Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Sino'ng filmmaker ang nakalimang pelikula na numero uno agad sa box office
sa nakaraang apat na taon?
Spielberg? Tarantino?
Scorsese?
Hindi.
Kay Tyler Perry ang rekord na 'yon.
NaritoPag may nagsasabing, "Narito ang susunod na Tyler Perry,"
ani ko, "Lumilibot ba siya nang 300 araw kada taon para makilala ang audience niya?
"Kung hindi, di siya ang susunod na Tyler Perry."
Wag mo siyang maliitin,
dahil di lang siya basta masuwerte
at mayamang Negro na naging Black man.
Lumaki kami sa Uptown New Orleans Third Ward.
Malapit sa Magnolia Project.
Talamak ang krimen.
May panloloob, pagnanakaw, paggamit at pagtutulak ng droga.
Akalain mong palaboy ka pitong taon ang nakararaan?
Oo nga.
Isa siyang aktor, manunulat, direktor, producer.
Sasabihin ko na, isang entertainment mogul.
Tyler Perry Studios. Sa 'yo ang pinaka- malaking studio sa Estados Unidos.
-Iyan ang sabi nila sa akin, oo. -Sa bansa.
Bigyan n'yo siya ng planeta.
Hindi n'yo alam ang pakiramdam
na magkaroon ng asset na mula sa United States Army.
Dalawampung feature films, higit 20 na play,
siyam na TV shows, isang New York Times bestseller.
Pambihira.
Kilala sa paggawa ng mga pelikulang para sa Black audiences,
ngunit dumaraming mga kritiko sa Black community
ang may isyu sa gawa ni Perry.
Di mo aasahang basta siya sasang-ayunan ng lahat
dahil Black siya, at pinaghirapan niyang makaakyat sa Hollywood.
'Yong mga natatagong kuwento at mga plot na ginagamit niya,
'yong mga stereotype, marami akong isyu roon.
Ito ang pinakamahalaga.
Walang pakialam si Tyler Perry sa sasabihin ng iba sa ginagawa niya.
Audience niya ang pinaglilingkuran niya.
Kung nauna kang gumawa ng isang bagay, magiging mahirap 'yon para sa 'yo.
Paulit-ulit na formula 'yon, at hinahampas niya 'yon sa ulo mo.
Ewan ko kung ano'ng nireresolba niya sa mga pelikula n'ya.
Baka kailangan niyang resolbahin 'yon sa therapy.
Ang pangit lang ng mensahe.
Parang pampelikulang alak sa masa.
Kapag nagpapakita ka ng kultura,
may kaakibat itong responsibilidad, at minsan, para na ring pasanin.
Bakit ka nagpapakahirap?
Bakit ako nagpapakahirap?
Kakaunti ang nakapagpalawak ng telebisyon na tulad ni Tyler Perry.
Sa huli niyang pelikula, mukhang sumobra na siya.
Ang pinakamatagumpay na African American filmmaker sa kasaysayan.
At nang umabot na ito sa Hollywood,
noon ito naging problema.
Talagang outsider siya.
At hindi maitatanggi
ang talento
at kapangyarihan
ni Tyler Perry.
Marami ka nang nagawa.
Ano pang di mo nagagawa na gusto mong gawin?
Tingnan mo, nagsusumigaw sa 'yo.
Kapatid ka ng bilyonaryo. Kumusta naman 'yon?
Mabuti ang Diyos. Tingnan mo.
Sige.
Sige, sweetie. Tatawagan kita. Bye-bye.
PINSAN NI TYLER (ANAK NI TIYA JERRY)
Pinsan kong si Melva, kapatid ni Tyler.
"Junior" ang tawag namin sa kanya dati.
"Kumusta, Junior? Junior, Junior."
Pero ngayon, "Tyler" na. Hindi "Emmitt."
At 'yon ang pangalan niya sa kapanganakan, Emmitt Perry Jr.
Ginawa niya 'yong Tyler Perry,
na tama lang dahil hindi maganda ang relasyon nila ng tatay niya
sa loob ng napakaraming taon.
Kaya ayaw niyang makilala bilang Emmitt Junior.
Ito ang sasabihin ko…
At akin lang 'to. Ito ang pakiramdam ko.
Napakalalim ng trauma, masyadong malalim ang sugat.
Pag sinugatan mo ang isang tao at nagsimula silang maghilom, tapos…
Tapos, bubuksan mo ulit ang sugat.
Tuwing nasusugatan siya, laging nabubuksan ang sugat.
Ngayon, di na naghihilom iyon.
Hindi na, kahit kailan.
Puno ng bituin ang Sabado ng gabi dahil binaha ng artista ang Atlanta
upang ipagdiwang ang grand opening ng Tyler Perry studios.
Ang higit 133-ektaryang studio ay napapaloob sa lupain
ng dating Fort McPherson Army Base sa Southwest Atlanta.
Pinasinayanan rin ni Tyler ang 12 soundstage
na ipinangalan sa mga kapita-pitagang Black artist,
kabilang sina Oprah Winfrey, Will Smith, at Halle Berry.
Ano'ng nararamdaman n'yo, sir?
Na… nasasabik ako
at kalmado,
at handa, at nagpapasalamat, at malaki ang pag-asa.
At, oo, handang-handa na.
Sinubusukan ko talagang kumalma, dahil mahalaga sa akin ang oras.
Sinusubukan ko lang na maging,
"Sumunod ka lang sa agos, TP. Damhin mo lang ang sandali."
'Yong bata sa ilalim ng balkon,
naisip niya bang magkakaroon siya ng ganito?
Talagang ngayon mo sinusubukan iyan sa akin?
Hindi mangyayari 'yan, pare.
-Kailangan ko lang… -Di puwede.
Tawagan mo si Gayle King, o si Oprah Winfrey, kahit sino.
Di mangyayari ang balak mo.
Di ako aabot diyan.
Sige.
Susubukan ko sa weekend.
Sinusubukan ko lang makaraos dito.
Hindi ko dapat takasan ito.
Pero ganoon ako.
Ang problema ko sa maraming bagay sa buhay ko, tinatakasan ko.
At mula 'yon sa pagkabata ko.
Mula sa pang-aabuso, sa pasakit, na sinubukan mo lang takasan.
Pero nalaman kong ganoon ako sa lahat ng bagay,
kahit sa tuwa at saya.
Sa kahit anong masyadong nagpapataas ng pandama ko.
Gusto ko lang takasan 'yon.
Kaya ngayong gabi, at sa bawat araw at sandali,
iniisip ko, "Kumalma ka, kumalma ka."
"Ayos ka lang. Kalma. Ligtas ka.
"Emosyon lang 'yan. Pakiramdam lang.
"Ayos lang. Ayos ka lang.
"Pagmamahal 'yan. Tuwa. Kaya naman…"
Alam mo, sabi nila, ang pinakamasarap na alak ay tumutubo sa tigang na lupa.
At pag iniisip mo ang pinakamasasarap na alak,
kailangang sumiksik ng mga ubas sa mga bato at mga sangay,
at iba't ibang paroo't parito para lang makalusot sa lupa.
Tingin ko, mailalarawan talaga n'on ang paglaki ni Tyler.
Ang saklap ng mga karanasan niya bilang bata,
at nakaapekto iyon sa kung sino siya ngayon.
Umabot 'yon sa mga karakter na nilikha niya,
at sa imahinasyong mayroon siya,
dahil papasok ka na lang na isipan mo.
Kaya naiintindihan kong
magiging ganitong klase ng tao siya.
Na magkakaroon siya ng ganitong nibel ng tiyaga at sigasig
dahil marami na siyang pinagdaanan.
Kailangan niyang maging ang alak na sumuong sa lupa.
Mahirap mabuhay sa New Orleans.
Mahirap mabuhay, mapanganib ang bayang 'yon.
May barilan, mga nakawan, at kalupitan ng mga gang.
Napakamapanganib doon. Napakamapanganib n'on.
Napakataas ng antas ng krimen.
Dati kaming naging murder capital ng mundo.
Lumalala na naman ang gun violence sa New Orleans.
Tumataas ang krimen…
Tumataas ang mga pagpatay, at…
Ewan ko kung ano'ng nararamdaman ng maraming puti rito.
Alam ko lang ang nararamdaman nila sa estado ng mga institusyon nila.
Aniya sa akin, madaling mamatay.
Ang mahirap ay ang mabuhay.
Wala siyang ginawa.
Pinaputukan siya ng mga pulis sa Bruce Grocery.
Sabi nila sa akin, "Tayo!" sumagot ako,
"Ayoko. Ano, babarilin mo ako?"
Base sa statistics, dito sa New Orleans, maaaring di ka umabot sa 21.
Kapag nakaabot ka sa ika-21 mong kaarawan, sinuwerte ka.
Natalo mo ang diyablo. Natalo mo ang statistic.
At survival of the fittest ang paglaki rito, alam n'yo?
Paglabas mo pa lang ng bahay, naku, baka hindi ka na makauwi.
Ililibot ko. Kita n'yo 'yong building dito?
Pabahay ito dati. Dito rin kami nakatira dati.
Dalawang bahay ang layo nina Tita Maxine, Tyler Prry, Yulanda, Emmbre, Melva,
dalawang bahay ang layo nila sa amin, na pupuntahan natin ngayon.
Ito ang bahay na kinalakhan ni Tyler.
Sa likod ng bahay na 'to, nagtayo siya ng clubhouse,
kung saan kami magsusuot
para makatakas kay Tito Emmitt.
Sa tapat ng dati niyang tirahan,
bumalik ang dusa ng kanyang nakaraan.
Dito ako lumaki.
At ilang taon na akong di nakakapunta rito.
Dinala niya kami sa likod, pinakita sa amin ang butas
kung saan siya tatakas sa pang-aabuso ng ama.
Ito ang taguan ko, kung saan ako ligtas, alam mo 'yon?
Pag sobra na ang lahat, dito ka pumupunta?
Oo. Parang buong araw ako riyan.
Minsan, nalulungkot ako para kay Tyler dahil masaklap talaga ang dinanas niya.
Mas napuruhan siya kaysa sa amin.
Di naman kailangang maging ganoon.
Oo, di ko alam kung ano ang mensahe sa kanya ng Diyos,
at baka nangyari na ipinangako sa kanya, dahil matagumpay na siya.
Sa kabila ng mga pinagdaraanan niya,
inaalagaan at binibiyayaan niya ang maraming tao.
Pero paano siya nakakatulog sa gabi habang iniisip ang pagkabata niya?
Ang ama ni Tyler, malupit siya noong lumalaki siya.
Hindi siya nagpapaloko, alam n'yo.
Hindi palatawa, walang nakakatawa para sa kanya.
Malakas at masipag siyang tao,
pero laging iritado at mapag-isa.
Malupit, alam n'yo 'yon?
Grade 3 ang inabot, galing probinsiya,
at dinaan sa sipag ang lahat.
Aalis siya sa trabaho nang 3:00, at uuwi sa bahay nang 3:30.
May tindahan dito sa kanto, hindi kalayuan,
at ilang kaha ng beer ang bibilhin.
Pero araw-araw siyang maglalasing.
Pagdating ng trak, alam na naming lagot na.
Lalabas siyang may kaha ng 24 na beer.
Uubusin niya ang lahat hanggang may dumating
at titigil siya.
At para kay Junior… Para kay Tyler. Sorry.
Kay Tyler, mas malala ang pambubugbog sa kanya.
May isang beses na bata pa talaga kami, at talagang nilatigo niya si Tyler.
Duguan ang likod niya.
Tumakbo siya palabas ng bahay. Bata pa siya, e.
Tumakbo siya, at nagkasalubong kami sa kanto.
At sabi ni Mama, "Ano? Sino'ng gumawa nito?"
Ang lalaki ng latay sa likod niya.
Mga ganito kahaba at kalaki, o ganoon kamaga.
Pamangkin ko 'yon. Bata pa siya. Musmos pa lang siya noon.
TITA NI TYLER (KAPATID NI MAXINE)
Siguro pito o walong taong gulang. Maliit pa.
Di siya makikipaglokohan. Sa mga pamangkin niya, mga anak niya.
Ang nanay na leon nga.
Talagang pinoprotektahan niya kami.
Kung may malaking osong darating, lalabanan niya ang oso.
Kaya nagalit talaga ako.
Kinuha ko ang baril.
Hila-hila kami ni Mama nang dumating kami.
Naka-Hanes briefs pa kami.
Naka-brief lang kami, at umiiyak.
Nakita namin siya sa balkonahe, umiinom.
At tinanong ko siya kung bakit niya nilatayan ang bata.
At sabi niya, wag daw akong mangialam.
Di niya dapat sinabi 'yon.
Tinutukan na niya ito, pero iniiwas ni Papa.
Nakakatakot 'yon, kasi pumutok 'yon… Tiningnan ko si Mama, gulat na gulat.
Babarilin na dapat ni mama si Tito Emmitt, alam n'yo 'yon?
At sineryoso na niya si Mama.
At nakinig na siya.
Kahit lasing, nakikinig siya sa kanya,
dahil naaalala niya 'yong baril.
Hindi ko ipinagmamalaki 'yon, pero napakasakit lang kasi.
Di ko kayang hayaan 'yon, pinarurusahan ko rin ang mga anak ko,
pero wala sa kanila ang magsasabing nabugbog sila nang ganoon.
Hindi talaga.
Pa'no mo magagawa 'yon kung mahal mo sila?
Pa'no mo nagagawa 'yon? Pa'no nakaya ng puso mo?
Hindi ko maintindihan 'yon. Pero di ko rin naman dapat intindihin.
Kagabi ko lang, noong kausap ko ang mga producer
narining ang kuwentong ito,
na nahimatay ka minsan dahil labis kang nabugbog.
Naaalala kong nakakapit ako sa alambreng bakod,
duguan ang kamay ko sa pagkakakapit, habang hinahampas niya ako.
-At sinu… -Wow.
Sinusubukan ko na lang manatiling buhay.
Galit na galit ako sa isip ko.
Nakikita ko ang sarili kong tumatakbo palayo.
-Wow. -At hindi ko mapilit ang batang 'yon…
Hindi ko mapilit ang batang 'yon na bumalik.
Hindi ko siya mapilit na bumalik sa akin.
Labis na lumala 'yon, kaya noong bata ka, naglaslas ka.
Oo.
