Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Kto miał pięć filmów na pierwszym miejscu box office'u
w ciągu ostatnich czterech lat?
Spielberg? Tarantino?
Scorsese?
Nie.
Ten rekord należy do Tylera Perry'ego.
Gdy ktoś mówi: „Mam nowego Tylera Perry'ego”,
pytam: „A jeździ w trasę 300 dni w roku, żeby poznać swoją widownię?
Nie? To wcale nie masz następnego Tylera”.
Nie lekceważcie go.
Nie jest dzieckiem szczęścia.
Jakimś bogatym Murzynem, który stał się poważanym czarnym.
Dorastaliśmy w Nowym Orleanie.
Przy osiedlu socjalnym.
Wkoło ludzie łamali prawo.
Włamania, kradzieże, prochy, ćpanie, dilowanie.
Dasz wiarę, że siedem lat temu byłeś bezdomny?
Tak.
To aktor, scenarzysta, reżyser i producent.
Potentat branży rozrywkowej.
Tyler Perry Studios. To największa wytwórnia filmowa w USA.
- Tak mówią. - W całym kraju.
Dajcie mu planetę.
Nie macie pojęcia, jak to jest
kupić nieruchomość od armii USA.
20 filmów, ponad 20 sztuk teatralnych,
9 seriali, bestseller New York Timesa.
Niewiarygodne.
Jego filmy skierowane są do czarnej publiczności,
ale coraz więcej czarnych krytyków
ma problem z jego twórczością.
Nie można oczekiwać, że każdy będzie go chwalił,
bo jest czarny i przebił się do Hollywood.
Chodzi o to, o czym opowiada.
O stereotypy. To z tym mam problem.
To jest najważniejsze.
Tyler Perry miał gdzieś, co inni mówią o jego pracy.
Jego widownia była najważniejsza.
Gdy przecierasz szlaki, nigdy nie jest łatwo.
W kółko ten sam schemat. Ile można?
Nie wiem, co on próbuje przepracować,
ale polecam mu terapię.
Przekaz jest okropny.
Filmowy odpowiednik opium dla mas.
Gdy reprezentujesz jakąś kulturę,
spoczywa na tobie pewien obowiązek, a nawet ciężar.
Czemu tak ciężko pracujesz?
Czemu?
Niewielu zrobiło tyle dla telewizji, co Tyler Perry.
Jego ostatni film to już przesada.
Żaden afroamerykański filmowiec nie odniósł takiego sukcesu.
A gdy dotrze do Hollywood,
wtedy pojawia się problem.
Był outsiderem.
Nie można odmówić mu
talentu
i wpływu.
To Tyler Perry.
Sporo osiągnąłeś.
Co jeszcze planujesz?
Historia Tylera Perry'ego
Słuchaj, brawo dla ciebie.
Jesteś siostrą miliardera. Co ty na to?
Bóg jest dobry.
Dobrze, kochana.
Do usłyszenia. Pa.
KUZYN TYLERA (SYN CIOTKI JERRY)
Moja kuzynka Melva, siostra Tylera.
Za dzieciaka nazywaliśmy go Junior.
„Co tam, Junior?”
Teraz ma na imię Tyler. Nie Emmitt.
Ale tak naprawdę nazywał się Emmitt Perry Jr.
Teraz nazywa się Tyler Perry.
I dobrze, bo miał trudną relację z ojcem.
Od wielu lat.
Dlatego nie chciał być Emmittem Juniorem.
Powiem wam jedno.
To tylko moje zdanie.
Za dużo przeszedł. Rana jest zbyt głęboka.
Zrobisz komuś krzywdę, rana zaczyna się goić...
a potem ją rozdrapujesz.
Gdy był maltretowany, rana otwierała się na nowo.
Taka rana nigdy się nie zagoi.
Nigdy.
Sobota była pełna gwiazd. Celebryci zawitali do Atlanty,
by świętować wielkie otwarcie Tyler Perry Studios.
Studio zajmuje 130 hektarów i znajduje się na dawnych terenach
bazy wojskowej Fort McPherson w południowo-zachodniej Atlancie.
Tyler stworzył tu 12 studiów filmowych
i nazwał je na cześć czarnych artystów,
między innymi Oprah Winfrey, Willa Smitha i Halle Berry.
OTWARCIE STUDIA, PAŹDZIERNIK 2019 R.
Jak się pan czuje?
Czuję się... podekscytowany.
I spokojny.
Jestem gotowy, wdzięczny i pełen nadziei.
Jestem gotowy.
Próbuję się uspokoić, wszystko musi być na czas.
Mówię sobie:
„Wyluzuj, skup się na chwili”.
Ten chłopiec spod ganku
spodziewał się, że osiągnie coś takiego?
Ty tak na serio? Naprawdę?
Nie licz na to.
- Potrzebuję... - Nic z tego.
Lepiej dzwoń do Gayle King albo Oprah.
Nic z tego.
Nie gadam o tym.
Dobra.
Spróbuję w weekend.
Chcę mieć to za sobą.
Nie chcę się odciąć.
Mam z tym problem.
Bardzo często się odcinam.
Robię tak od dziecka.
W domu była przemoc. Nauczyłem się zaciskać zęby.
Ale robię tak ze wszystkim.
Nawet gdy się cieszę.
Emocje buzują
i próbuję być ponad tym.
Dlatego dzisiaj i każdego innego dnia
mówię sobie: „Spokojnie.
Jesteś bezpieczny.
To tylko emocje. Tylko uczucia.
Wszystko gra. Nic ci nie grozi.
Poczuj miłość. Poczuj radość”.
Mówią, że najlepsze wino powstaje w najtrudniejszych warunkach.
Najlepsze wina powstają tam,
gdzie winorośle muszą przecisnąć się przez skały, korzenie
i inne przeszkody, by przebić się na powierzchnię.
PREZESKA ARIEL INVESTMENTS
To metafora tego, jak dorastał Tyler.
W dzieciństwie spotkało go wiele złego
i to go ukształtowało.
Z tego narodzili się jego bohaterowie
i cała jego wyobraźnia.
Uciekał do świata fantazji.
I dlatego rozumiem,
czemu wyrósł na takiego człowieka.
To dlatego jest wytrwały i nieugięty.
Sporo w życiu przeszedł.
Był tą winoroślą, która się przebiła.
NOWY ORLEAN, LUIZJANA
W Nowym Orleanie nie jest lekko.
Ciężko tu przetrwać, jest niebezpiecznie.
Strzelaniny, kradzieże, gangi.
Było tu bardzo niebezpiecznie.
Wysoka przestępczość.
Nigdzie nie ginęło tyle osób.
Do strzelanin dochodzi coraz częściej.
Przestępczość rośnie...
Coraz więcej morderstw...
Nie wiem, co czują biali obywatele.
Mogę to jedynie wywnioskować po stanie ich instytucji.
Mówił, że śmierć jest łatwa.
To życie jest trudne.
Nic nie zrobił,
a policjanci zaczęli do niego strzelać.
Kazali mi wstać, odmówiłem.
„Zastrzelicie mnie?”
W Nowym Orleanie wiele osób nie dożywa 21 roku życia.
Jeśli skończysz 21 lat, to wygrałeś.
Pokonałeś diabła. Pokonałeś statystyki.
W tej okolicy przetrwają tylko najsilniejsi.
Wyjdziesz z domu i możesz nie wrócić.
Widzicie ten budynek?
Należał do miasta. Mieszkaliśmy tu.
Dwa domy dalej mieszkała ciocia Maxine, Tyler Perry, Yulanda, Emmbre, Melva.
Mieszkali dwa domy dalej. Zaprowadzę was tam.
W tym domu wychował się Tyler.
Na tyłach zbudował sobie kryjówkę.
Chowaliśmy się pod domem,
żeby ukryć się przed wujkiem.
To tutaj kiedyś mieszkał.
Wracają bolesne wspomnienia.
Tu się wychowałem.
Nie byłem tu od lat.
Na podwórku pokazał nam swoją kryjówkę.
To tu chował się przed ojcem.
To moja kryjówka. Tu byłem bezpieczny.
Tu przychodziłeś, gdy się bałeś?
Tak. Potrafiłem tu siedzieć cały dzień.
Czasami szkoda mi Tylera, miał w życiu bardzo ciężko.
Ciężej od nas.
Nie musiało tak być.
Nie wiem, co Bóg chciał mu przekazać.
Ale może tak miało być, bo teraz odniósł sukces.
Sporo się u niego dzieje.
Pomaga wielu ludziom.
Ale czy człowiek po takich przeżyciach może spać spokojnie?
Ojciec Tylera był brutalnym człowiekiem.
Był bardzo zasadniczy.
Rzadko się śmiał, mało co go bawiło.
Silny, pracowity facet.
Ale był też bardzo wybuchowy. Miał duszę samotnika.
Był trudny.
Skończył tylko trzy klasy.
Na wszystko musiał ciężko pracować.
Kończył pracę o 15, wracał do domu o 15.30.
Szedł do sklepu, niecałą przecznicę stąd,
i kupował kratę piwa.
Pił dzień w dzień.
Wracał do domu i wiedzieliśmy, że zaraz się zacznie.
Wysiadał z auta ze skrzynką 24 piw.
Osuszy wszystkie butelki
i będzie chryja.
A Junior... przepraszam, Tyler.
Tyler był przez niego maltretowany.
Pewnego razu Tyler porządnie dostał od niego w skórę.
Miał całe plecy we krwi.
Wybiegł z domu. Był jeszcze młody.
Uciekł z domu i przybiegł do nas.
Mama zapytała, kto mu to zrobił.
Na całych plecach miał ogromne pręgi.
Takie długie i takie grube. Wszystko opuchnięte.
To mój siostrzeniec. Był jeszcze mały.
JERRY, CIOCIA TYLERA
Miał jakieś siedem, osiem lat.
Mama zawsze nas broniła. Każdego z nas.
Była jak lwica.
Zawsze nas chroniła.
Rzuciłaby się nawet na niedźwiedzia.
Coś we mnie pękło.
Poszłam po pistolet.
Mama nas tu wszystkich zaciągnęła.
Biegaliśmy w samych gatkach.
Beczeliśmy na całego.
Siedział na ganku i pił, jak zwykle.
Zapytałam, czemu zlał go po plecach.
Kazał mi się nie wtrącać.
Mógł ugryźć się w język.
Wymierzyła, a mój tata odsunął broń.
To było straszne. Popatrzyłem na mamę i pomyślałem: „Jezu”.
Mama chciała zastrzelić wujka.
Już z nią nie zadzierał.
Zawsze jej słuchał.
Nawet kiedy był nawalony.
Pamiętał, jak w niego celowała.
Nie jestem z tego dumna, ale musiałam to zrobić.
Nie mogłam tego tolerować. Dawałam dzieciom klapsy,
ale moje dzieci nie dostawały takiego lania.
Nigdy w życiu.
Z miłości tak się nie robi.
Jak twoje serce może na to pozwolić?
Nie rozumiem. Ale nie mnie rozumieć.
Dopiero wczoraj, gdy rozmawiałam z produkcją,
usłyszałam po raz pierwszy,
że raz zostałeś pobity do nieprzytomności.
Pamiętam, jak trzymałem się ogrodzenia z siatki.
Pokaleczyłem sobie ręce, a on mnie bił.
- Trzymałem... - Rany.
Trzymałem się z całych sił.
Byłem taki wściekły. W myślach widziałem,
jak sam od siebie uciekam.
I nie mogłem zrobić nic...
by ten mały chłopiec do mnie wrócił.
Nie mogłem wrócić sam do siebie.
Było tak źle, że w dzieciństwie podciąłeś sobie żyły.
Tak.
Miałem myśli samobójcze.
Nie wiedziałem, po co mam żyć.
Jako dziecko przeżyłem ogromną traumę.
