Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FILM OPARTY NA PRAWDZIWEJ HISTORII
Mistrzu, co za zaszczyt!
Młody, zrób panu kawę.
Wezmę tę torbę.
Mistrzu, gdyby chciał pan karty do gry…
Mój siostrzeniec to objawienie. Może go pan posłucha…
- To bardzo ważna sprawa. - Będzie na nią czas.
Mistrzu! Proszę siadać. Tutaj, proszę.
Niech się pan czuje jak u siebie. To pana prycza.
Na górze jest czym oddychać, ale trzeba się wspiąć.
A nad głową…
Sufit jest zagrzybiały, a farba odpada płatami.
Na dole jest najmniej niewygodnie, ale ciasno.
Pana wybór. Każdy lubi co innego.
Którą pan woli?
Młody, pobudka!
Obudź się!
Powiedz, to prawda, co mi o tobie mówią?
Zależy, co mówią…
Jesteś Enrico z Mixed by Erry?
- Tak. - No i dobrze.
Posłuchaj.
Kumple twojego brata Angioletta kazali mi przekazać,
że kasa jest bezpieczna.
Zakopali ją na budowie.
Jutro wyleją na nią beton i zbudują korty tenisowe.
Koncesja wygasa za dziesięć lat.
Za kilka groszy dostaniecie korty i całą kasę pod nimi.
I znów będziecie bogaci.
- Młody. Rozumiesz, co mówię? - Tak.
Za dziesięć lat znów będziemy bogaci.
Wytłumacz mi jedno. Siedzę od 20 lat.
Nie nadążam już za światem na zewnątrz.
Ale żeby mieć tyle kasy…
kim ty, do cholery, jesteś?
Słucham.
Tak, Pasquale. Co jest?
Dobrze.
Tak, zaraz jej powiem. Pa.
Marisa!
Cześć. Twój mąż dzwonił.
Mówi, że już jedzie, i macie robić herbatę.
- Dzięki, Carmela. - Pa.
Jak jedziesz pod górkę, zmieniasz bieg i łatwiej ci się kręci.
Daj się przejechać!
Nie, był drogi. Zaliczysz glebę i go zepsujesz.
- Na chwilę! - Nie.
- Jak to, łatwiej się kręci? - Zmieniasz bieg i się nie męczysz.
Peppe!
Angelo! Ojciec dzwonił. Chodźcie robić herbatę.
Masakra.
Tyle wiem, ale co to za mechanizm?
- Mamo, jeszcze pięć minut! - Uważaj, bo zejdę!
A Enrico gdzie?
Nie wiem, pewnie w sklepie.
Leć po niego, biegiem!
Mówię, że wystarczy zmienić bieg.
To rozumiem, ale jak on…
Nieważne. I tak nie wiesz.
- Musimy iść do sklepu po Enrica. - Czemu on tam ciągle siedzi?
- Jest opóźniony? - Coś ty powiedział?
- Uważaj. Wiesz, kim jestem? - Mam to gdzieś!
Przestańcie!
Angelo! Co ty wyprawiasz?
Spieprzaj. Jeszcze tu jesteś?
Słuchacie Radia Kiss Kiss 108.8 FM.
Mam dziś przyjemność zagrać utwór zespołu, który nadal jest we Włoszech mało znany.
- Znacie ich? - The Jackson 5, „I want you back”.
- The Jackson 5 i „I want you back”. - Errì.
Każdą zgadnie! Skąd on je, kurwa, wszystkie zna?
Nie wiem, Don Ferdinà. Ale w domu robi to samo.
Errì, musimy wracać.
- Do widzenia. - Miłego dnia.
Na razie, chłopcy.
SKŁADANKI ERRY’EGO
Cześć. Już jestem!
- Cześć, Pasquale. - Hej, Marì.
Tato! Herbata gotowa!
Zrobiłem tę ciemną, jak ostatnio.
Świetnie! Pokażcie ją.
O której dziś wstałeś? Nie słyszałam cię.
- Wpół do piątej. - Tak wcześnie?
Chciałem złapać ten pociąg o 12.30 z Mediolanu.
Ten dobry.
- Słuchaj, Don Salvatore ze sklepu… - Tak?
Powiedział ludziom, że daje nam na kreskę,
a my nie płacimy.
