Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hej!
Jak się macie?
No proszę. Przyszliśmy tu!
Jesteśmy. Tak się cieszę.
O rany.
Nie ma lepszego miejsca niż teatr Vivian Beaumont
w Lincoln Center, jednym z wielu centrów w Lincoln Center.
Gratuluję znalezienia właściwego.
Fajnie, że jesteście.
Mój poprzedni program, The New One, wystawialiśmy 15 przecznic stąd.
Widziałeś.
Ty też.
A ten nazywa się The Old Man
and the Pool.
W 2017 roku robiłem coroczne badania.
Boję się ich, bo mam dużo schorzeń istniejących.
Które nazywam po prostu schorzeniami, bo wszystkie są istniejące.
Wszystkie istniały wcześniej,
chyba że złapałem je w drodze na badania.
Gdy dostaję listę kontrolną,
zakreślam wszystko i skreślam tylko ciążę.
Ale...
mam już 44 lata.
I odkryłem, że przedmioty w gabinecie,
które uważałem za dekoracyjne...
jednak do czegoś służą.
Dam wam przykład.
Mój lekarz, dr Walsh, kazał mi dmuchnąć w rurkę.
To test wydolności płuc. W rurce jest kulka.
Symuluje zdmuchiwanie świeczki.
Dlatego nazywam to testem tortu.
Pokazuje, ile zostało mi jeszcze tortów.
Mniej więcej. Dmuchnąłem więc. O tak...
On patrzy na ekran i mówi: „Dmuchaj”.
A ja już dmuchnąłem.
Musiałem mu to powiedzieć.
Mówię: „Dmuchnąłem”. On na to: „Jeszcze raz”.
Przyłożyłem się bardziej. O tak...
Doktor Walsh postukał w ekran, jakby to był telewizor z lat 80.
I postanowił mi zademonstrować.
Mówi: „Może zrób to tak”.
Pomyślałem, że nie wiem zbyt wiele o oddychaniu,
ale chyba nie biorą w tym udziału ramiona.
I...
Przysunął krzesło i mówi: „Nie wiem, co powiedzieć, Mike.
Patrząc tylko na wyniki,
powiedziałbym, że właśnie masz zawał.
W tej chwili”.
Przestraszyłem się, gdy to powiedział.
Pomyślałem: „Gdybym sądził, że mam zawał,
poszedłbym na ostry dyżur albo wezwałbym jego”.
Pytam go:
„A mam zawał?”.
On na to: „Nie sądzę”.
Powiedziałem mu, że potrzebuję konkretniejszej odpowiedzi.
Postanowił wysłać mnie
do kardiologa po drugą opinię.
Martwi mnie hasło „druga opinia”.
Uważam, że pierwsze badanie powinno opierać się na faktach.
Nie wiedziałem, że walimy w ciemno.
Gdybym wiedział, że chodzi o opinię,
wspomniałbym, że nie lubię siedzieć na papierze.
Zawsze czuję się jak kurczak.
I uważam, że można by scyfryzować niektóre formularze w poczekalni.
Kilka wypełniałem już wcześniej.
To są opinie.
Wsiadłem więc do autobusu.
Był jak powolna karetka z przystankami.
Kolejna opinia.
I poznałem moją nową kardiolog.
Zgadnijcie, co kazała mi zrobić.
- Dmuchać. - Tak, znów dmuchać.
Dmuchnąłem i znów miałem zawał.
Powiedziała: „Ojej, ale słaby wynik.
Miał pan w rodzinie przypadki chorób serca?”.
Ja na to: „Tata miał zawał w wieku 56 lat.
Jego tata też miał zawał wieku 56 lat”.
Zakładałem, że powinienem dać na luz przez ten rok,
wynająć Airbnb przy szpitalu i mieć elastyczny grafik.
To może być dla mnie ważny rok.
A ona...
powiedziała: „W takim razie
zalecam ćwiczenia cardio pięć razy w tygodniu”.
Ja na to, że nikt nie robi cardio pięć razy w tygodniu.
Ona na to, że wiele osób to robi.
Ja na to, że nawet zawodowi sportowcy tak nie robią.
A ona, że zawodowcy zdecydowanie tak robią.
Gadaliśmy sobie o tym przez jakieś 45 minut.
Uznaliśmy, że mamy odmienne opinie.
Spociłem się, brakło mi tchu.
I byłem trochę głodny. Zawsze jestem trochę głodny.
Zapytała: „Nie uprawiał pan sportu w dzieciństwie?”.
Ja na to, że grałem w piłkę nożną, ale tam można było wtopić się w tłum.
Wiecie, o co mi chodzi?
- „To Mike!” - „Nie, jest w lesie!”
Rozumiecie, nie?
A potem dołączyłem do drużyny zapaśniczej.
Koledzy wytłumaczyli mi, że to był poważny błąd.
Bo w zapasach nie da się wtapiać w tłum.
Naprawdę trzeba się siłować. A w moim przypadku – być siłowanym.
Młodzi, muskularni mężczyźni
wciskali mi krocza w twarz,
jakby tańczyli taniec zwycięstwa.
A ja miałem na sobie damski kostium kąpielowy,
zwany trykotem. Ale to budowało charakter.
Charakter ratownika z lat 20.
Nienawidziłem treningów zapaśniczych.
Trzeba było robić dużo pompek,
a ja bardzo wcześnie straciłem ochotę...
na pompowanie.
Leżę w tej początkowej pozycji
i myślę: „Ale przyjemnie.
Znakomita nowa pozycja do leżenia”.
A potem opieram głowę na dłoniach.
I myślę: „Są takie miękkie”.
To naturalne poduszki. Naprawdę.
Robiliśmy więc pompki i siłowaliśmy się.
Byłem w kategorii wagowej 69 kg.
Ze względu na mój talent byłem w parze z zapaśnikiem z kategorii 46 kg.
Nie wiem, czy widzieliście kogoś ważącego 46 kg.
Są raczej mali.
To trochę jak zapasy z własnym dzieckiem.
I to magiczne dziecko wielokrotnie kładło mnie na łopatki.
Jakby przycisk do papieru był przyciskany przez papier.
Byłem w tym beznadziejny.
Byłem za słaby, żeby startować.
Ale jeździłem z nimi. I nosiłem ich strój.
Jeśli po meczach był czas,
wystawiali rezerwistów przeciw rezerwistom.
Na takie przypadki miałem tajną strategię.
Dawałem się położyć jak najszybciej,
żeby mieć tę część życia z głowy.
Ta strategia straciła na skuteczności,
gdy trafiłem na przeciwnika, który miał taką samą strategię...
Kręciliśmy się po ringu przez dłuższy czas.
I wysyłaliśmy sobie sygnały: „Możesz mnie przypiąć”.
Wiecie, o co chodzi? Takie: „Masz moje kolano. Masz głowę.
Nie umiem pompować. Dłonie to naturalne poduszki.
Wiem”.
To była patowa sytuacja. Ale są trzy pozycje startowe,
które pozwalają to rozstrzygnąć.
Jest „Ja zapinam ciebie”. Jest „Ty zapinasz mnie”.
I jest „Kto zapina kogo?”.
Neutralna pozycja o grecko-rzymskim rodowodzie.
Bo to chyba Grecy pierwsi zadali pytanie:
„Kto zapina kogo?”.
A Rzymianie odpowiedzieli: „Wszyscy wszystkich”.
I...
Nie jestem historykiem, ale...
Przyjąłem pozycję „Ja zapinam ciebie”
i sędzia dmuchnął w gwizdek.
Jakimś cudem, do dziś nie umiem tego wyjaśnić,
położyłem go. Nie mogłem w to uwierzyć.
On też nie mógł.
Moi koledzy byli w szoku. Zerwali się z ławki.
