Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(ไมค์ เบอร์บิเกลีย: ชายชราและสระว่ายน้ํา)
หวัดดี
สบายดีกันหรือเปล่า
ดูพวกเราสิ ทุกคนมาอยู่ตรงนี้
ทุกคนอยู่ที่นี่กันหมด น่าตื่นเต้นจัง
พระเจ้าช่วย
จะมีที่ไหนดีไปกว่าโรงละครวิเวียนโบมอนต์
ที่ลินคอล์นเซ็นเตอร์นี้ ซึ่งเป็นหนึ่งใน ศูนย์ประชุมลินคอล์นในลินคอล์นเซ็นเตอร์
และยินดีด้วยที่มาถูกที่
ผมดีใจมากที่พวกคุณมาที่นี่
โชว์ล่าสุดของผม "เดอะนิววัน" จัดแสดงห่างไป 15 บล็อก
คุณดูแล้ว
ส่วนโชว์นี้ชื่อ "ชายชรา
และสระว่ายน้ํา"
ในปี 2017 ผมไปตรวจสุขภาพประจําปี
ซึ่งผมกลัวมากเพราะผมมี อาการนําร่องหลายอย่างอยู่แล้ว
ซึ่งผมเรียกว่า "อาการ" เพราะทุกอย่างปรากฏให้เห็น
ถ้าใช่โรคนั้น ทุกอย่างนําร่อง
เว้นแต่ว่าจะเกิดขึ้นระหว่างทางไปหาหมอ
พวกเขาก็ให้ใบรายการของอาการต่างๆ
ผมก็วงกลมทั้งหมด และขีดฆ่าการตั้งครรภ์
แต่ว่า...
ปีนี้ผมอายุ 44 แล้ว
พออายุมากขึ้น ของต่างๆ ในห้องทํางานของหมอ
ที่ผมเคยคิดว่าเป็นของตกแต่งห้อง
ใช้งานได้ดีทีเดียว
ผมจะยกตัวอย่างให้ฟัง
หมอของผม หมอวอลช์คนนี้ ขอให้ผมเป่าลมเข้าไปในท่ออันนึง
มันคือการทดสอบปอด จะมีลูกบอลอยู่ในท่อนั้น
ซึ่งมันจําลองการเป่าเทียน
ผมถึงได้เรียกมันว่าการทดสอบเค้กวันเกิด
มันบอกได้ว่าคุณมีเค้กวันเกิดให้เป่า อีกกี่ครั้ง
ประมาณนั้น ผมก็ทํา ผมทําแบบนี้...
หมอก็มองที่หน้าจอและพูดว่า "เอาเลย เป่า"
ใช่ ผมเป่าไปแล้ว
ผมเลยต้องบอกเขา
ผมพูดว่า "ผมเป่าแล้ว" เขาก็บอกว่า "เป่าอีก"
ผมก็เป่าให้แรงขึ้น ผมทําแบบนี้...
หมอวอลช์ตบๆ หน้าจอ เหมือนมันคือทีวียุค 80 ที่พังแล้ว
แล้วเขาก็ออกท่าออกทางให้ผมทําตาม
เขาพูดว่า "ทําแบบนี้สิ"
ผมก็คิดว่า "ฉันไม่ค่อย รู้เรื่องระบบการหายใจมากนักก็จริง
แต่ฉันมั่นใจว่ามันไม่ได้ใช้ไหล่"
และ...
เขาก็ดึงเก้าอี้มาตัวนึง และพูดว่า "ไม่รู้จะบอกคุณยังไงดีไมค์"
"ถ้าผมดูจากเครื่องนี้
ผมคงบอกว่าคุณกําลังมีอาการหัวใจวาย
ตอนนี้เลย"
พอเขาพูดแบบนั้น ผมก็กังวลมาก
เพราะผมคิดว่า "ถ้าฉันกําลังจะหัวใจวาย
ฉันคงไปห้องฉุกเฉิน ไม่โทรหาเขาหรอก"
ผมเลยพูดว่า
"ผมกําลังจะหัวใจวายหรือเปล่า"
เขาบอกว่า "ผมไม่คิดอย่างนั้น"
ผมก็บอก "ผมต้องการ คําตอบที่เป็นรูปธรรมมากกว่านั้น"
แล้วเขาก็พูดว่า "ผมจะส่งคุณไปอีกที่นึง
ไปพบแพทย์โรคหัวใจเพื่อยืนยัน"
ผมกังวลแล้วนะพอได้ยิน "เพื่อยืนยัน"
ผมเคยคิดว่าการวินิจฉัย ครั้งแรกอิงตามข้อเท็จจริง
ไม่ยักรู้ว่าเราเล่นเกมเดาคําตอบกันอยู่
ถ้าผมรู้ว่านี่คือความคิดเห็น
ผมคงบอกว่าผมไม่ชอบนั่งบนกระดาษ
มันมักจะทําให้ผมรู้สึกเหมือนไก่
และผมรู้สึกว่าคุณสามารถ ป้อนข้อมูลจากแบบฟอร์มที่ผมกรอกก่อนพบหมอ
ผมคิดว่าผมเคยกรอกเอกสารพวกนั้นมาก่อน
ผมคิดเห็นอย่างนี้
ผมเลยขึ้นรถเมล์ข้ามเมืองคันนี้
ซึ่งเป็นเหมือนรถพยาบาลที่ขับช้าและจอดป้าย
นั่นเป็นอีกความคิดเห็น
แล้วผมก็ได้เจอหมอโรคหัวใจคนใหม่
เดาสิว่าเธอขอให้ผม ทําอะไร มีใครอยากทายไหม
- เป่า - เป่าอีกท่อ ใช่
ผมก็หยิบมาเป่า แล้วหัวใจวาย
แล้วเธอก็พูดว่า "โอ้โฮ คะแนนต่ํานะ"
"ครอบครัวคุณมีคนเป็นโรคหัวใจสินะ"
ผมก็บอกว่า " พ่อผมเคย หัวใจวายตอนเขาอายุ 56
และที่จริง พ่อของพ่อก็เคย หัวใจวายตอนเขาอายุ 56
ผมเลยคิดมาตลอดว่าควรใส่ใจปีนั้นเป็นพิเศษ
หาแอร์บีเอ็นบีใกล้โรงพยาบาล และไม่กําหนดตารางงานตายตัว
ผมว่าปีนั้นอาจเป็นปีสําคัญของผม
และ...
เธอก็บอกว่า "ดูจากประวัติครอบครัวคุณ
ฉันขอแนะนําให้คุณทําคาร์ดิโอสัปดาห์ละห้าวัน"
ผมก็บอกว่า "ไม่มีใครทํา คาร์ดิโอสัปดาห์ละห้าวันมั้งครับ"
เธอบอก "หลายคนทํา คาร์ดิโอสัปดาห์ละห้าวัน"
ผมบอก "ขนาดนักกีฬาอาชีพก็คงไม่ทํา"
เธอบอก "นักกีฬาอาชีพ ยิ่งทําคาร์ดิโอสัปดาห์ละห้าวัน"
เราคุยเรื่องนี้ประมาณ 45 นาที
ถึงจุดนั้นเราตกลงกันว่าจะไม่เห็นพ้องกัน
ผมเหงื่อแตกและหายใจไม่ออก
หิวนิดหน่อย ผมชอบหิวนิดหน่อย และ...
เธอพูด "คุณโตมาโดยไม่เคยเล่นกีฬาเหรอ"
ผมตอบว่า "เล่นครับ ผมเล่นฟุตบอล แต่ผมทําตัวกลมกลืนกับการซ้อมได้"
รู้ใช่ไหมว่าผมหมายถึงอะไร หลายคนจะ
"ไมค์ไง" หรือ "ไม่ ไมค์เข้าป่า"
รู้ใช่ไหมว่าผมหมายถึงอะไร จากนั้น
ต่อมา ขึ้นเกรดเก้า ผมก็เล่นมวยปล้ํา
ซึ่งเป็นความผิดพลาดมหันต์ เพื่อนร่วมทีมอธิบายอย่างนี้
เพราะเราไม่สามารถกลมกลืน กับการซ้อมมวยปล้ําได้
เราต้องปล้ําจริงๆ หรือในกรณีของผมคือ โดนปล้ํา
โดยหนุ่มกล้ามโตพวกนั้น
ที่ใช้เป้ากดทับหน้าผมอย่างเลี่ยงไม่ได้
อย่างกับพวกเขากําลังเต้นระบําแห่งชัยชนะ
ตลอดเวลานั้นผมก็ใส่ชุดว่ายน้ําผู้หญิง
ที่เขาเรียกกันว่าเสื้อกล้าม แต่ผมอยู่ในช่วงกําลังเพาะน่ะ
และเพาะหุ่นแบบไลฟ์การ์ดยุค 1920
ผมเกลียดการซ้อมมวยปล้ําที่สุดในชีวิต
เพราะเราต้องวิดพื้นหลายครั้ง
และตั้งแต่อายุยังน้อย ผมก็สูญเสียความตั้งใจ...
ที่จะผลักตัวเองขึ้น
แบบว่าผมอยู่ในท่านี้ก่อนน่ะ
แล้วผมก็คิดว่า "แบบนี้ก็ดีนะ คือแบบนี้..."
"คือท่านอนใหม่ที่ดี"
แล้วผมก็พิงที่มือผมนิดหน่อย
ผมก็คิดว่า "มือฉันนุ่มมาก"
มือนี้คือหมอนธรรมชาติ จริงๆ
เราก็จะวิดพื้น จากนั้นก็ปล้ํากัน
ผมอยู่รุ่นน้ําหนัก 68 กก.
ดูจากความสามารถแล้ว พวกเขาก็ จับผมคู่กับนักมวยปล้ําหนัก 46 กก.
ผมไม่รู้ว่าคุณเคยพบคนหนัก 46 กก.มาเยอะไหม
พวกนี้ตัวเล็กน่ะ
มันเหมือนปล้ํากับลูกตัวเองนิดหน่อย
และเด็กมหัศจรรย์คนนี้ ก็ตรึงผมได้หลายครั้งระหว่างซ้อม
มันเหมือนมองเห็นกระดาษ วางบนที่ทับกระดาษ และ...
ผมไม่เอาไหนเลย ผมแย่จริงๆ
ผมไม่ถนัดเรื่องการแข่งขันหรืออะไรทํานองนั้น
แต่ผมเดินทางไปกับทีม ผมจะใส่ชุดเหมือนทีม
และถ้ามีเวลาพอหลังการแข่งขัน
พวกเขาจะส่งตัวสํารองของทีมเรา ไปปล้ํากับตัวสํารองทีมคู่แข่ง
ตอนที่พวกเขาทําแบบนี้ ผมก็คิดกลยุทธ์ลับๆ ขึ้นมา
เพื่อจะได้ถูกตรึงให้เร็วที่สุดเท่าที่เป็นได้
ชีวิตผมช่วงนั้นจะได้จบลงสักที
และกลยุทธ์นั้นก็เจออุปสรรคที่ไม่คาดคิด
เมื่อผมเจอคู่ต่อสู้ที่มีกลยุทธ์แบบเดียวกัน...
เราเลยตั้งท่ากันสักพัก
และเราก็ส่งสัญญาณ ให้กันและกันว่า "นายตรึงฉันได้เลย"
นึกออกไหม แล้วก็เป็นอย่างนี้ "นี่เข่าฉัน นี่หัวฉัน"
"ฉันวิดพื้นยังไม่ได้เลย มือนี้เป็นหมอนธรรมชาติ"
"อ๋อ ฉันรู้"
มันก็เลยเหมือนยันกันไปมา แต่มีท่าเริ่มต้นสามท่า
ในกีฬามวยปล้ําระดับไฮสคูลที่ทําให้เดินหน้าต่อได้
มีท่า "ฉันคร่อมนาย" แล้วก็มี "นายคร่อมฉัน"
แล้วก็มีท่า "ใครคร่อมใคร"
มันเหมือนท่ามวยปล้ําทั่วไปสไตล์เกร๊กโคโรมัน
เพราะผมคิดว่าชาวกรีกคือคนตั้งคําถาม
"ใครคร่อมใคร"
และพวกโรมันก็ตอบว่า "ทุกคน"
และ...
ผมไม่ใช่นักประวัติศาสตร์หรอก แต่ว่า...
