคิดว่าคุณอยู่ในตอนนี้
ผมตระหนักเรื่องนั้นได้อย่างชัดเจน
คุณยิ่งใหญ่เกินกว่าจะทำผิดพลาด
ตอนออกจากที่นั่นไปที่กรีนไบรอาร์
ผมจะไม่มีวันลืมคืนนั้น เพราะทนายของผมในตอนนั้น
บอกว่า "ผมรู้ว่าคุณมีปัญหาที่ถนนคร็อก
"ลองไปดูสถานที่นี้ที่กรีนไบรอาร์เถอะ"
และผมยืนอยู่หน้าประตูรั้ว และภาวนาให้มันใช้ได้
พอผมมองประตู ก็มีข้อความจากไบเบิลติดอยู่ทั่วประตู
และบทที่ผมชอบที่สุดคือสดุดี 91
ผมพูดว่า "โอเค ถ้านี่ไม่ใช่สัญญาณ ก็ไม่รู้แล้วว่าอะไรจะใช่"
ผมรู้จักอิฐหินปูนทรายมาทั้งชีวิต
ผมโตมากับขี้เลื่อย และถ้าผมสร้างตึกและเป็นเจ้าของมันได้
และมีทุกอย่างอยู่ในนั้น ทั้งไฟ เสียง กล้อง
ถ้าผมใส่ทุกอย่างเข้าไปได้ ผมก็รู้ว่าการเป็นเจ้าของผลผลิตนี้
ได้ไปอยู่เบื้องหลัง ยังไม่มีกำไรในตอนนี้
แต่เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง เป็นรูปเป็นร่างขึ้น
มันจะมีมูลค่ามหาศาลในท้ายที่สุด
และนั่นคือเราตอนนี้
เขาเชื่อมั่นในชุมชนภาพยนตร์ และบันเทิงของแอตแลนตา
ล้ำหน้ากว่าคนอื่น
ตอนผมสาบานตนรับตำแหน่ง วันที่ 4 มกราคม 2010...
คาซิม รี้ด อดีตนายกเทศมนตรี
ธุรกิจภาพยนตร์และความบันเทิง ในแอตแลนตาและจอร์เจีย
เป็นธุรกิจมูลค่า 350 ล้านดอลลาร์
ที่มีพนักงาน 7,000 ถึง 9,000 คน
ตอนผมลงจากตำแหน่ง ในวันที่ 2 มกราคม 2018
มันเป็นธุรกิจมูลค่า 9.5 พันล้านดอลลาร์
ที่มีพนักงานกว่า 34,000 คน
ศูนย์กลางของพลังงานของทั้งหมดนั่น
เริ่มต้นที่ไทเลอร์ เพอร์รี่ และไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์
และทุกครั้งที่คุณดูหนัง ที่มีโลโก้รูปลูกพีชนั่น
เราก็ต้องขอบคุณไทเลอร์
งานเปิดตัวไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์
เต็มไปด้วยเหล่าดารา ที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ต้องประทับใจ
ผมตื่นเต้นมากที่ซิดนีย์ ปอยเตียร์อยู่ที่นี่
และซิซิลี ไทสัน และโอปราห์กำลังเดินทางมา
ผมตื่นเต้นสุดๆ ที่ทุกคน... รูบี้ ดี ล้อกันเล่นหรือไง
แฮงค์ แอรอน ผู้คนที่ปูทาง เพื่อให้สิ่งนี้เกิดขึ้นได้
เขาแน่วแน่ และมั่นคง และเขาคือของแท้
คุณรู้สึกได้ว่าเขาจริงใจแค่ไหน
ชายหนุ่มชาวแอฟริกันอเมริกัน ที่ออกจากนิวออร์ลีนส์มาแบบตัวเปล่า...
จอห์น ลูอิส นักเคลื่อนไหวสิทธิพลเมือง
และไล่ล่าความฝันของเขาในเมืองแห่งนี้
คุณต้องเชื่อมั่น
เริ่มต้นจากศูนย์จริงๆ
เป็นเรื่องราวชาวอเมริกัน ที่ทรงพลังอย่างแท้จริง
วิล สมิธ
ในช่วงเวลาแห่งมนต์ขลัง ในตอนท้ายๆ ของค่ำคืน
ไทเลอร์พาผู้ชนะออสการ์ ผู้เป็นตำนานเดินไปตามพรมแดงด้วยตัวเอง
และมีช่วงหนึ่งที่
ซิดนีย์ ปอยเตียร์กำลังจะทำพิธี เปิดโรงถ่ายในชื่อของเขา
และเขาน้ำตาคลอ และมีพลุจุดขึ้นมาอยู่ไกลๆ
เขาชี้มาที่ผม ผมชี้ตอบ เขาพูดว่า "คุณ"
ผมว่า "ไม่ คุณนั่นแหละ"
ท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน กรุณาร่วมกับเรา
ในการทำพิธีเปิดโรงถ่ายซิดนีย์ ปอยเตียร์
ในตอนนั้น เขาเดินออกมา
โอปราห์คว้าเขาไว้ พวกเขากอดกัน แล้วเธอก็ถาม "คุณคิดอะไรตอนอยู่บนนั้น"
เขาตอบว่า "ผมนึกถึงตอนอยู่ที่เอ็มจีเอ็ม
"ที่ผมเป็นชายผิวดำคนเดียวที่ได้เข้าไป กับคนขัดรองเท้า"
ตอนนี้ชายผิวดำคนนี้ กับคนผิวดำทั้งหมดนี้กำลังเฝ้ามองช่วงเวลานี้
มันยากที่จะไม่ทำให้เรื่องนี้ เป็นเรื่องของเชื้อชาติ
เมื่อมันเกี่ยวข้องกับการเพิกถอนสิทธิ์
และสิ่งที่เราต้องฝ่าฟัน และสิ่งที่เราต้องต่อสู้
ดังนั้นการที่ผมให้เกียรติเขา และมอบวินาทีนั้นให้เขาได้ก็วิเศษมาก
ทีพีเอส
ท่ามกลางความสำเร็จทั้งหมดนี้
ผมกำลังรับมือกับ เรื่องที่แม่กำลังจะตายอย่างช้าๆ
ตอนนั้นแม่ผมต้องนั่งรถเข็น และแม่มองไม่เห็น
และผมก้มลงไปหาแม่
ผมก้มลงไปหาแม่แล้วถามว่า "แม่โอเคไหม"
แม่บอก "จ้ะ ทุกอย่างงดงามมาก"
ผมถาม "แม่รู้ได้ยังไง"
แม่บอก "แม่รู้สึกได้
"แม่รู้สึกได้" แม่รู้สึกได้
นี่เป็นช่วงเวลาที่แสนวิเศษ น่าทึ่ง ยอดเยี่ยมมาก
ตอนที่ผมมองไปรอบๆ ห้องนี้...