Uciekałem wtedy w świat wyobraźni.
Gdy cokolwiek mi się działo,
gdy ojciec wrzeszczał,
gdy mnie bił albo molestował,
uciekałem myślami gdzie indziej.
Na przykład na pewne podwórko.
Patrzyłem na ptaki, na drzewa, na łąki.
Słyszałem rozmowy innych ludzi.
Patrzyłem na ich domy i auta.
Widziałem każdy szczegół. Nawet kontakty.
Wtyczki.
Parującą kawę.
Widziałem to oczami wyobraźni.
Wszystko było jak żywe i naprawdę piękne.
To bezpieczne, spokojne miejsce istniało dla mnie naprawdę.
Tam się przenosiłem.
Chciałem tam zostać.
Po wszystkim nie chciałem wracać do siebie.
Gdy było źle, przenosiłem się w to bezpieczne miejsce.
Jako chłopiec był torturowany. Inaczej nie da się tego nazwać.
Nauczył się uciekać w świat wyobraźni,
żeby nie postradać zmysłów.
Dzieci, które doświadczają takiego okropnego traktowania,
zwłaszcza ze strony ojca,
cierpią na zaburzenia osobowości. Wychodzą z ciała.
Uciekają w wyobraźnię, uciekają w inną osobowość,
OSOBOWOŚĆ MEDIALNA
żeby jakoś znieść te tortury, ten ból.
Nie wiedzą, kiedy ich to spotka
i jak strasznie będzie. Ale na pewno będzie ciężko.
Rozumie innych,
bo przeżył to, co oni. To nie są puste słowa.
Dlatego potrafi rozmawiać z ofiarami przemocy.
Z ludźmi, którzy mieli w życiu ciężko,
w dzieciństwie i dorosłym życiu.
Tyler potrafi
przekuć swój ból w siłę.
Nie byłby tym, kim jest, nie byłby bogaty, sławny,
nie mógłby opowiadać tych historii
w ten wyjątkowy dla niego sposób.
Potrafi dobrze oddać to, z czym mierzą się Afroamerykanie.
Dzięki temu, co przeżył.
Pytają mnie, jak piszę 20 scenariuszy w dwa tygodnie.
Po prostu przenoszę się w to miejsce,
widzę ten świat, słyszę te głosy. I przelewam to na papier.
Niektórzy myślą, że to dziwne i nietypowe,
a ja po prostu przenoszę się w miejsce,
które stworzyłem jako dziecko, żeby jakoś sobie radzić.
To ono pomaga mi robić to, co robię.
Ze wszystkiego może powstać coś dobrego.
Prowadzenie pamiętnika jest dla niego oczyszczające.
Podłapał to od Oprah.
Od zawsze o niej mówił.
PRZYJACIEL, KOMPOZYTOR
Powtarzał, że kiedyś ją pozna.
„Kiedyś poznam Oprah.
Kiedyś się z nią zaprzyjaźnię.
Też będę miał program w telewizji”.
Zainspirował go jej odcinek
o prowadzeniu pamiętnika.
PUBLICYSTKA TYLERA
To pomogło mu znaleźć ukojenie.
Stąd wzięły się jego pomysły, jego pierwsza sztuka.
Osoba, która była dla niego wzorem i inspiracją,
która wydawała się... nieosiągalna,
stała się jego bliską przyjaciółką.
Mówił też o tym, jak prowadziła interesy.
Odmówił wielu ogromnym stacjom,
bo nie dali mu wolnej ręki.
Miał konkretny pomysł.
Wszystko przez to, co powiedział mu Bóg.
„To zadanie dla ciebie.
Skup się na celu”.
I tak właśnie zrobił.
Tyler, jesteś genialnym wizjonerem,
uosobieniem afroamerykańskiego snu.
Jestem zaszczycona,
że mogę wręczyć nagrodę BET Ultimate Icon Award 2019
mojemu drogiemu przyjacielowi, Tylerowi Perry'emu.
Nie mogę nie wspomnieć o mamie.
Gdy miałem jakieś pięć lat,
zabierała mnie ze sobą
na piątkowe karty z koleżankami.
Skończyły tylko podstawówkę, ale były mądrymi,
czarnymi kobietami.
Silnymi kobietami.
Miały wiele do powiedzenia.
Jako pięciolatek siedziałem na podłodze
i słuchałem, jak mówiły o mężczyznach,
o związkach, o swoich bolączkach.
Gdy jedna się smuciła, druga zaczynała żartować,
a potem się śmiały.
Tak uczyłem się życia.
Wracałem do domu, a ojciec bił mamę.
Robił i mówił okropne rzeczy.
Gdy wychodził, naśladowałem koleżanki mamy,
a ona się śmiała.
Nie rozumiałem, jaka moc się w tym kryła.
Moje pierwsze dziesięć filmów było o niej.
By wiedziała, że jest tego warta.
Jak każda czarna kobieta.
Jesteście wyjątkowe, silne i cudowne.
Gdy urodziłam Tylera, nazwałam go Junior, Emmitt Perry Jr.
Przez dziesięć lat był moim jedynym synem. Rozpuściłam go jak dziadowski bicz.
Kąpałam go trzy, cztery razy dziennie.
Ubierałam go w pajacyki, jednoczęściowe ubranka.
Był przeuroczy.
Wyrósł na kochające i słodkie dziecko.
MAMA TYLERA
Był kochany.
A Emmitt Jr...
On był inny.
Miał coś z obu rodziców.
Po mamie miał skromność, miłość, wdzięk i spokój.
Ale po ojcu odziedziczył podejście do pracy.
W odróżnieniu od niego nie jest łajdakiem.
Żeby nie było, kocham wujka.
Ale był łajdakiem.
Do szpiku kości.
Nie boję się, że to zobaczy.
Już jestem dorosły. Ale był niezłym skurwysynem.
Jako dziecko boisz się Wielkiego Złego Wilka.
A gdy dorośniesz, możesz mu się postawić.
Tak zrobił Tyler.
Stwierdził, że nie da sobą pomiatać.
„Nie dam się tak traktować”.
Myślę o mojej mamie
i o tym, jak oceniliby ją w XXI wieku,
bo od niego nie odeszła.
Sama straciła mamę w wieku 13 lat.
Wyszła za mąż, gdy miała 17 lat.
Nie miała pojęcia o świecie
ani o życiu.
Włożono jej do głowy,
że jeśli mąż płaci rachunki, to jest dobrym mężem.
Trzymała się tego, co znała.
Wzięliśmy ślub w 1963 roku.
Zamieszkaliśmy w Nowym Orleanie.
Najpierw urodziła się Yulanda, a zaraz po niej Melva.
Bez sensu, ale szybko zaszłam w ciążę.
Byłam młoda i głupia. I...
Urodziła moje siostry w wieku 18 i 19 lat, a mnie, gdy skończyła 24 lata.
Czarna kobieta w Luizjanie z trojgiem dzieci.
Co ma zrobić?
Gdzie ma pracować, jak ma na nas zarobić?
Co ma zrobić?
Dlatego została.
I nie mam zamiaru jej za to oceniać.
Sama się wycierpiała i przeszła przez piekło,
żeby jakoś przetrwać i utrzymać w domu spokój.
A do tego wszystkiego - kochała go.
Nie wiem jak i dlaczego. Ale wiem, że go kochała.
Kochała go po koniec swoich dni.
Wszystko w sobie dusiła.
Ukrywała emocje, nie okazywała smutku.
Zawsze się uśmiechała. Chciała tylko spokoju.
Chciała, by tata się uśmiechał.
Kazała mi się z nim witać, gdy nie miałem ochoty.
Unikałem go.
Zapytałem mamę: „To mój ojciec?”.
Nie mogłem zrozumieć, jak ten człowiek
mógł pałać do mnie taką nienawiścią.
Był nią zaślepiony.
Samo zastraszanie...
Miał w sobie tyle nienawiści.
Przybądźcie, utrudzeni
W tłumie mamy tu dziś świadków
Jak sobie radziłem?
Słuchaj.
Bóg dał mi jedno.
Mamę, która zabierała mnie do kościoła, która modliła się i wierzyła.
Wiem, że jest
Tyler chodził do mojej parafii.
PASTOR TYLERA Z DZIECIŃSTWA
Bóg nas połączył ze względu na cierpienie Tylera.
KOŚCIÓŁ BAPTYSTÓW
Poczucie wspólnoty, religia
i wiara pomogły mi przeżyć najcięższe chwile.
U progu dorosłości
próbowałem zrozumieć, kim jestem.
I kim chcę być.
Kościół odegrał tu dużą rolę.
KOŚCIÓŁ ŚW. STEFANA
W czarnym chrześcijańskim domu na południu
wszystko kręciło się wokół kościoła.
W latach 80. Regan obciął środki na sztukę,
więc zostały nam tylko kościelne występy.
To była jedyna forma sztuki dla dzieci...
ARTYSTA I AKTYWISTA
...które nie uczęszczały do szkoły.
Należeliśmy z Tylerem do tej samej parafii.
Do kościoła św. Stefana.
Kościoła Chrześcijan Baptystów z muzyką gospel.
To było najgorętsze miejsce w mieście.
Ludzie dawali tam upust emocjom.
Przychodziły tam osoby z różnych środowisk.
Był to główny kościół w mieście.
Byłem muzykiem, jednym z pięciu keyboardzistów.
Tak na siebie mówiłem.
Tyler śpiewał w chórze.
Msza w naszym kościele to było coś.
A śpiewanie w chórze to już w ogóle.
Dziadek od strony mamy był pastorem,
pradziadek również, podobnie jak jego ojciec.
W jej rodzinie już w czasach niewolnictwa byli pastorzy.
Dlatego kościół, wiarę i Boga noszę we krwi.
Mam to w genach.
Zawsze był...
zawsze przewodził innym.
Wiele osób o tym nie wie,
ale jako nastolatek
Tyler chciał zostać pastorem.
Poszedłem do seminarium, uczyłem się, studiowałem Biblię.
Miałem wygłosić kazanie.
W naszej parafii trzeba wygłosić tak zwane kazanie próbne.
Trzeba się ukorzyć. Trzeba...
To bardzo podniosła chwila. Stoisz przed wszystkimi.
„Powiedziałem ci, co masz przekazać.
Pokaż, co potrafisz”.
Przyszła ciocia Thelma, mama też.
Wszyscy pękali z dumy, wygłaszałem swoje pierwsze kazanie.
„I spełnił Noe wszystko tak, jak mu Pan polecił”.
Siedziałem i miałem go ocenić.
Wstał, pokłonił się mnie, pokłonił się wszystkim zebranym
i powiedział: „Słuchajcie, ludzie...”.
Wszyscy zataczali się ze śmiechu.
Powiedziałem, że tak się nie robi.
To poważna chwila.
Próbujesz zdać test.
Rzekł: „Panie, myślałem, że będzie padać”.
Po wszystkim podszedł do mnie i powiedział przy wszystkich:
„Gdy czujesz powołanie, Bóg da ci odpowiednie kwalifikacje.
Ale niektórzy się nie nadają”.
Od razu mu przerwałem.
„To nie jest twoje powołanie”.
Przy wszystkich.
Byłem załamany.
Próbowałem ustalić,
co mam z tym zrobić,
z tym całym „powołaniem”.
I usłyszałem głos:
„Musisz przemówić przed większą publicznością”.
Wtedy tego nie rozumiałem. Nie wiedziałem, jak to zrobić.
To było najbardziej frustrujące
na początku mojej kariery.
Ojciec mówi mi, że jestem głupim skur...
Nic nie osiągnę, jestem kawałem...
Powtarzał to dzień w dzień.
Nie sądziłem, że ludzie będą chcieli mnie oglądać.
Że zobaczą we mnie aktora.
A do tego cała branża była w rękach białych.
Dlatego to nawet nie wchodziło w grę.