ผมใช้ท่า "ฉันคร่อมนาย" กับตัวสํารองของทีมตรงข้าม
แล้วกรรมการก็เป่านกหวีด
และไม่รู้ยังไงสิ ผมก็บรรยายไม่ถูกจนถึงทุกวันนี้
ผมกําลังตรึงเขาไว้ ผมไม่อยากเชื่อเลย
เขาก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกัน
และเพื่อนร่วมทีมผมก็ตะลึง ทุกคนลุกจากม้านั่ง
พวกเขาตะโกน "ไมค์ กดไว้"
ซึ่งในมวยปล้ําหมายถึง "ตรึงไว้"
ผมก็เลยตรึงไว้
แล้วจู่ๆ ก็มีเลือดนองทั่วเสื่อ
ไม่ ผมรู้
คุณคิดว่าผมรู้สึกยังไงล่ะ ผมคิด
"ฉันฆ่าหมอนี่ซะแล้ว" นึกออกไหมครับ
"ฉันจะต้องหนีคดีไปตลอดชีวิต"
เบอร์บิเกลีย คนร้ายแห่งวงการมวยปล้ํา
ตรึงครั้งเดียว ตายหนึ่ง
วิดพื้นยังไม่ได้แต่ฆ่าเด็กหนุ่มด้วยมือเปล่า
เขาเรียกมือว่า "หมอนธรรมชาติ" ด้วย
แล้วผมก็เพิ่งรู้ว่ามันเป็น เลือดผมเองที่ไหลออกจากจมูก
เมื่อดูจากการที่ร่างกายไม่มีบาดแผล
มันน่าจะเกิดจากความตื่นเต้นสุดขีด ที่กําลังจะชนะอะไรสักอย่าง
ร่างกายผมเลยสื่อสาร "เราจะทํายังไงดี"
"ปล่อยเลือดไหลละกัน พรุ่งนี้เราจะหาคําตอบ"
กรรมการเป่านกหวีด "มีเลือดบนเสื่อ"
ซึ่งก็เห็นๆ กันอยู่
เจ้าเด็กเลือดทะลักคนนี้วิ่งกลับไปพร้อมผ้าขี้ริ้ว
เช็ดพื้น แล้วก็วิ่งเหยาะๆ จากไป
เพื่อนร่วมทีมอุดจมูกผม พวกเขาพูดว่า "ไมค์ กลับไปได้แล้ว"
"ไปทําสิ่งที่นายเพิ่งทําได้"
เจ้าโง่พวกนั้นคิดว่าผมรู้
ว่าผมเพิ่งทําอะไรลงไป
แล้วผมก็วิ่งเข้าสนามไปอยู่ในท่า "ฉันคร่อมนาย"
กรรมการก็เป่านกหวีด และผมก็โดนตรึงทันที
นั่นคือครั้งที่ใกล้เคียงที่สุด
ที่ผมจะชนะการแข่งมวยปล้ําครั้งเดียวในชีวิต
ผมถึงได้มาลงเอยที่นี่
โรงละครวิเวียนโบมอนต์ เราทุกคนถึงได้มาลงเอยอยู่ที่นี่
ในแง่หนึ่ง
ผมเลยอธิบายเรื่องทั้งหมดนี้ กับแพทย์โรคหัวใจของผม
ผมเน้นย้ํา เรื่องใหญ่
ผมบอกว่า "ผมคงทําไม่ได้ จริงหรอก คาร์ดิโอห้าวันต่อสัปดาห์"
เธอพูดว่า "แล้วว่ายน้ําล่ะ คุณชอบว่ายน้ําไหม"
ตอนผมอายุห้าขวบ
แม่พาผมไปสระน้ําของวายเอ็มซีเอ ที่วูสเตอร์ แมสซาชูเซตส์
และผมเกลียดทุกอย่าง เกี่ยวกับการว่ายน้ํา มันเปียก
เหงื่อแตก คุณก็รู้นี่สมัยเด็ก
เพื่อนคุณให้คุณดมกลิ่นใต้เฝือกของเขา
ใช่ เหมือนกลิ่นนั้นเลย
แต่แรงเท่าตึก นึกออกไหม แล้วก็มีคน
ทําน้ําที่มีคลอรีนเกินกําหนดเจิ่งนอง
ผมว่าพวกเขาใส่คลอรีน ในปริมาณที่ไม่เหมาะสมในสระน้ํา
ผมไม่แน่ใจว่าพวกเขาอ่านคู่มือการใช้
ผมคิดว่าผู้บริหารตื่นตูมไปหน่อย
น่าจะเป็นคนแบบนี้ "น้ําหนึ่งส่วน คลอรีนสอง"
คนแบบที่ว่า "เจนีซ ไม่"
เธอบอก "ฉันแค่ทํางาน"
ผมไม่รู้ว่าเขาปิดบังอาชญากรรม สยองที่สระน้ําแบบไหนหรอก
แต่ผมว่ามีบางอย่างเคยลงไปในนั้น
เช่น มีฝูงชนบุกเข้ามากลางดึก
พวกคนโง่เง่าที่คิดว่า "เราจะขุดหลุมดี
หรือเราจะเอาศพมาทิ้ง ที่สระน้ําของวายเอ็มซีเอดี"
"ฉันเป็นสมาชิกที่นั่นทั้งครอบครัว เราจะให้ศพนี่ใช้บัตรเชิญละกัน"
"เราโยนศพลงไปในสระ มันจะสลายตัวภายในหกชั่วโมง"
คลอรีนเยอะมากขนาดนั้น มันช่าง...
มีคลอรีนเยอะมาก
เพราะมีฉี่เยอะมาก คือว่า...
ผมรู้ ผมไม่ชอบเป็นคนบอกข่าวร้ายเลย
แต่ผมลองค้นดูแล้ว ในอินเทอร์เน็ต และไม่ค่อยโสภานัก คือผม...
ผมอ่านงานวิจัย ทางวิทยาศาสตร์ที่พวกเขาวิเคราะห์
สระว่ายน้ําสาธารณะขนาดเจ็ดแสนกว่าลิตร
และพวกเขาสรุปว่า 75 ลิตรในนั้น...
ใช่ ผมรู้ ผม...
ผมคิดว่านี่เป็นสิ่งที่คุณควรรู้
มีปัสสาวะบริสุทธิ์ 75 ลิตร
ซึ่งมากไปนะผมว่า ผมหมายถึง...
ใช่ไหม คือถ้าคิดเป็นเปอร์เซ็นต์น่ะ
มันไม่เยอะเท่าไหร่ แต่ถ้าคุณนึกภาพนะ
น้ํามันหนึ่งถังเต็มๆ เชียวนะ
คือเท่ากับรถฟอร์ด เอฟ150 พร้อมฉี่เต็มถัง
ซึ่งมันจะพาคุณไปถึงพิตต์สเบิร์กและ...
ผมคิดว่าผู้บริหารสมาคม คริสเตียนเยาวชนชายเป็นคริสเตียนที่ดี
ผู้รู้ว่ามีปัญหาเรื่องปัสสาวะนี้
จึงติดป้ายอยู่ทุกที่
ที่ตึกวาย ป้ายขอร้องว่าอย่าฉี่...
ในสระน้ํา ใช้แค่คําว่า "กรุณา"
"กรุณาอย่าฉี่ในสระน้ํา"
ซึ่งน่าจะเขียนไปเลยว่า "ฉี่ที่ไหนดีที่สุด"
"สระว่ายน้ํา"
ผมหมกมุ่นกับป้ายพวกนี้ที่วายมาก เพราะผมรู้สึกเหมือนพวกเขาบอกคุณ
เรื่องราวที่เกิดขึ้นที่วาย
มีป้ายอันนึงเขียนว่า "ลื่นเวลาเปียก"
คุณก็จะรู้ว่ามีเด็กลื่นก้นกระแทกตรงนั้นบ่อยๆ
ไลฟ์การ์ดที่หมดแรงคนนึงคว้าปากกา
และเขียนว่า "ลื่น เมื่อ..."
คุณไม่เห็นคําว่า "เมื่อ" จนครบหรอก
ไม่ค่อยเห็นการใช้ประโยคย่อย ในรูปแบบที่กระชับขนาดนั้น
"ลื่นเมื่อเปียก"
มันเขียนว่า "ลื่น" เฉยๆ ก็ได้
เพราะมันเปียกแทบตลอดเวลา
พอโตขึ้นผมก็เห็นป้ายบอกว่า "กรุณาอาบน้ําก่อนลงสระน้ํา"
ซึ่งผมรู้สึกว่ามันเขียนให้บุคคลเดียว รู้ใช่ไหมว่าผมหมายถึงอะไร
ผมว่าร่างแรกเขียนว่า "เกร็ก..."
แต่ผมคิดว่าป้ายที่มีคนไม่เชื่อฟังอย่างโจ่งแจ้งที่สุด
ที่วายในสมัยผมเป็นเด็กคือ
ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าน่ะ มันเขียนว่า
"กรุณาแต่งตัวให้เหมาะสมตลอดเวลา"
คือผมไม่เคยเห็นเลย
ผมจําได้ว่าตอนผมห้าขวบ แม่พาผม
เข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าหญิง ซึ่งตอนนั้นผมไม่เคยเห็นจิ๊มิมาก่อนเลย
แล้วผมก็เห็นจิ๊มิเป็นร้อย
แล้วพอผมหกขวบ แม่ก็ส่งผมเข้าห้องแต่งตัวผู้ชาย
ผมว่าสิ่งเดียวที่น่าตกใจยิ่งกว่า
จิ๊มิ 100 กว่าอันก็คือจู๋ 100 อัน...
ในระดับสายตา และ...
แล้วเป็นจู๋ของผู้ใหญ่น่ะ มันมี รายละเอียดสําคัญจนน่าประหลาดใจ
เพราะผมเพิ่งมีจู๋ของเด็กหกขวบ
และผมได้เห็นจู๋ของผู้ใหญ่ และผมคิดว่า "ไม่นะ"
"งานนี้ยังอีกยาว"
แล้วผมก็มองซ้ายมองขวาหาจู๋เด็ก...
กรุณาอย่าเอาประโยคนี้ไปลงโดดๆ นะ
เราอาจปิดฉากอาชีพนึงของใครสักคนได้เลย
แค่พิมพ์ลวกๆ ไม่กี่คําอ่ะนะ
ผมจําห้องเปลี่ยนเสื้อผ้านั่นได้ดีมาก
เพราะตอนผมอายุประมาณ เจ็ดขวบ มีชายแก่คนนึง
เข้ามาในห้อง น่าจะเป็นชายแก่ที่สุดที่ผมเคยพบ
เขาน่าจะอายุ 120 หรือ 130 ปี
และเขาจะนั่งบนม้านั่งในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
โป๊ทั้งตัว คือเขาไม่ใส่เสื้อผ้าเลยเหอะ
เป็นไปได้ว่าเขาฉี่ในสระน้ํามาทั้งวันด้วย
และชายแก่มากคนนี้ใช้แป้งเด็ก โรยลูกอัณฑะแล้วนวดไปด้วย
อย่าเพิ่งทิ้งผมไป ผมอยากจะแจ้งให้ชัดเจน
ผมไม่ได้เจตนาจะพูดเรื่องแสลงหู
ผมพยายามถ่ายทอด ความทรงจําวัยเด็กอย่างถูกต้อง
ผมคงขํา
ถ้าความทรงจําของคุณมีแบบนั้นด้วย
ประเด็นคือชายแก่คนนี้
ไม่รีบร้อน ค่อยๆ บรรจง
เหมือนถุงแป้งที่อยู่บนเนินของพิตเชอร์
ช่างมีความอดทนมาก
แป้งเยอะมาก
ผมเลยไม่รู้ว่าเป็นที่อะไรกันแน่ ระหว่าง
ส่วนผสมของคลอรีนและปัสสาวะ หรือป่ารกครึ้มของอวัยวะเพศระดับสายตา
หรือชายอายุ 175 ปีคนนี้
ที่พยายามบรรเทาความฝืด ระหว่างถุงอัณฑะกับต้นขาด้านใน
แต่ตอนนั้นที่ผมคิดคือ "ผมจะไม่มีวัน
กลับไปว่ายน้ําที่วายเอ็มซีเออีก"
ผมเลยอธิบายเรื่องนี้กับแพทย์โรคหัวใจของผม
ถึงตอนนั้นก็ค่ํามืดแล้ว
เราว่าจะย่างมาร์ชแมลโลว์ บนเครื่องคอมที่ร้อนฉ่า
ผมบอกว่า "ผมไม่อยากลงรายละเอียดทั้งหมด
แต่ผมไม่ชอบว่ายน้ําจริงๆ"
เธอบอก "ฉันคิดว่าคุณน่าจะลองคิดดูใหม่"
"มันเป็นกีฬาที่เยี่ยมมากสําหรับคนวัยคุณ ช่วยเพิ่มศักยภาพของปอด"
ผมตอบว่า "ใช่ แต่ผมไม่คิดว่าผมจะทําหรอก"
เธอถามว่า "คุณอยู่ใกล้ สระว่ายน้ําของวายเอ็มซีเอหรือเปล่า"
ผมบอก "ครับ ผมอยู่ห่างจาก วายเอ็มซีเอบรุกลินไม่กี่ช่วงตึก
แต่ผมนึกภาพตัวเองไปที่นั่นไม่ออกเลย"
เธอบอกว่า "จะดีที่สุดถ้าคุณ ไปที่สระว่ายน้ําของวายเอ็มซีเอ"
ผมบอก "ผมคิดว่าจะไม่ทํา แบบนั้นดีที่สุดแล้ว"
จากนั้นผมก็นั่งรถไฟใต้ดินกลับบ้านที่บรุกลิน
แล้วผมก็มีอาการหายใจติดขัด
แต่บางครั้งผมก็มีอาการนี้เพราะเครียด
ผมเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก มันเป็นความรู้สึกที่บางครั้ง
เวลาผมกังวล ผมจะรู้สึกเหมือนหายใจไม่ทัน
และมันแย่มาก ผมรู้สึกเหมือนจะเป็นลม
ผมเคยเป็นแบบนี้สมัยเป็นเด็กเล็ก ผมจําได้ว่านั่งอยู่ข้างคนขับ
ในรถของพ่อ ผมมีอาการหายใจติดขัด
พ่อก็โน้มตัวมาดูแล้วพูดว่า "ทําไมหายใจแบบนี้"
ซึ่งผมพบว่ามันช่วยได้เสมอ
เวลาคุณไม่สบายทางกาย
แล้วมีคนมาดุคุณจนคุณหายดี
ผมน่ะ...