มองดูแม่ผมกำลังมองผม
เห็นไหมว่าลูกชายแม่ทำอะไรได้
การที่เธอได้เห็นช่วงเวลานั้น
เห็นลูกของเธอที่จูงมือเธอ ผ่านพ้นเรื่องงี่เง่าทั้งหมดนั่นมาได้
นั่นดีนะครับ
ดีมากๆ เลย คืนนั้นดีจริงๆ
และผมจำได้แม้แต่ก่อนหน้านั้น เพลง มาม่า ของบอยซ์ทูเม็นดังขึ้นในวิทยุ
และแม่กำลังขับรถไปไหนสักที่
แม่โทรหาผม และผมก็ตกใจ
เพราะ... ตอนที่แม่ป่วย
ผมไม่เคยปิดมือถือได้เลย
เปิดเครื่องไว้ตลอด และเปิดเสียงไว้ตลอดเวลา
และแม่ก็ร้องห่มร้องไห้
ผมก็คิดว่า "ฉันต้องไปขึ้นเครื่องบิน"
ผมถามว่า "มีอะไร มีอะไรครับ มีอะไร"
แล้วแม่ก็บอกผมว่า "ขอบคุณจ้ะ ขอบคุณ
"ถ้าลูกไม่ได้ผ่านพ้นมาได้
"แม้แต่ตอนที่แม่บอกให้ลูกหยุด แม่ก็คงไม่มีเงินซื้อยาได้
ตอนที่แม่ตาย...
ผมหาทางหลุดออกมาไม่ได้
วิลลี่ แม็กซีน เพอร์รี่
ทุกอย่างตื้อไปหมด ทุกอย่างขาดหายอะไรบางอย่างไป
ทุกอย่าง ไม่มีอะไรสำคัญ
และก็เป็นแบบนั้นอยู่...
แม็กซีนร่ำไห้ครั้งสุดท้ายเมื่อวานนี้
นานมากๆ
ไทเลอร์อยู่ที่นั่นตอนที่เธอจากไป
ลูกของเธอทุกคนอยู่ที่นั่น
และทำใจได้ยากมาก เพราะนั่นคือพี่ฉัน
นั่นพี่สาวฉันนะ
ฉันแค่เดินออกจากห้อง
ฉันคงร้องไห้อยู่สองสามวันได้
ผมมีเรื่องที่ผมเสียใจ อยู่เรื่องเดียวในชีวิต แค่เรื่องเดียว
ก็คือตอนที่แม่กำลังจะตาย
ผมเดินออกไป เพราะผมต้อง กลับแอตแลนตาไปทำอะไรสักอย่าง
แล้วแม่ก็แค่มองผม
ผมบอกว่า "ผมต้องไปแล้ว" และแม่ก็ไม่พูดอะไรเลย
แม่จ้องผมไม่วางตา
และผมรู้สึกเหมือน...
จากนั้นแม่ก็พูดว่า "รู้ไหม แม่เหนื่อยเหลือเกิน แม่เหนื่อยจัง"
ผมบอกว่า "ไม่ ไม่เป็นไร"
แล้วผมก็เริ่มพูดเรื่องทางจิตวิญญาณ
"ไม่ พระเจ้าจะทำสิ่งดีๆ..."
พูดให้แม่เลิกบอกสิ่งที่แม่กำลังจะบอกผม
แล้วแม่ก็พูดว่า "โอเคจ้ะ ลูกรัก โอเค"
เรื่องเดียวที่ผมเสียใจก็คือ ผมหวังว่าผมน่าจะนั่งอยู่ตรงนั้น
และฟังสิ่งที่แม่ต้องการจะพูด
แทนที่จะพยายาม นึกถึงตัวเองในวินาทีที่ต้องเสียแม่ไป
ปล่อยให้แม่ใช้เวลานั้นบอกผม ทุกเรื่องที่แม่อยากบอก
ครับ เรื่องเดียวที่เสียใจ
ไทเลอร์ แม่แค่อยากบอกลูกว่า มันมีความหมายกับแม่แค่ไหน
แม่ซาบซึ้งแค่ไหน ลูกโชคดีแค่ไหน
แม่โชคดีแค่ไหนที่มีลูกชายอย่างลูก
เพราะลูกๆ หลายคนคงไม่นึกถึงพ่อแม่ หลังจากพวกเขาได้ดีไปแล้ว
และช่างน่าทึ่งที่เขาทำทุกอย่างนี้เพื่อฉัน
คุณให้ดอกไม้กับพ่อแม่ตอนที่พวกเขายังอยู่
ฉันได้ดอกไม้มากพอแล้ว
ตอนนั้นผมยังเด็ก และแม่เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง
ผมอัดวิดีโอไว้
วันนึง เรามาจากชนบท
และแม่ขับรถอยู่
และมีรถจากัวร์แล่นสวนไป
แม่ว่า "อุ๊ย รถสวยจัง"
ฉันก็บอกว่า "ว้าว รถสวยจัง"
ผมว่า "อะไรนะแม่"
ผมจำได้ว่าลุกขึ้นดูว่าแม่พูดถึงอะไร
แล้วแม่ก็บอกว่า "รถคันนั้น"
ผมถาม "นั่นรถอะไรน่ะ" แม่บอกว่ามันคือรถจากัวร์
เขาว่า "เอางี้นะ
"พอผมโตขึ้น ผมจะซื้อรถจากัวร์ให้แม่
"และผมจะซื้อบ้านให้แม่ด้วย"
ฉันบอก "โอเคจ้ะ ลูกรัก โอเค"
แม่ก็บอกว่า "โอเคจ้ะ ลูกรัก โอเค"
วันนึงผมเล่นละครเวทีอยู่ วันแม่ในนิวออร์ลีนส์
ผมเรียกแม่ขึ้นมาบนเวที แล้วให้กุญแจรถคันนั้นกับแม่
ต่อหน้าผู้ชม
เป็นช่วงเวลาสำคัญสำหรับผมกับแม่
แม่ร้องไห้ ซึ้งมากเลย
ขอบคุณจ้ะ ขอบคุณ
นั่นทำให้คุณรู้สึกยังไงคะ
ทำให้ฉันรู้สึกดีไง
ทำให้ฉันรู้ว่าฉันทำถูกต้องแล้ว
แต่ตอนเป็นเด็กตัวน้อย ที่เฝ้ามองสิ่งที่แม่เผชิญมา
ผมอยากทำทุกอย่างที่ทำได้
เพื่อให้แน่ใจว่าแม่ไม่เจ็บปวด
เพื่อให้แน่ใจว่าแม่มีเงิน และทิ้งผู้ชายคนนี้ไปได้
มันคือความปรารถนาทั้งหมดของผม
และไม่ว่าผมจะมีเงินมากแค่ไหน
มันก็ไม่มากพอ เพื่อให้แน่ใจว่าแม่มีทุกอย่างที่ต้องการ
ตอนที่แม่ตาย ทุกอย่างในตัวผมก็ตายไปด้วย
ผมคิด "ทีนี้ฉันจะทำยังไงล่ะ"
ถ้าผมไม่มีสัญญาจ้างและงานต่างๆ รออยู่
