Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Son dört yılda hangi film yapımcısı gişede bir numara olan
beş film çekti?
Spielberg mü? Tarantino mu?
Scorsese mi?
Hayır.
Bu rekor Tyler Perry'ye ait.
"Yeni Tyler Perry'yi buldum." diyenlere,
"Yılda 280 ila 300 gün turne yapıp seyircisiyle ilgileniyor mu?" derdim.
"Bunu yapmıyorsa o kişi yeni Tyler Perry değil."
Onu hafife almayın
çünkü o, siyahi kimliği sonradan edinen
şanslı ve zengin bir siyahi değil.
Yukarı New Orleans Üçüncü Bölge'de büyüdük.
Magnolia Konutları tarafında.
İnsanlar suça başvuruyordu.
Bilirsiniz, soygun, hırsızlık. Uyuşturucu kullanmak ve satmak.
Yedi yıl önce evsiz olduğuna inanabiliyor musun?
Evet.
O bir oyuncu, yazar, yönetmen ve yapımcı.
Şöyle söyleyeyim, o bir eğlence gurusu.
Tyler Perry Stüdyoları. Amerika'daki en büyük stüdyonun sahibisin.
-Öyle diyorlar. Evet. -Ülkenin.
Gezegen alsa yeridir.
Amerikan Ordusu'ndan bir mülk almak
nasıldır bilemezsiniz.
Uzun metrajlı 20 film, 20'yi aşkın oyun,
dokuz program, New York Times çoksatarı.
İnanılmaz.
Öncelikle siyahi seyirci için film yapıyor
ama siyahiler arasında artan eleştirilere göre
Perry'nin yapımları sorunlu.
Sırf siyahi olduğu için, Hollywood'da alın teriyle yükseldiği için
herkesin onu onaylamasını bekleyemezsiniz.
Kullandığı altta yatan hikâyeler, olay örgüleri, klişeler
bence çok sorunlu.
En önemlisi şu.
Tyler Perry, işine laf edenleri hiç sallamıyordu bile.
O, seyircisine hizmet ediyordu.
Bence herhangi bir alanda öncüysen mutlaka zorluk çekersin.
Formülü hep aynı ve o formülü kafanıza çakıp duruyor.
Yapımlarında neyi çözmek istiyor, bilmiyorum.
Muhtemelen onu terapide çözmeli.
Bu gerçekten korkunç bir mesaj.
Sinema yoluyla kitlelere alkol içirmek gibi.
Bir kültürü temsil etmek,
beraberinde bir sorumluluk, hatta bir yük getirir.
Neden çok çalışıyorsun?
Neden mi çok çalışıyorum?
Televizyonun kapsamını onun kadar genişleten pek yoktur.
Sonuncu filminde bence çizgiyi aştı.
Gelmiş geçmiş en başarılı Afrikalı Amerikalı film yapımcısı.
Hollywood'a ulaştığı noktada
bir sorun hâline gelir.
O kesinlikle bir yabancıydı.
Bu yadsınamazdı.
Tyler Perry
çok yetenekli
ve güçlüydü.
Çok başarılısın.
Yapmak isteyip de yapamadığın şey nedir?
MAXINE'İN BEBEĞİ Tyler Perry hikâyesi
Baksana, sana bağırıyor.
Bir milyarderin kız kardeşisin. Ne dersin?
Şükürler olsun bebeğim. Dikkat et.
Tamam bebeğim.
Peki bebeğim. Sonra konuşuruz. Hoşça kal.
TYLER'IN KUZENİ (JERRY TEYZENİN OĞLU)
Kuzenim Melva, Tyler'ın kız kardeşi.
Küçükken ona "Junior" derdik.
"Ne haber Junior? Junior."
Ama artık adı "Tyler". Yani "Emmitt" değil.
Bu onun asıl adıydı. Emmitt Perry Jr.
Sonradan Tyler Perry oldu.
Bu gayet anlaşılır çünkü uzun yıllar boyunca
babasıyla arası açıktı.
Bu yüzden Emmitt Junior olarak bilinmek istemiyordu.
Şöyle söyleyeyim...
Benim fikrim. Böyle hissediyorum.
Travma çok derin. Yara çok derin.
Bir insanı yaralarsın, iyileşmeye başlar...
Sonra yarayı kanatırsın.
Ne zaman yaralansa yarayı kanatıp durdu.
Yara artık iyileşmiyor.
Asla iyileşmeyecek.
Cumartesi gecesi Tyler Perry stüdyolarının büyük açılışında
âdeta ünlüler geçidi vardı.
133 hektarlık araziye yayılan stüdyo,
Güneybatı Atlanta'daki eski Fort McPherson ordu üssünü kaplıyor.
Tyler, 12 ses stüdyosuna
çığır açan siyahi sanatçıların adını verdi.
Bunların içinde Oprah Winfrey, Will Smith ve Halle Berry de var.
TYLER PERRY STÜDYOLARI BÜYÜK AÇILIŞ - EKİM 2019
Şu an nasıl hissediyorsunuz?
Heyecanlıyım.
Sakinim.
Hazırım, minnettarım, müteşekkirim, umutluyum.
Artık hazırım.
Gerginliğimi atmam lazım. Zaman konusunda nasılım, bilirsin.
Şöyle düşünmeye çalışıyorum,
"Akışa bırak TP. Anı yaşa."
Verandanın altındaki çocuk,
bunlara sahip olacağını hayal eder miydi?
Şu an gerçekten bunu mu yapacaksın?
Hiç şansın yok ahbap.
-Sadece... -Asla olmayacak.
Gayle King'i, Oprah Winfrey'yi, başkasını ara.
Asla olmayacak.
Oralara girmem.
Peki.
Hafta sonu deneyeceğim.
Sadece bu anı atlatmak istiyorum.
Mesafeli olmamalıyım.
Hep bunu yapıyorum.
Pek çok durumda bunu yapıyorum. Mesafeli duruyorum.
Çocukluktan kalma bir şey.
Şiddet yüzünden. Acı olan yerden uzaklaşmaya çalışırsın.
Ama bunu her konuda yaptığımı anladım.
Neşe ve mutluluk varken bile.
Duyularım yoğunlaşıyor.
Araya mesafe koymak istiyorum.
O yüzden bu gece, her gün, her an,
"Sakin ol." deyip duruyorum kendime.
"İyisin. Sakin ol. Güvendesin.
"Bu sadece bir duygu. Bir his.
"Bir şey yok. İyisin.
"Sevgi bu. Neşe. Öyle."
En iyi şarabın en sert toprakta yetiştiği söylenir.
En kaliteli şarapları düşünürseniz,
üzümler taşları ve dalları itmek zorundadır,
topraktan çıkmak için dolambaçlı yolları aşmalıdır.
MELLODY HOBSON ARIEL YATIRIM
Bence bu Tyler'ın çocukluğunu özetliyor.
Çocukken korkunç deneyimler yaşadı
ve bunlar kimliğini biçimlendirdi.
Nihayetinde, karakterleri ve hayal gücü
bu şekilde biçimlendi.
Çünkü insan kendi zihnine kaçıyor.
Dolayısıyla böyle birine dönüşmesi
bence gayet mantıklı.
Büyük zorluklar aştığı için
böyle azimli ve amansız biri.
O toprağı delen üzüm asması olmalıydı.
New Orleans'ta yaşamak zordur.
Hayatta kalmak zordur. Tehlikeli bir şehirdir.
Silah sesleri, soygunlar, çete şiddeti.
Gerçekten çok tehlikeliydi.
Suç oranı çok yüksekti.
Bir ara dünyanın cinayet başkentiydik.
Silahlı şiddet New Orleans'ta yine yükselişte.
Suç olayları artıyor...
Cinayetler de arttı...
Beyazların çoğu ne hissediyor, bilmiyorum.
Bunu ancak kurumlarının durumuna bakıp görebilirim.
Ölmenin çok kolay olduğunu söyledi.
Yaşamak zor şey.
Bir şey yapmadı.
Bruce Grocery'deki polisler ona ateş açtılar.
"Kalk!" dediler. Ben de dedim ki,
"Hayır. Beni vur diye mi?"
İstatistiklere göre, burada 21'ine basmadan ölebilirsin.
21'inci doğum gününü kutlarsan şanslısın demektir.
Şeytanı, istatistikleri yendin demektir.
Bu bölgede büyürken en güçlüler hayatta kalır.
Evinizden çıktığınızda dönüp dönemeyeceğiniz belli değildir.
Şöyle döneceğim. Şu bina var ya?
Burası toplu konutlardı. Ev buradaydı.
İki ev aşağıda Maxine teyzem, Tyler Perry'm, Yulanda, Emmbre, Melva...
Hepsi iki ev aşağıda oturuyordu. Şimdi oraya gideceğiz.
İşte Tyler'ın büyüdüğü ev bu.
Bu evin arkasına bir kulüp inşa etmişti.
Arka tarafa, evin altına giderek
Emmitt enişteden kaçardık.
Eskiden oturduğu evin karşısında
geçmişin acısı geri döndü.
Büyüdüğüm yer burası.
Yıllardır bu eve gelmedim.
Bizi arka tarafa getirip küçük odayı gösterdi.
Babasının dayağından buraya kaçarmış.
Burası benim sığınağım, güvenli yerimdi.
İşler kızışınca buraya mı gelirdin?
Evet. Evet, bütün günü burada geçirirdim.
Bazen Tyler'a çok üzülürdüm çünkü işi gerçekten zordu.
Hepimizden daha zordu.
Öyle olmak zorunda değildi.
Tanrı'nın ona mesajı neydi, bilmiyorum.
Belki de mesajlar yerini buldu çünkü artık çok başarılı.
Artık işiyle gücüyle uğraşıyor,
bir sürü insana bakıyor ve onları mutlu ediyor.
Ama geceleri çocukluğu aklına gelince nasıl uyuyor?
Tyler'ın babası çok sert bir adamdı.
Laga lugaya gelmeyen biriydi, bilirsin işte.
Çok gülmezdi, pek bir şeyi komik bulmazdı.
Güçlü, çalışkan bir adamdı
ama çok sinirli ve yalnız takılan bir adamdı.
Çok zor biriydi işte.
Üçüncü sınıfa dek okumuş, taşradan gelmişti
ve yaptığı tek şey çalışıp didinmekti.
İşten saat 15.00 gibi çıkar, 15.30'da evde olurdu.
Şurada bir süpermarket var. Yarım blok ötede.
Oradan kutularca bira alırdı.
Her gün içerdi.
Kamyonet yanaşır yanaşmaz neler olacağını bilirdik.
24 kutu birayla inerdi.
Biri gelene kadar hepsini içer
ve olay çıkarırdı.
Jr.'a gelince... Pardon Tyler'a.
Tyler'a gelince babasının dayağı biraz daha ağır olurdu.
Biz çok küçükken, bir gün Tyler'ı çok fena kırbaçladı.
Sırtı kan içindeydi.
Tyler evden koşarak çıktı. Daha küçüktü.
Evden koşarak çıktı, köşeyi dönüp bize geldi.
Annemiz, "Ne? Bunu kim yaptı?" dedi.
Sırtında kocaman izler vardı.
Bu kadar uzun ve kalın. Şişmişlerdi.
O benim yeğenimdi. Daha bebekti. O zamanlar küçüktü.
JERRY TEYZE MAXINE'İN KARDEŞİ
Yedi sekiz yaşlarındaydı. Küçüktü.
Bizi hiç ezdirmezdi. Yeğenlerini, çocuklarını falan.
Dişi aslan gibi bir şeydi.
Bizi her koşulda korurdu.
Kötü ayı gelirse onunla dövüşürdü.
Tepem attı.
Gidip tabancayı aldım.
Köşeyi döndük. Annem bizi sürüklüyordu.
Altımızda donlarımız vardı.
Beyaz külotlarımız. Ve ağlıyorduk.
Verandaya çıktığını gördüm. Yine içiyordu.
Neden Tyler'ın sırtına vurduğunu sordum.
O da işime bakmamı söyledi.
Bunu söylememeliydi.
Tabancayı doğrulttu. Babam durdurdu.
Acayip korktum... Anneme bakıp, "Yuh." dedim.
Annem az kalsın Emmitt enişteyi vuracaktı yani.
Bir daha anneme bulaşmadı.
Annemi dinlerdi.
Zil zurna sarhoşken bile onu dinlerdi
çünkü o tabanca aklına gelirdi.
Yaptığımdan gurur duymuyorum ama çok canım yandı.
Buna tahammül edemem. Ben de çocuklarımı fırçalıyordum
ama oğullarımı hiçbir zaman öyle dövmedim.
Hayır. Asla.
Onları seviyorsun, bu nasıl olur?
Bunu nasıl yaparsın? Nasıl elin gider?
Yani bunu anlamıyorum. Bunu asla anlayamam.
Duyduğum bir hikâyeyi
dün gece yapımcılarla konuştum.
Bir keresinde öyle fena dayak yemişsin ki bayılmışsın.
Tel örgüye sımsıkı tutunduğumu hatırlıyorum.
Babam bana vururken ellerim kanıyordu.
-Tutunuyordum... -Vay canına.
Can havliyle tutunuyordum.
İçim öfke doluydu.
Kendimden kaçtığımı görebiliyordum.
-Vay canına. -O küçük çocuğu...
O küçük çocuğu bir daha geri getiremedim.