ผมมั่นใจว่ามันจะไม่ส่งผลกระทบต่อชีวิตในอนาคต
แต่ผมมีอาการนี้บนรถไฟใต้ดิน หลังพบหมอและกําลังกลับบ้าน
ระหว่างคิดถึงพ่อของผมและปู่ของผม
ปู่ผมทํางานที่อุโมงค์รถไฟใต้ดินของนิวยอร์ก
เขาเป็นช่างไฟฟ้า
และในทศวรรษ 1930 พวกเขาจะระเบิดสร้างอุโมงค์นี้
แล้วช่างไฟฟ้าก็ถูกส่งลงไป
พวกเขาเป็นกลุ่มแรก ที่เข้าไปในนั้นเพื่อติดตั้งไฟในอุโมงค์มืดๆ
มันเป็นงานที่อันตรายมาก หลังจากนั้น
เขาก็มาทํางานที่ร้านค้า ในบุชวิค แล้วอยู่มาวันหนึ่ง
ลูกค้าประจําของเขาเข้ามา ถามว่า "เป็นยังไงบ้าง โจ"
เขาล้มฟุบบนเคาน์เตอร์แล้วก็ตาย
ซึ่งมันน่าเศร้า
แต่มันก็เป็นปฏิกิริยาที่ตลกนะพอลองคิดดู
เขาเป็นนักแสดงตลกคนแรกของครอบครัวก็ว่าได้
เป็นความมุ่งมั่นที่ไม่ธรรมดาเลย
แต่ผมคิดถึงเขามากนะรู้ไหม
เพราะผมไม่เคยเจอเขา ผมอยู่ในนิวยอร์ก
และไม่เคยเจอปู่เลย ทั้งที่ผมอยากพบมาตลอด
จากนั้นเมื่อผมอายุ 19 ปี
ผมอยู่หอพักมหาวิทยาลัย ตอนที่ได้รับโทรศัพท์จากแม่
แม่บอกว่า "พ่อล้มลงบนพื้นห้องนั่งเล่น"
และเธอโทรหา 911
พวกเขารีบพาพ่อไป โรงพยาบาลแมสเจเนอรัลและ...
ผมวางสาย บอกเพื่อนร่วมห้องของผม แดนนี่
บางครั้งคุณคิดว่าคุณสบายดีจนกระทั่งคุณถ่ายทอด
ข้อมูลเดียวกันที่คุณรับมาให้คนอื่นฟัง
และระหว่างเล่าไป เสียงผม ก็กลายเป็นเสียงร้องไห้
ผมขอยืมรถเพื่อน แล้วขับ หกร้อยกว่ากิโลเมตรตรงไปบอสตัน
ผมเห็นพ่ออยู่บนเตียง ในโรงพยาบาล พวกเขาช่วยชีวิตพ่อไว้ได้
พวกเขาทําบอลลูนหัวใจฉุกเฉิน
ใส่ขดลวดโลหะเข้าไป ในหลอดเลือดหัวใจของเขา
แต่เขาหายใจอยู่ โดยมี เครื่องช่วยและขดลวดอ่ะนะ
ผมรู้สึกว่าเราไม่ได้เลือก ว่าจะจดจําอะไรจากชีวิตเรา
แต่มีสองสิ่งที่ผมจําได้
อย่างแรกคือมันเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นพ่อเป็นมนุษย์
อย่างที่สอง คือตอนที่ผมออกจากห้องเยี่ยมไข้
ผมไม่ได้บอกรักพ่อ
ผมอยากทํานะ
เราไม่ใช่ครอบครัวที่บอกรักกันน่ะ
เราพูดว่า
"ดูแลตัวเองด้วย"
ไม่เป็นไรหรอกที่จะ หัวเราะ เพราะมันไม่เหมือนกัน
ไม่เหมือนเลย ไม่แม้แต่จะคล้ายกันเลย
มันเป็นการใช้คําแทนที่ซึ่งผิดฝาผิดตัว
เพราะอย่างแรกมันไม่มีคําว่ารักอยู่ในนั้น
อย่างที่สอง มันเป็นคําสั่งอ้อมๆ
เช่น "ฉันอยากให้เธอ ช่วยอะไรหน่อย ดูแลตัวเองด้วย"
นึกออกไหม และ...
ผมพยายามเปลี่ยนสิ่งนี้ แบบเนียนๆ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
เช่น มีปีนึง เป็นวันแม่ ผมก็โทรหาแม่ "แม่"
"ผมขอบคุณมากครับ"
แล้วก็เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นแม่ก็บอกว่า "วางนะ"
ผมก็ลงจากรถไฟใต้ดินที่บรุกลิน แล้วเดินไปที่อะพาร์ตเมนต์ผม
ที่ผมอยู่กับเจนนี่ ภรรยา และลูกสาวของเรา อูน่า
ซึ่งตอนนั้นอายุสามขวบ
ซึ่งเป็นวัยที่น่าทึ่ง แต่ถ้าคุณมีลูกเล็กอย่างนี้
คุณรู้นะว่าอะพาร์ตเมนต์ของคุณจะมีสภาพ
เหมือนจัดปาร์ตี้้ที่ร้านเบเกอรี่
แบบว่า วิบวับ
แท่งไฟเรืองแสงและเครื่องทําฟองสบู่
แล้วทุกคนก็จะถาม "มีน้ําไหม" และ...
งานศิลปะและงานฝีมือทุกชนิด
เราทาสีทั่วผนังเพราะมันเป็นห้องเช่า
มีทั้งไดโนเสาร์และผู้คน
มันเหมือนพิพิธภัณฑ์รังสรรค์นิยม
วันนั้น เจนนี่กับอูน่ากําลังทําสร้อยลูกปัด
อูน่าก็ทําให้ผมเส้นนึง เธอว่า "พ่อขา มันอ่านได้ว่า 'ตลก'"
"เพื่อเตือนให้พ่อทําตัวตลก" และผมก็แบบ "ขอบคุณพระเจ้า"
ผมคิดว่าเราทุกคนต้องการให้คนเตือนบ้าง
แล้วเจนนี่ก็ดึงผมมาคุย เธอว่า "โม" เธอเรียกผมว่าโม
ผมเรียกเธอว่าโคล ไม่มีที่มาที่ไปแน่ชัดหรอก
เธอถาม "โม ไปหาหมอเป็นไงบ้าง"
ผมก็บอกว่า "ผลตรวจปอด บอกว่าผมมีอาการหัวใจวาย
แล้วหมอก็บอกว่าเขาไม่คิดว่าผมหัวใจวายหรอก"
"โอเคมั้ง" ผมว่านะ ผมไม่รู้จริงๆ
เธอก็เลยกังวล และเพราะ เธอกังวล ผมเลยกังวล
เราเหมือนกลุ่มด้นสดความกังวล
เริ่มที่ผมกังวล
เธอก็ "เหรอ" แล้วก็กังวล กับเรื่องน่ากังวลบางอย่าง
ผมปิดฉากด้วยอาการโรคประสาทบางอย่าง
จากนั้นเราก็มีเซ็กซ์ ซึ่งมันสนุกมาก
แต่...
แต่คืนนั้น ผมอ่านหนังสือ เกี่ยวกับเพนกวินให้อูน่าฟังก่อนนอน
เวลาผมอยู่กับอูน่า มันทําให้ ความกังวลของผมละลายหายไป
เพราะเธอตลก เหมือนสร้อยที่เธอทําให้ผม
แล้วเธอก็บอกว่า "พ่อคะ ฟันพ่อเหลือง"
ผมก็บอกว่า "ครับ พ่อพยายามจะไม่คิดถึงมันมากนัก"
แล้ว...
เธอหยิบตุ๊กตาแมวเหมียวเหมียวขึ้นมา
เหมียวเหมียวพูดว่า "ช่างเป็นฟันที่เหลืองที่สุด
ที่ี่ฉันเคยเห็นมา"
ทีนี้ผมพยายามไม่หัวเราะ เพราะผมชอบมากที่อูน่าเป็นเด็กตลก
แต่ผมไม่อยากให้เธอเดี่ยวไมค์ล้อปมด้อยคนอื่น
ไม่อยากให้เป็นนักพากย์แบบนั้นด้วย
ผมเลยพยายามยิงมุกกลับไป
ผมแต่งมุกเพนกวินขึ้นมา
ผมบอกว่า "เพนกวินพูดอะไรกับพ่อแม่ตอนมันหิว"
เธอก็พูดว่า "อะไรคะ" ผมก็บอก "เตาะแตะไปกินมื้อเย็นกัน"
อย่ารู้สึกว่าคุณต้องหัวเราะเลย
ไม่ได้ให้คุณขํา
ผมเขียนมุกสําหรับคุณ ผมเขียนมุกสําหรับลูกสาว
สิ่งที่คุณอยากรู้เวลาแต่งเรื่องตลก
ี้ คือมันทําให้คนฟังตลก นึกออกไหม
อูน่าก็บอก "อ๋อ เตาะแตะไปกินมื้อค่ํา"
เพราะเด็กๆ ชอบมุกเล่นคํา
และเด็กเล็กมักจะพูดติดสําเนียงบอสตัน
แบบว่าเด็กพูดว่า "หนูเหนื่อย"
ส่วนเด็กสําเนียงบอสตันพูดว่า "หนูเนือยเหนื่อย"
แล้วเราก็อ่านหนังสือเพนกวิน
แล้วผมก็บอกว่า "อีกเดี๋ยวแม่จะเข้ามาหวีผมให้นะ"
เธอก็บอกว่า "นั่นไม่ใช่แม่ของพ่อ"
"นั่นแม่ของหนู"
ผมก็บอก "นักบําบัดของพ่อ ก็บอกพ่ออย่างนั้นอยู่เรื่อย"
คุณชอบมุกนี้ ส่วนเธอไม่ชอบ
ทุกคนเลยมีเรื่องขําต่างกันไป
สนุกดีนะว่าไหม
ในมุกตลกมีความจริงอยู่บ้าง
บางคนบอกว่าคู่ครองของเราคือภาพสะท้อน
ตัวตนของพ่อหรือแม่ที่มีปัญหากับเราที่สุด
ผมว่ามันไม่จริงทั้งหมดหรอก
เหตุผลที่ผมแต่งงานกับพ่อเพราะพ่อรักผม
บางครั้งผมก็สงสัยว่าทําไม เพราะผมเป็นแบดบอยนะ
เราอ่านหนังสือเพนกวินอยู่ด้วยกัน แล้วเจนนี่ก็เข้ามาแปรงผมให้อูน่า
แล้วเธอก็พูดว่า "คุณได้กลิ่นนั่นไหม"
ผมก็ถามว่า "กลิ่นอะไร"
และเจนนี่พูดว่า "อับชื้น" และผมก็บอก
"ผมไม่ได้กลิ่นอับชื้นหรอก เพราะผมโตที่แมสซาชูเซตส์
ซึ่งเป็นรัฐที่สร้างจากความอับชื้น"
แต่เธอกังวลเรื่องนี้ เธอบอกว่า "ฉันว่าอูน่านอนที่เตียงนี้ไม่ได้
จนกว่าเราจะแก้ไขปัญหากลิ่นอับชื้น"
ผมก็ว่า "โอเค จนกว่าเราจะ แก้ปัญหาได้ ผมจะนอนบนเตียงของอูน่า
และเธอจะไปนอนบนเตียงของเรา" เพื่อให้ผมรู้สึกดีขึ้นกับเรื่องนี้
เจนนี่กับอูน่าเริ่มเรียกผมว่า "มนุษย์อับชื้น"
และในคืนนั้น มนุษย์อับชื้น
ก็นอนบนเตียงของลูกสาวที่มีกลิ่นอับชื้น ตามลําพัง
และผมก็เขียนบันทึก
ผมชอบเขียนบันทึกเป็นครั้งคราวเพราะผมพบว่า
ถ้าเราบันทึกสิ่งที่ทําให้เราเศร้าใจที่สุด
หรือสิ่งที่ทําให้เราโกรธที่สุด เราจะเริ่มเห็นชีวิตตัวเองเป็นเรื่องเล่า
และเมื่อเรามองชีวิตตัวเองเป็นเรื่องเล่า บางครั้งเราก็จะถอยออกมามองได้
และเป็นกําลังใจให้ตัวเอกตัดสินใจได้ดีขึ้น
