Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Selam!
Nasıl gidiyor?
Şuna bakın, herkes gelmiş!
Herkes burada, çok heyecan verici.
Tanrım.
Lincoln Center, Lincoln Center'daki Lincoln merkezlerinden biri olan
Vivian Beaumont Salonu'ndan daha güzel yer mi var?
Doğru olanı bulduğunuz için hepinizi tebrik ederim.
Gelmenize çok sevindim.
Son gösterimin adı "The New One"dı. Şuradan 15 blok ötedeydi.
Sen izledin.
Bunun adı da "The Old Man
and the Pool."
2017'de senelik check-up'ıma girdim.
Hiç sevmem, bir sürü "önceden var olan hastalığım" vardır.
Ben bunlara "hastalık" diyorum çünkü her şey zaten var.
Varsa her şey önceden de vardır.
Doktora giderken oluşmadıysa tabii.
Kontrol listesini çıkardılar.
Hepsini baştan aşağı daire içine alıp hamileliği çıkardım ama...
Bu sene 44'üme girdim.
Yaşım ilerledikçe anladım ki muayenehanedeki süs sandığım eşyalar...
...aslında işe yarıyormuş.
Size bir örnek vereyim.
Doktorum, Dr. Walsh bir tüpe üflememi söyledi.
Akciğer testi, tüpte bir top var.
Mum üflemeyi simüle ediyor. O yüzden doğum günü pastası testi diyorum.
Hayatında kaç doğum günü pastası kaldığını gösteriyor.
Bir de... Aşağı yukarı. Üfledim, şöyle yaptım...
Ekrana bakıyordu, "Hadi, üfle" dedi.
Sonra... Evet, üfledim.
Ona söylemem gerekti.
"Üfledim" dedim. "Tekrar üfle" dedi.
Daha güçlü üfledim, şöyle yaptım...
Dr. Walsh 80'lerin bozuk televizyonuymuş gibi ekrana vurdu
ve benim için canlandırma yaptı.
"Belki şöyle yapsan" dedi.
"Nefes almaktan pek anlamam
ama omuzlardan gelmediğine eminim" dedim.
Sonra...
Sonra sandalye çekip "Ne diyeceğimi bilmiyorum Mike.
Şu makinenin dediğini dinlesem
kalp krizi geçirdiğini söylerdim.
Hem de şu an" dedi.
Böyle dediğinde çok endişelendim
çünkü kalp krizi geçirdiğimi düşünsem
ya acile gider ya da onu ararım diye düşünürdüm.
Ben de şöyle dedim,
"Kalp krizi mi geçiriyorum?"
"Sanmıyorum" dedi.
"Daha somut bir cevap almalıyım" dedim.
"Şehrin ötesindeki kardiyoloğa sevk ediyorum, ikinci bir görüş al" dedi.
"İkinci görüş" lafını duyunca korktum.
İlk analizin gerçeklere dayandığını sanıyordum.
Rastgele tahminler yürüttüğümüzü bilmiyordum.
Fikir sunma vakti olduğunu bilsem
kâğıt üstüne oturmayı sevmediğimi söylerdim.
Çünkü hep tavuk gibi hissederim.
Bekleme odasındaki bazı formları dijital ortama taşıyabilirsiniz.
Birkaçını daha önceden de doldurdum sanki.
Fikir sunuyorum.
Şehrin ötesine giden otobüse bindim.
Yani belli duraklarda duran yavaş bir ambulansa.
Bu da bir fikir.
Sonra yeni kardiyoloğumla tanıştım.
Benden ne istedi sizce? Tahmini olan var mı?
- Üflemeni. - Tüpe üflememi, evet.
Aleti aldım, kalp krizi geçirdim.
Şöyle dedi, "Vay canına, çok düşük bir puan.
Ailenizde kalp hastalığı geçiren var mı?"
"Babam 56 yaşında kalp krizi geçirdi.
Aslında onun babası da 56 yaşında kalp krizi geçirmiş" dedim.
Yani o seneyi tamamen es geçerim diyordum.
Hastane yakınında bir ev tutup pek program yapmam diyordum.
Benim için önemli bir sene olabilir.
"Aile geçmişinize bakılırsa haftada beş gün kardiyo yapın" dedi.
"Bence kimse haftada beş gün kardiyo yapmıyor" dedim.
"Pek çok kişi haftada beş gün kardiyo yapar" dedi.
"Bence profesyonel sporcular bile yapmıyordur" dedim.
"Profesyonel sporcular kesinlikle haftada beş gün kardiyo yapar" dedi.
Kırk beş dakika bunu konuştuk.
Fikir ayrılığımızı kabullendik.
Terler içinde, nefes nefeseydim. Biraz da açtım. Hep biraz açımdır.
"Küçükken bir spor yapmadınız mı?" dedi.
"Evet, futbol oynadım ama idmanlarda araya kaynardım" dedim.
"Bak, Mike orada" diyenlere "Hayır, Mike ormanda" derlerdi.
Anlatabildim mi?
Dokuzuncu sınıfta güreş takımına katıldım.
Hayatımın hatasıydı, takım arkadaşlarım söyledi
çünkü güreş idmanlarında araya kaynayamıyorsunuz.
Gerçekten güreşmelisiniz veya benim durumumda
üzerinizde güreşilmeli.
Genç kaslı erkekler
er ya da geç kasıklarıyla suratıma bastırırdı.
Zafer dansı yapıyor gibi.
Üzerimde de kadın mayosu olurdu.
Buna güreş atleti diyorlar ama ben bir karakter yaratıyordum.
O karakter 1920'lerin cankurtaranıydı.
Hayatımda en nefret ettiğim şey güreş idmanlarıydı
çünkü bir sürü şınav çekerdik
ve çok erken yaşlarda isteğimi kaybettim.
Yatıp kalkmadım.
İlk konuma geçerdim,
"Güzelmiş, tam da...
Uzanmak için güzel bir pozisyon" dedim. Sonra biraz elimin üstüne yattım.
"Ellerim yumuşacıkmış" dedim.
Ellerim doğal bir yastık.
Şınav çekip birbirimizle güreşirdik.
Yetmiş kilo kategorisindeydim.
Yeteneklerimize göre takımın 46 kilo kategorisiyle eşleştim.
Kırk altı kiloda pek çok kişi gördünüz mü bilmiyorum.
Ufak insanlardır.
İnsanın kendi bebeğiyle güreşmesini andırır.
Bu sihirli bebek idmanlarda beni defalarca tuş ederdi.
Bir kâğıdın kâğıt ağırlığını tuş etmesi gibiydi.
Çok kötüydüm. Gerçekten kötüydüm.
Müsabakaya girecek kadar iyi değildim
ama takımla gezer, aynı şeyleri giyerdim.
Maçlardan sonra zaman kalırsa
iki tarafın yedek güreşçileri birbiriyle güreşirdi.
Böyle durumlarda gizli bir strateji geliştirdim.
Olabilecek en kısa sürede tuş oluyordum.
Hayatımın bu dönemi hemen bitsin diye.
Aynı stratejiye sahip bir rakiple karşı karşıya geldiğimde
bu strateji tökezledi, yani...
Bir süre orada takıldık.
Birbirimize şöyle sinyaller verdik, "Beni tuş edebilirsin.
Dizimi kavra. Kafamı kavra.
Şınav bile çekemem. Bu eller doğal yastık."
"Bir de bana sor"
Çıkmaza girmiştik.
Lise güreşinde müsabakayı devam ettiren üç başlama pozisyonu vardır.
"Ben sana kerkineyim", "Sen bana kerkin",
bir de "Kim kime kerkinecek?" var.
Bu da tarafsız Grekoromen hareketiydi
çünkü "Kim kime kerkinecek?" sorusunu
Yunanlılar sordu.
Romalıların cevabı da şu oldu, "Herkes."
Ve...
Tarihçi değilim ama...
Rakibime karşı "Ben sana kerkineyim" pozisyonuna girdim.
Hakem düdüğünü çaldı.
Bir şekilde, hâlâ tarif edemiyorum,
rakibimi tuş ettim, inanamadım.
O da inanamadı.
Takım arkadaşlarım hayretler içindeydi. Akın ettiler.
"Mike! Sık!" diye bağırdılar.
Güreş camiasında "sık" demektir.
Ben de sıktım.