ปี 2009 นั้นคงเป็นจุดจบ
เพราะไม่มีอะไรมาคอยทำให้ผม
อยากลุกขึ้นจากเตียงและผ่านพ้นมันไป
ผมเริ่มดื่มเหล้าหนักจนงี่เง่า
และดื่มหนักอยู่สองสามปี
แม่มาสนุกกับงานมาดิกราส์
เดี๋ยวนะ รอเดี๋ยวๆ
วันหยุดไม่มีความหมายอะไร เพราะแม่ไม่อยู่แล้ว
ไม่มีใครมีความหมายอะไร เพราะแม่ไม่อยู่แล้ว
และพออามานเกิดมา และเปลี่ยนแปลงทุกอย่างนั้น
"เอาละ นี่หมายความว่าอะไรล่ะ
"คริสต์มาสมีความหมายยังไงกับเขา
"การเกิดมาหลังจากวันขอบคุณพระเจ้า
"จากนั้นก็วันคริสต์มาสและวันปีใหม่ มีความหมายยังไง"
การได้เห็นความตื่นเต้นของเขา กับทั้งหมดนี้
ทำให้มีความหมายในชีวิต จุดหมาย และวัฏจักรใหม่
งั้นเหรอ
ผมอธิษฐานให้เขาตอนที่เกลิลาตั้งท้องว่า "พระเจ้า มอบสิ่งที่ดีที่สุดของผมให้เขา
"และขอให้สิ่งที่เลวร้ายที่สุดของผม ถูกฝังไปพร้อมกับผม"
ผมแค่อยากให้เขา มีส่วนที่ดีที่สุดของผมในดีเอ็นเอเขา
ผมจำได้ว่าวันหนึ่ง ผมบอกเขาว่าผมรักเขา
ตอนที่เขาอายุราวๆ สี่ขวบหรือสี่ขวบครึ่ง
และผมบอกเขาไปสิบรอบ
เขาถามว่า "ทำไมพ่อบอกผมอยู่เรื่อยเลยล่ะ"
เพราะผมอยากให้เขารู้ว่า มันฟังดูเป็นยังไง
มันให้ความรู้สึกยังไง ที่ได้ยินคำนั้นจากพ่อของเรา
มีคนที่พูดว่า "พ่อรักลูก" และกอดเรา
และรู้ว่าเราเป็นคนพิเศษ เข้มแข็ง และทรงพลัง
- พ่อคุณยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า - ยังอยู่ครับ
พวกคุณมีความสัมพันธ์แบบไหน
เราไม่ค่อยได้คุยกัน แต่ผมก็ดูแลเขาอยู่
ผมคอยดูให้เขามีทุกอย่างที่เขาต้องการ
คุณรู้สึกว่าเขารักคุณไหม
ไม่ ไม่เคยรู้สึก ไม่เคยรู้สึกเลย
ผมรู้สึกอย่างแรงกล้าว่ามีอะไรสักอย่าง
แต่ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร
ตอนผมอายุประมาณ 30 แม่บอกผมว่า เขาไม่เคยคิดว่าผมเป็นลูกเขา
- งั้นก็... - จริงเหรอ
นั่นคืออีกเรื่องที่ผมไม่รู้ ซึ่งสร้างปัญหาขึ้นเยอะแยะด้วย
ทำหน้ากริ้วกันหมด หมอว่าไงล่ะ ข่าวร้ายเหรอ บราวน์
เขาสบายดี
ถามเธอสิ คอร่า
มาเดีย พ่อหนูเป็นใคร
- นั่นไงพ่อแก - หนูจะหาคำตอบให้ได้
เดน่าจะบอกทุกอย่างที่แกอยากรู้ โทรหาเดน่าสิ
- เดน่าคือใคร - ใช่ เดน่าคือใคร
โคตรโง่ทั้งคู่เลย ไม่รู้เหรอว่าเดน่าคือใคร
คนใช้เดน่าตามหาคนมาเป็นปีๆ แล้ว
ตามหาพ่อหรือตามหาแม่
- เดน่า - ดีเอ็นเอ
ดีเอ็นเอ นั่นแหละเดน่า
พระเจ้า แกนี่ซื้อบื้อชะมัด
เราตรวจดีเอ็นเอ และได้ผลออกมา
เขาไม่ใช่พ่อผม
และผมรู้สึกโล่งอกมากเลย
ผมโล่งอกเพราะ ภาพของคนเป็นพ่อในใจผม
ไม่ใช่คนที่จะทำแบบนั้นกับลูกตัวเองได้
หลังจากติดต่อเอ็มมิตต์ เพอร์รี่ ซีเนียร์ ไม่สำเร็จหลายครั้ง
ทีมงานสารคดีก็เดินทางไปลุยเซียนา เพื่อไปหาเขาโดยตรง
เดี๋ยวเลี้ยวตรงนี้เลย
ลุงเอ็มมิตต์
- ผมเองนะ ลุงเอ็มมิตต์ - ฉันไม่สนว่าแกเป็นใคร
ผมขอโทษครับลุง
ขอโทษบ้านแกสิ ทีนี้ก็ไสหัวไปซะ
ลุงเอ็มมิตต์
ไปให้พ้น
เอ็มมิตต์ เพอร์รี่ ซีเนียร์
ไปให้พ้น
ผมมาเยี่ยมลุงนะ...
ฉันจับตาดูแกอยู่ทุกความเคลื่อนไหว ไปให้พ้นจากที่นี่
ผมโทรหาลุงแล้ว ลุงเอ็มมิตต์ ผมอยากถามข่าว ผมโทรหาลุง
ไสหัวไปให้พ้นจากที่นี่
แต่ลุงรู้ใช่ไหมว่าผมโทรไป
- เออ ฉันรู้ว่าใคร แต่แก... - นั่นแหละที่ผมบอก
แค่อยากมาคุยกับป๋าเอง
แค่นั้นเอง
ผมไม่ได้มาร้ายนะ
ทำไมทำตัวแบบนั้นล่ะ
ได้ยินไหม
ได้ยินหรือเปล่า ลุงเอ็มมิตต์
ลุงเอ็มมิตต์
เขาเคยขอโทษบ้างไหม
ไม่ ไม่เคย
- ไม่เคย - อยากให้ขอโทษไหม
ป่านนี้ผมก็ไม่รู้แล้วว่ามันสำคัญไหม ผมไม่รู้จริงๆ ว่ามันสำคัญหรือเปล่า
ผมให้อภัยเขาได้ตอนอายุ 20 กว่าๆ
และนั่นเปลี่ยนชีวิตผม
เพราะผมคิดว่า สิ่งที่คนมากมายไม่รู้หรือเข้าใจ
ก็คือพ่อแม่ของพวกเขาก็มีเรื่องราวเช่นกัน
ดังนั้นสิ่งใดก็ตามที่เกิดขึ้นในชีวิตคุณ เพราะพวกเขาทำให้...
คุณไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องราวนั้น เพื่อที่คุณจะได้เข้าใจ
และที่ผมได้รู้มาก็คือเขากับพี่สาวพี่ชาย
มีชายผิวขาวเจอพวกเขา ในคูน้ำในชนบทของลุยเซียนา
ตอนนั้นเขาอายุสองขวบ
เขาถูกนำตัวมาให้ผู้หญิงวัย 14 ที่ชื่อเมรับเลี้ยง
พ่อเธอป่วยติดเตียง เขาแก่มากแล้วและเคยเป็นทาส
และเธอรู้ว่าสิ่งเดียวที่ต้องทำ เพื่อให้เด็กๆ พวกนี้เชื่อฟังคือทุบตีพวกเขา
เธอมัดพวกเขาไว้ในกระสอบมันฝรั่ง
แขวนไว้กับต้นไม้ แล้วทุบตีพวกเขา
นั่นคือสิ่งที่เขารู้ นั่นคืออดีตของเขา ดังนั้น...
เขาถูกทารุณ
เขาถูกทารุณมาทั้งชีวิต
มันจึงช่วยให้ผมเข้าใจ ตัวตนของเขาได้มาก
ซึ่งทำให้ผมปล่อยวาง และยกโทษให้เขาได้ง่ายขึ้น
ยกโทษเรื่องนั้นได้ยากนะ
ยากครับ แต่มันจำเป็นมาก
เพราะสิ่งที่ผมค้นพบ และนี่เป็นเรื่องจริงมาก
ถ้าเราไม่ให้อภัย เราก็ยึดติดสิ่งนี้ไว้ในตัวเรา
สิ่งที่จะเปลี่ยนชีวิตเราได้ และจะพาเราไปในทิศทางที่ผิดพลาด
เก้าในสิบครั้งที่ผู้คน ที่เคยทำอะไรต่างๆ กับคุณ
กำลังนอนหลับอยู่อย่างสงบ แต่คุณกลับยึดติดกับสิ่งนั้นอยู่
มันกลายเป็นความเจ็บป่วย ในร่างกายคุณได้จริงๆ
และทำให้คุณไม่สบายได้
ผมจึงคิดว่าการให้อภัย มีความสำคัญอย่างยิ่ง
- คุณดูแลเขาไหม - แน่นอน เต็มร้อย
ในฐานะลูก เขาไม่ใช่พ่อที่ดีนัก
แต่เขาเป็นคนหาเลี้ยงที่ยอดเยี่ยม และมีจริยธรรมการทำงานที่น่าทึ่ง
เขามอบจริยธรรมการทำงานให้ผมแน่นอน
หยุดก่อน ขอผมตั้งสมาธิ
จริยธรรมในงานเขา...
ฉันยังไม่เข้าใจว่าเขาทำงาน ด้วยความเร็วขนาดนี้ได้ยังไง
ฉันไม่เคยทำงานให้เขา แต่ฉันได้ยินว่าไทเลอร์ เพอร์รี่โหด
เริ่มได้ๆ
ฉันได้ยินว่าไทเลอร์ เพอร์รี่ เคี่ยวเข็ญนักแสดงของเขา
แต่ฉันก็รู้เรื่องนี้ด้วย
ไทเลอร์ เพอร์รี่ ไม่เคี่ยวเข็ญเรื่องอะไรจากคนอื่น
ที่เขาไม่เคี่ยวเข็ญจากตัวเอง
อย่าสวมหมวกกลับหลังในนี้
กลับด้านเถอะ แค่ล้อเล่นน่ะ
ผมเริ่มจากการเป็นผู้ช่วยฝ่ายผลิต
ครั้งแรกที่ผมทำงานกับเขา เขาไม่เคยสร้างหนังมาก่อน
เขาทำให้อะไรหลายอย่างคล่องตัวขึ้น
ผมอยากเห็นทั้งหมดนั่น
ขอกล้องสเตดี้แคมสองตัว ให้เสาอากาศอยู่ใกล้ๆ
พร้อมถ่ายแล้ว
คนมากมายไม่เข้าใจ
เมื่อผมบอกว่า "เพิ่มชีวิตชีวา"
โทษที ทุกคน เดี๋ยวนะ ห้ามใครถ่ายอะไร
โอปราห์อยากคุยกับผม
พวกคุณถ่ายเรื่องนั้นในสี่วันเหรอ
เราถ่ายทำวันละตอนครับ
หา
มันนอกกรอบสุดๆ
สำหรับทุกคน
และเราต้องพร้อมเริ่มงาน แบบว่าไม่มีเวลาหยุดพักเลย
บางครั้งก็มีเนื้อหาสี่พันหน้าต่อปี
ซีรีส์ทีวี 60, 80, 90 ตอน หนังใหญ่สองหรือสามเรื่อง
และไทเลอร์ เพอร์รี่เป็นคนเขียนจริงๆ
คนถามว่า "คุณถ่ายทำเร็วขนาดนี้ได้ไง"
ตอนผมเดินเข้ากองถ่าย ตอนผมดูนักแสดงทำงาน
ผมเห็นภาพทั้งหมดอยู่ในหัว
ผมจะเดินกล้องและทำทุกอย่าง
เคลื่อนกล้องไปทุกตำแหน่ง ที่ผมอยากให้อยู่ใกล้หรือแคบแค่ไหน
พอจัดไฟเสร็จแล้ว ผมก็พร้อมถ่าย
คุณแค่ต้องเชื่อใจในกระบวนการ
และผมมีทีมงานที่เก่งมากๆ คอยช่วยอยู่
เก่งมากทุกคน เสร็จแล้ว
ไม่มีใครทำสิ่งที่เราทำอยู่ที่นี่
เขาทำสิ่งที่ไม่มีใครทำได้
และตั้งแต่ตอนที่ผมเห็น กระบวนการแรกของการสร้างหนัง
ผมก็ไม่เข้าใจความสิ้นเปลือง ที่มากมายจนน่าเหลวไหล
ความผิดพลาดและทางเลือกแย่ๆ มูลค่าหลายล้านดอลลาร์
เราเอาเงินที่สูญเปล่าที่ผมเห็น ไปเลี้ยงคนสักประเทศได้เลย
ถ้าเอาแต่ยืนเหม่ออยู่เฉยๆ
แล้วพูดว่า "ถ้าเรา..."
อะไร มาพูดว่า "ถ้าเรา" ทำบ้าอะไร
คุณน่าจะคิดออกตั้งแต่ก่อนมาถึงที่นี่แล้ว
ไม่มี "ถ้าเรา" แล้ว
คุณอยู่ในกองถ่ายแล้ว เงินกำลังถูกผลาญ
คิดให้ออกก่อนจ่ายเงิน ก่อนเขียนเช็ค
ผมคิดอย่างนั้นนะ
ผมพูดเสมอว่า ไทเลอร์ประสบความสำเร็จในหนึ่งวัน
มากกว่าที่เราส่วนใหญ่ทำได้ทั้งชีวิต
ผมเคยคุยกับไทเลอร์นอกออฟฟิศ
ผมได้ยินเขากระซิบทางโทรศัพท์ พูดเสียงเบาๆ
และเราก็คุยกันว่า "ผมจะถ่ายทำวันอังคาร และเราจะทำแบบนี้ และ..."