Taki wstyd.
Powiedz, że uregulujemy rachunek. Mam 50 butelek.
Napełnimy je, sprzedamy i mu zapłacimy.
Co za wrzód na tyłku. Chłopaki, pokażcie tę herbatę.
Ta się nie nada, za ciemna. Dolejcie wody.
- Ta jest dobra. Czyja? - Moja.
- Wcale nie. - Moja!
Spokój! Obaj się spisaliście.
Rozlejemy tylko tą. Śpieszy mi się.
- Tato, możemy jechać z tobą do pracy? - Będziemy pomagać.
- Prosimy! - Mamo?
- Zgódź się, prosimy! - No dobrze.
- Raz, raz! - Jedziemy!
Pomóżcie mi. Mamy mało czasu, szybko!
- Tato? - Tak?
Czy my jesteśmy biedni?
Słucham?
Co to za pytanie? W jakim sensie „biedni”?
- Aniello dostał od ojca prezent. - Tak?
- Rower z biegami. - Naprawdę?
Robią już rowery z biegami?
Aniello ma rower z biegami?
Jak jedziesz pod górkę, łatwiej ci się pedałuje.
Jak to w ogóle możliwe?
No bo ma biegi. Ustawiasz na…
Nie poproszę o taki na urodziny.
I tak nas nie stać, bo jesteśmy biedni.
Peppe, co ty wygadujesz?
Po pierwsze, nie jesteśmy biedni, skoro zawsze mamy co jeść.
- Mam rację? - Tak.
Wyjaśnijmy sobie coś.
Skąd waszym zdaniem ojciec Aniella ma pieniądze?
- Pracuje u Don Michele. - Właśnie. I co dla niego robi?
Proszę, mówcie.
Nie zapominajcie o tym.
Poza jedzeniem w naszym domu nie może zabraknąć jednej rzeczy.
Szczerości.
Może nie wyrażam się jasno.
W sklepie za butelkę da pan tyle, co u mnie za cały karton.
Skąd ta niska cena?
Powiedzmy, że towar miał iść na rynek amerykański,
ale kilka kartonów się zawieruszyło.
To najwyższej jakości trunek, prosto z destylarni.
Zresztą co ja będę gadał.
Pan spróbuje i sam oceni. Jak to mówią?
Własny nos nigdy nie kłamie. Niech pan powie.
- Dobra. - A nie wierzył mi pan!
Najwyższa jakość! Dla pana 10 000 lirów za karton.
- Wezmę jeden. - Przepraszam pana.
Da mi pan 200 lirów, żebym mógł zadzwonić do taty w szpitalu?
Wynoś się stąd! Na co 200 lirów?
Idź się przejść po plaży, ale już!
Pan wybaczy. Te dzieciaki są nieznośne.
Dziesięć tysięcy, dziękuję. Bez przerwy się tu kręcą.
Istny skandal. W każdym razie miło było.
- Do widzenia. - Dobrego dnia życzę.
- Don Pasquale. - Dzień dobry.
- Rany! To pana dzieciaki? - W rzeczy samej.
Czasami zabieram je tu ze sobą.
- Chłopcy, przywitajcie się. - Dzień dobry.
Piękne chłopaki. Jak im na imię?
Najstarszy to Peppe. Rodzinny geniusz.
- Pochwal się. - Skończyłem piątą klasę.
Co ty mówisz?
Czyli w przyszłym roku zaczynasz szóstą?
Nie musi zaraz być naukowcem. Dostał dyplom i wystarczy.
To Angelo. Najmłodszy i najbardziej uparty.
- Uparciuszek. - To prawda.
A Enrico jest pośrodku.
Errì, a co ty lubisz robić?
- Imię? - DJ Revolver.
- Znam cię skądś? - Być może.
Grywam w Veleno, to klub w Vomero.
To musiało być gdzie indziej.
Tego lata? Grałem w klubie w Palinuro.
- Tak, racja! Cóż to była za noc! - Dziękuję.
Zagrasz w połowie, jak się zrobi ruch.
Napij się, ja stawiam.
Imię?
Frattasio Enrico.
W wojsku jesteś? Jaki masz pseudonim?
No tak. Źle zrozumiałem.
Mój pseudonim to…
DJ… Enrico.
I raczej cię nie znam?