Birden matın üstü kan gölüne döndü. Yok, farkındayım.
Sizce ben ne hissettim? Şöyle dedim,
"Adamı öldürdüm. Ömrüm boyunca kanundan kaçacağım."
Güreş Eşkıyası Birbiglia.
Tek tuşta öldürür.
Şınav çekemez, genç bir çocuğu elleriyle öldürdü.
Ellerine "doğal yastık" der.
Meğerse kendi kanımmış. Burnumdan mata akmış.
Herhangi bir fiziksel yaralanma olmadan.
Bir şey kazanabilme ihtimalinin yarattığı stresten dolayı.
Bedenim şöyle dedi, "Ne yapacağız?"
"Kanayalım bari. Yarın çözeriz."
Hakem düdüğünü çaldı. "Matta kan var." Gayet açıktı.
Kandan sorumlu küçük çocuk elinde bezle koştu.
Silip geri döndü.
Takım arkadaşlarım burnuma bir şey tıkadı. "Mike, oraya geri çık.
Az önce yaptığını yap" dedi.
Aptallar sandı ki az önce
ne yaptığımı biliyorum.
Koşarak çıktım. "Ben sana kerkineyim" pozisyonuna girdim.
Hakem düdüğünü çaldı, aniden tuş edildim.
Bir güreş müsabakasını yenmeye hayatımda en çok o an yaklaştım.
Buraya böyle geldim.
Vivian Beaumont Salonu'na. Hepimiz böyle geldik.
Bir bakıma.
Kardiyoloğuma bunları anlattım.
Kayda değer, önemli anları.
"Haftada beş gün kardiyo yapmam pek gerçekçi değil" dedim.
"Peki yüzme? Yüzmeyi sever misin?" dedi.
Beş yaşındayken
annem beni Worcester, Massachusetts'te YMCA Havuzu'na götürdü.
Her yönünden tiksindim, ıslatırdı.
Terletirdi. Çocukken arkadaşlarınız
alçılarının içini koklatırdı ya?
Evet, o kokunun
bir binaya dönüştüğünü düşünün.
Sonra birisi üzerine aşırı klorlu su püskürtüyor.
O havuzda doğru oranda klor kullanmıyorlardı bence.
Bence bir yönerge yoktu.
Kendini fazla kaptırmış bir yönetici
"Bir kap su, iki kap klor" demiş.
"Janice, hayır!" deseler de
"Sadece işimi yapıyorum!" demiş.
O havuzla nasıl korkunç bir suçu örttüklerini bilmiyorum
ama bir işler dönmüş.
Gecenin bir yarısı mafya birini öldürmüş.
Birkaç suçlu "Mezar kazalım mı
yoksa cesedi YMCA Havuzu'na mı götürelim?
Aile üyeliğim var. Ceset için misafir hakkını kullanırız.
Havuza bırakırız, ceset altı saate çözünür" demiş.
O derece çok klor var, demeye çalışıyorum.
Çok fazla klor var.
Çünkü çok fazla idrar var. Yani bu da...
Kötü haber vermek istemezdim
ama araştırdım ve durum internette iyi görünmüyor.
750 bin litre havuz suyunun incelendiği
bilimsel bir araştırma okudum.
Vardıkları sonuca göre havuzda 75 litre...
Evet, biliyorum.
Bilmeniz gerektiğini düşündüm.
Yetmiş beş litre saf idrar.
Bana sorarsanız çok fazla.
Öyle değil mi? Yüzdesine...
Yüzdesine bakılırsa çok değil ama düşündüğünüzde
tam bir benzin deposu.
İdrar dolu Ford F-150'ye eşdeğer.
Pittsburgh'e varırsınız.
Genç Erkekler Hristiyan Derneği'nin başındaki iyi kalpli insanların
idrar sorununun farkında olduğunu düşünüyorum.
Bu yüzden de YMCA'de her yerde
havuza işememeniz için yalvaran tabelalar vardır.
Şöyle yazıyor, "Lütfen.
Lütfen havuza işemeyin" yazıyor.
"İşemek için en iyi yer" yazmakla aynı.
"Yani havuz."
YMCA'deki tabelalara takmış durumdayım
çünkü oradaki yaşanmışlıkları anlatıyorlar.
Bir tabelada "Eğer ıslaksa kaygandır" yazar.
Bir çocuğun fayanslara çok fena düştüğü anlaşılıyor.
Bıkkın bir cankurtaran keçeli kalem alıp "Eğer ıslaksa..."
Çoğu tabelada "eğer" yazısını görmezsiniz.
Yan tümcenin yer çekimine bağlı olarak kullanıldığı pek sık görülmez.
"Eğer ıslaksa kaygandır."
"Kaygandır" yazsaydı da olurdu.
Zaten genelde ıslak.
"Havuza girmeden önce lütfen duş alın" yazan bir tabela da var.
Bence o tabela tek bir adam için yazılmış.
Bence yazmaya "Greg..." diye başlamışlar.
Ama çocukluğumda YMCA'de bariz biçimde en çok takılmayan tabela
soyunma odasındaki şu tabelaydı,
"Lütfen giyinik kalmaya özen gösterin."
Hiç özen göstermediler.
Beş yaşındayken annem beni kadınlar soyunma odasına götürmüştü.
Daha önce hiç vajina görmemiştim.
Sonra birden yüz tane vajina gördüm.
Altı yaşındayken beni erkekler soyunma odasına gönderdi.
Bana sorarsanız 100 vajinadan
daha şoke eden şey varsa o da 100 penistir.
Hem de göz seviyemdeyse.
Hepsi yetişkin penisiydi. Şaşırırsınız ama bu detay çok önemli.
Çünkü bende sadece altı yaşında birinin penisi vardı.
Yetişkin penislerine baktım, içimden "Olamaz.
"Dertli bir hayat olacak" dedim.
Sonra çocuk penisi görmek için etrafıma baktım.
Sözlerimi bağlamdan çıkarıp alıntılamayın.
Klavyede birkaç tuşa basarak
kariyerimi bitirebilirsiniz.
O soyunma odası aklıma kazındı,
çünkü ben yedi yaşındayken havuza gelen yaşlı bir adam vardı.
Gördüğüm en yaşlı adam olabilir.
120, 130 yaşlarındaydı.
Soyunma odasında tamamen çıplak biçimde
banka otururdu.
Tamamen soyunurdu.
Belki de gün boyu havuza işiyordu.
Bu ihtiyar adam bebek pudrasıyla testislerine masaj yapardı.
İyi dinleyin, yanlış anlaşılmasın.
Yok yere abarttığımı düşünmeyin.
Çocukluk anımı doğru şekilde aktarmaya çalışıyorum.
Sizin de böyle bir anınız olsaydı
komik olabileceğini düşünüyorum.
Bu ihtiyarın dikkat çeken yanı
işlemi yavaş yavaş yapmasıydı.
Ellerini reçine tozuna bulayan beyzbolcu gibi.
Büyük bir sabırla yapardı.
Pudrayı bol kullandı.
Klor, idrar, göz seviyemdeki penis deryası
ve testisleriyle iç baldırı arasındaki sürtünmeyi
çaresizce en aza indirgemeye çalışan 175 yaşındaki adamın
kör eden birleşiminden dolayı mı bilmiyorum
ama şöyle düşündüğümü hatırlıyorum, "YMCA havuzuna
bir daha asla dönmeyeceğim."
Bunu kardiyoloğuma anlattım.
Gece yarısı olmuştu bile.
Yanan evraklar üzerinde marşmelov pişiriyorduk.
"Detaylara girmek istemiyorum
ama yüzmekten keyif almıyorum" dedim.
"Bunu yeniden düşünmelisin.
Senin yaşındaki insanlar için harikadır, ciğer kapasiteni artırır" dedi.
"Yüzeceğimi sanmıyorum" dedim.
"YMCA havuzu yakınında mı oturuyorsun?" dedi.
"Evet. Brooklyn YMCA'den birkaç blok ötede oturuyorum
ama oraya gidemem" dedim.
"YMCA havuzuna gitmen en iyisi olacaktır" dedi.
"Gitmeyeceğim. En iyisi bu" dedim.
Sonra metroyla eve, Brooklyn'e dönerken
endişe yüzünden bazen yaşadığım
nefes darlığını yaşadım.
Çocukluğumdan beri yaşarım.