ผมถาม "ไทเลอร์ คุณอยู่ไหน" เขาบอก "ผมต้องไปแล้ว"
แล้วผมก็ได้ยินเสียงมาเดีย แล้วเขาก็เดินออกไปบนเวที
เขากำลังประชุมธุรกิจกับผมจากหลังเวที
ใครจะทำอะไร หลายอย่างพร้อมกันได้แบบนั้น
นั่นแหละสิ่งที่ไทเลอร์ทำ
ผมบอกคนอื่นๆ เสมอว่า รถไฟขบวนนี้จะวิ่งไปเรื่อยๆ
ไม่ว่าคุณจะขึ้นรถไฟหรือถูกชนก็ตาม
คำถามก็คือ คุณจะโดดขึ้นรถไฟ
หรือคุณจะถูกชนหรือผลักออกให้พ้นทาง
มรดกของเขาจะถูกวิพากษ์วิจารณ์เสมอ
ทุกคนมีความเห็น ทุกคนมีสิทธิ์มีเสียง
คำวิจารณ์บางอย่างก็ดี บางอย่างก็แย่
ผมไม่คิดว่ามันจะหยุดลง แต่มันก็หยุดเขาไม่ได้ด้วย
คุณเป็นคน "เจ้าคิดเจ้าแค้น" หรือคุณจะ "ให้อภัยและลืมไปซะ"
ผมจะ "ให้อภัยและลืมไปซะ แต่อย่ามาแหย็มกับผม"
คนดังบางคนที่เรารู้จัก พูดได้ว่าพวกเขาตั้งตัวได้
เพราะไทเลอร์ เพอร์รี่ให้โอกาสพวกเขา
นั่นไม่ใช่เรื่องเล็กๆ
คำพูดแง่ลบจู่โจมผมจากทุกด้านว่า "เขาน่าจะทำแบบนี้ เขาเป็นแบบนั้น
"เขาแย่มาก เขา..." แค่จับตามองเป้าหมายเอาไว้
ไทเลอร์ เพอร์รี่ เจ้าพ่อสื่อคือหนึ่งใน ผู้ทรงอิทธิพลที่รุ่งโรจน์ที่สุดในฮอลลีวูด
นักสร้างภาพยนตร์คนไหนมีภาพยนตร์ เปิดตัวอันดับหนึ่งห้าเรื่องในบ็อกซ์ออฟฟิศ
ในสี่ปีที่ผ่านมา
สถิตินี้เป็นของไทเลอร์ เพอร์รี่
งานนี้เด็ดแน่ๆ
ไอคอนแห่งวงการบันเทิงคนนี้คือนักคิด
เบื้องหลังภาพยนตร์ ละครเวที และซีรีส์ทีวีมากมาย
นิตยสารฟอร์บส์ จัดให้เขาเป็น ดาราผิวดำที่มีรายได้สูงสุดอันดับสาม
ซึ่งทำเงินได้ 125 ล้านดอลลาร์ต่อปี
ภาพยนตร์ของไทเลอร์ เพอร์รี่ ทำเงินได้มากกว่า 400 ล้านดอลลาร์
ในห้าปีที่ผ่านมา
แปดร้อยเจ็ดสิบสามล้านทั่วโลก
ลา เพลิคูลา อะ มาเดีย คริสต์มาส
ไทเลอร์สร้างหนังฮิตเรื่องแล้วเรื่องเล่า
และผู้คนก็ต้องตาสว่างในที่สุด
ไทเลอร์ เพอร์รี่ไม่เหมือนใครสุดๆ
คุณจึงติดต่อธุรกิจกับเขา
ในแบบที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
ผมยังนึกย้อนกลับไปถึงบทสนทนาที่เคยคุย
ตอนที่เริ่มเกิดโรคระบาด
ไทเลอร์ เพอร์รี่ เจ้าพ่อวงการสื่อ ขึ้นพาดหัวข่าวเมื่อเร็วๆ นี้
เมื่อเขาประกาศว่าสตูดิโอของเขา จะกลับมาถ่ายทำต่อ
ผมมีพนักงานราวๆ 360 คนในซีรีส์เหล่านี้
ที่ดูแลครอบครัวของพวกเขาและต้องทำงาน
ผมรอแผนการอยู่เฉยๆ ไม่ได้ ผมต้องทำอะไรสักอย่าง
ไทเลอร์มีความเชื่อ
อาจจะเพราะศรัทธาของเขา อาจจะเพราะอดีตของเขา
แต่ความเข้มแข็งของเขา ความเชื่อมั่นในตัวเองของเขา
ดลใจผู้คน ดลใจผม
ไทเลอร์ เพอร์รี่ นักแสดง นักเขียน โปรดิวเซอร์ ผู้กำกับ และนักประพันธ์
เป็นเจ้าพ่อสตูดิโอตัวจริง และเรื่องราวนั้นยังไม่จบสิ้น
ตอนที่ผมสร้างสตูดิโอ ผมสร้างขึ้นในย่านที่อยู่อาศัย
ที่เป็นย่านคนดำที่ยากจนที่สุด แห่งหนึ่งในแอตแลนตา
เพื่อที่เด็กๆ ผิวดำจะได้เห็น ว่าคนผิวดำทำเช่นนั้น
และพวกเขาก็ทำได้เช่นกัน
สตูดิโอนั้นเคยเป็นฐานทัพสมาพันธรัฐ
ซึ่งแปลว่าเคยมีทหารสมาพันธรัฐ อยู่ที่ฐานแห่งนั้น
ที่วางแผนว่าจะเก็บนิโกร สามล้านเก้าแสนคนไว้เป็นทาสได้ยังไง
ตอนนี้นิโกรคนหนึ่ง เป็นเจ้าของที่ดินแห่งนั้นแล้ว
ผมรักพวกคุณ ขอบคุณครับ
นี่อะไรน่ะ เรากำลังดูอะไรอยู่
เรากำลังมองดูฟอร์ต แมคเฟอร์สัน ซึ่งจะกลายเป็นไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์
ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอแห่งใหม่
ไทเลอร์ เพอร์รี่...
ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอที่เยี่ยมที่สุด
ใช่ แล้วคุณตื่นเต้นแค่ไหนคะ
ผมตื่นเต้นมากๆ เลย
มันน่าตื้นตันนะ
แต่สิ่งที่ผมรู้สึกว่าจะเกิดขึ้นที่นี่ จะวิเศษสุดๆ ผมเลยตื่นเต้นมากๆ
คุณไม่รู้หรอกว่ามันเป็นยังไง ที่ได้กรรมสิทธิ์สินทรัพย์
มาจากกองทัพบกสหรัฐฯ
สิ่งที่คุณคงต้องทำในการทำธุรกรรม อสังหาริมทรัพย์ตามธรรมเนียม...
กองทัพจะแค่บอกพวกเขาว่า "ก็เอาเลยสิ"
แต่ผมเป็นนายกเทศมนตรี ตอนที่ที่นี่ว่างเปล่า
ถ้านึกถึงฟอร์ต แมคเฟอร์สัน ที่ถูกทิ้งร้าง...