Oo, gusto ko na magpakamatay noon
dahil iniisip ko, "Ano pang silbing mabuhay?"
Ang pagkakaroon ng ganitong trauma bilang bata, para sa akin,
nakakagawa ako sa isip ko ng mga lugar na tila totoo.
Habang may mga nangyayari sa akin, anuman 'yon,
paninigaw man ng tatay ko,
o pambubugbog sa akin, o panghihipo sa akin,
sa isip ko, pupunta ako sa ibang lugar.
Isa sa mga pinupuntahan ko ay ang bakurang ito,
at tanaw ko ang mga ibon, mga puno, at mga taniman,
at dinig kong may mga taong nag-uusap,
at tanaw ko ang mga bahay nila, mga kotse nila,
at ang pinakamaliit na detalye ng saksakan sa pader,
kung ano'ng nakasaksak doon.
'Yong usok mula sa kape.
Nakikita ko ang lahat ng 'to sa isip ko.
Napakalinaw ng mundo roon, at napakaganda, napakaklaro.
Ang lugar na inakala kong ligtas at payapa ay totoo,
at nakarating ako roon.
At ayoko nang umalis.
Ayoko nang bumalik sa sarili ko pagkatapos ng trauma.
Kapag tumataas ang pandama ko, dinadala ako sa mga sandaling ito.
Kung paano siya literal na pinahirapan bilang bata, torture 'yon,
at nagawa niyang makatakas sa imahinasyon niya
nang hindi nasisiraan ng bait.
Dahil, para sa maraming kabataang tinrato nang malubha gaya niya,
partikular na ng isang ama,
may mga personality disorder sila, at talagang humihiwalay sila.
Hindi lang sa imahinasyon, kundi pati sa kanilang personalidad…
…para makayanan ang pagpapahirap, makayanan ang pasakit,
makayanan ang palagiang walang-kasiguraduhang baka mangyari ulit
o gaano kaya katindi ang pahirap, pero alam mong pahirap 'yon.
Ang kakayahan niyang umugnay sa tao
ay dahil galing din siya roon at hindi niya lang kinukuwento 'yon.
At iyon ang dahilan kung bakit kaya niyang kumausap ng inabusong tao,
o nahihirapan, o nasangkot sa kahit anong paghihirap, at krisis,
bilang mga bata, bilang matatanda.
Isa siya sa mga taong
kayang gawing totoong kapangyarihan ang sakit na nadarama.
At hindi siya magiging ganito, hindi siya magkakaroon ng kayamanan,
ng kasikatan, ng kakayahang magkuwento
sa paraang nakakaya niyang
matumbok ang African American community,
kung di siya nasaktan nang ganoon.
Tanong ng mga tao, "Pa'no ka nakakasulat ng 20 scripts sa loob ng dalawang linggo?"
Nakakapasok ako sa lugar na 'yon
at nakakakita ng mundo at nakakarinig ng mga boses, at lumalabas sila sa akin.
Kung weird o kakaiba 'yon para sa iba,
para sa akin, kaya ko lang na makapunta sa isang lugar
na ginawa ko noong bata ako para matulungan ako, na ngayon
ay siyang umaalalay sa akin sa ginagawa ko rito.
Nagkaroon ng silbi ang mga nangyari para sa ikabubuti ng lahat.
Malaking tulong para sa kanya ang pagsusulat sa journal.
Nakuha niya 'yon kay Oprah.
Lagi niyang ikinukuwento si Oprah dati...
KABABATA / KOMPOSITOR
...at na magtatagpo sila balang-araw.
"Balang-araw, magkikita kami ni Oprah.
"Balang-araw, magiging magkaibigan kami.
"Balang-araw, magkakaroon ako ng sariling TV show."
Talagang na-inspire siya sa episode na 'yon
kung saan ikinuwento niya ang pagsusulat sa journal.
PUBLICIST NI TYLER
Mukhang nakahanap siya ng paghilom sa pamamagitan n'on,
at doon isinilang ang mga unang kuwento, ang unang play.
Nakakatuwa na kung sino ang naka-inspire at tinitingala niya,
na parang napakalayo ng agwat sa kanya,
naging isa sa mga pinakamalalapit niyang kaibigan.
Pero lagi niya ring ikinukuwento noon kung paano si Oprah magtrabaho.
Nakita ko siyang talikuran ang mga malalaking network
dahil ayaw ng mga itong sundin siya.
Mayroon siyang formula.
Pero bumabalik iyon sa paniniwala, at sa sinabi ng Diyos sa kanya.
"Ito ang ibinigay Ko sa 'yong dapat gawin mo.
"Maging matapang at manatiling nakapokus."
At iyon mismo ang ginawa niya.
Tyler, isa kang mahusay na visionary
na kumakatawan sa kung ano ang totoong African American dream.
Lubha kong ikinararangal
na ihandog ang 2019 BET Ultimate Icon Award
sa malapit kong kaibigan, Mr. Tyler Perry.
Di ko mapigilang isipin ang nanay ko.
Tanda ko, noong limang taong gulang ako,
dinadala niya ako sa projects
kung saan siya nagbabaraha tuwing Biyernes kasama ng ilang kaibigan.
Di nakatapos ng hayskul ang mga kababaihanag ito,
pero matatalino sila.
Makapangyarihan.
May magaganda silang mga kuwento.
At isa akong limang-taong bata na nakaupo roon,
pinaglalaruan ang Matchbox cars ko, pinakikinggan silang magkuwento
tungkol sa mga relasyon nila, mga hinanakit.
Kapag may isa sa kanilang malulungkot, may isa pang magbibiro,
at magtatawanan na sila.
Di ko alam na nasa masterclass ako ng buhay ko.
Uuwi ako, at bubugbugin ng tatay ko ang nanay ko,
kung ano-ano ang ginagawa at sinasabi.
Aalis si Papa sa kuwarto, at gagayahin ko ang isa sa mga babae,
at tatawa na si Mama.
May lakas doon na hindi ko noon maintindihan.
Ang unang 10 pelikula ko, puro patungkol sa kanya,
dahil gusto kong malaman niyang mahalaga siya.
Ng kababaihang Black na mahalaga sila.
Espesyal kayo, malakas kayo, mahusay kayo.
Nang ipanganak ko si Tyler, o "Junior," gaya ng tawag ko, Emmitt Perry Jr.,
siya lang ang anak kong lalaki sa loob ng 10 taon kaya talagang na-spoil ko siya.
Papaliguan ko siya nang tatlo hanggang apat na beses kada araw.
Bibihisan ko siya ng munting jumpsuit, 'yong one-piece na damitan.
Cute na cute ako sa kanya roon.
At lumaki siyang napakamapagmahal, napaka-sweet na bata.
INA NI TYLER
Napaka-sweet niya.
Alam mo, si Emmitt Jr…
Ibang-iba 'yon.
Nagmana si Tyler sa kanilang dalawa.
Ang pagpapakumbaba, pagmamahal, dangal, at kapayapaan, nakuha niya sa kanyang ina.
Pero nakuha niya ang determinasyon sa trabaho ng tatay niya.
Hindi lang siya sira-ulo gaya ng tatay niya.
Di sa pang-aano kay Tito Emmitt. Mahal ko siya.
Pero sira-ulo siya.
Sobrang sira-ulo.
At makikita niya ang dokumentaryo. Haharapin ko siya.
Malaki na ako ngayon, alam n'yo? Pero gago talaga siya noon.
Noong bata ka, mayroong Big Bad Wolf.
Pero pagtanda mo, haharapin mo ang Big Bad Wolf.
At 'yon ang nangyari kay Tyler.
Pagtanda niya, ang inisip niya, "Hindi mo na ako makakanti.
"Hindi mo na ako matatapakan."
Iniisip ko ang nanay ko,
at paano siya huhusgahan ngayon,
at kung bakit siya nanatili sa tabi ng taong 'to.
Pero namatay ang nanay niya noong 13 siya.
Pinakasalan siya ng lalaking ito noong 17 siya.
Wala siyang alam sa mundo.
Wala siyang alam sa buhay.
At ang tanging suporta at lahat ng nalalaman niya,
at lahat ng itinuro sa kanya, pag kumikita siya, mabuti siyang asawa.
Kaya nanalig siya sa alam niya.
Nagpakasal kami noong 1963.
Lumipat kami sa New Orleans.
Okay.
At ipinanganak ko si Yulanda, pagkatapos, si Melva.
Wala akong masyadong alam noon. Nabuntis lang ako.
Bata at hangal. At…
Ipinanganak niya ang ate ko noong 18 siya, isa ko pang ate noong 19, ako noong 24.
Isa siyang Black na babae sa Louisiana na may tatlong anak.
Ano'ng gagawin niya?
Ano'ng trabaho niya para masuportahan kami?
Ano'ng gagawin niya?
Nanatili siya sa tatay ko.
At hindi ko siya hinuhusgahan,
dahil labis ang pasakit at impiyernong pinagdaanan niya mismo
para lang mabuhay at mapanatili ang kapayapaan.
At sa kabila ng lahat, minahal niya si Papa.
Di ko alam kung paano, kung bakit, pero alam kong minahal niya ito.
Minahal niya ito hanggang mamatay siya.
Tingin ko, dahil iyon sa pagkapit niya sa lahat,
sa lahat ng emosyon, hindi nagpapakita ng kalungkutan sa iba,
laging pagngiti at pagiging masaya, at laging paghahangad ng kapayapaan,
laging paghahangad na mapangiti si Papa.
Papabatiin niya ako kay Papa kahit na ayaw ko.
Pag dumarating 'yon, aalis ako.
Tinanong ko dati sa nanay ko, "Tatay ko ba siya?"
Kasi hindi ko maunawaan kung paano ako natitingnan ng tatay ko
at nagagawang kamuhian nang ganoon.
Matindi ang pagkamuhi niya.
'Yong pananakot pa lang…
Muli, 'yong pagkamuhi na 'yon.
Halikayo, mga napapagal
Mukhang may mga saksi tayo ngayong gabi...
Ano'ng ginawa ko?
Makinig kayo,
kung wala nang ibinigay ang Diyos,
binigyan niya ako ng inang nagdarasal, nananalig at dinala ako sa simbahan.
Alam kong ganoon siya
Naging pastor ako ni Tyler noong teenager siya.
PASTOR NI TYLER SA PAGKABATA
Parang iniugnay ako ng Diyos sa kanya dahil sa dinaramdam niya.
'Yong pakiramdam ng komunidad, at pananalig,
at paniniwala ang bumuhat sa akin sa kabila ng pinakamadidilim na sandali
habang nagbibinata ako,
habang sinusubukang unawain kung sino ako,
kung ano'ng gusto ko sa buhay ko.
Nakaugnay 'yon sa simbahan.
Kung lumaki kang Kristiyano, lalo na sa Black South,
malaking parte ng buhay mo, umikot sa simbahan.
Sa paghahanap ng sining, dahil binawasan ng pondo ni Reagan ang sining noong '80s,
mga play sa simbahan ang nagpuno n'on.
Ang community theater ang bumuhay sa sining para sa mga bata…
ALAGAD NG SINING/AKTIBISTA
…na maaaring wala nang access doon sa mga public school.
Habang lumalaki sa New Orleans, pareho kami ng simbahan ni Tyler,
ang Greater St. Stephen Baptist Church.
Full Gospel Baptist Church sa New Orleans, Louisiana.
Greater St. Stephen ang event place ng siyudad noon,
kaya parang outlet na 'yon ng mga Kristiyano.
Iba't ibang mga uri ng tao ang nagsisimba roon.
Nagmistula itong simbahan ng siyudad.
Musikero ako, isa sa fifth string keyboard players,
gaya ng dati kong sinasabi.
At nasa choir si Tyler.
Malaking bagay ang pagsimba sa Greater St. Stephen.
Mas malaking bagay kung nasa choir ka.
Sa side ng nanay ko, ministro ang lolo ko,
maging ang lolo ko sa tuhod, pati ang ama niya,
at matutunton ang pagiging ministro sa lahi mula pa noong pang-aalipin.
Kaya nasa dugo ko talaga ang simbahan, pananalig, at ang Diyos.
Nasa DNA ko na.
Noon pa man…
Noon pa man, lider na siya.
Alam kong kaunti lang ang nakakaalam nito,
pero noong teenager si Tyler,
magpapastor dapat siya.
Nag-aral ako sa seminaryo, at higit na natuto tungkol sa Bibliya.
Oras na para sa una kong sermon.
Sa ministeryo namin, kailangan mong gumawa ng trial sermon.
Kailangan mong magpakumbaba. Kailangang…
Taimtim na pangyayari lang 'yon kung saan tatayo ka at sasabihing,
"Ibinahagi ko na sa 'yo ang tipo ng mensaheng dapat mong ibigay.
"Ibigay mo na ito."
Naroon ang Tita Thelma ko, naroon ang nanay ko.
Ipinagmamalaki ako ng lahat dahil inihahayag ko ang una kong sermon.
"At ginawa ni Noah ang lahat ng iniutos sa kanya ng Panginoon."
Nakaupo ako roon sa pagsusulit para sa kanya.
Tumayo siya, pinarangalan ako, pinarangalan ang simbahan,
tapos, biglang, "Makinig kayo, ha. Ano kasi…"
Nagsimulang magtawanan ang lahat ng tao.
Sabi ko, "Huy, hindi mo dapat gawin 'yan."
"Seryosong sandali ito.
"Sinusubukan mong ipasa 'to."
Mr. Noah, akala ko, sinabi mong uulan?
Pagkatapos n'on, nilapitan niya ako, at sinabi niya sa lahat ng naroon,
"Alam mo, kung tinatawag ka ng Diyos, magiging karapat-dapat ka…
"Pero minsan, hindi."
Pinigilan ko na siya sa simula.
Sabi ko, "Hindi. Ibang bagay ang dapat mong gawin."
Sa harap ng tiyahin ko, sa harap ng lahat.
Nadurog ako.
Sa pagsubok na alamin
kung ano'ng gagawin ko rito,
sa "tawag" na ito,
may narinig akong boses na ang sabi,
"Dadalhin kita sa ibang lugar para makapagsalita sa mas marami."
Di ko alam kung ano 'yon noon, kung paano pupunta roon,
at iyon ang pinakanakakainis na bahagi
ng kabataan ko at ng career ko.