Endişelendiğim zaman nefesim kesiliyormuş gibi hissederim.
Öyle kötüydü ki bayılacağım sandım.
Küçüklüğümden beri olur. Hatırlarım, çocukken babamla arabaydık.
Ön koltuktaydım, nefesim kesildi.
Bakıp "Niye öyle nefes alıyorsun?" dedi.
Bence çok faydalıdır.
Fiziksel bir zorluk yaşadığınızda
sorun gidene kadar birinin sizi azarlaması.
Gelecekte...
Gelecekte karşıma çıkmayacağına eminim.
Doktordan eve dönerken metroda yaşadım.
Babamı ve büyükbabamı düşündüm.
Büyükbabam New York'ta metroda çalışmış.
Elektrikçiymiş.
1930'larda tünellerde dinamit patlatır ve içeri elektrikçi gönderirlermiş.
Karanlık tünelleri aydınlatmak için ilk onlar girermiş.
Tehlikeli bir iştir. Ondan sonra da
Buswick'te bir markette çalışmış.
Bir gün düzenli bir müşterisi gelip "Nasıl gidiyor Joe?" demiş.
Tezgâhın arkasında yere yığılıp ölmüş.
Çok üzücü.
Ama düşündüğünüzde bir hayli komik bir cevap.
Bir bakıma ailenin ilk komedyeni odur.
Komediye olağanüstü bir bağlılık.
Onu sık sık düşünüyorum çünkü hiç tanışmadım.
New York'ta yaşıyorum.
büyükbabamla tanışmadım, keşke tanışsaydım.
Sonra 19 yaşındayken
üniversite yurdundaydım, annem aradı.
"Baban salonda yere yığıldı" dedi.
Ambulans çağırmış.
Onu hemen Mass Genel Hastanesi'ne götürmüşler.
Telefonu kapattım, oda arkadaşım Danny'ye söyledim.
Aldığınız bilgiyi başkasına söyleyene dek iyi olduğunuzu düşünürsünüz bazen.
Sonra cümlenin ortasında sesim değişti, göz yaşlarına boğuldum.
Arkadaşımın arabasıyla Boston'a 650 kilometre yol gittim.
Babamı hastane yatağında gördüm. Hayatını kurtardılar.
Acil anjioplasti yaptılar.
Koroner arterlerinden birine metal stent taktılar.
Bitkin hâlde, kablolarla makinelere bağlı.
Hayatta neleri hatırlandığımızı seçemiyoruz
ama hatırladığım iki şey var.
Bir, babamı ilk kez o an bir kişi olarak gördüm.
İki, ziyaret saati bittiğinde
babama "Seni seviyorum" demedim.
Demek istedim.
"Seni seviyorum" diyen bir aile değiliz.
Şöyle deriz,
"Kendine iyi bak."
Buna gülebilirsiniz çünkü aynı değildir.
Hem de hiç alakası yok. Benzediklerini bile söyleyemeyiz.
Onun yerine pek kullanılmaz
çünkü öncelikle "sevmek" kelimesini içermiyor.
İkincisi, pasif agresif bir emre benziyor.
"Senden bir ricam olacak. Kendine iyi bak" demek gibi.
Anlatabildim mi?
Bunu çaktırmadan tersine çevirmeye çalıştım.
Anneler Günü'nde annemi arayıp "Anne,
sana minnettarım" dedim.
Bir süre ikimiz de sessiz kaldık. Sonra "Hoşça kal" dedi.
Brooklyn'de metrodan inip daireme yürüdüm.
Eşim Jenny ve kızım Oona'yla yaşıyoruz. O dönem üç yaşındaydı.
Harika bir yaştır ama o yaşta bir çocuğunuz varsa
bilirsiniz ki daireniz fırında çılgınca parti vermişsiniz gibi görünür.
Her yerde simler, fosforlu çubuklar,
köpük tabancaları doludur.
Herkes "Su var mı?" der.
Tür tür el işi malzemeleri.
Evimiz kiralık olduğundan duvarları boyadık.
Dinozorlar, insanlar var.
Yaratılışçılık müzesi gibi.
O gün Jenny'yle Oona boncuktan bileklik yapıyordu.
Oona bir tane yapıp "Baba, 'Şapşal' yazıyor.
Şapşallık yapmayı hatırlaman için" dedi. Şükürler olsun, dedim.
Bunu hepimizin hatırlaması gerek.
Jenny beni kenara çekip "Mo" dedi. Bana Mo der.
Ben de ona Clo derim. Bir hikâyesi yok.
"Mo, doktorla görüşmen nasıldı?" dedi.
"Akciğer testinde kalp krizi geçirdiğim çıktı
ama doktor öyle düşünmediğini söyledi" dedim.
İyiyim galiba. Tam bilmiyorum.
Endişelendi, sonra da ben endişelendim. Endişeli bir doğaçlama grubu gibiyiz.
Ben bir endişeyle giriş yapıyorum.
Endişesini bazı şüphelerle noktalıyor.
Sahneyi biraz nevrozla kapatıyorum.
Sonra da sevişiyoruz, çok eğlenceli.
Ama...
Ama o gece Oona'ya penguenlerle ilgili bir kitap okuyordum.
Oona'nın yanındayken endişem diniyor
çünkü şapşal birisi, bileklikte yazdığı gibi.
"Baba, dişlerin sapsarı" dedi.
"Evet, çok düşünmemeye çalışıyorum" dedim.
Sonra...
...kedi kuklası "Miyav"ı aldı.
Hayatımda gördüğüm en sarı diş bunlar" dedi.
Gülmemeye çalışıyorum, Oona'nın komik olmasını çok sevsem de
hakaretçi bir komedyen olmasını istemiyorum.
Veya kuklalı bir komedyen olmasını.
Oona'yı şapşallıkta geçmeye çalıştım.
Penguen şakası uydurdum.
"Penguenin en sevdiği kıyafeti nedir?" diye sordum.
"Nedir?" dedi. "Tabii ki smokindir" dedim.
Buna gülmek zorunda değilsiniz. Hedef kitlesi siz değilsiniz.
Hem sizin hem de kızım için ayrı espriler yazdım.
Hikâyeyi anlamak için
buna gül gül öldüğünü bilmelisiniz.
Oona "En sevdiği kıyafeti smokini" dedi!
Çocuklar böyle esprilere bayılır
ve bir iki yaşındaki çocuklar bir nevi Boston aksanıyla konuşur.
"Yoruldum" der.
Boston'lı çocuklar "Deli yoruldum" der.
Penguenli kitabı okuyoruz,
"Annecik birazdan gelip saçını tarayacak" dedim.
"O senin annen değil ki.
O benim annem" dedi.
"Terapistim de bana bunu deyip duruyor" dedim.
Bu espriyi siz sevdiniz. O sevmedi.
Herkesin kendi esprisi var.
Eğlencesi burada.
Bu espride doğruluk payı var.
Bize en sert davranan ebeveynimizin özelliklerini
eşlerimize yansıtırmışız.
Bence tamamen doğru değil.
Babam beni çok sevdiği için onunla evlendim.
Bazen sebebini merak ediyorum çünkü çok belalı bir tipim.
Penguen kitabını okuyorduk, Jenny, Oona'nın saçını taramaya geldi.
"Kokuyu alıyor musun?" dedi.
"Ne kokusu?" dedim.
Jenny de "Küf" dedi.
"Massachusetts'li olduğum için küf kokusu almıyorum.
Massachusetts küften oluşan bir eyalettir" dedim.
Endişelendi, "Küf konusunu çözene dek Oona kendi yatağında yatamaz" dedi.
"Tamam, çözelim, Oona'nın yatağında ben yatarım,
o da bizim yatağımızda yatar" dedim.
Kötü hissetmemem için
Jenny'yle Oona bana "Küflü Adam" demeye başladı.
O gece Küflü Adam
tek başına kızının küf kokulu yatağında yattı.
Günlük yazıyordum.
Birkaç gecede bir günlük yazarım.
En üzüldüğünüz, en sinirlendiğiniz konuları yazarsanız
hayatınızı bir hikâye olarak görmeye başlarsınız.
Böyle görmeye başlayınca da bazen daha geniş bir çerçeveden bakıp
ana karakteri daha iyi kararlar almaya itebilirsiniz.