นี่เป็นสถานการณ์ ที่อาจกลายเป็นเรื่องเลวร้ายมากๆ ได้
และทำให้ชุมชนผู้ใช้แรงงานทั้งชุมชนตกต่ำ
เพราะสิ่งที่เขาทำกับฟอร์ต แมคเฟอร์สัน
เงินลงทุน 250 ล้านดอลลาร์ในฐานทัพ
เมืองก็มีโอกาสได้รับประโยชน์
เพราะเขาทำให้มูลค่าที่ดิน ทั้งหมดในย่านนี้เพิ่มสูงขึ้น
และเขาก็เป็นผู้ให้อย่างสม่ำเสมอ
สัญญาณที่สถานที่แห่งนี้ส่งให้ ธุรกิจภาพยนตร์ทั้งวงการ
คุณภาพของความสัมพันธ์ ที่เขานำมาสู่พื้นที่แห่งนี้
ฐานทัพนี้อยู่ในความดูแล ของคนที่เหมาะสมแล้ว
การหาเสียงเลือกตั้งปธน.
ขอต้อนรับสู่การถ่ายทำวันแรก ที่นี่ที่ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์
และผมบอกไม่ถูกว่า มันมีความหมายกับผมแค่ไหน
ที่ผมมอบกุญแจ ของฐานทัพแห่งนี้ให้ชายผิวดำ
คืนวันเสาร์นี้มีดาราพร่างพราย เมื่อเหล่าคนดังหลั่งไหลมาแอตแลนตา...
ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์ งานเปิดตัว ตุลาคม 2019
เพื่อเฉลิมฉลองการเปิดตัว ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์
สตูดิโอบนพื้นที่ 834 ไร่ตั้งอยู่ในอาณาเขต
ของอดีตฐานทัพฟอร์ต แมคเฟอร์สัน ทางตะวันตกเฉียงใต้ของแอตแลนตา
ไทเลอร์ เพอร์รี่ ผู้สร้างหนังชาวแอฟริกัน อเมริกันที่ประสบความสำเร็จที่สุดที่เคยมีมา
ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์
- นี่ของขวัญให้พ่อเหรอ - ฮะ
เรารักคุณและภูมิใจในตัวคุณ อย่าร้องไห้นะ
ขอบคุณ
สวยมากเลย พ่อจะสวมคืนนี้นะ
ผมจะเอาโบไปทิ้งให้พ่อนะฮะ
พ่อมีกระดุมข้อมือคู่อื่นๆ แต่ไม่มีคู่ไหนพิเศษเท่าคู่นี้
คู่นี้พิเศษมากจริงๆ พ่อจะเก็บไว้ตลอดไปเลย
- ให้พ่อครับ - ขอบใจจ้ะ
พ่อเก็บมันไว้ได้ และพ่อเก็บการ์ดกับรูปไว้ได้
มันเขียนว่า "ผมรักพ่อ"
ขอบใจมากจ้ะ ลูกรัก
ขอกอดได้ไหม
สุดยอดเลย
ผมรู้สึกเสมอว่าสำหรับคนผิวสี ไทเลอร์มีคุณสมบัติเหมือนตัวละครดิสนีย์
สิ่งที่น่าทึ่งในเรื่องราวของไทเลอร์
เขาปราดเปรื่องทั้งสองด้าน ด้านความสร้างสรรค์และด้านธุรกิจ
น้อยคนมากที่เก่งแบบนั้น
ผมรู้ได้ง่ายมากว่าเขาคือคนที่เหมาะสม
ให้เป็นผู้ดูแลฟอร์ต แมคเฟอร์สัน
จอร์จ ลูคัส สามีฉันก็ทำแบบเดียวกันเลย
เขาก่อตั้งสตูดิโอของเขา นอกระบบของฮอลลีวูด
และมันทำให้ฉันมองเห็นว่า ไทเลอร์ต้องสู้กับอะไร
จอร์จทำแบบนั้นในฐานะคนขาว และมันก็ยากมาก
และไทเลอร์ก็ทำได้ในฐานะคนผิวดำ
คุณต้องส่องกระจก
และคุยกับตัวเองอย่างเปิดอก
ก่อนจะมีคุณเพอร์รี่และสตูดิโอนี้ คุณก็ต้องไปหาคนขาวเท่านั้น
แต่เขาคิดได้ว่า มีที่ที่ฉันทำสิ่งที่ฉันอยากทำได้
และเขาคือหัวหอกที่พิสูจน์ว่าเราทำได้
งานเปิดตัวยอดเยี่ยมมาก
มันคืองานชุมนุมของคนผิวดำ
โคลิน เคเปอร์นิก ซิซิลี ไทสัน, เจย์-ซี, บียอนเซ่
นั่นคือความรู้สึกที่เราคู่ควร ในฐานะวัฒนธรรม
คืนนี้เป็นคืนที่ยิ่งใหญ่
ไม่ใช่แค่สำหรับไทเลอร์ เพอร์รี่ แต่สำหรับทุกคนในแอตแลนตา
- แฟนพันธุ์แท้ เราคือแฟนๆ - เราคือนักดูดาว
งานนี้น่าเหลือเชื่อจริงๆ
และโดยเฉพาะการที่เขามาที่แอตแลนตา
นี่คือสิทธิพลเมือง คือความเคลื่อนไหว นี่คือทุกอย่าง
ทะยานขึ้นไป ไทเลอร์ เพอร์รี่ ทะยานไปเลย
ตอนนี้ชื่อคุณอยู่บนโรงถ่าย ที่ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์
รู้สึกยังไงบ้างคะ
ฉันไม่เคยคิดว่าชายผิวดำ จะเป็นเจ้าของสตูดิโอใหญ่โตแบบนี้ได้
ไทเลอร์มีไหวพริบและความมุ่งมั่น ที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เราส่วนใหญ่มี
ใช่แล้ว น้องชาย
จอห์น ลูอิส
คืนนี้คือเรื่องของแรงบันดาลใจ
คืนนี้คือเรื่องที่ว่าผมจะทำให้คนกี่คน มีความฝันที่ยิ่งใหญ่ขึ้นได้
ถ้ามันเกิดขึ้น ผมก็ทำสิ่งที่ผมควรทำได้แล้ว
ขอบคุณครับ
นี่เป็นเรื่องสำคัญ เพราะสิ่งที่เขาทำไม่เคยมีใครทำมาก่อน
มันคือเรื่องที่งดงามของคนผิวดำ
มันไม่ได้สำคัญ ต่อวัฒนธรรมของคนผิวดำเท่านั้น
มันสำคัญต่อวัฒนธรรม
ไทเลอร์ เพอร์รี่ ที่พูดว่า "ผมจะไม่ขอเงินจากคุณ
"ผมจะไม่ขอสตูดิโอจากคุณ"