Nie sądzę. Jestem z Forcelli, nie…
Będę z tobą szczery. Czeka nas dziś intensywna noc.
Zobaczę, jak idzie i czy mogę cię gdzieś wcisnąć.
Scorpio! Nareszcie!
Dzwoniłem nawet do hotelu! Nie mogli cię znaleźć.
SKŁADANKI REVOLVERA
Wielkie brawa dla DJ-a Pegasa!
A teraz pora na kogoś, kogo pewnie znacie.
Prosto z Palinuro, kolejny uczestnik to…
DJ Revolver!
Skop im tyłki.
Scorpio!
Znowu ta wódka? Schlejesz się i będziesz do niczego.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Kiedy moja kolej? Chciałbym się przygotować.
Jak ci było?
- DJ Enrico. - A tak, Enrico. Chodź ze mną.
Słuchaj, nie zagrasz dzisiaj.
Kończy nam się czas.
Niestety muszę zamknąć klub punktualnie o drugiej.
Inaczej wejdzie mi tu policja.
Czyli…
dziś nie zagram?
Po prostu czekam tu od 17, ale…
rozumiem.
- Masz jakąś pracę? - Tak, oczywiście.
W sklepie z płytami.
Konsultant muzyczny?
Nie. To po prostu sklep, do którego chodzę od dziecka.
Zawsze się tam kręciłem,
więc zatrudnili mnie do sprzątania.
Ale w wolnych chwilach robię składanki.
Są bardzo popularne w dzielnicy.
A więc tak.
- Enrico, będę z tobą szczery. - Tak.
DJ to osobliwy zawód, który wymaga…
dobrego wyglądu, stylu, prezencji światowca.
W tobie tych rzeczy nie widzę.
Już nie mówiąc o pseudonimie. Jest do kitu.
Dodałeś dwie literki do imienia.
Właściwie to chciałem go zmienić.
Posłuchaj mnie, Errì.
Trzymaj się roboty w sklepie. Nie rezygnuj z niej.
Mamy jeszcze to maleństwo. Prawdziwe cacuszko.
Ma magnetofon i radio, odbiera sygnał AM i FM.
Jest nieco droższy, ale 18 lat kończy się tylko raz.
- Ile pan za nie chce? - Od pana 30 000.
Dorzucę świetną składankę.
Sting, Pino Daniele, Baglioni.
Enrico ją przygotuje.
Może i trzyma miotłę,
- ale ma ucho jak nikt inny. - Zgoda, to będzie dobry prezent.
Niech pan wróci później. Zapakujemy z kasetą w środku.
- Na razie. - Do zobaczenia.
Idę do domu na obiad.
- Przynieść ci coś? - Dziękuję. Też pójdę.
Skończę tylko jedną kasetę.
W porządku. Widzimy się o 16.30.
PIOSENKI DLA FRANCESKI WYBRANE PRZEZ DJ-A ENRICA
SKŁADANKA ERRY’EGO
Errì, chodź jeść!
- Idę, mamo! - Enrico!
Errì! Gdzie byłeś?
- Masz kasetę? - Mam.
- „Dla Franceski”? - Tak.
- Jest Peppino di Capri? - Tak.
A „Cuore Matto”?
Nie, Peppino. Nie byłem w stanie jej umieścić.
- Nie ma jej? - Nie.
Co z tobą? Przecież mówiłem! Francesca ją uwielbia.
Nie chce mnie widzieć.
Jeśli mam ją odzyskać,
potrzebuję tego kawałka: „Szalone serce szuka ciebie”.
Mogę sobie zatrzymać kasetę.
Daj mi ją. Jak zostanę sam, to przez ciebie.
Jasne, wszystko moja wina.
Idź już! Nigdy nie ułożę tych włosów. Jak ja wyglądam?
- Errì, chodźże. Jedzenie ci stygnie! - Idę!
- Widziałeś, co się dzieje na dole? - Nie.
- A co? - Wszędzie policja, helikoptery, tłumy…
- Aresztują Króla. Chodź! - Nie idę, chcę zjeść!
Później. Mamo, Errì nie chce jeść!
- Co ty bredzisz? - Mówi, że mu nie smakuje!
- Idziesz z nami? - Nie. Widzieliście moje włosy?