O gece şöyle yazdım,
"Babam 56 yaşında kalp krizi geçirdi.
Babası da 56 yaşında kalp krizi geçirdi.
Bugün şunu fark ettim...
...elli altı yaşına bastığımda
Oona 19 yaşında olacak"
56 YAŞINA BASTIĞIMDA OONA 19 YAŞINDA OLACAK.
Sonraki sabah uyandım,
Brooklyn YMCA'e yürüdüm.
Yol tarifine ihtiyacım yoktu.
Klor kokusunu takip ettim, yüzme masasına gittim
ve su sporları müdürüyle konuşmak istedim.
Beni Vanessa adında bir kadınla tanıştırdılar.
"Vanessa, mümkünse yüzme dersi almak istiyorum" dedim.
"Havuza gelip seviyene bakmam gerek" dedi.
"Gerek yok, sıfır, eksi 20, boğuluyor, öldü,
en düşük seviye neyse onu yazabilirsin" dedim.
"Kendim görmem gerek" dedi.
Dedim ki "Böyle bir fetişin mi var?
Öyleyse masada kuru hâlde canlandırabilirim" dedim.
Soyunma odasına girdim, mayomu giydim.
Hiç slip mayo giymedim, tam tersini giydim.
Bol, kurutucudan yeni çıksa da daima nemlidir.
Şortumla havuza girdim,
Vanessa'nın ilk söylediği şey "Bonen nerede?" oldu.
"Bonem yok" dedim. "Takmak zorundasın.
Tamamen kel değilsen" dedi.
"'Tamamen' kelimesini vurgulaman hoşuma gitmedi" dedim.
Kellikle alakam yok.
Dört farklı saç tutamım var, birleşik saç Voltron'u oluşturuyor
ve kafamın üstünde duruyor.
On beş yaşından beri saçım bu hâlde.
Lisedeyken saçım "Burası çok stresli.
Bazı telleri döküyoruz" dedi.
Vanessa "Benim bonemi alabilirsin." dedi.
Çantasından küçücük bir bone çıkarıp
bana verdi.
Kafamdan bir hayli küçük.
Kafam çok büyüktür, şaşırırsınız.
Küçükken çocuklar bana "Mike Koca Kafalia" lakabını taktı.
Minik boneyi
koca kafalia'mın bir kısmına taktım.
Vanessa havuzu gösterdi.
"Eğitim kulvarına gir ve bana hünerlerini göster" dedi.
Hiçbir hünerim olmadığını biliyordum.
Yeteneğim yok
ama girdim, tüm varımı ortaya koydum.
Eminim ki dibe doğru yüzüyordum.
Havuza mutfak robotu düşürdüğünüzde nasıl görünecekse öyle görünüyordum.
Suyu çekip
klorlu smoothie'ye dönüştürüyorum.
Eğitim kulvarı aynı zamanda yürüyenlerin geçtiği bir kulvar.
Ben suyu çektikçe
yaşlı, agresif şekilde yürüyen insanlar hızlıca yanımdan geçiyordu.
Birisi kafamı suya batırmaya çalıştı.
Çok da kalabalık.
New York'ta trafiğin olduğu tek havuz.
"Vanessa!
Hep böyle kalabalık mıdır?" dedim.
"Hayır, ilkbahar olduğundan, herkes yaza hazırlanıyor" dedi.
"Demek böyle bir vücut istiyorlar" dedim.
Espriydi.
Orada pek espri yapmıyorlardı.
Vivian Beaumont Salonu'na
taşıyacağım bir espri değil.
Yeni yüzme hocamla aramda kişisel bir bağ kurmak için
tasarlanmış nükteli bir şakalaşmaydı
ama o bunu duymadı.
"Ne" dedi. "Bir şey yok" dedim.
"Mike, seni duyamıyorum. Bağırman gerek" dedi.
Dedim ki "Vanessa!
Böyle bir vücut
istiyorlar!" dedim.
Uygun bir bağlam, yumuşak bir ses uyumu veya komik bir anlatımdan yoksun bir espri
genelde delilik belirten bir ifadedir
çünkü havuzdaki 200 üyenin hepsi
aynı anda kafasını çevirip
o vücuda baktı.
Bu gösterişli, kendinden emin sesin çıktığı o vücuda.
Yüzücü vücuduna değil, boğulan birinin vücuduna sahibim.
Sürekli boğuluyormuşum gibi görünüyor.
Suyun yakınında olmasam, üstüm çıplak hâlde ve kuru olsam bile
herkes "İyi misin?" der.
Nehirde bulunan cesede benzeyen bir vücut.
Doksan saniye boyunca suyu çektim.
Sonra ölümün eşiğinde olduğumu anladım.
Sonra ayağa kalktım. 120 santimetrelik su.
Havuzdan çıktım.
Bulaşık bezi büyüklüğündeki 15, 20 YMCA havlusuyla kurulandım.
Ayaklarımın altına birer havlu koydum.
Vanessa birikintilerde mantar olabileceğini söylemişti.
"Burası ölüm tuzağı. Buradan hemen çıkmalıyım" dedim.
Mantardan kaçarak kardiyo yapmaya çalışıyorum.
Yüzme masasına gittim.
"Vanessa, seviyeme ne diyorsun?
Yüzme dersi alabilir miyim?" dedim.
"Programımda bunun için yer olduğunu sanmıyorum" dedi.
Yani yüzme dersi için seçmelere katıldım
ve rolü alamadım.
Vanessa bana acıdı. "Bak Mike,
çarşamba günleri sabah 08.00'de gelirsen
seni 20 dakika araya alabilirim
ama bu işi ciddiye almak istiyorsan
haftada beş gün kendi başına yüzmeni öneririm" dedi.
"Bence kimse haftada beş gün yüzmez" dedim.
"Çoğu insan haftada beş gün yüzüyor" dedi.
"Michael Phelps bile haftada beş gün yüzmüyordur" dedim.
"Michael Phelps kesinlikle haftada beş gün yüzüyor" dedi.
Kırk beş dakika bunu konuştuk.
Fikir ayrılığımızı kabullendik.
Haftada bir gün yüzmeye başladım.
Kendimi verdim. Kendi bonemi aldım.
Bir kez bile yüzünüze oturmayan, ömür boyu garantili o gözlüklerden aldım.
Mantarlı birikintiler için terlik, dolabım için kilit aldım.
Islak mayolar ve taze meyveler için cepli çanta aldım.
Çarşambaları 08.00'de yüzer,
sonra köşedeki meyve suyu satıcısına gidip bir kova meyve suyu alırdım.
Şöyle düşünmeye başladım,
"Artık böyle biriyim, yüzüyorum, meyve suyu içiyorum.
Meyve suyu neslindenim. Meyve sucusuyum, arkasında...
...'Seksi' yazan eşofmandan almalıyım." Artık böyleyim. İnsanlar anlamaya başladı.
Yüzmenin en sevdiğim yanı şu, ne kadar kötü olursanız olun
suyun altındayken
ve duvardan kendinizi ittiğinizde
o ilk birkaç saniye
su altı kâşifi gibi hissediyorsunuz.
Ya da yüzmeyi bilen biri gibi.
Sonra vücudunuz yüzeye çıkıyor
çünkü insan vücudu ne batar ne de yüzer.
Havuzda telefon, e-posta, takvim olmamasına bayılıyorum.
Bir bakıma zaman yok.
Hayatta bazen bazı şeyler çok ağır gelse de
suda her şey tüy gibi hafiftir.
Hayatta bazen her şey çok gürültülüyken su altında çıt çıkmaz.
Bazen düşüncelerinizi duyabilirsiniz.
Bir gün şöyle düşündüm, "Hayatta olduğum için
çok şanslıyım."
Altı ay boyunca haftada bir gün yüzdüm.
Sonra bir gün Brooklyn'de sel gibi yağmur yağdı.
Öyle kötüydü ki mutfağımızda da yağdı.
Hiç mutfağa gittiniz mi bilmiyorum ama hava durumu genelde ılımlıdır.
Mutfakta...
Mutfakta neredeyse hiç yağmur yağmaz.
O yüzden korktuk, inşaat işinden bir arkadaşımızı aradık.
"Bu binada oturmamız tehlikeli mi?" dedik. Brooklyn'deki 100 yıllık bir apartmandı.
Binanın çatısına çıktı.