Krzyczą: „Mike! Ciśnij!”.
Co w zapasach oznacza „ciśnij”.
Więc ścisnąłem.
Nagle na macie pojawiła się krew.
No wiem.
Myślicie, że jak się czułem? Myślałem:
„Zabiłem tego gościa.
Będę uciekał przed policją do końca życia”.
Birbiglia, zapaśniczy bandyta.
Jedno przypięcie, jedna śmierć.
Nie umiał zrobić pompki. Ale zabił chłopca gołymi rękami.
Mówił na nie „naturalne poduszki”.
Potem zrozumiałem, że to moja krew cieknie mi z nosa na matę.
Choć nie odniosłem żadnych ran.
Wynikało to ze strachu przed wygraniem czegokolwiek.
Moje ciało pomyślało: „Co mam robić?
Na razie sobie pokrwawię. Ogarnę to jutro”.
Sędzia gwiżdże i woła: „Krew na macie”. Co było oczywiste.
Mały chłopiec wybiegł ze szmatą.
Wytarł krew i zbiegł z maty.
Koledzy zatykają mi nos i mówią: „Wracaj tam.
Zrób to jeszcze raz”.
Ci głupcy myśleli, że wiem,
co zrobiłem.
Wybiegłem, przyjąłem pozycję „Ja zapinam ciebie”.
Sędzia zagwizdał i natychmiast wylądowałem na macie.
Nigdy już nie byłem tak blisko wygranej w zapasach.
I tak trafiłem tutaj.
Do teatru Vivian Beaumont. Tak jak my wszyscy.
W pewnym sensie.
Wyjaśniłem to mojej kardiolog.
Główne elementy.
Mówię: „Raczej nie będę w stanie robić cardio pięć razy w tygodniu”.
Zapytała: „A pływanie? Lubi pan pływać?”.
Gdy miałem pięć lat,
mama zabrała mnie na basen YMCA w Worcester.
Nie podobało mi się. Było mokro.
Waliło potem. Pamiętacie, jak w szkole
kolega pozwalał powąchać pod gipsem?
To jakby ten zapach
stał się budynkiem. A potem ktoś
opryskał go przechlorowaną wodą.
Raczej nie używali tam odpowiedniej ilości chloru.
Instrukcje chyba były niejasne.
Ktoś nadgorliwy z administracji
powiedział pewnie: „Porcja wody na dwie porcje chloru”.
Inni wołają: „Janice, nie!”.
A ona: „Wykonuję tylko swoją pracę!”.
Nie wiem, jaką okrutną zbrodnię ukrywają w tym basenie,
ale coś musi być na rzeczy.
Może doszło do mafijnej egzekucji?
I któryś ze zbirów zapytał: „Kopiemy rów
czy wrzucamy ciało do basenu YMCA?
Mam karnet rodzinny. Trup wejdzie jako gość.
Wrzucimy go do basenu. Rozpuści się w sześć godzin”.
Chodzi mi o to, że jest tam naprawdę dużo chloru.
Niesamowicie dużo.
Bo jest tam też dużo moczu.
Nie chcę was dołować,
ale sprawdziłem to i w internecie nie wygląda to dobrze.
Czytałem o badaniu, w którym przeanalizowano
basen o pojemności ponad 750 000 litrów.
I stwierdzili, że zawierał 76 litrów...
Tak, wiem...
Uznałem, że powinniście to wiedzieć.
Aż 76 litrów czystego moczu.
To chyba za dużo.
Prawda? To znaczy...
Procentowo może nie, ale jeśli to sobie wyobrazić,
to będzie bak paliwa!
To Ford F-150 pełen moczu.
Można na tym dojechać do Pittsburgha.
Myślę, że dobrzy chrześcijanie, którzy prowadzą YMCA,
są świadomi problemu z moczem.
Dlatego wszędzie są znaki,
na których błagają, żeby nie sikać...
do basenu. Piszą: „Proszę.
Proszę nie sikać do basenu”.
Mogli napisać: „Gdzie się najlepiej sika?
W basenie”.
Mam obsesję na punkcie tych znaków, bo myślę,
że mówią o tym, co tam zaszło.
Czytasz: „Ślisko, gdy mokro”
i wiesz, że jakiś dzieciak przydzwonił w kafelki.
Zmęczony ratownik wziął marker
i napisał: „Ślisko... gdy...”.
Na znakach rzadko pojawia się „gdy”.
Zdanie podrzędne nieczęsto używane jest w formie ceniącej zwięzłość.
„Ślisko, gdy mokro”.
Mogło być tylko: „Ślisko”.
Mokro tam jest prawie zawsze.
Gdy byłem mały, był też znak: „Proszę brać prysznic przed pływaniem”.
Myślę, że powstał dla konkretnego faceta.
W pierwszej wersji było pewnie: „Greg...”.
Ale najczęściej lekceważonym znakiem,
gdy byłem mały,
był ten w szatni z napisem:
„Proszę nosić należyte okrycie”.
Nikt go nie przestrzegał.
Gdy miałem pięć lat, mama zabrała mnie
do damskiej szatni. Nigdy wcześniej nie widziałem waginy.
I nagle zobaczyłem całą setkę.
A gdy miałem sześć lat, wysłała mnie do męskiej szatni.
Bardziej szokujące
od setki wagin jest tylko sto penisów...
na wysokości oczu...
To były penisy dorosłych. Jest to zaskakująco ważny szczegół,
bo ja miałem penisa sześciolatka.
Popatrzyłem na te dorosłych i pomyślałem: „O nie.
To będzie długie życie”.
Zacząłem rozglądać się za dziecięcymi penisami.
Nie cytujcie tego bez kontekstu.
Można zniszczyć komuś karierę
kilkoma naciśnięciami klawiszy.
Dobrze pamiętam tę szatnię,
bo gdy miałem siedem lat, siedział tam taki starzec.
To był chyba najstarszy człowiek, jakiego widziałem.
Miał 120 czy 130 lat.
Siedział na ławce w szatni.
Był zupełnie nagi. Nie miał należytego okrycia.
Możliwe, że cały dzień sikał do basenu.
I ten wiekowy człowiek masował sobie jądra talkiem dla niemowląt.
Skupcie się.
Nie mówię tego bez powodu.
Próbuję przekazać dokładny obraz z mojego dzieciństwa,
który może być zabawny,
jeśli też pamiętacie coś takiego.
Najważniejsze w tym starcu było to,
że zupełnie się nie spieszył.
Jak worek kalafonii na kopcu miotacza.
Z niesamowitą cierpliwością.
I niesamowitą ilością talku.
Nie wiem, czy chodziło o kombinację
chloru i moczu, o dżunglę genitaliów na poziomie oczu,
czy o faceta w wieku 175 lat,
który desperacko łagodził tarcie między moszną a wewnętrzną częścią uda.
Ale pamiętam, że pomyślałem, że już nigdy nie wrócę
na basen YMCA.
Wyjaśniłem to mojej kardiolog.
Zdążył już zapaść zmrok.
Piekliśmy pianki nad płonącą szafką na akta.
Mówię: „Nie chcę wchodzić w szczegóły,
ale nie lubię pływać”.
Ona na to: „Proszę to przemyśleć.
To dobry sport dla kogoś w pana wieku. Zwiększa pojemność płuc”.
Ja na to: „Tak, ale raczej sobie odpuszczę”.
Pyta mnie: „Mieszka pan w pobliżu basenu YMCA?”.
Ja na to: „Tak. Blisko tego na Brooklynie.
Ale nie widzę siebie tam.
Powiedziała, że będzie lepiej, jeśli będę chodził.
Ja na to, że lepiej będzie, jeśli nie będę chodził.
Potem wracałem do domu metrem
i dostałem zadyszki, którą czasem mam z powodu niepokoju.