คืนนั้นผมเขียนว่า
"พ่อฉันหัวใจวายตอนเขาอายุ 56"
"พ่อของพ่อหัวใจวาย ตอนอายุ 56 และวันนี้ฉันก็รู้ว่า
เมื่อฉันอายุ 56
อูน่าจะอายุ 19"
(พอฉันอายุ 56 อูน่าจะอายุ 19)
เช้าวันต่อมา ผมตื่นนอน
ผมก็เดินไปที่วายเอ็มซีเอบรุกลิน
ผมไม่ต้องดูแผนที่นําทาง
ผมเดินตามกลิ่นคลอรีน ผมเดินตรงไปที่แผนกว่ายน้ํา
และขอคุยกับผู้ดูแลสระน้ํา
พวกเขาก็แนะนําให้ผมรู้จักผู้หญิงที่ชื่อวาเนสซ่า
ผมก็บอก "วาเนสซ่า ผมอยากหัดว่ายน้ํา"
เธอบอก "ฉันต้องลงสระ และประเมินระดับของคุณก่อน"
ผมก็บอกว่า "ไม่จําเป็น"
"คุณเขียนเลขศูนย์หรือติดลบ 20 ก็ได้"
"จมน้ํา ตายแล้ว ยังไงก็ได้ที่ระดับต่ําสุด"
เธอบอกว่า "ฉันต้องตัดสินด้วยตัวเอง"
ผมถามว่า "มันดูพิลึกไปไหม"
"เพราะผมทําท่าว่ายบกที่โต๊ะนี้ก็ได้"
ผมเดินเข้าไปในห้อง เปลี่ยนเสื้อผ้า ใส่กางเกงว่ายน้ํา
ผมไม่เคยใส่สปีโด้ ผมใส่ชุดแบบสปีดเลส
มันพองๆ และชื้นตลอดเวลา แม้กระทั่งเพิ่งออกจากเครื่องอบ
แล้วผมก็ใส่สปีดเลสลงไปที่สระ
สิ่งแรกที่วาเนสซ่าพูดกับผม คือ "หมวกว่ายน้ําของคุณล่ะ"
ผมก็บอกว่า "ผมไม่มี หมวกว่ายน้ํา" เธอบอกว่า "มันเป็นข้อบังคับ
เว้นแต่คุณหัวล้านเกลี้ยงเกลา"
ผมก็บอกว่า "ผมไม่ชอบ ที่คุณใช้คําว่าเกลี้ยงเกลา"
นอกจากห่างไกลคําว่าหัวล้าน
ผมมีกระจุกผมสี่กลุ่ม ที่รวมตัวเป็นทีมวอลตรอนเส้นผม
ตั้งเป็นลอนสลวยบนหัว
ผมของผมเป็นแบบนี้ตั้งแต่ผม อายุประมาณ 15 สมัยอยู่ไฮสคูล
ผมของผมบอกว่า "แถวนี้เครียดมาก"
เราจะปลดระวางบางเส้น
วาเนสซ่าบอกว่า "คุณยืมหมวกสํารองของฉันก็ได้"
แล้วเธอก็ดึงหมวกว่ายน้ําใบจิ๋ว
ออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้ผม
มันเล็กกว่าหัวผมมาก
ผมมีหัวที่ดูเล็กกว่าความเป็นจริง
ตอนผมยังเด็ก
เด็กเกเรเรียกผมว่า " ไมค์ หัวโต"
ผมเลยยัดหมวกว่ายน้ําเล็กๆ นี่
ครอบหัวโตๆ ของผม
แล้ววาเนสซ่าก็ชี้ไปที่สระว่ายน้ํา
เธอบอกว่า "ลงไปที่เลนน้ําตื้น แล้วทําที่คุณทําได้ให้ดูหน่อย"
ผมก็ยืนยันมาตลอดจนถึงจุดนี้ ว่าผมไม่มีอะไรที่ทําได้เลย
ผมไม่มีทักษะใดๆ เลย
แต่ผมก็ลงไป และผมก็ทุ่มสุดตัวเลยนะ
ผมมั่นใจว่าผมกําลังว่ายลงไปก้นสระแน่ๆ
ที่จริงผมดูเหมือนสิ่งที่จะเกิดขึ้น ถ้าคุณทําเครื่องปั่นตกลงไปในสระน้ํา
เหมือนผมกําลังปั่นน้ํา
ให้เป็นสมูทตี้คลอรีน
ทีนี้เลนน้ําตื้นนั่นก็เป็นเลนที่คนเดินกันด้วย
ระหว่างที่ผมกําลังปั่นอยู่นั้น
ก็มีคนแก่กลุ่มนึงเดินผ่านผมไปเหมือนจรวด
ผมคิดว่าหนึ่งในกลุ่มนั้นพยายามดังค์หัวผมหน่อยๆ
และแออัดมาก
มีแค่ในนิวยอร์กซิตีนี่แหละที่ ในสระน้ํามีการจราจรหนาแน่น
ผมก็เรียก "วาเนสซ่า"
"คนเยอะขนาดนี้ประจําเลยเหรอ"
เธอบอกว่า "ไม่ นี่มันฤดูใบไม้ผลิ ทุกคนกําลังเตรียมตัวรับฤดูร้อน"
ผมบอก "พวกเขาอยากได้ร่างแบบนี้"
ซึ่งเป็นมุกน่ะ
มันไม่ใช่มุกที่เหมาะจะเอามาเล่นบนเวที
ไม่เหมาะจะมาเล่าให้คุณฟัง
ในรายการใหญ่แบบที่โรงละครวิเวียนโบมอนต์นี้
มันเป็นการพูดคุยเล่นโต้ตอบมุกกันไปมา
ที่ออกแบบขึ้นเพื่อสร้างความสนิทสนม
ระหว่างผมกับครูสอนว่ายน้ําคนใหม่
แต่เธอไม่ได้ยิน
เธอถาม "อะไรนะ" ผมตอบ "เปล่า"
เธอบอกว่า "ไมค์ ฉันไม่ได้ยิน คุณต้องตะโกน"
ผมบอก "วาเนสซ่า"
"พวกเขาอยากได้ร่าง...
แบบนี้"
มุกตลกที่ไม่มีบริบทที่เหมาะสม
ไม่มีจังหวะที่นุ่มนวลไม่มีวิธีนําเสนอ
มักจะเท่ากับประกาศตนเป็นคนวิกลจริตล้วนๆ
เพราะสมาชิกสระว่ายน้ําทั้ง 200 คน
หันหน้ามาดูพร้อมกันและเห็น
ร่างที่...
เป็นเจ้าของเสียงที่มั่นใจมาก และ...
ผมไม่ได้มีหุ่นของนักว่ายน้ํา แทบจะเหมือนศพคนจมน้ํามากกว่า
คือดูเหมือนผมกําลังจมน้ําตลอดเวลา
แม้แต่ตอนที่ผมไม่ได้อยู่ใกล้น้ํา แม้จะไม่ใส่เสื้อและตัวแห้ง
คนก็ถามไถ่ "คุณโอเคไหม"
เหมือนศพลอยอืดในแม่น้ําน่ะ
ผมก็ปั่นไป ผมปั่นน้ําอยู่นานสัก 90 วินาที
จนกระทั่งผมมั่นใจว่าผมรอดตายมาได้หวุดหวิด
แล้วผมก็ยืนขึ้น น้ําลึกประมาณ 120 ซม.
แล้วผมก็ขึ้นจากสระ
ผมเช็ดตัวโดยใช้ผ้าขนหนูขนาดเท่าผ้าเช็ดจาน
ของวายเอ็มซีเอไป 15 หรือ 20 ผืนนี่แหละ
ผมใช้หนึ่งผืนเช็ดใต้ฝ่าเท้า แต่ละข้างเพราะวาเนสซ่าอธิบายว่า
อาจมีเชื้อราถ้าเช็ดไม่แห้งดี
ผมก็คิดว่า "ที่นี่เป็นกับดัก แห่งความตาย ฉันต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้"
ผมพยายามออกกําลัง แบบคาร์ดิโอให้เหมือนอัดฉีดเข้ารูขุมขน
แล้วผมก็เดินไปที่แผนกว่ายน้ํา
ผมบอก "วาเนสซ่า ตอนนี้ คุณประเมินระดับผมแล้ว
เราพอจะจองคิวเรียนว่ายน้ําได้ไหม"
เธอบอกว่า "ฉันคงไม่มีเวลาสอนคุณ"
ซึ่งแปลว่าผมมาคัดตัวเพื่อเรียนว่ายน้ํา
และผมไม่ได้เรียน
วาเนสซ่าเห็นใจผม เธอเลยบอกว่า "ฟังนะ ไมค์"
"ถ้าคุณเข้ามาทุกวันพุธแปดโมงเช้า
ฉันน่าจะเจียดเวลาให้คุณได้สัก 20 นาที"
"แต่ถ้าคุณอยากเอาจริง ฉันขอแนะนําให้คุณว่ายน้ําเอง
สัปดาห์ละห้าวัน"
ผมบอกว่า "ผมคิดว่า ไม่มีใครว่ายน้ําสัปดาห์ละห้าวัน"
เธอบอกว่า "คนมากมายว่ายน้ําสัปดาห์ละห้าวัน"
ผมบอกว่า "ผมไม่คิดว่า ไมเคิล เฟลป์สว่ายน้ําสัปดาห์ละห้าวัน"
เธอบอกว่า "ไมเคิล เฟลป์ส ว่ายน้ําสัปดาห์ละห้าวันแน่นอน"
เราคุยเรื่องนี้ประมาณ 45 นาที
เราเห็นด้วยที่จะไม่เห็นพ้องกัน
ผมเริ่มว่ายน้ําอาทิตย์ละวัน
ผมตั้งใจจริง ผมหาหมวกว่ายน้ําเป็นของตัวเอง
ผมหาแว่นตาที่รับประกัน ตลอดชีพว่าจะไม่มีวันพอดีกับหน้าเรา
ผมมีรองเท้าแตะเพื่อกันเท้ามีเชื้อรา และกุญแจสําหรับล็อกเกอร์ของผม
ผมหากระเป๋าที่มีช่องสําหรับ ใส่ชุดว่ายน้ําเปียกและผักผลไม้สด
ทุกวันพุธแปดโมงเช้า ผมว่ายน้ํา
แล้วผมก็ไปที่ร้านขายน้ําผลไม้แถวนั้น
ผมสั่งน้ําผลไม้แก้วใหญ่สุดเหมือนให้ม้ากิน
แล้วผมก็เริ่มคิดว่า
"นี่คือตัวฉันในตอนนี้ ฉันว่ายน้ํา ฉันดื่มน้ําผลไม้"
"ฉันคือคนรุ่นที่ดื่มน้ําผลไม้ ฉันชุ่มฉ่ํา ฉันควรไปหาซื้อกางเกง
ที่เขียนว่า "ก้นชุ่มฉ่ํา" เพราะตอนนี้ผมเป็นแบบนั้น
ผมว่าหลายคนเริ่มเข้าใจแล้ว และ...
ที่ผมชอบที่สุดในการว่ายน้ํา ไม่ว่าจะว่ายน้ําแย่แค่ไหน
คือตอนอยู่ใต้น้ํา
และคุณถีบตัวออกจากขอบสระ
ในช่วงแรกนั้น
คุณรู้สึกเหมือนเป็นนักสํารวจใต้น้ํา
หรือคนที่ว่ายน้ําเป็น
แล้วร่างคุณก็ลอยขึ้นไปข้างบน
เพราะร่างกายมนุษย์มีการลอยตัวเป็นกลาง
ผมชอบมากที่ในสระว่ายน้ํา ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีอีเมล ไม่มีปฏิทิน
ในบางแง่มุม ไม่มีเวลา
ผมชอบมากที่ บางครั้งในชีวิตที่ทุกอย่างรู้สึกหนักอึ้ง
แต่เวลาคุณอยู่ในน้ํา มันเบามาก
บางครั้งทุกอย่างในชีวิตก็มีเสียงดังมาก
แต่พอคุณอยู่ใต้น้ํา มันเงียบมาก
บางครั้งก็ได้ยินเสียงตัวเองคิด
ผมจําได้ว่าวันนึง ผมคิดว่า "ผมโชคดีมาก
ที่มีชีวิตอยู่"
ดังนั้น เป็นเวลาหกเดือนที่ผมว่ายน้ําอาทิตย์ละวัน
แล้ววันนึงก็มีฝนตกหนักในบรุกลิน
มันหนักมากจนฝนตกในครัวของเรา
ผมไม่รู้ว่าคุณเคยเข้าครัว หรือเปล่า แต่สภาพอากาศปานกลาง
มันแทบจะ...