May tatay akong nagsasabing, ako ay hangal na hinayupa…
Wala akong mararating, wala akong silbi…
Wala akong kuwenta, araw-araw.
Di ko naisip na may mga taong manonood sa akin,
o gagalang sa akin bilang aktor.
Idagdag mo pa na puro puti ang nagkokontrol sa bawat bahagi n'on,
naisip ko noong hindi iyon posible o wala sa pagpipilian 'yon.
Naaalala kong kasali ako sa choir
at ginagawa namin itong play tungkol sa mga hayop, sa arko, at si Noah.
Naaalala ko 'yon. Naaalala kong nakatayo ako roon.
Pagkakataon ko na 'yon para makilala
dahil may dalawang linya ako sa harap ng mga nagsisimba.
-Nais namin ng ulan. -Teka, teka, teka, sister.
Gusto kong malaman kung para saan ang tinatayo mo?
Lalagyan ba 'yan ng sapatos ng Diyos?
Dahil magdadala ka ng tigdadalawa ng lahat,
May dalawa akong pabango, kakailanganin mo.
Kaya niyang umugnay sa mga tao.
-Nais namin ng ulan. -Nais namin ng ulan.
Nais namin ng ulan.
Paulanin n'yo. Paulanin n'yo.
Parang 'yon ang nagtulak sa kanya.
Sinasabi ko sa 'yo.
Hindi gaanong sinusuportahan ng New Orleans si Tyler.
Kinailangan niyang umalis.
Pero mahal niya ang bayang 'yon.
Mahal niya ang bayan niya.
Pero hindi ito ang bumuo kay Tyler Perry.
Alam n'yo 'yon?
Atlanta ang bumuo kay Tyler.
Noong dekada '90, may matinding migration.
Bawat Black, lumilipat sa Atlanta.
Nasa bente anyos ako nang isakay ko ang lahat ng meron ako,
na wala naman, sa Hyundai ko, at nagmaneho pa-Atlanta.
ATLANTA BLACK MECCA NG TIMOG
Malaking halimbawa ang paglipat sa Atlanta para maunawaan ko ang kaya kong maging.
ANG BAGONG BLACK MIDDLE CLASS
Nakikita kong umaasenso ang mga Black,
at wala kaming ganoon bilang mga Black sa New Orleans.
Doon, puro droga, mga gang, panggagahasa, patayan, matitinding kasamaan,
at para makalabas doon at makapunta ng Atlanta,
kung saan ang mga tulak ng droga sa isip ko
ay napalitan ng mga doktor at mga abogadong Black,
kung saan higit ang kinikita ng mga tao kaysa sa kinakailangan nila,
at dama nilang dapat lang sa kanila 'yon.
Ang naisip ko, "Uy, ito na ang Lupang Ipinangako."
May pusong tumitibok sa siyudad na ito na bumubuhay sa mga Black.
Isang rebelasyon iyon para sa akin.
Na karapat-dapat din akong magkaroon ng ganoon,
dahil magaling din ako gaya ng iba.
Pumunta ako rito para sa tinatawag ng mga bata noon na Freaknik,
ang spring break,
nang makita kong masagana ang mga tao, alam ko nang Atlanta ang tahanan ko.
Tanaw ko kahit saan ang pag-asa,
iyon ang ipinakita sa akin ng siyudad, ng estadong ito.
Nagtrabaho ako kung saan-saan, nakaipon ng sapat
para makarenta sa 14th Street Playhouse, at ginawa ang una kong play.
Lumipat ako sa Atlanta pagkatapos ng ilang taon,
at nilapitan niya ako pagkatapos ng service isang Linggo
at sabi, "Tanda mo ako sa New Orleans?"
Sagot ko, "Oo naman."
Aniya, "May play ako, I Know I've Been Changed ang pamagat."
Sabi ko, "Di ba 'yon 'yong kulelat na play?"
Sagot niya, "Nakabawi na kami, at nawala ang music director ko."
Nirentahan ko ang 14th Street Playhouse para sa play ko,
dahil akala ko, papanoorin 'yon ng mga tao.
Nagre-rehearse kami sa mga show.
Dalawang daan ang upuan doon.
Araw-araw kong tinitingnan ang benta.
Sabi nila, "Nakabenta ka ng isa ngayon."
Okay, dalawang linggo na.
"Nakabenta ka na ng apat."
"Okay."
Di ko alam kung ano'ng iniisip ko,
na papanoorin ng mga tao ang isang play
sa Fourth of July weekend.
Ngayong gabi, ang ginoong nagsulat ng play na ito,
at ang mahuhusay na cast na ito,
ay naparito upang bigyan tayo ng mga kabatiran
sa mga pagsubok na pinagdadaanan natin sa buhay.
Ilan sa atin, marami nang bagyo ang sinuong…
Tungkol sa mga nakaligtas sa child sexual abuse
at sa mga idinulot nito sa kanilang buhay.
Paglalahad iyon ng personal na kuwento na talagang relatable.
PROPESOR NG PELIKULA
Base sa statistics,
ilan na ang naging biktima ng sexual assault at child sexual abuse,
hindi 'yon gaanong pinag-uusapan,
pero maraming tao ang nakakaranas n'on.
Binalot niya ito ng masiglang mensahe sa huli,
kaya magagawa mong positibo ang trauma na ito,
kaya nakagaganyak ang premise ng play.
Naaalala ko 'to.
At tingin ko, nagpatuloy ito sa mga gawa niya.
Nasa 30 katao yata ang manonood,
at akala ko, makakaabot ako sa 1,200 sa weekend.
Mahirap 'yon at natuto ako ng mahirap na aral.
Sa 30 taong nanood doon,
may nagsabing, "Nagandahan ako. Mag-i-invest ako."
Sabi ko, "Talaga?
"Puwede ako sa lights. Ako na doon.
"Sige.
"Magbebenta ako ng candy sa intermission, kasi kaya ko rin 'yon.
"Tapos, babalik ako sa stage, para makapag-costume ako,
"magbenta ng candy, at mag-ilaw.
"At makakapagmaneho ako ng trak." Lahat, para makatipid.
Walang-wala kaming pera na naghahati pa kami sa isang burger.
Kanya ang kalahati, akin ang kalahati.
Tapos, sasabayan namin ng fries
at mag-uusap kami tungkol sa matatayog niyang pangarap.
Naghahati kami sa burger, tapos, yayaman daw siya balang-araw.
Sasabihin niya, "Alam mo, pare, karanasan ang lahat ng 'to para matuto.
"Hindi ito pagpalya."
Naniwala siya sa sarili niya.
Naniwala siya sa proyekto niya, sa paglalahad ng mensahe niya,
kaya nanatili siya roon.
Magtatrabaho ako sa pagitan ng mga gig na 'to.
Pupunta ako sa boss ko at sasabihin sa kanyang,
"Kailangan kong mag-leave para gawin ang play na 'to."
Nagrenta ang nanay ko ng van para mapagmaneho ko ang cast.
Iyon ang pinakamasaklap na show ko.
Binabangungot pa rin ako roon.
Isinakay ko ang lahat sa trak, nagmaneho patungong Spartanburg.
Sa dinami-dami ng weekends, sa weekend na 'yon dumating ang isang hurricane.
Tinuloy ko ang palabas.
Walang pumunta. Pauwi na ako.
Ang lakas ng ulan, lumilipad na ako.
Isang malaking trak, na puno ng sakay sa likod,
at tinapakan ko ang gas, dahil galit na galit ako sa Diyos.
Sabi ko, "Pinagawa Mo sa akin 'to.
"Alam kong narinig ko ang boses.
"Ano'ng nangyayari?
"Tuwing lalabas ako sa mga play na 'to, iniiwan Mo ako."
Paulit-ulit lang ang nangyayari, naiisip ko na lang, "Ano'ng ginagawa ko?"
At lumilipad ako.
'Lang pakialam kung mamatay na.
Tuwing magkakaroon ka ng bagong simula, palaging mayroong bagyo.
Laging inaanunsiyo ng bagyo na lagpas ka na sa kinaroroonan mo.
Pero ang marinig ang nanay kong sabihing hindi papatok ang play,
dinurog ako n'on, dahil siya lang ang nag-iisang suporta ko.
Umuwi ako, sabi ko sa kanya, wala akong $300 para bayaran ang van.
Iyon na 'yon.
"Ano'ng ibig mong sabihing…"
Nagwala siya.
"Tama na. Hindi ka aasenso riyan."
Di ko malilimutan 'yon. Nakaupo ako, umiiyak.
Nasa kaharap ko siyang sofa, naninigarilyo.
Aniya, "Paano ko mababayaran 'tong $300 na 'to sa credit card,
"dahil iyan ang ginagawa mo, itong lintik na…"
At naninigarilyo siya, di ba?
Nakaupo lang ako sa sofa, habang naroon siya, nagyoyosi,
at panay ang tulo ng luha sa mukha ko,
at hithit-buga siya, saka niya napagtanto, sa gitna ng pagmumura niya,
tahimik lang ako.
Lumingon siya at nakitang puno ng luha ang mukha ko.
Tapos, naluha rin siya.
Sabi niya, "Anak, patawad. Gusto ko lang na magkaroon ka ng trabaho."
Umuwi akong may eviction notice, siyempre,
at nauwi ako sa lansangan.
Pagkatapos ng halos pitong taon ng paulit-ulit na pagtatanghal n'on,
at hindi 'yon pumatok, nagkaroon ako ng ibang trabaho.
Wala nang pag-asa, sabi ko, "Sige, tama na. Ayoko nang gawin 'to."
Tapos, nakatanggap ako ng tawag sa mga promoter, may pagkakataon daw
na magtanghal sa House of Blues, at gusto nilang gawin ko 'yon ulit.
Sabi ko, "Hindi, tapos na ako. Tapos na."
Napaisip ako, at dahil sa boses na 'yon, nagdasal ako,
gagawin ko 'yon.
Naranasan ko nang maging palaboy nito.
Ayoko nang maulit 'yon.
Alam kong makakaasa ako sa papasok na pera,
pero napakalinaw ng boses na 'yon.
Kaya sinabi ko sa boss ko na aalis na ako sa trabaho.
Gagawin namin ang show.
Iniisip ko noon, mauulit lang ang kuwento.
Gusto ko lang matapos ang show.
Nakaupo ako sa dressing room noong gabi ng show,
at sabi ko, "Diyos ko, sawa na ako."
Bente-otso anyos ako noon, sabi ko, "Di ko kayang mabuhay nang ganito.
"Alam kong pinagawa Mo sa akin 'to, lagi Mo akong dinadala rito.
"Pero hindi Kita naririnig pag nasa ganito akong sitwasyon,
"pag di ako makapagbayad ng renta, bills,
"pag tinatawagan ko
"ang kaibigan at pamilya ko para mangutang."
Pero pag may sinasabi sa 'yo ang Diyos,
at alam mo 'yon sa kaloob-looban mo, susundin mo ang tinuturo ng Diyos sa 'yo.
Kaya ang ginawa ko, ang sabi ko, "Okay, ayoko na, Panginoon,"
"at narinig ko 'yong munting boses na nagsasabing, 'Ako ang Diyos.
"'Ako ang magsasabi ng wakas. Hindi ako ang sasabihan mo no'n.'"
Tumayo ako at tumingin sa bintana, at ang haba ng pila, hanggang kanto,
kahit malamig, sinusubukang pumasok sa Tabernacle, sa House of Blues.
Nagsimula ang show. Lumabas ako sa stage, punong-puno 'yon ng mga tao.
Bawat joke ay mabenta, bawat linya ay tumatagos.
Gustong-gusto nila. Naglulupasay sila sa mga upuan nila.
Sa dulo ng show, lumabas ako para mag-bow, standing ovation sila.
Literal na nayanig ang mga alikabok mula sa kisame
dahil sa ingay ng mga manonood.
Nagbago ang buhay ko sa sandaling 'yon. Nagbago iyon doon.
May tumawag sa aking national promoter,
"Dadalhin ka namin sa Fox Theater sa isang linggo."
Teatrong may 4500 na upuan. Nakatatlo o apat na shows kami, sold out lahat.
Simula 'yon ng isang bagay na hindi ko napaghandaan,
dahil puro negatibo ang nasa buhay ko.
Sinasabi ng mga tao sa paligid ko kung ano ang hindi ko maaabot.
Walang nagsabi kung ano ang maaabot ko.
At ngayon, bigla akong nagtagumpay sa unang pagkakataon.
At mas malaki na ngayon ang show.
Bagong set, lights, at sound.
Sobra-sobra.
Aalis na ako sa show para gumawa ng bago,
ang pamagat ay I Can Do Bad All By Myself.
Okay, at gaganap ka ba rito?
Oo.
Ako ang 68-anyos na babaeng nagngangalang Madea rito.
Isang 68-anyos na babae?
Maliit lang dapat ang karakter kong si Madea,
mabilis lang, limang minuto lang sa stage, magpapatawa lang at aalis na.
Wala akong utang sa 'yo!
Nagsimula siya bilang Daddy Joe sa I Know I've Been Changed.
Tapos, lumipat siya sa karakter na si Madea.
Ang una naming stop ay sa Chicago.
Si Madea at isa pang artist ang dapat na lalabas sa play.
Na-sold out sa Chicago dahil pupunta siya,
at hindi siya nagpakita.
Kaya pumunta ang mga tao, hanap siya, at wala siya roon.
Nakakatakot talaga.
Umakyat ako sa stage at sinabi ang mga linya nila ni Madea.
Pero ang hitsura ng audience, "Nagbibiro ba kayo?"
Magpaliwanag kayo sa akin.
Tiningnan ko siya. 'Yong pakiramdam ko, "Para tayong natalo sa Super Bowl."
Salamat sa pasensiya ninyo,
dahil alam kong napakahirap nito.
Alam kong napakahirap.
Mahirap din para sa amin.
Pagkatapos ng lahat ng tagumpay, hayun at may kapalpakan na naman.
Pag papasok ka sa season mo, wala akong pakialam sa nangyayari.
Anuman o kung sino man iyon.
Walang makakapigil sa 'yo. Walang makakapigil sa 'yong makuha…
Nagbayad ka na.
Wala pang nakakagawa nito, kaya walang makakakuha nito,
at araw-araw akong nagpapasalamat sa Diyos para doon.
Tinawagan niya ako isang umaga.
Sabi niya, "Bangon na."
Sagot ko, "Sige."