Mam to od dziecka. Czasem,
gdy się zdenerwuję, nie mogę złapać oddechu.
Bywa tak źle, że boję się, że zemdleję.
Mam to od małego. Pamiętam, że siedziałem w fotelu pasażera
w aucie taty. Jako dzieciak. I dostałem tej zadyszki.
Popatrzył na mnie i spytał: „Czemu tak oddychasz?”.
To zawsze pomaga,
gdy masz fizyczny problem
i ktoś cię karci, póki nie przejdzie.
Ja...
To na pewno nie wpływa na późniejsze życie.
Doświadczyłem tego, gdy wracałem metrem od lekarki.
I pomyślałem o tacie i dziadku.
Mój dziadek pracował w tunelach metra w Nowym Jorku.
Był elektrykiem.
W latach 30. odpalali w tunelach dynamit
i wysyłali tam elektryków.
Wchodzili jako pierwsi, żeby oświetlić tunele.
Niebezpieczna praca. Potem pracował
w sklepie w Bushwick. Pewnego dnia
przyszedł stały klient i spytał, co słychać.
A on poleciał przez ladę i zmarł.
To smutne.
Ale to w sumie dość zabawna odpowiedź.
W pewnym sensie był pierwszym komikiem w rodzinie.
Niezwykłe zaangażowanie.
Dużo o nim myślę.
Nigdy go nie poznałem. Mieszkam tu,
ale nie poznałem dziadka. A chciałabym.
Gdy miałem 19 lat,
byłem akurat w akademiku, gdy zadzwoniła mama.
Powiedziała, że tata upadł na podłogę w salonie.
Wezwała karetkę.
Przewieźli go do szpitala Mass General.
Powiedziałem o tym mojemu współlokatorowi.
Czasem myślisz, że się trzymasz,
póki nie przekażesz informacji komuś innemu.
Rozpłakałem się w połowie zdania.
Pożyczyłem od kolegi auto i pojechałem 640 km do Bostonu.
Tata leży w łóżku. Uratowali mu życie.
Wykonali angioplastykę.
Włożyli mu metalowy stent do tętnicy wieńcowej.
Ale kiepsko wyglądał. Był podpięty do maszyn i przewodów.
Nie wybieramy tego, co pamiętamy z życia,
ale ja pamiętam dwie rzeczy.
To, że pierwszy raz zobaczyłem w ojcu człowieka.
I to, że wychodząc
nie powiedziałem mu, że go kocham.
Chciałem.
Ale u nas się tego nie mówi.
Mówi się...
„Trzymaj się”.
Możecie się z tego śmiać, bo to nie to samo.
Absolutnie. Nawet nie jest podobne.
To dziwny zamiennik,
bo po pierwsze, nie ma w nim słowa „miłość”.
A po drugie, to forma pasywno-agresywnego rozkazu.
Takie: „Zrób coś dla mnie. Trzymaj się”.
Wiecie, o co mi chodzi?
Przez lata próbowałem to subtelnie zmienić.
Kiedyś zadzwoniłem do mamy na Dzień Matki. I mówię:
„Bardzo cię cenię”.
Przez chwilę panowała cisza. A potem powiedziała: „Pa”.
Wysiadłem z metra na Brooklynie i poszedłem do domu.
Mieszkam z żoną Jenny i córką Ooną,
która miała wtedy trzy lata.
To wspaniały wiek, ale jeśli macie takie dziecko,
wiecie, że wasze mieszkanie
przypomina rave w piekarni.
Wiecie, gwiazdeczki,
świetliki, bańki mydlane.
Wszyscy pytają: „Masz wodę?”.
I przeróżne dzieła plastyczne.
Malujemy ściany, bo to wynajęte mieszkanie.
Pełno dinozaurów i ludzi.
Jak w muzeum kreacjonizmu.
Tego dnia Jenny i Oona robiły bransoletki.
Oona zrobiła mi tę. Mówi: „Tato, tu pisze »głuptas«.
Żebyś pamiętał, że masz być głuptasem”. Pomyślałem: „Dzięki Bogu”.
Wszyscy powinniśmy o tym pamiętać.
Jenny odciąga mnie na bok. I mówi: „Mo”. Nazywa mnie Mo.
Ja nazywam ją Clo. Bez powodu.
Pyta: „Mo, jak poszło u lekarza?”.
Ja na to: „Z badań płuc wynikło, że mam zawał.
Ale lekarz powiedział, że nie sądzi. Więc...
Chyba dobrze? Nie wiem”.
Zaczęła się martwić. Więc też zacząłem się martwić.
Jak stresowa grupa improwizacyjna.
Zaczynam od zmartwienia.
On mówi: „Tak, i...”, po czym rozwija to w obawę.
A potem ja domykam scenę nerwicą.
Na koniec czasem uprawiamy seks i jest fajnie.
Ale...
Tamtej nocy czytałem Oonie książkę o pingwinach.
Kiedy jestem z Ooną, moje niepokoje się rozpływają.
Bo jest głuptasem, jak na bransoletce.
Mówi: „Tato, masz żółte zęby”.
Ja na to: „Tak. Staram się o tym nie myśleć”.
A ona...
bierze kukiełkę kota. Nazywa ją Miau-Miau.
I Miau-Miau mówi: „To najżółtsze zęby,
jakie widziałem”.
Próbuję się nie śmiać, bo cieszę się, że jest zabawna,
ale nie chcę, żeby była obrażającą komiczką.
I brzuchomówczynią.
Staram się więc być jeszcze większym głuptasem.
Tworzę żart o pingwinie.
Pytam: „Co pingwin mówi rodzicom, gdy jest głodny?”.
Pyta: „Co?” Ja na to: „Kiedy kolacja? Już bym coś człapł”.
Nie musicie się z tego śmiać.
To nie jest żart dla was.
Niektóre żarty piszę dla was. Inne dla córki.
Musicie tylko wiedzieć,
że trafiłem w dziesiątkę.
Oona krzyczy: „Chętnie bym coś człapł!”.
Dzieci uwielbiają gry słowne.
I wszystkie małe dzieci mają bostoński akcent.
Mówią: „Jestem zmęczony”.
A te z Bostonu mówią: „Jestem okropnie zmęczony”.
Czytamy więc książkę o pingwinach
i mówię jej, że mama zaraz przyjdzie ją uczesać.
A ona na to: „To nie twoja mama.
To moja mama”.
Ja na to: „To samo mówi mi terapeuta”.
Wam się ten żart podoba. Jej nie.
Każdy ma swoje żarty.
I fajnie.
Jest w tym trochę prawdy.
Podobno projektujemy na partnera
najsilniejszą cechę rodzica.
To chyba nieprawda.
Poślubiłem tatę, bo mnie kocha.
Nie wiem dlaczego, bo jestem niegrzecznym chłopcem.
Czytamy więc książkę o pingwinach i wchodzi Jenny, żeby uczesać Oonę.
Pyta mnie: „Czujesz to?”.
Ja na to: „Które?”.
Jenny mówi: „Pleśń”.
A ja nie czuję zapachu pleśni, bo dorastałem w Massachusetts,
a ten stan jest zrobiony z pleśni.
Ale ją to martwi. Nie chce, żeby Oona spała w tym pokoju,
póki nie rozwiążemy tego problemu.
Mówię: „Dobra. Na razie ja będę spał w łóżku Oony,
a ona może spać w naszym”. Żeby poprawić mi nastrój,
zaczęły mówić na mnie „Pan Pleśń”.
Tej nocy Pan Pleśń
leżał więc sam w pachnącym pleśnią łóżku córki
i pisał w dzienniku.
Lubię pisać w dzienniku co kilka dni,
bo gdy zapisze się to, co smuci
albo gniewa, można spojrzeć na życie jak na opowieść.