แทบจะไม่เคยมีฝนตกในครัว ดังนั้น
เราก็ตกใจ เราก็โทรหาเพื่อน ที่ทํางานในวงการก่อสร้าง
"เราอยู่ในตึกนี้จะอันตรายหรือเปล่า"
มันเป็นอะพาร์ตเมนต์ ในบรุกลินอายุสัก 100 ปีแล้ว
เธอเดินขึ้นไปบนหลังคา
เธอบอกว่า "หลังคามีรูรั่ว ด้านข้างตึกมีรูรั่ว"
แล้วเธอก็เดินเข้าไปในห้องนอนของอูน่า เธอพูดว่า "ฉันว่านี่คงเป็นเชื้อรา"
เราเอาไปทดสอบ ปรากฏว่ามันเป็นราสีดํา
ซึ่งเป็นชนิดที่อันตราย
มันทําให้เป็นโรคหอบหืด และปัญหาต่างๆ หลายอย่าง พวกเขาเลยบอกว่า
"เราแนะนําให้ย้ายออกทันที จนกว่าจะแก้ปัญหานี้ได้"
เราก็เลยย้ายไปอยู่ แอร์บีเอ็นบีที่นึง แต่ไม่มีอาหารเช้า
ทั้งที่ชื่อที่พักมันมีคําว่าอาหารเช้า
นี่เป็นตัวย่อที่ทําให้เข้าใจผิดมากๆ
มันเหมือนกับว่าคุณไปประชุมคนติดเหล้า
แล้วพวกเขาบอกว่า "เรากําลังถ่ายทอดสด" แล้วคุณก็
"ผมได้ยินมาว่านี่เป็นส่วนตัว"
แล้วพวกเขาก็บอก "เปิดตู้แช่ไวน์ซิ เราจะเมาท์เรื่องนี้กัน"
ผมเจอแอร์บีเอ็นบีแห่งนี้ คือผมเป็นคนที่สนใจอะไรก็จะหมกมุ่นกับมัน
ถ้าคุณไม่รู้จักใครที่หมกมุ่น คุณต้องรู้ว่ามันเป็นนิสัยที่เซ็กซี่มาก
เช่น สามีคุณจะจมอยู่กับ การค้นหาแอร์บีเอ็นบีสักเจ็ดชั่วโมง
แล้วพอเขาโงหัวขึ้นมา เขาก็จะกินบิสกิตทั้งกล่อง
คุณก็จะคิดว่า "ฉันอยากอึ๊บหมอนี่จัง"
นั่นคือสิ่งที่เรียกว่าหมกมุ่น
แต่ที่นี่ที่ผมเจอมันไม่ดีเลยน่ะ
มันไม่เหมือนในรูปเลย
แทบจะเหมือนว่าพวกเขาใช้เลนส์ชุดนึง
ถ่ายรูปอะพาร์ตเมนต์อีกแห่ง
และไม่มีเครื่องวัดอุณหภูมิ
มันร้อนนะ แต่ไม่มีวิธีบอกได้ว่า
ร้อนแค่ไหนถึงจะใช้ได้
ถ้าคุณอยากมีชีวิตอยู่
แล้วตอนนั้นตีสาม อุณหภูมิ 32 องศาเซสเซียส
ไม่ ผมรู้ 32 องศา
ดังนั้น เจนนี่ อูน่า และผม ทุกคนตื่น
ผมก็อับจนหนทาง เดินเตร็ดเตร่ในตึกนั้น
พยายามหาทางปรับอุณหภูมิ
ประมาณตีสี่ ผมเจอตัวควบคุม อุณหภูมิส่วนกลางอยู่ด้านหลังล็อบบี้
แต่มันถูกล็อกอยู่ในแผ่นกระจกใส
และผมไม่เคยทําอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต
ผมต่อยกระจกนั่นแตก
แล้วผมก็เปลี่ยนอุณหภูมิเป็นศูนย์
และช่วยชีวิตครอบครัวผมไว้ได้
แต่ประเด็นของเรื่องนี้จริงๆ อยู่ในเช้าวันต่อมา
ผมนอนหลับเพลิน ผมเลย ไม่ได้ไปเรียนว่ายน้ําเป็นครั้งแรก
แล้วสัปดาห์ต่อมา ผมก็ไม่ได้ไปเรียนว่ายน้ําอีกครั้ง
เพราะมันสนุกมากที่ไม่ได้ไปในครั้งแรก
แล้วผมก็เลิกไปว่ายน้ําตั้งแต่นั้น
ซึ่งผมคิดถึงเรื่องนี้บ่อยๆ ในแบบไม่ได้เจาะจง ประมาณว่า
"ทําไมเราเลิกทําสิ่งที่เรารู้ว่าเราควรทํา"
สําหรับผม ผมให้ความสําคัญ กับสิ่งที่จะทําให้ผมรอดชีวิตในระยะสั้น
มากกว่าสิ่งที่จะทําให้ผมรอดชีวิตในระยะยาว
เพราะถ้าผมไม่มีชีวิตอยู่ในระยะสั้น ผมก็จะไม่มีชีวิตอยู่ในระยะยาว
ผมเลยเลิกว่ายน้ํา
แต่ผมยังมีความอยากอาหารของคนที่ว่ายน้ําอยู่
ซึ่งผมกินค่อนข้างเยอะ และผมดื่มน้ําผลไม้
แล้วผมก็ไปตรวจสุขภาพประจําปี
และหมอวอลช์ก็ขอให้ผมขึ้นชั่งน้ําหนัก
ซึ่งไม่รู้เหตุผลกลใด มันยังเป็น เครื่องชั่งคานเลื่อนรุ่นโบราณ
แบบว่าถ้าคุณไม่หนัก 450 กก.ไปเลย คุณก็ไม่หนักศูนย์กิโลแน่ๆ
คุณไม่ได้หนัก 439 กก. คุณไม่ได้หนักแค่ 9.5 กก.
คุณไม่ได้หนัก 300 กก.คุณไม่ได้หนัก 26 กก.
คุณไม่ได้หนัก 186 กก. คุณไม่ได้หนัก 53 กก.
ผมก็ถาม "นี่กี่โมงแล้ว"
เขาบอก "ไม่ใช่บ่ายสอง ไม่ใช่หกโมง"
"ไม่ใช่ บ่ายสองสิบห้า ไม่ใช่บ่ายสี่ สี่สิบห้า"
หมอวอลช์เป็นห่วงน้ําหนักของผมมาก
"คุณหนักขึ้นกว่าปีก่อนเยอะเลย"
ผมบอก "น่าแปลกใจเพราะผมว่ายน้ํามาตลอด
และดื่มน้ําผลไม้ด้วย"
แล้วเขาก็เจาะเลือดของผมไปตรวจ
ผมก็เอาเลือดของเขาไปด้วย เพราะมันคือธีมนอนค้างบ้านเพื่อน
ประมาณหนึ่งอาทิตย์ต่อมาเขาก็โทรหาผม ผมอยู่ในห้องพักโรงแรมที่โคลัมบัส โอไฮโอ
เขาบอก "ผมได้ผลเลือดคุณแล้ว คอเลสเตอรอลชนิดเลวของคุณไม่ดีเลย"
ผมก็พูดว่า "ก็ถูก" เขาบอกว่า "คอเลสเตอรอลชนิดดีของคุณก็ไม่ดี"
ผมก็บอก "ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ"
เขาบอก "คุณเป็นเบาหวานชนิดที่สอง"
พอเขาพูดแบบนั้น ผมก็เกิด อาการหายใจติดขัดแบบที่เคยบอก
แต่มีอยู่บ้างที่ผมมีอาการรุนแรง
ตอนผมอายุ 20 ผมขับรถ กลับบ้านช่วงหยุดเทศกาลคริสต์มาส
ผมแวะฉี่ข้างทางและเห็นเลือดปนในฉี่
ผมไม่เคยเห็นเลือดแบบนี้มาก่อน ทันทีที่โดนน้ํา
มันระเบิดเหมือนดอกไม้ไฟ
ผมกังวลมากจนรีบขับกลับบ้านและปลุกพ่อแม่ให้ตื่น
พ่อผมเป็นหมอ แม่ผมเป็นพยาบาล
พวกเขาเลยรู้ว่าเลือดพุ่งแบบนี้ไม่ใช่สัญญาณที่ดี
พ่อพาผมไปหาหมอด้านระบบทางเดิน ปัสสาวะที่เป็นเพื่อนกันทันทีในเช้าวันถัดมา
หมอระบบทางเดินปัสสาวะขอให้ผมถอดกางเกง
แล้วเขาก็มองไปรอบๆ
ผมเริ่มชวนคุยด้วยการเสนอทฤษฎีของผม เพราะผมพบว่าพวกหมอชอบใจ
เวลาที่คุณมีส่วนร่วมระหว่างการตรวจ
ผมพูดกับหมอระบบทางเดิน ปัสสาวะและไม่สามารถกลับคําพูดได้ว่า
ผมถามว่า "เป็นไปได้ไหมที่เลือดออก
เพราะผมช่วยตัวเองบ่อยเกินไป"
ผมถามไปแบบนั้น
เสียงดังฟังชัด
ถามเพื่อนของพ่อผม
ทีนี้...