Wiedziałem, że trzeba ich było nie myć!
Co się dzieje?
Powie mi ktoś, co się dzieje?
Tak?
Słucham! Kto tam?
- Cześć! - Zejdź na chwilkę.
- Oszalałeś? A jak ojciec zobaczy? - Nie zobaczy. Zejdź.
Mam coś dla ciebie.
- Nie powinniśmy się już widywać. - Zejdź na moment.
Muszę ci coś dać.
Poczekaj.
O co chodzi?
Za wszystkie chwile, kiedy cię wkurzam.
Peppe!
Czekaj. Mogę potem zapytać, czy ci się podoba?
Patrz, gdzie leziesz!
- Przepraszam. - Akurat.
- Kretyn! - Alfò, poznajesz go?
To ten palant, co sprząta w muzycznym.
Nie tylko tam sprzątam. Jestem DJ-em.
Ty jesteś DJ-em? Chyba żartujesz!
Spierdalaj stąd, gnoju!
- Francesca! Kto to był? - Nikt, mamo.
To składanka dla Franceski.
Od jej ukochanego Peppe.
Z pozdrowieniami od DJ-a Erry’ego.
- Przepraszam. - A ty to, kurwa, kto?
Bracia i siostry.
Zebraliśmy się przed obliczem Pana,
by być świadkami zaślubin naszych dzieci,
Giuseppe i Franceski.
Módlmy się.
Errì.
Utknąłem w korkach.
Przyszedł Angelo.
- Coś mnie ominęło? - Nie. Dopiero się zaczyna.
- Co u ciebie? - Masakra.
- Co się stało? - Nie uwierzysz.
Eduardo De Filippo nas odwiedził.
- W więzieniu? - Tak.
Robi sztukę o oddziale dla nieletnich. Byłem na przesłuchaniu.
Mówi: „Frattasio, jesteś genialny! Wiele razem osiągniemy”.
- Wystąpisz w sztuce De Filippo? - Nie!
Nie. Dlatego mówię, że masakra.
Wiesz, o co mnie zapytał pierwszego dnia?
„Kiedy wychodzisz?”
Mówię, że za pół roku, jak skończę 18 lat.
I co on na to?
„A co ja zrobię, jak stracę aktora do głównej roli?”
Mówię: „Przykro mi, że siedzę tylko za usiłowanie zabójstwa.
Następnym razem zatłukę typa, żebym mógł zagrać”.
Słusznie.
- A co u ciebie? - W porządku.
Nadal sprzątam i robię składanki dla znajomych.
Ponoć dobrze ci idzie. Sprzedają się.
Wieść się niesie. Zawsze to kilka groszy.
- Lepsze niż nic. - Tak…
Oto Słowo Boże.
WAGI SPRZĘT AGD
ŁÓŻKA SOFY MATERACE
SYPIALNIE
Nieważne. Weźcie to, co większe. Tym się zajmiemy później.
Dziwne uczucie, co?
- Co się dzieje? - Nie zgadniesz.
Znalazł się kupiec na mój sklep, więc idę wcześniej na emeryturę.
Nie mówiłem ci, żeby nie zapeszyć.
A co ze mną?
Wielu przewinęło się przez ten sklep.
Ty jeden masz talent. Poradzisz sobie.
Nie wiem.
Pasowało mi sprzątanie u pana.
Możesz zatrzymać wszystkie płyty…
w ramach odprawy.
Rób to, co lubisz.
Nie wiem…
Chciałbym być DJ-em, ale…
Nie wiem, czy się nadaję. Nie jestem tacy jak inni.
- Nie mam stylu, prezencji światowca. - Styl? Prezencja?
Kto ci powiedział, że masz być jak ci z Mediolanu?
Posłuchaj mnie.
Załóż własny interes i idź do przodu.
Posłuchaj, DJ… może pochodzić nawet z Forcelli.
Chłopaki, bez kombinowania.
Każdy zabiera tylko kartony, które mu się należą, jasne?
Nie chcę żadnych kłopotów.
Mohammed, przestań się pchać!
Nie stój mi na plecach, byłem przed tobą.
Dostawy są coraz mniejsze, a ja mam troje dzieci.
A ja jestem tu dla zabawy?
Też nie lubię przychodzić do portu w taki ziąb.