A wtedy można dać krok w tył
i zachęcić bohatera do podejmowania lepszych decyzji.
Napisałem wtedy:
„Mój tata miał zawał, gdy miał 56 lat.
Jego tata też. I zrozumiałem,
że gdy ja skończę 56 lat,
Oona będzie miała 19 lat”.
GDY JA SKOŃCZĘ 56 LAT, OONA BĘDZIE MIAŁA 19 LAT.
Następnego ranka wstałem
i poszedłem do YMCA na Brooklynie.
Trafiłem bez problemu.
Podążyłem za zapachem chloru. Podszedłem do stolika
i poprosiłem o rozmowę z kimś od pływania.
Przedstawili mnie Vanessie
i powiedziałem, że chciałbym wziąć lekcje pływania.
Odpowiedziała, że musiałaby ocenić mój poziom.
Ja na to: „Nie trzeba.
Wpisz zero albo -20.
Topielec. Trup. Co tam masz najniżej”.
Powiedziała, że musi to zobaczyć na własne oczy.
Zapytałem: „To jakiś fetysz?
Mogę zademonstrować na sucho na biurku”.
Poszedłem do szatni. Ubrałem kąpielówki.
Nie noszę speedo. Raczej ślimako.
Są pękate i zawsze wilgotne, nawet tuż po wyjęciu z suszarki.
Idę więc w moich ślimako do basenu.
A Vanessa pyta, gdzie mój czepek.
Mówię, że nie mam. Ona na to, że jest obowiązkowy.
Poza zupełnie łysymi.
Powiedziałem, że nie podoba mi się akcent na „zupełnie”.
Nie jestem łysy.
Mam cztery kępki włosów, które tworzą włosowego Voltrona,
gustownie ułożonego na czaszce.
Mam takie włosy od 15 roku życia. W ogólniaku
stwierdziły: „Tutaj jest stresująco.
Zrzucimy trochę pasemek”.
Vanessa mówi: „Możesz pożyczyć mój czepek”.
Wyciąga z torby malutki czepek
i mi go podaje.
Jest znacznie mniejszy od mojej głowy.
Mam zwodniczo dużą głowę.
Gdy byłem mały,
łobuzy nazywały mnie „Mike Baniaklia”.
Naciągam ten tyci czepek
na czubek mojej baniaklii,
a Vanessa wskazuje basen.
Mówi: „Wskakuj na tor instruktażowy i pokaż, na co cię stać”.
Stwierdziłem, że na nic mnie nie stać.
Nie mam repertuaru technik.
Ale wszedłem i dałem z siebie wszystko...
Płynąłem chyba w stronę dna.
Wyglądało to, jakby ktoś wrzucił do basenu blender.
Robiłem z wody
chlorowe smoothie.
Tor instruktażowy jest też torem spacerowym.
Więc gdy tak blendowałem,
minęła mnie para agresywnych starszych chodziarzy.
Jedno chyba próbowało zanurzyć mi głowę.
Było tłoczno.
Tylko w Nowym Jorku korki są nawet w basenie.
Pytam: „Vanessa,
zawsze tu tak tłoczno?”.
Ona na to: „Nie. Jest wiosna. Wszyscy szykują się na lato”.
Mówię: „Aha, chcą mieć takie ciało”.
To był żart.
To nie był żart godny sceny.
Nie zaserwowałbym tego
na wielkim pokazie w teatrze Vivian Beaumont.
To była tylko dowcipna riposta,
by stworzyć osobistą więź
między mną i nową instruktorką pływania.
Ale nie usłyszała mnie.
Pyta: „Co?”. Mówię: „Nic”.
Ona na to: „Mike, nie słyszę cię. Musisz krzyczeć”.
No to krzyczę: „Vanessa!
Chcą mieć...
takie ciało”.
Żart bez kontekstu,
odpowiedniego rytmu czy komediowego przekazu,
bywa oznaką czystego szaleństwa.
Cała dwusetka członków społeczności basenowej
jednocześnie obróciła głowy, by zobaczyć
ciało...
przyczepione do tego pewnego siebie głosu i...
Nie mam ciała pływaka. Mam raczej ciało topielca.
Cały czas wyglądam, jakbym się topił.
Nawet gdy nie jestem w wodzie. Nawet bez koszuli i na sucho.
Pytają mnie: „Wszystko gra?”.
Ciało trupa wyłowionego z rzeki.
Blendowałem więc tę wodę przez 90 sekund,
póki nie poczułem, że zaraz umrę.
Potem wstałem. Bo wody miałem do pasa.
Wychodzę z basenu.
Wycieram się 15 czy 20
ręcznikami YMCA wielkości ścierek.
Wkładam po jednym pod stopy, bo Vanessa ostrzegła,
że w kałużach może być grzyb.
Pomyślałem: „To śmiertelna pułapka. Muszę się stąd wydostać”.
Wykonuję ćwiczenia cardio obchodząc grzyby.
Podchodzę do stolika.
I mówię: „Vanessa, oceniłaś mój poziom.
Możemy umówić się na lekcję pływania?”.
A ona na to, że raczej nie będzie miała na to czasu.
Czyli przyszedłem na casting na lekcje pływania
i nie dostałem roli.
Vanessa mi współczuje. Mówi: „Słuchaj,
jeśli dasz radę przychodzić w środy o ósmej rano,
mogę cię wcisnąć na 20 minut.
Ale jeśli chcesz potraktować to poważnie, radzę pływać samodzielnie
pięć razy w tygodniu”.
Mówię: „Chyba nikt nie pływa pięć razy w tygodniu”.
Ona na to, że wiele osób to robi.
Ja na to, że nawet Michael Phelps tego nie robi.
A ona, że Phelps zdecydowanie to robi.
Rozmawiamy o tym przez 45 minut.
I uznajemy, że mamy odmienne opinie.
Zacząłem pływać raz w tygodniu.
Wkręciłem się. Kupiłem czepek.
I gogle z dożywotnią gwarancją niedopasowania się do twarzy.
Klapki do grzybnych kałuż i kłódkę do szafki.
I torbę z kieszenią na mokre ciuchy i świeże produkty.
Pływałem co środę o ósmej.
Potem szedłem do baru z sokami
i brałem sok wielkości wiadra dla konia.
Pomyślałem:
„Oto, kim teraz jestem. Pływam. Piję soki.
Należę do pokolenia sokistów. Powinienem kupić spodnie...
z napisem »Soczysty« na tyłku”. Taki teraz jestem.
Myślę, że ludzie zaczynają to rozumieć.
Najbardziej w pływaniu lubię to, że nieważne, jak kiepsko pływam,
gdy jestem pod wodą
i odepchnę się nogami od ściany,
przez kilka chwil
czuję się jak podwodny odkrywca.
Albo ktoś, kto umie pływać.
Potem ciało unosi się do góry,
bo ludzkie ciało ma neutralną wyporność.
W basenie nie ma telefonów, maili ani kalendarzy.
W pewnym sensie nie ma czasu.
Czasem w życiu wszystko wydaje się ciężkie.
Ale w wodzie jest tak lekko.
Czasem wszystko jest głośne,
ale pod wodą jest cicho.
Czasem można usłyszeć własne myśli.
Pewnego dnia pomyślałem, że mam szczęście,
że żyję.
Przez pół roku pływałem raz w tygodniu.
Aż pewnego dnia na Brooklynie rozpętała się ulewa.
Padało nawet w naszej kuchni.
Nie wiem, czy byliście w kuchni, ale pogoda zwykle jest tam łagodna.
Prawie...
W kuchniach prawie nigdy nie pada.
Więc zaniepokoiliśmy się i zadzwoniliśmy do znajomej z budowy.