เมื่อดูจากปฏิกิริยาของเขา
ผมขอเดาว่านี่คงเป็นคําถามที่เขาได้ยินบ่อย
ในวงการวิทยาทางเดินปัสสาวะ เพราะว่า
เขาไม่สะทกสะท้านกับคําถามนี้เลย เขาตอบว่า "ไม่ใช่สาเหตุนั้น"
แล้วเขาก็กระดกวิสกี้หมดแก้ว
ที่วางอยู่หลังโต๊ะ
และเขาบอกว่า "ฉันเป็นห่วงเรื่องเลือด"
"พรุ่งนี้เช้าขอให้เธอเข้ามา นอนโรงพยาบาลและรมยา
เพื่อส่องกล้อง" ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าคืออะไร
ผมมารู้ตอนที่พวกเขาเอากล้องสอดผ่านองคชาติ
เพื่อส่องกระเพาะปัสสาวะ
คุณคงคิดว่า "ไมค์ กล้องมันเข้าไป
ในจู๋ไม่ได้หรอก" เรื่องนี้มีทั้งข่าวดีและข่าวร้าย
ข่าวดีก็คือมันเข้าไปได้ และนั่นก็คือข่าวร้ายเหมือนกัน
เช้าวันต่อมาผมตื่นตีห้าครึ่ง
แม่ขับรถไปส่งผมที่โรงพยาบาล
และผมก็ตัวสั่นอยู่ในชุด เตรียมผ่าตัดบนเตียงเคลื่อนที่
แล้วพยาบาลก็ใส่สายน้ําเกลือ ผมก็หลับไป
ผมต้องบอกว่า แม้จะตัวสั่น และถูกรมยาอยู่ในโรงพยาบาล
ผมก็ยังชอบที่ได้นอนงีบสนิท
ระหว่างที่ผมสลบอยู่
หมอระบบทางเดินปัสสาวะ ส่องกล้องเจอบางอย่าง
และตัดสินใจว่าเขาจะให้ผม หลับนานขึ้นเพื่อผ่ามันออกไปเลย
พอผมฟื้นจากยาสลบ หมอระบบทางเดินปัสสาวะก็อธิบายว่า
พวกเขาเจอบางอย่างในกระเพาะปัสสาวะ ของผมซึ่งอาจเป็นมะเร็งก็ได้
พวกเขาเลยเอาชิ้นเนื้อไปตรวจ อีกไม่กี่วันก็จะรู้ผล
ดังนั้น ตั้งแต่วันที่ 22 ธันวาคม ปี 1999
จนถึงวันที่ 27 ธันวาคม ปี 1999 ผมคิดถึงแต่กรณีแย่ที่สุด
ผมคิดแต่ว่า "ผมกําลังจะตาย"
ผมเข้าไปในห้องนอนผมที่บ้านพ่อแม่
แล้วผมก็หายใจติดขัด
แต่เป็นลักษณะที่ผมไม่เคยเป็นมาก่อน
ผมไม่ได้คุยกับใครด้วยซ้ํา
ผมไม่ได้คุยกับพ่อแม่ ผมไม่ได้โทรหาเพื่อน
ผมเป็นคนพูดมากอยู่นะ ผมถึงรวบรวมทุกคนมาอยู่ที่นี่ได้
แต่ตอนที่ผมคิดว่าผมกําลังจะตาย
ผมเงียบมาก
ไม่กี่วันต่อมา ผลตรวจ ชิ้นเนื้อก็ออกมาว่าเป็นมะเร็ง
มันเป็นเนื้อร้ายในกระเพาะ ปัสสาวะของผม แต่ที่จริงผมโชคดีมาก
เพราะเจอมันแต่เนิ่นๆ พวกเขาเลยตัดสินใจว่า
จะไม่ทําคีโมหรือฉายแสง เพราะอาจเป็นแค่เนื้องอกที่ผิดปกติ
และอาจเป็นอย่างนั้นจริง เพราะผมไปส่องกล้องประจําจนทุกวันนี้
และมันไม่กลับมาอีก
แต่พอหมอวอลช์บอกว่าผมเป็นเบาหวาน
มันทําให้ผมนึกถึงช่วงเวลานั้น
ไม่ใช่เพราะมะเร็งกับเบาหวานเหมือนกัน
แต่มันเป็นโรคที่เกิดขึ้นร่วมกัน และประเด็นที่มันร่วมกันนี้เอง
บางครั้งมันก็ร่วมทีมกัน
ทําให้เกิดโรคเดียวร่วมกันน่ะ
มันคือ "มะเร็งสู่เบาหวาน"
"เบาหวานสู่โรคหัวใจ ได้แต้ม"
และทุกฝ่ายก็ไฮไฟว์
แล้วผมก็ตาย
และตอนที่หมอวอลช์บอกว่าผมเป็นเบาหวาน
ผมกําลังเดินออกจากห้องพักโรงแรม
ไปที่แผนกต้อนรับของโรงแรม
เพื่อรับพิซซ่าที่เพิ่งสั่งมา
ซึ่งผมไม่ภูมิใจเลย
คือผมมีนิสัยไม่ดีหลายอย่าง
อย่างแรกเลย นี่คืองานของผม
ปกติผมทํางานในเมืองที่ผมไม่ได้อยู่อาศัย
ผมขึ้นมาบนนี้ เดินมาตรงนี้ก็หิวขึ้นมาเลย
บางครั้งผมก็ไปตรงนี้
ไถลลงตรงนั้น
แกล้งทําท่าเล่นมวยปล้ํา
กลับถึงโรงแรมประมาณห้าทุ่ม
ส่วนอาหารเพื่อสุขภาพ
ก็คือการเข้านอนแต่หัววัน
อาหารเพื่อสุขภาพคือ "ผมจะกลับไปนอน"
"ผมได้รับสารอาหารเต็มที่ในมื้อเช้า"
อาหารที่ไม่ดีต่อสุขภาพคือ "ผมจะไปปาร์ตี้"
"ผมเห็นไมโครเวฟตรงมุมห้อง ผมจะไปทําความคุ้นเคยกับมัน"
และพิซซ่าอยู่ได้ทั้งคืน พิซซ่าชอบปาร์ตี้ ผมชอบพิซซ่ามาก
ปัญหาของผมกับพิซซ่าคือเวลาผมเห็นพิซซ่า
ผมเห็นมันเป็นหนึ่งจาน
ซึ่งบ่อยครั้งมันมีไว้สําหรับกินทั้งกลุ่ม
และร่างกายผมโหยหามัน แทบจะหลงใหลเลย
ผมคงไม่มีเซ็กซ์กับพิซซ่าหรอก
แต่ถ้าผมกินพิซซ่าคนเดียว ผมจะไม่บอกภรรยา
ฟังดูสมเหตุผลใช่ไหมล่ะ
ผมชอบพิซซ่ามาก ผมตื่นเต้นเวลาเห็นคําว่า "พลาซ่า"
เพราะคําว่า "พิซซ่า" โดยตัวมันเองก็น่าตื่นเต้นมาก
มันมีพิซซ่าเป็นชิ้นๆ ในชื่อมันเอง
ตัวซีแต่ละตัวก็เป็นสองชิ้นแล้ว
ตัวเอได้อีกชิ้น เท่ากับมีห้าชิ้นในหนึ่งคํา
ซึ่งเป็นคําที่ผมคิดค้นขึ้นเองซึ่งไม่ค่อยมีใครใช้กัน
เรียกว่า "การสร้างคําเลียนแบบพิซซ่า"
ทีนี้หมอวอลช์แนะนําหลายอย่าง
เขาบอกว่า "ผมอยากให้คุณ กินยาควบคุมคอเลสเตอรอล
และเบาหวาน"
ผมบอกว่า "ผมอยากรักษาโดยไม่ใช้ยามากกว่า
เพราะผมก็เป็นหมอ"
ผมบอกว่า "ผมอยากพยายาม ลดน้ําหนักด้วยตัวเองมากกว่า
และดูว่าผมจะรักษาเบาหวานได้ไหม"
เขาบอกว่า "ผมขอมองในแง่ร้ายไว้ก่อน"
เขาบอกว่า "ต้องหักดิบ คุณต้องเลิกกินน้ําตาล ของทอด"
แล้วผมก็เริ่มคิดเรื่อง น้ําตาลทอด ซึ่งไม่เชิงเป็นอาหาร
แล้วผมก็เริ่มคิดว่ามันอาจเป็นอาหารก็ได้
เป็นส่วนผสมที่ลงตัวน่าอร่อยมาก
ถึงกับแต่งเพลงให้ด้วย
น้ําตาลทอด น้ําตาลทอด น้ําตาลทอดในดวงตาฉัน
หมอวอลช์บอก "คุณฟังผมอยู่หรือเปล่า"
ผมก็บอก "ผมฟังอยู่แล้วครับ
แต่ผมก็ฟังเพลงที่ผมเพิ่งแต่งไปด้วย"
"เกี่ยวกับพืชผัก"
ผมคิดว่ามันเร็วเกินไป ที่จะเสนอเรื่องน้ําตาลทอดให้เขารู้
เช้าวันต่อมาผมบินกลับบ้าน
เจนนี่กับผมพาอูน่าไปเรียนว่ายน้ําครั้งแรก
และหลังจากเรียนเสร็จ พวกเขาก็ปล่อยให้ผู้ใหญ่
ลงน้ําในสระตื้นกับเด็กๆ
แล้วอูน่าก็พูดว่า "พ่อ มาคุยกันใต้น้ําเถอะ"
ผมบอก "โอเค"
แล้วเราก็ลงไปใต้น้ํา ผมได้ยินแต่ "บลา บลา บลา"
เธอก็ถาม "หนูพูดอะไรคะ"
ผมตอบ "พ่อไม่รู้"
เธอบอก "หนูรักพ่อค่ะ"
ผมบอก "พ่อก็รักหนูเหมือนกัน อูน่า"
คืนนั้นเรานอนอยู่บนเตียง
เราอ่านหนังสือเกี่ยวกับวันต่างๆ ในสัปดาห์
บางครั้งเมื่ออูน่าไม่รู้จักคํานั้น เธอก็จะพูดอีกคํา
และเธอพูดว่า "วัน ของเรา"
ผมก็คิดว่า "แบบนี้ดีกว่าแฮะ"
พอเธอหลับไปแล้ว
ผมก็เริ่มมีอาการหายใจ ติดขัดเมื่อคิดถึงโรคเบาหวาน
ผมหยิบสมุดบันทึกออกมา แล้วเปิดดู
ผมหยิบปากกามาเขียนว่า
"ผมคงตายเร็วๆ นี้"
(ผมคงตายเร็วๆ นี้)
เช้าวันต่อมา ผมได้รับโทรศัพท์จากแม่
บอกว่าพ่อผมหัวใจวายอีกครั้ง และเขาไม่เป็นไร
ดูเหมือนเขาจะรู้วิธีรับมือกับมันได้
เขาทํางานอยู่ที่โรงพยาบาล และรู้สึกได้ว่ากําลังจะมีอาการ
เขาเลยเดินเข้าห้องฉุกเฉินและบอก "หวัดดี"
คือผมไม่รู้หรอกว่าเขาพูดอะไร
แต่เหมือนนักดับเพลิงเดินเข้าไป ในสถานีแล้วบอกว่า "ตัวฉันติดไฟ"
"เราทุกคนรู้นะว่าต้องทําอะไร"
ผมถาม "แม่ ผมควรกลับบ้านไหม" แม่บอก "ไม่ต้อง เขาไม่เป็นไรแล้ว
ลูกค่อยกลับบ้านอาทิตย์หน้าในวันหยุดคริสต์มาส"
ดังนั้นประมาณหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ผมขับรถพาเจนนี่และอูน่ากลับบ้านช่วงคริสต์มาส
ซึ่งมักจะมีงานสังสรรค์ของครอบครัวเสมอ
เพราะเจนนี่เป็นอินโทรเวิร์ต ส่วนผมชอบเข้าสังคม
คนเอ็กซ์โทรเวิร์ตแบบผม จะได้พลังจากการอยู่กับผู้คน
และคนอินโทรเวิร์ตไม่ชอบคุณ
หรือ...
เธออาจชอบคุณแต่เธอจะอยากให้ผม
เป็นคนอธิบายว่าทําไมเราจะกลับแล้ว
มันเป็นวันคริสต์มาส และเจนนี่เป็นยิว ผมเลยต้องอธิบาย
มีชายคนหนึ่ง
เขาเกิดในโรงนา ซึ่งปกติก็จะไม่มีใครรู้เห็น
แต่รายนี้คนรู้กันทั่ว พระราชาโผล่มา นักปราชญ์โผล่มา
แม้ว่าพวกเขาจะเป็นยิว ก็อาจจะเป็นคนเยอรมันก็ได้
มีราชาโผล่มา คนเยอรมันโผล่มา ทุกคนอยู่ที่นั่น
พวกเขาทั้งบ่นจุกจิกและโห่ร้องยินดี ผมไม่รู้ว่าทําไม ไม่ใช่พระเจ้า
และไม่มีอํานาจใดๆ ในเรื่องนี้
ถึงแม้ว่าผมจะสนใจพระเยซู มากขึ้นเมื่อผมมีอายุมากขึ้น
ผมถึงได้พาคุณมาที่นี่ในค่ํานี้
มีแผ่นพับอยู่ใต้ที่นั่งคุณ ไม่
ไม่ ความจริงแล้วครอบครัวผม ไม่ได้เห็นวันคริสต์มาสเป็นวันสําคัญทางศาสนา
ผมจะบอกว่าถ้าเราจะเน้นอะไร ในวันคริสต์มาสก็คงเป็นไก่พาร์เมซาน
เรากินไก่ทอดราดชีสเยอะมาก
และปีนั้น มันเป็นเรื่องให้ถกเถียงกันมาก
พ่อผมเพิ่งหัวใจวาย และเมนูก็ยังหมือนเดิม
ไก่พาร์เมซานกับพาสต้าและขนมปังกระเทียม
ซึ่งหลักๆ คืออาหารชนิดเดียวกันแค่ต่างรูปร่าง
พ่อผมบอกว่า "ไมเคิล"
"ช่วยส่งไก่พาร์เมซานให้ที"
และแน่นอน พ่อผมเพิ่งหัวใจวาย
แต่เขากินไก่พาร์เมซานไปแล้วหนึ่งชิ้น
ผมก็เลยถือจานไว้ แต่ไม่ส่งต่อให้เขา
เพราะแทบจะรู้สึกเหมือนผมกําลังถือปืนอยู่
แล้วความตึงเครียดก็เพิ่มขึ้น ในที่สุดผมก็พูดว่า "วินซ์"
เราเรียกพ่อผมว่าวินซ์ ผมบอก "วินซ์
พอได้แล้วสําหรับไก่พาร์เมซาน"
ซึ่งผมมั่นใจว่าฉากนี้ ถูกตัดออกไปจากเดอะก็อดฟาเธอร์
และ...