Jakim cudem za każdym razem masz więcej dzieci?
- Ostatnie się właśnie urodziło. - Cofnij się!
Nie rzucajcie!
Uwaga, policja jedzie!
Gliny!
Znowu się nie udało?
Ktoś się uparł, że ukróci przemyt papierosów.
Kolejna dostawa w poniedziałek, może wcześniej.
A ty co tu robisz?
Nie jesteś w sklepie?
Errì, wykluczone.
Na tym można sobie dorabiać, ale nie da się wyżyć.
Nie bez powodu nikt nie próbuje.
Wiem, ale moje składanki mają wzięcie.
Nie nadążam ich robić.
No i możemy przegrać te wszystkie płyty.
Pewnie, że nie nadążasz, bo ile kaset przegrasz w jeden dzień?
W godzinę na jednym magnetofonie przegram godzinę muzyki.
Czyli nawet gdybyśmy kupili pięć magnetofonów
i spali po pięć godzin na dobę, nagramy może 50 kaset dziennie?
- Właśnie tak. - Zarobilibyśmy 60 000 lirów dziennie.
Minus koszty, dzielone na dwa…
Errì, to niewykonalne!
Nie da się nagrywać tych kaset szybciej?
W jakim sensie?
Skoro człowiek dotarł na Księżyc, to chyba wymyślił też sposób…
jakieś urządzenie, które nagrywałoby kasety szybciej.
Wiecie…
Proszę! Czyli w zasadzie…
wynaleźli takie coś, że naciskasz guzik na telewizorze
i wyświetla ci się tekst, jak w gazecie.
To się nazywa „teletekst” i jest jeszcze w fazie testów.
Skąd wiesz?
Tu też o tym piszą.
W tym też nic nie znalazłem.
Don Alfredo, pan wybaczy, ale ma pan tu bardzo kiepską ofertę.
Słuchaj no. To tak nie działa.
Jak chcesz coś przeczytać, musisz to kupić.
Mam kupić 20 magazynów za pełną cenę
bez przeglądania ich?
Proszę tamten, „Elettronica e Computer”.
- Ten? - Tak.
Słuchajcie, mam.
Duplikator Graff.
Kopiuje godzinę w dwie minuty.
Serio? To zmienia postać rzeczy!
Pokaż.
W profesjonalnej jakości.
Widzicie? A nie mówiłam?
To niemożliwe, żeby w erze teletekstu
nie było czegoś takiego jak…
Toż to kosztuje siedem milionów!
Wracamy do punktu wyjścia.
Nie stać mnie na wynajem sklepu, a co dopiero na to.
Errì, zapomnij. Mówiłem, że to niewykonalne.
Chyba że…
Chyba że poprosimy znajomego.
- Don Mario, są ci chłopcy. - Dobrze.
Dobry wieczór, Don Mario.
Dobry.
Żeby nie przeciągać…
Razem z moim bratem Enrikiem,
jako że już od lat działamy w branży muzycznej,
która przecież ciągle się rozwija…
Ile potrzebujecie?
Osiem milionów.
Konkretnie siedem przeznaczylibyśmy na profesjonalny powielacz,
a resztę na wynajem sklepu…
Znacie warunki pożyczki?
Wyobrażamy je sobie.
Ale skoro już tu jesteśmy, niech nam pan odświeży pamięć.
Pożyczając osiem milionów, po miesiącu oddajecie dziewięć.
Po dwóch miesiącach – 12, po trzech – 15, po czterech – nic.
Dług zostaje anulowany, a wy już mnie nie spłacacie.
- Możecie iść. - Oczywiście.
SKLEP MUZYCZNY ERRY’EGO
Ma być Madonna, Bennato i Vasco Rossi, tak?
Proszę 15 000 lirów.
- Ile jeszcze na Battistiego? - Chwilunię.
Enrico, długo na Battistiego?
- Cześć, słuchaj. - Cześć.
Kupiłam „Tainted Love” w wersji Glorii Jones.
Macie to w wykonaniu Soft Cell?
Poleciłbyś mi też coś new romantic?
Dobra, jeśli chodzi o tę pierwszą sprawę, sądzę, że nie będzie problemu.
- Co do drugiej… - „Avalon”, Roxy Music.
„Avalon”? Co to za rekomendacja?