Şöyle dedi, "Çatıda, binanın kenarında delikler var."
Oona'nın odasına girip "Sanırım bu, küf olabilir" dedi.
Test ettirdik, meğerse kara küfmüş.
Yani tehlikeli tür.
Astımla, her türden sorunla bağlı.
Bu sorun çözülene dek hemen taşınmanızı öneririz" dediler.
Airbnb'den ev tuttuk, bu arada söyleyeyim kahvaltı dâhil değil.
Açılımında kahvaltı dâhil dese de.
Son derece yanıltıcı bir kısaltma.
Anonim Alkolikler toplantısında "Canlı yayındayız" demeleri gibi.
Şöyle kalırsınız...
..."Bunun gizli olduğunu duymuştum."
Onlar da şöyle der, "Kendine bir şarap aç, dedikodu yapalım."
Airbnb'den bir ev buldum. Takıntılı bir kişiliğim vardır.
Takıntılı kimse tanımıyorsanız söyleyeyim, çok seksi bir özelliktir.
Kocanız yedi saat boyunca Airbnb boşluğunda kaybolur
ve döndüğünde bir kutu kraker yer.
"Bu adamla yatmak istiyorum" dersiniz. Takıntılı olmanın anlamı budur.
Bulduğum yer iyi değildi.
Fotoğraftakiler gibi görünmüyordu.
Farklı bir dairenin fotoğrafının çekildiği o lenslerden kullanmışlardı sanki.
Sıcaklık kumandası yoktu.
Isıtma sistemi vardı ama hayatta kalmak istiyorsanız
sıcaklığın kaç derece olması gerektiğini belirten bir gösterge yoktu.
Yani gecenin 03.00'ünde 32 dereceydi.
Evet, biliyorum. 32 derece.
Jenny, Oona ve ben uyanığız.
Çaresizim, sıcaklığı değiştirmenin bir yolunu bulmak için dolaşıyorum.
Saat 04.00 civarı lobinin arkasında ortak bir sıcaklık ayarı buldum
ama plastik camın arkasında kilitliydi.
Hayatımda hiç böyle bir şey yapmamıştım.
Plastik cama Hulk gibi yumruk attım.
Sonra dereceyi eksi 17'ye çektim.
Ailemin hayatını kurtardım
ama hikâyenin ana fikri şu, sonraki sabah
uyuyakaldım ve ilk defa yüzme dersime gidemedim.
Sonraki hafta yüzme dersime yine gitmedim
çünkü gitmemek ilk seferinde çok eğlenceliydi.
Sonra yüzmeyi bıraktım.
Genel anlamda şunu çok düşünüyorum,
"Yapmamız gerektiğini bildiğimiz şeyleri neden bırakıyoruz?"
Beni uzun vadede hayatta tutacak şeye değil de
kısa vadede hayatta tutacak şeye öncelik verdim
çünkü kısa vadede hayatta kalmazsam uzun vadede de hayatta kalamam.
Yüzmeyi bıraktım
ama iştahım yüzen birinin iştahı kadar açıktı.
Yani çok yiyordum. Meyve suyu da içiyordum.
Yıllık check-up'ıma gittim.
Dr. Walsh tartıya çıkmamı istedi.
Nedense hâlâ eski usul abaküs tarzı tartıydı.
Beş yüz kilo değilsin, sıfır kilo da değilsin.
490 kilo değilsin, 10 kilo değilsin.
Üç yüz kilo değilsin, 25 kilo değilsin.
İki yüz kilo değilsin, 53 kilo değilsin.
"Saat kaç?" dedim.
"02.00 değil, 06.00 da değil."
"02:15 değil. 04:45 de değil."
Dr. Walsh kilom için çok endişelendi.
"Son bir senede çok kilo almışsın" dedi.
"Şaşırdım çünkü yüzüyordum.
Hem de meyve suyu içiyordum" dedim. Kanımı aldı.
Ben de onun kanını aldım çünkü pijama partisi teması vardı.
Bir hafta sonra beni aradı, Columbus, Ohio'da otel odasındaydım.
"Kan sonuçlarını aldım, kötü kolesterolün kötü" dedi.
"Mantıklı" dedim. "İyi kolesterolün de kötü" dedi.
"Kimse kusursuz değildir" dedim.
"Tip 2 diyabetsin" dedi.
Bunu söylediğinde anlattığım gibi nefesim kesildi
ama hayatımda bunu iki kez aşırı derecede yaşadım.
Yirmi yaşında Noel tatili için üniversiteden eve gidiyordum.
İşemek için mola verdim ama çişimde kan vardı.
Kanın öyle göründüğünü görmemiştim. Suya değdiği an havai fişek gibi patladı.
Öyle korktum ki bir koşu eve gittim, anne babamı uyandırdım.
Babam doktor, annem hemşire.
Kanlı havai fişeklerin kötü olduğunu biliyorlar.
Babam beni sabah ilk iş ürolog arkadaşına götürdü.
Ürolog, pantolonumu indirmemi istedi, şöyle bir bakındı.
Kendi teorilerimle katılmaya başladım çünkü doktor muayenelerine
ortak bir iş olarak bakmanız doktorların çok hoşuna gider.
Üroloğuma şöyle dedim, bu lafımı asla geri alamam,
"Kanın sebebi
fazla mastürbasyon yapmam olabilir mi acaba?" dedim.
Böyle bir şey dedim.
Sesli olarak.
Babamın arkadaşına!
Yani...
Verdiği tepkiden sonra
şöyle düşündüm, üroloji temalı bir içki oyunu olsa
The Phrase That Pays olabilir
çünkü bu sorudan gram etkilenmedi, "Yok, ondan değil" dedi.
Sonra masasının arkasından
bir kadeh viski yuvarladı.
Sonra şöyle dedi, "Kan beni endişelendirdi.
Yarın sabah hastaneye gel, sana anestezi verip sistoskopi yapacağım."
Anlamını bilmiyordum.
Penisinize bir kamera sokup mesanenize bakıyorlar.
Şöyle diyorsunuzdur, "Mike, kamera penise...
...sığmaz" O konuda bir iyi bir kötü haberim var.
İyi haber sığabilir. Kötü haber de aynısı.
Sonraki sabah 05.30'da uyandım.
Annem beni hastaneye götürdü.
Tir tir titriyorum, üzerimde ameliyat önlüğüyle sedyedeyim.
Hemşire serum taktı, uykuya daldım.
Söylemezsem olmaz, hastanede ilaç almış ve titriyor olsam da
güzel bir kestirmeye asla hayır demem.
Ben baygınken
ürolog kamerayla bir şey bulmuş
ve çıkarmak için beni baygın tutmaya karar vermiş.
Ayıldığımda ürolog mesanemde bir şey bulduklarını
ve kanser olabileceğini söyledi.
Ne olduğunu bilmiyorlar.
Biyopsi yapacaklarmış, birkaç güne öğrenirlermiş.
22 Aralık 1999'dan
27 Aralık 1999'a kadar en kötü olasılığı düşündüm.
"Öleceğim" diye düşündüm.
Anne babamın evindeki odama gittim
ve nefesim kesildi
ama hiç yaşamadığım şekilde.
Kimseyle konuşmadım bile.
Anne babamla konuşmadım. Arkadaşlarımı aramadım.
Ben çok konuşan biriyimdir. Sonuçta sizi buraya topladım.
Ama öleceğimi düşündüğümde
ağzımı bıçak açmadı.
Birkaç gün sonra biyopsi sonucu çıktı, kansermişim.
Mesanemde kötü huylu tümör varmış ama erken yakaladıkları için şanslıydım
ve anomali olma ihtimaline karşı kemoterapi veya ışın tedavisi yapmadılar.
Belki anomaliydi çünkü bugüne kadar düzenli olarak sistoskopi yaptırırım
ve nüksetmedi.
Dr. Walsh diyabet hastası olduğumu söylediğinde
bu ana geri döndüm.
Kanserle diyabet aynı olduğundan değil,
iki tanı da eş zamanlı konuldu ve böyle durumlarda
bazen bu hastalıklar el ele verir
ve tek bir hastalık ortaya çıkarırlar.
Şöyle, "Kanserden diyabete!
Diyabetten kalp hastalığına, sayı!"
Hepsi beşlik çakar.
Sonra ben ölürüm.