Kendimi bir daha geri getiremedim.
Durum öyle fena bir noktaya geldi ki küçük bir çocukken bileklerini kestin.
Evet.
Evet, intihara meyilliydim
çünkü şöyle düşünüyordum, "Yaşamanın anlamı ne?"
Çocukken böyle büyük bir travma yaşadığım için
zihnimde gerçek alanlar yaratabiliyordum.
Bir şey yaşarken, o şey ne olursa olsun...
Babam bağırdığında,
suistimal edildiğimde veya tacize uğradığımda
zihnimde farklı bir yere giderdim.
Kaçtığım yerlerden biri bir bahçeydi.
Kuşları, ağaçları, tarlaları görebiliyordum.
İnsanların sohbetlerini duyabiliyordum.
Evlerini ve arabalarını,
duvardaki prizin en ufak detayını, ona takılan şeyi
gayet net görebiliyordum.
Kahvenin buharını.
Hepsini zihnimde görebiliyordum.
Dünya öyle canlı, güzel ve berraktı ki.
Güvenli ve huzurlu olduğunu düşündüğüm o yer gerçekti
ve oraya gitmiştim.
Ve ayrılmak istemiyordum.
Travmam geçtikten sonra kendime dönmek istemiyordum.
Yoğunlaşan duyularım beni o anlara gönderirdi.
Küçük bir çocukken işkence görmesi... Çünkü bu resmen işkenceydi.
Hayal gücünü kullanarak bundan uzaklaşabilmesi
ve aklını kaçırmaması inanılmaz.
Çünkü onun gibi, özellikle de baba figürü tarafından
korkunç muamele gören pek çok çocuk
kişilik bozukluklarından muzdarip olur ve gerçeklikten tamamen koparlar.
Sadece hayal güçleri açısından değil. Kişilikleri açısından koparlar.
OPRAH WINFREY KÜRESEL MEDYA LİDERİ
İşkenceye, acıya dayanabilmek için.
Ne zaman geleceğini, ne kadar sert olacağını
bilmemeye dayanabilmek için. Zira sert olacağı kesindir.
İnsanlarla iletişim kurma yetisi
sadece o acıdan bahsetmesinden değil, onu yaşamasından geliyor.
Bu yüzden, istismar edilen,
yük omuzlanan, mücadele veren ve krizde olan herkesle konuşabiliyor.
İster çocuk, ister yetişkin olsun.
Öyle bir insan ki
acısını gerçek bir güce çevirebiliyor.
Aksi takdirde olduğu kişi olamazdı.
Bu zenginliğe, üne sahip olup
Afrikalı Amerikalı topluluğun
bam teline basan hikâyeler anlatamazdı.
Bu acı nedeniyle bunu yapabildi.
"İki haftada 20 senaryo yazmayı nasıl beceriyorsun?" diye soruyorlar.
O yere erişebiliyorum
ve o dünyayı görüp o sesleri duyuyorum. Âdeta içimden taşıyor.
Yani kimilerine tuhaf veya acayip gelen,
benim o yere erişebilme yetim.
Çocukken olanlarla baş edebilmek için yarattığım o yer,
işimde yaptıklarımın büyük kısmına güç veriyor.
Yani her şey kendi yolunu bulup iyilik için birlikte çalışıyor.
Günlüğüne yazarken duygusal boşalım yaşıyordu.
Bunu Oprah'dan öğrenmişti.
Eski günlerde hep ondan bahsederdi.
ÇOCUKLUK ARKADAŞI / BESTECİ
Bir gün onunla tanışacağını söylerdi.
"Bir gün Oprah ile tanışacağım.
"Bir gün dost olacağız.
"Bir gün kendi programım olacak."
Oprah'nın günlük tutmaktan,
yazmaktan bahsettiği bölüme bayılmıştı.
TYLER'IN BASIN DANIŞMANI
Bu yöntemle iyileşti ve duygularını boşalttı.
İlk hikâyeleri, ilk oyunu da böyle ortaya çıktı.
İlham aldığı, hayranlık duyduğu
ve muhtemelen asla erişemeyeceğini düşündüğü birinin
sonradan en yakın dostlarından biri olması harika bir şey.
Oprah'nın çalışma tarzından da çok bahsederdi.
Onun isteklerini kabul etmeyen büyük kanalları
geri çevirmesini izledim.
İzlediği belirli bir formül vardı.
Bu inancıyla, Tanrı'nın ona söyledikleriyle ilgili.
"Yapman için sana verdiğim şey bu.
"Sebat et ve odağını yitirme."
Tyler'ın yaptığı da buydu.
Tyler, sen Afrikalı Amerikalı rüyasını
bizzat temsil eden muazzam bir vizyonersin.
Gerçekten büyük bir onur duyarak
2019 BET Ultimate Icon Ödülü'nü
sevgili dostum Bay Tyler Perry'ye takdim ediyorum.
Annemi düşünmeden edemedim.
Annem, ben beş yaşlarındayken
beni toplu konutlara götürürdü.
Orada cuma geceleri bir grup kadınla kart oynardı.
Bu kadınlar taş çatlasa ortaokul mezunuydu
ama zeki siyahi kadınlardı.
Güçlü siyahi kadınlar.
Ve harika hikâyeleri vardı.
Beş yaşındayken yerde oturur,
arabalarımla oynar, erkek muhabbetlerini,
ilişkilerini, acılarını dinlerdim.
İçlerinden biri hüzünlenirse biri espri yapardı
ve hepsi gülerdi.
Meğer hayatımın dersini alıyormuşum.
Eve giderdim. Babam annemi döverdi,
her türlü şeyi yapar, söylerdi.
Babam odadan çıkınca o kadınlardan birini taklit ederdim
ve annem gülmeye başlardı.
Bunda tam anlayamadığım bir güç vardı.
İlk on filmimi bilinçsizce onun hakkında yaptım.
Değerli olduğunu bilmesini istiyordum.
Siyahi kadınlar bunu bilmeliydi.
Özelsin, güçlüsün, inanılmazsın.
Tyler ya da "Junior" doğduğunda... Çünkü ona Emmitt Perry Jr. diyordum.
On yıl boyunca tek oğlumdu. Bu yüzden onu deli gibi şımarttım.
Günde üç dört kez banyo yaptırırdım ona.
Minik tulumunu, tek parça kıyafetini giydirirdim.
Onu giyince çok şirin olurdu.
Çok sevecen, çok tatlı bir çocuk olarak yetişti.
MAXINE PERRY TYLER'IN ANNESİ
Çok tatlıydı.
Şöyle ki, Emmitt Jr...
Çok farklıydı.
Tyler ikisine de çekmişti.
Annesinin tevazusuna, sevgisine, zarafetine ve barışçıllığına sahip.
Babasının da çalışkanlığına ve iş ahlakına sahip.
Babası gibi pisliğin teki değil.
Enişteme saygısızlık yok. Onu severim.
Ama pisliğin tekiydi.
Tam bir pislikti.
Belgeseli izleyecek. Onunla yüzleşeceğim.
Artık bir yetişkinim. Ama o tam bir şerefsizdi.
Biz çocukken resmen Kötü Kurt gibiydi.
Ama büyüyünce Kötü Kurt'la yüzleşiyorsun.
Tyler da öyle yaptı.
Büyüyünce şöyle dedi, "Artık beni ezemezsin.
"Artık üzerime basıp geçemezsin."
Annemi düşündüğümde
duruma ve bu adamı terk etmemesine
21. yüzyılın yargılarıyla bakıyorum.
Annemin annesi o 13 yaşındayken ölmüş.
Bu adamla 17 yaşında evlenmiş.
Annem dünyadan bihaberdi.
Hayat hakkında bilgisizdi.
Tek desteği, bildiği tek şey,
ona öğretilen şey, faturaları ödüyorsa o adamı kaçırmaması gerektiğiydi.
Böylece bildiği şeyden şaşmadı.
1963'te evlendik.
New Orleans'a taşındık.
Tamam.
Yulanda'yı, hemen sonra da Melva'yı doğurdum.
Aklım bir karış havadaydı. Hamile kalmıştım.
Gençtim ve aptaldım...
18 ve 19'unda ablalarımı, 24'ünde beni doğurdu. Durum böyleydi.
Louisiana'da üç çocuklu siyahi bir kadındı.
Ne iş yapıyordu?
Bizi geçindirmek için ne iş yapıyordu?
Ne yapıyordu?
Ondan ayrılmadı.
Annemi asla yargılamıyorum
çünkü sırf hayatta kalıp huzuru koruyabilmek için
acılara ve cehenneme göğüs gerdi.
Üstüne bir de babamı seviyordu.
Nasıl, neden, bilmiyorum ama onu seviyordu.
Babamı son nefesine dek sevdi.
Her şeyi içinde tutar,
her duyguyu içinde tutar, insanlara üzüntüsünü göstermez,
daima güler, mutlu görünür, sadece huzur ister,
babamın gülmesini isterdi.
Babama "Merhaba" demem için beni odaya yollardı.
Babam odaya girince çıkardım.
Anneme şöyle sormuştum, "O babam mı?"
Çünkü bu adamın yüzüme bakıp
benden tutkuyla nefret edebilmesini hiç anlamıyordum.
Öyle nefret doluydu ki.
Sırf gözdağı vermesi bile...
O kötücül nefreti.
Gelin ey yorgunlar
Sanırım bu gece bazı tanıklarım var...
Nasıl mı başa çıktım?
Şöyle diyeyim,
Tanrı başka bir şey vermese de
beni kiliseye götüren, dua eden inançlı bir anne vermişti bana.
Öyle olduğunu biliyorum
Tyler delikanlıyken onun papazıydım.
PİSKOPOS PAUL MORTON TYLER'IN ESKİ PAPAZI
Sanki Tanrı, çektiği acılar nedeniyle beni ona bağlamıştı.
Cemaat duygusu, iman
ve Tanrı inancı, genç yetişkinlik dönemimde
kim olduğumu,
hayatta ne olmak istediğimi anlamaya çalışırken
karanlıklardan çekip aldı beni.
Her şey kiliseyle bağlantılıydı.
Özellikle Siyahi Güney'de Hristiyan yetiştiysen
hayatının büyük kısmı kilisede geçer.
Sanatı bulma konusuna gelince... Reagan 80'lerde sanata darbe vurunca
sadece kilise piyesleri vardı.
Okullarda sanata erişimi olmayan çocuklar...
SANATÇI / AKTİVİST
...artık sadece halk tiyatrosuna gidiyordu.
New Orleans'ta büyürken Tyler ve ben aynı kiliseye gidiyorduk.
Greater St. Stephen Baptist Kilisesi.
New Orleans, Louisiana'daki Full Gospel Baptist Kilisesi.
Greater St. Stephen o ara şehrin etkinlik yeriydi.
Yani Hristiyanların mekânı gibiydi.
Her kesimden insanlar o kiliseye giderdi.
Şehrin kilisesi gibi hizmet verirdi.
Ben müzisyendim, beşinci tel klavyecilerden biri.
Eskiden öyle derdim.
Tyler da korodaydı.
Greater St. Stephen'a gitmek büyük bir olaydı.
Koroda olmak daha da büyük bir olaydı.
Annemin babası bir vaizdi.
Büyük büyükbabam da vaizdi. Onun babası da.
Anne tarafımda ta kölelik döneminde bile vaizler vardı.
Yani kilise, inanç, Tanrı, benim kanımda var.
DNA'mda var.
O her zaman...
O her zaman bir liderdi.
Birçok insan hikâyeyi bilmiyor olabilir.
Tyler bir delikanlıyken
vaiz olacaktı.
İlahiyat Fakültesi'ne gidip eğitim aldım, İncil'i öğrendim.
İlk vaazımı verme vaktim gelmişti.
Bizim vaizliğimizde deneme vaazı dediğimiz bir şey vardır.
Çok mütevazı olmalısın. Mutlaka...
Ağırlığı olan bir durumdur. Orada öylece dikilir, şöyle dersin,
"Tamam, sizinle iletilmesi gereken sözleri paylaştım.
"Onları iletin."
Thelma teyzem oradaydı. Annem oradaydı.
Herkes çok gururluydu çünkü ilk vaazımı veriyorum.
"Ve Nuh, Efendimizin emrettiğini yaptı."
Onu sınamak için orada oturuyordum.
Kalktı, beni selamladı, kiliseyi selamladı
ve dedi ki, "Dinleyin millet. Lütfen..."
İnsanlar kahkahalara boğuldu.
Ona dedim ki, "Hey, bunu sakın yapma.
"Bu ciddi bir an.
"Sınavı geçmeye çalışıyorsun."
Nuh Bey, yağmur yağacağını söyledin sandım.
Bittikten sonra arkamdan geldi ve insanların önünde dedi ki,
"Tanrı seni çağırırsa sana yetki de verir.
"Ama bazen yetkin değilsindir."
Onu hemen durdurdum.
"Hayır." dedim. "Sen başka iş için çağrılmışsın."
Teyzemin önünde. İnsanların önünde.
Yıkılmıştım.
Yani bu şeyle ne yapacağımı,
"çağrılmak" denen şeyle ne yapacağımı
bulmaya çalışırken
bir ses duydum.
"Seni bir yere götüreceğim. Daha kalabalık olacak."
O zamanlar ne olduğunu, oraya nasıl gideceğimi bilmiyordum.