เขาทำได้ตามวิธีของเขา
- สูดหายใจหน่อย - ไม่ ผมสบายดี
ผมแค่คิดว่า เราจะผ่านช่วงเวลาต่อจากนี้ไปได้ไหม
เอาละ พร้อมนะ
ขอบคุณมากครับ ขอบคุณมาก
คุณก็รู้จักผม ผมเจ้าเล่ห์ และผมอยากดู
ผมเดินทัวร์แบบส่วนตัววันที่เข้ามาที่นี่
- พระเจ้าคุ้มครองนะ - พระเจ้าคุ้มครองแล้วนี่
สุดยอดมาก
เวลาคนเห็นผมกับคุณอยู่ด้วยกัน มันทรงพลังนะ
ใช่
เร็วเข้า พวก
ถ่ายรูปหมู่ระดับตำนานนี่กันเถอะ
- สุดยอดคนดำอยู่ตรงนี้เลย - ใช่
เจ๋งชะมัด
ฉันมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง
ว่าไง เพื่อนรัก
ดูลูกในชุดทักซิโดสิ
ผูกหูกระต่ายด้วย
ดูดีมาก ดูดีสุดๆ
ไปเดินเล่นกับพ่อไหม
เป็นไงบ้างครับ
ข้างๆ ผมนี่ไทเลอร์เหรอ
ผมมีเรื่องอื่นอีก
ว่าไงพวก เป็นไงบ้าง
ครับ เราจะเริ่มกันเลย
ฉันไปที่สตูดิโอ และมันเขียนว่า "ไทเลอร์ เพอร์รี่ สตูดิโอส์"
แล้วฉันก็คิดว่า เดี๋ยวนะ
แล้วฉันก็ตระหนักได้ว่า
ฉันได้พบกับเจ้าของผิวดำคนแรก
ของสตูดิโอภาพยนตร์
ไม่ใช่แค่สตูดิโอภาพยนตร์ทั่วไป
แต่เป็นสตูดิโอภาพยนตร์ที่เหนือกว่า
สตูดิโออื่นๆ ทุกแห่งในฮอลลีวูด
เขาว่า "รู้ไหม ผมจะตั้งชื่อโรงถ่ายตามชื่อคุณ"
โรงถ่ายวูปี้ โกลด์เบิร์ก
ไม่ได้จะบ่นอะไรนะ แต่มันไม่มีทางเกิดขึ้นในแอลเอ
ฉันไม่สำคัญกับพวกเขาขนาดนั้น
แต่มันทำให้ฉันเข้าใจว่า ถ้าพรุ่งนี้ฉันตายไป...
ธุรกิจภาพยนตร์ก็มีคนดูแลอย่างดีแล้ว
ผมขอขอบคุณผู้ได้รับเกียรติทุกท่าน
ที่ให้ยืมชื่อในช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์นี้
ปีนี้ครบสี่ร้อยปี
และยังเป็นการครบรอบ 25 ปี
และการที่ช่วงเวลานี้ที่เกิดขึ้น
และเกิดขึ้นกับผมได้นั้น ก็เกินกว่าสิ่งใดที่ผมเคยคาดคิด
โรงถ่ายจอห์น ซิงเกิลตัน
เราต่างก็มีโชคชะตา
เราต่างก็มีบรรพบุรุษ และผู้คนที่เคยภาวนาให้เรา
ผู้คนที่เคยผจญเรื่องทุกประเภท เพื่อให้เรายืนอยู่ตรงจุดนี้ได้
ผมอยากให้คุณคิดถึงเรื่องนี้
คุณอยู่ที่นี่ทำไม
ช่วงเวลานี้มีไว้เพื่ออะไร
นี่ไม่ใช่แค่งานปาร์ตี้
มันคือความฝันในตัวคุณ ที่เราทุกคนได้มายืนอยู่ตรงนี้
ทุกคนถูกนำเสนออย่างเท่าเทียมกัน
นี่คือสิ่งที่อเมริกาเป็น
โรงถ่ายซิดนีย์ ปอยเตียร์
ขณะที่โชคชะตาของผู้คน เชื่อมโยงกับความฝันของคุณ
คนหนุ่มสาว มันไม่ได้เกิดขึ้นในวันแรก
อย่าเสียใจถ้ามันไม่เกิดขึ้นตอนคุณอายุ 20
และไม่เกิดขึ้นตอนคุณอายุ 25
และไม่เกิดขึ้นตอนที่คุณคิดว่ามันจะเกิดขึ้น
นั่นไม่ได้แปลว่ามันจะไม่เกิดขึ้น
คุณเห็นไทเลอร์ตอนนี้ แต่คุณไม่ได้เห็นเขาตอนนั้น
ไทเลอร์อายุ 50 ปี
ความยิ่งใหญ่ต้องใช้เวลา
คุณไปถึงจุดหมายไม่ได้ในชั่วข้ามคืน
แต่ถ้าคุณต้านทานต่อพายุ การโจมตี
บททดสอบ สายลม และอุปสรรค
เรื่องดีๆ ก็จะเกิดขึ้นตามมา
พระเจ้าเปิดประตู ประตูที่น่าอัศจรรย์
และในที่สุดใครสักคนก็ได้ยินคุณ มองเห็นคุณ หรือสังเกตคุณ...
งานเปิดตัวประสานเสียงมื้อสาย
และพวกเขาเปิดประตูให้คุณ
บิชอปที.ดี. เจคส์
และพ่อขอขอบคุณไทเลอร์ เพอร์รี่ ที่ไม่หยุดที่การมีประตูให้ตัวเอง
แต่ประตูของคุณคือเวทีของเรา
คุณเปิดประตูเพื่อให้ คนที่คงไม่มีใครสังเกตเห็นที่อื่น
ได้เดินเข้าไปและได้มีโอกาส และนั่นควรได้รับเสียงปรบมือ
ควรได้รับเสียงชื่นชม ควรมีการเอาอย่างและเลียนแบบ
ควรได้รับคำสรรเสริญพระเจ้า
แต่คุณลอยขึ้นมา เหนือสิ่งที่คนอื่นๆ จมอยู่ข้างใต้
และถ้าคุณไม่เคยทำสำเร็จ คุณก็ต้องตะโกนเพราะคุณรอดมาได้
คุณต้องเต็มใจที่จะเอาตัวรอด ก่อนที่จะประสบความสำเร็จได้
ทุกอย่างที่ผิดพลาดไปในชีวิตคุณ
คือสิ่งที่ทำให้ทุกอย่าง ดำเนินไปอย่างถูกต้องในชีวิตคุณ
ผม...
คือ...
ผมแค่...
ความตั้งใจทั้งหมดของผม
ทั้งเกลิลากับผมแค่อยากเลี้ยงดู คนดีๆ ที่ยอดเยี่ยม แสนวิเศษ
คนที่... น่าทึ่ง
คนที่เคารพพระเจ้า คนที่...
ผมเพิ่งคิดได้ว่าเมื่อ 11 ปีที่แล้ว ผมนั่งอยู่ตรงนั้นตอนที่เราทำแบบนี้
ผมอยู่กับแม่ ซึ่งเสียไปในปี 2009
และตอนนี้ผมอยู่ที่นี่กับเขา และ...