Pamiętam, jak byłem w chórze.
Śpiewaliśmy o Noem i zwierzętach na Arce.
Pamiętam, jak tam stałem.
To była moja chwila.
Miałem powiedzieć dwie kwestie.
- Chcemy deszczu! - Czekaj, siostro.
Po co budujecie to wielkie ustrojstwo?
Bóg ma trzymać tam swoje buty?
Skoro bierzecie wszystkiego po dwa,
mam dla was dwa odświeżacze powietrza.
Rozumiał innych ludzi.
- Chcemy deszczu! - Chcemy deszczu.
Chcemy deszczu.
Niech spadnie deszcz.
To było dla niego inspiracją.
Niech spadnie deszcz Deszcz
Niech spadnie na mnie deszcz
Deszcz
REŻYSER, SCENARZYSTA
Coś ci powiem.
Ludzie w Nowym Orleanie nie byli fanami Tylera.
Musiał stąd wyjechać.
Kochał swoje miasto.
Naprawdę je kochał.
Ale Nowy Orlean nie stworzył Tylera Perry'ego.
Rozumiesz?
Zrobiła to Atlanta.
W latach 90. miała miejsce wielka migracja.
Czarni przenosili się do Atlanty.
Miałem dwadzieścia kilka lat. Wziąłem, co miałem,
czyli w sumie nic, i pojechałem do Atlanty.
ATLANTA MEKKA CZARNYCH NA POŁUDNIU
Przeprowadzka do Atlanty pokazała mi, kim mogę się stać.
NOWA CZARNA KLASA ŚREDNIA
Czarnym dobrze się tam wiodło.
W Nowym Orleanie tak to nie wyglądało.
Wszędzie prochy, gangi, gwałty, morderstwa, same okropieństwa.
Wyrwałem się stamtąd do Atlanty,
gdzie zamiast dilerów
spotykałem czarnych lekarzy i czarnych prawników.
Ludzie nie musieli walczyć o przetrwanie
i czuli, że im się to należy.
Prawdziwa ziemia obiecana.
W tym mieście czarna społeczność mogła odnosić sukcesy.
Wtedy mnie olśniło.
Zrozumiałem, że też na to zasługuję.
Bo jestem tak samo dobry jak inni.
Przyjechałem tu wtedy na tak zwany Freaknik.
Czyli ferie wiosenne.
Ludziom dobrze się tu żyło i chciałem tu zamieszkać.
Miasto było pełne nadziei.
Tym jest dla mnie ten stan i to miasto.
Pracowałem i odłożyłem pieniądze,
żeby wynająć teatr i wystawić pierwszą sztukę.
Przeniosłem się tu parę lat później.
Kiedyś podszedł do mnie po niedzielnej mszy.
„Pamiętasz mnie?”
„Tak, pamiętam”.
„Wystawiam sztukę I Know I've Been Changed”.
„To ta, z którą już raz ci nie wyszło?”
Odpowiedział: „Tak. Szukam reżysera dźwięku”.
Wynająłem teatr 14th Street Playhouse.
Myślałem, że przyciągnę publiczność.
Robiliśmy próby.
Teatr mieścił 200 osób.
Codziennie pytałem, jak idą bilety.
„Dziś sprzedał się jeden”.
14 dni przed premierą:
„Sprzedaliśmy cztery bilety”.
„Okej”.
Nie wiem, co ja sobie myślałem.
Przecież w premierowy weekend
było Święto Niepodległości.
Młodzieniec, który napisał tę sztukę,
oraz jego wspaniała obsada
opowiedzą nam dzisiaj
o trudnościach, z którymi mierzymy się na co dzień.
Wielu z nas sporo przeszło...
To sztuka o ofiarach molestowania.
O wydarzeniu z dzieciństwa, które wpłynęło na życie bohaterów.
To historia bardzo osobista i bardzo uniwersalna.
PROFESOR FILMOZNAWSTWA
Statystyki mówią,
że wiele dzieci pada ofiarą molestowania.
Mało się o tym mówi,
a wiele osób się z tym zmaga.
Na końcu zawarł podnoszącą na duchu puentę.
Pokazał, że traumę można przekuć w coś pozytywnego.
Perry chce podnieść widownię na duchu.
Pamiętam to.
Widać to w jego późniejszej twórczości.
Na widowni było 30 osób.
Liczyłem, że w weekend przyjdzie 1200.
To była gorzka lekcja.
Jedna z tych 30 osób
chciała nas wesprzeć finansowo.
Zdziwiłem się.
Uznałem: „Ogarnę oświetlenie. Będzie taniej.
Okej.
Mogę też sprzedawać cukierki w przerwie.
Potem wrócę na scenę. Zmiana ciuchów,
cukierki, światła.
Auto też poprowadzę”. Żeby przyoszczędzić.
Byliśmy tacy spłukani, że jedliśmy jednego burgera na dwóch.
On brał jedną połowę, a ja drugą,
do tego garść frytek.
I rozmawialiśmy o jego marzeniach.
Jemy burgera na pół, a on gada, jaki będzie bogaty.
Mówił: „Wyciągam z tego lekcje.
To nie jest porażka”.
Wierzył w siebie.
Wierzył w swój projekt, miał coś do powiedzenia.
Nie poddał się.
Pracowałem między spektaklami.
Idę do szefa i mówię:
„Potrzebuję urlopu, żeby wystawić sztukę”.
Mama wynajęła vana, żebym woził obsadę.
To był mój najgorszy występ.
Nadal śni mi się po nocach.
Załadowałem wszystko do vana i pojechałem do Spartanburga.
Akurat w tamten weekend przeszedł tamtędy huragan.
I tak wystąpiłem.
Nikt nie przyszedł.
Lało jak z cebra.
Van był zapakowany po brzegi.
Wcisnąłem gaz do dechy, bo byłem wściekły na Boga.
„Ty kazałeś mi to robić.
Słyszałem Twój głos.
O co chodzi?
Wystawiam sztukę, a ty mnie opuszczasz”.
W kółko to samo. „Po co ja to robię?”
Prułem ulicą.
Miałem gdzieś, czy umrę.
Po burzy zawsze wychodzi słońce.
Burza to znak, że pora na zmianę.
Mama powiedziała, że sztuka nie odniesie sukcesu.
Byłem załamany. Tylko ona mnie wspierała.
Wróciłem i powiedziałem, że nie zarobiłem 300 dolarów na vana.
I poszło.
„Jak to nie zarobiłeś na vana, skur...?”
Wściekła się.
„Zostaw to. Nigdy ci się nie uda”.
Nie zapomnę tego. Zalałem się łzami.
Siedziała koło mnie na kanapie i paliła.
„Skąd ja wytrzasnę te 300 dolarów?
Uwidziało ci się jeździć i...”
I pali.
Zatopiłem się w kanapie, a ona wygłaszała swoją tyradę.
Nie mogłem przestać płakać.
Między jednym przekleństwem a drugim zdała sobie sprawę,
że siedzę cicho.
Zobaczyła mnie całego we łzach.
Jej też oczy się zaszkliły.
„Skarbie, przepraszam. Ale musisz mieć pracę”.
W domu czekał na mnie nakaz eksmisji.
Wylądowałem na ulicy.
Wystawiałem tę sztukę przez siedem lat.
Nie udało się, więc znalazłem pracę.
Byłem zrezygnowany, nie chciałem już tego ciągnąć.
Wtedy zadzwonili do mnie z propozycją.
Chcieli, żebym wystawił moją sztukę w House of Blues.
„Nie, skończyłem z tym”.
Myślałem, modliłem się i usłyszałem głos.
„Zrób to”.
Zaznałem życia na ulicy.
Nie chciałem tego powtórzyć.
W końcu miałem stałą pracę,
ale głos powiedział mi jasno.
Dlatego się zwolniłem.
Spektakl się odbędzie.
Myślałem, że znowu będzie tak samo.
Chciałem mieć to z głowy.
Siedziałem w garderobie
i powiedziałem: „Boże, mam dość”.
Miałem 28 lat. „Nie mogę tak dłużej żyć.
Wiem, że chcesz, żebym to robił,
ale opuszczasz mnie, gdy przychodzi co do czego.
Nie stać mnie na czynsz i rachunki.
Dzwonię po rodzinie,
żeby mieć za co jeść”.
Ale gdy Bóg każe ci coś zrobić,
w głębi duszy wiesz, że musisz Go posłuchać.
Powiedziałem: „Mam tego dość, Boże”.
I usłyszałem cichy głos: „Jam jest Pan.
To Ja ci powiem, kiedy będzie koniec”.
Wyjrzałem przez okno, kolejka ciągnęła się aż za róg.
Czekali na zimnie, żeby wejść do House of Blues.
Wyszedłem na scenę, a teatr pękał w szwach.
Każdy żart siada, każda kwestia siada.
Są zachwyceni. Śmieją się do rozpuku.
Na koniec ludzie bili brawa na stojąco.
Z sufitu aż sypał się kurz,
bo na sali było tak głośno.
Wtedy odmieniło się moje życie.
Dostałem kolejny telefon:
„Chcą cię wystawić w Fox Theatre”.
Mieli tam 4500 miejsc. Wyprzedaliśmy trzy albo cztery spektakle.
To był początek czegoś, na co nie byłem przygotowany.
W życiu spotkało mnie za dużo złego.
Wszyscy mówili, że nigdy nic nie osiągnę.
Nikt nie motywował mnie do działania.
I nagle odniosłem sukces.
MUSICAL Z MUZYKĄ GOSPEL
Sztuka wyglądała coraz lepiej.
Scenografia, światła.
Najwyższa jakość.
Jadę zająć się nową sztuką,
I Can Do Bad All By Myself.
Zobaczymy cię na scenie?
Tak.
Gram 68-latkę imieniem Madea.
68-letnią kobietę?
BOŻE, CZY WSZYSCY MĘŻCZYŹNI SĄ BYDLAKAMI?
To miała być mała rola.
Pięć minut na scenie, parę żartów i koniec.
Nic nie jestem ci winna!
Zaczynał jako ojciec Joe w I know I've Been Changed.
A potem grał Madeę.
Premiera odbyła się w Chicago.
W spektaklu miała grać Madea i jeszcze jedna postać.
Wyprzedaliśmy wszystkie bilety,
a ona nie przyszła.
Wszyscy jej szukali, ale jej nigdzie nie było.
To było straszne.
Musiałem zagrać Madeę i tę drugą postać.
Miny widowni mówiły: „Jaja sobie robicie?”.
Niech ktoś mi wytłumaczy, co tu się dzieje.
Powiedziałem do niego: „Czuję się, jakbyśmy przegrali Super Bowl”.
Dziękuję za cierpliwość.
To była niezła przeprawa.
Łatwo nie było.
Nam również.
Po sukcesach przyszła kolejna porażka.
Kiedy nadejdzie twój czas, nic dookoła cię nie obchodzi.
Nic ani nikt.
Nikt nie może cię powstrzymać, żebyś dostał, co ci się...
Zapłaciłeś frycowe.
Ty to zrobiłeś, nikt ci tego nie zabierze.
Każdego dnia dziękuję za to Bogu.
Zadzwonił wcześnie rano.
Kazał mi wstawać.
„Okej”.
„Naprawimy to”.
Przepisał scenariusz.
Zrobiliśmy próbę, nagraliśmy muzykę.
I w środę wieczorem...
Dzień po premierze.
W środę zagrał Madeę. Ludzie trochę się śmiali.
Halo?
Cześć, kochana, co u ciebie?
Następnego dnia spotkaliśmy się ponownie. Było jeszcze lepiej.
Jak wyglądam?
- Bardzo ładnie. - Dziękuję!
Pod koniec weekendu
teatr był pełen. Zmieniliśmy każdą postać.
Przepisał całą sztukę.
Teraz Madea była gwiazdą.