"Aayusin natin 'to."
Inayos niya ang script,
nagkita kami sa rehearsal, inayos namin ang music.
At noong Miyerkules ng gabi…
Nagsimula ang show ng Martes.
Gabi ng Miyerkules, lumabas siya bilang Madea, at nakapagpatawa siya.
Hello?
Uy, mare, kumusta?
Sumunod na gabi, inulit namin. Sumunod na gabi, mas maraming natawa.
Ano'ng hitsura ko?
-Maganda ka rin, Miss Mabel. -Maraming salamat!
Pag-abot namin sa weekend,
puno ang teatro, at tawa nang tawa ang lahat.
Binago niya ang play.
Si Madea ang naging star.
Gustong-gusto nila.
Tuwang-tuwa kami kay Madea.
Si Madea talaga. Walang duda.
Gustong-gusto ko. Gustong-gusto ko.
Gustong-gusto ko 'to. Sobra.
Papanoorin namin 'to ulit nang 10 bilyon pa.
Si Madea ay isang matinding karakter na kayang-kaya kang ilarawan.
AKTOR NA NANALO NG EGOT
Sasabihin niya ang lahat sa 'yo, lalasingin ka at mumurahin ka niya.
Tapos, ihehele ka.
Southern term 'yon. Pinaikling "Mother Dear."
Mahalagang sabihin na ang African American community,
lalo na sa South, ay matriyarkal.
Ang mga pamilya namin, mga ina ang namumuno.
Puwede kang maging kahit ano sa mundong ito.
Wala kang Black Panther Party nang walang katapat na babae.
Kung Black ka at mula sa South, may kilala kang Madea.
Totoo.
Maaaring tiya mo 'yon, nanay mo, baka lola mo, o kapatid mo.
May kilala kang pamilyar sa mga prinsipyo ng Bibliya.
Maaaring di niya nabasa,
pero sasabihin niyang, "Ani Hesus, 'Maging mabait sa pinsan."
Isasagot mo, "Di naman niya…" Ano'ng sabi ko?
Di ba't ang sabi ko huwag mong…
Para sa akin, napakahusay n'on.
Kilala mo ang pinsan mong may problema sa pagkaadik,
at kilala mo ang mga pinsan mong nakikipamuhay sa ganoong tiya.
Kilala mo ang mga pinsang nakatapos ng high school
at naging mga independent adult,
dahil niyakap sila ng tiyang 'yon at tinanggap sila.
Umaga ka pumunta rito.
-Wag ngayong gabi at anong oras na. -Madea, pakiusap!
Pumasok ka rito.
Sino'ng nasa labas
-Sawa na ako sa mga taong… -Manahimik ka, Joe. Kaya ko na.
Nagsimulang makilala ang show,
at bumibiyahe ako sa iba't ibang siyudad,
puro Black ang nakikita kong
pumupuno sa teatro.
Tapos, nakaka-300 shows na siya para sa 30,000 linggo-linggo.
Nag-tour ang mga play niya at nakaka-sold out ng mga arena
sa tinatawag na "Chitlin' Circuit" ng South.
May mayamang tradisyon ng Gospel theater,
at may mayamang tradisyon ng Chitlin' Circuit,
isang uri ng Black theater at performance history.
Napakagaling ng circuit na 'yon.
Naroon si Josephine Baker, Billie Holiday, at Ella Fitzgerald,
at ang lahat ng mga hindi makapagtanghal sa mga Puting establisyimiyento,
kaya bumiyahe sila at nagtanghal sa maliliit na juke joints
na may chicken fries at chitlins.
At nilibot nila ang bansa, at sumikat sila sa mga kauri nila,
na nagawa nilang suportahan ang mga sarili nila at umasenso.
Isipin mo 'yong Chitlin' Circuit.
Para sa akin, napakatotoo ng espiritu nito,
at henyo siya para magawa iyon.
Nakatayo siya sa mga balikat nila.
Higanteng nasa balikat ng mga higante.
Puwede mong ulitin? Oo, ganiyan nga.
Oo, isa pa!
Nag-tour ako mula 1998 hanggang 2004,
nakaka-300 na pagtatanghal kada taon,
sa buong bansa, dulo-dulo, at bago pa ang social media.
Pagkatapos ng show, sasabihin ko,
"Sign up kayo sa mailing list ko. Heto ang website."
Sabi ng mga tao, "Ano mo? Anong WWW?"
At may ilang milyon akong followers sa website ko,
kaya makapagpapadala ako ng email at makaka-sell out ng mga arena
sa buong bansa bago pa kami mag-advertise.
Ang sinimulang gawin at ginagawa pa rin ni Perry,
naglaan siya ng pondo para sa sarili niyang mga proyekto
at tumaya talaga, sakali mang pumalpak ito.
Magandang bagay 'yon para maunawaan ko
ang kapangyarihan namin sa pagsuporta at pag-angat sa isa't isa,
dahil pagdating ko sa circuit,
walang nagsasabi tungkol sa mga bagay
na talagang namemeste sa amin bilang komunidad,
gaya ng pang-aabuso at panggagahasa, at pagkaadik, na ganito kalala.
Kaya gusto kong ipinta 'yon sa paraang mapapatawa kayo,
mapapatawa kayo nang malala na magiging komportable kayong pag-usapan.
Sa pagtatapos ng show, maglalaan ako ng 20 minuto
at tatalakayin ko ang mga salot sa amin
at paano matutulungan ang isa't isa.
Ano nang gagawin ko ngayon?
Tumayo at magpatuloy sa buhay.
Ayos lang na tumambay, ma-depress sandali,
umiyak, gawin ang kahit ano, pero wag kang magtagal doon.
Tumayo ka at magpatuloy sa buhay.
Ang pinakamalaking kaibahan sa isang Tyler Perry play
at sa tradisyonal na teatro o Broadway play,
magkaiba ang mga manonood na target nila,
at tanda ko nang dalhin ko ang nanay ko sa Broadway plays,
lagi akong sabik gawin 'yon.
Isang araw, sabi niya sa akin, "Gusto ko ang mga Broadway play,
"pero gustong-gusto ko talaga ang mga play ni Tyler Perry."
At tinanong ko siya, "Bakit?"
Sabi niya, "Pakiramdam ko, ligtas ako roon."
Tyler Perry, mahal ka namin. Mahal na mahal ka namin.
-Nagustuhan nila. Aba, aba… -Gusto namin si Madea.
Ang tingin ng ilan kay Madea ay ang pagpapatuloy
ng fat suit at drag performance
na bumabawas sa pagkalalaki ng mga Black na lalaki.
Ang ganda n'on.
Di na ako makapaghintay na uwian ako ni Sherman ng mga apo.
Makikita mo 'to kina Eddie Murphy, Martin Lawrence.
Pero mas detalyado at komplikado ang ginagawa rito.
Hindi ito katatawanan.
Pagsasakatawan ito nang may paggalang.
Madea?
Kung si Tyler Perry ang "Tyler Perry, ang producer, ang direktor,"
hindi ang pagda-drag niya ang sentro ng brand niya…
PROPESOR NG INTERACTIVE MEDIA
…katabi niya si Madea, di ba?
Malaki ang sakop ng karakter na ito sa gawa niya
at sa reaksiyon ng masa sa gawa niya.
Sa nibel ng mga fans, pareho 'yon,
ang pagiging Madea ay maaaring ang pinakamalaking bahagi
ng kung ano'ng nagtulak sa kanila
para hangaan si Tyler Perry, at gayundin ang mga kritiko.
Nasa sentro din n'on si Madea.
Kaya mahalaga si Madea.
Malaking bahagi ng brand ni Tyler Perry si Madea.
At sa New Orleans, Mr. Tyler Perry.
At si Tyler Perry ang sentro ng mundo niya.
Siya ang araw, ang buwan,
ang sansinukob, ang Diyos mismo.
Siya ang Ama, ang Anak, at Espiritu Santo.
Ganoon siya para sa gawa niya.
At sa ganito, tungkol nga ito sa kanya.
At pag sinasabi kong tungkol sa kanya,
gusto kong gumawa ng pagbabago sa pag-unawa natin dito.
Oo, ang representational politics ay problematic sa mga babae.
Pero kung tatanggalin natin nang kaunti ang pagbabalatkayo,
kung tungkol lang ito kay Tyler Perry, tungkol lang talaga ito sa patriyarka.
Tungkol sa patriyarka sa mga Black.
Nakakalason na Black na patriyarka.
Tungkol sa pagkalalaki.
Tungkol sa paraang di maunawaan, at patuloy na di maunawaan,
ng kalalakihang Black ang karanasan ng kababaihang Black,
kahit na malapitan nila 'yong tingnan.
Ang totoo, dapat nga ay mag-alala tayo.
Napakalapit mo sa mga karanasan ng kababaihang Black,
sa mga trauma nila, pero hindi mo pa rin maunawaan iyon.
Hindi mo pa rin maintindihan.
Lalaki ang gumaganap na karakter,
pero mahusay ang lalaking ito sa pag-unawa ng babaeng 'to at mga gaya niya.
At, bilang lalaki, binibigyang-bisa niya ang mga nararamdaman ng mga babae.
Mahalaga ang Black woman component na boses sa kultura ng komunidad namin,
dahil ito ang tunay na paglalarawan ng pagiging lider sa aming komunidad.
Pasuotin natin ang lalaking Black ng bestida ng babaeng Black
at palakasin natin siya gamit ang kakayahang
maging tagapagligtas,
para mapalakas ang mga nabibiktimang babaeng Black.
Abstraksiyon ang lahat ng mga ito.
Wala sa mga ito ang patungkol sa pagiging tao.
MANUNULAT / ALAGAD NG SINING
Wala sa mga ito ang patungkol sa pag-aalaga sa isa't isa.
Hindi talaga ito Diary of a Mad Black Woman
o tungkol sa galit na babaeng Black,
pero diary ito ng isang puppet.
Kaya ko lang sabihin kung ano ako.
May pagkamakata ako, at kung may pagkamakata ako,
responsable ako sa sarili kong pananaw,
sa mga taong ipo-produce ako at sa mga susunod pa sa akin.
…maunawaan kung bakit ang lola ko, ang aking ina,
ang tita ko ay gusto ito,
at ang pamilya ko sa South, gustong-gusto nila ito.
Di ko kayang panoorin ito nang hindi napapangiwi…
Parang sumobra na siya sa pinakabago niyang pelikula.
May mga nakikita akong misogynistic tendencies doon,
ewan kung ano'ng nireresolba niya sa mga pelikula n'ya.
Baka dapat niyang resolbahin 'yon sa therapy.
Pansin ko, buong buhay ko, ang mga entertainer, mga artist,
dumanas sila ng pasakit,
at pang-aabuso at kung ano-ano pa.
Isinantabi na ni Jamie Foxx ang bestida,
pero kahit bilyonaryo na si Tyler Perry, hilig pa rin niyang magbestida.
Bakit wala rito ang Black Lives Matter
para iprotesta ang katotohanang mayroong Black man
na nagdadamit-babae para kumita?
PAMAMAALAM NA DULA NG MADEA NI TYLER PERRY
TRANS GAYA NI TYLER PERRY, SINUSUNOG SA IMPIYERNO
Lumabas kayo sa mundo at umapila sa masasamang tao.
Sabi niya, ikalat ang ebanghelyo.
Ikalat ang ebanghelyo, mapoot sa pagkakasala, at magsisi.
Si Hesukristo…
Parang nalaman mo na ang tugtog ng sarili mong drum,
at iyon ang sinasayawan mo, at umuubra iyon para sa 'yo.
Parang wala kang pakialam.
-Wala nga. -Pa'no mo nagagawa 'yon?
MANUNULAT / DIREKTOR
Sinabi ito ni Nina Simone, at di ko malimot.
Aniya, "Magagamit mo ang lahat ng mayroon ka
"sa pagbibigay sa lahat ng nais nila."
Sinabi sa akin ng nanay ko ang kahalagahan ko, ng pagiging Black ko.
Aniya, "Huwag kang magpapadikta sa iba kung sino ka.
"Kilala mo ang sarili mo, kung sa'n ka nagmula."
Natunghayan ko ang kuwento niya, ang dusa niya,
at ikinukuwento ko 'yon mula sa pananaw ko.
Kaya sila pumapatok,
dahil maraming nakikita ang sarili nila sa mga kuwentong ito.
Anumang sabihin ng mga kritiko, "Di ko maintindihan…
"Di ko maunawaan ito."
Wala akong pakialam dahil ang kausap ko ay tayo.
Kaya milyon-milyong tao ang nanonood ng shows ko linggo-linggo.
Kaya maraming tao ang nagpapanumero-uno sa mga pelikula.
Nakikipag-ugnayan ako sa mga kauri ko.
Alam mo 'yon?
Salamat, Tyler Perry.
Walang anuman, Kenya Barris. Government names na tayo?
Espesyal na sandali lang 'yon.
Oo.
Noong 2003, may tambak ng tapes sa opisina ko,
at note na, "Gusto kong ipakilala sa 'yo ang gawa ni Tyler Perry."
"Interesado siyang gumawa ng pelikula."
DATING PRESIDENTE SA LIONSGATE
Kaya naisip ko…
Tinawagan ko ang home entertainment department,
at sabi ko, "Kilala mo ba si Tyler Perry?
"Parang marami siyang nabenta sa video."
Sabi nila, "Hindi ko siya kilala."
Sabi ko, "Puwede ka bang magtanong-tanong
"kung may nakakakilala sa kanya sa industriya?
"Pa'no siya kumikita nang ganoon kalaki at hindi namin siya kilala?"
May tumawag. Walang may kilala sa kanya.
Samantala, may diversity committee kaming madalas kong pinupulong
at kausapin tungkol sa mga tipo ng pelikulang interesante sa kanila,
at sino ang mga interesante.
Sinimulan ko ang pulong sa, "Sino rito ang kilala si Tyler Perry?"
Lahat ng Black sa kuwarto, nagtaas ng kamay.
Walang Puti.
May nangyayari dito.
Binanggit mo ang Lionsgate.
Meron ba roong talagang open-minded, na naging bukas sa 'yo?
Oo, si Mike Paseornek.
Siya talaga 'yong nagsabing, "Gagawin namin 'to kasama ka."
Ani ko kay Charles, "Nais namin siyang makilala."