Pytaliśmy: „Tu jest niebezpiecznie?”.
To stuletni blok mieszkalny na Brooklynie.
Weszła na dach.
I mówi: „W dachu są dziury. W ścianach też”.
Weszła do sypialni Oony. I powiedziała: „To może być pleśń”.
Zbadaliśmy. To była czarna pleśń.
Ta niebezpieczna.
Ma związek z astmą i innymi problemami. Usłyszeliśmy:
„Powinniście się wyprowadzić, póki tego nie rozwiążemy”.
Przenieśliśmy się do Airbnb. Nie było śniadania.
A to jest w jednej z liter.
To bardzo mylący skrót.
To jak przyjść na spotkanie AA
i usłyszeć: „Streamujemy to na żywo”. Mówisz:
„To podobno jest anonimowe”.
A oni mówią: „Otwieraj lodówkę do wina. Poplotkujemy”.
Ja znalazłem to Airbnb. Mam trochę obsesyjną osobowość.
Znacie obsesyjnych ludzi? To bardzo seksowna cecha.
Twój mąż zniknie w króliczej norze Airbnb na siedem godzin,
a potem zje całe pudełko krakersów.
Od razu myślisz: „Pragnę go”.
Tak to bywa z obsesjami.
Ale to miejsce było kiepskie.
Nie wyglądało jak na zdjęciach.
Jakby użyli tego specjalnego obiektywu
i zdjęć innego mieszkania.
I nie było termostatu.
Było gorąco, ale nie było sposobu,
by wskazać, ile ciepła uważasz za dobry pomysł,
żeby przeżyć.
Była trzecia w nocy i 32 stopnie.
Tak, 32 stopnie.
Jenny, Oona i ja nie spaliśmy.
Byłem zdesperowany. Chodziłem i szukałem sposobu na zmianę temperatury.
Około czwartej nad ranem znalazłem wspólny termostat w holu,
ale był za szybą z pleksi i zamknięty kłódką.
Nigdy dotąd nie robiłem czegoś takiego.
Rozwaliłem pleksi jak Hulk.
Ustawiłem termostat na zero
i uratowałem życie mojej rodzinie.
Ale ogólnie chodzi o to, że następnego ranka
zaspałem i pierwszy raz nie dotarłem na lekcję pływania.
Tydzień później znów nie byłem na basenie,
bo fajnie było nie iść za pierwszym razem.
I przestałem pływać.
Często o tym myślę.
Dlaczego przestajemy robić coś, co powinniśmy robić?
Dla mnie priorytetem jest to, co pozwoli mi przeżyć krótkoterminowo.
To ważniejsze od przeżycia długoterminowego.
Bo jeśli nie przeżyję krótkoterminowo, nie będę też żył długoterminowo.
Przestałem pływać.
Ale wciąż miałem apetyt pływaka.
Sporo więc jadłem. I piłem soki.
Zrobiłem coroczne badania.
Dr Walsh kazał mi stanąć na wadze,
która z jakiegoś powodu jest archaiczna jak liczydło.
Nie ważysz 450 kg ani 0 kg.
Nie ważysz 440 kg ani 10 kg.
Nie ważysz 300 kg ani 26 kg.
Nie ważysz 186 kg ani 53 kg.
To jakbym zapytał o czas.
A on na to: „Nie druga ani nie szósta.
Nie 14.15 ani nie 16.45”.
Dr Walsh martwił się o moją wagę.
Powiedział, że bardzo przytyłem.
Ja na to, że to dziwne, bo pływałem.
I piłem soki.
Pobrał mi krew.
A potem ja jemu, bo taki był temat tego pidżama-party.
Zadzwonił do mnie tydzień później. Byłem w hotelu w Columbus w Ohio.
Mówi: „Mam wyniki badań. Zły cholesterol jest kiepski”.
Myślę: „To by pasowało”. Dodaje: „Dobry cholesterol też”.
Ja na to: „Nikt nie jest idealny”.
I mówi: „Masz cukrzycę typu 2”.
Gdy to powiedział, dostałem tej mojej zadyszki.
Kilka razy w życiu odczułem ją naprawdę silnie.
Gdy miałem 20 lat, jechałem do domu na święta.
Zatrzymałem się na siku i miałem krew w moczu.
Nie widziałem takiej krwi. Gdy wpadła do wody,
rozeszła się jak fajerwerki.
Przestraszyłem się, pognałem do domu i obudziłem rodziców.
Tata jest lekarzem. Mama pielęgniarką. Wiedzą, że krwawe fajerwerki to zły znak.
Tata zabrał mnie z samego rana do znajomego urologa.
Urolog kazał mi zdjąć spodnie.
I zaczął się rozglądać.
Zaczynam rzucać własne teorie, bo lekarze uwielbiają,
gdy wizyta zmienia się we współpracę.
Powiedziałem mu coś, czego już nigdy nie cofnę.
Zapytałem, czy to możliwe, że ta krew
wynika ze zbyt częstej masturbacji.
To właśnie powiedziałem.
Głośno.
Koledze mojego taty!
Ale...
Patrząc na jego reakcję,
zaryzykowałbym stwierdzenie, że jeśli istnieje gra alkoholowa urologów,
to byłoby kluczowe hasło.
Bo zupełnie go to nie ruszyło. Powiedział tylko: „Nie, to nie to”.
I wypił szklankę whiskey,
którą miał w biurku.
Dodał: „Martwi mnie ta krew.
Przyjdź rano do szpitala. Podam ci znieczulenie
i zrobimy cystoskopię”. Nie wiedziałem, co to jest.
Biorą kamerę i wbijają ci w penisa, żeby obejrzeć pęcherz.
Pewnie myślicie: „Kamera nie zmieści się...
w penisie”. Mam dobre i złe wieści.
Dobra jest taka, że się zmieści. Zła jest taka sama.
Następnego ranka budzę się o 5.30.
Mama wiezie mnie do szpitala, a ja...
Aż się trzęsę. Leżę w fartuchu na stole chirurgicznym.
Pielęgniarka podaje kroplówkę i zasypiam.
Muszę przyznać, że nawet drżący i naćpany w szpitalu,
lubię uciąć sobie drzemkę.
Gdy tak śpię,
urolog znajduje coś za pomocą wziernika
i postanawia uśpić mnie na dłużej, żeby to wyjąć.
Gdy dochodzę do siebie, urolog wyjaśnia,
że znaleźli coś w pęcherzu i to może być rak. Nie wiedzą.
Zrobią biopsję i dowiedzą się za kilka dni.
I tak od 22 grudnia 1999 roku
do 27 grudnia 1999 roku bałem się najgorszego.
Myślałem, że umrę.
Poszedłem do mojego pokoju w domu rodziców
i miałem tę zadyszkę.
Ale nigdy dotąd nie była tak silna.
Z nikim nie rozmawiałem.
Nawet z rodzicami. Nie dzwoniłem do znajomych.
A zwykle dużo gadam. Po to was tu zebrałem.
Ale kiedy myślałem, że umrę...
zatkało mnie.
Wyniki biopsji były kilka dni później. To był rak.
Złośliwy guz w pęcherzu moczowym. Ale miałem szczęście.
Wykryli go wcześnie. Nie chcieli wprowadzać
chemii ani radioterapii, bo może to anomalia.
Możliwe, bo do dziś regularnie chodzę na cystoskopię
i to nie wróciło.
Ale kiedy dr Walsh powiedział mi o cukrzycy,
przypomniało mi to tę chwilę.
Nie, rak i cukrzyca to nie to samo,
ale to choroby współistniejące. A z nimi jest tak,
że czasem łączą siły
i tworzą jedną istniejącą chorobę.
Rak podaje do cukrzycy!
Cukrzyca do choroby serca. Gol!
Przybijają sobie piątki.