Świetna sztuka.
Madea jest super.
Jest najlepsza. Bez dwóch zdań.
Jestem zachwycona.
Bardzo mi się podobało.
Obejrzelibyśmy to miliard razy.
Madea to przerysowana postać, która mówi dużo o nas samych.
NAGRADZANA AKTORKA
Opowie ci o tobie, zdrowo sobie popije, a potem cię zwyzywa.
I położy cię spać.
To skrót od „mother dear”, droga mamo.
U Afroamerykanów, zwłaszcza na południu,
panuje matriarchat.
Naszymi rodzinami rządzą kobiety.
Możesz być, kim tylko zechcesz.
Bez kobiet nie byłoby Partii Czarnych Panter.
Każdy czarny z południa zna Madeę.
Na bank.
To twoja ciocia, mama, babcia albo siostra.
Na pewno znasz taką kobietę, która trochę zna Biblię.
Może jej nie czytała,
ale powie ci: „Jezus kazał szanować kuzynów”.
„Jezus nie...” „Co ja ci mówiłam?”
Mówiłam, żebyś...
Genialny pomysł.
Każdy miał kuzyna, który był uzależniony.
Zamieszkał z ciotką,
udało mu się skończyć liceum
i wyjść na ludzi,
bo ta ciotka się nim zajęła.
Przyjdź tu w dzień.
- A nie po nocach. - Madea, proszę.
Wejdź.
Kto to przyszedł?
- Już mam nerwy... - Cicho, Joe. Zajmę się tym.
Spektakl się rozkręcił.
Jeździłem od miasta do miasta.
Widownia składała się w 99,999% z czarnych osób.
Ciasno jak w ulu.
Wystawiał 300 spektakli rocznie dla 30 tysięcy osób tygodniowo.
Cała trasa była wyprzedana.
Ruszył śladem tak zwanego „Chitlin' Circuit”.
Teatr gospel ma bogatą tradycję.
Podobnie jak Chitlin' Circuit.
Jest mocno związany z czarnymi artystami.
Ta trasa to coś wspaniałego.
Josephine Baker, Billie Holiday i Ella Fitzgerald.
Żadna nie mogła występować w lokalach dla białych.
Dlatego ruszyły w trasę po przydrożnych barach
z tanim jedzeniem.
Jeździły po kraju i zyskały sławę wśród swoich.
Zarabiały i żyły na poziomie.
Chitlin' Circuit.
Miejsca z prawdziwą duszą.
Genialny pomysł.
Oni przetarli mu szlaki.
To gigant stojący na ramionach gigantów.
Możemy jeszcze raz?
Jeszcze raz!
Byłem w trasie od 1998 do 2004 roku.
Wystawiałem 300 spektakli rocznie.
W całym kraju. Wtedy nie było mediów społecznościowych.
Na koniec mówiłem widowni:
„Zapraszam na moją stronę”.
Ludzie nie wiedzieli, o czym ja gadam.
Moją stronę śledziło kilka milionów osób.
Wysyłałem mail i bilety się rozchodziły,
jeszcze zanim sztuka weszła na afisz.
Perry już od początku kariery
sam finansuje swoje projekty
i ponosi ryzyko z tym związane.
Cudownie było zdać sobie sprawę,
że sami możemy się wspierać.
Gdy zacząłem trasę,
nikt nie mówił o tym,
co dręczy naszą społeczność.
Molestowanie, gwałty, uzależnienia. Nie do tego stopnia.
Chciałem przedstawić to w takiej formie, żeby widownia mogła się śmiać.
Śmiech sprawia, że człowiek się rozluźnia.
A ostatnie 20 minut wykorzystam,
by powiedzieć, co nas boli
i jak możemy sobie pomóc.
Co mam teraz zrobić?
Żyć dalej.
Można się trochę posmucić.
Popłacz, rób, co musisz. Ale nie za długo.
Otrząśnij się i żyj dalej.
Spektakle Tylera Perry'ego
i typowe sztuki na Broadwayu
są skierowane do innej publiczności.
Zabierałem mamę na Broadway,
zawsze się cieszyła.
WICEPREZES DS. ROZWOJU
Raz powiedziała: „Lubię Broadway,
ale wolę sztuki Tylera Perry'ego”.
Zapytałem dlaczego.
„Tam czuję się bezpiecznie”.
Tyler, kochamy cię. Bardzo.
Kochamy Madeę.
Niektórzy uważają, że postać Madei to kolejny przykład
noszenia pogrubiających kostiumów, przebierania się za kobietę
i odzierania czarnych artystów z męskości.
Cudownie.
Nie mogę doczekać się na wnuczki.
Jak u E. Murphy'ego i Martina Lawrence'a.
Ale jego postaci są bardziej zniuansowane.
On sobie nie drwi.
Wciela się w tę postać z szacunkiem.
Madea?
Tyler Perry to producent i reżyser.
Tym właśnie jest, gdy nie jest przebrany.
PISARKA I WYKŁADOWCZYNI
Ale Madea stoi z nim ramię w ramię.
Ta postać odgrywa ważną rolę w jego twórczości,
a także skupia na sobie dużą uwagę publiczności.
Mówię tutaj o fanach,
bo zakładam, że Madea jest tym,
co przyciąga ich do kin i teatrów,
ale mówię tu też o krytykach.
Najwięcej mówi się o Madei.
Madea jest ważna.
To istotna część marki Tylera.
Prosto z Nowego Orleanu, Tyler Perry.
Tyler stoi w centrum swojego świata.
Jest słońcem, księżycem,
całym wszechświatem i Bogiem we własnej osobie.
To Ojciec, Syn i Duch Święty.
Tym właśnie jest.
WYKŁADOWCZYNI FILMOZNAWSTWA
Dlatego tak naprawdę wszystko kręci się wokół niego.
Chcę powiedzieć,
że musimy spojrzeć na wszystko inaczej.
Tak, jest problem z tym, jak przedstawia kobiety.
Ale gdy zajrzymy pod tę maskę,
to zauważymy, że wszystko kręci się wokół patriarchatu.
Czarnego patriarchatu.
Toksycznego czarnego patriarchatu.
Męskości.
Tego, że czarni mężczyźni
nie rozumieli i nie rozumieją, co przechodzą czarne kobiety.
Choć patrzą na nie z bliska.
Musimy mieć się na baczności.
Jesteś tak blisko czarnych kobiet,
tak blisko ich traum, a nadal tego nie rozumiesz.
Wszystko ci umyka.
To facet grający kobietę.
Ale bardzo dobrze rozumie ją i inne podobne jej kobiety.
W ten sposób pokazuje, że ich uczucia są ważne.
Głos czarnych kobiet w naszej społeczności jest niesamowicie ważny.
Bo to one tak naprawdę dzierżą u nas władzę.
Przebierzmy czarnego mężczyznę za czarną kobietę,
a tym samym pozwólmy mu stać się
zbawcą całej społeczności,
który pomoże udręczonym czarnym kobietom.
To całkowita abstrakcja.
Tu tak naprawdę nie chodzi o ludzi.
PISARZ I ARTYSTA
Nie chodzi o autorefleksję.
Film Z pamiętnika wściekłej żony
to nie pamiętnik czarnej kobiety.
To pamiętnik marionetki.
Mogę mówić tylko za siebie.
Jestem poetą, a skoro tak,
to odpowiadam tylko za swój punkt widzenia.
Względem ludzi, którzy mnie stworzyli, i ludzi, którzy przyjdą po mnie.
...żeby zrozumieć, czemu moja babcia, moja mama
i moje ciotki to uwielbiają.
Czemu moja rodzina z Południa to kocha?
Gdy ja to oglądam, mam ciarki żenady.
Jego ostatni film to już przesada.
Widać tam mizoginistyczne zapędy.
Nie wiem, co on próbuje przepracować,
ale polecam mu terapię.
WEJŚCIE
Ludzie z branży rozrywkowej i artyści
zaznali w życiu bardzo dużo bólu.
Byli maltretowani, spotkało ich wiele złego.
Jamie Foxx odwiesił sukienkę na kołek.
Tyler Perry ma miliardy na koncie, a nadal stroi się w damskie łaszki.
Czemu ruch Black Lives Matter
nie protestuje przeciwko kolejnemu czarnemu mężczyźnie,
który przebiera się za kobietę dla pieniędzy?
IMPREZA POŻEGNALNA MADEI
TRANSWESTYCI JAK PERRY TRAFIĄ DO PIEKŁA
Idźcie w świat i przemówcie złym do rozsądku.
Mówi, by głosić słowo Boże.
Głoś słowo Boże, wyzwól się z grzechu i okaż skruchę.
Jezus Chrystus...
Uważam, że chodzisz własnymi ścieżkami.
I to ci się sprawdza.
Masz wszystko gdzieś.
- Bo mam. - Jak ty to robisz?
REŻYSER
Nina Simone powiedziała kiedyś:
„Stracisz całą swoją energię,
próbując wszystkich zadowolić”.
Mama powiedziała mi, jaką mam wartość ja i mój kolor skóry.
„Nie pozwól, by ktoś ci mówił, kim jesteś.
Wiesz, kim jesteś i skąd pochodzisz”.
Widziałem jej zmagania.
Opowiadam historie, które znam.
Dlatego to działa.
Bo ludzie widzą w nich siebie.
Krytycy mogą gadać: „Nie rozumiem.
Co to ma być?”.
Mam to gdzieś, bo zwracam się do nas.
Dlatego na moje spektakle przychodzą miliony.
Dlatego moje filmy są na pierwszych miejscach.
Mówię do naszych ludzi.
Rozumiesz?
Dzięki, Tylerze Perry.
Drobiazg, panie Barris. Co tak oficjalnie?
To wyjątkowa chwila.
W 2003 roku w moim biurze pojawiła się sterta kaset,
a na nich karteczka: „Poznaj dzieła Tylera Perry'ego.
Chce zrobić z nami film”.
BYŁY DYR. PRODUKCJI
Byłem zaintrygowany.
Zadzwoniłem do działu kina domowego
i zapytałem, czy go znają.
Podobno jego kasety dobrze się sprzedawały.
Nigdy o nim nie słyszeli.
Poprosiłem, żeby podzwonili
i zorientowali się, czy ktoś go zna.
Zbija kokosy, a my nigdy o nim nie słyszeliśmy?
Nikt o nim nie słyszał.
W międzyczasie spotkałem się z komitetem ds. równości i różnorodności.
Rozmawialiśmy, jakie filmy chcieliby oglądać,
kto zwrócił ich uwagę.
Zapytałem, kto zna Tylera Perry'ego.
Wszyscy czarni podnieśli ręce.
Biali nie.
Coś było na rzeczy.
Mówiłeś o Lionsgate.
Czy ktoś z wytwórni był otwarty na twoje pomysły?
Tak, Mike Paseornek.
Był pewien, że chce ze mną pracować.
Chciałem spotkać się z Tylerem.
BYŁY AGENT TYLERA
Byłem w LA. Nagrywałem pierwszy film.
Nie mogę się doczekać,
aż go zobaczycie.
To był film Z pamiętnika wściekłej żony.
Szykuje się coś wspaniałego.
Jego pierwszy film wyszedł w 2005 roku.
Krytycy w ogóle nie słyszeli o Tylerze.
- A ty to kto? - A ty?
Film pojawił się w kinach nie wiadomo skąd.
Nie reklamowali go w telewizji.
Nikt nie udostępnił krytykom promocyjnej kopii filmu.
Nic o nim nie wiedzieli.
Uznali, że to jakiś lewy film.
Zarobi kilkaset dolarów w każdym kinie i wszyscy o nim zapomną.
A potem zobaczyli zyski.
Zrozumieli, że to nie przelewki. Film przyciągnął do kin dużą widownię.