O eski yıllarda, kariyerimin başında
beni en çok usandıran buydu.
Bakın, aptal malın teki olduğumu söyleyen bir babam vardı.
Bir baltaya sap olamayacaktım. Boş beleştim.
Hayatımın her gününde ahmağın tekiydim.
Bana kalırsa insanlar yaptığım bir şeyi görmek istemez,
oyuncu olarak bana saygı duymazdı.
Üstüne bir de beyazların tüm sektörü kontrol ettiğini düşünürsek
bunun bir ihtimal veya seçenek olduğunu hiç düşünmedim.
Korodayken gemideki hayvanlar ve Nuh hakkında
söylediğim birkaç cümleyi hatırlıyorum.
Bunu hatırlıyorum. Orada duruyordum.
Bu parladığım andı
çünkü kilisenin önünde iki cümle etmeliydim.
-Yağmur istiyoruz. -Bir dakika.
O eski şeyi neden inşa ettiğini merak ediyorum.
Tanrı oraya ayakkabılarını falan mı koyacak?
Madem her şeyden iki tane getiriyorsun,
iki oda spreyi aldım çünkü gerekecek.
İnsanlarla samimi ilişkiler kurabiliyordu.
-Yağmur istiyoruz. -Yağmur istiyoruz.
Yağmur istiyoruz.
Yağmur yağdır.
Sanırım onu iten de buydu.
-Yağmur yağdır -Yağmur
Bırak üzerime yağmur yağsın
Yağmur
Üzerime yağmur yağsın
Yağmur
Şöyle diyeyim.
New Orleans, Tyler'ı pek desteklemedi.
Gitmesi gerekti.
Aslında şehri seviyordu.
Bu şehri seviyordu. Gerçekten.
Ama şehir Tyler Perry'ye imkân tanımadı.
Anladın mı?
Ona Atlanta imkân tanıdı.
1990'larda büyük bir göç oldu.
Bütün siyahiler Atlanta'ya taşınıyordu.
20'lerimde, üç beş parça eşyamı
Hyundai marka arabama koydum ve Atlanta'ya gittim.
ATLANTA GÜNEY'İN SİYAHİ MERKEZİ
Atlanta'ya taşınmak, kim olabileceğimi anlamama vesile oldu.
YENİ SİYAHİ ORTA SINIF
Siyahilerin başarılı olduğunu gördüm.
New Orleans'ta siyahiler buna sahip değildi.
Uyuşturucu, çete, tecavüz, cinayet vardı, korkunç zulümler oluyordu.
Oradan çıkıp Atlanta'ya gelirken
aklımda torbacılar vardı
ama onların yerini siyahi doktorlar ve avukatlar aldı.
Mahalledeki insanlar ihtiyaç duyduklarından fazlasına sahipti
ve bunu hak ettiklerini düşünüyorlardı.
"Vaat edilen topraklar burası." dedim.
Bu şehirde atan bir kalp var ve siyahilerin başarılı olmasını sağlıyor.
Bu benim için bir esin kaynağıydı.
Yani bunu hak ettiğimi,
herkes kadar iyi olduğumu görmek.
Siyahi çocukların o zamanlar Freaknik dedikleri festivale gitmiştim.
Yani bahar tatiline.
Ama bu tabloyu görünce Atlanta'nın yuvam olacağını biliyordum.
Etrafımda gördüğüm umut,
bu şehrin, bu eyaletin benim için temsil ettiği şeydi.
Her işte çalıştım. Yeterince para biriktirdim,
14th Street Playhouse'ta ilk oyunumu sahneledim.
Atlanta'ya yıllar sonra taşındım
ve bir pazar kiliseden sonra gelip şöyle sordu,
"Beni hatırlıyor musun?"
"Evet," dedim.
"I Know I've Been Changed adlı bir oyunum var." dedi.
"Bu başarısız olan oyun değil mi?" dedim.
"Tekrar başladık ve müzik yönetmenimi kaybettim." dedi.
Bu oyun için 14th Street Playhouse'u kiraladım
çünkü insanların geleceğini düşündüm.
Gösterilerde prova yapıyoruz.
200 kişilik tiyatro bu.
Her gün bilet satışlarını soruyordum.
"Bir tane sattın." diyorlardı.
Pekâlâ, iki hafta geçti.
"Dört bilet sattın."
"Tamam."
Ne düşünüyordum, bilmiyorum.
İnsanların 4 Temmuz'da hafta sonu
kalkıp oyuna geleceğini sandım.
Bu gece, bu oyunu yazan bu genç adam
ve bu harika oyuncular
yaşadığımız sıkıntılar ve güçlüklere dair
bize bazı fikirler vermek için geldiler.
Bazılarımız fırtınalara göğüs gerdi.
Çocukken cinsel istismar yaşayanlar
ve bunun hayatlarındaki kalıcı sonuçları hakkında.
Çok anlaşılır olan çok kişisel bir hikâye anlatıyor.
PROF. KEITH CORSON SİNEMA PROFESÖRÜ
Cinsel saldırı
ve çocuk cinsel istismarı kurbanlarının istatistiklerine göre,
bu çok bahsedilen bir şey değil
ancak pek çok insanın yaşadığı bir şey.
Onu en sonunda yüreklendiren bir mesajla sununca
o travmayı olumlu bir şeye çevirebilirsiniz.
Yani Perry'nin bu oyunda çok motive edici bir mesajı vardı.
Bunu hatırlıyorum.
Bence bu çalışmalarında süren bir şey.
Aşağı yukarı 30 seyirci vardı,
bense hafta sonunda 1.200 kişi gelir sanmıştım.
Zor bir andı ve zorlu bir ders aldım.
30 kişi arasından biri
şöyle dedi, "Bence bu iyi. Yatırım yapacağım."
"Cidden mi?" dedim.
"Işıkları hallederim. O parayı kurtarayım."
"Pekâlâ.
"Perde arasında şeker satarım. Bunu da yapabilirim.
"Sonra sahneye dönerim. Hemen kostümümü giyer,
"şeker satıp ışığı açarım."
"Kamyonu sürebilirim." Bunlar tasarruf ettirir.
Beş kuruşumuz olmadığından burger paylaşırdık.
Yarı yarıya paylaşırdık.
Bir avuç patates kızartması alırdık
ve onun büyük hayallerinden bahsederdik.
Burger paylaşırken bir gün zengin olacağını söylüyordu.
"Dostum, bunların hepsi ders." derdi.
"Başarısızlık değil."
Kendine inanıyordu.
Projesine inanıyor, mesajını aktarmak istiyordu.
Böylece rotasında ilerledi.
Oyunlar arasında farklı işlerde çalışırdım.
Patronuma şöyle derdim,
"Biraz zamana ihtiyacım var. Bir oyun yapmalıyım."
Oyuncu kadrosunu bırakmam için annem bir minibüs kiralamıştı.
Kariyerimin en kötü oyunuydu.
Hâlâ kâbuslar görüyorum.
Her şeyi kamyonete yükledim. Spartanburg'e gittim.
O hafta sonu başka zaman yokmuş gibi bir kasırga geliyordu.
Oyunu yine de yaptım.
Hiç kimse gelmedi. Dönüyordum.
Sağanak vardı. Uçuyordum.
Arkasında bir sürü eşya olan koskoca bir kamyonet sürüyordum.
Gazı köklüyordum çünkü Tanrı'ya çok kızgındım.
"Bunu yapmamı söyledin.
"Sesi duydum.
"Neler oluyor?
"Ne zaman bu oyunları yapsam beni terk ediyorsun."
Sürekli aynısı olduğu için "Ne yapıyorum ben?" diyordum.
Sadece uçuyordum.
Ölsem umurumda değildi.
Ne zaman yeni bir başlangıç yapsan bir fırtına kopar.
Bir fırtına, daima bulunduğun yere artık sığamadığın anlamına gelir.
Ama annem oyun işinin yürümeyeceğini söyleyince
resmen yıkıldım çünkü annem tek desteğimdi.
Eve vardım ve anneme o minibüs için 300 dolar kazanamadığımı söyledim.
Bu kadar.
"Ne zırvalıyorsun, ne demek o parayı kazanamadın?"
Kafayı yedi.
"Bundan vazgeç. Asla başaramayacaksın."
Asla unutamam. Gözyaşları içindeydim.
Annem kanepede oturuyordu çünkü sigara içiyordu.
"300 dolar kredi kartı borcunu nasıl ödeyeceğim ben?
"Çünkü bu halt yüzünden parayı bitirdin."
Böyle sigara içiyordu.
Annem konuşurken kanepede oturuyordum.
Gözlerimden yaşlar süzülüyordu.
Annem sigara içiyordu ve bana saydırıyordu.
Sessiz olduğumu fark etti.
Bana döndü ve gözyaşlarımı gördü.
Sonra gözleri doldu.
"Bebeğim, çok üzgünüm." dedi. "Sadece bir iş bulmanı istiyorum."
Tabii eve vardığımda tahliye bildirimi buldum
ve sokağa düştüm.
Oyunu arka arkaya yedi yıl boyunca yaptık
ve başarılı olmayınca bir iş buldum.
Yenik bir hâlde, "Buraya kadar." dedim. "Artık bitti."
Derken, organizatörler aradı ve oyunu son bir kez
House of Blues'ta sahnelememi teklif ettiler.
"Hayır." dedim. "Artık yokum. Bitti."
Düşünürken o sesi duydum, dua ettim.
Bunu yapmalıydım.
Evsizdim, sokaklardaydım.
Bu tekrarlanamazdı.
İşten gelecek para, garanti paraydı
ama o ses çok netti.
Böylece patronuma istifa ettiğimi söyledim.
Oyunu yapacaktık.
Yine aynı şeyi yaşayacağımı düşünüyordum.
Oyunu atlatmak istiyordum.
Oyun gecesi soyunma odasında otururken
"Tanrım, artık usandım." dedim.
O sırada 28 yaşındaydım. "Artık böyle yaşayamam." dedim.
"Bunu yapmamı söyledin. Beni sürekli buraya getiriyorsun.
"Ama bu işe giriştiğimde sesini duyamıyorum.
"Kiramı, faturaları ödeyemeyince
"dostları, ailemi arayıp
20, 30 dolar yemek parası istiyorum."
Ama Tanrı size bir şey söylediğinde
ve bunu ruhunuzda hissettiğinizde onun söylediği yolda gidersiniz.
Ben de şöyle dedim, "Tamam, artık bunu yapmayacağım."
Küçük, sakin bir ses, "Ben Tanrı'yım." dedi.
"Ne zaman biteceğini ben söylerim. Sen söyleyemezsin."
Kalkıp pencereden dışarı baktım. Köşede bir kuyruk vardı.
Tabernacle'a, House of Blues'a girmek için soğukta bekliyorlardı.
Oyun başladı, sahneye çıktım. İçerisi ana baba günüydü.
Her espri, her replik gereken tepkiyi alıyordu.
Seyirci oyuna bayılıyordu. Koltuklarında sarsılarak gülüyorlardı.
Oyunun sonunda selam vermek için çıktım. Ayakta alkışlandık.
Odadaki ses nedeniyle kirişlerin tozu
resmen etrafa saçılıyordu.
O an hayatım değişti. O an değişti.
Yerel bir organizatör arayıp dedi ki
"Gelecek hafta seni Fox Theatre'a alalım."
4.500 kişilik bir tiyatro. Üç dört oyun sahneledik. Biletler tükendi.
Bu hiç hazır olmadığım bir şeyin başlangıcıydı
çünkü hayatımda bir sürü sorun vardı.
İnsanlar bana asla olamayacağım şeyleri söylüyordu.
Hiç kimse ne olabileceğimi söylemiyordu.
Şimdi birdenbire ilk kez başarılı oluyordum.
TYLER PERRY'DEN I KNOW I'VE BEEN CHANGED GOSPEL MÜZİKAL
Her zamankinden büyük ve güzeldi.
Yeni set, ışık ve ses.
Çok şatafatlıydı.
Buradan yeni bir oyuna gidiyorum,
I Can Do Bad All By Myself.
Peki bu oyunda var mısın?
Evet, varım.
Madea adlı 68 yaşında bir kadını oynuyorum.
68 yaşında bir kadın mı?
Madea karakterini küçük bir şey yapacaktım.
Beş dakika sahneye çıkacak, seyirciyi güldürecek ve sahneden inecekti.
Sana borcum yok!
I Know I've Been Changed'deki Joe Baba ile başladı.
Sonra Madea karakterine geçti.
İlk durağımız Chicago'daydı.
Oyunda Madea ve başka bir sanatçı olacaktı.
Chicago'da bir sürü bilet satıldı
ama oyuncu gelmedi.
Bir sürü insan onu izlemeye geldi ama o yoktu.
Gerçekten korkutucuydu.
Madea'yı ve diğer karakteri oynamalıydım.
Ama seyirci, "Şaka mı yapıyorsun?" şeklindeydi.
Biri bana neler olduğunu anlatsın.
Ona baktım. "Sanki Super Bowl'u kaybettik." dedim.
Sabrınız için minnettarım
çünkü bunun zor olduğunu biliyorum.
Zordu, biliyorum.
Hepimiz için zordu.
O başarıdan sonra yine bir başarısızlık yaşanmıştı.
Sana ait bir döneme adım attığında etrafında olanlar önemli olmaz.
Ne veya kim olduğu önemli değildir.
Kimse seni durduramaz. Senin olanı mutlaka alırsın.
Sıkı çalışmışsındır.
Bunu hiç kimse yapmadığı için onu senden alamaz.
Her sabah Tanrı'ya bunun teşekkür ediyorum.
Sabah erkenden beni aradı.
"Kalk." dedi.
"Tamam." dedim.
"Bunu düzelteceğiz."
Senaryo üzerinde çalıştı.
Buluşup prova yaptık. Müzik üzerinde çalıştık.
O çarşamba gecesi...
Oyun salı sahnelendi.
O çarşamba gecesi Madea olarak çıktı ve insanları güldürdü.
Alo?
N'aber kız?
Ertesi gece yine çalıştık. Ertesi gün seyirci daha çok güldü.
Bugün nasıl görünüyorum?
-Çok hoşsunuz Bayan Mabel. -Çok teşekkür ederim!
Hafta sonuna geldiğimizde
tiyatro doluydu ve herkes dip dibeydi.
Oyunu tamamen elden geçirmişti.
Madea yıldız olmuştu.
Bayıldık.
Madea harika.
Hiç şüphesiz Madea. Şüphesiz.
Bayıldım.
Bayıldım. Çok sevdim.
10 milyar kez daha izleyeceğiz.
Madea, size sizi anlatan çok şatafatlı bir karakter.
Sizi size anlatır, deli gibi içer, söverdi.
Sonra da sizi uyuturdu.
Güneyli bir terim. "Mother Dear"dan geliyor.
Afrikalı Amerikalı toplumunun özellikle Güney'de
anaerkil olduğunu belirtmek önemli.
Ailelerimizi anneler yönetir.
Bu dünyada istediğiniz kişi olabilirsiniz.
Kadın bileşeni olmayan bir Kara Panter Partisi olmaz.
Güneyli ve siyahi olan herkes Madea'yı bilir.
Bu kesin.
Teyzeniz, anneniz, büyükanneniz veya kardeşiniz olabilir.
İncil'in ilkelerini uzaktan bilen birini tanırsınız.
Onu hiç okumamış olabilir
ama şu kesindir, "İsa 'Kuzenine iyi davran' der."
"İsa asla..." falan deme. Ne dedim?
Sana dokunma demedim mi?
Benim için bu harika.
Bağımlılıkla uğraşan bir kuzenin vardır.
Kuzenin bir teyzenin yanına taşınır.
O kuzenler liseden sonra okumaz
ve bağımsız yetişkinler olur
çünkü o teyze onları evine almıştır.
Güneş doğunca gel.
-Gecenin bir yarısı gelme. -Madea, lütfen!
Buraya gel.
Kapıdaki kim?
-Bıktım artık. -Kapa çeneni Joe. Ben hallederim.
Oyun başarılı olmaya başladı.
Şehirden şehre yolculuk ediyordum.
Neredeyse tamamı siyahilerden oluşan seyirci
salonları doldurdu.
Çok geçmeden yılda 300 oyun oynuyordu. Haftada 30.000 kişinin karşısında.
Oyunları, Güney'in "Chitlin' Circuit"ında
turneye çıktı ve stadyumları doldurdu.
Gospel tiyatrosunda ve Chitlin' Circuit'ta
zengin bir gelenek vardır.
Bir tür siyahi tiyatrosu ve performansı tarihi.
Turne muhteşemdi.
Josephine Baker, Billie Holiday ve Ella Fitzgerald,
beyazların işletmelerinde sahne alamayan sanatçılar vardı.
Böylece kızarmış tavuk ve domuz yapan
kulüplerde çıkarlardı.
Ülkeyi geziyorlardı. Siyahiler arasında öyle ünlü oldular ki
hayatlarını idame ettirebiliyor, güzel yaşayabiliyorlardı.
Chitlin' Circuit'ı hayal edin.
Bana kalırsa onun ruhu müthiş gerçek bir şey.
Bu dâhice bir hareket.
O devlerden bayrağı devraldı.
O, devlerden bayrağı devralan bir dev oldu.
Bir kez daha yapabilir misiniz? Evet, aynen.
Evet, bir kez daha!
1998'den 2004'e dek turnedeydim.
Yılda 300 küsur oyun oynuyordum.
Sosyal medyanın çıkmasından önce ülkeyi köşe bucak geziyordum.
Oyunun sonunda seyirciye,
"İnternet siteme e-postanızla kaydolun."
"Neyine? WWW neyine?" diyorlardı.
Sitemi takip eden birkaç milyon kişi vardı.
Bir e-posta atarak salonları doldurabiliyordum.
Tüm ülkede. Reklam bile yapmadan.
Perry kendi projelerine
finansal destek bulup
işlerin kötü gitmesi riskini almaya başladı.
Birbirimize destek olma
ve birbirimizi yükseltme gücümüz olduğunu anlamak çok güzeldi
çünkü ortama girdiğimde
kimse toplum olarak hepimize
zarar veren şeylerden bahsetmiyordu.
Mesela taciz, tecavüz, bu seviyedeki uyuşturucu bağımlılığı.
Bunları sizi güldürecek,
kahkahalar attırıp çok rahatlatacak bir formatta aktardım.
Gösterinin sonunda 20 dakika kadar
bize zarar veren şeylerden
ve yardımlaşmadan söz ediyordum.
Şimdi ne yapacağım?
Kalk, hayatına devam et.
Birazcık oturup bunalıma girmek,
ağlamak falan normal ama çok uzun sürmesin.
Kalk, hayatına devam et.
Bir Tyler Perry oyunuyla geleneksel tiyatro
veya Broadway oyunu arasındaki en büyük fark
farklı kitlelere hitap etmeleridir.
Annemi Broadway oyunlarına götürürdüm,
hep çok sevinirdi.
Bir gün bana şöyle dedi, "Broadway oyunlarını seviyorum
"ama Tyler Perry oyunlarına gitmeyi daha çok seviyorum."
Ona sebebini sordum.
"Orada kendimi güvende hissediyorum." dedi.
Tyler Perry, seni seviyoruz. Seni seviyoruz.
-Bayılıyorlar. -Madea'yı seviyoruz.
Bazıları Madea'yı, şişman kostümünün
ve siyahi erkek oyuncuları iğdiş eden
drag performansının devamı olarak görüyordu.
Harika.
Sherman'ın eve torun getirmesini iple çekiyorum.
Bunu Eddie Murphy ve Martin Lawrence da yapar.
Ama bu daha nüanslı ve karmaşık bir şey.
Dalga geçmiyor.
Saygı duyarak somutlaştırıyor.
Madea?
Drag kostümü giymeyen, yapımcı ve yönetmen olarak
Tyler Perry, markasının merkezinde durur.
Madea da hemen yanındadır.
Bu karakterin etkisi tüm işlerinde
ve halkla iletişiminde görülür.
Hem hayranlar hem eleştirmenler için
insanları ona çeken,
Tyler Perry'yi sevdiren şeyin
önemli bir bölümü Madea'dır.
Madea da her şeyin merkezinde olmalı.
Madea önemli.
Madea, Tyler Perry markasının büyük bir kısmı.
New Orleans, işte Bay Tyler Perry.
Tyler Perry de dünyasının merkezinde.
O güneş, ay
tüm evren, Tanrı'nın ta kendisi.
Baba, Oğul ve Kutsal Ruh.
İşi bakımından kendisi bu.
DR. SAMANTHA N. SHEPPARD CORNELL ÜNİVERSİTESİ
Bu yüzden asıl mesele kendisi.
Bunu söylerken
bunu doğru anlamamızı istiyorum.
Evet, kadınlara dair temsil politikaları sorunlu.
Ama işin aslını biraz incelersek
mesele Tyler Perry mi, yoksa patriyarka mı görürüz.
Mesele siyahi patriyarkası.
Toksik, siyahi patriyarkası.
Mesele maskulenlik.
Mesele siyahi erkeklerin
siyahi kadınların deneyimlerini yakından görmelerine rağmen
hiçbir zaman anlamamış olmaları.
Hatta dikkatli olmalıyız.
Siyahi kadınların deneyimlerine, travmalarına
çok yakınsınız, yine de göremiyorsunuz.
Yine de anlamıyorsunuz.
Bir karakteri oynayan bir adam o
ama bu adam o kadını ve onun gibi kadınları çok iyi anlıyor.
Bir erkek olarak birçok kadının hislerini doğruluyor.
Siyahi kadın unsuru toplumumuzun kültürel sesinin önemli bir parçasıdır
çünkü toplumumuzdaki liderliği en doğru şekilde temsil eder.
Siyahi kadın elbisesine siyahi erkeği sokalım
ve kurban hâline getirilen
siyahi kadın bedenini güçlendirmek için
ona nihai kurtarıcı olma yeteneğini verelim.
Tüm bunlar soyutlama.
Bunların hiçbiri insanlıkla ilgili değil.
YAZAR / SANATÇI
Hiçbiri birbirimize bakmakla ilgili değil.
Çılgın veya kızgın bir siyahi kadının
günlüğü değil aslında.
Bir kuklanın günlüğü.
Sadece neysem onu anlatabilirim.
Şair sayılırım. Şairsem
kendi bakış açımı yansıtmakla sorumluyum.
Beni buralara getiren insanlara ve benden sonra geleceklere.
...büyükannemin, annemin
halalarımın, güneydeki ailemin
bunu niye sevdiğini anlamak lazım.
Utanmadan seyredemiyorum...
Bence son filmi çizgiyi aştı.
Kadın düşmanlığı eğilimleri görüyorum.
Yapımlarında neyi çözmek istiyor, bilmiyorum.
Muhtemelen onu terapide çözmeli.
BİLETLİ GİRİŞİ
Hayatım boyunca gördüğüm şovmenler, sanatçılar
hep acı dolu,
istismar dolu geçmişlerden gelmişti.
Jamie Foxx elbisesini çıkardı
ama Tyler Perry milyarder oldu, hâlâ elbisesini giymeyi seviyor.
Nasıl olur da Siyahilerin Hayatı Önemlidir hareketi
bir başka siyahi adamın para kazanmak için
kadın elbisesi giymesini protesto etmez?
SMASHVILLE - TYLER PERRY'NİN MADEA'S FAREWELL OYUNU
TYLER PERRY GİBİ TRANSLAR CEHENNEMDE YANIN
Git kötü insanlara yaran.
İncil'in mesajını yay, dedi.
İncil'in mesajını yay, günahı lanetle ve tövbe et.
İsa Mesih...
Kendi davulunu çalmayı öğrenmişsin,
o müzikle dans ediyorsun ve işe yarıyor.
Umurunda değil sanki.
-Değil. -Nasıl yapıyorsun bunu?
Nina Simone'un bir sözü var.
"Herkese istediğini vermeye çalışırsan
"her şeyini tüketirsin."
Annem bana kendim olmanın, siyahiliğimin değerini öğretti.
Derdi ki "Kimse sana kim olduğunu söyleyemez.
"Kimsin, nereden geldin, biliyorsun."
Yaşadıklarını, çektiklerini izledim.
Gördüklerimi anlatıyorum.
Bu yüzden başarılı oluyor.
İnsanlar o öykülerde kendilerini buluyor.
Eleştirmenler, "Anlamıyorum...
"Hiç anlamadım." dese de.
Umurumda değil. Kendimizi anlatıyorum.
Bu yüzden her hafta milyonlar izliyor.
Bu yüzden geliyorlar, filmleri bir numara yapıyorlar.
Bizi anlatıyorum, bize dokunuyorum.
Anlatabildim mi?
HOŞ GELDİNİZ
Teşekkürler Tyler Perry.
Rica ederim Kenya Barris. Tam ada mı geçtik?
Özel bir an olduğunu düşündüm.
Evet.
2003'te ofisimde bir yığın kaset buldum.
Bir de not vardı, "Tyler Perry'nin işlerini takdim etmek isterim.
"Film çekmekle ilgileniyor."
Şöyle düşündüm...
Ev sineması bölümümüzü aradım.
"Tyler Perry'yi duydunuz mu?" dedim.
"Tonlarca video yapmış galiba."
"Hiç duymadık." dediler.
Dedim ki "Bir soruştursanız,
"bakalım sektörde tanıyan var mı?
"Bu kadar kazanan birini nasıl fark etmedik?"
Telefon geldi. Kimse adını duymamış.
Bu sırada, ara ara katıldığım bir çeşitlilik komitesi vardı.
Onlar için hangi filmlerin veya kimlerin ilgi çekici olduğunu
konuşurduk.
Toplantının başında, "Tyler Perry'yi duyan var mı?" dedim.
Odadaki tüm siyahiler elini kaldırdı.
Hiçbir beyaz kaldırmadı.
Bir şeyler olduğu belli oldu.
Lionsgate'ten bahsettin.
Orada açık fikirli, sana karşı açık biri var mıydı?
Evet, Mike Paseornek.
Doğrudan "Seninle bunu yapmalıyız." dedi.
Charles'a "Tyler'la buluşalım." dedim.
LA'deydim. İlk filmimi çektim.
Yeni çektim. Çok heyecanlıyım.
Görmenizi iple çekiyorum.
Deli Bir Siyah Kadının Günlüğü filmi.
Muhteşem olacak...
Deli Bir Siyah Kadının Günlüğü 2005'te çıktığında
eleştirmenler onu hiç tanımıyordu.
-Sen kimsin? -Asıl sen kimsin?
Sinemalarda oynayan gelişigüzel bir filmdi bu.
Televizyonda reklamı yapılmamıştı.
Tanıtım amacıyla onlara gönderilmemişti.
Bu filmden haberleri yoktu.
"Peki, bugün var yarın yok." dediler.
"Her salonda birkaç yüz dolar kazanır ve kaybolur gider."
Ama gişeyi gördüklerinde...
Filmin çok daha önemli olduğunu, çok fazla seyircisi olduğunu anladılar.
Tyler, Lionsgate'e geldiğinde
âdeta bahçeye bir roket indiğinden kimsenin haberi yoktu.
Ama şunu iyi biliyorlardı...
İyi izlenim bırakmıştı.
Deli Bir Siyah Kadının Günlüğü'nün
25 Mart 2005'te ABD'nin bir numaralı filmi olması,
25 Mart 2022'de ise Madea'nın Muhteşem Dönüşü'nün
internette en çok izlenen film olması inanılmaz.
Hey! Bu anne bomba gibi.
17 yıl sonra yine bir numara.
İnsanlar hâlâ ilk hafta sonundan akın ediyor.
Brown, sen de o sırada bagajı kapat.
Seyirciyle ilişkisinden kaynaklanıyor.
Dur Madea!
Roger Ebert, ilk filmine dair sert bir eleştiri yazdı.
O film çıktıktan sonra
ne kadar yanıldığına dair daha önce hiç almadığı kadar
mesaj ve e-posta aldı.
İnsanlar tepki gösterdi.
O da "Bir yazı daha yazacağım." dedi.
Tyler'la ilgili
en muhteşem şeylerden biri her kuralı yıkması.
Bir stüdyo yöneticisiyle ilk konuşmasında şöyle demişler,
"Siyahiler sinemaya gitmez."
Tyler söz konusu olduğunda hep yanıldılar.
Sanırım Hollywood gibi bir canavar kendini korumak zorunda.
Bunu yapmanın bir yolu da eleştirel olmak.
Sorun şu, Tyler başarılı olmaya devam etti.
İlk filmi gişeyi yıktı geçti, eleştirmenler şaşkına döndü
ama filmin yıldızı şaşırmadı.
Ona göre Hollywood filme akın eden seyircileri
görmezden geliyor.
Uzun bir yolculuktu.
-Çok hızlı olmadı mı? -Evet, evet.
Perry filmi yaklaşık beş milyon dolara yaptı.
Film gişede on katını kazandı.
Perry bu noktaya Hollywood'un kurallarına uymayarak geldi.
Projelerinde kreatif kontrol talep etti.
İlk cuma, vizyona girdiği gün, sinemalarda bir numara olduk.
Arabayı kenara çekmem gerekti.
Mart 2004'te Tyler bana Günlük'ün senaryosunu verdi.
Yazın çekime başladık.
Ertesi şubat, film vizyona girdi, bir numaraya oturdu.
Tüm şehir filmin
gişede zirveye oturmasını konuşuyordu.
Beklenmedik bir şeydi.
TYLER'IN BASIN DANIŞMANI
Film sektöründe "izleme" denilen bir şey vardır.
Bir sürü veri ve araştırma yardımıyla
o hafta sonunun gişesini tahmin ederler.
Çok yanlış hesapladılar.
Ne olduğunu hiç anlamadılar.
Herkes şaşırdı. Bence şahaneydi, harikaydı.
BAŞARI GÜNLÜĞÜ
Büyük stüdyolar dinliyor
ve bu yazarın başarı günlüğünden notlar alıyor.
Deli Bir Siyah Kadının Günlüğü'nün
gişe başarısından sonra Tyler Perry'nin kim olduğunu
öğrenme yarışı başladı.
İzleyiciyi filmine nasıl getirdiğini de.
Duyulmamış, önemsiz görünen bir filmdi.
Ama insanlar onu tanıyordu ve bu önemliydi.
Normal mekânlarda görünen biri değildi.
Tyler Perry nasıl algılandı? Kesinlikle bir yabancıydı.
İnsanların onun ekonomik değerini tamamen anladığını ve benimsediğini sanmıyorum.
Belli insanlar anladı.
Bam teline dokundu bence.
Normal medyanın hiç anlayamayacağı
derin bir anlayışa imkân verdi.
Yeterli hizmeti almayan, bazen hiç hizmet almayan
bir kitleye sesleniyorsunuz. Özellikle de tiyatro konusunda.
Ana akım medyanın o tiyatrolarda ne olduğunu
anlaması çok zordur.
Hele de bir siyahi kilisesinde büyümemişseniz.
Hizmet görmeyen mahallelerde büyümediyseniz
orada ne olduğunu anlamazsınız.
Artık ahretliği hâline gelmiş olan
o seyirciye ulaşma kabiliyeti,
o seyirciye seslenerek şunu demesi...
"Sizi duyuyorum, görüyorum, hissediyorum, tanıyorum.
"İzin verin öykülerinizi yücelteyim."
Bunu şimdiye dek en iyi yapanlardan biriydi.
Beyazların unuttuğu bir şey var. Bize dair bir sektör
geçmişte de vardı, şimdi de var.
İnsanlar eğlence istiyor. Gelip izlemek istiyorlar.
O insanları görmezden geldiler ama o bunu yapmadı
çünkü on dolarlık bir sürü bilet çok para yapar.
Merhaba.
Tyler Perry büyük beklentileri karşılıyor.
Perry'nin şaşırtıcı hiti Deli Bir Siyah Kadının Günlüğü'nün
devamı niteliğindeki Madea'nın Aile Bağları
30 milyonu aşarak gişeyi salladı.
Film hafta sonunda 30,25 milyon dolar kazandı.
...hafta sonu gişede zirveye tutundu.
Her sanatçı kendi sanatsal yolunu izleyebilmelidir
ama bugün olan biten birçok şey resmen soytarılık.
Tyler Perry'den bahsediyoruz artık.
Hayır. Yok, yani...
Siyahi Amerika'nın görmek istediği bu muydu?
Cüzdanına göre oy veriyorsun.
Aptal kutusunun önünde harcadığın zamana göre oy veriyorsun.
Adamın kitlesi devasa ve Tyler çok akıllı.
YÖNETMEN / YAPIMCI
Kilise otobüsleri tıklım tıklım yolcu taşıyor.
Kendine jet aldı.
Jet alabilirsin, paran var.
Bana göre görüntü sıkıntılı.
Bir yönetmen ve bir Afrikalı Amerikalı olarak
hayal kırıklığı mı yaşıyorsun?
Bence Tyler Perry
yaratıcılık piyasasına siyahileri kurtarmak için gelmedi.
Öyle olsaydı bence...
Tamamen silahlanmış hâlde girerdi.
Öyle yapmadı.
Kanıtım yok.
Ama bu kanıt olmadığını veya haklı olduğumu göstermez.
Sadece bu yaratıcı piyasaya
silahlanmış ve bilgilenmiş hâlde geldiğine dair kanıt görmediğimi gösterir.
Siyahilere ve beyaz olmayanlara
değerli ve asil bir şey vermek niyetiyle girmedi.
Buna inanmıyorum.
Kendi toplumundan gelen eleştiri daha acı verici oluyor.
Ama onu
bulunduğu noktaya getiren de o toplum.
Tüm toplum değil. Az sayıda insan.
ANDY NORMAN TYLER PERRY STÜDYOLARI
Ama onları da seviyoruz.
Bu başarının en zor kısmı Hollywood'la mücadele değildi.
Siyahi insanlardı.
Tyler Perry'yle ilgili her şeyi küçümseyen bazı siyahiler var.
Geçmişe veya siyahiler olarak
birbirimize, başarılı olanlara
yaptıklarımıza baktığımda çok ilginç şeyler görüyorum.
Amos 'N' Andy televizyondaki ilk Afrikalı Amerikalılardı.
NAACP onları boykot etti. Gelmiş geçmiş ilk televizyon boykotu.
Program 1953'te yayından kaldırıldı.
1960'ların sonuna kadar TV'de başka siyahi kadro olmadı.
NAACP, The Color People'ı boykot etti.
Siyahileri yansıtma tarzları yüzünden.
Yazan da siyahi bir kadın olan Alice Walker'dı.
Oscar'lar sırasında dışarıda boykot vardı.
Langston Hughes, Zora Neale Hurston'a "Yeni bir tür siyahi." dedi
çünkü Güneyli şivesiyle konuşup yazıyordu.
Yani bunları çok önceden öğrendim.
Sorun değil, durum bu işte.
Niyetin ne kadar iyi olursa olsun,
yaptığın iş ne kadar insanı umutsuzluk ve üzüntüden kurtarırsa kurtarsın
bazı eleştirmenler için tek önemli olan
onların sanat anlatışlarına uyması.
Sırf bazı eleştirmenler bunu sanat olarak görmüyor diye
ne olduğumu, kim olduğumu, ne yapmak istediğimi, nasıl yaptığımı
değiştirmem, değiştiremem.
Seyirci orada.
Herkesin görmezden gelip
"Siz bize uyun." dediği insanlara kulak verdi.
"Hayır, sizinle buradayım." dedi.
"Aile buluşmalarımızda güldüğümüz
"şeylere güleceğiz.
"Neşeli bulduğumuz şeylerle halkın karşına çıkacağız."
Beyaz komedisine baktığınızda...
En saçma şeyleri yapmaya hakları vardır.
"İrlandalıları kötü gösterdin." diyen olmaz.
"İskoçları kötü gösteriyorsun..."
"Britanyalıları kötü..."
Mel Brooks kültürünü nasıl gösterdiğini değil,
nasıl komik olacağını düşündü.
Sahibi olduğu veya kontrol edebildiği anekdotal şeyleri
kullanma izni vardı.
Bay Perry de aynısını yaptı.
Dâhiyane bir şekilde.
Durun, bekleyin biraz
İşim bitti sandınız
O Aston Martin'i aldığımda Kiraladığımı sandınız
Herkese hava attım Ispanak yemiş Temel Reis gibi
Double M, evet, işte takımım Rozay kaptan, ben yardımcıyım
Bir milyon nakdi sayıp Meteliksizim diyen biriyim
O Lambo yeni arabam Ghost'um gibi değil sürüşü
Şehrimde dolaşıyorum Keyfim kıyak
Çünkü ölmemi istiyorlar Ve eve dönmem lazım
Bayıldım.
Günaydın millet.
Tyler kadar başarılı giden kimseyi görmedim.
En büyük yönetmenlere, oyunculara bakalım.
Hiçbirinin, seyircilerin her seferinde
gelip izlediği bir 19-20 filmi yok.
Tarihe geçecek bir şey.
Tyler öyle bir kitle oluşturdu ki bir düğmeye basıyorsunuz
ve çıkıp geliyorlar, ona herkese karşı avantaj sağlıyorlar.
Onun yaptığı ve diğerlerinin yapmadığı şey şu,
aynı şeyi sinemaya da TV'ye de soktu ve kontrol etti.
Eğlence sektöründe değerli olan, bir şeye
sahip olmaktır.
Sahip olunan şey de sana haklar veren kâğıt parçalarıdır.
Tyler tüm o haklara sahip olmak istedi. Elinde kozu yokken bile.
Sahip olmak, başından beri
Tyler için yaratıcılıktan sonra en önemli şeydi
çünkü ona yapmak istediği şeyin kontrolünü veriyordu.
MARK ITKIN ESKİ MENAJER, WME
Sahipliği vermek bir seçenek değil.
Ben yazdıysam, yapımcılığını yapıp çok çalıştıysam senin olamaz.
Jay-Z'nin bir şarkısında diyor ki
"Sizler orada avans alıyorsunuz ama biz burada şansımızı deniyoruz."
Bu beni etkiledi çünkü hiçbir zaman
birinin bana bir çek verip "Al, halkın için bir şeyler yap."
demesini bekleyecek bir insan olmadım.
Ayrıntılara girmeyeceğiz
ama anlattığı öykülerin sorgulandığı çok fazla zaman oldu.
Nasıl anlattığının da.
"Bakın, piyasama ulaşmama izin verin.
"Piyasamı biliyorum. Bana anlatmayın." diyordu.
Ona bir tür not veya eleştiri getiriyorlardı.
Gerçekten anladığını sonra fark ettiler.
Yoldan çekildiler.
Gerçek bu.
Sahiplik istemeyenlere öfkeli değilim.
O sorumluluğu almak istemeyebilirler.
Çok çalışmak gerekiyor. Sahip sensen kıçını yırtacaksın.
Benden fazla çalışan kimse yoktur.
Kimse benden çok çalışamaz.
James Brown bile bunu kabul ederdi.
Bazı Hollywood yöneticilerine
ilk TV programının tanıtımını yaptığına dair şeyler duymuştum.
Ona bazı notlar vermek istediler. "Birkaç bölüm satın alırız."
"Ne?" dedi. "Ben böyle çalışmıyorum."
Onların bundan hoşlanmaması Tyler'ın canını sıktı.
KURUCU, AREU BROS. STÜDYOLARI
Bence şöyle düşündü, "Bunu kendim nasıl yaparım?"
Tyler da yapacağını yaptı, tüm modeli tamamen değiştirdi.
TV programı satmanın yeni bir yolunu yarattı.
İş şöyle yürüyordu, pilot bölüm çekiyordunuz.
Bölüm tutarsa gelecek sezon 12 ila 20 bölüm çekiyordunuz.
O da tutarsa bir 20 daha.
Herkes sendikasyon için 100'e ulaşmak istiyordu.
O zaman uzun vadeli para ve diğer imkânlar vardı.
TV'ye çok yüklendi.
Orijinal dizisi çığır açıcıydı.
10-90 formülüne uygun yaptı.
On bölüm çekip ödüyoruz.
Belli bir pazar payına ulaşırsa kanal 90 bölüm daha alıyor.
Bu da seni hemen sendikasyona sokuyor.
Harika bir iş modeli.
Ona has bir şeydi ve dâhiyaneydi.
Geleneksel stüdyolar asla böyle bir işe girmezlerdi.
Sendikasyon işinde riske girmeyi göze alacak
küçük bir operasyon lazımdı ve en önemlisi de
bu Tyler'a istediği yapabilmesi için yaratıcı özgürlük verecekti.
Diğer dâhiyane tarafı, sahibi Tyler'dı.
Böylece büyüdü.
Hiç yapılmamış bir şey daha vardı.
Tyler Perry'yle çalışmanın güzelliği budur.
Tyler bu on bölüme kendi parasını da yatırmaya niyetliydi.
TBS için on bölümü hazırlıyorum. En azından ilk on.
Yani sadece yaratıcı kontrolü almakla kalmadı.
İş tutarsa finansal kontrol de onda olacaktı.
Bu yüzden cüzdanını çıkarıp kendi parasını koydu.
Atlanta'da House of Payne'in on bölümünü çektiğim zamandı.
Anlaşmaya göre iki hafta içinde
on bölümü test edecektik.
Sonraki adıma karar verecektik.
Tyler Perry riski sever. Bir deneyelim bakalım, der.
Bölümler yayınlandı.
Çok başarılı oldu.
Reytingler öncekinden de yüksekti, şaşkına döndüler.
"Peki, ne yapacaksın?" dediler.
"Biri geldi, 17 teklif etti. 17 daha.
"Biri 26 istedi."
"100 bölüm istiyorum, sendikasyona gireceğim." dedim.
Mark, TBS'e gitti, "90 bölüm alırız." dediler.
10-90 modeli böyle ortaya çıktı.
İlk kez yapıldığı zaman buydu.
Kendi cebinden çektiği 10 bölümlük bir pilot.
O sırada muhtemelen tüm parasını koyuyordu.
Ama kendisine yatırım yapıyordu,
insanlara, izleyicilere yatırım yapıyordu.
Bunu anlayarak "Her şeyimle varım." diyordu.
Tyler, TV'de kendi üstüne bahis oynadı ve tam on ikiden vurdu.
"Belki birkaç bölüm tutturur." diyorlardı
ama kabloludaki gelmiş geçmiş en başarılı dizilerden biri oldu.
Tabii ilk 100'den fazlasını istediler.
Tyler o zaman Meet the Browns'la geldi.
Çok kıskandığımı hatırlıyorum
çünkü o zaman BET'nin CEO'suydum.
DEBRA L. LEE ESKİ CEO, BET
Birden Turner'da Tyler Perry'nin iki dizisi oldu.
İkisi de çok tuttu.
OWN'da beni kurtardı. Cidden kurtardı.
Gönüllü oldu, "Size bir dizi yazarım, çok tutar." dedi.
Have and Have Nots uzun zamandır yayında ve reytingleri çok iyi.
Geçen ona "As The World Turns gibi." dedim.
Tyler, "Yardım edeyim." demeseydi
Will Packer, Ava DuVernay
ve Greenleaf olmayabilirdi.
Onunla uzun süre önce anlaşmaya çalıştık.
Başlarda, OWN'a gitmeden önce.
Viacom anlaşması muhtemelen
olacağını konuşmamızdan 12 yıl sonraydı.
Viacom'daki bazı kişiler kariyerinin söneceğini düşündü.
Öyle olmadı.
Yeni fikirlerle gelmeye devam etti.
Bu şirketlere giderken ne götürmem gerektiğini bilirim.
Şu an yaptığım işin zirvesinde olan bir kişi olarak
buraya ulaşırken gördüğüm
iyi, kötü ve çirkin her şeye minnettarım.
İyi günler, nasılsın?
DJ Khaled gelmiş!
Bir tane daha alalım, geniş açı. Myles ne kadar sürer? Destek.
Bence siyahiler genel olarak hafife alınıyor.
SERBEST EDİTÖR, OPRAH DAILY
Örneğin Tyler Perry hit üstüne hit yapıyor
ama Hollywood'da pek saygı görmüyor.
Herkesin saygı gösterdiği bir şey varsa o da paradır.
İnsanlar Tyler Perry Stüdyoları'nı görünce
bence ilk kez durup "Perry ne yapıyordu?" dediler.
Adını biliyorlardı, bazı işlerini görmüşlerdi belki
ama Tyler Perry Stüdyoları'na bakınca
Tyler Perry'nin yeteneğini ve gücünü inkâr edemediler.
İşte budur dediğim birçok stüdyom oldu.
İlk bina Hoke Caddesi'ndeydi.
300, 350 metrekare bile değildi sanırım.
"Burası film stüdyom olacak." demiştim.
Deli Bir Siyah Kadının Günlüğü'nü çekmeyi konuşuyorduk.
Yapımcılar geldi. "Yeterli yer yok.
"Bu binada çekemeyiz." dediler.
"Nasıl yani?" dedim.
Çünkü hiç film çekmemiştim.
Krog Caddesi'nde daha büyük bir yer aldım.
Orada da yeterli park yeri yoktu.
Komşular her gün şikâyet ediyordu.
Ben de zorla
"Burası doğru yer. Burası olacak.
"Budur." demeye çalışıyordum.
Çünkü sadece tek başıma karşılayabileceğim şeyler
yapmak istiyordum.
Ama bazen, üst seviyelere çıktığınızda,
bulunduğunuzu sandığınız nokta için değil,
varacağınız nokta için ödeme yaparsınız.
O mesaj gün gibi açıktı.
Hata yapamayacak kadar büyüksün.
Orayı bırakıp Greenbriar'a geçtik.
O geceyi unutamam çünkü avukatım şöyle dedi,
"Krog'da sıkıntı yaşadığını biliyorum.
"Lütfen Greebriar'daki yere bir bak."
Kapının önünde durdum. Dua ediyordum.
Kapılara baktım. Kapılara İncil'den alıntılar asılmıştı.
En sevdiğimse Mezmurlar 91'di.
"Bu bir işaret, daha ne olsun?" dedim.
Hayatım boyunca inşaat işlerinden anladım.
Talaş içinde büyüdüm. Bu binayı inşa edip sahibi olabilirsem,
ışıkları, mikrofonu, kameraları içine doldurursam,
hepsini bir araya getirip bu ürünü ortaya çıkarabilirsem,
bu işin altından kalkarsam şu an kâr etmesem de
hepsi bir araya geldiğinde
muazzam değerli bir şey olacaktı.
Şu anki durumumuz ortada.
Atlanta'nın film ve eğlence camiasının herkesin ilerisinde
olduğuna inandı.
4 Ocak 2010'da yemin ettiğimde...
ESKİ BELEDİYE BAŞKANI
...Atlanta ve Georgia'nın film ve eğlence sektörü
350 milyon dolarlık bir sektördü.
7.000 ila 9.000 kişi çalışıyordu.
2 Ocak 2018'de ayrıldığımda
9,5 milyar dolara ulaşmıştı
ve 34.000'den fazla kişi çalışıyordu.
Tüm bu enerjinin merkezinde
Tyler Perry ve stüdyosu vardı.
Üstünde şeftali logosu olan bir film gördüğümüzde
Tyler'a şapka çıkarıyoruz.
Tyler Perry Stüdyoları'nın büyük açılışına
bu koca adamı bile etkileyen birçok yıldız katıldı.
Sidney Poitier geldi, çok heyecanlıyım.
Cicely Tyson ve Oprah da yolda.
Hepsini ağırlamak çok heyecan verici... Ruby Dee? Yok artık.
Hank Aaron. Bu yolu açan insanlar.
Kararlı, sağlam biri. Kaypak değil.
Sahici olduğu belli oluyor.
Genç bir Afrikalı Amerikalı çok az şeyle New Orleans'tan çıktı.
YURTTAŞ HAKLARI AKTİVİSTİ
Burada, şehirde hayallerini kovaladı.
İnanmak zorundasınız.
Sıfırdan başladı.
Çarpıcı bir Amerikan öyküsü.
Akşamın sonlarındaki sihirli bir anda
Tyler, Oscar'lı efsanevi oyuncuya kendisi eşlik etti.
Sidney Poitier'in
adının verildiği ses stüdyosuna sıra geldiğinde
gözyaşlarını tutamadı. Uzakta havai fişekler patlıyordu.
Beni işaret etti, ben de onu ettim. "Sen." dedi.
"Yok, sen." dedim.
Hanımlar ve beyler,
sırada Sidney Poitier Ses Stüdyosu'nun açılışı var.
O an yanımıza geldi.
Oprah onu tuttu, sarıldılar, Oprah, "Orada ne düşündün?" dedi.
"MGM'deki günlerimi hatırladım." dedi.
"İçeri alınan tek siyahi bendim, bir de ayakkabı boyacısı."
Şimdi bu siyahi adam ve diğer siyahiler bu anı izliyor.
Konuyu ırka getirmemek zor,
çok fazla mağduriyet var,
mücadele etmek zorunda kaldığımız çok şey var.
Onu onurlandırmak ve ona bu anı yaşatmak muhteşemdi.
Tüm bu başarının ortasında
annemin yavaş yavaş ölümüyle uğraşıyordum.
Annem o sırada tekerlekli sandalyedeydi ve göremiyordu.
Ona doğru eğildim.
Ona doğru eğilip "İyi misin?" dedim.
"Evet, her şey çok güzel." dedi.
"Nereden anladın?" dedim.
"Hissettim." dedi.
"Hissettim." Hissedebiliyordu.
Muhteşem, inanılmaz, şahane bir an bu.
Etrafıma baktığımda...
Annem bana bakıyor.
Oğulcuğun bak neler yaptı.
Onun için bu anı görmek,
oğlunun onunla el ele verip tüm zorlukları aştığını görmek
çok güzeldi.
Cidden çok güzeldi. Güzel bir geceydi.
Ondan önce de radyoda Boyz II Men'den "Mama" çalmıştı.
Arabayla bir yere gidiyordu.
Beni aradı, korktum.
Çünkü... Hastalandığında
telefonumu hiç kapatamadım.
7/24 telefon başındaydım.
Hüngür hüngür ağlıyordu.
"Uçağa atlamalıyım." diye düşündüm.
"Ne oldu, ne oldu?" diyordum.
O da bana, "Teşekkürler." diyordu.
"Sana dur demiş olmama rağmen
"başarılı olmasaydın ilaçlarımı karşılayamazdım."
Öldüğünde...
Bunu kafamdan çıkaramadım.
Her şey tatsızdı, her şey eksikti.
Her şey. Ne olursa olsun.
Uzun bir süre...
MAXINE DÜN SON GÖZYAŞINI DÖKTÜ.
...böyle devam etti.
Vefat ettiğinde Tyler oradaydı.
Tüm çocukları oradaydı.
Çok zordu çünkü o benim bebeğimdi.
Benim canımdı.
Odadan çıktım.
İki üç gün ağlamışımdır.
Hayatta tek bir pişmanlığım var. Sadece bir tane.
Ölüm döşeğindeki annem.
Bir şeyler yapmak için Atlanta'ya dönmem gerekti.
Bana baktı.
"Gitmem gerek." dedim. Bir şey demedi.
Gözünü benden hiç ayırmadı.
Şöyle hissettim...
Sonra, "Çok yoruldum. Çok yorgunum." dedi.
"Yok, sorun değil." dedim.
Manevi konulara girdim.
"Yok, Tanrı en iyisini yapar..."
Konuyu değiştirmeye çalıştım.
"Tamam yavrum. Tamam." dedi.
Tek pişmanlığım bu. Keşke orada oturup
söyleyeceklerini dinleseydim.
Onu kaybetmek üzereyken kendimi düşünmeye çalışmasaydım.
Bana söylemek istediği her şeyi söylemesine imkân verseydim.
Evet. Tek pişmanlığım.
Tyler, sana şunu söylemek istiyorum. Tüm bunlar benim için çok değerli,
senin gibi bir oğlum olduğuna çok şükrediyorum.
Çok yeteneklisin, ben de çok şanslıyım.
Birçok çocuk, büyüdükleri zaman ailelerini düşünmüyor.
Benim için tüm bunları yapması muhteşem.
Anne babanıza hayattalarken çiçek verin.
Birçok çiçek aldım.
Ben küçükken bir hikâye anlattı.
Videosu var.
Bir gün şehir dışından geliyorduk.
O sürüyordu.
Yanımızdan bir Jaguar geçti.
"Vay, güzel araba." dedi.
"Vay be, güzel araba." dedim.
"Ne dedin anne?" dedim.
Neden bahsettiğini anlamaya çalışıyordum.
"Şu araba." dedi.
"Nasıl bir araba?" dedim. "Jaguar." dedi.
"Var ya,
"Büyüyünce sana Jaguar alacağım.
"Ev de alacağım." dedi.
"Tamam yavrum. Tamam." dedim.