DATING AGENT NI TYLER
Nasa LA ako. Kaka-tape lang ng una kong pelikula.
Katatapos lang, kaya excited ako.
Sana mapanood n'yo na 'yon.
Diary of a Mad Black Woman, the movie.
Magiging napakaganda n'on…
Nang lumabas noong 2005 ang Diary of a Mad Black Woman,
walang ideya ang mga kritiko kung sino siya.
-Sino ka? -Sino ka?
Pelikula lang itong biglang lumabas sa mga sinehan,
na hindi talaga ipinatalastas sa telebisyon,
hindi dumaan sa desk nila pagdating sa mga screener.
Di nila alam kung ano ang pelikulang 'to,
kaya naisip nilang, "Okay, baka pipitsugin lang 'to.
"Kikita ng kaunting dolyar sa sine at mawawala na."
Pero nang makita nila ang kita…
Napagtanto nilang malaki ang pelikula, at napakarami ng mga manonood nito.
Sa panahong dumating si Tyler sa Lionsgate,
walang nakakaalam sa rocket ship na bumagsak sa bakuran nila.
Pero alam nila nang umalis na ito...
MARKETING SA LIONSGATE
Malaki ang iniwan nito.
Nakakamanghang isipin na ang Diary of a Mad Black Woman
ang numero unong pelikula sa Amerika noong 2005, noong Marso 25,
at sa Marso 25 ng 2022,
ang A Madea Homecoming ang numero unong streaming movie sa Amerika.
Hoy! Talagang nagbabaga ang lintik na 'to.
Makalipas ang 17 taon, ito pa rin ang numero unong pelikula,
marami pa ring mga nanonood sa opening weekend nito.
Brown, subukan mong isara ang trunk habang ginagawa nila 'yon, okay?
Nag-uugat talaga 'yon sa relasyon niya sa kanyang mga manonood.
Sandali, Madea!
Si Roger Ebert, napakalupit ng sinulat niyang review sa unang pelikula.
At pagkatapos lumabas ng pelikula,
noon lang siya nakatanggap ng napakaraming email o mensahe
na nagsasabing mali siya.
Nagsalita ang mga tao.
Sabi niya, "Magsusulat pa ako ng isa pang review."
Pero ang pinag-usapan natin
na maganda kay Tyler, binabali niya ang mga patakaran.
Unang pag-uusap sa studio, kung saan sinabi sa kanya ng isang exec,
"Hindi nanonood ng sine ang mga Black."
Maling-mali sila pagdating kay Tyler.
At tingin ko, kailangang protektahan ng halimaw gaya ng Hollywood ang sarili nito,
at isang paraan upang gawin iyon ay maghanap ng mali.
Ang problema, laging nagtatagumpay si Tyler.
Ang debut nito sa box office ay ikinagulat ng mga kritiko,
pero hindi sa filmmaker at bida
na nagsasabing isinawalang-bahala nito ang mga manonood
na dumagsa sa pelikula niya.
Mahabang paglalakbay ito, kaya…
-Mabilis lang sa 'yo? -Oo. Oo. Oo.
Ginawa ni Perry ang pelikula sa halagang $5 milyon.
Sampung beses ang laki ng halaga na kinita n'on sa takilya.
Nakarating dito si Perry sa pagtanggi sa mga patakaran ng Hollywood.
Iginiit niya ang kanyang creative control sa mga proyekto niya.
Unang Biyernes pa lang, opening Friday, numero uno na kami sa mga sinehan.
Napa-park ako bigla.
Noong Marso 2004, ibinigay sa akin ni Tyler ang script para sa Diary.
Pagsapit ng summer, nagsu-shoot na kami.
Pagsapit ng Pebrero, palabas na ito, at agad na nagnumero uno.
Pinag-uusapan 'yon ng lahat
nang magnumero uno ang pelikula niya sa takilya.
Hindi iyon inasahan.
PUBLICIST NI TYLER
May tinatawag na tracking sa film industry,
kung saan gumagamit sila ng maraming datos at pananaliksik
para paghandaan ang kikitain sa weekend na 'yon.
At hindi nila natantiya iyon.
Wala silang ideya kung ano 'yon.
Nagulat ang lahat, at naisip kong ayos iyon. Maganda iyon.
DIARY NG TAGUMPAY
Nakikinig ang malalaking studios
at nagtatala sa diary ng tagumpay ng writer-producer na ito.
Tingin ko, ang nangyari pagkatapos na tumabo sa takilya
ang Diary of a Mad Black Woman, nagkaroon ng backtracking
para malaman kung sino si Tyler Perry,
at paano siya nagkaroon ng mga manonood para sa pelikulang ito
na hindi pa natin alam o mistulang di naman mahalaga.
Kasi mahalaga 'yon, na kilala siya ng mga tao.
Hindi lang siya basta nakikita sa mga normal na lugar.
Ang pananaw kay Tyler Perry, talagang outsider siya.
Parang hindi pa ganap na tanggap o nauunawaan ng mga tao ang halaga niya.
Ang ibang tao, oo.
Napagtanto kong may nagagalit doon
at nakakapagbigay ng nibel at lalim ng pag-unawa
na hindi mauunawaan ng regular na media.
Kausap niya ang audience na bihirang binibigyang-pansin,
at, mas madalas, hindi talaga napapansin, lalo na pagdating sa teatro.
Kaya mahihirapan talaga ang regular na mainstream media
na maunawaan ang nangyayari sa mga sinehang 'yon,
lalo na kung hindi ka lumaki sa Black church.
Hindi ka lumaki sa mga komunidad kung saan kapos ang mga tao,
hindi mo alam ang nangyayari doon.
Ang kakayahan niyang makapagsalita sa mga manonood
na ngayon ay solido na sa kanya,
ang makausap sila sa paraang nagsasabing,
"Dinig ko kayo, kita ko kayo, dama ko kayo, kilala ko kayo.
"Tutulungan ko kayong sabihin ang mga kuwento n'yo."
Ginawa niya 'yon nang pinakamagaling sa lahat.
Maraming Puti ang nakakalimot, na may isang buong industriya
na binubuo namin.
Gusto ng entertainment ng mga tao, at papanoorin nila 'yon.
Isinawalang-bahala nila ang mga ito, pero siya, hindi,
dahil alam n'yo, ang maraming $10 na tiket, kikita nang malaki.
Hellur.
Mataas ang expectations kay Tyler Perry.
Ang Madea's Family Reunion, ang sequel sa surprise hit ni Perry na
Diary of a Mad Black Woman, ay kumita ng mahigit $30 milyon
at nangunguna sa takilya ngayong weekend.
Kumita ang film ng $30.25 milyon nitong weekend.
…ang nangunguna sa box office sa weekend.
Bawat artist, dapat payagang gawin ang kanilang artistic endeavor,
pero maraming bagay ngayon ang puro kalokohan.
Pinag-uusapan natin ngayon si Tyler Perry.
Hindi. Hindi, ganito…
Baka iyon talaga ang gustong panoorin ng Black America?
Alam mo, bumoboto ka gamit ang pocketbook mo, ang wallet mo.
Bumoboto ka gamit ang oras mo, nakaupo sa loob ng kahong pantanga.
Marami ang mga manonood niya, at napakatalino ni Tyler.
Darating ang mga church bus, punong-puno.
Bumili siya ng sariling jet, alam n'yo?
Makakabili ka ng jet. May pera ka.
Para sa akin, nakakabahala ang mga ipinapakitang larawan.
Nadismaya ka ba
bilang direktor at isang African American…
Sa tingin ko, si Tyler Perry,
hindi siya pumasok sa creative marketplace para isalba ang Black community.
At kung 'yon ang layon niya, tingin ko…
Dapat dumating siyang armado.
Kaso hindi.
At wala akong ebidensiya.
At di ibig sabihin n'on, hindi na tama ako.
Ibig sabihin lang, di ko makita ang ebidensiyang
pumasok siya sa creative marketplace nang armado at may alam,
na may intensiyong magbigay ng pagpaparangal
at pagpapahalaga sa Black at Brown community.
Hindi ako naniniwala roon.
Mas masakit talaga pag galing sa sarili mong komunidad.
Pero ang sarili niyang komunidad din
ang nagdala sa kanya sa kung nasaan siya ngayon.
Hindi 'yon ang buong komunidad. Kaunting tao lang.
VP NG OPERASYON - TYLER PERRY STUDIOS
Pero mahal din namin ang mga 'yon.
Siguro ang pinakamahirap na parte ng tagumpay ay di paglaban sa Hollywood.
Kundi paglaban sa mga Black.
May uri ng mga Black na mababa ang tingin kay Tyler Perry.
Pag tinitingnan ko ang kasaysayan
ng mga nagawa namin sa isa't isa bilang mga Black,
'yong ibang matagumpay, interesanteng makita 'yon.
Ang Amos 'N' Andy ang mga unang African Americans sa telebisyon.
At ang nagboykot sa kanila ay ang NAACP… Ang unang boykot sa telebisyon.
Tinanggal ang show noong 1953,
at walang Black na cast sa telebisyon hanggang sa huling bahagi ng 1960.
Binoykot ng NAACP ang The Color Purple
dahil sa paglalarawan sa kalalakihang Black,
at isang babaeng Black, si Alice Walker, ang nagsulat nito.
Bale, nanghaharang at namboboykot sila sa labas ng Oscars.
"Bagong bersiyon ng maitim" ang tawag ni Langston Hughes kay Zora Neale Hurston
dahil nagsasalita siya nang may puntong Southern, at ganoon din siya magsulat.
Kaya nalaman ko noon pa lang
na ayos lang, ganito talaga rito.
Gaano man kabuti o kaganda ang intensiyon mo,
gaano man karami ang mga taong napapagaan ang loob o napapasaya mo,
ang mahalaga lang sa ibang kritiko
ay kung sining ito para sa kanila.
Ang hindi ko gagawin, o hindi ko magawa, ay baguhin kung ano ako, kung sino ako,
kung ano ang ipinagawa sa akin, at paano ko gawin iyon, dahil may taong…
may mga kritikong iniisip na hindi sining 'yon.
Hayun ang mga manonood.
Binigyang-pansin niya ang mga manonood
na isinasawalang-bahala at sinabihang, "Akyat kayo rito."
At sabi niya, "Hindi, kasama n'yo ako rito."
"Pagtatawanan natin ang mga bagay na nakakatuwa sa atin
"pag nagsasama-sama ang pamilya.
"Isasapubliko natin ang mga bagay na masaya sa atin."
Kung titingnan mo ang white comedy…
Puwede silang gumawa ng kalokohan,
at hindi sila nagkakaroon ng pasaning, "Pinagmumukha mong masama ang mga Irish."
"Pinagmumukha mo ang Scottish na…"
"Pinagmumukha mo ang British na…"
Hindi nag-alala si Mel Brooks na magmukhang masama,
pagiging nakakatawa ang inisip niya.
At kung gumamit ito ng mga anekdota na pag-aari niya o may kontrol siya,
puwede iyon.
At ganoon ang ginawa ni Mr. Perry.
Henyo siya sa paggawa n'on.
Gusto ko 'to.
Magandang umaga.
Wala akong ibang kilala na gaya ni Tyler.
Tingnan natin ang pinakamagagaling na direktor at aktor.
Hindi pa sila nakaka-19-20 na palabas
kung saan patuloy ang panonood ng mga tao.
Makasaysayan ito.
Nakapagtatag si Tyler ng fanbase na puwede mong tawagin
at darating sila, kaya nakalalamang siya sa kahit sinong filmmaker.
Ang ginawa niya na di ginawa ng iba,
ipinasok niya ito sa film at telebisyon, at kinontrol niya 'yon.
Ang pinahahalagahan sa entertainment industry
ay pagmamay-ari.
At ang pag-aari mo ay mga papel na nagbibigay sa 'yo ng rights.
At gustong ariin ni Tyler ang rights, bago pa siya makahuma.
Oo, ang pag-aari, sa umpisa pa lang,
ang pinakamahalaga kay Tyler, bukod pa sa creative,
dahil nabibigyan siya nito ng kontrol sa nais niyang gawin.
DATING AGENT, WME
Hindi puwedeng isuko ang pag-aari.
Kung sinulat ko 'yon, ako ang nag-produce, pinaghirapan ko, akin lang 'yon.
May lyric si Jay-Z na ang sabi,
"You niggas out here taking advances, but we over here taking real chances."
At naka-relate ako roon dahil ayokong maging tipo ng taong
maghihintay sa iba na bigyan ako ng tseke
para sabihing, "Sige, gumawa ka ng para sa mga kauri mo."
Hindi na natin dedetalyehin,
pero maraming beses nang kinuwestiyon ng mga tao ang mga ikinukuwento niya,
ang sinasabi niya sa mga ito,
"Makinig kayo. Hayaan n'yo ako sa market ko.
"Kilala ko ang market ko. Wag n'yo akong diktahan."
At lagi nilang bibigyan siya ng note o kritisismo,
hanggang mapagtanto na nilang, alam n'yo, nauunawaan niya talaga 'yon.
Wag na lang tayong makialam.
At totoo 'yon.
Ganito. Hindi ako galit sa kahit sinong ayaw ariin ang gawa.
Oo, na ayaw ng responsibilidad na 'yon.
Kasi mahirap na trabaho ito. Mahirap kapag ikaw ang may-ari.
At walang iba, walang ibang tao, ang makakatalo sa akin sa trabaho.
Walang makakatalo sa akin doon.
Kahit si James Brown, mapapayuko.
Tanda ko, may mga kuwento noon
noong nagpi-pitch siya ng una niyang TV show sa mga Hollywood exec.
Gusto nila siyang bigyan ng notes, "Bibilhin namin ang ilang episodes."
At sabi niya, "Ano? Hindi iyan ang ginagawa ko."
Dahil na-turn off sila roon, na-turn off din sa kanila si Tyler.
DATING PRESIDENTE - TYLER PERRY STUDIOS
At tingin ko, dahil doon, naisip niya, "Paano ko ba 'to gagawin?"
At, siyempre, dahil siya si Tyler, nagpasimula siya ng bagong modelo
at gumawa ng bagong paraan ng pagbenta ng telebisyon.
Ang ginagawa n'yo sa industriya, gumagawa kayo ng pilot.
Pag pumatok ang pilot, aasa ka ng 12 hanggang 20 sa susunod na season.
Kapag pumatok 'yon, may 20 ka pa.