A ja umieram.
Gdy dr Walsh mówi mi, że mam cukrzycę,
idę z pokoju hotelowego
do recepcji,
żeby odebrać pizzę, którą zamówiłem.
Nie jestem z tego dumny.
Mam złe nawyki.
Na przykład to jest moja praca.
Zwykle wykonuję ją w miastach, w których nie mieszkam.
Docieram tu. Robię się głodny, gdy idę tu.
Czasem idę tu.
I zjeżdżam po tym.
Udaję zapasy.
Wracam do hotelu około jedenastej w nocy.
A ze zdrowym jedzeniem jest tak,
że chodzi wcześnie spać.
Mówi: „To ja już się położę.
Jutro dostarczam dużo składników odżywczych”.
A niezdrowe mówi: „Ja jeszcze zostanę.
Widziałem mikrofalówkę na rogu. Wpadnę i zobaczę, co się wydarzy”.
A pizza nie śpi całą noc. Uwielbia imprezy, a ja uwielbiam pizzę.
Mój problem z pizzą polega na tym, że gdy widzę pizzę,
widzę ją jako jedną porcję.
A przeważnie jest adresowana do grupy.
Pociąga mnie fizycznie. To prawie seksualne.
Nie uprawiałbym seksu z pizzą,
ale gdybym zjadł pizzę sam, nie powiedziałbym o tym żonie.
Ma to sens?
Lubię pizzę tak bardzo, że ekscytuję mnie nawet słowo „plaża”.
Bo samo słowo „pizza” jest ekscytujące.
Są w nim kawałki pizzy.
Każda litera „z” to dwa kawałki.
Litera „a” to też kawałek. Pięć kawałków w jednym słowie.
Jest to rzadko używany zabieg literacki mojego autorstwa,
który nazwałem „onomatopizzą”.
Dr Walsh wydał szereg zaleceń.
Mówi: „Przypiszę ci statynę na cholesterol
i leki na cukrzycę”.
Ja na to: „Wolę sobie radzić bez leków.
Bo też jestem lekarzem.
Chciałbym spróbować schudnąć sam
i może cofnąć tę cukrzycę”.
Odpowiedział: „Nie liczyłbym na to.
Dieta musiałaby być drastyczna. Musiałbyś odstawić cukier. Frytki”.
Wtedy zacząłem myśleć o frytkach z cukrem, które właściwie nie są jedzeniem.
Ale może mogłyby być.
Piękne połączenie składników.
Miałem już piosenkę.
Cukrowe frytki, cukrowe frytki To moje faworytki
Dr Walsh zapytał, czy go słucham.
Odpowiedziałem: „Oczywiście.
Ale słucham też piosenki, którą ułożyłem w głowie.
O warzywach”.
Bo chyba nie był jeszcze gotowy na ideę cukrowych frytek.
Wróciłem do domu.
Zabraliśmy Oonę na pierwszą lekcję pływania.
Po lekcji dorośli mogą wejść z dziećmi do płytkiej wody.
Oona powiedziała: „Tato, pogadajmy pod wodą”.
Zgodziłem się.
Zanurzyliśmy się i słyszałem tylko: „Bla, bla, bla”.
Potem zapytała: „Co mówiłam?”.
Ja na to: „Nie wiem”.
A ona: „Kocham cię, tato”.
Odpowiedziałem: „Ja ciebie też”.
Wieczorem leżeliśmy
i czytaliśmy książkę o dniach tygodnia.
Czasem, gdy Oona nie zna słowa, mówi coś innego.
Powiedziała: „Dni... nas”.
Dla mnie brzmi super.
Gdy zasnęła, ja...
Znów dostałem zadyszki przez tę diagnozę o cukrzycy.
Wziąłem dziennik. Otworzyłem go.
Chwyciłem długopis i napisałem:
„Chyba niedługo umrę”.
CHYBA NIEDŁUGO UMRĘ.
Rano zadzwoniła mama.
Tata znów miał zawał, ale nic mu nie jest.
Chyba zaczyna to już łapać.
Pracował w szpitalu i poczuł, że nadchodzi.
Poszedł na ostry dyżur i powiedział: „Hej”.
Nie wiem, co dokładnie powiedział,
ale był jak strażak wchodzący do remizy i mówiący: „Palę się.
Wszyscy wiemy, co robić”.
Zapytałem: „Mam przyjechać?”. Ona na to: „Nie trzeba.
I tak wpadniesz za tydzień na święta”.
Tydzień później wiozłem Jenny i Oonę do rodziców na święta.
To zawsze dość skomplikowane, te rodzinne imprezy.
Ona jest introwertyczką, ja ekstrawertykiem.
Ekstrawertyk czerpie energię z kontaktu z ludźmi,
a introwertyk was nie lubi.
Albo...
może i lubi, ale potrzebuje mnie
do wyjaśnienia, dlaczego już idziemy.
To Wigilia, a Jenny jest żydówką. Więc wyjaśniam.
Był taki gość...
Urodził się w stajni. To zwykle przechodzi.
Zrobiło się o tym głośno. Przybyli mędrcy.
Też byli żydami. To mogli być Weismannowie.
Są tam więc mędrcy, Weissmanowie.
Gadają, narzekają, chwalą się. Nie wiem czemu. To nie Bóg.
Nie jestem w tej sprawie autorytetem.
Choć z wiekiem bardziej zainteresowałem się Jezusem.
Dlatego was tu zaprosiłem.
Znajdziecie pod siedzeniami ulotki.
Moja rodzina nie obchodzi świąt zbyt religijnie.
Tematem przewodnim jest raczej kurczak z parmezanem.
Jemy go mnóstwo.
Tego roku to był zapalny temat.
Tata niedawno miał zawał, a menu się nie zmieniło.
Kurczak z parmezanem, ziti i chleb czosnkowy.
To praktycznie to samo jedzenie w różnych kształtach.
Tata mówi: „Michael.
Podaj kurczaka z parmezanem”.
Niedawno miał zawał.
I zjadł już porcję kurczaka z parmezanem.
Trzymam naczynie, ale go nie podaję.
Bo czuję się, jakbym trzymał miskę broni.
Napięcie rośnie. W końcu mówię: „Vince”.
Nazywamy tatę Vince. Mówię:
„Wystarczy już kurczaka z parmezanem”.
Myślę, że usunięto taką scenę z Ojca Chrzestnego.
A...
Vince miał gotową idealną ripostę.
Mówi: „Michael,
porozmawiajmy o twojej cukrzycy typu 2”.
Ja na to: „Pracuję nad tym.
Próbuję zmienić dietę. Tak jak ty”.
I wtedy mój brat Joe mówi: „Mike, powinieneś spisać testament”.
Pomyślałem: „Jak do tego doszło?”.
Trzeba być z kimś naprawdę blisko,
żeby słysząc, że na coś chorujesz, odpowiedział:
„Chciałbym dostać twoje rzeczy”.
Gdy żegnaliśmy się tej nocy,
bałem się,
że z tatą to może być pożegnanie na dobre.
Mówię więc: „Mamo, tato.
Trzymajcie się”.
Nie wiem, czemu tak trudno mi powiedzieć rodzicom, że ich kocham.
Ale tak jest.
Czasem czuję, że niewiele brakuje.
Kilka lat temu zadzwoniłem do mamy po śmierci przyjaciela.
Mówię: „Przykro mi z powodu Johna”.
A ona na to: „Mieliśmy szczęście,
bo czuł, że to ostatnia rozmowa i zdążyliśmy powiedzieć, że go kochamy”.
Pomyślałem, że złamałem szyfr.
Że potrzebna jest po prostu przybliżona data własnej śmierci.
Dosłowny deadline.
Myślałem o tym, gdy wracaliśmy do domu późno w nocy.