วินซ์ตอบได้ดีมาก
เขาบอก "ไมเคิล"
"พ่ออยากคุยกับลูกเรื่องเบาหวานชนิดที่สอง"
ผมก็บอก "ไม่คุย ผมกําลังรักษาตัวอยู่"
"ผมพยายามจะเปลี่ยนอาหารการกินเหมือนพ่อ"
แล้วโจ พี่ชายผมก็พูดว่า "ไมค์ นายควรเขียนพินัยกรรม"
ผมก็คิดว่า "เรามาคุยเรื่องนี้ได้ยังไง"
คือเราต้องสนิทกันมาก
เมื่อคุณบอกเขาว่าคุณ เป็นโรคนี้แล้วเขาตอบมาว่า
"ฉันอยากได้ทรัพย์สินของนาย"
คืนนั้นเราก็บอกลาครอบครัว
แล้วผมก็กลัว
ตอนที่ผมร่ําลาพ่อผม ว่านี่อาจเป็นการลาขาดน่ะ
ผมบอกว่า "แม่ครับ พ่อครับ"
"ดูแลตัวเองด้วย"
ผมไม่รู้ว่าทําไมมันยากนักที่ผมจะบอกรักพ่อแม่
แต่มันยากจริงๆ
และบางครั้งผมก็รู้สึกว่าเราเกือบพูดได้ละ
เหมือนเมื่อไม่กี่ปีก่อน ผมโทรหาแม่หลังจากเพื่อนคนนึงของเราตาย
"แม่ครับ ผมเสียใจด้วยเรื่องจอห์น ฮาร์ดิง"
เธอบอกว่า "เราโชคดีนะเพราะสัปดาห์ก่อน
เขารู้ว่าคงเป็นครั้งสุดท้าย ที่เราจะได้คุยโทรศัพท์กัน
เราถึงบอกเขาได้ว่าเรารักเขา"
ผมคิดว่าผมคงถอดรหัสได้แล้ว
คุณแค่ต้องรู้วันตายโดยประมาณของตัวเอง
คุณแค่ต้องการเส้นตายน่ะ
ผมเลยคิดถึงเรื่องทั้งหมดนี้ ระหว่างขับรถกลับบ้านในดึกคืนนั้น
อูน่าหลับอยู่เบาะหลัง
ผมบอกภรรยาว่า "โคล
เราควรเขียนพินัยกรรมดีไหม"
เธอไม่ตอบ ผมกับเจนนี่ไม่เหมือนกันในเรื่องนี้
เวลามีคนถามผม
ผมรู้สึกเป็นความรับผิดชอบต่อสังคมที่จะต้องตอบ
ซึ่งเธอไม่มีสิ่งนี้
เธอเลิกพูดกับผมไปเฉยๆ
ผมเลยจัดการเรื่องนี้เอง
ผมโทรหาทนายที่เขียนพินัยกรรม เราจะเรียกเขาว่าวิลละกัน
เจนนี่กับผมนั่งอยู่กับวิล
ที่โต๊ะในครัวของเรา และสถานการณ์ก็จริงจังทันที
เขาบอก "จะเกิดอะไรขึ้นถ้าไมค์โดนรถเมล์ชน"
ผมบอกว่า "ไม่รู้สิ เจนคงได้เงินสินะ"
เขาบอกว่า "จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าคุณกับเจนถูกรถคันเดียวกันชน"
ผมบอก "อูน่า ลูกสาวเราได้เงินสินะ"
เขาบอก "ใครเป็นคนดูแลอูน่า"
ผมบอก "คนขับรถเมล์สินะ"
แล้วทั้งห้องก็เงียบไปประมาณ 40 นาที
และแน่นอน เราอาจโดนรถชนได้ นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่เกินจริงเลย
หลายปีก่อน ผมนั่งรถอูเบอร์อยู่ในนิวยอร์กซิตี
คนขับเลี้ยวซ้ายเข้าสะพานแมนฮัตตัน
ไปชนคนเดินเท้า
ใช่ เธอไม่เป็นไร แต่เธอล้มแรง
แล้วเธอก็ลุกขึ้นมา
บอกว่า "ฉันสบายดี"
อย่างที่รู้ เพราะชาวนิวยอร์กทรหด
และบ่อยครั้งก็เมาแต่ว่า...
แต่มันน่าตกใจมาก สิ่งแรกที่ผมคิดคือ "เอาไปหนึ่งดาว"
นึกออกไหม
มีหลายวิธีนับไม่ถ้วนที่คนเราตายได้
ผมเคยอ่านเจอเรื่องของ ผู้หญิงคนนึงที่ตายเพราะมะพร้าว...
หล่นใส่หัวเธอ ซึ่งเป็นตัวอย่างที่ดีที่สุด
ของสัจธรรมที่ว่า "คนเราตายได้ทุกเมื่อ"
คําถามของผมคือ ด้วยความเคารพนะ
ถ้าคุณรู้จักคนที่ตายเพราะโดนมะพร้าวหล่นใส่หัว
เราจะกินมะพร้าวลูกนั้นไหม ก็เพราะมันสุกแล้วน่ะ
ผมเคยอ่านเจอเรื่องชายคนหนึ่งที่ตาย
ระหว่างแข่งกินแมลงสาบ
ไม่ นั่นสิ อยู่ส่วนไหนของฟลอริดาน่ะหรือ
เดียร์ฟิลด์บีช ก็ไม่สําคัญหรอก ประเด็นคือ...
เรากําลังนั่งอยู่กับวิลที่โต๊ะในครัว
และเรากําลังกรอก แบบสอบถามเรื่อง "ความตาย"
สองสามข้อแรกก็ง่ายๆ เช่นกรอกชื่อ "ได้เลย"
อีเมล "กระจอก"
วันที่คุณแต่งงาน "เราต้องนึกก่อน" นั่นแหละ และ...
วิลบอกว่า
"ผมจะไปแล้ว
แต่ผมจะทิ้งแบบสอบถาม เรื่องความตายไว้บนโต๊ะในครัว
และถ้าคุณกรอกเอกสารเสร็จก็ส่งคืนผม ไม่กี่วัน
เราก็เสร็จเรื่อง"
แบบสอบถามเรื่องความตาย อยู่บนโต๊ะในครัวของเราเป็นอาทิตย์
และเป็นเดือน
แล้วก็สามปี
ผมกับเจนนี่ไม่อยากคุยเรื่องนี้ขนาดนั้นนั่นแหละ
แต่เราต้องทํา ในตอนที่อูน่าอายุหกขวบ
ตอนผมหกขวบ ปู่ย่าของผมตาย
ชาเลนเจอร์ระเบิด มันเกิดขึ้น...
คือผมโตมาในยุค 80 มีการ ถ่ายทอดสดทางทีวีที่โรงเรียน
ครูที่เปิดทีวีให้เราดูในชั้นเรียนพูดว่า
"วันนี้ นักบินอวกาศ ผู้กล้าหาญเจ็ดคนจะขึ้นไปในอวกาศ"
ที่จริง
เราจะดู "เดอะ ซาวด์ ออฟ มิวสิก"
และเราอายุหกขวบ เราก็คิด...
"นักบินไปไหนแล้ว"
ผมเรียนโรงเรียนคาทอลิก ครูเลยบอกว่า
"พวกเขาไปในที่ที่ดีกว่านี้แล้ว ผมก็ถาม "ดีกว่าอวกาศเหรอครับ"
"ครูไม่รู้"
ตอนผมเป็นเด็ก เวลาที่ มีคนตาย ผู้ใหญ่จะพูดอย่างนี้
"พวกเขาไปอยู่ในที่ที่ดีกว่า"
ผมเลยสงบใจได้เสมอ เมื่อฟังอย่างนั้นจนกระทั่งผมเริ่มรู้สึกว่า
คนที่บอกผมแบบนั้นไม่ค่อยมั่นใจเท่าที่ผมเคยคิด
พอผมอายุ 21 เพื่อนที่ดีที่สุดของเราคนหนึ่งตาย
คุณเนเปิลส์ เขาเป็นเหมือนพ่อคนที่สอง เขามากินไก่พาร์เมซานทุกคริสต์มาส
เขา...
ตอนที่พ่อแม่ผมไปเที่ยวปีละครั้ง
ผมกับโจจะไปอยู่กับคุณเนเปิลส์ ซึ่งผมชอบมาก
มันเป็นสัปดาห์โปรดแห่งปี ของผมเลยเพราะเขาเป็นคนสนุกสนานและตลก
และเขาเป็นคนแรกในชีวิตผมที่ทําอย่างนี้
ยอมให้ผมรับส่งมุกของผู้ใหญ่ เขาค่อนข้างรวยด้วย
คุณกดกริ่งบ้านเขา มันไม่ได้ดัง "ติ๊งต่อง" หรอกนะ มันดัง...
เราก็คิด "หมอนี่รวยจริงๆ"
"นี่สิการรู้จักใช้จ่ายเงิน"
ซื้อกริ่งประตูเจ๋งๆ ให้ตัวเอง
พอคุณเนเปิลส์อายุ 58 เขาก็ตายกะทันหัน
ผมสะเทือนใจมาก
ผมจําได้ว่าอยู่ที่โบสถ์ มองร่างเขาซึ่งผ่านการดองมาแล้ว
ผมน่าจะเพิ่งเคยเห็นศพที่ถูกดองใกล้ขนาดนั้น
ผมก็คิด "แบบนี้ดีที่สุดแล้วเหรอ"
แต่งหน้าครั้งสุดท้าย
เราคุยเรื่องการดองศพกันได้ไหม
เขาดูไม่ดีเลย ว่าไหม
เขาดูบวมและ...
ถ้าเราจะจัดแต่งศพ ทําไมเราไม่สตัฟล่ะ
"เสียใจด้วยเรื่องคุณเนเปิลส์ แต่เขารับลูกฟุตบอลได้อยู่นะ"
นึกออกใช่ไหม ให้ดูมีพลังหน่อย
ให้เขาจากไปอย่างผู้ชนะ
หลังจากงานศพ เราก็ไปบ้านเพื่อนคนนึง
ทุกคนก็เริ่มดื่มกัน
ผมจําได้ดีเพราะพ่อแม่ผมไม่ดื่มเหล้า
แต่สองชั่วโมงหลังงานศพ พ่อแม่ผมเอาแต่ดื่ม
หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น พ่อแม่ผมก็เมา
ผมไม่เคยเห็นพวกเขาเป็นแบบนั้นเลย
พวกเขาถ่มน้ําลายเวลาพูด พูดไม่ชัด
เป็นครั้งแรกที่ผมเข้าใจ ใครจะทําใจได้เมื่อคนที่เรารักจากไป
ผมกับเจนนี่เลยเขียนพินัยกรรมไม่เสร็จสักที
แต่ผมเริ่มปรึกษา นักโภชนาการ ซึ่งไม่เหมือนกันหรอก
แต่ผมว่ามันเป็นก้าวที่ดีนะ
ถ้าคุณไม่ได้ปรึกษา นักโภชนาการ ก็ไม่ได้พลาดอะไรมากหรอก
พวกเขารู้เรื่องเดียวกับเราแหละ
ลองนึกภาพเพื่อนที่น่ารําคาญที่สุดของคุณสิ
นึกภาพเขาเริ่มเก็บเงินคุณ
เธอบอกว่า "รู้ไหมอะไรดีต่อสุขภาพ ผัก"
ผมบอก "ผมได้ยินแบบนั้น
ทุกคนพูดอย่างนั้น คุณคุยกับทุกคนแล้วใช่ไหม"
แต่เธอให้กําลังใจมาก เธอชื่อคริสติน่า
และเธอลงรายละเอียดมากในทันที
เธอถาม "อุจจาระของคุณนุ่มแค่ไหน"
ผมบอก "ผมไม่รู้จะเทียบกับอะไร"
"นุ่มกว่าของหมา หรือแข็งกว่าของนกพิราบ"
"คือว่า คุณวัดจากอะไรล่ะ"
"ไม่รู้สิ เราคงต้องบันทึกสักพัก นี่ผมพลาดนัดไปหรือเปล่า"
ผมห่วงคนที่ตอบได้นะ
"นุ่ม" อ่ะ รู้ได้ไง
เธอบอก "คุณเคยป่วยอะไรมาก่อนไหม"
"เคยเป็นมะเร็งกระเพาะปัสสาวะ ผมเป็นเบาหวานชนิดที่สอง"
"ผมกินน้ําตาลทอด"
เธอถาม "การนอนล่ะ เป็นยังไงบ้าง" ผมบอก "ก็นะ"
นั่นแหละเรื่องทั้งหมด
ถ้าคุณหัวเราะ คุณก็รู้คําตอบทั้งหมดแล้ว
ผมเคยพูดถึงเรื่องนี้ในโชว์ครั้งอื่น
และถ้าคุณไม่ได้หัวเราะ คําตอบสั้นๆ คือ
ผมเป็นโรคนอนละเมอขั้นรุนแรง
มันหนักมากตอนที่ผมอายุ 25 ปี
ผมกระโดดผ่านหน้าต่าง ชั้นสองของโรงแรมลาควินตาอินน์
ในวัลลาวัลลา วอชิงตัน
ตอนที่ผมพูดว่าผ่านหน้าต่าง ผมหมายถึงผ่านกระจก
ผมไปลงเอยที่ห้องฉุกเฉิน พวกเขาคีบเศษกระจกออกจากขาผม
ผมได้รับการวินิจฉัยว่าเป็น โรคนอนละเมอที่หายาก
เวลาผมจะเข้านอน ผมต้องกินยา
และนอนในถุงนอนคลุมยาวถึงคอ
ผมจะใส่ถุงมือเพื่อจะได้รูดเปิดถุงนอนไม่ได้
เล่าแบบยาวๆ ก็คือ...