Gdy Tyler pojawił się w Lionsgate,
nikt nie zdawał sobie sprawy, że mamy na pokładzie prawdziwy fenomen.
A gdy już wystartował, to na całego.
PRODUCENT
Zrobił wrażenie.
Film Z pamiętnika wściekłej żony
był numerem jeden w Ameryce 25 marca 2005 roku,
a 25 marca 2022 roku
Zjazd rodzinny u Madei był numerem jeden na streamingu.
Ten skur... naprawdę się jara.
Siedemnaście lat później jego film nadal był numerem jeden.
Ludzie nadal chcieli oglądać jego filmy.
Brown, próbuj w tym samym czasie zamknąć bagażnik, okej?
To dzięki relacji, którą zbudował ze swoją publicznością.
Madea, czekaj!
Roger Ebert napisał miażdżącą recenzję pierwszego filmu Tylera.
Gdy film trafił do kin,
Ebert dostał pełno wiadomości, w których ludzie mówili mu,
jak bardzo się myli.
Ludzie przemówili.
Dlatego napisał drugą recenzję.
Tyler jest niesamowity,
bo łamie wszystkie zasady.
Jeden dyrektor z wytwórni powiedział mu:
„Czarni nie chodzą do kina”.
Mylili się co do Tylera pod każdym możliwym względem.
Hollywood to potwór, który próbuje ochronić się na wszelkie sposoby.
Jednym sposobem na to jest wyrażanie dezaprobaty.
Ale Tyler odnosił sukces za sukcesem.
Jego debiutancki film podbił box office. Co zaskoczyło krytyków,
ale nie reżysera, który uważa,
że Hollywood od lat ignoruje widzów
jego nowego filmu.
To była daleka droga.
- Dzieje się. - Tak.
Perry nakręcił film za pięć milionów dolarów,
a zarobił na nim dziesięć razy tyle.
Osiągnął sukces, bo postanowił płynąć pod prąd.
Domagał się pełnej kontroli nad swoimi projektami.
Film wyszedł w piątek i od razu wskoczył na pierwsze miejsce.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Tyler wręczył mi scenariusz do tego filmu w 2004 roku,
a latem już go kręciliśmy.
W lutym trafił do kin i stał się hitem.
Całe miasto o tym gadało.
Jego film był na szczycie box office'u.
To było zaskoczenie.
PUBLICYSTKA TYLERA
W branży mamy tak zwaną obserwację.
Przyglądamy się danym, żeby ocenić,
ile film zarobi zaraz po premierze.
Prognozy były nietrafione.
Całkiem się pogubili.
Wszyscy byli w szoku. To było coś wspaniałego.
CZŁOWIEK SUKCESU
Studia chcą odkryć
tajemnicę sukcesu tego reżysera.
Po tym, jak film Z pamiętnika wściekłej żony
podbił box office, wszyscy chcieli się dowiedzieć,
kim jest Tyler Perry
i jak przyciągnął do kina taką publiczność na film,
o którym nikt nie słyszał.
To było ważne, bo widzowie znali Tylera.
Po prostu nie był rozpoznawalny w branży filmowej.
Tylera Perry'ego uważano za outsidera.
Ludzie nie przyjmowali do wiadomości, ile pieniędzy był wart.
PREZES WME I ENDEAVOR
Niektórzy tak.
Jego twórczość trafiała w czuły punkt.
W pewien sposób pomagała zrozumieć pewne zjawisko,
którego tradycyjne media nawet nie były w stanie pojąć.
Przemawiał do publiczności, która była zaniedbywana.
Często nikt o niej nie pamiętał, zwłaszcza jeśli chodziło o teatr.
Dlatego mediom głównego nurtu było tak ciężko zrozumieć,
czemu tyle osób zobaczyło ten film.
Bo czarny kościół był im obcy.
Nie dorastali w biednych dzielnicach.
Bez tego się pogubisz.
Nawiązał nić porozumienia z widzami,
którzy teraz są mu całkowicie oddani.
Mówi do swojej publiczności:
„Słyszę was, widzę was. Wiem, co czujecie.
Pozwólcie, że opowiem wasze historie”.
I zrobił to jak nikt inny.
Wiele białych osób zapomina,
że stanowimy cały segment rynku.
Ludzie łakną rozrywki, szukają jej.
Wszyscy ich ignorowali, ale nie on.
Nawet na tanich biletach można zarobić krocie.
Słynne „czołem”.
Tyler Perry sprostał wysokim oczekiwaniom.
Moja wielka wściekła rodzina, sequel jego kinowego hitu,
Z pamiętnika wściekłej żony, zarobił już 30 milionów dolarów
i podbił weekendowy box office.
W weekend zarobił 30,25 miliona dolarów.
...okupuje pierwsze miejsce w box offisie.
Każdy artysta powinien mieć pełną wolność tworzenia.
Ale wiele nowych filmów przedstawia czarne osoby w złym świetle.
Mówimy o Tylerze Perrym.
Nie, słuchajcie...
A może czarni obywatele Ameryki chcą to oglądać?
Każdy głosuje swoimi pieniędzmi.
Twój czas spędzony przed szklanym ekranem też ma wartość.
Ma ogromną publiczność, Tyler to mądry facet.
REŻYSER I FILMOWIEC
Pod kina podjeżdżają autobusami całe parafie.
Kupił sobie odrzutowiec.
Kasy mu nie brakuje.
Dla mnie jego twórczość jest niepokojąca.
Czy jako afroamerykański reżyser
czujesz się zawiedziony?
Nie sądzę, że Tyler Perry
wszedł do branży rozrywkowej, by ratować czarną społeczność.
A gdyby przyświecał mu taki cel...
nie przebierałby w środkach.
Ale tego nie robi.
Nie mam na to dowodów.
To nie oznacza, że ich nie ma, ani że mam rację.
Po prostu nie widzę nic,
co wskazywałoby na to, że przygotował sobie odpowiednie zaplecze
i że chce zrobić coś dobrego
i wartościowego dla czarnej i ciemnoskórej społeczności.
Nie wierzę w to.
To bolesne, gdy krytykuje cię ktoś ze swoich.
Ale to właśnie dzięki swoim
odniósł taki sukces.
To tylko kilka osób.
WICEPREZES DS. OPERACYJNYCH
Ale ich też kochamy.
Najwięcej problemów nie przysporzył mi Hollywood.
Tylko inni czarni.
Niektórzy czarni patrzą z góry na wszystko związane z Tylerem Perrym.
Zacząłem czytać o tym,
co my, czarni, robiliśmy sobie nawzajem.
Jak traktowaliśmy tych, którzy odnieśli sukces.
Serial Amos 'N' Andy miał pierwszą afroamerykańską obsadę.
A Krajowe Stowarzyszenie na rzecz Postępu Ludności Kolorowej go zbojkotowało.
Ściągnęli program z anteny w 1953 roku.
Następny czarny aktor pojawił się w telewizji dopiero pod koniec lat 60.
Zbojkotowali też Kolor purpury.
Nie podobało się im, jak przedstawiał czarnych.
A książkę napisała Alice Walker, czarna kobieta.
Protestowali na wręczeniu Oscarów.
Langston Hughes nazwał Zorę Neale Hurston „Murzynką z Południa”,
bo używała południowego dialektu, także w swoich książkach.
Bardzo wcześnie zdałem sobie sprawę,
że taka jest kolej rzeczy.
Nieważne, że masz dobre intencje.
Nieważne, że podnosisz ludzi na duchu i wyciągasz ich z dołka.
Dla niektórych krytyków liczy się tylko,
czy twoją twórczość można nazwać sztuką.
Nie mam zamiaru ani nawet możliwości zmienić tego, kim jestem.
Nie porzucę powołania i nie zmienię swojego stylu,
bo jacyś krytycy nie widzą w tym sztuki.
Ma publiczność.
Skupił się na widowni,
którą ignorowano, której stawiano wymagania.
A on wyciągnął do nich rękę.
„Będziemy obśmiewać to, co obśmiewamy
na zjazdach rodzinnych.
Pokażemy światu to, co nas bawi”.
Popatrzcie na białych komików.
Oni mogą zachowywać się niepoważnie
i nikt nie zarzuci im, że ośmieszają Irlandczyków.
Że kompromitują Szkotów
albo Brytyjczyków.
Mel Brooks tym się nie przejmował.
Chciał być zabawny.
Przytaczał anegdoty ze swojego życia.
To było dopuszczalne.
Pan Perry robi to samo.
I jest to genialne.
Chwila, moment
To nie koniec
Ten aston martin nie jest z wypożyczalni
Fleksuję się Jak Popeye na szpinaku
Podwójne „M”, zgadza się Rozay to mój kapitan
Miliony na koncie Ale nie odpuszczam
Mam lambo, wolę ghosta Od nowej panny w łóżku
Rozbijam się po mieście Z łapą na giwerze
Chcą posłać mnie do piachu Ale wrócę do chaty
Ekstra.
Dzień dobry.
Nikt nie odniósł takiego sukcesu.
Spójrzcie na najlepszych reżyserów i aktorów.
Nikt nie ma na koncie 19, 20 filmów,
z których każdy ma dużą oglądalność.
To pierwszy raz w historii.
Tyler ma grono odbiorców, które zawsze przyjdzie na jego film.
To daje mu przewagę nad innymi filmowcami.
Tyler w odróżnieniu od innych
przeszedł z teatru do filmu i telewizji i miał nad wszystkim pełną kontrolę.
W tej branży najbardziej liczy się to,
co posiadasz.
A każdy chce posiadać świstki papieru z prawami autorskimi.
Tyler walczył o to, jeszcze zanim stał się wpływową osobą.
Prawa autorskie już od początku
były dla Tylera tak samo ważne jak wolność artystyczna.
Dzięki temu mógł robić, co chciał.
BYŁY AGENT, WME
Nie zrzeknę się swoich praw.
Skoro coś napisałem i wyprodukowałem, nie będę tego oddawał.
Jay-Z napisał taki tekst:
„Was interesują zaliczki, a ja rzucam się na głęboką wodę”.
To do mnie przemówiło, bo nigdy nie chciałem czekać,
aż ktoś wypisze mi czek
i powie: „Idź zrób coś dla swoich”.
Nie będę wchodził w szczegóły,
ale wiele osób podważało jego pomysły.
A on mówił:
„Pozwólcie mi trafić do mojej publiczności.
Ja ją znam, a wy nie”.
Potem zawsze mieli jakieś uwagi.
Ale z czasem zrozumieli, że Tyler wie, co robi.
Zejdźcie mu z drogi.
Taka prawda.
Nie mam nic do osób sprzedających prawa autorskie.
Nie chcą tej odpowiedzialności.
To ciężki kawałek chleba. Trzeba się narobić.
Nikt na świecie nie pracuje ciężej ode mnie.
Nikt mi nie dorówna.
Nawet James Brown by się zdziwił.
Słyszałem o nim, gdy zaczynał.
Prezentował swój pierwszy serial szychom z Hollywood.
Mieli pełno uwag. Chcieli kupić kilka odcinków.
On nie był zainteresowany.
To im się nie spodobało, Tylerowi zresztą też nie.
ZAŁOŻYCIEL AREU BROS. STUDIOS
Zaczął się zastanawiać, jak może zrobić to sam.
Tyler, jak to Tyler, wywrócił wszystko do góry nogami
i stworzył nowy sposób na sprzedawanie seriali.
Najpierw robiło się odcinek pilotażowy.
Miałeś nadzieję, że zamówią 12, 20 odcinków.
A potem następny sezon.
Po 100 odcinkach serial trafia szerszej dystrybucji,
co gwarantuje wieloletnie przychody z tantiem.
Mocno skupił się na telewizji.
Jego seriale były przełomowe.
Poszedł w model 10-90.
Robisz dziesięć odcinków,
jeśli będą miały dobrą oglądalność, stacja kupi kolejne 90.