Dr. Walsh diyabet olduğumu söylediğinde
otel odamdan çıkmış
resepsiyona doğru gidiyordum.
Sipariş ettiğim pizzayı almak için.
Bundan gurur duymuyorum.
Elbette kötü alışkanlıklarım var.
Mesela mesleğim bu.
Bu gösterileri genelde yaşamadığım şehirlerde yaparım.
Buraya çıkarım, buraya kadar yürümek iştahımı açar.
Bazen buraya gelirim.
Şu şeyden kayarım.
Güreşiyor taklidi yaparım.
Gece 11.00 gibi otel odama dönerim ve sağlıklı yiyecekler düşünürüm.
"Erken mi yattı?"
Sağlıklı yiyecek "Bu gece benden bu kadar.
Sabah yoğunum, besin sağlayacağım" der.
Sağlıksız yemek "Ben kalıyorum.
Köşede mikrodalga gördüm. Ona uğrayacağım, bakalım ne çıkacak?"
Pizza gece boyu kalır.
Pizza parti yapmaya bayılır, ben de pizzaya bayılırım.
Pizza konusunda derdim şu, bir pizza gördüğümde
sadece tek kişilik olarak görüyorum.
Genelde de grup için hazırlanır.
Fiziksel anlamda beni çeker. Cinsel olarak diyebilirim.
Bir pizzayla sevişecek hâlim yok
ama tek başıma pizza yersem bunu karıma söylemem.
Mantıklı geliyor mu?
Pizzayı o kadar seviyorum ki
"plaza" kelimesini görünce içimi bir heyecan kaplıyor.
Çünkü "pizza" kelimesi epey heyecanlandırıcı.
İçinde pizza dilimleri var.
Her bir "Z" iki dilim.
"A" da bir dilim. Tek kelimede beş dilim var.
Benim icat ettiğim bu edebi teknik pek kullanılmıyor.
Adı da "pizzamalı sözcük."
Dr. Walsh ciddi tavsiyelerde bulundu.
"Kolesterolün için sana statin ve diyabet ilacı yazmak istiyorum" dedi.
"Bunu ilaçsız çözmek istiyorum
çünkü ben de bir doktorum.
Kendi başıma kilo verip
diyabeti ortadan kaldırmayı tercih ederim" dedim.
Dedi ki "Pek olası bakmıyorum.
Keskin değişiklikler yapmalısın. Şeker, patates kızartması yiyemezsin."
Aklıma şekerli patates kızartması geldi. Teknik olarak yiyecek değil.
Sonra "Belki olabilir" dedim. Birbirine çok yakışan malzemeler.
Şarkısı hazır bile.
Şekerli patates kızartması Gözlerimde şek-şekerli patates
Dr. Walsh, "Beni dinliyor musun?" dedi.
"Elbette dinliyorum ama az önce
kafamda yazdığım şarkıyı da dinliyorum" dedim.
"Sebzeleri konu alıyor."
Şekerli patates kızartması fikrini paylaşmak için daha erkendi.
Sonraki sabah eve döndüm.
Jenny'yle Oona'yı ilk yüzme dersine götürdük.
Dersten sonra yetişkinlerin çocuklarla sığ kısma çıkmasına izin veriyorlar.
Oona şöyle dedi, "Baba, hadi su altında konuşalım."
"Olur" dedim.
Su altına indik, tek duyduğum şuydu...
"Ne dedim?" dedi.
"Bilmiyorum" dedim.
"Seni seviyorum babacığım" dedi.
"Ben de seni seviyorum Oona" dedim.
O gece yattık.
Haftanın günlerini konu alan bir kitap okuyorduk.
Oona bazen bir kelimeyi bilemeyince başka bir kelime söyler.
"Bizim günlerimiz" dedi.
Daha güzel diye düşündüm.
Oona uykuya daldıktan sonra
diyabet teşhisini düşündüm ve nefesim kesildi.
Günlüğümü çıkardım, açtım.
Bir kalem alıp şöyle yazdım,
"Sanırım yakında ölebilirim."
SANIRIM YAKINDA ÖLEBİLİRİM.
Sonraki sabah annem aradı.
Babam bir kalp krizi daha geçirmiş. Durumu iyi, kapıyor gibi.
Hastanede çalışıyormuş, yaklaştığını hissedip
acil servise gitmiş ve "Selam" demiş.
Ne dedi tam bilmiyorum.
ama bir itfaiyecinin itfaiyeye gidip "Yanıyorum.
Ne yapacağımızı biliyoruz" demesi gibi.
"Anne, eve geleyim mi?" dedim. "Hayır, durumu iyi.
Haftaya Noel için geleceksin" dedi.
Yaklaşık bir hafta sonra Jenny ve Oona'yı Noel için eve götürüyordum.
Aile buluşmaları bir bakıma karmaşıktır
çünkü Jenny içe kapanıktır ben de dışa dönüğüm.
Dışa dönük insanlar başkalarının yanında enerji toplar,
içe kapanık insanlar sizi sevmez.
Ya da
sizi sevebilir ama neden gittiğimizi
benim anlatmamı ister.
Noel'di, Jenny Yahudi'dir, hep anlatmam gerekir, bir adam var.
Ahırda doğmuş. Genelde gözden uzakmış.
Bunun haberi yayılmış. Kral gelmiş, bilge adam.
Gerçi Yahudilermiş. İsmi Weismann da olabilir.
Krallar, Weismann'lar var, herkes orada.
Sızlanıyorlar, böbürleniyorlar. Niye bilmiyorum, Tanrı'dan değil.
Bu konularda kesinlikle uzman değilim.
Gerçi yaşım ilerledikçe İsa daha çok ilgimi çekiyor.
Bu akşam sizi burada toplamamın sebebi de bu.
Koltuğunuzun altında bir broşür var. Yok, şey...
İşin aslı, ailem Noel'leri çok dindar bir şekilde geçirmez.
Hatta akşamın teması parmesanlı tavuktur.
Yani tıka basa yeriz.
O sene gergin bir konu vardı.
Babam daha yeni kalp krizi geçirmişti ve menü aynıydı.
Parmesanlı tavuk, ziti ve sarımsaklı ekmek.
Hepsi farklı şekillerde aynı yemek.
Babam şöyle dedi, "Michael.
Parmesanlı tavuğu uzatır mısın?"
Babam daha yeni kalp krizi geçirmişti
ama bir tabak parmesanlı tavuk yemişti.
Tabak elimdeydi ama uzatmadım
çünkü bir tabak silah tuttuğumu hissettim.
Ortamda gerginlik arttı ve sonra "Vince" dedim.
Babama Vince derim. "Vince,
bu kadar parmesanlı tavuk yeter" dedim.
Baba'da böyle bir silinmiş sahne olduğuna eminim.
Sonra...
Vince tam yerinde bir cevap verdi.
Şöyle dedi, "Michael, tip 2 diyabetin hakkında konuşalım."
"Yok, dikkat ediyorum. Senin gibi beslenme şeklimi değiştiriyorum."
Sonra kardeşim Joe şöyle dedi, "Mike, vasiyet yazmalısın."
"Bu konuya nasıl geldik?" diye düşündüm.
Birine hasta olduğunuzu söylediğinizde
şu cevabı almak için çok yakın olmalısınız,
"Bazı mallarını almak isterim."
O gece ailemle vedalaştım.
Şöyle bir korkum vardı.
Babama veda ederken son vedamı edebileceğimden korktum.
Şöyle dedim, "Anne, baba.
Kendinize iyi bakın."
Anne babama "Seni seviyorum" demek neden bu kadar zor bilmiyorum
ama zor.
Bazen çok yaklaştığımızı hissediyorum.
Mesela birkaç sene önce bir arkadaşımız öldü, annemi aradım.
"Anne, John Harding için çok üzgünüm."
Şöyle dedi, "Çok şanslıyız çünkü geçen hafta
telefonda son konuşmamız olduğunu biliyordu,
ona onu sevdiğimizi söyleyebildik."
Şifreyi çözdüm galiba diye düşündüm.
İhtiyacımız olan tek şey belki de kesin ölüm tarihidir.
Sadece son tarihe ihtiyacımız var.
O gece eve dönerken bunları düşünüyordum.
Oona arkada uyuyordu.
Eşime şöyle dedim, "Clo,
vasiyet yazmalı mıyız?"