วัฏจักรของชีวิตกำลังดำเนินอยู่
ผมลืมหมดแล้วว่าต้องพูดอะไร
แต่ขอบคุณทุกคนสำหรับทุกอย่างครับ
พระเจ้าปกป้องไทเลอร์ในแง่ของ "จงอยู่นิ่ง จงสงบสุข
"เราดูแลเจ้าอยู่ และเราปกป้องเจ้าอยู่"
พระองค์จึงทำให้เขา ต้องเจอเรื่องทั้งหมดนั่น
เพื่อพาเขามายังที่ที่เขาอยู่ในวันนี้ และคนที่เขาเป็นในวันนี้
เพราะเพื่อที่จะผจญกับความเจ็บปวด ทรมาน และความวุ่นวายทั้งหมดนั่นให้ได้
พระเจ้าก็ต้องเตรียมอะไรไว้ให้คุณ
อย่าดูถูกเขา
เพราะเขาไม่ใช่แค่นิโกรรวยๆ
ที่โชคดีที่กลายเป็นชายผิวดำ
การถือว่าสิ่งที่เขาเห็นเป็นโอกาส
ในการเข้าถึงคนสักกลุ่ม
และเปลี่ยนสิ่งนั้นให้กลายเป็นองค์กร ที่ใกล้จะมีมูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์
คือสิ่งที่คนอื่นๆ ทุกคนพยายามจะทำ
ผมว่ามันเป็นเรื่องสำคัญที่ต้องเล่า
เพราะผู้คนต้องเข้าใจว่า เขาทำงานหนักแค่ไหน
และทั้งหมดนี้มันยากแค่ไหน ในการสร้างโอกาส
ที่โลกเพิ่งจะตามทันในตอนนี้
และจำไว้นะ ผู้ชมคือคนตัดสินใจ
ไม่ใช่นักวิจารณ์
ไม่ใช่พวกนักวิชาการ
ผู้ชมต่างหากที่ตัดสินใจว่ามันดีหรือไม่ดี
และผมขอท้าใครก็ตามให้หาทาง
ประสบความสำเร็จได้ แบบเดียวกันกับผู้ชายคนนี้
ขอบคุณทุกคนสำหรับการทุ่มเททำงาน
ผมยิ่งกว่าตื้นตัน ผมได้แรงบันดาลใจ
ผมหวังยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดว่า พวกคุณจะคว้ามันไว้ได้
คนที่ทำงานกับผมเมื่อ 20 ปีก่อน อาจจะรู้ว่านั่นหมายถึงอะไร
เพราะมีโอกาสที่ก่อตัวขึ้นมานานแล้ว
และผมเฝ้ามองคนที่คว้ามันได้ ก้าวออกไปทำสิ่งที่น่าทึ่งต่างๆ
โดยที่มีหรือไม่มีผม
ผมจึงหวังว่าคุณจะคว้ามันได้ ผมหวังว่าคุณจะให้เกียรติมัน
ผมหวังว่าคุณจะรู้ว่ามันบอบบางแค่ไหน มันชั่ววูบเพียงใด
มันเหมือนฝุ่นละออง ที่อาจหายวับไปในพริบตาแค่ไหน
ผมหวังว่าคุณจะเห็นมัน
เพราะมันช่างบริสุทธิ์และแสนพิเศษ
ไม่มีสิ่งใดนอกจากพระเจ้า
มีบางคนในห้องนี้ที่มีพรสวรรค์อย่างท่วมท้น
และพวกเขาก็ยอดเยี่ยมในสิ่งที่พวกเขาทำ
แต่เกิดเรื่องบางอย่างขึ้นในชีวิตพวกเขา
ถ้าพวกเขาเชื่อมโยงความเจ็บปวด กับพรสวรรค์ของพวกเขาได้
พรสวรรค์นั้นจะเปลี่ยนไป และกลายไปเป็นอะไรอย่างอื่น
ที่นอกจากจะเป็นสะพาน ที่พาพวกเขาข้ามไปได้แล้ว
ก็ยังพาคนอื่นข้ามไปได้อีกด้วย
พวกเราหลายคนเจออะไรมามากมาย
เขาเจอเรื่องแย่ๆ ที่อาจทำลายเขาได้
มันอาจทำลายสภาพจิตใจเขาได้ ตอนที่เขาต้องอาศัยอยู่ใต้สะพาน
ในกล่องกระดาษ แล้วหายตัวไปจากโลกนี้
เพราะสิ่งที่เขาเคยผจญมา
แต่เขาไม่ได้ทำแบบนั้น
เขาทรหดอดทน
เขาทำตรงกันข้าม
เขาสู้กับปิศาจ สู้กับคนที่ชอบดูถูก
คนที่คอยทำลายความฝัน คนที่เกลียดชัง คนที่คอยขัดขวาง
คนพูดกันว่า "คุณจะทำไม่สำเร็จ"
"ผมต้องทำให้สำเร็จ"
และเขาก็ทำสำเร็จ
ทำไมพ่อทำงานหนักจัง
ทำไมพ่อถึงทำงานหนักเหรอ
เพราะพ่ออยากให้ลูกมีอนาคตที่ดีมากๆ
และพ่ออยากให้เรามีชีวิตที่ดีมากๆ
เราจะได้ไปท่องเที่ยว ได้สนุก และช่วยเหลือคนอื่นได้
ลูกว่ามันเข้าท่าดีใช่ไหม
- โอเค - และพ่อคือฮีโร่ของผม
พ่อคือฮีโร่ของลูกเหรอ
ลูกคือฮีโร่ของพ่อ
- ขอบคุณนะ พ่อรักลูกจ้ะ - เหมือนกันฮะ
คิดถึงเรื่องถัดไปอยู่เสมอ
คุณตั้งมั่นอยู่กับปัจจุบัน แต่ต้องวางแผนล่วงหน้า
จดจ่อกับขั้นตอนต่อไป นึกถึงขั้นตอนต่อไป
แต่คุณอยู่กับปัจจุบัน
นั่นไม่ได้แปลว่าคุณไม่พึงพอใจ
แค่แปลว่ายังมีสิ่งที่คุณรู้สึกว่า ยังเหลือให้ทำอยู่เสมอ
ยังไงก็สำหรับผมน่ะนะ
หมดแล้ว และผมพอแล้ว
ถ้าทำได้นะครับ ช่วยมองมาทางนี้
แล้วบอกชื่อคุณและบอกว่าคุณเป็นใคร
ทำไม
ไม่รู้เหรอว่าผมคือไทเลอร์ เพอร์รี่
ผมรู้ว่าคุณเป็นใคร แต่ผมอยากรู้ว่าคุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร
คุณคิดว่าคุณเป็นผู้กำกับหรือเปล่า
อะไรคือนิยามของคุณ
"ผมคือไทเลอร์ เพอร์รี่ และผมเป็นพ่อคน"
อยากพูดอะไรก็พูดเลย
ผมคือไทเลอร์ เพอร์รี่ และผมคือลูกของแม็กซีน
แม็กซีนกับไท 25 ธ.ค. 07
ด้วยความอาลัยรัก... วิลลี่ แม็กซีน เพอร์รี่
คำบรรยายโดย: พาฝัน เจริญดี
ผู้ตรวจสอบงานแปล