To gwarantuje szerszą dystrybucję.
Świetny układ.
Tylko on działał w takim modelu. Coś genialnego.
Tradycyjne studia w życiu by na coś takiego nie poszły.
Musiałeś znaleźć małą wytwórnię,
która była gotowa zaryzykować, a przede wszystkim
była gotowa dać Tylerowi wolną rękę.
Tyler miał do wszystkiego pełne prawa.
Biznes się kręcił.
Zrobił jeszcze jedną przełomową rzecz.
W tym tkwi cały urok pracy z Tylerem.
Był gotowy zapłacić za dziesięć odcinków z własnej kieszeni.
Szykuję dziesięć odcinków dla TBS.
Chciał zachować swoje prawa autorskie i pełną wolność artystyczną.
Gdyby plan wypalił, zapewniłby sobie także wolność finansową.
Dlatego wyłożył na serial własne pieniądze.
Poleciałem do Atlanty kręcić House of Payne.
Przez dwa tygodnie mieliśmy przetestować
dziesięć odcinków
i postanowić, co robimy dalej.
Tyler lubi ryzyko, czemu nie rzucić się na głęboką wodę?
Serial trafił na antenę...
i odniósł ogromny sukces.
Nigdy nie mieli takiej oglądalności. Byli w szoku.
Pytali, co chcę robić.
Ktoś chciał kupić 17 odcinków.
Ktoś inny 26.
Odpowiedziałem, że chcę 100 odcinków.
Mark pogadał z TBS, kupili 90 odcinków.
Tak narodził się model 10-90.
Nikt wcześniej tego nie robił.
Sam sfinansował dziesięć odcinków pilotażowych.
Prawdopodobnie wyłożył na to wszystkie swoje pieniądze.
Ale dla niego to była inwestycja.
Inwestycja w siebie i w widownię.
Postawił wszystko na jedną kartę.
Tyler postawił na telewizję i świetnie na tym wyszedł.
Myśleli, że serial pociągnie kilka odcinków,
a okazał się najczęściej oglądanym serialem w telewizji kablowej.
Dobili do setki i chcieli więcej.
Wtedy Tyler wymyślił serial Meet the Browns.
Skręcało mnie z zazdrości.
Byłam wtedy prezeską stacji BET.
BYŁA PREZES BET
Stacja TBS zaczęła emitować dwa seriale od Tylera Perry'ego,
które od razu stały się hitami.
Uratował moją stację telewizyjną, OWN.
Zaproponował, że napisze dla mnie serial, który stanie się hitem.
Have and Have Nots był na antenie bardzo długo.
Goni operę mydlaną As The World Turns.
Nie mielibyśmy Willa Packera i Avy DuVernay,
nie mielibyśmy Greenleaf,
gdyby Tyler mi nie pomógł.
Już dawno chcieliśmy podpisać z nim umowę.
Jeszcze zanim przeszedł do OWN.
Umowa z nimi doszła do skutku po 12 latach
od naszej pierwszej rozmowy.
Nasze kierownictwo myślało, że jego kariera szybko się skończy.
Jednak się mylili.
Tyler stale ma nowe pomysły.
Wiem, czego te firmy ode mnie oczekują.
Mam na koncie mnóstwo projektów.
I mogę powiedzieć, że doceniam
całe dobro i zło, które mnie spotkało.
Co u ciebie?
To DJ Khaled!
Teraz ujęcie całego planu. Cofnij się trochę.
Uważam, że czarnych osób się nie docenia.
WSPÓŁPROWADZĄCA CBS MORNINGS
Zjawił się Tyler Perry, robił hit za hitem,
ale Hollywood go nie szanowało.
Ale każdy człowiek ma szacunek do pieniędzy.
Wtedy dostrzeżono Tyler Perry Studios.
Ludzie po raz pierwszy się nim zainteresowali.
Kojarzyli jego nazwisko, może słyszeli o jego twórczości.
Ale Tyler Perry Studios
było dowodem na to, że Tyler Perry ma ogromny talent.
Moje studio przewinęło się przez wiele budynków.
Pierwszy był przy Hoke Street.
Miał jakieś 300, 400 metrów kwadratowych.
A ja uznałem, że nada się na studio.
Chcieliśmy nakręcić Z pamiętnika wściekłej żony,
a produkcja rzuciła: „Tu jest za ciasno.
Nie damy rady zrobić tu filmu”.
Byłem zaskoczony.
Nie znałem się na tym.
Potem kupiłem większy budynek.
Parking był malutki,
sąsiedzi się skarżyli.
Ale ja się uparłem.
Mówiłem: „To nasze miejsce.
To będzie to”.
Nie miałem zamiaru wynająć studia,
na które nie miałem kasy.
Ale gdy pniesz się w górę,
trzeba inwestować w przyszłość
i nie myśleć o swoim obecnym położeniu.
Nie miałem wątpliwości.
Wierzyłem w siebie.
Potem przenieśliśmy się do Greenbriar.
Nie zapomnę tego, mój prawnik powiedział:
„Obecna lokalizacja się nie sprawdza.
Zobacz miejsce w Greenbriar”.
Stałem przed bramą i modliłem się do Boga.
Brama była cała obklejona cytatami z Biblii.
Był też mój ulubiony Psalm 91.
Uznałem, że to musi być znak.
Znałem się na budowlance.
Na stolarce też. Chciałem zbudować własne studio.
Kupić oświetlenie, nagłośnienie, kamery.
Wiedziałem, że gdy będę miał to na własność,
w końcu wyjdę na prostą. Może nie od razu,
ale w końcu stworzę coś,
co będzie warte krocie.
Udało mi się.
To on uwierzył w przemysł rozrywkowy w Atlancie
jako pierwszy.
Gdy objąłem stanowisko 4 stycznia 2010 r.,
BYŁY PREZYDENT ATLANTY
branża rozrywkowy w Atlancie i Georgii
była warta jakieś 350 milionów dolarów.
W branży pracowało siedem, dziewięć tysięcy osób.
Gdy odszedłem ze stanowiska 2 stycznia 2018 roku,
ten sam biznes był wart 9,5 miliarda
i dawał pracę 34 tysiącom osób.
A wszystko zaczęło się
od Tylera Perry'ego i jego studia filmowego.
Gdy na końcu filmu widzicie logo z brzoskwinią,
to podziękowania należą się Tylerowi.
Na otwarciu Tyler Perry Studios
przybyły takie gwiazdy, że nawet sam organizator był pod wrażeniem.
Cieszę się, że jest tu Sidney Poitier
i Cicely Tyson. Oprah jest w drodze.
Bardzo się cieszę... Jest nawet Ruby Dee, uwierzycie?
Hank Aaron. To oni przecierali nam szlaki.
Jest uparty i solidny. Nikogo nie udaje.
Bije z niego autentyczność.
Młody Afroamerykanin wyjechał z Nowego Orleanu prawie z niczym.
BYŁY KONGRESMEN
Przyjechał tu gonić za marzeniami.
Trzeba mieć wiarę.
Zaczynał od zera.
Historia rodem z Ameryki.
To była magiczna chwila.
Tyler przeszedł po czerwonym dywanie u boku legendarnego laureata Oscara.
Sidney Poitier
miał ogłosić, że jedno studio będzie nosiło jego imię.
Płakał, a w tle trwał pokaz fajerwerków.
Wskazał na mnie i powiedział: „Ty”.
Odrzekłem: „Nie, ty”.
Panie i panowie, powitajcie brawami
nowe studio imienia Sidneya Poitiera.
Gdy schodził ze sceny,
Oprah przytuliła go i zapytała: „O czym myślałeś?”.
„Pamiętam, jak pracowałem w MGM.
Oprócz mnie i pucybuta żaden czarny nie miał tam wstępu”.
A teraz ten czarny człowiek i inni mu podobni są tu ze mną.
Trudno nie mówić tu o rasie.
Byliśmy pozbawieni praw obywatelskich.
Musieliśmy o to walczyć.
Mogłem oddać Sidneyowi hołd. To było coś niesamowitego.
Kiedy ja odnosiłem sukcesy,
moja mama powoli umierała.
Poruszała się wtedy na wózku. Straciła wzrok.
Schyliłem się do niej.
Zapytałem, czy wszystko w porządku.
Odpowiedziała: „Tak. Jest pięknie”.
Spytałem: „Skąd wiesz?”.
„Czuję to”.
Czuła to w sercu.
To fantastyczna i cudowna chwila.
Rozglądam się po sali...
i widzę, jak mama na mnie patrzy.
Widzisz, co zrobił twój syn?
Mogła zobaczyć na własne oczy,
co osiągnął jej syn, który razem z nią przeszedł przez piekło.
To było cudowne.
To był dobry wieczór.
Pamiętam, jak kiedyś w radiu leciała piosenka „Mama” Boyz II Men,
mama gdzieś jechała.
Zadzwoniła do mnie, przestraszyłem się.
Bo gdy się rozchorowała,
nigdy nie wyłączałem telefonu.
Byłem dostępny 24 godziny na dobę. Z włączonym dzwonkiem.
Mama zanosiła się płaczem.
Chciałem do niej lecieć.
Zapytałem, o co chodzi.
Odpowiedziała: „Dziękuję.
Gdybyś się poddał,
gdybyś mnie posłuchał, teraz nie miałabym za co kupić leków”.
Gdy umarła...
nie mogłem się z tym pogodzić.
Wszystko było nijakie, wybrakowane.
Nic nie miało znaczenia.
Czułem się tak
MAXINE URONIŁA WCZORAJ OSTATNIĄ ŁZĘ
przez bardzo długi czas.
Tyler był wtedy przy niej.
Jego rodzeństwo też.
Było ciężko. Była moją siostrzyczką.
Moją przyjaciółką.
Wyszłam z pokoju.
Płakałam ze dwa albo trzy dni.
W życiu żałuję tylko jednego.
Gdy mama leżała na łożu śmierci,
musiałem polecieć do Atlanty coś załatwić.
Spojrzała na mnie.
Nic mi nie odpowiedziała.
Po prostu na mnie patrzyła.
Czułem się...
Powiedziała, że jest zmęczona.
„Dobrze”.
I zacząłem powoływać się na wiarę.
„Żaden Bóg nie pozwoli...”
Żeby zagłuszyć to, co mówiła.
Odpowiedziała: „Dobrze, skarbie”.
Żałuję, że nie zostałem z nią
i jej nie wysłuchałem.
Gdy ona odchodziła, ja myślałem o sobie.
Mogłem pozwolić powiedzieć jej, co miała na sercu.
Tego żałuję.
Tyler, chcę ci powiedzieć, jak wiele to dla mnie znaczy.
Jestem ci wdzięczna, masz ogromne szczęście.
I ja mam szczęście, że mam takiego syna.
Gdy ludzie odnoszą sukces, często zapominają o rodzicach.
To niesamowite, ile on dla mnie robi.
O rodzicach trzeba pamiętać.
I on pamięta.
Opowiedziała mi pewną historię.
Mam to nagrane.
Pewnego dnia jechaliśmy ze wsi.
Prowadziła auto.
Minęliśmy jaguara.
Powiedziała: „Jakie piękne auto”.
Powiedziałam: „Jakie piękne auto”.
Zapytałem które.
Aż stanąłem na siedzeniu, żeby zobaczyć.
Odpowiedziała: „To”.
„Co to za auto?” Powiedziała, że jaguar.
Powiedział: „Wiesz co?
Gdy będę sławny, kupię ci takiego jaguara.
Dom też ci kupię”.
Odpowiedziałam: „Pewnie, skarbie”.
Odpowiedziała: „Pewnie, skarbie”.
Wystawiałem sztukę w Nowym Orleanie na Dzień Matki.
Wręczyłem jej na scenie kluczyki do auta.
Przed wszystkimi.
To była wielka chwila.
Rozpłakała się. Coś pięknego.