ก็ได้ ผมไม่รู้
แบบว่า "กระโดดออก ทางหน้าต่าง" อาการสาหัส แต่...
คริสติน่าถามคําถามนึงที่ทําให้ผมฉุกคิด
"คุณนอนหลับสนิทเมื่อไหร่"
ผมก็บอกว่า "เวลาผมอ่านหนังสือ เพราะสมองผมในตอนนั้น
จะบอกว่าพอแล้ว" นึกออกใช่ไหม
ผมจําได้ว่ามันเคยทําเป็นหนัง
ผมไม่รู้เลยว่ามันมีเนื้อหายังไง
แต่ผมติดนิสัยอ่านหนังสือทุกคืน
สิ่งที่เกิดขึ้นคือผมอ่านหนังสือแล้วผมจะง่วงหลับไป
โดยที่ยังเปิดโคมไฟอยู่
ผมเลยใช้แอปในโทรศัพท์ที่ชื่อวีโม
ใช้ง่ายมาก คุณตั้งเวลา ไว้ล่วงหน้า 15 หรือ 20 นาที
ให้ปิดโคมไฟหรืออะไรก็ตามที่เสียบปลั๊กอยู่
ผมก็ตั้งเวลาในวีโม เข้านอนในถุงนอน
กินยา แล้วก็จมอยู่กับหนังสือ
สุดท้ายผมก็เผลอหลับไป และตอนผมหลับ โคมไฟก็...
วันนึง ผมไม่ได้หลับ
ผมตั้งค่าวีโม
ผมเข้าไปในถุงนอน ผมกินยา
แล้วผมก็จมอยู่กับตัวละครในเรื่องราวนั้น
แล้วตอนที่เรื่องกําลังเข้าช่วงไคลแม็กซ์...
ในบางแง่ มันคือช่วงเวลาที่ผม เข้าใกล้ความตายมากที่สุด
ที่จริงผมคิดว่าวีโมทําการตลาดได้นะว่า
เป็นเครื่องจําลองการตาย
ตั้งชื่อเป็นวีดายก็ได้
หรือวีโนโม
ดังนั้นตอนนี้...
ผมปรึกษานักโภชนาการ ผมใช้วีโนโม
ผมตรวจดูอุจจาระตัวเอง
ผมเริ่มคิดถึงคําพูดนึงที่ติดใจผมมานาน
ประมาณ 20 ปีก่อน วอร์เรน เซวอน นักดนตรียอดฝีมือ
กําลังจะตายด้วยโรค มะเร็งปอดระยะสุดท้าย ซึ่งเขารู้ตัว
มันเป็นเรื่องน่าเศร้ามาก
ผมดูเดวิด เลตเทอร์แมนสัมภาษณ์เขา
เลตเทอร์แมนพูดว่า
"รู้ไหม การที่คุณเผชิญสิ่งนี้อย่างที่เป็นอยู่
มันสอนอะไรบ้างเกี่ยวกับชีวิตและความตาย"
วอร์เรน เซวอนบอกว่า
"กินแซนด์วิชทุกชิ้นให้อร่อย"
ตั้งแต่ปีที่ผมเริ่มปรึกษานักโภชนาการ
ผมก็เริ่มอร่อยกับแซนด์วิช ทุกชิ้น เวลากิน ผมจะตั้งใจกิน
ผมยังกินพิซซ่า แต่ผมไม่ได้กินทั้งถาดแล้ว
ผมจะกินหนึ่งหรือสองชิ้น และในบางแง่มุม มันทําให้อร่อยขึ้น
พอคิดว่าผมสามารถ จิบน้ําหวานของเหล่าทวยเทพ
ไม่ใช่ดื่มทั้งเหยือก
หลังจากนั้นประมาณหนึ่งปี ผมก็ไปตรวจสุขภาพประจําปี
หมอวอลช์เจาะเลือดผมไปตรวจ
ไม่กี่วันต่อมา เขาก็บอกว่า "ไมค์รู้ไหม"
"ผมแปลกใจที่ผลตรวจครั้งนี้ คุณไม่ได้เป็นเบาหวานชนิดที่สองแล้ว"
"แต่ผมอยากให้คุณเป่าเข้าไปในท่อนี้"
และ...
และผมก็เป่า เขาก็บอก "ทําอีกที" ผมก็...
เขาบอก "ผมอยากให้คุณดูอะไรหน่อย" เขาพาผมไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขา
เขาบอก "เวลาคนในวัยคุณ
หายใจปกติดีและเป่าท่อนี้
เส้นนี้จะเป็นลักษณะนี้"
"และเมื่อคนที่อายุเท่าคุณ และหายใจติดขัด
หน้าตาของมันจะเป็นแบบนี้"
"และเมื่อคุณเป่า...
มันเป็นแบบนี้"
เขาบอกว่า "ผมไม่รู้จะบอกคุณยังไง"
"เพราะในระยะสั้น เราทําอะไรไม่ได้มาก"
"เราส่งคุณไปหาหมอโรคหัวใจแล้ว
แต่ในระยะยาว จากประวัติคุณ ที่เป็นมะเร็งกระเพาะปัสสาวะและเบาหวาน
มันไม่ค่อยดี"
ผมไม่เคยได้ยินหมอมีน้ําเสียงกังวลขนาดนี้
แต่ไม่มีแผนการรักษา
และคืนนั้น ผมนอนบนเตียง กับอูน่าหลังจากเธอหลับไปแล้ว
และผมมีอาการหายใจติดขัด
เว้นแต่ว่าครั้งนี้ ผมกําลังคิดว่า จะคิดถึงการหายใจของตัวเอง
ตลอดชีวิตที่เหลือ แบบเดียวกับสมัยผมอายุ 20
ที่ผมคิดถึงสีของน้ําในโถส้วมเวลาผมฉี่
แบบเดียวกับตอนผมอายุ 25 ก่อนที่ผมจะหลับไป
ที่ผมกลัวมากว่าจะทําร้ายตัวเองตอนหลับ
ผมหยิบสมุดบันทึกออกมาแล้วเปิดดู
ผมหยิบปากกาขึ้นมา
ผมเขียนอะไรไม่ออกเลย
เช้าวันต่อมา ผมตื่นขึ้น
ผมเดินไปที่วายเอ็มซีเอบรุกลิน และผมเริ่มว่ายน้ําสัปดาห์ละห้าวัน
และคุณอาจคิดว่า "ไม่มีใครว่ายน้ําสัปดาห์ละห้าวัน"
จะบอกให้ว่า ผมว่ายน้ําสัปดาห์ละห้าวัน
คุณกําลังคิดว่า "ไมเคิล เฟลป์ส ไม่ได้ว่ายน้ําสัปดาห์ละห้าวัน"
จะบอกให้ว่า ไมเคิล เฟลป์สและผม...
ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน แต่เราว่ายน้ําสัปดาห์ละห้าวัน
ผมหยิบหนังสือเกี่ยวกับการหายใจมาเล่มนึง
ชื่อ เบรธ เป็นการเริ่มต้นง่ายๆ
และผมเริ่มฝึกกลั้นหายใจ
และยืดระยะเวลานานขึ้นเรื่อยๆ
ซึ่งเป็นสิ่งที่ครูสอนโยคะและนักเลงมัธยมต้นฝึกกัน
และผมเก่งขึ้นเรื่อยๆ
บางครั้งผมก็ฝึกกลั้นหายใจใต้น้ําที่วาย
และวันหนึ่ง ผมกําลังว่ายอยู่ในน้ํา
สองในสามของความยาวสระแล้ว
และตอนผมโผล่หน้าขึ้นมา ผมเห็นป้ายที่ผมไม่เคยสังเกต
ป้ายบอกว่า "ห้ามกลั้นหายใจ"
ผมคิดว่า "แปลกจัง" ผมถาม "วาเนสซ่า"
"หมายความว่าไง ห้ามกลั้นหายใจ"
เธอบอก "อ้อ ฤดูร้อนที่แล้ว มีผู้ชายสองคน
ผลัดกันกลั้นหายใจแข่งกัน
แล้วคนนึงตาย"
ผมอยากหยุดไว้ตรงนี้เลย
คือค่ํานี้เราหัวเราะกันมาหลายเรื่อง
แต่ตอนนี้ สิ่งที่เหมาะสม
คงเป็นการเงียบไว้อาลัย ให้ชายคนนี้ที่ตายเพราะกลั้นหายใจ
โอเค เราจะหยุดการแสดงสักเดี๋ยว
ผมไม่อยากเจาะจงใครเป็นพิเศษ
แต่เราช่วยเปิดไฟในนี้สักครู่ได้ไหมครับ
คุณครับ
คุณครับ เรากําลังทําบางอย่างในตอนนี้ครับ
เรากําลังจะเงียบเพื่อไว้อาลัยให้ชายคนหนึ่ง
ที่ตายเพราะกลั้นหายใจ ในสระน้ําของวายเอ็มซีเอ
และคุณกําลังทําสิ่งที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง
คุณครับ ช่วยให้เกียรติ
ชายคนนี้ที่ตาย...
เพราะกลั้นหายใจด้วย
โอเค คุณไม่ช่วยเลย
ดังนั้น...
รู้ไหมว่าตอนนี้ใครไม่ขํา
ชายคนนั้นที่ตายเพราะ กลั้นหายใจในสระน้ําของวายเอ็มซีเอ
เรามาเริ่มใหม่แต่ต้นกันเถอะ
เพราะนี่คือกลุ่มคนที่มีเจตนาดี
และผมคิดว่าถ้าเรา
ทําร่วมกันเป็นกลุ่มและจดจ่อ เราทําได้
เรามาหายใจเข้าลึกๆ
อย่านานไป ถ้ามีสิ่งหนึ่งที่เราได้เรียนรู้
จากชายผู้นี้ที่ตายไปแล้ว นั่นคือรอบคอบหน่อย
กับระยะของการหายใจ
เมื่อเราจะกลั้นหายใจ
ช่วยพูดตามผมทีนะครับ
เราจะเงียบกันสักครู่
- เราจะเงียบกันสักครู่ - ขอบคุณ
เพื่อชายคนนี้ที่ตายไป
ขณะกลั้นหายใจ
ในสระน้ําของวายเอ็มซีเอ
เมื่อเราบรรลุ
ช่วงเวลาแห่งความเงียบนี้
เราจะได้รับรางวัล
ด้วยรายละเอียดน่าขําเรื่องนึง เกี่ยวกับการตายของเขา
หลังจากเขาตาย ร่างของเขา ก็สลายไปภายในหกชั่วโมง
ประเด็นคือ...
ประเด็นคือหลังจากที่ผม โผล่ขึ้นจากสระน้ําของวายเอ็มซีเอ
และผมเห็นป้ายห้ามกลั้นหายใจ
ผมเช็ดตัวให้แห้ง ผมถอดหมวกว่ายน้ําออก
ผมเดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
ผมถอดกางเกงว่ายน้ํา
ผมนั่งบนม้านั่ง
และผมนึกถึงชายแก่คนนั้นที่ผมเคยเจอตอนเด็ก
และเป็นครั้งแรกในชีวิตผม
ผมคิดว่า "เขาอาจรู้บางอย่างที่ผมไม่รู้"
เขาเป็นคนแก่ที่สุดที่ผมเคยเจอ
เขามีชีวิตที่ยืนยาว เขาดูแลร่างกายตัวเอง
เขาว่ายน้ํา
เขามีผิวบอบบาง
ผมที่เป็นเด็กเจ็ดขวบหัวเราะเยาะชายแก่คนนี้
แต่บางทีเส้นทางสู่ความเป็นผู้ใหญ่ของผม
คงเป็นเส้นเลือดในอัณฑะของเขา
ชายแก่คนนั้นตายไปแล้ว และเราทุกคนเป็นชายแก่คนนั้น
ถ้าโชคดีเราก็จะเป็น
และเราทุกคนก็อาจเป็นชายคนนั้นได้ ที่ตายขณะกลั้นหายใจในสระน้ํา
หรืออาจเป็นผู้หญิงคนนันก็ได้ ที่ตายเพราะลูกมะพร้าวหล่นใส่หัว
ทุกคนอาจเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายได้
เราสัญญาได้แค่ว่าในช่วงเวลาขณะนี้
ที่เราอยู่ด้วยกันในโรงละครวิเวียนโบมอนต์
นี่คือวันของเรา และสิ่งที่ผมอยากบอกพ่อ...
(ขอขอบคุณเป็นพิเศษ เจนนี่และอูน่า)
คําบรรยายโดย กิตติพล เอี่ยมกมล