Oona spała z tyłu.
Zapytałem żonę: „Clo,
spiszemy testament?”.
Nie odpowiedziała. To akurat różni mnie i Jenny.
Gdy ktoś zadaje mi pytania,
czuję społeczny obowiązek udzielenia odpowiedzi.
Ona tak nie ma.
To był ghosting na żywo.
Wziąłem więc sprawy w swoje ręce.
Zadzwoniłem do prawnika od testamentów. Nazwijmy go Will.
Siedzimy z Willem
przy stole i od razu robi się poważnie.
Pyta: „Co będzie, jeśli Mike’a potrąci autobus?”.
Mówię: „Nie wiem. Chyba Jen dostanie pieniądze”.
On na to: „A jeśli autobus potrąci was oboje?”.
Mówię: „Nasza córka dostanie pieniądze?”.
A on: „A kto zajmie się Ooną?”.
Mówię: „Kierowca autobusu?”.
Potem na jakieś 40 minut zapadła cisza.
Oczywiście można wpaść pod autobus. To prawdopodobny scenariusz.
Kilka lat temu jechałem Uberem w Nowym Jorku.
Kierowca skręca w lewo na most Manhattan Bridge
i uderza w przechodnia.
Tak. Nic jej się nie stało. Ale mocno rąbnęła.
I zaraz wstała.
I woła: „Nic mi nie jest!”.
Bo Nowojorczycy są twardzi.
I często pijani.
Ale to był szok. Najpierw pomyślałem: „Jedna gwiazdka”.
Wiecie?
Można umrzeć na mnóstwo sposobów.
Czytałem o kobiecie, która zginęła, bo kokos...
spadł jej na głowę. To dobra ilustracja hasła:
„Tego się nie spodziewała”.
Mam pytanie. Z całym szacunkiem, jeśli znacie kogoś, kogo zabił kokos.
Możemy zjeść tego kokosa? Wiecie, jest dojrzały.
Czytałem o gościu, który zmarł
podczas zawodów w jedzeniu karaluchów.
Tak, wiem. W której części Florydy?
Na Deerfield Beach. Nieważne. Chodzi o to,
że siedzimy z Willem w kuchni
i wypełniamy „kwestionariusz śmierci”.
Pierwsze pytania były łatwe. Imię. Nie ma sprawy!
Adres e-mail. Luzik!
Data ślubu. Musimy sprawdzić!
Will mówi:
„Pójdę już.
Ale zostawiam wam kwestionariusz śmieci na stole.
Wypełnijcie go, dajcie znać i będziemy mieli to z głowy”.
Kwestionariusz śmierci leży na stole przez tydzień.
Potem przez miesiąc.
Potem przez trzy lata.
Tak bardzo nie chcemy z Jenny o tym mówić.
Ale musimy. Oona miała wtedy sześć lat.
Gdy ja miałem sześć lat, zmarli dziadkowie.
I wybuchł Challenger.
Jestem z lat 80. Puszczali to na żywo w szkole.
Nauczyciel wprowadza telewizor i mówi:
„Obejrzymy dzielnych astronautów, którzy lecą w kosmos.
Albo wiecie co?
Obejrzymy Dźwięki muzyki”.
Mieliśmy sześć lat. Krzyczeliśmy:
„Gdzie oni są?”.
To była katolicka szkoła i nauczyciel powiedział,
że są w lepszym miejscu. Myślałem: „Lepszym niż kosmos?
No nie wiem”.
Tak kiedyś mówili dorośli. Że są w lepszym miejscu.
Czerpałem z tego pociechę, póki nie zauważyłem,
że ci, którzy mi to mówili, sami nie byli tego pewni.
Gdy miałem 21 lat, zmarł przyjaciel naszej rodziny.
Pan Naples. Był dla mnie jak ojciec. Był na każdym świątecznym parmezanie.
To był...
Gdy rodzice wyjeżdżali na wakacje,
Joe i ja byliśmy pod opieką pana Naplesa.
To był mój ulubiony tydzień w roku, bo on był fajny i zabawny.
To była pierwsza taka osoba w moim życiu.
Opowiadał dowcipy dla dorosłych. I był bogaty.
Jego dzwonek nie brzmiał: „Ding, dong”. Brzmiał:
Myśleliśmy: „Ale jest bogaty.
Tak się wydaje pieniądze”.
Wymiata się na polu dzwonków do drzwi.
Pan Naples zmarł nagle w wieku 58 lat.
Byłem zdruzgotany.
Patrzyłem w kościele na jego ciało. Było zabalsamowane.
Nie widziałem wcześniej zabalsamowanego ciała.
Pomyślałem: „To jest plan na koniec?
Ostatni zabieg kosmetyczny?”.
Możemy porozmawiać o balsamowaniu?
Zmarły przecież nie wygląda dobrze.
Jest taki opuchnięty.
Jeśli chcemy manipulować ciałem, czemu go nie wypchać?
„Biedny pan Naples. Ale patrzcie, jak łapie piłkę!”
Rozumiecie? Coś z odrobiną energii.
Ostatnia wygrana na koniec.
Po pogrzebie poszliśmy do znajomych.
I wszyscy zaczęli pić.
Dobrze to pamiętam, bo moi rodzice nie piją.
A tu po dwóch godzinach nadal pili.
A godzinę później byli pijani.
Widziałem to pierwszy raz.
Pluli, gdy mówili. Bełkotali.
Wtedy zrozumiałem, że nikt nie radzi sobie ze śmiercią.
Nie skończyłyśmy z Jenny testamentu,
ale zacząłem chodzić do dietetyka, choć to nie to samo.
Ale to chyba krok we właściwym kierunku.
Jeśli nie byliście u dietetyka, nie tracicie wiele.
Wiedzą tyle, co my.
Wyobraźcie sobie upierdliwego kumpla.
I wyobraźcie sobie, że mu płacicie.
Mówi: „Wiesz, co jest zdrowe? Warzywa”.
Ja na to: „Słyszałem.
Wszyscy tak mówią. Wiesz to od nich?”.
Ale wspiera mnie. Ma na imię Christina.
Od razu przeszła do sedna.
Pyta: „Jak miękkie masz stolce?”.
Ja na to: „Nie mam punktu odniesienia.
Miększe od psa, twardsze od gołębia?
Według jakiej skali to mierzymy?
Nie wiedziałem, że mam to badać. Przegapiłem jakieś spotkanie?”.
Boję się ludzi, którzy znają odpowiedź. Na przykład: „Delikatne”. Ja robię:
Pyta: „Jakieś istniejące schorzenia?”.
Ja na to: „Miałem raka pęcherza. Mam cukrzycę typu 2.
Jem frytki z cukrem”.
A ona: „A jak tam twój sen?”. Ja na to: „Cóż...”.
To dłuższa historia.
Jeśli się śmiejecie, znacie pełną wersję.
Mówiłem o tym w innych programach.
A jeśli się nie śmiejecie, krótko mówiąc,
mam poważne problemy z lunatykowaniem.
Było tak źle, że w wieku 25 lat
wyskoczyłem przez okno z drugiego piętra hotelu La Quinta
w Walla Walla.
Dosłownie przez okno. Przez szybę.
Wylądowałem na ostrym dyżurze. Wyjmowali mi szkło z nóg.
Zdiagnozowano u mnie rzadkie zaburzenie. Parasomnię snu REM.
Kiedy kładę się spać, biorę leki
i wsuwam się do śpiwora aż po szyję.
Nakładam rękawiczki, żebym nie otworzył śpiwora.
Pełna wersja historii jest taka...
Dobra. Nie wiem.
Mam problem ze skakaniem z okien.
Christina zadała mi ciekawe pytanie:
„Kiedy najlepiej sypiasz?”.