Dziękuję.
Jak się wtedy czułaś?
Dobrze.
Dobrze się spisałam.
Jako dziecko widziałem, przez co przeszła.
Chciałem zrobić co w mojej mocy,
żeby nie cierpiała.
Żeby miała pieniądze i żeby mogła odejść od męża.
Tylko o tym marzyłem.
Miałem dużo pieniędzy,
ale na nią zawsze było mało.
Gdy ona umarła, wszystko we mnie umarło.
Na co mi to wszystko?
Gdybym nie miał zobowiązań, gdyby nie moje projekty,
to prawdopodobnie byłby dla mnie koniec.
Nie było nic, co zachęciłoby mnie,
żebym wstał z łóżka i żył dalej.
Bardzo się rozpiłem.
To trwało kilka lat.
Bawię się na Mardi Gras.
Chwila, czekaj.
Bez niej święta były bez znaczenia.
Nikt się dla mnie nie liczył.
Ale gdy pojawił się Aman, wszystko się zmieniło.
Spojrzałem na to inaczej.
Czym dla niego jest Gwiazdka?
Urodził się po Święcie Dziękczynienia.
Potem była Gwiazdka i Nowy Rok.
Widziałem, jak się cieszył.
To nadało mojemu życiu zupełnie nowe znaczenie i sens.
Gdy Gelila była w ciąży, modliłem się, żeby mały miał po mnie to, co najlepsze.
Niech moje przywary odejdą razem ze mną.
Niech odziedziczy po mnie tylko to, co dobre.
Pewnego dnia mówiłem mu, że go kocham.
Miał może cztery lata, cztery i pół.
Powtórzyłem to z 10 razy.
Spytał, czemu to powtarzam.
Chciałem, żeby wiedział,
jak to jest usłyszeć to od ojca.
Jak to jest, gdy tata cię przytula.
Gdy mówi ci, że jesteś wyjątkowy i silny.
- Twój ojciec żyje? - Tak.
Jak wygląda wasza relacja?
Rzadko rozmawiamy, ale o niego dbam.
Niczego mu nie brakuje.
Myślisz, że cię kochał?
Nie, nigdy tego nie czułem.
Na pewno było coś między nami,
ale nie wiedziałem co.
Mama wyznała mi, że podejrzewał, że nie jestem jego synem.
Naprawdę?
Tego też nie wiedziałem. Stąd wzięło się wiele problemów.
Coście tacy źli? Złe wieści od doktora?
Nic mu nie jest.
Zapytaj ją.
Madea, kto jest moim tatą?
- On. - Dowiem się prawdy.
Dana wszystko ci powie. Dzwoń do niej.
- Jaka znowu Dana? - No?
Co za głąby. Nie znacie Dany?
Od lat znajdują ludzi dzięki Danie,
ojców, matki.
- Dana. - DNA.
DNA. Dana.
Co za tłumoki.
Zrobiłem test DNA. A wyniki pokazały,
że nie jest moim ojcem.
Poczułem ogromną ulgę.
Ulżyło mi, bo według mnie żaden ojciec
nie skrzywdziłby tak własnego dziecka.
EMMITT PERRY SR. NIE ODPOWIADAŁ NA NASZE WIADOMOŚCI,
DLATEGO POJECHALIŚMY DO LUIZJANY, ŻEBY SPOTKAĆ SIĘ Z NIM OSOBIŚCIE.
Zaraz będziemy skręcać.
Wujek Emmitt.
- To ja, wujku. - W... to mam.
Przepraszam.
Akurat. Już mi stąd.
Wujku.
Won!
Zjeżdżaj.
Chciałem wujka odwiedzić...
Mam na ciebie oko. Won mi stąd. I nie wracaj mi tu.
Dzwoniłem do wujka. Pytałem, co u ciebie.
Zabieraj się stąd.
Przecież mnie znasz.
- Tak, ale... - I o to mi chodzi.
Chciałem tylko pogadać.
Tylko tyle.
Nie mam złych zamiarów.
Czemu taki jesteś?
Słyszałeś?
Słyszałeś, wujku?
Wujku!
Przeprosił cię?
Nie, nigdy.
- Nie. - Chciałbyś tego?
Teraz to raczej bez znaczenia.
Wybaczyłem mu, gdy miałem 20 kilka lat.
To odmieniło moje życie.
Zrozumiałem coś, z czego wiele osób nie zdaje sobie sprawy.
Nasi rodzice też swoje przeżyli.
To, jak cię w życiu traktowali...
Trzeba poznać ich historię, by lepiej ich zrozumieć.
Dowiedziałem się, że on i jego rodzeństwo
zostali znalezieni przez białego człowieka w rowie na obrzeżach Luizjany.
Miał wtedy dwa lata.
Wychowała go 14-latka imieniem Mae.
Jej stary ojciec nie wstawał z łóżka, był niewolnikiem.
Nauczono ją, że dzieci trzeba bić, żeby były grzeczne.
Wrzucała je do worka,
wieszała na drzewie i biła.
Nic innego nie znał. Tego go nauczyli.
Był maltretowany.
Przez całe życie.
To pomogło mi go zrozumieć.
I łatwiej było mi wybaczyć.
To musiało być trudne.
Tak, ale to konieczne.
Zrozumiałem jedno.
Jeśli nie wybaczysz drugiemu człowiekowi, kisisz złe emocje w sobie.
To wpływa na twoje życie.
W 90% przypadków ci, którzy cię skrzywdzili,
śpią spokojnie, a ty się męczysz.
To może dosłownie przerodzić się w chorobę.
Odczujesz to w ciele.
Dlatego wybaczenie jest tak istotne.
- Wspierasz go? - W stu procentach.
Nie był dla mnie dobrym ojcem,
ale zarabiał na rodzinę i szanował swoją pracę.
To jemu zawdzięczam swoje podejście do pracy.
Zatrzymajcie się. Dajcie mi się skupić.
Jego etos pracy...
Nadal nie mogę pojąć, jak on tak szybko pracuje.
Nie pracowałam dla niego, ale podobno jest wymagający.
Do roboty. Kręcimy.
Tyler wiele wymaga od swoich aktorów.
Ale wiem też to.
Tyler wymaga od innych tyle,
ile wymaga sam od siebie.
Nie noś czapki tył na przód.
Obróć ją, żartowałem.
Byłem asystentem produkcji.
Pracowałem z nim przy jego pierwszym filmie.
Usprawnił wiele procesów.
Chcę to zobaczyć.
Dajcie dwa steadicamy i anteny.
Kręcimy.
Wielu tego nie łapało.
Pobudka.
Sorry, czekajcie. Przerwa.
Oprah dzwoni.
Chcesz to nakręcić w cztery dni?
Jeden odcinek dziennie.
Co?
To niekonwencjonalne.
Każdy to powie.
Musisz być w gotowości. Zero odpoczynku.
Cztery tysiące stron scenariuszy rocznie.
Nawet 60, 80, 90 odcinków serialu, dwa lub trzy filmy.
Tyler pisał wszystko sam.
Pytają: „Jak kręcisz film tak szybko?”.
Gdy wchodzę na plan, patrzę na aktorów
i montuję wszystko w głowie.
Dlatego stoję za kamerą i robię wszystko.
Przestawiam kamerę pod każde ujęcie.
Mam oświetlenie i mogę działać.
Trzeba zaufać procesowi,
a mój zespół mi w tym pomaga.
Dobra robota. Mamy to.
Nikt nie robi tego, co my.
Nikt inny tego nie potrafi.
Gdy pierwszy raz zobaczyłem, jak kręci się film,
nie mogłem zrozumieć, ile zasobów się marnuje.
Pomyłki kosztowały miliony dolarów.
Za te pieniądze można by wyżywić cały kraj.
Przebierasz palcami
i gdybasz: „Może...”.
Że co? Jakie „Może”?
Trzeba było zastanowić się wcześniej.
Już za późno.
Jesteś na planie, kasa leci.
Ogarnij wszystko, zanim zaczniesz wydawać pieniądze.
Tak to widzę.
Zawsze mówię, że Tyler robi więcej jednego dnia
niż inni w ciągu życia.
Raz rozmawiałem z nim przez telefon.
Mówił do mnie bardzo cicho, szeptem.
Opowiadał, co kręci we wtorek i tak dalej...
„Tyler, gdzie jesteś?” „Muszę kończyć”.
I usłyszałem głos Madei, wychodził na scenę.
Gadał ze mną zaraz przed wyjściem na scenę.
Kto tak potrafi?
Taki właśnie jest.
Zawsze mówię, że ten pociąg nigdy się nie zatrzyma.
Albo do niego wsiądziesz, albo cię przejedzie.
Dlatego wskakuj do środka
albo pociąg cię staranuje.
Zawsze będą krytykować jego twórczość.
Każdy ma jakąś opinię i coś do powiedzenia.
Krytyka jest dobra, ale nie zawsze.
To się nie skończy. Ale to go nie powstrzyma.
Mścisz się czy wybaczasz i zapominasz?
Wybaczam, ale ze mną nie zadzieraj.
Jedne z największych gwiazd
zaczynały u Tylera Perry'ego.
Trzeba o tym pamiętać.
Bez przerwy słyszałem słowa krytyki. „Powinien być taki.
Jest okropny, jest...” Skup się na celu.
Potentat branży rozrywkowej Tyler Perry to najpłodniejszy filmowiec w Hollywood.
Kto miał pięć filmów na pierwszym miejscu box office'u
w ciągu czterech lat?
Ten rekord należy do Perry'ego.
To będzie dobre!
Ta ikona świata rozrywki
stoi za wieloma filmami, sztukami i serialami.
Według Forbesa jest jedną z najlepiej zarabiających czarnych gwiazd.
Zarabia 125 milionów rocznie.
Filmy Tylera Perry'ego zarobiły ponad 400 milionów
przez ostatnie 5 lat.
873 miliony na całym świecie.
Tyler robił hit za hitem.
Ludzie musieli przejrzeć na oczy.
Tyler Perry jest jedyny w swoim rodzaju.
Z nim współpracuje się
zupełnie inaczej.
Wracam czasem do naszych rozmów
z początku pandemii.
Tyler Perry trafił na pierwsze strony gazet,
gdy ogłosił, że jego studio wznawia produkcję.
Przy moich serialach pracuje 360 osób.
Muszą pracować, żeby jakoś utrzymać rodziny.
Nie mogłem czekać z założonymi rękami.
Tyler wierzy.
Może to kwestia religii, może jego przeszłości.
Ale jego siła i wiara w swoje możliwości
porusza innych ludzi. Mnie też poruszyła.
Tyler Perry to nagradzany aktor, scenarzysta, producent i reżyser.
Dorobił się też studia filmowego, ale to jeszcze nie koniec.
Postawiłem swoje studio
w biednej, czarnej dzielnicy w Atlancie.
Żeby czarne dzieci zobaczyły, że skoro ja to osiągnąłem,
to one też mogą.
Tereny studia były bazą wojskową Konfederatów.
Czyli na tej właśnie ziemi żołnierze Konfederacji
kombinowali, jak utrzymać 3,9 miliona Murzynów w niewoli.
A teraz ta ziemia jest w rękach Murzyna.
Kocham was. Dziękuję.
Co to? Na co patrzymy?
To Fort McPherson, który przemieni się w Tyler Perry Studios.
Moje nowe studio.
Nowe.
Nowe i najlepsze.
Cieszysz się?
Bardzo.
Jestem poruszony.
Czuję, że wydarzy się tu coś magicznego. Cieszę się.
Nie macie pojęcia, jak to jest kupić nieruchomość
od armii USA.
Wszystko, co trzeba zrobić przy zakupie nieruchomości,
armia zrzuca na ciebie.
Za moich rządów to miejsce stało puste.
Gdyby Fort McPherson dalej stał pusty,
sprawy mogły potoczyć się bardzo źle.