Gusto ng lahat na umabot ng 100 para magkaroon ng sindikasyon,
na nangangahulugan ng malaking pera sa pangmatagalan.
Talagang pinagsikapan niyang pasukin ang TV.
Makasaysayan siya sa orihinal niyang series,
na ginawa niya bilang parte ng 10-90 formula.
Gagawa ng 10 show at babayaran iyon.
Pag naabot nito ang isang market share, papayag ang network na bumili ng 90 pa.
Na agad-agad maglalagay sa 'yo sa sindikasyon.
Muli, magandang business deal.
Natatangi 'yon sa kanya, at henyo 'yon.
Alam kong ang mga tradisyonal na studio, malamang ay hindi papayag sa ganito.
Kailangan mo ng boutique operation sa negosyo ng sindikasyon
na handang tumaya, at higit sa lahat,
na magbibigay kay Tyler ng creative freedom na gawin ang nais niya.
At ang isa pang henyo, pag-aari 'yon ni Tyler.
Liyamado na 'yon.
At hindi pa rin nagagawa 'yon dati,
pero ito ang kagandahan ng pagtatrabaho kasama si Tyler Perry.
Handa si Tyler na gamitin ang pera niya sa pag-produce ng 10 episodes na 'yon.
Sinusubukan kong maghanda ng 10 para sa TBS, 'yong unang 10.
Kaya bukod sa pag-aari n'on at pagkakaroon ng ganap na kontrol,
pag pumatok 'yon, may kontrol din siya sa kita.
Kaya nagpasya siyang buksan ang pitaka at gumamit ng sariling pera.
At noon ako pumunta sa Atlanta para sa 10 episodes ng House of Payne.
Ang kasunduan, sa loob ng dalawang linggo,
susubukan namin ang 10 shows,
tapos, titingnan namin ang susunod na gagawing hakbang.
Kayang sumugal ni Tyler Perry, kaya bakit hindi natin subukan?
Umere ang mga episode…
at napakamatagumpay n'on.
Mas mataas ang ratings kaysa dati, kaya nagulat sila.
Sabi nila, "Okay, ano'ng gusto mo?"
"May dumating, nag-alok ng 17. Gusto nila ng 17 pa.
"Meron namang gusto ng 26."
Sabi ko, "Gusto ko ng 100 episodes para sa sindikasyon."
Bumalik si Mark sa TBS at sabi nila, "Kukuha kami ng 90 episodes."
Doon nagmula ang 10-90 na modelo.
At iyon ang unang pagkakataong ginawa 'yon.
Kaya 10-episode na pilot na personal niyang pinondohan,
at siguro halos lahat na ng pera niya ang ginamit niya noon.
Pero pagre-reinvest niya ito sa sarili niya,
sa mga tao, sa mga manonood,
at nauunawaan niya 'yon, tipong, "Uy, itataya ko ang lahat."
Kaya tinayaan ni Tyler ang sarili niya sa telebisyon, at malaki ang panalo niya.
Iniisip nila, "Baka ayos lang siya sa kaunting episodes,"
at naging isa iyon sa pinakamatatagumpay na shows sa cable TV sa kasaysayan.
At, siyempre, gusto nila ng higit pa sa napag-usapang 100,
at doon nagawa ni Tyler ang Meet the Browns.
Tanda kong inggit na inggit ako noon,
dahil ako ay nasa… CEO ako noon ng BET…
…at biglang nakuha ni Turner itong dalawang shows ni Tyler Perry
na patok agad.
Iniligtas niya ako sa OWN. Talagang iniligtas niya ako.
Nagboluntaryo siya at sinabing, "Kaya kitang gawan ng show na papatok."
Ang tagal na ng Have and Have Nots at maganda ang ratings nito.
Sabi ko sa kanya noong isang araw, "Para 'yong As the World Turns."
Wala sanang Will Packer, wala sanang Ava DuVernay,
wala sanang Greenleaf,
kung hindi sinabi ni Tyler na, "Heto, hayaan mong tulungan kita."
Sinubukan namin siyang kunin dati,
dati pa, bago siya mapunta sa OWN.
Nasa 12 taon yata ang Viacom deal na iyon
mula sa unang beses na nag-usap kami hanggang sa magkatotoo na.
Ilan sa mga taga-Viacom, inakalang malalaos ang career niya.
Napatunayan namang mali iyon.
At lagi siyang nakakaisip ng mas marami pang mga ideya.
Kapag papasok ako sa mga kompanya, alam ko ang dadalhin.
At heto ako, sa tuktok ng mga ginawa ko,
at makakaya kong sabihing pinahahalagahan ko
ang mga maganda't pangit na dinaanan ko para dito.
Kumusta?
Si DJ Khaled!
Isa pa, wide shot naman tayo. Long shot kay Myles? Kaunting atras.
Tingin ko, sa kabuuan, minamaliit ang mga Black.
HOST / EDITOR NG OPRAH DAILY
At narito si Tyler Perry, sunod-sunod ang benta sa takilya,
pero tingin ko, di 'yon gaanong kinikilala sa Hollywood.
Kung may isa mang ginagalang ang mga tao, pera 'yon.
At nakita ng mga tao ang Tyler Perry Studios,
at tingin ko, sa unang pagkakataon, tinanong nila, "Ano nga uli siya?"
Kilala nila siya, baka pamilyar sila sa ilang ginagawa niya,
pero pag nakita nila ang Tyler Perry Studios,
di maitatanggi ang talento at kapangyarihan ni Tyler Perry.
Nakailang studios na ako na akala ko, iyon na talaga.
Ang unang building ay nasa Hoke Street.
Parang wala pa 'yong 3,000 o 4,000 square feet,
at naisip ko, "Oo, ito ang movie studio ko."
Tanda ko, nag-uusap kami sa paggawa ng Diary of a Mad Black Woman.
Pumasok ang mga producer, ang sabi, "Maliit ito.
"Hindi tayo makakapag-shoot dito."
Sabi ko, "Ano 'ka mo?"
Kasi di ko pa 'yon nagagawa dati.
Bumili ako ng mas malaki sa Krog Street.
Paglipat doon, di sapat ang parking,
araw-araw nagrereklamo ang mga kapitbahay,
at pinupuwersa ko na lang
at sinusubukang sabihing, "Ito na 'yon.
"Ito na talaga. Ito na talaga 'yon."
Kasi may ugali akong gusto ko lang gawin ang mga bagay
na magagawan ko ng tseke.
Pero, minsan, pag umakyat ka na sa taas,
maghanda ka para sa pupuntahan mo,
at hindi sa kung nasaan ka na ngayon.
Malinaw ang mensaheng iyon sa akin.
Sobrang laki para di gawin ng tama.
Umalis kami roon at lumipat sa Greenbriar,
di ko malilimutan iyon, dahil sabi ng abogado ko noon,
"Alam kong may problema ka sa Krog Street.
"Tingnan mo ang lokasyong ito sa Greenbriar."
At nakatayo ako sa harap ng gate, nagdadasal ako para doon,
at tiningnan ko ang mga gate, may mga Bible scripture na nakakabit.
At paborito ko 'yong Salmo 91.
Ang sabi, "Kung hindi ito senyales, hindi ko na alam."
Buong buhay ko, kabisado ko na ang pagkokonstruksiyon.
Lumaki ako sa sawdust. At kung makakapagtayo ako ng building
at mailalagay ko roon ang lahat, lights, sound, cameras,
kung mailalagay ko ang lahat doon, alam kong ang pag-aari sa produktong ito,
wala pa mang kita ngayon,
pero pag nagtagni-tagni na ang lahat,
magiging malaking halaga ito.
At naroon kami ngayon.
Naniwala siya sa film at entertainment ng Atlanta
sa umpisa pa lang.
Noong maitalaga ako no'ng Enero 4, 2010…
DATING ALKALDE NG ATLANTA
…ang negosyo ng motion picture at entertainment sa Atlanta at Georgia
ay nasa $350 milyong negosyo
na nagpapasahod sa 7,000 hanggang 9,000 empleado.
Nang umalis ako noong Enero 2, 2018,
nasa $9.5 bilyong negosyo na iyon,
na nagpapasahod sa higit 34,000 katao.
Ang sentro ng enerhiya ng lahat ng iyon
ay nagsimula kay Tyler Perry at sa Tyler Perry Studios.
At tuwing makakakita kayo ng pelikulang may peach logo,
nagpasalamat kami kay Tyler.
Sa grand opening ng Tyler Perry Studios
dumating ang mga artistang nagpahanga kahit sa mismong may-ari.
Tuwang-tuwa ako dahil narito si Sidney Poitier,
at si Cicely Tyson, at papunta rin si Oprah.
Sobra akong nasasabik na narito… si Ruby Dee? Nagbibiro ka ba?
Hank Aaron. Mga taong nagbigay-daan para mangyari ito.
Matatag at solido siya, at hindi huwad.
Mararamdaman mo kung gaano siya katotoo.
Isang batang African American, nilisan ang New Orleans na halos walang-wala…
AKTIBISTA PARA SA KARAPATANG SIBIL
...at sinundan ang pangarap niya sa lungsod na ito.
Kailangan mong maniwala.
Talagang nagsimula sa wala.
Makapangyarihang kuwentong Amerikano 'yon.
Sa mahiwagang sandali, sa pagwawakas ng gabi,
sinamahan ni Tyler ang maalamat na Oscar winner sa red carpet.
At may sandali noong
papasinayanan ni Sidney Poitier ang sound stage sa pangalan sa niya,
at lumuluha siya, at nagputukan ang fireworks sa malayo.
Tinuro niya ako, tinuro ko siya, sabi niya, "Ikaw."
Sabi ko, "Hindi, ikaw."
Mga kaibigan, samahan n'yo kami
sa pagbubukas ng Sidney Poitier Sound Stage.
Sa sandaling 'yon, lumabas na siya.
Hinila siya ni Oprah, nagyakapan sila, at aniya, "Ano'ng iniisip mo roon?"
At aniya, "Tanda ko, nasa MGM ako,
"ako lang ang tanging Black na puwedeng pumasok, at 'yong tagalinis ng sapatos."
Ngayon, heto siya at ang mga Black na nanonood sa sandaling ito.
Medyo mahirap na hindi ito iugnay sa lahi
kung tungkol ito sa kawalan ng karapatan
at sa mga nilabanan at ipinaglaban namin.
Ang maparangalan siya at bigyan siya ng ganoong sandali, makasaysayan.
Sa gitna ng tagumpay na ito,
iniinda ko ang unti-unting pagkamatay ng nanay ko.
Naka-wheelchair ang nanay ko noon, at hindi siya makakita.
At niyukuran ko siya.
Niyukuran ko siya at sinabing, "Ayos ka lang?"
Aniya, "Oo, ang ganda ng lahat."
Sabi ko, "Paano mo nalaman?"
Sabi niya, "Dama ko.
"Dama ko." Nadarama niya.
Napakagandang sandali nito.
Habang nililibot ko ang tingin ko rito…
Tanaw kong nakatingin sa akin ang ina ko.
Nakita mo ang nagawa ng anak mo?
Para makita niya ang sandaling 'yon,
ng anak niya na umangat mula sa mga kaletsehan na kasama siya,
masaya 'yon.
Napakasaya n'on. Ang ganda ng gabing 'yon.
At tanda kong bago pa mangyari 'yon, tumugtog sa radyo ang Mama ng Boyz II Men,
at nagmamaneho siya kung saan.
At tinawagan niya ako, natakot ako,
kasi… noong magkasakit siya,
hindi ko na napapatay ang phone ko.
Bukas 'yon 24/7, at tumutunog pa.
Napakatindi ng iyak niya noon,
at iniisip ko, "Kailangan kong lumipad."
Sabi ko, "Ano 'yon? Ano?"
At sabi niya sa akin, "Salamat. Salamat."
"Kung hindi ka nagpatuloy,
"kahit na sinabihan kitang tumigil na, hindi ko mabibili ang gamot ko."
Nang mamatay siya…
hindi ako makabangon.
Walang kulay ang lahat, parang may kulang sa lahat.
Sa lahat-lahat. Wala nang mahalaga.
At nagtagal iyon nang…
BUMAGSAK ANG HULING LUHA NI MAXINE KAHAPON.
…nang napakatagal.
Naroon si Tyler nang yumao siya.
Lahat ng mga anak niya.
At napakahirap n'on, kasi baby ko 'yon.
Mahal na mahal ko siya.
Umalis na lang ako sa kuwarto.
Dalawa o tatlong araw siguro akong umiyak.
Isa lang ang pagsisisi ko sa buhay, isa lang.
Ang nanay ko, sa deathbed niya.
Paalis ako noon, dahil kailangan kong bumalik sa Atlanta,
at tiningnan niya lang ako.
At sabi ko, "Aalis na ako." At wala siyang sinabi.
Nakatitig lang siya sa akin.
At pakiramdam ko…
Tapos, sabi niya, "Alam mo, Pagod na pagod lang ako."
Sabi ko, "Hindi, ayos lang."
At nagsimula akong maging espirituwal.
"Hindi, kikilos ang Panginoon…"
Kinukumbinsi ko siya laban sa sinasabi niya.
At sabi niya, "Okay, anak. Okay."
Ang tanging pagsisisi ko, sana umupo ako roon
at pinakinggan ang sasabihin niya,
sa halip na isipin ang sarili ko sa sandaling mawala siya.
Sana hinayaan ko siyang sabihin ang gusto niyang sabihin.
Oo. Isang pagsisisi.
Tyler, gusto ko lang sabihin sa 'yo kung gaano ka kahalaga sa akin,
kung gaano ako nagpapasalamat, kung gaano ka pinagpala,
kung gaano ako pinagpalang magkaroon ng anak na gaya mo.
Dahil maraming anak ang di man lang maiisip ang mga magulang nila.
At nakakatuwang ginawa niya ang lahat ng ito para sa akin.
Binibigyan mo kami ng bulaklak habang buhay kami.
Ang dami kong mga bulaklak.
Noong bata ako, ikinuwento niya ito.
Naka-video ito.
Isang araw, galing kami sa probinsiya.
At nagmamaneho siya.
At may dumaang Jaguar.
Sabi niya, "Ooh, ang gandang kotse."
At sabi ko, "Wow, ang gandang kotse."
Sabi ko, "Ano, Mama?"
Tanda ko, bumangon ako para makita ang tinutukoy niya.
Aniya, "Ang kotseng 'yon."
Sabi ko, "Anong kotse iyan?" Aniya, Jaguar daw.
Sabi niya, "Alam mo?
"Kapag yumaman ako, bibilhan kita ng Jaguar.
"At bibilhan din kita ng bahay."
Sabi ko, "Okay, anak. Okay."
At sabi niya, "Okay, anak. Okay."
Isang araw, ginagawa ko ang play noong Mother's Day sa New Orleans.
Tinawag ko siya sa stage at binigyan ng susi ng kotse
sa harap ng mga manonood.
Malaking sandali para sa aming dalawa.
Umiyak siya. Ang ganda-ganda n'on.
Salamat. Salamat.
Ano'ng nararamdaman mo?
Masaya.
Nalaman kong tama ang ginawa ko.
Pero dahil nakita ko noong bata ko ang lahat ng pinagdaanan niya,
gusto kong gawin ang makakaya ko
para matiyak na di siya masasaktan.
Para masigurong may pera siya at maiwan niya ang lalaking 'to.
Iyon talaga ang gusto ko.
At gaano man karami ang pera ko,
hindi sapat iyon para masigurong nasa kanya ang lahat.
Nang mamatay siya, namatay rin ako.
Sabi ko, "Ano na'ng gagawin ko ngayon?
Kung wala akong mga kontrata at trabaho,
siguro 'yong 2009 na ang wakas,
dahil walang magtutulak sa aking
bumangon sa umaga at gawin 'yon.
Nagsimula akong maglasing.
At ilang taon ding nagtagal iyon.
Narito lang ako, nilalasap ang Mardi Gras.
Sandali. Teka. Teka.
Wala nang halaga ang mga holiday dahil wala siya roon.
Wala nang halaga ang lahat dahil wala siya roon.
At dumating si Aman at binago ang lahat ng iyon...
"Okay, ano'ng ibig sabihin n'on?
"Ano ang Pasko para sa kanya?
"Ano'ng ibig sabihin ng pagkapanganak pagkatapos ng Thanksgiving,
"tapos, Pasko, at Bagong Taon."
At ang makita ang kasabikan niya rito
ay nagbigay ng bagong kahulugan sa buhay at layunin nito.
Talaga?
Ang panalangin ko noong buntis si Gelila, "Sana mabuti ang makuha niya sa akin,
"At anumang masama sa akin, isama N'yo na lang sa akin sa hukay."
Gusto ko lang na makuha niya sa DNA niya ang mabuti sa akin.
Tanda ko, sinabi ko sa kanyang mahal ko siya minsan,
noong nasa apat na taon, apat at kalahating taon siya.
Sa 10 magkakaibang pagkakataon.
Sabi niya, "Bakit inuulit-ulit mo?"
Kasi gusto kong malaman niya kung ano'ng tunog n'on,
ang pakiramdam na masabihan ng ganoon ng ama mo.
Na may magsasabi sa 'yo ng "Mahal kita," aakapin ka,
at alam na espesyal, malakas, at makapangyarihan ka.
-Buhay pa ang ama mo? -Oo.
Anong klase ng relasyon meron kayo?
Di kami gaanong nag-uusap, pero inaalagaan ko siya.
Tinitiyak kong naaasikaso siya.
Nadama mo bang minahal ka niya?
Hindi ko naramdaman 'yon. Kahit kailan.
Naramdaman kong may kung ano roon,
at di ko alam kung ano 'yon.
At noong nasa 30 ako, sinabi ni Mama na di niya inisip na anak niya ako.
-Kaya… -Talaga?
Isang bagay 'yon na di ko alam dati, na nagdala rin ng maraming isyu.
Mukha kayong galit. Ano'ng sabi ng doktor? Masamang balita?
Ayos lang siya.
Tanungin mo, Cora.
Madea, sino'ng tatay ko?
-Iyan ang tatay mo. -Aalamin ko.
Sasabihin sa 'yo ni Dana ang lahat. Tawagan mo si Dana.
-Sino si Dana? -Oo nga, sino si Dana?
Pareho silang mangmang. Di n'yo kilala si Dana?
Lagi nilang ginagamit si Dana para humanap ng tao,
kung sino ang ama at ina.
-Dana. -DNA.
DNA. Iyon si Dana.
Diyos ko, ang tanga mo.
Nagpa-DNA test kami. Bumalik ang resulta.
Hindi siya ang ama ko.
At nakadama ako ng ginhawa.
Naginhawaan ako dahil ang imahen ko ng ama
ay hindi gaya ng ginagawa niya sa anak niya.
Matapos ang ilang di matagumpay na pagkontak kay Emmitt Perry Sr.,
bumiyahe pa-Louisiana ang crew para direkta siyang mapuntahan.
Liliko na tayo rito.
Tiyo Emmitt.
-Ako 'yon, Tiyo Emmitt. -Wala akong pakialam.
Pasensiya na.
Pasensiya kuno… Lumayas kayo rito.
Tiyo Emmitt.
Layas na!
Sige na!
Bibisitahin lang kita…
Pinapanood ko ang bawat kilos mo. Lumayas na kayo rito.
Tinawagan kita, Tiyo Emmitt. Kinukumusta kita. Tinawagan kita.
Lumayas na kayong lahat dito.
Pero alam mong ako 'yon?
-Oo, alam ko, pero… -Iyon nga ang sinasabi ko.
Susubukan lang naming kausapin ang ama.
Iyon lang 'yon.
Wala akong intensiyong masama.
Bakit ka ganyan?
Narinig mo ako?
Narinig mo ako, Tiyo Emmitt?
Tiyo Emmitt?
Nag-sorry ba siya?
Hindi.
-Hindi. -Gusto mo siyang mag-sorry?
Sa puntong 'to, parang wala nang silbi. Ewan ko kung mahalaga pa 'yon.
Napatawad ko na siya noong nasa 20s ako,
at nabago n'on ang buhay ko.
Kasi tingin ko, ang hindi maunawaan ng maraming tao,
may kuwento rin ang mga magulang nila.
At anuman ang nangyari sa buhay mo dahil sa ginawa nila…
Kailangan mong malaman ang kuwento para maunawaan mo 'yon.
At ang nalaman ko, sila ng dalawa niyang kapatid
ay natagpuan ng isang puti sa isang estero sa probinsiya ng Louisiana.
Dalawang taon pa lang siya noon.
Dinala siya sa isang katorse anyos na babae, si Mae.
May sakit ang ama nito, matandang-matanda na, at dating alipin.
At ang alam lang ni Mae para mapatahimik ang mga batang ito ay gulpihin sila.
Itatali niya ang mga ito sa sako,
isasabit sa puno, at gugulpihin.
Iyon ang natutunan niya. Doon siya nagmula. Kaya…
Inabuso siya.
Buong buhay niya, inabuso siya.
Kaya naunawaan ko kung sino siya,
kaya mas madali sa aking umusad at patawarin siya.
Mahirap magpatawad.
Oo, pero kailangan 'yon,
dahil nalaman ko kung ano ito, at totoong-totoo ito.
Kapag di ka nagpatawad, dala-dala mo sa loob mo itong bagay
na babago sa buhay mo at dadalhin ka sa maling direksiyon.
Siyam sa sampung beses, ang mga taong nagkasala sa 'yo
ay nakakatulog nang panatag, habang ikaw, kimkim 'yon.
Talagang literal na puwede itong maging sakit sa katawan
at maging karamdaman.
Kaya tingin ko, napakahalaga ng pagpapatawad.
-Sinusuportahan mo siya? -Oo naman. 100%.
Noong bata ako, di siya mabuting ama,
pero binuhay niya kami, at malupit ang work ethic niya.
Siya ang nagbigay sa akin ng work ethic ko.
Sandali, magko-concentrate ako.
Ang work ethic niya…
Hindi ko pa rin maunawaan kung paano siya nakakapagtrabaho nang mabilis.
Di ako nagtrabaho para sa kanya, pero balita ko, sasagarin ka niya.
Mag-roll na tayo.
Balita ko, maraming hinihingi si Tyler Perry sa cast niya.
Pero alam ko rin ito.
Walang hinihiling si Tyler Perry sa iba
na di niya hinihingi sa sarili niya.
Wag mong baliktarin 'yang sumbrero mo.
Ibalik mo. Nagbibiro lang ako.
Nagsimula akong production assistant.
Unang beses kong nakatrabaho siya, wala pa siyang pelikula.
Nag-streamline lang siya ng kung ano-ano.
Gusto kong makita lahat.
Dalawang Steadicams, ilapit ang mga antenna.
Handa nang mag-roll.
Maraming hindi nakaunawa n'on.
Pag sinabi kong, "Siglahan n'yo."
Sorry, sandali. Wag munang mag-shoot.
Gusto akong kausapin ni Oprah.
Apat na araw n'yong isu-shoot 'yon?
Nagsu-shoot kami ng isang episode kada araw.
Ano?
Sobrang di tradisyonal 'yon.
Para sa lahat.
At kailangang handa kang sumalang. Walang pahinga.
Apat na libong pahina ng content sa isang taon minsan.
Animnapu, 80, 90 episodes ng TV, dalawa o tatlong features.
At si Tyler ang mismong nagsusulat.
Tanong ng mga tao, "Paanong ang bilis mong mag-shoot?"
Pagpasok ko sa set, pag pinapanood kong umarte ang aktor,
nakikita ko ang mga cut sa utak ko.
Kaya magro-roll ako at gagawin ang lahat,
ilalagay ang kamera sa lahat ng posisyon, kung gaano kalapit ko gusto.
Pag naka-set up na ang lights, handa na ako.
Magtiwala ka lang sa proseso,
at mahusay ang team na tumutulong sa akin.
Mahusay, guys. Ayos na.
Walang gumagawa ng ginagawa namin.
Walang gumagawa ng ginagawa niya.
At mula sa panahong nakita ko ang unang proseso ng pagpepelikula,
hidni ko maunawaan ang dami ng sayang.
Milyon-milyong dolyar ng mali at pangit na pagpili.
Makakapagpakain tayo ng bansa sa dami ng sayang.
'Yong pagtayo lang basta,
pagsasabing, "Paano kung…"
Ano'ng sinasabi mong, "Paano kung?"
Dapat alam mo na bago ka pa nakarating dito.
Wala na dapat paano.
Nasa set ka na, nasusunog ang pera.
Ayusin mo 'yan bago masayang ang pera, bago sulatin ang tseke.
Iyon ang iniisip ko.
Lagi kong sinasabing higit ang nagagawa ni Tyler sa isang araw
kaysa sa atin sa buong buhay natin.
Nakausap ko si Tyler sa labas ng opisina.
Dinig kong bumubulong siya. Mahina ang boses niya.
At ang pinag-uusapan namin, "Magsu-shoot sa Martes, at ito ang gagawin natin…"
Sabi ko, "Tyler, nasa'n ka?" Aniya, "Ibababa ko na."
Tapos, narinig ko ang boses ni Madea, at lumabas na siya sa stage.
Nakikipagpulong siya sa akin mula sa backstage.
Sino'ng makakapag-multitask nang ganoon?
Gano'n si Tyler.
Lagi kong sinasabi sa mga taong patuloy na tatakbo ang treng ito,
sumakay ka man o masagasaan ka.
Kaya ang tanong, kung sasakay ka,
o masasagasaan o matatamaan ka.
Laging pagtatalunan ang legacy niya.
Lahat ng tao, may opinyon, may boses.
May magagandang kritisismo, may pangit.
Tingin ko, hindi matitigil iyon, pero di rin siya mapipigilan n'on.
Mapaghiganti ka ba o mapagpatawad ka?
Mapagpatawad ako, pero di rin dapat kantiin.
Ilan sa mga sikat na kilala natin, masasabing nakapagsimula
dahil binigyan sila ng break ni Tyler Perry.
Di maliit na bagay 'yon.
Panay ang tira sa akin ng negatibo tungkol sa "Dapat ganito siya, ganiyan.
"Ang sama niya…" Nakatingin na lang ako sa kahahantungan.
Media titan na si Tyler Perry, isa sa power player ng Hollywood.
Sino'ng filmmaker ang may limang pelikulang pumatok
sa nakaraang apat na taon?
Kay Tyler Perry ang rekord na 'to.
Magiging maganda 'to!
Ang entertainment icon ang mastermind
sa likod ng dose-dosenang pelikula, plays, at TV shows.
Pinangalanan siya ng Forbes Magazine bilang ikatlo sa pinakakumitang Black,
sa kitang $125 milyon kada taon.
Higit $400 milyon ang kinita ng mga pelikula ni Tyler Perry
sa nakaraang limang taon.
873 milyon sa buong mundo.
Ang pelikulang A Madea Christmas.
Sunod-sunod ang benta ni Tyler.
At sa wakas, nagising ang mga tao.
Kakaiba talaga si Tyler Perry.
Kaya makikipagkasundo ka sa kanya sa negosyo
nang ibang-iba.
Binabalikan ko pa rin ang usapan namin
nang magsimula ang pandemic.
Binalita kamakailan ang media mogul na si Tyler Perry
nang ianunsiyo niyang magbabalik na sila sa produksyon.
Nasa 360 empleado ko sa mga palabas na 'to
na may inaalagaang mga pamilya at kailangang magtrabaho.
Di ako makapaghihintay ng plano. Dapat may gawin ako.
Naniniwala si Tyler.
Siguro dahil sa pananalig niya, dahil sa pinagdaanan niya,
pero sa lakas niya, sa pananalig sa sarili niya.
Nakakaantig ng mga damdamin. Naantig ako.
Si Tyler Perry, ang award-winning actor, writer, producer, director, at author
ay isang studio mogul, at hindi pa tapos ang kuwentong ito.
Nang itayo ko ang studio ko, itinayo ko ito sa lugar na
isa sa pinakamahihirap na Black neighborhood sa Atlanta
para makita ng mga batang Black na nagawa 'yon ng isang Black
at kaya rin nila 'yon.
Dating Confederate Army base ang studio,
ibig sabihin, may mga Confederate na sundalo sa baseng 'yon,
nagpaplano kung paano mapapanatiling alipin ang 3.9 milyong Negro.
Ngayon, pag-aari na ang lupain ng isang Negro.
Mahal ko kayo. Salamat.
Ano ito? Ano'ng tinitingnan natin?