Ja na to: „Gdy czytam, bo wtedy mój mózg mówi:
»Ja wysiadam«”. Wiecie?
„Myślałem, że to adaptacja filmowa.
Nie wiedziałem, w co się pakuję”.
Wyrobiłem sobie nawyk czytania co wieczór.
Ale często zasypiałem podczas czytania,
a lampka dalej świeciła.
Zainstalowałem więc aplikację WeMo.
Jest prosta. Ustawiasz w niej czas,
po którym ma wyłączyć lampkę albo inny sprzęt.
Włączam więc WeMo, włażę do śpiwora,
biorę leki i pogrążam się w lekturze.
I zasypiam. A gdy już śpię, lampka robi...
Ale pewnej nocy... nie zasnąłem.
Ustawiłem WeMo.
Wlazłem do śpiwora. Wziąłem leki.
Pogrążyłem się w lekturze.
A gdy akcja zbliżała się do punktu kulminacyjnego...
Nigdy nie byłem tak blisko doświadczenia własnej śmierci.
WeMo można by reklamować
jako symulator śmierci.
Mogliby to nazwać WeŚmierć.
Albo JużPoNas.
Teraz...
Teraz chodzę więc do dietetyczki. Używam JużPoNas.
Kontroluję stolce.
Często myślę o cytacie, który tkwi w mojej pamięci od dawna.
Jakieś 20 lat temu wielki muzyk Warren Zevon
umierał na raka płuc. I wiedział o tym.
Smutna historia.
Oglądałem wywiad z nim u Lettermana.
Letterman pyta:
„Biorąc pod uwagę to, co przeżywasz,
co powiesz o życiu i śmierci?”.
A Warren Zevon mówi:
„Ciesz się każdą kanapką”.
Odkąd zacząłem chodzić do dietetyczki,
cieszę się każdą kanapką. Kiedy jem, to po prostu jem.
Nadal jem pizzę. Ale nie całą naraz.
Zjem kawałek albo dwa. I nawet bardziej mi się to podoba.
To, że mogę kosztować nektaru bogów,
a nie wypijać cały dzban.
Rok później poszedłem na coroczne badania.
Doktor Walsh pobrał mi krew.
I po kilku dniach powiedział: „Wiesz, Mike,
z zaskoczeniem stwierdzam, że udało ci się cofnąć cukrzycę typu 2.
Ale dmuchnij jeszcze w tę rurkę”.
I...
Dmuchnąłem. Zrobiłem... On na to: „Jeszcze raz”. No to zrobiłem...
I mówi: „Coś ci pokażę”. Prowadzi mnie do ekranu komputera.
I tłumaczy: „Gdy ludzie w twoim wieku
mają zdrowe płuca i dmuchają w tę rurkę,
wygląda to tak.
Gdy ludzie w twoim wieku mają zablokowane drogi oddechowe,
wygląda to tak.
A gdy ty dmuchasz,
wygląda to tak”.
I dodaje: „Nie wiem, co ci powiedzieć.
Na krótką metę niewiele możemy zrobić.
Byłeś już u kardiologa.
Ale na dłuższą metę, z tym rakiem pęcherza i cukrzycą...
nie jest idealnie”.
To był pierwszy raz, gdy mój lekarz się martwił
i nie miał żadnego pomysłu.
Leżałem tej nocy z Ooną. Ona już zasnęła.
A ja znów miałem moją zadyszkę.
Tym razem myślałem o tym, że będę się przejmował oddechem
do końca życia. Tak jak przejmuję się kolorem wody
w toalecie podczas sikania od 20 roku życia.
I tym, że zrobię sobie krzywdę podczas snu
od 25 roku życia.
Wyciągam dziennik. Otwieram go.
Biorę długopis.
I nie wiem, co mam napisać.
Następnego ranka wstaję,
idę na basen YMCA i zaczynam pływać pięć razy w tygodniu.
Pewnie myślicie, że nikt tyle nie pływa.
A ja mówię wam, że tyle pływam.
Myślicie, że nawet Michael Phelps tyle nie pływa.
Mówię wam, Michael Phelps i ja...
na tym samym poziomie, pływamy po pięć dni w tygodniu.
Kupiłem książkę o oddychaniu.
Nazywa się Oddech. Prosty początek.
I zacząłem ćwiczyć wstrzymywanie oddechu.
Przez coraz dłuższy czas.
Praktykują to instruktorzy jogi i łobuzy w gimnazjum.
Stawałem się w tym coraz lepszy.
Czasem ćwiczyłem pod wodą w YMCA.
Pewnego dnia przepłynąłem pod wodą
dwie trzecie długości toru,
a gdy się wynurzyłem, zobaczyłem nowy znak.
Napisano na nim: „Nie wstrzymywać oddechu”.
Pomyślałem, że to dziwne. Wołam: „Vanessa!
Co to za zakaz wstrzymywania oddechu?”.
Ona na to: „Zeszłego lata dwaj goście
zrobili sobie konkurs wstrzymywania oddechu.
I jeden zmarł”.
Muszę wam przerwać.
Śmiejemy się dziś z wielu rzeczy.
Ale wypadałoby
ogłosić minutę ciszy dla człowieka, który zmarł, wstrzymując oddech.
Na chwilę przerwiemy występ.
Nie chcę pokazywać palcem,
ale możemy na chwilę zapalić światła?
Proszę pana.
Robimy tu coś ważnego.
Minutę ciszy dla człowieka,
który zmarł, wstrzymując oddech w basenie YMCA.
A pan robi coś zupełnie innego.
Proszę o więcej szacunku
dla faceta, który zmarł...
wstrzymując oddech.
Nie pomagacie mi.
Także...
Wiecie, kto się nie śmieje?
Facet, który zmarł, wstrzymując oddech w basenie YMCA.
Zacznijmy od początku.
Myślę, że macie dobre intencje.
Jeśli skupimy się
na tym wspólnie, damy radę.
Weźmy głęboki oddech.
Nie za głęboki. Nauczył nas tego
ten facet, który zmarł. Trzeba roztropnie
dobierać długość oddechu,
gdy się go wstrzymuje.
Powtarzajcie za mną.
Ogłaszamy minutę ciszy.
- Ogłaszamy minutę ciszy. - Dziękuję.
Dla faceta, który zmarł.
Wstrzymując oddech.
W basenie YMCA.
Gdy osiągniemy.
Tę minutę ciszy.
Zostaniemy nagrodzeni.
Zabawnym szczegółem o jego śmierci.
Po śmierci jego ciało rozpadło się w sześć godzin.
Chodzi o to...
Chodzi o to, że gdy wynurzam się z basenu YMCA
i widzę zakaz wstrzymywania oddechu,
wycieram się i zdejmuję czepek.
Idę do szatni.
Ściągam kąpielówki.
Siadam na ławce.
I przypomina mi się starzec z mojego dzieciństwa.
Pierwszy raz pomyślałem:
„Może wiedział coś, czego ja nie wiem?”.
Najstarszy człowiek, jakiego widziałem.
Żył długo. Dbał o swoje ciało.
Pływał.
Miał wrażliwą skórę.
Jako siedmioletni dzieciak śmiałem się z niego,
ale może droga do mojej dojrzałości
kryła się w żyłach jąder tego starca?
Starzec już nie żyje. Wszyscy nim będziemy.
Przy odrobinie szczęścia.
Każdy może być facetem, który zmarł, wstrzymując oddech.
Albo kobietą, którą zabił spadający kokos.
Każdy może mieć nieuleczalnego raka.
Mamy tylko ten moment
w teatrze Vivian Beaumont.
To są dni nas. I chcę powiedzieć rodzicom...
SZCZEGÓLNIE DZIĘKUJĘ JENNY I OONIE
Napisy: Paweł Awdejuk