Cevap vermedi. Jenny'yle bu konuda aynı değiliz.
İnsanlar bana soru sorduğunda
cevap vermek gibi sosyal bir sorumluluk hissederim.
O böyle hissetmiyor.
Yüz yüzeyken beni cevapsız bıraktı.
Ben de kendim halletmeye çalıştım.
Vasiyet yazan bir avukat aradım. Ona Will diyelim.
Jenny, ben ve Will mutfak masamızda oturuyoruz,
iş aniden ciddileşti.
"Mike otobüs altında kalırsa ne olacak?" dedi.
"Bilmiyorum, sanırım parayı Jen alacak" dedim.
"Aynı otobüs Jen'le sana çarpsa ne olacak?" dedi.
"Parayı kızımız Oona alır" dedim.
"Oona'dan kim sorumlu olacak?" dedi.
"Otobüs şoförü mü?" dedim.
Sonra yaklaşık 40 dakika sessizlik oldu.
Elbette otobüs altında kalabilirsiniz. Çok abes bir ihtimal değil.
Birkaç sene önce New York'ta Uber'e binmiştim.
Şoför Manhattan Köprüsü'nden sola döndü
ve bir yayaya çarptı.
Evet, kadına bir şey olmadı ama yere çok kötü düştü.
Sonra fırlayıp kalktı.
"İyiyim!" dedi.
New York'lular sağlamdır
ve genelde sarhoştur
ama şok oldum,
aklımdan geçen ilk şey bir yıldız vermekti.
Anlatabildim mi, yani...
Herkes için sonsuz sayıda ölme şekli var.
Bir yerde okudum, bir kadın kafasına...
...Hindistan cevizi düşmesi sonucu ölmüş.
Görünmez kazanın en iyi örneği.
Yanlış anlamayın, sorum şu,
Hindistan cevizi yüzünden ölen biri tanıyorsanız
Hindistan cevizini yemeli miyiz? Çünkü olgunlaşmıştır.
Hamam böceği yeme yarışması sırasında
ölen bir adamın haberini okudum.
Aynen, Florida'nın neresinde acaba?
Deerfield Sahili'ydi. Bir önemi yok. Asıl mesele...
Mutfak masamızda Will'le oturuyoruz ve ölüm anketi adlı şeyi dolduruyoruz.
İlk birkaç soru kolaydı. İsim var, "Peki" diyorum.
E-posta. "Hadi ama!"
Evlilik tarihiniz. "Bakmamız lazım."
Will şöyle dedi,
"Ben gideceğim
ama ölüm anketini mutfak masasına bırakıyorum,
birkaç güne doldurup bana getirirseniz
işimiz tamamlanır."
Ölüm anketi bir hafta mutfak masamızda durdu.
Bir hafta bir ay oldu.
Sonra üç yıl oldu.
Jenny'yle bu konuyu konuşmayı işte bu kadar istemiyoruz.
Ama mecburuz, o dönem Oona altı yaşındaydı.
Ben altı yaşındayken büyükannemle büyükbabam öldü.
Challenger patladı. Şeyde verildi...
80'lerde büyüdüm. Okulda televizyonda canlı izledim.
Öğretmen sınıfa televizyon getirip şöyle dedi,
"Bugün yedi cesur astronot uzaya gidiyor."
Aslında
Neşeli Günler'i izleyeceğiz.
Altı yaşındaydık, şöyle kaldık...
"Nereye gittiler?"
Katolik okulundaydım, öğretmen "Daha güzel bir yerdeler" dedi.
Şöyle dedim, "Uzaydan da mı güzel? Bilemiyorum."
Ben çocukken biri öldüğünde yetişkinler böyle derdi.
"Daha iyi bir yerdeler" derlerdi.
Bu beni hep avuturdu, ta ki bunu söyleyen insanların
sandığım kadar kendine güvenmediğini anlamaya başlayana kadar.
Yirmi bir yaşındayken en yakın arkadaşlarımdan biri öldü.
Bay Naples, ikinci babam gibiydi. Her Noel parmesanına gelirdi.
Bay Naples...
Anne babam yılda bir kez tatile çıktığında
Joe'yla Bay Naples'da kalırdık ve çok severdim.
Yılın en sevdiğim haftasıydı çünkü çok eğlenceli, çok komik biriydi.
Hayatımda bu şekilde olan ilk kişiydi.
Yetişkin esprilerini anlatırdı, bir bakıma zengindi.
Zilini çaldığınızda "bing bong" etmezdi, şu ses çıkardı...
"Bu herif zengin. Para işte böyle harcanır" dedik.
Kendine güzel bir kapı zili yaptırırsın.
Bay Naples 58 yaşındayken aniden öldü.
İçimizi parçaladı.
Kilisede cesedine baktığımı hatırlıyorum, mumyalanmıştı.
Mumyalanmış bir cesedi hiç yakından görmemiştim.
"En iyi plan bu mu?" diye düşündüm.
Son bir yüz bakımı.
Mumyalama olayını konuşabilir miyiz?
Kişi iyi görünmüyor, öyle değil mi?
Şişkin görünüyor ve...
Cesetle oynayacaksak niye doldurmuyoruz?
"Bay Naples'ın vefatı çok üzücü ama topu nasıl yakalıyor?"
Anlatabildim mi? Biraz enerjik bir şey.
Havalı şekilde gitsin.
Cenazeden sonra arkadaşımızın evine gittik.
Herkes içmeye başladı.
Çok iyi hatırlıyorum çünkü anne babam pek içmez.
İki saat sonra anne babam içmeye devam ediyordu.
Bir saat sonra sarhoş oldular. Onları hiç böyle görmemiştim.
Konuşurken tükürüyor, lafları geveliyorlardı.
İlk kez kafama dank etti. Kimse ölümü kaldıramaz.
Jenny'yle vasiyetimizi yazmayı bitirmedik ama beslenme uzmanıyla görüşmeye başladım.
Aynı şey değil.
Ama bence olumlu bir adım.
Beslenme uzmanıyla görüşmeseniz de olur.
Onlar da bizim bildiklerimizi biliyor.
En gıcık arkadaşınızı düşünün
ve sizden para almaya başladığını düşünün.
"Ne sağlıklıdır biliyor musun? Sebze."
"Bunu duymuştum sanki.
Hem de herkesten. Herkesle mi konuştun?" dedim.
Çok cesaret veren biriydi. İsmi Christina. Hemen çok detaya indi.
"Dışkınız ne kadar yumuşak" dedi.
"Kıyaslayacak bir örneğim yok" dedim.
"Köpeğinkinden yumuşak, güvercininkinden sert.
Tam olarak nasıl bir ölçü arıyorsun?
Takip etmemiz gerektiğini bilmiyordum. Toplantı mı kaçırdım?"
Buna çok iyi cevap verenden korkarım,
"Çok kırılgan" gibi. Böyle kalırsınız...
"Bir rahatsızlığınız var mı?" dedi.
"Mesane kanseriydim. Tip 2 diyabetim var. Şekerli patates kızartması yiyorum" dedim.
"Uykularınız nasıl?" dedi. Şöyle kaldım, "Şey..."
Bu bambaşka bir hikâye.
Eğer gülüyorsanız detaylı cevabı biliyorsunuzdur.
Diğer gösterilerde bundan bahsettim.
Gülmüyorsanız kısa hâli şu,
çok ciddi uyurgezerlik rahatsızlığım var.
Yirmi beş yaşına gelince çok kötüleşti.
Walla Walla, Vaşington'daki La Quinta Inn'in ikinci katından
camdan aşağı atladım.
Camdan aşağı derken camı parçalayıp atladım.
Acil servise kaldırıldım. Bacaklarımdan camlar çıkardılar.
REM uykusu davranış bozukluğu adlı nadir bir hastalık teşhisi konuldu.
Geceleri yatmadan ilaç alıyorum
ve boynuma kadar çektiğim bir uyku tulumunda uyuyorum.
Bir eldiven takıyorum, böylece uyku tulumunu açamıyorum.
Uzun hâli...
Peki, bilmiyorum.
Pencereden atlamak gibi ciddi bir hastalığım var.
Christina düşündüren bir soru sordu. "En iyi uyuduğun zamanlar ne zaman?"
"Kitap okuduğum zamanlar
çünkü kitap okuduğumda beynim 'Ben kaçar' diyor" dedim.
Film uyarlaması olduğunu sandım.
Neye bulaştığımı bilmiyordum.
Böylece her gece kitap okuma alışkanlığı kazandım
ama kitap okur, sonra uyuyakalırdım.
Lambam açık kalırdı.
Telefonuma uygulama indirdim, adı WeMo.
Basit bir uygulama, lambanızı, prize bağlı olan şeyi kapatmak için
on beş, 20 dakikalık sayaç kuruyor.
WeMo'yu kurar, tulumuma girer,
ilacımı alır ve kitaba dalardım.
Sonunda uyuyakalırdım ve uyurken lamba kapanırdı.
Ama bir gece uyumadım
WeMo'yu kurdum.
Tulumuma girdim, ilacımı aldım.
Hikâyedeki karakterlere daldım
ve hikâye sona yaklaşırken...
Bir bakıma kendi ölümümü yaşamaya en çok o an yaklaştım.
WeMo kendini ölüm simülatörü olarak pazarlayabilir diye düşündüm.
İsimlerini ÖlDük yapabilirler.
Ya da TahtalıKöy.
Şimdi...
Şimdi beslenme uzmanıyla görüşüyor, ÖlDük'ü ayarlıyorum.
Dışkılarımı takip ediyorum.
Uzun zamandır aklımdan çıkmayan bir sözü düşünmeye başladım.
Yaklaşık 20 yıl önce büyük müzisyen Warren Zevon
ölümcül akciğer kanseriymiş ve öleceğini biliyormuş.
Çok üzücü bir hikâye.
ve David Letterman'la röportajını izliyordum.
Letterman şöyle dedi, "Bu yaşadığın şeyi düşündüğümüzde
bize yaşam ve ölüm hakkında ne öğretebilirsin?"
Warren Zevon şöyle dedi,
"Her sandviçin tadını çıkarın"
Beslenme uzmanıyla görüştüğüm yıl her sandviçin tadını çıkarmaya başladım.
Yerken sadece yerdim.
Hâlâ pizza yiyorum ama hepsini yemiyorum.
Bir veya iki dilim yiyorum. Bazı açıdan daha keyif aldım.
Tanrının özünden yudum alıp tüm sürahiyi içememe fikri yüzünden.
Bir yıl böyle devam ettikten sonra yıllık check-up'ıma girdim.
Dr. Walsh kan aldı.
Birkaç gün sonra döndüm, "Biliyor musun Mike,
tip 2 diyabetini ortadan kaldırdığını şaşırarak söylemek istiyorum
ama bu tüpe üfler misin?" dedi.
Ben de...
Ben de üfledim. "Tekrar üfle" dedi. Üfledim.
"Sana bir şey göstereyim" dedi. Monitörünün yanına getirdi.
"Sağlıklı şekilde nefes alan, senin yaşındaki insanlar tüpe üflediğinde
çizgi bu şekli alır.
Solunum yolları tıkalı olan senin yaşındaki insanlar üflediğinde
daha çok böyle görünür."
"Sen üflediğinde...
...böyle görünüyor.
"Ne diyeceğimi bilmiyorum
çünkü kısa vadede yapabileceğimiz pek bir şey yok.
Seni kardiyoloğa gönderdik
ama mesane kanseri ve diyabet geçmişin düşünülünce...
...uzun vadede pek iyi görünmüyor" dedi.
Doktorumun bu kadar endişeli olup
bir planı olmadığını hiç görmemiştim.
O gece Oona'yla yatıyordum, uyumuştu.
Nefes darlığı yaşadım
ama bu kez aklımda ömrüm boyunca nefesimi düşüneceğim vardı.
Yirmi yaşından beri her işediğimde klozetteki suyun rengini düşündüğüm gibi.
Yirmi beş yaşından beri uyumadan önce
uyurken kendime zarar verebileceğimi düşündüğüm gibi.
Günlüğümü çıkardım, açtım.
Kalemimi elime aldım.
Hiçbir şey yazamadım.
Sonraki sabah uyandım
ve Brooklyn YMCA'e gittim, haftada beş gün yüzmeye başladım.
"Kimse haftada beş gün yüzemez" diyor olabilirsiniz.
İnanın, ben haftada beş gün yüzüyorum.
"Michael Phelps bile haftada beş gün yüzmüyordur" diyorsunuz.
İnanın, Michael Phelps de ben de...
...ayrı ayrı ama aynı seviyede haftanın beş günü yüzüyoruz.
Nefes alma üzerine bir kitap aldım.
Adı Nefes. Basit bir başlangıç.
Giderek artan süreler boyunca nefesimi tutmaya çalışmaya başladım.
Bunu yoga eğitmenleri ve orta okul zorbaları da uyguluyor.
Giderek geliştim.
Bazen YMCA'de su altında yaparım.
Bir gün su altında yüzerken
kulvarın üçte ikisinde
yüzeye çıkarken hiç fark etmediğim bir tabela gördüm.
O tabelada "Nefes tutmak yasaktır" yazıyordu.
Çok garip buldum, Vanessa'ya seslendim.
"Nefes tutmak yasaktır ne demek?"
"Geçen yaz iki adam
sıra sıra nefes tutup yarışıyorlardı
sonra birisi öldü" dedi.
Sizi durdurmak istiyorum.
Bu akşam çok şeye güldük
ama şu an doğru olan şey
nefesini tutarken ölen kişi için saygı duruşunda bulunmak olur.
Tamam, gösteriye biraz ara vereceğiz.
Kimseyi parmakla göstermek istemem
ama seyirci ışıklarını biraz açabilir miyiz?
Bayım.
Bayım, şu an burada bir şey yapıyoruz.
YMCA havuzunda nefesini tutarken ölen bir adam için
saygı duruşunda bulunuyoruz.
Sizse başka bir telden çalıyorsunuz.
Biraz daha saygılı olur musunuz?
Nefesini tutarken ölen...
...bu adama karşı.
Siz de işi zorlaştırıyorsunuz.
Evet...
Şu an kim gülmüyor?
Şu an kim gülmüyor biliyor musunuz?
YMCA havuzunda nefesini tutarken ölen adam.
Baştan alalım hadi.
Çünkü bence hepiniz iyi niyetlisiniz
ve grup olarak toplanıp odaklanırsak altından kalkabiliriz.
Derin bir nefes alalım.
Çok uzun süre değil.
Ölen bu adamdan
öğrendiğimiz bir şey varsa
o da nefes tutarken
süre konusunda tedbirli olmak.
Benimle tekrar edin lütfen.
Saygı duruşunda bulunacağız.
- Saygı duruşunda bulunacağız. - Sağ olun.
YMCA havuzunda...
...nefesini tutarken...
...ölen bu adam için.
Bu saygı duruşunun...
...altından kalktığımızda...
...bir ödül alacağız.
Ölümüyle ilgili komik bir detayla.
Öldükten sonra cesedi altı saat içinde çözünmüş.
Demek istediğim...
Demek istediğim, YMCA havuzunda yüzeye çıkıp
"nefes tutmak yasaktır" tabelasını gördükten sonra
kurulandım, bonemi çıkardım.
Soyunma odasına girdim.
Mayomu indirdim.
Banka oturdum
ve aklıma çocukken gördüğüm yaşlı adam geldi.
Hayatımda ilk kez
"Belki benim bilmediğim bir şey biliyordur" diye düşündüm.
Gördüğüm en yaşlı adamdı.
Uzun bir hayatı oldu. Bedenine iyi baktı.
Yüzdü.
Hassas bir cildi vardı.
Ben de yedi yaşındaki bir çocuk olarak o yaşlı adama gülüyordum
ama belki de olgunluğuma giden yol
o adamın testislerindeki damarlardan geçiyordu.
Yaşlı adam öldü, hepimiz o yaşlı adamız. Şanslıysak o adam olacağız.
Herkes YMCA havuzunda nefes tutarken ölen adam
veya kafasına Hindistan cevizi düşünce ölen kadın olabilir.
Hepimiz ölümcül kansere yakalanabiliriz.
Bize vadedilen tek şey şu an,
Vivian Beaumont Salonu'nda toplandığımız bu an.
Bunlar bizim günlerimiz. Anne babama şunu söyleyeyim...
JENNY + OONA'YA ÇOK TEŞEKKÜRLER
Alt yazı çevirmeni: Ömür Gencer