Nakatingin tayo sa Fort McPherson, na magiging Tyler Perry Studios.
Ang bagong Tyler Perry Studio.
Ang bagong Tyler Perry…
Ang ultimate na Tyler Perry Studio.
Oo. At gaano ka nasasabik?
Sabik na sabik.
Nakaka-overwhelm.
Pero dama kong ang mangyayari dito ay mahiwaga, kaya nasasabik ako.
Hindi mo alam 'yong pakiramdam na magkaroon ng asset
mula sa United States Army.
'Yong mga kailangang gawin sa tradisyonal na real estate transaction…
Sasabihin lang ng army, "Sige, gawin natin."
Pero mayor ako rito noong wala pang laman ito.
Iniwang bakante ang Fort McPherson…
Isa itong sitwasyon na maaaring naging talagang masama
at hihila pababa ng komunidad ng mga manggagawa.
Dahil sa ginawa niya sa Fort MacPherson,
sangkapat ng bilyong dolyar na investment sa military base,
nagkaroon ng pagkakataon ang siyudad na makinabang
dahil pinataas niya ang halaga ng mga property na malapit dito.
Lagi talaga siyang nagbibigay.
Ang pasilidad na ito ay signal sa buong motion picture business,
ang kalidad ng mga relasyong dinadala niya sa campus na ito,
napunta ang base sa kamay ng nararapat dito.
Welcome sa unang araw ng shooting dito sa Tyler Perry Studios.
At di ko masabi sa inyo ang halaga sa akin
na ibinigay ko ang susi ng baseng ito sa isang Black na tao.
Dinagsa ng mga artista ang Atlanta nitong Sabado ng gabi…
…para ipagdiwang ang grand opening ng Tyler Perry Studios.
Ang studio, na nasa 134 ektarya ang lawak, ay nasa lupaing
dating Fort McPherson Army Base sa Southwest Atlanta.
Si Tyler Perry, ang pinakamatagumpay na African American filmmaker sa kasaysayan.
-At ito ang regalo ko? -Oo.
Mahal ka namin, at proud kami sa 'yo. Subukan mong wag maiyak.
Salamat.
Ang ganda nito. Susuotin ko ito mamaya.
Itatapon ko itong laso para sa 'yo, okay?
May iba akong cufflinks, pero espesyal ito.
Espesyal talaga ang mga 'to. Itatago ko ito habambuhay.
-Para sa 'yo, Papa. -Salamat.
Sa 'yo na, itago mo ang card at picture.
Ang nakalagay, "Mahal kita, Papa."
Salamat, mahal ko.
Puwedeng payakap?
Napakasarap.
Pakiramdam ko, para sa people of color, may mala-Disney na katangian si Tyler.
Ang talagang pambihira sa kuwento ni Tyler,
mayroon siyang kambal na utak, isa sa creative at isa sa business.
Kaunti lang ang may ganoon.
Madali lang para sa aking malaman na siya ang tamang tao
para maging tagapangalaga ng Fort McPherson.
Ganoon din ang asawa kong si George Lucas.
Ginawa niya ang studio niya sa labas ng Hollywood system,
at binibigyan ako n'on ng perspektibo sa nilalabanan ni Tyler.
At ginawa iyon ni George bilang puti, at napakahirap na n'on.
At ginawa ito ni Tyler bilang Black.
Kailangan mong manalamin
at magkaroon ng tapat na usapan sa sarili mo.
Bago dumating si Mr. Perry at ang studio, kailangan mong lumapit sa mga puti.
Pero napagtanto niyang may lugar kung saan magagawa ko ang gusto ko,
at siya ang dulo ng sibat na nagpatunay na kaya namin.
Napakaganda ng grand opening.
Black reunion iyon.
Colin Kaepernick, Cicely Tyson, Jay-Z, Beyoncé.
Iyon ang pakiramdam na nararapat sa atin bilang kultura.
Makasaysayan ang gabing ito,
di lang para kay Tyler Perry, pero para sa lahat ng narito sa Atlanta.
-Superfans! Fans kami! -Stargazers kami!
Ang saya nito.
At dahil naroon siya sa Atlanta.
Tipong, karapatang sibil ito, pagkilos ito, lahat-lahat na.
Bangon, Tyler Perry! Bangon!
Ang pangalan mo ay nasa sound stage na ng Tyler Perry Studios.
Ano'ng pakiramdam?
Di ko akalaing may Black na magkakamalaking studio gaya nito.
May talas ng isip at determinasyon si Tyler na higit kaysa marami sa atin.
Tama, kapatid.
Tungkol sa inspirasyon ang gabing ito.
Kung gaano karaming tao ang mahihimok kong mangarap pa.
Pag nangyari 'yon, nagawa ko na ang dapat gawin.
Salamat.
Makasaysayan ito, dahil ang ginawa niya ay di pa nagagawa dati.
Ang ganda n'on para sa Black.
Di lang ito mahalaga para sa kulturang Black,
mahalaga ito para sa kultura.
Sinabi ni Tyler Perry, "Di ko hihingin ang pera n'yo,
"Di ko hihingin ang studios n'yo,"
nagsarili siya.
-Hingang-malalim. -Hindi, ayos lang ako.
Iniisip ko lang, malalagpasan kaya natin itong susunod?
Okay, handa na?
Maraming salamat. Maraming salamat.
Kilala mo ako. Tuso ako, at titingin ako.
Nag-private tour ako no'ng dumating ako.
-God bless, pare. -Ginawa Niya, di ba?
Ang galing.
Pag nakita tayo ng mga tao, ang lakas n'on.
Oo nga.
Halika, pare.
Tara sa makasaysayang samahang ito.
-Black excellence ito. -Oo nga.
Ang astig n'on!
May mga ikukuwento ako sa 'yo.
Kumusta?
Ang guwapo mo sa tux mo.
Nakasuot tayo ng bow ties.
Guwapo. Guwapo.
Lakad-lakad tayo?
Kumusta ka?
Si Tyler ba ang katabi ko?
May naisip lang ako.
Kumusta, pare? Kumusta?
Oo, magsisimula na tayo.
Pagdating ko sa studio, at nakalagay roon, "Tyler Perry Studios,"
sabi ko, sandali lang.
Tapos, napagtanto kong
nakilala ko ang unang Black na may-ari
ng isang movie studio.
Hindi lang movie studio,
kundi movie studio na tatalo
sa bawat studio sa Hollywood.
Aniya, "Magpapangalan ako ng soundstage sa 'yo."
Ang Whoopi Goldberg Sound Stage.
Hindi sa pagiging bastos, pero hindi mangyayari 'to sa LA.
Hindi ako ganoon sa kanila.
Pero naunawaan kong kapag nawala ako bukas…
Nasa mabuting kamay ang movie business.
Gusto kong pasalamatan ang honorees
sa pagpapahiram ng pangalan nila sa sandaling ito.
Apat na raang taon na ngayon.
Ito rin ang taon ng jubilee.
At para mangyari ang sandaling ito,
at ang mangyari ito sa akin, ay hindi ko lubos maisip.
Lahat tayo, may tadhana.
May mga ninuno tayo at mga taong ipinagdasal tayo,
na nagtiis ng kung ano-ano para makatayo sa posisyong ito.
Gusto kong pag-isipan n'yo ito.
Bakit kayo narito?
Para saan ang sandaling ito?
Hindi lang ito tungkol sa party.
Tungkol ito sa pangarap n'yo, na nakakatayo tayo rito,
at kinikilala nang pantay-pantay.
Ganito ang Amerika.
Dahil nakatali ang tadhana ng mga tao sa pangarap n'yo.
Kabataan, hindi iyon agad na nangyayari sa umpisa.
Wag kayong malungkot kung di 'yon mangyari pag 20 kayo,
at di 'yon mangyari pag 25 na kayo,
at di 'yon mangyari gaya ng inaakala n'yo.
Hindi ibig sabihin, di na mangyayari.
Nakikita n'yo na si Tyler ngayon, pero di n'yo siya kita noon.
Singkuwenta na si Tyler.
Matagal ang inaabot ng kadakilaan.
Di ka makakaakyat nang mabilisan.
Pero kung lalabanan mo ang bagyo, at ang pag-atake,
at mga pagsubok, at mga ihip ng hangin, at bigat,
may magandang mangyayari dito.
Nagbubukas ang Diyos ng pinto, ng magandang pinto,
at sa wakas may didinig sa 'yo o makakapansin sa 'yo…
…at magbubukas ng pinto para sa 'yo.
At gusto kong pasalamatan si Tyler Perry sa di paghinto sa paghanap ng pinto mo,
pero ang pinto mo ang platform namin.
Nagbukas ka ng pinto para ang mga taong hindi mapapansin saanman
ay makakapasok at magkakaroon ng pag-asa, gaya ng mga dapat palakpakan,
dapat makarinig ng hiyawan, at dapat na gayahin at kamulatan.
Na dapat ipagpuri sa Panginoon.
Pero lumutang ka sa itaas ng tubig kung saan nalunod ang iba,
at kung hindi ka magtagumpay, sumigaw ka dahil nabuhay ka.
Dapat handa ka munang mabuhay bago ka maging matagumpay.
Lahat ng nangyaring mali sa buhay mo,
ang siyang nagdala ng tama sa buhay mo.
Ano…
'Yong…
Kasi…
Ang intensiyon ko talaga,
namin ni Gelila, ay magpalaki ng isang mabuti at mabait na tao,
na… pambihira,
at pinararangalan ang Diyos, na…
Napagtanto ko, 11 taon ang nakararaan, nakaupo ako roon nang gawin namin ito.
Kasama ko ang nanay kong namatay noong 2009,
at ngayon, kasama ko na siya, at…
May circle of life.
Nalimot ko na ang dapat kong sabihin.
Pero, salamat sa inyong lahat para sa lahat...
Pinrotektahan ng Diyos si Tyler sa paraang, "Maging payapa ka.
"Ako ang bahala, at pinoprotektahan kita."
Kaya ipinaranas Nito sa kanya ang lahat
para marating niya ang kinaroroonan niya ngayon,
dahil para makayanan ang sakit at pagpapahirap at gulong 'yon,
talagang may plano sa 'yo ang Panginoon.
Huwag n'yo siyang maliitin,
dahil di lang siya basta mapalad,
at mayamang Negro na naging Black.
'Yong magamit ang nakita niya bilang pagkakataon
para maabot ang grupo ng tao
at ang magawa itong multibillion-dollar na negosyo sa hinaharap
ay ang sinusubukang gawin ng iba pa.
Tingin ko, mahalagang ikuwento ito,
dahil dapat maunawaan ng mga tao kung gaano siya nagpapakahirap
at gaano kahirap ang lahat ng ito para makagawa ng mga oportunidad
na kailangan talaga ngayon sa mundo.
At tandaan natin, ang mga manonood ang nagpapasya.
Hindi ang mga kritiko.
Hindi ang mga intelektuwal.
Ang mga manonood ang nagpapasya kung maganda o pangit ito.
At hinahamon ko ang kahit sino na abutin
ang parehong tagumpay na mayroon ang taong ito.
Salamat sa inyo para sa pagsisikap n'yo.
Di lang naantig ang damdamin ko. Na-inspire ako.
Higit sa lahat, umaasa akong nakuha n'yo ito.
'Yong mga nakatrabaho ko 20 taon ang nakalipas, alam ito,
dahil may bugsong matagal nang nangyayari,
at pinanood ko ang ibang nakakuha n'on na gumawa ng magagandang bagay,
kasama man ako o hindi.
Kaya sana nakuha n'yo ito. Sana ginagalang n'yo ito,
Sana napagtanto n'yong napakaselan nito, napakabilis mawala.
Na gaya ng alikabok, agad ding mawawala.
Sana nakita n'yo 'yon.
Dahil purong-puro ito, napakaespesyal.
Ito ang Diyos.
May ilan sa kuwartong ito ang may napakagagaling na talento,
at mahusay talaga sila sa ginagawa nila.
Pero may iba pang mga bagay na nangyayari sa kanila
na kung hindi nila maiuugnay ang dusa nila sa kanilang biyaya,
magbabagong anyo ang biyaya nila,
na maaaring maging tulay na magtatawid sa kanila,
at sa iba pa.
Marami sa atin ang may pinagdadaanan.
Marami siyang pinagdaanan na nakasira sana sa kanya.
Puwede nitong masira ang isip niya kung saan magpapalaboy siya
at maglalaho sa planeta
dahil sa pinagdaanan niya.
Pero di niya ginawa 'yon.
Matatag siya.
Kabaligtaran ang ginawa niya.
Nilabanan niya ang mga diyablo, mga kritiko,
mga magnanakaw ng pangarap, mga hater, mga tumutuligsa sa kanya.
Sabi ng iba, "Hindi ka magiging ganito."
"Kailangan kong maging ganito."
At nangyari nga.
Bakit ka nagpapakahirap?
Bakit ako nagpapakahirap?
Dahil gusto kong maging napakaganda ng kinabukasan mo,
at gusto kong magkaroon tayo ng magandang buhay.
At makapaglalakbay tayo at magsasaya at makakatulong sa ibang tao.
Sa tingin mo, magandang ideya ba 'yon?
-Okay. -At ikaw ang bayani ko.
Ako ang bayani mo?
Ikaw ang bayani ko.
-Salamat. Mahal kita. -Ako rin.
Laging nakaabang sa susunod.
Dinadama mo ang sandali, pero nagpaplano ka.
Nagpopokus at iniisip ang susunod na hakbang,
pero naroon ka pa rin.
Di ibig sabihin, di ka nasisiyahan.
Ibig sabihin lang, lagi mong naiisip na mayroon ka pang kailangang gawin.
Para sa akin.
Walang laman, at tapos na ako.
Kung puwedeng tumingin ka rito
at sabihin ang pangalan mo at sino ka.
Bakit?
Di mo alam na ako si Tyler Perry?
Kilala kita, pero gusto kong malaman kung sino ka sa palagay mo.
Direktor ba ang tingin mo sa sarili mo?
Ano'ng paglalarawan sa 'yo?
"Ako si Tyler Perry, at isa akong ama."
Kahit anong gusto mong sabihin.
Ako si Tyler Perry, anak ni Maxine.
BILANG PAG-ALAALA… WILLIE MAXINE PERRY
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Jessica Ignacio
Mapanlikhang Superbisor Miray Lozada-Balanza