Pełno osób nie miałoby pracy, którą mają dzisiaj.
Odmienił Fort McPherson,
włożył w niego ćwierć miliarda dolarów.
Miasto na tym zyskało,
bo wartość wszystkich okolicznych nieruchomości poszła w górę.
Tyler ciągle coś z siebie daje.
To studio wysłało jasny komunikat do całej branży rozrywkowej.
Tyler bardzo dba o relację z pracownikami.
Ta baza nie mogła trafić w lepsze ręce.
Witam na pierwszym dniu zdjęć w Tyler Perry Studios.
Nawet nie wiecie, ile to dla mnie znaczyło,
że mogłem wręczyć klucze do tego miejsca czarnemu mężczyźnie.
Sobota była pełna gwiazd. Celebryci zawitali do Atlanty
OTWARCIE STUDIA, PAŹDZIERNIK 2019
na otwarcie Tyler Perry Studios.
Studio zajmuje 130 hektarów i znajduje się na dawnych terenach
bazy wojskowej Fort McPherson w południowo-zachodniej Atlancie.
Żaden afroamerykański filmowiec nie odniósł takiego sukcesu.
- To dla mnie? - Tak.
Kochamy cię i jesteśmy z ciebie dumni. Tylko nie płacz.
Dziękuję.
Piękne. Założę je dziś.
Wyrzucę tę wstążkę, dobra?
Mam już spinki, ale te są wyjątkowe.
Jedyne w swoim rodzaju. Zatrzymam je na zawsze.
- Dla ciebie. - Dzięki.
Możesz też zatrzymać kartkę i zdjęcie.
Napisałem: „Kocham cię, tato”.
Dziękuję, skarbie.
Przytulisz się?
Jak miło.
Dla osób niebiałych Tyler jest kimś pokroju Disneya.
W Tylerze niesamowite jest to,
że łączy w sobie artystę i biznesmena.
Niewielu to potrafi.
Nie miałem najmniejszej wątpliwości, że będzie najlepszym zarządcą
Fortu McPherson.
Mój mąż, George Lucas, zrobił to samo.
Założył swoje studio poza Hollywood.
Dzięki temu rozumiem, z czym Tyler musiał się mierzyć.
George'owi było bardzo ciężko, a to biały mężczyzna.
A Tylerowi udało się osiągnąć to samo.
Trzeba spojrzeć w lustro
i szczerze ze sobą pogadać.
Gdy nie było Tylera i jego studia, człowiek był zdany na białych.
Tyler chciał stworzyć miejsce, w którym może robić, co chce.
Wyznaczył nowe szlaki i pokazał, że się da.
Otwarcie było świetne.
Jak czarny zlot rodzinny.
Colin Kaepernick, Cicely Tyson, Jay-Z, Beyoncé.
Cała nasza społeczność zasłużyła, żeby w końcu coś takiego poczuć.
To wielki wieczór,
nie tylko dla Tylera Perry'ego, ale dla całej Atlanty.
- Superfani! - Kochamy gwiazdy!
To coś niesamowitego.
A do tego wybrał Atlantę.
To epicentrum walki o prawa obywatelskie.
Leć wysoko, Tylerze Perry!
Jedno studio w Tyler Perry Studios nosi twoje imię.
Jakie to uczucie?
Nie myślałam, że czarny facet dorobi się takiego studia.
Tyler ma głowę do interesów i jest zdeterminowany.
Zgadza się, bracie.
Dziś chodzi o inspirację.
Chcę pokazać, że można mieć wielkie marzenia.
To mój cel na dzisiaj.
Dziękuję.
To niesamowite, nikt czegoś takiego nie zrobił.
Piękne dzieło czarnego człowieka.
To przełom w czarnej kulturze
i w całej kulturze.
Powiedział: „Nie chcę waszych pieniędzy.
Nie chcę waszych wytwórni”.
Zrobił to po swojemu.
- Oddychaj. - Wszystko gra.
Chcę mieć to za sobą.
Gotowy?
Bardzo dziękuję.
Musiałem sobie wszystko podejrzeć.
Zaliczyłem zwiedzanie.
- Z Bogiem. - To jego sprawka.
Gdy zobaczą nas razem, będzie moc.
Tak.
Chodź.
Zróbmy sobie zdjęcie.
Czarna śmietanka.
Ale super!
Mam ci wiele do powiedzenia.
Co tam?
Co to za elegancik?
Masz nawet muszkę?
Świetnie wyglądasz. Elegancko.
Przejdziemy się?
Jak leci?
Czy to Tyler?
Muszę coś ogarnąć.
Co tam? Jak leci?
Dobra, zaczynajmy.
Przyjechałam do studia i widzę napis: „Tyler Perry Studios”.
Ale zaraz.
I wtedy zdałam sobie sprawę,
że poznałam pierwszego czarnego właściciela
studia filmowego.
Nie byle jakiego studia.
To studio bije na głowę
każde inne studio w Hollywood.
Powiedział, że jedno studio będzie nosić moje imię.
Studio imienia Whoopi Goldberg.
Nie chcę być jędzą, ale w Los Angeles nikt by tego nie zrobił.
Oni tak mnie nie widzą.
Ale dzięki temu zrozumiałam, że gdy odejdę z tego padołu,
przemysł filmowy będzie w dobrych rękach.
Chcę podziękować patronom,
że użyczyli swoich nazwisk.
Dziś mija czterysta lat.
Obchodzimy też rok jubileuszowy.
Trudno mi uwierzyć,
że teraz stoję tu przed wami.
STUDIO JOHNA SINGLETONA
Każdy ma swój cel.
Mamy przodków i ludzi, którzy się za nas modlili,
którzy przeszli piekło, byśmy mogli tu teraz być.
Zastanówcie się.
Czemu tu jesteście?
Co oznacza ta chwila?
Nie chodzi o imprezę.
Chodziło o marzenia. Możemy stać na tej scenie.
Każdy jest reprezentowany po równo.
To właśnie Ameryka.
STUDIO SIDNEYA POITIERA
Losy innych przeplatają się z naszymi marzeniami.
Nic nie dzieje się od razu.
Może wam się nie udać, gdy macie 20 lat.
Albo 25.
Może jeszcze nie pora.
Ale to nie znaczy, że to się nie wydarzy.
Nie widzieliście początków Tylera.
Ma już 50 lat.
Trzeba czasu, by stać się wielkim.
To nie wydarzy się z dnia na dzień.
Ale jeśli przetrwasz burzę,
jeśli wytrzymasz i zniesiesz niepogodę,
wyjdzie z tego coś dobrego.
Bóg otwiera drzwi, wyjątkowe drzwi.
Ktoś w końcu cię usłyszy, w końcu cię dostrzeże
BRUNCH Z GOSPEL
i otworzy przed tobą drzwi.
BISKUP T.D. JAKES
Chciałem podziękować Tylerowi, że nie zamknął tych drzwi za sobą.
Wyniosłeś nas na estradę.
Otworzyłeś drzwi, by ci, których nikt nie zauważał,
dostali szansę. I za to należą ci się brawa.
Trzeba o tym mówić i jest to godne naśladowania.
To zasługuje na pochwałę od samego Boga.
Wypłynąłeś na powierzchnię tam, gdzie inni się topili.
Możesz nie odnieść sukcesu, ale ciesz się, że dane było ci przetrwać.
Bo żeby odnieść sukces, najpierw trzeba przetrwać.
To całe zło, które spotkało cię w życiu,
sprowadziło cię na dobrą ścieżkę.
Chciałem tylko...
Moim głównym celem w życiu,
moim i Gelili, jest wychować dobrego i niesamowitego człowieka,
który będzie wspaniały,
który będzie wierzył w Boga, który...
Minęło już 11 lat. Wtedy też tu byłem.
Byłem z moją mamą, która zmarła w 2009 roku.
A teraz jestem tu z nim...
Życie kołem się toczy.
Zapomniałem, co miałem powiedzieć.
Ale bardzo wam wszystkim dziękuję.
Bóg w pewien sposób chronił Tylera. „Nie ruszaj się, bądź spokojny.
Jestem przy tobie, obronię cię”.
Zrobił to wszystko,
by zajść tu, gdzie jest.
Bo skoro tyle się w życiu nacierpiałeś,
to Bóg musi ci to wynagrodzić.
Nie lekceważcie go.
Nie jest dzieckiem szczęścia.
Jakimś bogatym Murzynem, który stał się poważanym czarnym.
Zauważył okazję i wziął sprawy w swoje ręce.
Wyciągnął rękę do swojej widowni
i zrobił z tego wielomiliardowy biznes.
Wszyscy chcieliby to osiągnąć.
Warto mówić o tym, co przeszedł,
bo ludzie muszą zdać sobie sprawę, jak ciężko on pracuje.
Niełatwo było stworzyć te możliwości rozwoju.
Świat dopiero się tego uczy.
Nie zapominajmy, decydujący głos ma widownia.
Nie krytycy.
Nie banda intelektualistów.
To widownia decyduje, czy coś jest złe, czy dobre.
Jestem gotów się założyć,
że nikt nie osiągnie takiego sukcesu jak on.
Dziękuję za waszą ciężką pracę.
Jestem poruszony. I natchniony.
Mam nadzieję, że wzięliście byka za rogi.
Niektórzy wiedzą, o czym mówię,
bo od dawna jesteśmy na fali.
Ci, którzy tę falę złapali, robią teraz wspaniałe rzeczy.
Ze mną lub bez.
Mam nadzieję, że wam się udało.
I że wiecie, jak łatwo to stracić.
Wszystko może rozwiać się jak dym.
Obyście to widzieli.
To coś wyjątkowego.
Bóg we własnej postaci.
Niektórzy na tej sali mają ogromny talent.
Są świetni w tym, co robią.
Ale borykają się w życiu z problemami.
Gdyby połączyli swój ból ze swoim darem,
ich talent przemieniłby się w coś innego.
Będzie mostem dla was
i dla waszych bliskich.
Każdy coś przeszedł.
Nie miał lekko. To mogło go zniszczyć.
Zniszczyć jego psychikę. Skończyłby pod mostem,
na kartonie, i zniknąłby z powierzchni ziemi.
Wszystko przez to, co go spotkało.
Ale do tego nie doszło.
Zacisnął zęby.
Zrobił coś odwrotnego.
Walczył z demonami, z krytykantami,
ze zrzędami, hejterami, swoimi przeciwnikami.
Mówili: „Nie uda ci się”.
„A właśnie że się uda”.
I udało.
Czemu tak ciężko pracujesz?
Czemu tak ciężko pracuję?
Bo chcę zapewnić ci dobrą przyszłość
i chcę, żebyśmy mieli dobre życie.
Dzięki temu możemy podróżować, bawić się i pomagać innym.
To chyba dobrze?
Jesteś moim bohaterem.
Bohaterem?
A ty jesteś moim.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Wiecznie zajęty.
Żyj chwilą, ale myśl o przyszłości.
Skup się na swoim następnym kroku.
Ale żyj chwilą.
Nie chodzi o brak satysfakcji.
Po prostu czujesz, że zawsze jest coś do zrobienia.
Tak to widzę.
Dopiłem, kończymy.
Możesz spojrzeć prosto w kamerę,
przedstawić się i powiedzieć coś o sobie?
Po co?
Nie wiesz, kim jestem?
Wiem, ale chcę usłyszeć, jak ty się widzisz.
Przedstawisz się jako reżyser?
Co cię definiuje?
„Nazywam się Tyler Perry i jestem ojcem”.
Możesz powiedzieć cokolwiek.
Jestem Tyler Perry i jestem dzieckiem Maxine.
MAMA I TYLER - 25.12.2007
PAMIĘCI WILLIE MAXINE PERRY
Historia Tylera Perry'ego
Napisy: Marta Makieła
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel