Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΜΑΪΚ ΜΠΙΡΜΠΙΓΚΛΙΑ: Ο ΓΕΡΟΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΙΝΑ
Γεια σας!
Πώς είστε;
Για δες. Είμαστε όλοι εδώ.
Είμαστε όλοι εδώ. Είναι συναρπαστικό.
Τι ωραία.
Τι καλύτερο μέρος από το θέατρο Βίβιαν Μπομόντ
στο Κέντρο Λίνκολν, ένα από τα πολλά στο Κέντρο Λίνκολν.
Συγχαρητήρια που βρήκατε το σωστό.
Χαίρομαι που ήρθατε.
Το τελευταίο μου σόου, Ο Νέος, ήταν 15 τετράγωνα πιο κάτω.
Το είδες.
Κι αυτό λέγεται Ο Γέρος
και η Πισίνα.
Το 2017 πάω για το ετήσιο τσεκάπ μου,
και τρέμω, γιατί έχω πολλές προϋπάρχουσες παθήσεις,
που τις αποκαλώ "παθήσεις" γιατί γενικά υπάρχουν.
Κι εφόσον υπάρχουν, τότε όλα προϋπάρχουν,
εκτός αν εμφανιστούν στον δρόμο για τον γιατρό.
Μου δίνουν το ερωτηματολόγιο.
Το κυκλώνω ολόκληρο και μετά διαγράφω το "έγκυος".
Όμως...
φέτος έγινα 44.
Κι ανακάλυψα ότι τα αντικείμενα στο ιατρείο
που θεωρούσα διακοσμητικά...
είναι λειτουργικά.
Θα σας δώσω ένα παράδειγμα.
Ο δρ Γουολς ζητάει να φυσήξω σε έναν σωλήνα.
Είναι πνευμονικό τεστ με μπαλάκι σε σωλήνα.
Κι επειδή είναι σαν να σβήνεις κερί, το ονομάζω "το τεστ της τούρτας".
Δείχνει πόσες τούρτες γενεθλίων σού έχουν απομείνει.
Λίγο πολύ. Φυσάω, λοιπόν...
Κοιτάει την οθόνη και λέει "Άντε, κάν' το".
Και... Ναι, το είχα κάνει.
Και έπρεπε να του το πω.
Λέω "Το έκανα" και μου λέει "Κάν' το ξανά".
Οπότε ξαναφυσάω.
Ο δρ Γουολς χτυπάει την οθόνη σαν να είναι χαλασμένη τηλεόραση του '80
και μετά μου δείχνει.
Λέει "Δοκίμασε καλύτερα έτσι".
Και σκέφτομαι "Δεν γνωρίζω πολλά από αναπνοή,
αλλά σίγουρα δεν βγαίνει από τους ώμους".
Και...
μετά κάθεται και λέει "Δεν ξέρω τι να σου πω.
Αν λάβω υπόψη αυτό εκεί το μηχάνημα,
θα έλεγα ότι παθαίνεις ανακοπή
εδώ και τώρα".
Όταν το είπε αυτό, τα χρειάστηκα,
γιατί σκέφτηκα "Αν θεωρούσα ότι παθαίνω ανακοπή
είτε θα πήγαινα στα επείγοντα είτε θα τηλεφωνούσα σ' αυτόν".
Και λέω
"Παθαίνω ανακοπή;"
"Δεν νομίζω", μου λέει.
Κι εγώ λέω "Θέλω μια πιο σαφή απάντηση".
Και μετά λέει "Θα σε στείλω σε καρδιολόγο για μια δεύτερη γνωμάτευση".
Ανησύχησα όταν το άκουσα αυτό.
Είχα την εντύπωση ότι η πρώτη γνωμάτευση ήταν τεκμηριωμένη.
Δεν ήξερα ότι παίζαμε "μάντεψε τι έχω".
Την ώρα της γνωμάτευσης
δεν μου αρέσει να έχω αμφιβολίες.
Γιατί νιώθω σαν κότα.
Καλό θα είναι κάποια από τα έντυπα που συμπληρώνουμε έξω να είναι ψηφιακά.
Συμπλήρωσα μερικά πριν έρθω εδώ.
Αυτές είναι γνωματεύσεις.
Μπαίνω, λοιπόν, στο λεωφορείο,
κάτι σαν αργό ασθενοφόρο με στάσεις.
Άλλη μια γνωμάτευση.
Και μετά συναντώ τη νέα μου καρδιολόγο.
Και μάντεψε τι μου ζήτησε να κάνω. Μαντεύετε;
- Να φυσήξεις. - Ακριβώς.
Το έκανα και έπαθα ανακοπή.
Και λέει "Πολύ χαμηλό νούμερο.
Έχετε καρδιακές παθήσεις στην οικογένεια;"
"Ο μπαμπάς μου έπαθε ανακοπή στα 56,
όπως κι ο δικός του μπαμπάς στην ίδια ηλικία".
Και πάντοτε σκεφτόμουν να παρατήσω εκείνη τη χρονιά
και να νοικιάσω Airbnb δίπλα στο νοσοκομείο για να είμαι ευέλικτος.
Η χρονιά μου θα ήταν φοβερή.
Και...
"Με βάση το ιστορικό", λέει,
"προτείνω αερόβια άσκηση πέντε φορές τη βδομάδα".
Και λέω "Κανείς δεν το κάνει αυτό".
"Το κάνουν πολλοί", μου λέει.
"Ούτε επαγγελματίες αθλητές δεν το κάνουν".
"Αυτοί είναι που το κάνουν", μου λέει.
Το συζητούσαμε για περίπου 45 λεπτά.
Συμφωνήσαμε ότι διαφωνούμε.
Ιδρώνω, μου κόβεται η ανάσα
και πεινάω κάπως. Πάντοτε νιώθω κάπως πεινασμένος.
Ρωτάει "Δεν έκανες ποτέ κάποιο άθλημα;"
"Ναι, έπαιζα ποδόσφαιρο. Έμπαινα κι έπαιζα".
Καταλάβατε; Ο κόσμος έλεγε
"Να ο Μάικ!" "Όχι, είναι στο δάσος".
Και μετά...
στο γυμνάσιο, μπήκα στην ομάδα πάλης,
που ήταν τεράστιο λάθος, σύμφωνα με τους συμπαίκτες μου.
Γιατί δεν μπαίνεις έτσι απλά να παλέψεις.
Πρέπει να παλέψεις ή στην περίπτωσή μου, να πέσουν πάνω μου
εκείνοι οι μυώδεις νεαροί
και μοιραία να πιέσουν τους καβάλους τους πάνω στα μούτρα μου
λες και χορεύουν τον χορό της νίκης.
Εγώ, πάλι, φοράω γυναικείο μαγιό
το λεγόμενο "παλαιστικό".
Αλλά έχτιζα χαρακτήρα.
Δηλαδή, έναν ναυαγοσώστη της δεκαετίας του '20.
Μισούσα την πάλη όσο τίποτα στη ζωή μου,
γιατί κάναμε τόσες κάμψεις,
που σε πολύ μικρή ηλικία, έχασα τη θέληση...
για κάμψεις.
Παίρνω την αρχική θέση
και σκέφτομαι "Τι ωραία.
Πολύ ωραία αυτή η ξαπλωτή θέση".
Μετά ξαπλώνω λίγο πάνω στο χέρι μου.
"Τι μαλακά χέρια που έχω".
Είναι σαν φυσικά μαξιλάρια. Αλήθεια.
Θα κάναμε κάμψεις και μετά θα παλεύαμε.
Ήμουν στην κατηγορία των 70 κιλών.
Και βάση ικανοτήτων με ζευγάρωσαν με έναν παλαιστή των 45 κιλών.
Δεν ξέρω αν ξέρετε πολλούς που ζυγίζουν 45 κιλά.
Είναι μικρόσωμοι τύποι.
Είναι σαν να παλεύεις με το μωρό σου.
Κι αυτό το μωρό έπεσε πάνω μου πολλές φορές στην προπόνηση.
Σαν να βλέπεις ένα πρες παπιέ να πλακώνεται από ένα χαρτί.
Ήμουν πολύ χάλιας.
Δεν ήμουν για να διαγωνιστώ.
Αλλά ταξίδεψα με την ομάδα. Είχα και στολή.
Και αν υπήρχε χρόνος μετά τους αγώνες,
οι αναπληρωματικοί των ομάδων θα παλεύαμε μεταξύ μας.
Κι έτσι ανέπτυξα μια μυστική στρατηγική
για να πέφτω το δυνατόν συντομότερο
και να τελειώνει αυτό το κομμάτι της ζωής μου.
Κι αυτή η στρατηγική δεν πήγε καλά,
γιατί έπεσα πάνω σε έναν αντίπαλο με την ίδια στρατηγική.
Ήμασταν έτσι για λίγο
και στέλναμε μηνύματα τύπου "Ρίξε με.
Με το γόνατο. Με το κεφάλι.
Ούτε κάμψεις δεν κάνω Έχω χέρια σαν μαξιλάρια".
"Σε νιώθω".
Ήμασταν σε αδιέξοδο. Υπάρχουν τρεις αρχικές θέσεις
στη σχολική πάλη που την πάνε ένα βήμα παρακάτω.
Η θέση "σε πηδάω", η θέση "με πηδάς"
και η θέση "ποιος πηδάει ποιον".
Κάτι σαν ελληνορωμαϊκή πάλη.
Νομίζω ότι οι Έλληνες έθεσαν το ερώτημα "Ποιος πηδάει ποιον".
Και οι Ρωμαίοι απάντησαν "Όλοι με όλους".
Κι επίσης...
Δεν είμαι ιστορικός, αλλά...
παίρνω αυτήν τη θέση με έναν αντίπαλο αναπληρωματικό,
ο διαιτητής σφυρίζει,
και, αδυνατώ να το περιγράψω μέχρι και σήμερα,
τον ρίχνω κάτω και δεν το πιστεύω.
Ούτε αυτός το πιστεύει.
Οι συμπαίκτες μου έμειναν άναυδοι. Αδειάζουν τον πάγκο.
Λένε "Μάικ! Κάτω!"
Δηλαδή "κράτα τον κάτω".
Και τον πιέζω.
Και ξαφνικά, όλο το ταπί γεμίζει αίμα.
Ναι, το ξέρω.
Πώς λέτε να ένιωσα; Σκέφτηκα "Τον σκότωσα τον τύπο.
Θα είμαι φυγάς για όλη μου τη ζωή".
Μπιρμπίγκλια, ο Παράνομος Παλαιστής.
Τον έφαγε με μια πτώση.
Ούτε κάμψη δεν κάνει και τον σκότωσε με τα ίδια του τα χέρια.
Τα έλεγε "φυσικά μαξιλάρια".
Βλέπω να στάζει αίμα από τη μύτη μου πάνω στο ταπί.
Αλλά δεν έχω τραυματιστεί.
Είμαι απλώς αγχωμένος με την πιθανότητα να έχω νικήσει.
Το σώμα μου λέει "Τι κάνουμε;
Ας αιμορραγήσουμε, κι αύριο βλέπουμε".
Ο διαιτητής σφυρίζει. "Αίμα στο ταπί".
Ήταν εμφανές.
Κι έρχεται ένα αγοράκι με ένα πανί.
Το καθαρίζει και φεύγει.
Οι συμπαίκτες μου μού πιέζουν τη μύτη. Λένε "Μάικ, γύρνα πίσω.
Κάνε ό,τι έκανες".
Οι ανόητοι νόμιζαν ότι ήξερα
τι είχα κάνει.
Πηγαίνω πίσω. Και παίρνω θέση "σε πηδάω".
Ο διαιτητής σφυρίζει, και πέφτω αμέσως κάτω.
Δεν έχω ξαναβρεθεί τόσο κοντά σε νίκη σε αγώνα πάλης.
Έτσι κατέληξα εδώ.
Στο θέατρο Βίβιαν Μπομόντ. Έτσι καταλήγουμε όλοι εδώ.
Κατά μία έννοια.
Τα λέω όλα αυτά στην καρδιολόγο μου.
Τα βασικά.
"Δεν μπορώ να κάνω αερόβια άσκηση πέντε μέρες τη βδομάδα".
"Και το κολύμπι; Σου αρέσει;"
Όταν ήμουν πέντε χρονών,
η μαμά μου με πήγε στην πισίνα της YMCA.
Μισούσα τα πάντα εκεί. Είχε υγρασία.
Ιδρώτα. Μυρίζει όπως όταν είσαι παιδί
και βάζεις τη μύτη κάτω από τον γύψο ενός φίλου.
Ακριβώς. Κι αυτή η μυρωδιά
έγινε κτήριο.
Και μετά κάποιος
την ψεκάζει με υπερχλωριωμένο νερό.
Δεν έβαζαν σωστή ποσότητα χλωρίου σ' εκείνη την πισίνα.
Δεν ξέρω αν είχαν οδηγίες.
Μάλλον κάποια ενθουσιώδης διαχειρίστρια
θα είπε "Μία δόση νερό, δύο χλώριο".
"Τζάνις, όχι!"
"Τη δουλειά μου κάνω!"
Δεν ξέρω τι είδους έγκλημα καλύπτουν με την πισίνα,
αλλά νομίζω πως έγινε κάποιο λάθος.
Σαν μαφιόζικο χτύπημα μες στη νύχτα.
Οι μπράβοι λένε "Να σκάψουμε ένα χαντάκι
ή να πάμε το πτώμα στην πισίνα της YMCA;
Έχω οικογενειακό εισιτήριο. Για το πτώμα, θα δείξουμε κάρτα επισκέπτη.
Το ρίχνουμε στην πισίνα και σε έξι ώρες θα έχει διαλυθεί".
Θέλω να πω ότι έχει πολύ χλώριο.
Έχει πάρα πολύ χλώριο.
Επειδή έχει πολλά ούρα.
Λυπάμαι που το ακούτε από εμένα,
αλλά το έψαξα στο ίντερνετ και τα νέα δεν είναι καλά.
Διάβασα μια επιστημονική έρευνα όπου ανέλυσαν
μια δημόσια πισίνα με 760 λίτρα νερό
και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι περιείχε 76 λίτρα...
Ναι, το ξέρω.
Σκέφτηκα ότι πρέπει να το μάθετε.
Εβδομήντα έξι λίτρα καθαρά ούρα,
που είναι πάρα πολλά, νομίζω.
Έτσι δεν είναι;
Το ποσοστό είναι μικρό, αλλά αν το σκεφτείτε,
είναι ένα γεμάτο ντεπόζιτο.
Ένα Ford F-150 γεμάτο με ούρα,
που θα φτάσει μέχρι το Πίτσμπεργκ...
Νομίζω ότι αυτοί οι καλοί χριστιανοί που διευθύνουν την YMCA
γνωρίζουν ότι υπάρχει πρόβλημα με τα ούρα,
και γι' αυτό υπάρχουν παντού πινακίδες
που σε ικετεύουν να μην ουρείς...
στην πισίνα. "Παρακαλώ,
μην ουρείτε στην πισίνα".
Ας έλεγε "Υπάρχει καλύτερο μέρος για κατούρημα...
από την πισίνα;"
Έχω εμμονή με τις πινακίδες, γιατί νιώθω ότι διηγούνται
ιστορίες που έχουν συμβεί εκεί.
Μία λέει "Γλιστράει όταν βραχεί",
και ξέρεις ότι κάποιο παιδί θα χτύπησε άσχημα.
Κάποιος κουρασμένος ναυαγοσώστης έγραψε με τον μαρκαδόρο "Γλιστράει... όταν..."
Σπανίζει το "όταν" στις πινακίδες.
Σπανίως δίνεται τόση βαρύτητα σε δευτερεύουσα πρόταση.
"Γλιστράει όταν βραχεί".
Ας έλεγε "Γλιστράει".
Αφού τις περισσότερες φορές είναι βρεγμένο.
Θυμάμαι μια πινακίδα που έλεγε "Κάντε ντους πριν μπείτε στην πισίνα".
Και νομίζω ότι γράφτηκε για έναν συγκεκριμένο τύπο.
Νομίζω ότι το προσχέδιο έλεγε "Γκρεγκ..."
Αλλά η πινακίδα, που αγνοούσαν όλοι απροκάλυπτα
στην παιδική μου ηλικία στην YMCA,
βρισκόταν στα αποδυτήρια και έλεγε
"Παρακαλώ, καλύψτε επαρκώς το σώμα σας".
Ποτέ δεν το είδα αυτό.
Όταν ήμουν πέντε, η μαμά μου με πήγε
στα αποδυτήρια των γυναικών. Δεν είχα δει ποτέ αιδοίο,
και τότε είδα 100 με τη μία.
Και όταν ήμουν έξι, με έστειλε στα αποδυτήρια των ανδρών.
Το μόνο πιο συγκλονιστικό
από 100 αιδοία, είναι 100 πέη...
στο ύψος των ματιών.
Και ήταν πέη ενηλίκων. Είναι σημαντική λεπτομέρεια,
γιατί εγώ είχα το πέος εξάχρονου.
Κοιτάζω τα πέη των μεγάλων και σκέφτομαι "Αμάν.
Έχω πολύ δρόμο ακόμη".
Και μετά ψάχνω να βρω παιδικά πέη.
Μην το πάρετε ως μεμονωμένη πρόταση.
Πολλές καριέρες καταστρέφονται
από μια βιαστική πληκτρολόγηση.
Θυμάμαι πολύ καλά εκείνα τα αποδυτήρια,
γιατί όταν ήμουν επτά χρονών, βλέπω έναν γέρο να μπαίνει.
Τον γηραιότερο, ίσως, άνδρα που είχα δει. Είναι 120, 130 χρονών.
Και κάθεται στον πάγκο μέσα στα αποδυτήρια
ολόγυμνος.
Δεν είχε καλύψει επαρκώς το κορμί του
κι ενδέχεται να κατουρούσε όλη μέρα στην πισίνα.
Κι αυτός ο αρχαίος τύπος έκανε μασάζ στους όρχεις του με ταλκ.
Ακούστε. Θέλω να το ξεκαθαρίσω...
Δεν τα λέω άσκοπα όλα αυτά.
Μεταφέρω μια ανάμνηση από τα παιδικά μου χρόνια.
Και ίσως το βρείτε αστείο,
αν έχετε ζήσει κι εσείς το ίδιο.
Το φοβερό μ' αυτόν τον γέρο
ήταν ότι το έκανε με το πάσο του.
Σαν ρίπτης που βάζει κολoφώνιο στα χέρια. Πολλή υπομονή.
Πολύ ταλκ.
Και δεν ξέρω αν έφταιγε ο συνδυασμός
χλωρίου και ούρων ή η ζούγκλα στα γεννητικά του όργανα
ή αν ο 175χρονος άνδρας
προσπαθούσε να απαλύνει το σύγκαμα ανάμεσα στο όσχεο και τον μηρό του.
Αλλά θυμάμαι πως σκέφτηκα "Δεν θα ξανάρθω ποτέ...
στην πισίνα της YMCA".
Και το λέω στην καρδιολόγο μου.
Είχε νυχτώσει.
Είχαμε βάλει φωτιά σε ένα ντουλάπι και ψήναμε μαρσμέλοου.
"Δεν θέλω να πω περισσότερα,
αλλά δεν μου αρέσει το κολύμπι".
Και λέει "Καλά θα κάνεις να το ξανασκεφτείς.
Είναι καλό για την ηλικία σου. Κάνει καλό στους πνεύμονες".
"Δεν νομίζω ότι θέλω να το κάνω".
"Μένεις κοντά σε πισίνα της YMCA;"
"Ναι, κοντά στην YMCA του Μπρούκλιν,
αλλά δεν με βλέπω να πηγαίνω".
"Είναι καλή ιδέα να πας στην πισίνα της YMCA".
"Δεν θα το κάνω. Αυτό είναι καλή ιδέα".
Μετά επιστρέφω σπίτι με το μετρό
και νιώθω μια δύσπνοια
που με πιάνει λόγω άγχους.
Το έχω από μικρός. Είναι αυτό το συναίσθημα
που όταν αγχώνομαι, νιώθω ότι δεν μπορώ να αναπνεύσω.
Είναι άσχημο. Νιώθω ότι μπορεί να λιποθυμήσω.
Το είχα πάθει όταν ήμουν πολύ μικρός. Είμαι στο αμάξι
μαζί με τον μπαμπά μου και με πιάνει δύσπνοια.
Με βλέπει και ρωτάει "Γιατί αναπνέεις έτσι;"
Νομίζω ότι βοηθάει,
όταν έχεις σωματικό πρόβλημα,
να σου τη λένε μέχρι να φύγει.
Σίγουρα...
δεν θα εκδηλωθεί κάποια στιγμή αργότερα.
Αλλά το βιώνω μέσα στο μετρό, μετά τη γιατρό μου,
σκεπτόμενος τον μπαμπά και τον παππού.
Ο παππούς μου εργαζόταν στις σήραγγες του μετρό στη Νέα Υόρκη.
Ήταν ηλεκτρολόγος.
Τη δεκαετία του '30 έβαζαν δυναμίτες σ' εκείνες τις σήραγγες
κι έστελναν ηλεκτρολόγους.
Ήταν οι πρώτοι που φώτισαν τις σκοτεινές σήραγγες.
Είναι επικίνδυνη δουλειά. Και μετά,
δούλεψε σε ένα μποντέγκα. Και μια μέρα
μπαίνει ένας πελάτης του και λέει "Πώς πάει, Τζο;"
Κι αυτός έγειρε στον πάγκο και πέθανε.
Είναι λυπηρό.
Αλλά είναι και κάπως αστείο, αν το σκεφτείς.
Κατά κάποιον τρόπο ήταν ο πρώτος κωμικός της οικογένειας.
Αυτό θα πει αφοσίωση.
Και τον σκέφτομαι πολύ, γιατί δεν τον γνώρισα,
επειδή ζω στη Νέα Υόρκη. Μακάρι να τον είχα γνωρίσει.
Όταν ήμουν 19 χρονών
και σπούδαζα, μου τηλεφώνησε η μαμά.
Ο μπαμπάς είχε καταρρεύσει στο καθιστικό.
Κάλεσε ασθενοφόρο
και τον πήγαν στο νοσοκομείο.
Το λέω στον συγκάτοικό μου, τον Ντάνι.
Νομίζεις ότι είσαι καλά, μέχρι να πεις
αυτά που σου έχουν πει σε κάποιον άλλον.
Και στη μέση της πρότασης, ξεσπάω σε κλάματα.
Δανείστηκα το αμάξι ενός φίλου κι οδήγησα 650 χλμ.
Βλέπω τον μπαμπά μου. Του έσωσαν τη ζωή.
Του έκαναν αγγειοπλαστική.
Του έβαλαν στεντ σε μία στεφανιαία αρτηρία.
Είναι εξαντλημένος και γεμάτος καλώδια.
Δεν επιλέγουμε τι θυμόμαστε από τη ζωή μας,
αλλά δύο πράγματα δεν θα ξεχάσω.
Για πρώτη φορά είδα τον μπαμπά μου ως άνθρωπο.
Και όταν έφυγα από το επισκεπτήριο,
δεν του είπα ότι τον αγαπάω.
Ήθελα να το πω.
Δεν λέμε τέτοια στην οικογένεια.
Λέμε...
"Να προσέχεις".
Καλά κάνετε και γελάτε, γιατί δεν είναι το ίδιο.
Καθόλου. Δεν έχει καμία σχέση.
Είναι υποκατάστατο,
γιατί κατ' αρχάς δεν περιέχει τη λέξη αγάπη.
Κι επίσης, μοιάζει με παθητική-επιθετική εντολή.
Σαν να λες "Θέλω να μου κάνεις μια χάρη. Να προσέχεις".
Καταλάβατε τι εννοώ;
Με τα χρόνια, προσπάθησα να το αλλάξω.
Στη Γιορτή της Μητέρας πήρα τη μαμά μου. "Μαμά,
σε εκτιμώ πολύ".
Έμεινε σιωπηλή για λίγο. Και μετά λέει "Τα λέμε".
Κατεβαίνω στη στάση μου και πάω στο σπίτι μου.
Μένω με τη γυναίκα και την κόρη μου,
που τότε ήταν τριών χρονών.
Εκπληκτική ηλικία, αλλά με τόσο μικρό παιδί,
το σπίτι σου μοιάζει με ζαχαροπλαστείο μετά από ρέιβ πάρτι.
Είναι γεμάτο με γκλίτερ,
φωτεινά ραβδάκια και σαπουνόφουσκες.
Και όλοι ρωτάνε "Έχετε νερό;"
Με όλα τα είδη τέχνης.
Ζωγραφίζουμε σε όλους τους τοίχους, γιατί το νοικιάζουμε.
Υπάρχουν δεινόσαυροι και άνθρωποι.
Είναι σαν μουσείο δημιουργισμού.
H Τζένι και η Ούνα είχαν φτιάξει βραχιόλια
και η Ούνα μού έφτιαξε αυτό. "Μπαμπά, λέει 'παιδάκι'.
Για να σου θυμίζει να είσαι σαν παιδί". Και λέω "Δόξα τω Θεώ".
Όλοι χρειαζόμαστε μια υπενθύμιση.
Η Τζένι με τραβάει στην άκρη. Λέει "Μο". Έτσι με αποκαλεί.
Εγώ τη φωνάζω Κλο. Χωρίς λόγο.
"Μο, πώς πήγε με τον γιατρό;"
"Σύμφωνα με το πνευμονικό τεστ πάθαινα ανακοπή,
αλλά ο γιατρός δεν είχε την ίδια γνώμη...
Είμαι καλά; Μάλλον. Δεν ξέρω".
Αγχώνεται κι επειδή αγχώνεται αγχώνομαι κι εγώ.
Σαν ανήσυχη ομάδα αυτοσχεδιασμού. Δηλαδή... ξεκινάω με μια έγνοια,
λέει "Ναι, μεν αλλά...", σπέρνει την αμφιβολία,
καταλήγω με νεύρωση,
και καμιά φορά κάνουμε σεξ, κι αυτό είναι ωραίο.
Όμως...
εκείνο το βράδυ, διάβαζα στην Ούνα ένα βιβλίο για πιγκουίνους.
Κι όταν είμαι μαζί της το άγχος εξαφανίζεται,
γιατί είναι παιδάκι, σαν το βραχιόλι.
Και λέει "Μπαμπά, έχεις κίτρινα δόντια".
Και λέω "Ναι. Προσπαθώ να μην το πολυσκέφτομαι".
Και...
παίρνει τη γατόκουκλα "Μιάου.
Έχεις τα πιο κίτρινα δόντια
που έχω δει ποτέ".
Προσπαθώ να μη γελάσω, γιατί μ' αρέσει που κάνει αστεία,
αλλά δεν θέλω να είναι προσβλητική.
Ούτε εγγαστρίμυθη.
Και μετά προσπαθώ να γίνω πιο παιδί από αυτήν.
Σκέφτομαι κάτι αστείο.
"Τι λέει ο πιγκουίνος στους γονείς του όταν πεινάει;"
"Τι;", ρωτάει. Και λέω "Παραπατάμε για βραδινό;"
Δεν χρειάζεται να γελάσετε.
Δεν είναι για εσάς.
Άλλα αστεία γράφω για εσάς, άλλα για την κόρη μου.
Αυτό που πρέπει να ξέρετε, όμως,
είναι ότι έσκισε.
Η Ούνα ενθουσιάζεται. "Παραπατάμε για βραδινό!"
Στα παιδιά αρέσουν τα λογοπαίγνια,
κι όλα τα νήπια λίγο πολύ μιλάνε σε στιλ Βοστόνης.
Λένε "Είμαι κουρασμένος".
Και της Βοστόνης λένε "Είμαι τέρμα κουρασμένος".
Διαβάζουμε, λοιπόν, το βιβλίο
και λέω "Θα έρθει η μαμά να σου χτενίσει τα μαλλιά".
Και λέει "Δεν είναι δική σου.
Δική μου μαμά είναι".
"Αυτό μου λέει συνεχώς κι ο ψυχολόγος μου", λέω.
Εσάς σας άρεσε το αστείο. Σ' εκείνη, όχι.
Υπάρχουν αστεία για όλους.
Αυτό είναι το καλό.
Αυτό το αστείο κρύβει αλήθειες.
Λένε ότι προβάλλουμε στον σύντροφό μας τον πιο αυστηρό γονιό μας.
Δεν ισχύει και τόσο.
Παντρεύτηκα τον μπαμπά μου επειδή με αγαπάει.
Κι αναρωτιέμαι γιατί, επειδή είμαι κακό παιδί.
Και τότε μπαίνει η Τζένι για να χτενίσει τα μαλλιά της Ούνα.
Και ρωτάει "Το μυρίζεις αυτό;"
"Ποιο πράγμα;"
"Τη μούχλα", λέει. Κι εγώ λέω
"Δεν μυρίζω τη μούχλα, γιατί μεγάλωσα στη Μασαχουσέτη,
που είναι φτιαγμένη από μούχλα".
Τη βλέπω ανήσυχη. "Είναι κακή ιδέα να κοιμηθεί εδώ η Ούνα,
μέχρι να λυθεί το ζήτημα".
Λέω "Καλά. Μέχρι τότε, θα κοιμάμαι εγώ στο κρεβάτι της
κι εκείνη στο δικό μας". Και για να νιώσω καλύτερα,
μάνα και κόρη άρχισαν να με φωνάζουν "Μούχλα".
Εκείνο το βράδυ ο Μούχλας
ξαπλώνει στο κρεβάτι της κόρης του, που μυρίζει μούχλα
και γράφει στο ημερολόγιό του.
Μ' αρέσει να γράφω στο ημερολόγιο κάποια βράδια.
Αν γράφεις τι σε στενοχωρεί ή σε θυμώνει, βλέπεις τη ζωή σου σαν ιστορία.
Και τότε καμιά φορά αποστασιοποιείσαι
και κάνεις τον πρωταγωνιστή να πάρει καλές αποφάσεις.
Εκείνο το βράδυ έγραψα "Ο μπαμπάς μου έπαθε ανακοπή στα 56.
Ο μπαμπάς του έπαθε ανακοπή στα 56 και σήμερα κατάλαβα...
ότι όταν γίνω 56,
η Ούνα θα είναι 19".
ΟΤΑΝ ΓΙΝΩ 56, Η ΟΥΝΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ 19.
Το επόμενο πρωί, ξυπνάω
και πηγαίνω στην YMCA του Μπρούκλιν.
Ήξερα προς τα πού να πάω.
Ακολούθησα τη μυρωδιά του χλωρίου, πήγα μέχρι το γραφείο
και ζήτησα τον υπεύθυνο της πισίνας.
Μου συστήνουν μια γυναίκα, τη Βανέσα,
και λέω "Θέλω πολύ να κάνω ένα μάθημα κολύμβησης".
Και λέει "Θα έρθω στην πισίνα να δω το επίπεδό σου".
"Δεν χρειάζεται", λέω.
"Μπορείς να γράψεις μηδέν ή -20.
Πνιγμένος. Νεκρός. Το πιο χαμηλό επίπεδο".
Λέει "Πρέπει να το δω μόνη μου".
"Τι φετίχ είναι αυτό;
Γιατί μπορώ να σου δείξω πώς κολυμπάω εδώ στο γραφείο".
Μπαίνω στα αποδυτήρια και βάζω το μαγιό μου.
Δεν φοράω εφαρμοστά μαγιό. Έχω ένα χαλαρό.
Είναι φαρδύ και υγρό, ακόμη κι όταν βγαίνει από το στεγνωτήριο.
Φοράω, λοιπόν, το χαλαρό μου μαγιό
και η Βανέσα ρωτάει "Πού είναι το σκουφάκι σου;"
"Δεν έχω σκουφάκι", λέω. "Μα είναι υποχρεωτικό.
Εκτός αν είσαι εντελώς φαλακρός".
"Δεν μου αρέσει που τόνισες τη λέξη 'εντελώς'".
Έχω πολλά μαλλιά.
Έχω τέσσερις ευδιάκριτες τούφες μαλλιών που πλαισιώνουν όμορφα το κεφάλι μου.
Έτσι είναι τα μαλλιά μου από τα 15. Στο λύκειο,
τα μαλλιά μου έλεγαν "Πολύ άγχος βλέπω.
Ας ρίξουμε καμιά τούφα".
Και η Βανέσα λέει "Θα σου δώσω το δικό μου".
Και βγάζει ένα μικροσκοπικό σκουφάκι
από την τσάντα και μου το δίνει.
Είναι πολύ μικρότερο από το κεφάλι μου.
Έχω παραπλανητικά μεγάλο κεφάλι.
Όταν ήμουν παιδί, οι νταήδες με φώναζαν "Μάικ ο Κεφάλας".
Στριμώχνω, λοιπόν, αυτό το σκουφάκι
σε ένα τμήμα του μεγάλου μου κεφαλιού
και η Βανέσα δείχνει την πισίνα.
"Πήγαινε στη λωρίδα εκπαίδευσης και δείξε μου πώς κολυμπάς".
Και διαπιστώνω ότι δεν έχω να δείξω τίποτα.
Δεν έχω ρεπερτόριο,
αλλά μπαίνω μέσα και τα δίνω όλα.
Είμαι σίγουρος ότι κολυμπούσα προς τον πάτο
και μοιάζω με μπλέντερ μέσα σε πισίνα.
Ανακατεύω το νερό
και φτιάχνω σμούθι χλωρίου.
Η λωρίδα εκπαίδευσης είναι επίσης η λωρίδα πεζοπορίας.
Καθώς ανακατεύω, λοιπόν,
κάτι ηλικιωμένοι πεζοπόροι με προσπερνούν στα γρήγορα.
Ένας από αυτούς επιχειρεί να μου βυθίσει λίγο το κεφάλι.
Γίνεται συνωστισμός.
Μόνο στη Νέα Υόρκη βλέπεις μποτιλιάρισμα σε πισίνα.
"Βανέσα!", φωνάζω.
"Τόσο κόσμο έχει πάντα;"
"Όχι. Είναι άνοιξη κι όλοι προετοιμάζονται για το καλοκαίρι".
Λέω "Θέλουν κορμί σαν το δικό μου".
Αυτό ήταν το αστείο.
Δεν ήταν αστείο για σκηνή.
Δεν θα έλεγα τέτοιο αστείο
σε ένα μεγάλο σόου όπως αυτό, στο Βίβιαν Μπομόντ.
Ήταν ένα είδος σπιρτόζικου διαλόγου
με στόχο να φέρει κοντά
εμένα και τη νέα μου δασκάλα κολύμβησης.
Αλλά δεν το άκουσε.
"Τι;", ρωτάει. "Τίποτα", λέω.
"Μάικ, δεν σ' ακούω. Πρέπει να φωνάξεις".
"Βανέσα!
Θέλουν κορμί
σαν το δικό μου!"
Ένα αστείο χωρίς το γενικότερο πλαίσιο,
τον ρυθμό ή την κωμική απόδοση
μοιάζει με δήλωση καθαρής παραφροσύνης,
γιατί και τα 200 μέλη της δημοτικής πισίνας,
γύρισαν ταυτόχρονα τα κεφάλια τους για να δουν
το κορμί...
από το οποίο έβγαινε αυτή η γεμάτη αυτοπεποίθηση φωνή.
Δεν έχω κορμί κολυμβητή, αλλά κάποιου μισοπνιγμένου
που κοντεύει να πνιγεί ανά πάσα στιγμή,
ακόμη κι έξω από το νερό. Είμαι χωρίς μπλούζα, στεγνός
και ρωτάνε "Είσαι καλά;"
Μοιάζω με πτώμα που το ξέβρασε το ποτάμι.
Ανακατεύω το νερό για 90 δευτερόλεπτα
μέχρι να πειστώ ότι κοντεύω να πεθάνω
και μετά σηκώνομαι.
Το νερό είναι στο ένα μέτρο. Βγαίνω από την πισίνα,
σκουπίζομαι με 15 ή 20
μικροσκοπικές πετσέτες της YMCA.
Βάζω από μία κάτω από κάθε πόδι, γιατί η Βανέσα λέει
ότι μπορεί να υπάρχουν μύκητες.
"Αυτό το μέρος είναι παγίδα θανάτου. Πρέπει να φύγω".
Προσπαθώ να αποφύγω τους μύκητες.
Και πάω στο γραφείο.
"Βανέσα, τώρα που με αξιολόγησες,
μπορούμε να κλείσουμε μάθημα κολύμβησης;"
Λέει "Το πρόγραμμά μου είναι γεμάτο".
Δηλαδή, πέρασα από οντισιόν για μαθήματα κολύμβησης
αλλά δεν πήρα τον ρόλο.
Η Βανέσα νιώθει άσχημα. "Κοίτα, Μάικ.
"Αν έρχεσαι κάθε Τετάρτη στις οχτώ το πρωί,
κάπου θα σε στριμώξω για 20 λεπτά.
Πάρ' το στα σοβαρά
και κολύμπα μόνος σου πέντε μέρες τη βδομάδα".
"Αμφιβάλλω αν κάποιος κολυμπάει τόσο".
"Πολλοί κολυμπούν τόσο".
"Δεν νομίζω ότι ο Μάικλ Φελπς κολυμπάει τόσο".
"Αυτός είναι που κολυμπάει τόσο".
Το συζητάμε για περίπου 45 λεπτά.
Συμφωνούμε ότι διαφωνούμε.
Ξεκίνησα με μία μέρα τη βδομάδα.
Το έκανα. Πήρα δικό μου σκουφάκι.
Πήρα γυαλάκια με εγγύηση εφ' όρου ζωής ότι δεν θα μου ταιριάξουν ποτέ.
Σαγιονάρες για μην κολλήσω μύκητες, κλειδαριά για το ντουλάπι
και μια τσάντα με τσέπη για βρεγμένα μαγιό.
Κάθε Τετάρτη πάω για κολύμπι. Μετά πάω στο μαγαζί με τους χυμούς
και παίρνω έναν κουβά χυμό.
Κι αρχίζω να σκέφτομαι
"Αυτός είμαι τώρα. Κολυμπάω. Πίνω χυμό.
Είμαι της γενιάς των χυμών. Να πάρω εκείνο το παντελόνι...
με τη λέξη 'Ζουμερό' στον κώλο". Αυτός είμαι τώρα.
Ο κόσμος το αντιλαμβάνεται.
Το καλύτερο με το κολύμπι είναι ότι όσο κακός κι αν είσαι,
όταν είσαι κάτω από το νερό
και κλωτσάς τον τοίχο...
για λίγες στιγμές,
νιώθεις σαν υποβρύχιος εξερευνητής.
Ή σαν κάποιος που ξέρει κολύμπι.
Και μετά το σώμα αναδύεται,
γιατί έχει ουδέτερη πλευστότητα.
Μ' αρέσει που δεν υπάρχουν ούτε τηλέφωνα ούτε μέιλ ούτε ημερολόγια.
Σαν να μην υπάρχει χρόνος.
Πολλές φορές στη ζωή όλα μοιάζουν δύσκολα.
Ενώ στο νερό είναι τόσο ασήμαντα.
Καμιά φορά η ζωή είναι χαοτική, αλλά κάτω από το νερό όλα είναι ήσυχα.
Ακούς ακόμη και τις σκέψεις σου.
Θυμάμαι που σκέφτηκα "Είμαι τόσο τυχερός
που ζω".
Για έξι μήνες κολυμπάω μία μέρα τη βδομάδα.
Και μια μέρα ξεσπάει στο Μπρούκλιν καταρρακτώδης βροχή.
Έβρεχε ακόμη και στην κουζίνα μας.
Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, αλλά στην κουζίνα ο καιρός είναι γενικά ήπιος.
Σχεδόν...
δεν βρέχει ποτέ στις κουζίνες.
Θορυβηθήκαμε και ρωτήσαμε μια φίλη, που είναι μηχανικός
"Είναι επικίνδυνο να μένουμε εδώ;"
Το κτήριο που μένουμε είναι παμπάλαιο.
Ανεβαίνει στην ταράτσα.
"Υπάρχουν τρύπες στην ταράτσα και στα πλαϊνά του κτηρίου".
Μπαίνει στο δωμάτιο της Ούνα και λέει "Αυτό εδώ ίσως είναι μούχλα".
Αποδείχθηκε τελικά ότι ήταν μαύρη μούχλα,
που είναι επικίνδυνη.
Προκαλεί άσθμα και πολλά άλλα.
"Προτείνω να φύγετε αμέσως, μέχρι να λυθεί το θέμα".
Πάμε σε ένα Airbnb, το οποίο, παρεμπιπτόντως, δεν έχει πρωινό...
παρότι το λέει στο όνομα.
Πρόκειται για άκρως παραπλανητικό ακρωνύμιο.
Σαν να πηγαίνεις σε συνάντηση ΑΑ
και να σου λένε "Εκπέμπουμε ζωντανά".
"Μα άκουσα ότι πρόκειται για ιδιωτική συνάντηση".
"Πιάσε ένα κρασί κι έλα να τα πούμε για κάποιον".
Βρήκα, λοιπόν, ένα Airbnb. Είμαι κάπως ψυχαναγκαστικός.
Για να ξέρετε, ο ψυχαναγκασμός είναι πολύ σέξι χαρακτηριστικό.
Ο σύζυγος αναρωτιέται επί επτά ώρες γιατί στο Airbnb δεν έχει πρωινό
και μετά αδειάζει ένα κουτί κράκερ.
Και σκέφτεσαι "Θέλω να τον πηδήξω".
Αυτό θα πει ψυχαναγκαστικός.
Αλλά το μέρος που βρήκα δεν ήταν καλό.
Δεν ήταν όπως στις φωτογραφίες.
Σαν να χρησιμοποίησαν έναν ειδικό φακό
και φωτογράφησαν άλλο διαμέρισμα.
Δεν υπήρχε θερμοστάτης.
Είχε θέρμανση, μα δεν μπορούσες να ορίσεις πόση ζέστη χρειάζεσαι
για να μείνεις ζωντανός.
Είναι τρεις το πρωί και έχει 32 βαθμούς.
Ναι, 32 βαθμούς θερμοκρασία.
Η Τζένι, η Ούνα κι εγώ είμαστε ξύπνιοι.
Έχω απελπιστεί. Περιφέρομαι και ψάχνω πώς θα αλλάξω τη θερμοκρασία.
Γύρω στις τέσσερις το πρωί βρίσκω έναν κοινόχρηστο θερμοστάτη,
αλλά είναι κλειδωμένος πίσω από πλεξιγκλάς.
Δεν το είχα ξανακάνει ποτέ.
Σαν άλλος Χαλκ, σπάω το πλεξιγκλάς.
Ρυθμίζω τον θερμοστάτη στο μηδέν
και σώζω τη ζωή της οικογένειάς μου.
Αλλά το θέμα είναι ότι το επόμενο πρωί
παρακοιμήθηκα και για πρώτη φορά έχασα το μάθημα κολύμβησης.
Και δεν πήγα ούτε την επόμενη βδομάδα,
γιατί είχε πλάκα που δεν πήγα την πρώτη φορά.
Και μετά έκοψα το κολύμπι.
Και το σκέφτομαι συχνά, υπό την ευρεία έννοια.
"Γιατί παύουμε να κάνουμε κάτι που ξέρουμε ότι πρέπει να κάνουμε;"
Εγώ δίνω προτεραιότητα σε αυτό που θα με κρατήσει ζωντανό βραχυπρόθεσμα
κι όχι μακροπρόθεσμα.
Γιατί αν δεν είμαι ζωντανός βραχυπρόθεσμα, δεν θα είμαι ούτε μακροπρόθεσμα.
Έκοψα το κολύμπι.
Αλλά κράτησα την όρεξη αυτού που κολυμπάει.
Δηλαδή, έτρωγα πολύ. Και έπινα χυμούς.
Πάω για το ετήσιο τσεκάπ
κι ο δρ Γουολς με βάζει στη ζυγαριά
που είναι εκείνος ο παλιομοδίτικος άβακας.
"Δεν είσαι 450 κιλά. Δεν είσαι μηδέν κιλά.
Δεν είσαι 440 κιλά. Δεν είσαι δέκα κιλά.
Δεν είσαι 300 κιλά. Δεν είσαι 26 κιλά.
Δεν είσαι 186 κιλά. Δεν είσαι 53 κιλά".
Λέω "Τι ώρα πήγε;"
"Δεν είναι δύο. Δεν είναι έξι.
Δεν είναι 2:15. Δεν είναι 4:45".
Ο δρ Γουολς έδειξε ανήσυχος για το βάρος μου.
"Έχεις πάρει πολύ βάρος από πέρυσι".
"Πολύ περίεργο", λέω. "Γιατί κολυμπούσα
και έπινα και χυμούς".
Μου πήρε αίμα
και του πήρα κι εγώ, γιατί το είχαμε ξενυχτήσει.
Μου τηλεφωνεί μία βδομάδα μετά. Ήμουν σε ένα ξενοδοχείο στο Οχάιο.
Λέει "Η κακή σου χοληστερίνη είναι κακή".
"Ταιριάζουν αυτά που μου λες". "Το ίδιο και η καλή σου".
"Κανείς δεν είναι τέλειος", λέω.
"Έχεις διαβήτη τύπου 2", μου λέει.
Και όταν το είπε αυτό, με έπιασε αυτή η δύσπνοια,
αλλά πολύ λίγες φορές την είχα βιώσει τόσο έντονα.
Ήμουν 20, πήγαινα σπίτι με το αμάξι για τις γιορτές,
σταμάτησα να κατουρήσω και είδα αίμα στα ούρα μου.
Δεν είχα ξαναδεί τέτοιο αίμα. Όταν έπεφτε κάτω,
έσκαγε σαν πυροτέχνημα.
Φοβήθηκα τόσο, που γύρισα σπίτι και ξύπνησα τους γονείς μου.
Ο μπαμπάς είναι γιατρός, η μαμά νοσοκόμα και ξέρουν ότι αυτό δεν είναι καλό.
Πρωί πρωί ο μπαμπάς με πηγαίνει σε έναν φίλο του ουρολόγο.
Ζητάει να κατεβάζω το παντελόνι
και κοιτάζει.
Αρχίζω να λέω τις θεωρίες μου, γιατί στους γιατρούς αρέσει
να είσαι συνεργάσιμος όταν τους επισκέπτεσαι.
Τον ρωτάω, λοιπόν, και δεν μπορώ να το πάρω πίσω.
"Είναι δυνατόν το αίμα
να προκαλείται από συχνό αυνανισμό;"
Αυτό είπα.
Δυνατά.
Στον φίλο του μπαμπά μου!
Και...
με βάση την αντίδρασή του,
θα έλεγα ότι αν υπήρχε παιχνίδι ποτού μεταξύ ουρολόγων,
θα ήταν το Η φράση που Πληρώνει,
γιατί παραμένει ατάραχος και λέει "Όχι, δεν είναι από αυτό".
Και μετά κατεβάζει ένα ποτήρι ουίσκι
πίσω από το γραφείο του...
και λέει "Με ανησυχεί το αίμα.
Αύριο το πρωί θα έρθεις στο νοσοκομείο και θα σου κάνω αναισθησία
για κυστεοσκόπηση". Δεν ήξερα τι ήταν.
Παίρνουν μια κάμερα και τη βάζουν στο πέος για να δουν την κύστη.
Θα μου πείτε "Μάικ, η κάμερα δεν χωράει...
στο πέος".
Υπάρχουν καλά και κακά νέα.
Τα καλά είναι ότι χωράει. Το ίδιο και τα κακά.
Το επόμενο πρωί ξυπνάω στις πεντέμισι,
η μαμά μου με πάει στο νοσοκομείο
κι εγώ τρέμω.
Είμαι με την ειδική ρόμπα επάνω στο χειρουργικό φορείο.
Η νοσοκόμα μού βάζει ορό και κοιμάμαι.
Ακόμα και με ρίγος και υπό την επήρεια φαρμάκων,
πάντα απολαμβάνω έναν ωραίο υπνάκο.
Κι ενώ εγώ κοιμάμαι,
ο ουρολόγος βρίσκει κάτι με το ενδοσκόπιο
και μου χορηγεί επιπλέον αναισθητικό για να το βγάλει.
Ξυπνάω και μου λέει
ότι βρήκαν κάτι στην κύστη που μπορεί να είναι καρκίνος.
Θα κάνουν βιοψία και θα το ξέρουν σε λίγες μέρες.
Έτσι, από τις 22 Δεκεμβρίου 1999
μέχρι τις 27 Δεκεμβρίου 1999, σκεφτόμουν το χειρότερο.
Σκεφτόμουν "Θα πεθάνω".
Μπαίνω στο παιδικό μου δωμάτιο
και βιώνω μια δύσπνοια,
αλλά με τρόπο που δεν έχω ξαναβιώσει.
Δεν μιλούσα σε κανέναν.
Ούτε στους γονείς μου ούτε στους φίλους μου.
Και είμαι άτομο που μιλάει πολύ. Σας μάζεψα εδώ.
Αλλά όταν νόμιζα ότι θα πεθάνω,
σταμάτησα να μιλάω.
Η βιοψία βγήκε λίγες μέρες μετά, και ήταν καρκίνος.
Ήταν κακοήθης όγκος στην ουροδόχο κύστη, αλλά ήμουν τυχερός,
γιατί βρέθηκε νωρίς. Αποφασίστηκε να μην κάνω
χημειοθεραπεία, γιατί ίσως ήταν ανωμαλία.
Μπορεί και να ήταν. Επειδή μέχρι σήμερα, που κάνω κυστεοσκόπηση,
δεν έχει επανέλθει.
Αλλά όταν ο δρ Γουολς μού λέει ότι έχω διαβήτη, θυμάμαι εκείνη τη στιγμή.
Όχι επειδή είναι το ίδιο,
αλλά είναι και οι δύο συννοσηρότητες και οι συννοσηρότητες
καμιά φορά συμμαχούν.
Για να σχηματίσουν μια ενιαία νοσηρότητα.
"Καρκίνος με διαβήτη!
Διαβήτης με καρδιοπάθεια. Γκολ!"
Κι όλοι πανηγυρίζουν.
Και μετά πεθαίνω.
Κι όταν ο δρ Γουολς μου λέει ότι έχω διαβήτη,
βγαίνω από το δωμάτιο του ξενοδοχείου
και πάω στη ρεσεψιόν
για να παραλάβω την πίτσα που είχα παραγγείλει.
Και... Δεν είμαι περήφανος.
Έχω κακές συνήθειες.
Για αρχή, αυτή είναι η δουλειά μου.
Συνήθως την κάνω σε πόλεις όπου δεν μένω.
Ανεβαίνω εδώ πάνω, στον δρόμο μού ανοίγει η όρεξη.
Μερικές φορές περνάω από δω.
Κατεβαίνω αυτό το πράγμα.
Κάνω ότι παλεύω.
Γυρίζω στο ξενοδοχείο στις έντεκα και σκέφτομαι το υγιεινό φαγητό.
"Πάει νωρίς για ύπνο;"
Υγιεινό φαγητό ίσον "Τέλος για απόψε.
Το πρωί θα φάω κάτι θρεπτικό".
Ανθυγιεινό φαγητό ίσον "Θα χαλαρώσω.
Είδα έναν φούρνο μικροκυμάτων στη γωνία. Πετάγομαι να δω τι θα γίνει".
Και η πίτσα ξενυχτάει. Λατρεύει τα πάρτι και τη λατρεύω.
Το πρόβλημά μου με την πίτσα, είναι ότι όταν βλέπω μία πίτσα,
τη βλέπω σαν μία μερίδα.
Τις περισσότερες φορές, βέβαια, προορίζεται για πολλούς,
αλλά με ελκύει σωματικά. Είναι σχεδόν σεξουαλικό.
Δηλαδή, δεν θα έκανα σεξ με πίτσα,
αλλά αν την έτρωγα μόνος, δεν θα το έλεγα στη γυναίκα μου.
Σας ακούγεται λογικό;
Μου αρέσει τόσο πολύ, που ενθουσιάζομαι όταν βλέπω τη λέξη "πίστα".
Η λέξη "πίτσα" είναι συναρπαστική.
Περιέχει κομμάτια πίτσας.
Το "Τ" και το "Σ" είναι δύο κομμάτια.
Το "Α" είναι ένα κομμάτι. Πέντε κομμάτια σε μία λέξη.
Είναι μια λογοτεχνική έκφραση που επινόησα...
και λέγεται "ονοματοπίτσα".
Ο δρ Γουολς έκανε κάποιες συστάσεις.
"Θα σου δώσω στατίνη για τη χοληστερίνη
και μια αγωγή για τον διαβήτη".
"Προτιμώ να το αντιμετωπίσω χωρίς φάρμακα,
γιατί είμαι κι εγώ γιατρός..."
Είπα "Προτιμώ να προσπαθήσω να χάσω βάρος μόνος μου,
για να αντιστρέψω τον διαβήτη".
"Δεν είμαι αισιόδοξος", λέει.
"Να κάνεις αυστηρή δίαιτα. Τέλος η ζάχαρη, οι τηγανητές πατάτες..."
Αρχίζω να σκέφτομαι τις πατάτες με ζάχαρη που ουσιαστικά δεν είναι τροφή.
Αλλά σκέφτομαι ότι θα μπορούσαν.
Είναι ωραίος συνδυασμός υλικών.
Υπάρχει και τραγούδι.
Τηγανητές πατάτες με ζάχαρη Βλέπω τηγανητές πατάτες με ζάχαρη
Ο δρ Γουολς ρωτάει "Με ακούς;"
"Προφανώς και σε ακούω", λέω.
"Αλλά ακούω και το τραγούδι που μόλις συνέθεσα.
Για τα λαχανικά".
Ήταν πολύ νωρίς για να του αναφέρω τις πατάτες με τη ζάχαρη.
Το επόμενο πρωί πάω σπίτι
και πάμε την Ούνα στο πρώτο της μάθημα κολύμβησης.
Μετά το μάθημα, άφησαν τους γονείς να μπουν στα ρηχά με τα παιδιά
και η Ούνα μού λέει "Ας μιλήσουμε κάτω από το νερό".
"Εντάξει", λέω εγώ.
Βυθιζόμαστε και ακούω μόνο "Μπλα μπλα μπλα".
"Τι είπα;" με ρωτάει.
"Δεν ξέρω", απαντάω.
Λέει "Σ' αγαπάω, μπαμπά".
"Κι εγώ σ' αγαπώ, Ούνα".
Ξαπλώνουμε στο κρεβάτι και διαβάζουμε για τις μέρες της βδομάδας.
Όταν η Ούνα δεν ξέρει μια λέξη, λέει μια άλλη.
Λέει "Οι μέρες... από εμάς".
Και σκέφτομαι "Καλύτερα".
Αφού την παίρνει ο ύπνος,
αρχίζω να έχω δύσπνοια, γιατί σκεφτόμουν τον διαβήτη.
Βγάζω το ημερολόγιό μου, το ανοίγω,
παίρνω ένα στιλό και γράφω
"Μπορεί να πεθάνω σύντομα".
ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΣΥΝΤΟΜΑ
Την επομένη, η μαμά μου μού λέει
ότι ο μπαμπάς έπαθε ανακοπή, αλλά είναι καλά.
Προφανώς έχει πάρει το κολάι.
Δούλευε στο νοσοκομείο, το ένιωσε,
μπήκε στα επείγοντα και είπε "Γεια".
Δεν ξέρω τι ακριβώς είπε.
Σαν να μπαίνει πυροσβέστης σε σταθμό και να λέει "Καίγομαι.
Ξέρετε τι πρέπει να κάνετε".
"Μαμά, να γυρίσω σπίτι;", ρωτάω. "Όχι, τα πάει καλά.
Θα έρθεις σύντομα για τις γιορτές".
Μία βδομάδα μετά πηγαίνουμε στο πατρικό μου για τα Χριστούγεννα,
όπου τα περνάμε οικογενειακά.
Η Τζένι είναι εσωστρεφής, εγώ εξωστρεφής
και ο εξωστρεφής αντλεί ενέργεια από τους άλλους,
ενώ ο εσωστρεφής δεν σε συμπαθεί.
Ή...
μπορεί και να σε συμπαθεί, αλλά στο τέλος εγώ εξηγώ γιατί φεύγουμε.
Είναι Χριστούγεννα, η Τζένι είναι Εβραία κι εγώ εξηγώ. Είναι αυτός ο τύπος...
που γεννήθηκε σε φάτνη. Αυτό περνάει απαρατήρητο.
Αυτό όχι. Εμφανίστηκαν οι Σοφοί Μάγοι.
Ήταν Εβραίοι. Μπορεί να ήταν οι Γουάιζμαν.
Έχουν έρθει οι Μάγοι, οι Γουάιζμαν και όλοι είναι εδώ.
Γκρινιάζουν, καυχιούνται... Δεν καταλαβαίνω γιατί. Δεν είναι ο Θεός.
Και σίγουρα δεν είμαι αυθεντία επί του θέματος.
Αλλά όσο μεγαλώνω, μ' ενδιαφέρει πιο πολύ ο Ιησούς.
Γι' αυτό και σας έφερα εδώ απόψε.
Υπάρχει ένα φυλλάδιο κάτω από το κάθισμά σας.
Δεν γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα με μεγάλη ευλάβεια.
Το σημαντικότερο για εμάς, είναι το κοτόπουλο με παρμεζάνα.
Το τρώμε σε μεγάλες ποσότητες.
Εκείνη τη χρονιά έγινε φλέγον ζήτημα.
Ο μπαμπάς μου είχε πάθει ανακοπή και το μενού ήταν το ίδιο.
Κοτόπουλο με παρμεζάνα, ζίτι, σκορδόψωμο,
που είναι λίγο πολύ το ίδιο φαγητό αλλά με διαφορετικό σχήμα.
Ο πατέρας μου λέει "Μάικλ.
Δώσε μου το κοτόπουλο, σε παρακαλώ".
Ο μπαμπάς μου μόλις είχε πάθει ανακοπή,
αλλά είχε φάει ήδη μία μερίδα κοτόπουλου με παρμεζάνα.
Το κρατάω, αλλά δεν του το δίνω,
γιατί νιώθω σαν να κρατάω ένα πιάτο με όπλα.
Η ένταση αυξάνεται και τελικά λέω "Βινς".
Έτσι λέμε τον μπαμπά. Λέω "Βινς,
έχεις φάει ήδη αρκετά".
Που σίγουρα είναι κομμένη σκηνή από τον Νονό.
Και...
ο Βινς έχει την τέλεια απάντηση.
"Μάικλ", μου λέει.
"Θέλω να σου μιλήσω για τον διαβήτη τύπου 2".
Και λέω "Όχι, το σκέφτομαι. Προσπαθώ να αλλάξω διατροφή όπως εσύ".
Και ο αδερφός μου, ο Τζο, λέει "Μάικ, πρέπει να κάνεις διαθήκη".
Κι αναρωτιέμαι "Πώς φτάσαμε ως εδώ;"
Πρέπει να είσαι πολύ κοντά με κάποιον
για να του λες ότι έχεις μια πάθηση, κι αυτός να σου λέει
"Θέλω κάποια από τα πράγματά σου".
Εκείνο το βράδυ αποχαιρετιζόμαστε
κι έχω τον φόβο,
όταν αποχαιρετώ τον μπαμπά μου, ότι ίσως είναι οριστικό.
Λέω "Μαμά, μπαμπά.
Να προσέχετε".
Δεν ξέρω γιατί μου είναι τόσο δύσκολο να τους πω ότι τους αγαπάω,
αλλά είναι.
Καμιά φορά νιώθω ότι πλησιάζουμε.
Πριν λίγα χρόνια, πήρα τη μαμά μετά τον θάνατο ενός φίλου μας.
"Μαμά, λυπάμαι για τον Τζον Χάρντινγκ".
"Ήμασταν τυχεροί. Την περασμένη βδομάδα
ήξερε ότι μιλούσαμε για τελευταία φορά
και του είπαμε ότι τον αγαπάμε".
Νόμιζα ότι ίσως έσπασα τον κώδικα.
Ίσως το μόνο που χρειάζεται είναι η πιθανή ημερομηνία του θανάτου σου.
Χρειάζεσαι προθεσμία.
Τα σκέφτομαι, λοιπόν, όλα αυτά ενώ γυρίζω σπίτι εκείνο το βράδυ.
Η Ούνα κοιμάται στο αμάξι.
Και λέω στη γυναίκα μου "Κλο,
να κάνουμε διαθήκη;"
Και δεν απαντάει. Δεν μοιάζουμε σ' αυτό.
Όταν κάποιος με ρωτάει κάτι,
νιώθω την κοινωνική ευθύνη να απαντήσω,
ενώ εκείνη όχι.
Με αγνόησε κατάμουτρα.
Πήρα την κατάσταση στα χέρια μου.
Κάλεσα έναν δικηγόρο που κάνει διαθήκες. Θα τον λέμε Γουιλ.
Η Τζένι κι εγώ καθόμαστε με τον Γουιλ στην κουζίνα,
και το πράγμα σοβαρεύει.
"Τι θα γίνει αν τον Μάικ τον χτυπήσει λεωφορείο;"
"Δεν ξέρω", λέω. "Η Τζεν δεν θα πάρει τα λεφτά;"
"Τι θα γίνει αν σας χτυπήσει και τους δυο το ίδιο λεωφορείο;"
"Η κόρη μας δεν θα πάρει τα λεφτά;"
"Ποιος είναι υπεύθυνος γι' αυτήν;"
"Ο οδηγός του λεωφορείου;"
Και μετά έπεσε σιωπή για περίπου 40 λεπτά.
Και ναι, δεν είναι παράξενο να σε χτυπήσει λεωφορείο.
Πριν λίγα χρόνια, ήμουν σε ένα ταξί εδώ, στη Νέα Υόρκη.
Ο οδηγός στρίβει αριστερά στη γέφυρα του Μανχάταν
και χτυπάει μια γυναίκα.
Δεν έπαθε ζημιά, αλλά έπεσε κάτω με φόρα
και μετά τινάχθηκε πάνω.
"Είμαι καλά!"
Οι Νεοϋορκέζοι είναι ανθεκτικοί
και συχνά μεθυσμένοι...
Ήταν συγκλονιστικό. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν "Ένα αστεράκι".
Θέλω να πω...
Υπάρχουν άπειροι τρόποι για να πεθάνουμε.
Διάβασα για μια γυναίκα που πέθανε από μια καρύδα...
που της έπεσε στο κεφάλι, που δείχνει
ότι δεν το περίμενε.
Και το ερώτημα είναι,
αν ξέρεις κάποιον που πήγε από καρύδα,
την τρως την καρύδα; Γιατί θα είναι ώριμη.
Διάβασα για έναν τύπο που πέθανε
σε διαγωνισμό φαγητού κατσαρίδας.
Σε ποιο μέρος της Φλόριντα ήταν;
Στο Ντίρφιλντ Μπιτς. Δεν έχει σημασία.
Είμαστε με τον Γουιλ στην κουζίνα.
Συμπληρώνουμε το έντυπο του θανάτου. Στην αρχή είναι εύκολο. Όνομα. "Εντάξει".
Μέιλ. "Πανεύκολο".
Ημερομηνία γάμου. "Πρέπει να το ψάξουμε".
Και ο Γουιλ λέει
"Εγώ θα φύγω,
θα αφήσω το ερωτηματολόγιο εδώ, στο τραπέζι,
θα το συμπληρώσετε, θα μου το δώσετε
και τελειώσαμε".
Και μένει στο τραπέζι της κουζίνας για μία βδομάδα,
η βδομάδα έγινε μήνας
κι ο μήνας τρία χρόνια.
Τόσο πολύ δεν θέλουμε να το συζητήσουμε με την Τζένι.
Αλλά πρέπει. Τότε η Ούνα ήταν έξι ετών.
Όταν ήμουν έξι, πέθαναν οι παππούδες μου.
Εξερράγη το Τσάλεντζερ.
Μεγάλωσα εκείνη την εποχή. Το είδαμε στο σχολείο.
Ο δάσκαλος φέρνει την τηλεόραση και λέει
"Σήμερα επτά γενναίοι αστροναύτες θα πάνε στο διάστημα.
Όμως,
θα δούμε τη Μελωδία της Ευτυχίας".
Ήμασταν έξι χρονών.
"Πού πήγαν;"
Ήταν καθολικό σχολείο κι ο δάσκαλος είπε
"Πήγαν κάπου καλύτερα". Λέω "Καλύτερα από το διάστημα;
Δεν ξέρω".
Όταν ήμουν μικρός, και πέθαινε κάποιος, οι μεγάλοι έλεγαν "Πήγε κάπου καλύτερα".
Κι αυτό με παρηγορούσε, μέχρι που άρχισα να νιώθω
ότι όσοι το έλεγαν αυτό δεν ήταν τόσο σίγουροι όσο νόμιζα αρχικά.
Είμαι 21 και πεθαίνει ένας πολύ καλός φίλος μας.
Ο κος Νέιπλς. Τον είχαμε σαν πατέρα. Ήταν σε κάθε χριστουγεννιάτικη παρμεζάνα.
Ήταν...
Όταν πήγαιναν διακοπές οι γονείς μου,
ο Τζο κι εγώ μέναμε μαζί του, και μου άρεσε πολύ.
Ήταν η αγαπημένη μου βδομάδα, γιατί ήταν πολύ διασκεδαστικός.
Δεν είχα γνωρίσει άλλον σαν αυτόν.
Με άφηνε να ακούω τα αστεία των μεγάλων κι ήταν πλούσιος.
Το κουδούνι του δεν έκανε "Μπινγκ μπονγκ". Έκανε...
Λέγαμε "Αυτός ο τύπος είναι πλούσιος.
Έτσι ξοδεύεις τα λεφτά σου.
Αγοράζεις ένα καλό κουδούνι για να παίζεις".
Και ξαφνικά, στα 58 του, ο κύριος Νέιπλς πεθαίνει.
Ήταν μεγάλο χτύπημα.
Είμαι στην εκκλησία και βλέπω την ταριχευμένη σορό του.
Δεν είχα ξαναδεί από κοντά ταριχευμένη σορό.
Σκέφτομαι "Αυτό είναι το καλύτερο;
Μία στερνή περιποίηση προσώπου;"
Να μιλήσουμε για την ταρίχευση;
Το άτομο δεν φαίνεται ωραίο.
Είναι πρησμένο...
Αν είναι να πειράξουμε το σώμα γιατί να μην το βαλσαμώσουμε;
"Λυπάμαι για τον κύριο Νέιπλς, αλλά πιάνει την μπάλα!"
Να του δώσουμε λίγη κίνηση.
Μια νίκη ενώ φεύγει από τον κόσμο.
Μετά πηγαίνουμε σε ένα φιλικό σπίτι και όλοι αρχίζουν να πίνουν.
Το θυμάμαι πολύ καλά, γιατί οι γονείς μου δεν πίνουν.
Δύο ώρες αργότερα, οι γονείς μου πίνουν συνέχεια.
Μία ώρα μετά, οι γονείς μου είναι τύφλα.
Δεν τους έχω ξαναδεί έτσι.
Φτύνουν όταν μιλάνε, μασάνε τα λόγια τους.
Και κατάλαβα ότι δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τον θάνατο.
Η Τζένι κι εγώ δεν κάναμε διαθήκη,
αλλά άρχισα να βλέπω διατροφολόγο, που δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Αλλά είναι θετικό βήμα.
Αν δεν έχετε δει διατροφολόγο, δεν χάνετε και πολλά.
Ξέρουν τα ίδια με εμάς.
Φανταστείτε τον πιο ενοχλητικό φίλο,
και μετά φανταστείτε να σας τη λέει.
"Ξέρεις τι είναι υγιεινό; Τα λαχανικά".
Λέω "Το έχω ακούσει
από όλους. Έχεις μιλήσει με όλους;"
Ήταν πολύ εμψυχωτική. Τη λένε Κριστίνα.
Και μπαίνει σε λεπτομέρειες.
"Πόσο μαλακά είναι τα κόπρανα σου;" Και λέω "Δεν έχω σημείο αναφοράς.
Σε σχέση με του σκύλου; Με του πουλιού;
Με τι πρέπει να τα συγκρίνω;
Πρέπει να κρατάμε λογαριασμό; Έχασα κάποια συνάντηση;"
Θα ανησυχήσω αν κάποιος δώσει καλή απάντηση,
όπως "εύθραυστα".
"Έχεις καμιά προϋπάρχουσα πάθηση;"
"Είχα καρκίνο στην κύστη, έχω διαβήτη τύπου 2,
τρώω πατάτες με ζάχαρη".
"Πώς κοιμάσαι;" Και λέω "Λοιπόν...".
Κι αυτό είναι το θέμα.
Αν γελάτε, ξέρετε την απάντηση.
Το έχουμε συζητήσει και σε άλλα σόου.
Και αν δεν γελάτε, η σύντομη εκδοχή είναι
ότι έχω σοβαρό πρόβλημα υπνοβασίας.
Και χειροτέρευσε τόσο όταν ήμουν 25,
που πήδηξα από παράθυρο δευτέρου ορόφου σε ένα ξενοδοχείο
στην Ουάσινγκτον.
Και εννοώ ότι πέρασα μέσα από το τζάμι.
Κατέληξα στα επείγοντα. Έβγαλαν γυαλί από τα πόδια μου.
Διαγνώστηκα με μια σπάνια διαταραχή συμπεριφοράς ύπνου REM.
Όταν πάω για ύπνο, παίρνω φάρμακα
και κοιμάμαι σε υπνόσακο που κλείνει μέχρι τον λαιμό.
Και φοράω γαντάκια, για να μην μπορώ να ανοίξω τον υπνόσακο.
Η μακρά εκδοχή είναι...
"Μια χαρά. Δεν ξέρω.
Έχω τη σοβαρή πάθηση 'πηδάω από τα παράθυρα'".
Ρώτησε και κάτι που με έβαλε σε σκέψεις. "Πότε κοιμάσαι καλύτερα;"
"Όταν διαβάζω, γιατί τότε ο εγκέφαλός μου λέει
'Ως εδώ.
Νόμιζα ότι υπήρχε κινηματογραφική μεταφορά.
Δεν είχα ιδέα τι με περίμενε'".
Και άρχισα να διαβάζω κάθε βράδυ.
Διάβαζα, λοιπόν, ένα βιβλίο, με έπαιρνε ο ύπνος
και η λάμπα έμενε αναμμένη.
Έχω μια εφαρμογή στο κινητό, που λέγεται WeMo.
Είναι απλό. Βάζεις χρονοδιακόπτη για 15 ή 20 λεπτά
για να σβήσει τη λάμπα ή οτιδήποτε είναι στην πρίζα.
Τη ρυθμίζω, μπαίνω στον υπνόσακο
παίρνω τα φάρμακά μου, βυθίζομαι στην ανάγνωση,
με παίρνει ο ύπνος κι ενώ κοιμάμαι, η λάμπα σβήνει.
Ένα βράδυ...
δεν με πήρε ο ύπνος.
Ρυθμίζω το WeMo.
Μπαίνω στον υπνόσακο. Παίρνω τα φάρμακά μου.
Βυθίζομαι στους χαρακτήρες του βιβλίου
και καθώς η πλοκή φτάνει στο αποκορύφωμά της...
Είναι ό,τι πιο κοντινό έχω βιώσει στον θάνατο.
Κάλλιστα η WeMo θα μπορούσε να διαφημιστεί
ως προσομοιωτής θανάτου.
Να τη λένε "Πεθαίνουμε".
Ή "Εμείς Τέλος".
Και τώρα...
Τώρα πηγαίνω σε διατροφολόγο. Χρησιμοποιώ την εφαρμογή.
Παρακολουθώ τα κόπρανά μου.
Σκέφτομαι μια φράση που μου έχει κολλήσει εδώ και καιρό.
Πριν από χρόνια, ο μουσικός Γουόρεν Ζίβον
πέθαινε από καρκίνο του πνεύμονα και το ήξερε.
Ήταν θλιβερή ιστορία
κι έβλεπα τον Λέτερμαν να του παίρνει συνέντευξη.
"Με τον τρόπο που το βιώνετε όλο αυτό,
τι λέτε για τη ζωή και τον θάνατο;"
Κι ο Γουόρεν Ζίβον είπε
"Απολαύστε κάθε σάντουιτς".
Από όταν άρχισα να βλέπω διατροφολόγο,
απολάμβανα κάθε σάντουιτς. Όταν έτρωγα, απλώς έτρωγα.
Έτρωγα ακόμη πίτσα, αλλά όχι ολόκληρη.
Έτρωγα ένα ή δύο κομμάτια. Και μου άρεσε περισσότερο
η ιδέα να πίνω το νέκταρ των θεών,
αλλά όχι όλη την κανάτα.
Μετά από έναν χρόνο, πάω για το ετήσιο τσεκάπ
κι ο δρ Γουολς μού πήρε αίμα.
Γύρισα λίγες μέρες αργότερα και μου λέει "Μάικ.
Εκπλήσσομαι που το λέω, αλλά ανέστρεψες τον διαβήτη τύπου 2.
Θέλω, όμως, να φυσήξεις στον σωλήνα".
Και...
το έκανα.
Και λέει "Κάν' το ξανά.
Θα σου δείξω κάτι". Μου δείχνει την οθόνη του υπολογιστή.
Είπε "Όταν άτομα της ηλικίας σου,
με υγιή αναπνοή, φυσούν στον σωλήνα,
η γραμμή πάει κάπως έτσι.
Ενώ όταν έχουν φραγμένους αεραγωγούς,
μοιάζει κάπως έτσι.
Στη δική σου περίπτωση...
είναι κάπως έτσι.
Δεν ξέρω τι να σου πω.
Βραχυπρόθεσμα δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά.
Σε στείλαμε ήδη σε καρδιολόγο,
αλλά μακροπρόθεσμα και με το ιατρικό ιστορικό σου...
δεν είναι ό,τι καλύτερο".
Δεν τον είχα ξανακούσει τόσο ανήσυχο,
και χωρίς σχέδιο.
Και εκείνο το βράδυ είμαι ξαπλωμένος μαζί με την Ούνα
και νιώθω και πάλι δύσπνοια.
Μα αυτήν τη φορά σκέφτομαι πώς θα βλέπω την αναπνοή μου
για την υπόλοιπή μου ζωή. Όπως όταν ήμουν 20,
και σκεφτόμουν το χρώμα του νερού στην τουαλέτα όταν ουρούσα.
Όπως τότε που ήμουν 25 και προτού κοιμηθώ
φοβόμουν ότι μπορεί να βλάψω τον εαυτό μου στον ύπνο.
Παίρνω το ημερολόγιο και το ανοίγω.
Παίρνω το στιλό μου.
Δεν μπορώ να γράψω τίποτα.
Και το επόμενο πρωί, ξυπνάω,
πηγαίνω στην YMCA κι αρχίζω το κολύμπι πέντε μέρες τη βδομάδα.
Θα σκέφτεστε "Κανείς δεν κολυμπάει τόσο".
Κολυμπάω πέντε μέρες τη βδομάδα.
Θα μου πείτε "Ο Μάικλ Φελπς δεν κολυμπάει τόσο".
Ο Μάικλ Φελπς κι εγώ...
κολυμπάμε πέντε φορές τη βδομάδα.
Πήρα ένα βιβλίο για την αναπνοή.
Λέγεται Αναπνοή. Για αρχή.
Και ξεκίνησα να εξασκούμαι στο κράτημα της αναπνοής
για όλο και περισσότερο.
Το κάνουν οι δάσκαλοι γιόγκα και οι νταήδες στο σχολείο.
Και γίνομαι όλο και καλύτερος.
Εξασκούμαι και κάτω από το νερό.
Και μια μέρα, κολυμπάω κάτω από το νερό,
τα δύο τρίτα του μήκους μιας λωρίδας,
κι ενώ αναδύομαι, βλέπω για πρώτη φορά μια πινακίδα
που έλεγε "Μην κρατάτε την αναπνοή σας".
"Πολύ παράξενο", σκέφτηκα. "Βανέσα.
Τι σημαίνει αυτό; 'Μην κρατάτε την αναπνοή σας'".
"Δύο τύποι το περασμένο καλοκαίρι
διαγωνίζονταν στο κράτημα της αναπνοής.
Και μετά ο ένας πέθανε".
Εδώ θα σας διακόψω.
Γελάσαμε με πολλά απόψε,
αλλά το σωστό τώρα
θα ήταν να τηρήσουμε ενός λεπτού σιγή γι' αυτόν τον άνδρα που πέθανε.
Θα σταματήσουμε για λίγο το σόου.
Δεν θέλω να υποδείξω κανέναν,
αλλά μπορούμε να ανάψουμε τα φώτα για λίγο, σας παρακαλώ;
Κύριε.
Κύριε, κάτι κάνουμε εδώ.
Τηρούμε ενός λεπτού σιγή για έναν άνδρα
που πέθανε επειδή κρατούσε την αναπνοή του.
Κι εσείς κάνετε κάτι εντελώς διαφορετικό.
Κύριε, δείξτε περισσότερο σεβασμό
για τον άνδρα που πέθανε...
κρατώντας την αναπνοή του.
Δεν βοηθάτε.
Λοιπόν...
Ξέρετε ποιος δεν γελάει τώρα;
Αυτός που πέθανε κρατώντας την αναπνοή του στην πισίνα της YMCA.
Πάμε από την αρχή.
Γιατί είστε καλοπροαίρετοι άνθρωποι.
Και νομίζω
πως αν συγκεντρωθούμε, θα το κάνουμε.
Πάρτε βαθιά ανάσα.
Όχι τόσο βαθιά. Αν μάθαμε κάτι
από αυτόν που πέθανε, είναι να προσέχουμε πόσο πολύ κρατάμε την αναπνοή μας
όταν θέλουμε να την κρατήσουμε.
Επαναλάβετε μετά από εμένα.
Θα τηρήσουμε ενός λεπτού σιγή.
- Θα τηρήσουμε ενός λεπτού σιγή. - Ευχαριστώ.
Για τον άνδρα που πέθανε.
- Ενώ κρατούσε την αναπνοή του. - Ενώ κρατούσε την αναπνοή του.
Στην πισίνα της YMCA.
Μόλις καταφέρουμε.
Να μείνουμε σιωπηλοί.
Θα ανταμειφτούμε.
Με μια αστεία λεπτομέρεια για τον θάνατό του.
Αφού πέθανε, το σώμα του διαλύθηκε μέσα σε έξι ώρες.
Το θέμα είναι...
Το θέμα είναι ότι αφού αναδύθηκα
και βλέπω την πινακίδα,
σκουπίζομαι και βγάζω το σκουφάκι μου.
Πηγαίνω στα αποδυτήρια.
Κατεβάζω το μαγιό μου.
Κάθομαι στον πάγκο
και κάνω σαν εκείνον τον γέρο που είχα δει ως παιδί.
Και για πρώτη φορά
σκέφτηκα "Ίσως ήξερε κάτι που δεν ήξερα".
Ήταν ο γηραιότερος που είχα δει.
Έζησε πολύ. Φρόντιζε το σώμα του.
Κολυμπούσε.
Είχε ευαίσθητο δέρμα.
Κι εγώ, ένα επτάχρονο παιδί, τον κορόιδευα.
Ίσως ο δρόμος για την ωριμότητά μου
βρισκόταν στους όρχεις αυτού του άνδρα.
Ο γέρος είναι νεκρός και όλοι εμείς θα γεράσουμε.
Αν είμαστε τυχεροί.
Οποιοσδήποτε μπορεί να είναι αυτός που πέθανε στη πισίνα
ή η γυναίκα που πέθανε από την καρύδα.
Ο καθένας μπορεί να έχει καρκίνο.
Έχουμε μόνο αυτήν τη στιγμή,
που είμαστε εδώ, στο Βίβιαν Μπομόντ.
Ας εκτιμήσουμε το σήμερα. Και θέλω να πω στους γο...
ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΤΗΝ ΤΖΕΝΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΥΝΑ
Υποτιτλισμός: Γεωργία Ιορδανίδου