"Tamam yavrum. Tamam." dedi.
New Orleans'ta bir Anneler Günü'nde sahnedeydim.
Onu sahneye çağırıp o arabanın
anahtarını verdim.
İkimiz için de önemli bir andı.
Ağladı. Her şey çok güzeldi.
Teşekkürler.
Nasıl hissettin?
Çok iyi hissettim.
Doğru olanı yaptığımı anladım.
Ama küçükken, onun tüm çektiklerini gördüğümden
acı çekmemesi için
elimden gelen her şeyi yapmak istedim.
Parası olmasını, o adamı bırakabilmesini sağlamak için.
Tüm arzum buydu.
Ne kadar param olursa olsun
her istediğine sahip olduğundan emin olmama yetmedi.
Öldüğünde içimdeki her şey öldü.
"Şimdi bununla ne yapacağım?" dedim.
Sözleşmelerim ve ayarlanmış şeyler olmasaydı
o 2009 yılı her şeyin sonu olabilirdi
çünkü yataktan çıkıp çalışmam için beni motive edecek
hiçbir şey yoktu.
Aptal gibi aşırı içmeye başladım.
Birkaç yıl böyle geçti.
Mardi Gras'nın tadını çıkarıyorum.
Bir dakika. Bekle.
O olmayınca bayramların anlamı kalmadı.
O olmayınca kimsenin anlamı kalmadı.
Aman'ın doğması ve her şeyi yeniden tanımlaması...
"Tamam, bu ne demek?"
"Noel'in onun için anlamı ne?
"Şükran Günü'nden hemen sonra doğmanın anlamı ne?
"Noel'in, yılbaşının anlamı ne?"
Onun bunlar için heyecan duyması
hayata yeni bir anlam ve amaç kattı.
Öyle mi?
Gelila hamileyken oğlum için dua ettim. "Tanrım, en iyi yönlerimi alsın.
"Kötü yanlarım benimle birlikte toprağa karışsın."
DNA'sında sadece en iyi yönlerim olsun istedim.
Bir gün ona onu sevdiğimi söylüyordum.
Dört, dört buçuk yaşındaydı.
Ona on defa söyledim.
"Niye söyleyip duruyorsun?" dedi.
Çünkü kulağı alışsın istedim.
Babasından bunu duymanın hissiyatını bilsin.
Birinin sevdiğini söylemesi, sarılması,
ve senin özel, güçlü ve kuvvetli olduğunu bilmesi.
-Baban hayatta mı? -Evet.
İlişkiniz nasıl?
Pek konuşmuyoruz ama onunla ilgileniyorum.
Her ihtiyacını karşılıyorum.
Sence seni sevdi mi?
Hayır, bunu hiç hissetmedim.
Bir şeyin eksik olduğunu hissettim
ama ne olduğunu bilmiyordum.
30 yaşına geldiğimde annem dedi ki babam asla oğlu olduğumu düşünmemiş.
-Yani... -Sahi mi?
Bilmediğim bir şey de buydu ve birçok soruna yol açtı.
Sinirlisin. Doktor ne dedi? Haberler kötü mü Brown?
Bir şeyi yok.
Sor ona Cora.
Madea, babam kim?
-Baban bu. -Öğreneceğim.
Dana sana her şeyi anlatır. Dana'yı ara.
-Dana kim? -Evet, Dana kim?
İkisi de salak. Dana'yı tanımıyor musunuz?
Herkes yıllardır, anne babasını bulmak için
Dana'yı kullanıyor.
-Dana. -DNA.
DNA. Dana bu.
Of, ne aptalsın.
DNA testi yaptık. Sonuç belli oldu.
Babam değilmiş.
Bir rahatlama dalgası hissettim.
Rahatlamamın sebebi, hayal ettiğim babanın
çocuğuna bunu yapmayacağını düşünmemdi.
EMMITT PERRY SR.'LA BAŞARISIZ TEMAS ÇABALARININ ARDINDAN
BELGESEL EKİBİ ONUNLA GÖRÜŞMEK İÇİN LOUISIANA'YA GİTTİ.
Birazdan sağa döneceğiz.
Emmitt enişte.
-Emmitt enişte, benim. -Kimsen kimsin be.
Özür dilerim.
Özürmüş. Bas git.
Emmitt enişte.
Yürü!
Git hadi!
Seni ziyarete gelmiştim...
Her hareketini izliyorum. Bas git.
Seni aradım Emmitt enişte. Seni kontrol ettim. Aradım.
Şimdi bas git buradan.
Ben olduğumu biliyor muydun?
-Evet, biliyordum ama sen... -Ben de onu diyorum.
Babayla konuşmaya gelmiştim ya.
Hepsi buydu.
Kötü bir niyetim yoktu.
Böyle olur mu?
Beni duydun mu?
Duydun mu Emmitt enişte?
Emmitt enişte?
Hiç özür diledi mi?
Hayır, dilemedi.
-Dilemedi. -İster miydin?
Artık önemi kaldı mı, bilmiyorum. Cidden bilmiyorum.
Onu 20'lerimin ortasında affedebildim.
Bu da hayatımı değiştirdi.
Bence birçok insan, anne babalarının da
bir öyküsü olduğunu anlamıyor.
Onlar yüzünden başınıza gelen her şey...
Anlamak için hikâyesini öğrenmeniz gerek.
Ben şunu öğrendim. O, kız kardeşi ve erkek kardeşi,
bir beyaz tarafından, Louisiana'daki bir çukurda bulunmuş.
O sırada iki yaşındaymış.
Baksın diye Mae adındaki 14 yaşındaki bir kadına verilmiş.
Babası yatalakmış. Eskiden köle olan çok yaşlı bir adammış.
Kadın bu çocukların uslu durması için dayaktan başka yol bilmiyormuş.
Onları patates çuvalına atıp
ağaca asar ve dövermiş.
O da bununla büyümüş. Bunu bilmiş.
İstismar edilmiş.
Hayatı boyunca istismara uğramış.
Onun kim olduğunu anlamamda bunun çok faydası oldu.
Onu bağışlamamı kolaylaştırdı.
Bunu bağışlamak zor.
Zor ama çok gerekli
çünkü bunu öğrendim ve bu çok doğru.
Affetmezsen, o hisse tutunursan
bu, hayatını değiştirir, seni yanlış yola sokar.
Sana kötülük yapanların onda dokuzu
huzur içinde uyurken sen bunu dert edersin.
Bu, bedeninde cidden hastalık hâline gelebilir
ve seni hasta edebilir.
Bence affedicilik aşırı önemli.
-Ona destek oluyorsun. -Kesinlikle. Tamamen.
Çocukken harika bir baba değildi
ama evi çok iyi geçindirdi. Müthiş bir iş ahlakı vardı.
Bana da iş ahlakını öğretti.
İşe ara verin, odaklanayım.
Onun iş ahlakı...
Nasıl o kadar hızlı çalıştığını hâlâ anlamıyorum.
Hiç ona çalışmadım ama Tyler Perry'nin zorlu olduğunu duyuyorum.
Çekim başlasın.
Oyuncularından çok şey istediğini duyuyorum.
Ama şunu da biliyorum.
Tyler Perry kendisinden istemediği hiçbir şeyi
başkalarından istemez.
Burada şapkanı ters takma.
Çevir. Şaka yapıyorum.
Yapım asistanı olarak başladım.
Onunla ilk işimdeyken henüz hiç film çekmemişti.
Sadece bir şeyler ayarlamıştı.
Hepsini istiyorum.
İki Steadicam verin, antenleri yakın alın.
Çekime hazırım.
Birçok insan anlamadı.
"Enerjiyi yükseltin." dediğimde...
Pardon millet. Durun, çekmeyin.
Oprah konuşmak istiyor.
Dört günde mi çekeceksiniz?
Günde bir bölüm çekiyoruz, evet.
Ne?
Hiç geleneksel değil.
Kimse için.
Başlamaya hazır olmalısın. Boş vakit yok.
Bazen yılda 4.000 sayfalık içerik.
TV için 60, 80, 90 bölüm, iki veya üç uzun metrajlı film.
Bunları da Tyler kendisi yazıyor.
"Nasıl bu kadar hızlı çekiyorsun?" diyorlar.
Sete geldiğimde bir oyuncuyu izlerken
kafamda tüm kurguyu görüyorum.
Kamerayı çalıştırıp her şeyi yapıyorum.
Kamerayı ne kadar yakın istiyorsam oraya koyuyorum.
Işıklar kurulunca başlamaya hazırım.
Sürece güvenmek zorundasın.
Bana yardım eden çok iyi bir ekibim var.
Bravo millet. Bitirdik.
Burada yaptığımızı kimse yapmıyor.
Kimsenin yapamadığını yapıyor.
İlk kez bir filmin yapımının başlangıç süreçlerini gördüğümde
bu kadar vaktin boşa harcanmasını anlamamıştım.
Milyonlarca dolar yanlış, kötü seçimlere gidiyor.
Bu kadar israfla bir ülke doyar.
Orada boş boş takılıp
"Şöyle yapsak..." demek.
Ne "Ya şöyle yapsak"ı?
Ne yapacağını buraya gelmeden çözecektin.
"Ya şöyle"ler yok.
Artık settesin, para yakıyor set.
Para harcanmadan, çek yazılmadan düşün.
Benim fikrim bu.
Hep derim, Tyler birçoğumuzun bir ömürde başardığını
bir günde başarıyor.
Ofisin dışında Tyler'la konuşuyordum.
Telefonda fısıldıyordu. Alçak sesle konuşuyordu.
"Salı çekeceğim, şunu yaparız..." falan muhabbeti.
"Tyler, neredesin?" dedim. "Kapatıyorum." dedi.
Sonra Madea'nın sesini duydum. Sahneye çıkıyordu.
Sahne arkasındayken iş toplantısı yaptı.
Kim böyle birçok işi birden yapabilir?
Tyler böyledir.
Hep söylerim, bu tren durmayacak.
İster binin ister altında kalın.
Soru şu, trene atlayacak mısın
yoksa dışarıda mı kalacaksın?
Mirası daima eleştirilecek.
Herkesin bir fikri, bir lafı var.
Bazı eleştiriler iyidir, bazıları kötü.
Bence hiç bitmeyecek ama onu da asla durduramayacak.
Kinci misin yoksa affedici misin?
"Affeder ve unuturum ama bulaşma." derim.
En büyük isimlerden bazıları, Tyler onlara şans verdiğinden
bu işe başladıklarını söyleyebilirler.
Bu az şey değil.
"Şöyle olmalı ama böyle. Berbat biri..." falan gibi bana gelen
tüm o negatifliğe rağmen gözümü hedeften ayırmadım.
Media devi Tyler Perry, Hollywood'un en üretken oyuncularından.
Son dört yılda hangi film yapımcısı gişede bir numara olan
beş film çekti?
Bu rekor Tyler Perry'ye ait.
Güzel olacak!
Onlarca filmin, oyunun ve dizinin
arkasındaki isim olan bir eğlence sembolü o.
Forbes onu en çok kazanan üçüncü siyahi yıldız ilan etti.
Yılda 125 milyon dolardan fazla.
Tyler Perry'nin filmleri son beş yılda 400 milyon dolardan
çok gişe yaptı.
Dünya çapında 873 milyon.
A Madea Christmas.
Tyler hit ardına hit çekiyordu.
Sonunda insanlar uyanmak zorunda kaldı.
Tyler Perry tamamen farklı.
Bu yüzden iş konusunda
ona farklı yaklaşırsınız.
Pandemi başladığındaki sohbetimize
hâlâ dönmek istiyorum.
Media devi Tyler Perry, stüdyosunun
çekime devam edeceğini duyurunca manşet oldu.
360 civarı çalışanım var. Bu diziler sayesinde
ailelerine bakabiliyorlar. Çalışmaları gerek.
Bir planı bekleyemedim. Bir şey yapmalıydım.
Tyler inanıyor.
Belki inancı, belki geçmişi yüzünden
ama gücüne ve kendine inanıyor.
İnsanları etkiliyor. Beni etkiledi.
Ödüllü oyuncu, yazar, yapımcı ve yönetmen Tyler Perry
iyi niyetli bir stüdyo patronu ve bu hikâye burada bitmedi.
Stüdyomu Atlanta'nın en yoksul
siyahi mahallelerinden birinde inşa ettim.
Böylece siyahi çocuklar bir siyahinin neler başardığını görsün
ve ilham alsın diye.
O stüdyo bir zamanlar Konfederasyon Ordusu üssüydü.
Yani içinde Konfederasyon askerleri vardı,
nasıl 3,9 milyon siyahiyi köle olarak tutacaklarını planlıyorlardı.
O arazinin sahibi artık bir siyahi.
Sizi seviyorum. Teşekkürler.
Ne bu? Neye bakıyoruz?
Fort McPherson'a bakıyoruz. Burası Tyler Perry Stüdyoları olacak.
Yeni Tyler Perry Stüdyoları.
Yeni Tyler Perry...
Son Tyler Perry Stüdyoları.
Evet. Ne kadar heyecanlısın?
Çok heyecanlıyım.
Yoğun duygular.
Ama burada büyülü şeyler olacak. Bu yüzden çok heyecanlıyım.
Amerikan Ordusu'ndan bir mülk almak
nasıldır bilemezsiniz.
Sıradan bir emlak alışverişinde yapmanız gereken şeyler için...
Ordu onlara, "Yapın." derdi.
Ama ben belediye başkanıyken burası boştu.
Fort McPherson'ın boş bırakılması...
Bu durum çok ama çok kötü gidebilirdi
ve tüm çalışanların moralini bozabilirdi.
Fort McPherson'da yaptıkları sayesinde,
bir askerî üsse çeyrek milyar dolar yatırmasıyla
şehir bundan fayda sağlama fırsatı buldu
çünkü bölgedeki tüm mülkler değerlendi.
O sürekli veren biri.
Bu tesisin tüm film sektörüne önemli bir mesaj vermesi
ve bu yerleşkeye getirdiği ilişkilerin kalitesi gösteriyor ki
bu üs olması gereken ellerde.
BAŞKANLIK BAĞIŞ KAMPANYASI
Tyler Perry Stüdyoları'nın ilk çekim gününe hoş geldiniz.
Bu üssün anahtarlarını
bir siyahiye vermenin benim için anlamını kelimelerle anlatamam.
Cumartesi gecesi Tyler Perry stüdyolarının büyük açılışında...
TYLER PERRY STÜDYOLARI BÜYÜK AÇILIŞ - EKİM 2019
...âdeta ünlüler geçidi vardı.
133 hektarlık araziye yayılan stüdyo,
Güneybatı Atlanta'daki eski Fort McPherson ordu üssünü kaplıyor.
Tyler Perry gelmiş geçmiş en başarılı Afrikalı Amerikalı film yapımcısı.
TYLER PERRY STÜDYOLARI
-Hediyem bu mu? -Evet.
Seni seviyoruz, seninle gurur duyuyoruz. Ağlamamaya çalış.
Teşekkürler.
Çok güzel. Bu gece takacağım.
Kurdeleyi senin için atacağım, tamam mı?
Başka kol düğmelerim de var ama en özeli bu.
Çok özel. Daima takacağım.
-Bu senin için baba. -Sağ ol.
Sende kalsın. Kartla resim de kalabilir.
"Seni seviyorum baba." yazıyor.
Teşekkürler canım.
Sarılabilir miyim?
Muhteşem.
Beyaz olmayanlar için Tyler'ın Disney tarzı bir kalitesi var bence.
Tyler'ın öyküsünün en çarpıcı yanlarından biri
iki farklı beyni olması. Yaratıcı ve işle alakalı.
Çok az insanda var bu.
Fort McPherson'ı idare edecek
doğru kişi olduğunu anlamam kolaydı.
Kocam George Lucas da aynısını yaptı.
Stüdyosunu Hollywood düzeninin dışına kurdu.
Bu da bana Tyler'ın yaşadıklarına dair bir perspektif sağlıyor.
George bunu beyaz biri olarak yaptı ve çok zor oldu.
Tyler'sa bunu siyahi biri olarak yaptı.
Aynaya bakıp
kendinle dürüstçe sohbet etmelisin.
Bay Perry ve stüdyosundan önce beyazlara gitmek zorundaydın.
Ama o, istediklerini yapabileceği bir yer olduğunu fark etti.
O bunu yapabileceğimizi kanıtlayan bir öncü.
Büyük açılış şahaneydi.
Siyahiler orada buluştu.
Colin Kaepernick, Cicely Tyson, Jay-Z, Beyoncé.
Kültür olarak çok hak ettiğimiz bir histi.
Olağanüstü bir geceydi.
Sadece Tyler Perry için değil, Atlanta'daki herkes için.
-Süper hayranlar! Biz hayranlarız! -Yıldızlara bakanlarız!
İnanılmaz bir şey.
Onun için Atlanta'da olmak özellikle önemliydi.
Yurttaş hakları bu, hareket bu, her şey bu.
Ayaklan Tyler Perry! Ayaklan!
Adın artık Tyler Perry Stüdyoları'ndaki ses stüdyosunda.
Nasıl bir his bu?
Bir siyahinin devasa bir stüdyosu olabileceği aklıma gelmezdi.
Tyler birçoğumuzdan daha becerikli ve kararlı.
Doğrudur kardeşim.
Bu gece ilhamla ilgili.
Bu gece kaç kişiye büyük hayaller kurdurtabileceğimle ilgili.
Bu olursa yapmam gerekeni yapmış olurum.
Teşekkürler.
Muazzam bir şey çünkü kimsenin yapmadığı bir şey bu.
Çok güzel bir siyahi olayı.
Sadece siyahi kültürü için değil,
kültür için önemli.
Tyler Perry, "Paranızı istemiyorum,
"stüdyolarınızı da." dedi.
Yolundan şaşmadan yaptı.
-Nefeslen. -Yok, iyiyim.
Şey, bunu bir sonraki noktaya taşıyor muyuz?
Peki, hazır mıyız?
Çok teşekkürler.
Beni bilirsin. Görmek isterim.
Buraya geldiğim gün özel turumu attım.
-Tanrı yüzüne gülmüş. -Değil mi?
Müthiş.
İnsanlar ikimizi görünce müthiş olacak.
Evet.
Hadi dostum.
Bu efsanevi yeri çekelim.
-Siyahi muhteşemliği. -Evet.
Süper ya!
Sana anlatacağım öyküler var.
Ne haber canım?
Smokini çekmişsin.
Papyonlarımızı taktık.
İyi görünüyorsun.
Gezdireyim mi?
Nasılsın?
Tyler yanımda mı?
Başka bir işim var.
Ne haber? Nasıl gidiyor?
Evet, başlatacağız.
Stüdyoya gittim, "Tyler Perry Stüdyoları" yazıyordu.
Bir an durdum.
Sonra anladım ki
film stüdyosu sahibi olan
ilk siyahiyle tanışmıştım.
Sadece bir film stüdyosu değil,
Hollywood'daki diğer tüm stüdyoları
geçen bir film stüdyosu.
"Bir ses stüdyosuna adını vereceğim." dedi.
Whoopi Goldberg Ses Stüdyosu.
Sızlanmıyorum ama LA'de bu asla olmaz.
Onların gözünde öyle biri değilim.
Ama şunu anlamış oldum, yarın bu dünyadan gidecek olsam...
Film sektörü emin ellerde.
Tüm onur sahiplerine
isimlerini verdikleri için teşekkürler.
Bu yıl 400 yıl oldu.
Bu aynı zamanda bir yıl dönümü.
Bu anın gerçekleşmesi
ve benim için gerçekleşmesi hayallerimin de ötesinde.
JOHN SINGLETON SES STÜDYOSU
Hepimizin bir kaderi var.
Hepimizin ataları var, bizim için dua edenler var,
bu konumda olabilmemiz için her türlü şeye katlananlar var.
Bunu düşünmenizi istiyorum.
Niye buradasınız?
Bu anın anlamı ne?
Mesele eğlenmek değil.
Mesele içinizdeki bir hayal, hepimizin burada durması hayali,
herkesin eşit temsil edilmesi hayali.
İşte Amerika budur.
SIDNEY POITIER SES STÜDYOSU
İnsanların kaderi hayalinizle bağlantılı.
Gençler, hayaliniz ilk günden gerçek olmaz.
20 yaşına gelince olmazsa üzülmeyin.
25 yaşında olmazsa da.
Olacağını sandığınızda olmazsa da.
Olmayacağı anlamına gelmez bu.
Tyler'ı şimdi görüyorsunuz ama o zaman görmediniz.
Tyler 50 yaşında.
Yücelik zaman alır.
Oraya bir gecede ulaşamazsınız.
Ama fırtınaya, saldırılara
sınavlara, rüzgârlara, dalgalara dayanabilirseniz
bunlardan iyi bir şey çıkacaktır.
Tanrı bir kapıyı açar, muhteşem bir kapıyı.
Biri nihayet sesinizi duyar, sizi fark eder.
İNCİL KAHVALTISI
Size bir kapı açar.
PİSKOPOS T.D. JAKES
Sadece kendi kapısı için mücadele etmekle yetinmeyip platformumuza
bir kapı açan Tyler Perry'ye teşekkürler.
Başka hiçbir yerde fark edilmeyen insanların girebileceği
ve bir şans bulabileceği bir kapı açtın, bu alkışlanır.
Bu takdir edilir, taklit edilir ve tekrarlanır.
Bu yüzden Tanrı'ya şükredilir.
Başkaları boğulurken sen yukarı çıktın.
Başaramasan da hayatta kaldığın için bağır.
Başarılı olabilmen için önce hayatta kalmak istemen gerekir.
Hayatında ters giden her şey
hayatında doğru giden şeylere yol açtı.
Ben...
Şey...
Ben...
Tüm arzum,
Gelila'nın da arzusu, beraber iyi, müthiş, harika birini yetiştirmek.
Muhteşem biri olsun.
Tanrı'yı onurlandırsın.
Şimdi fark ettim, 11 yıl önce bunu yaptığımızda orada oturuyordum.
Annemleydim. Annem 2009'da öldü.
Şimdi oğlumlayım ve...
Hayatın döngüsü devam ediyor.
Söyleyeceğim her şeyi unuttum.
Ama her şey için hepinize teşekkürler...
Tanrı Tyler'ı şu anlamda korudu, "Kımıldama, huzurlu ol.
"Korkma, ben seni koruyorum."
Tüm zorlukları aşmasını sağladı.
Bulunduğu yere ve bu hâline gelmesi için.
Tüm bu acılara ve kargaşaya dayanabilmek için
Tanrı'nın senin için bir planı olmalı.
Onu hafife almayın
çünkü o, siyahi kimliği sonradan edinen
şanslı ve zengin bir siyahi değil.
Onun bir grup insana ulaşabilmek için
bir fırsat olarak gördüğü şeyi alıp
milyarlarca dolarlık bir işe çevirmek
herkesin yapmaya çalıştığı bir şey.
Bence bu anlatılması gereken bir öykü
çünkü herkes onun ne kadar çok çalıştığını anlamalı.
Şimdi tüm dünyanın görmeye başladığı
fırsatları yaratmanın zorluğunu anlamalı.
Şunu da unutmayalım, karar eleştirmenlerin değil
seyircinindir.
Bir grup entelektüelin değil.
Bir şeyin iyi mi kötü mü olduğuna seyirciler karar verir.
Hodri meydan diyorum,
bu adamın başarısını buyurun yakalayın.
Emekleriniz için hepinize teşekkürler.
Çok duygulandım, ilham aldım.
En büyük umudum, umarım yakalamışsınızdır.
20 yıl önce benimle çalışanlar bunun anlamını bilir
çünkü uzun zamandır gelişen bir dalga var.
Bu dalgayı yakalayıp müthiş şeyler yapanları izledim.
Benimle veya bensiz.
Umarım yakalamış ve hakkını vermişsinizdir.
Ne kadar kırılgan, uçucu olduğunu umarım anlarsınız.
Toz bir saniyede nasıl uçup giderse.
Umarım görmüşsünüzdür.
Çünkü bu çok saf, çok özel.
Tanrısal bir şey.
Bu odada inanılmaz yetenekli insanlar var.
Yaptıkları işte müthişler.
Ama hayatlarında bir şeyler oluyor.
Acılarını yetenekleriyle birleştirebilirlerse
bu yetenek değişip başka bir şeye dönüşür,
sadece onları güçlendirmekle kalmaz
diğerlerini de güçlendirir.
Sıkıntılar çekiyoruz.
O da kendisini yok edebilecek acılar çekti.
Psikolojik olarak çökebilirdi, bir köprünün altında
karton kutuda yatıp ortadan kaybolabilirdi.
Yaşadıkları yüzünden.
Ama bunu yapmadı.
Dirayetliydi.
Tam tersini yaptı.
İblislerle, kötümserlerle,
heves kaçıranlarla, nefret edenlerle, karşı çıkanlarla savaştı.
"Olamayacaksın." diyenlere
"Olmalıyım." dedi.
Oldu da.
Neden çok çalışıyorsun?
Neden mi çok çalışıyorum?
Geleceğin çok güzel olsun diye.
Çok iyi bir hayatımız olsun diye.
Gezip eğlenebilelim, başkalarına yardım edelim diye.
Sence bu iyi bir fikir mi?
-Tamam. -Sen benim kahramanımsın.
Kahramanın mıyım?
Sen benim kahramanımsın.
-Sağ ol. Seni seviyorum. -Ben de seni.
Hep sıradaki işe bakarım.
Anı yaşa ama geleceği planla.
Sonraki adıma odaklanıp o adımı düşün
ama anda ol.
Bu tatminsiz olduğunu değil,
hep yapılacak bir şeyler kaldığını hissettiğini gösterir.
En azından benim için.
Bu boşaldı, benden bu kadar.
Buraya bakıp
adını ve kim olduğunu söyler misin?
Niye?
Tyler Perry'yim, bilmiyor musun?
Biliyorum. Sen kim olduğunu düşünüyorsun, bunu öğrenmek istiyorum.
Sence yönetmen misin mesela?
Seni ne tanımlar?
"Ben Tyler Perry, bir babayım."
Ne söylemek istersen.
Ben Tyler Perry, Maxine'in bebeğiyim.
MAXINE VE TY 25.12.2007
WILLIE MAXINE PERRY'NİN SEVGİ DOLU ANISINA
MAXINE'İN BEBEĞİ Tyler Perry hikâyesi
Alt yazı çevirmeni: Ilgın Yıldız
Proje Kontrol Sorumlusu: Eda Söylerkaya