No to „True”, Spandau Ballet.
Może „Rio”, Duran Duran?
Nie. „Forever Young”, Alphaville.
- A „Do You Really Want to Hurt Me”? - „Vienna”, Ultravox.
- No to „Too Shy”. - Dobra. Sama chciałaś.
„Mad World”, Tears For Fears.
Tej nie znam.
Wiadomo, bo to coś z pogranicza new romantic i new wave.
Jeśli lubisz new romantic, new wave też ci się spodoba.
Dodam ją na końcu kasety, żebyś mogła posłuchać.
Jeśli mi się nie spodoba, nagrasz mi nową.
Chryste, jaka upierdliwa dziewucha!
Errì, ruszaj się! Mamy świetny dzień.
- Battisti! - Jasne, już jest.
Mam go tu. Już szukam.
Powielane przez nas albumy trwają jakieś 45 minut, tak?
Skoro na kasetach mieści się godzina,
czyli 60 minut, to 15 zostaje niewykorzystanych.
Errì, nie rób tak!
Nie rzucaj liczbami, jak próbuję liczyć, bo się gubię!
Ale skup się, to ważne.
Te wolne 15 minut możemy zapełnić piosenkami,
które dobierze DJ Erry.
- Ty nim jesteś. Rób, co chcesz. - O to mi chodzi.
Wybiorę utwory na podstawie preferencji zamawiającego.
- Skąd je będziesz znał? - Jeśli ktoś słucha Duran Duran,
to spodoba mu się Spandau Ballet, nawet jeśli ich nie zna.
Jeśli lubi Joe Cockera, polubi Zucchero.
Jeśli lubi new romantic, to i new wave.
Więc dodam je na końcu do przesłuchania.
A potem klient wróci po Joe Cockera.
W ten sposób zwiększymy sprzedaż i nasze zyski.
Nic nie zrozumiałem. Mamy tu dziewięć milionów.
A tu cztery.
- Razem? - Trzynaście.
- Ile? - Trzynaście milionów.
Minus koszty i to, co musimy oddać Don Mariowi.
- Zostaje po milionie na łebka. - Boże, ile pieniędzy!
- Co jest? Nie cieszysz się? - Nie wiem.
- Sprzedajemy tylko po okolicy. - A gdzie byś chciał sprzedawać?
Gdzie indziej, innym ludziom w innych miastach.
Może w całym kraju.
- Zwariowałeś? - Posłuchaj.
Skoro w 15 dni tyle poszło, ile byśmy sprzedali,
- gdybyśmy się lepiej zorganizowali? - Mało ci?
Chcesz zacząć sprzedaż hurtową? Stać na straganach?
Na przykład. Nie wpadłem na to.
Errì, zapomnij. Nie damy rady.
To by wymagało rozbudowanej sieci sprzedaży…
którą tak właściwie…
już mamy.
Chłopaki, nie oszukujmy się. Wszystko się kiedyś kończy.
Papierosy są spalone.
Ale my chcemy z wami porozmawiać o przyszłości.
- Ma nią być kaseta? - Nie jedna, ale całe stosy.
- Ile zarabiacie na kartonie? - Na paczce – 150, na kartonie – 1000.
Ryzykujemy wolność za 1000 lirów?
Sprzedamy wam kasety za 2500 lirów.
Wy sprzedacie je za 5000.
Ani lira mniej lub więcej.
Dostarczymy tyle, ile zechcecie. Zero ryzyka…
a wzbogacamy się i my, i wy.
Nie chce ich pan przeliczyć, Don Mario?
Już to zrobiłem.
Przy okazji. Razem z moim bratem Enrikiem
chcielibyśmy zwiększyć skalę działalności.
Oczywiście nieprzesadnie, mimo że interes…
Ile potrzebujecie?
Dwieście milionów.
Dwieście?
Właściwie to 210.
Chyba że woli pan okrągłe kwoty, rzecz jasna.
Będę szczery.
Cena zależy od tego, ile kaset weźmiecie.
Minimum to 10 000.
Jeśli chcecie mniej, idźcie sobie do sklepu.
- Zgoda. - Ale na co? Ile chcecie?
Wszystkie.
Chłopaki, szanujmy swój czas. Chcecie 10 tysięcy, 15?
Nie chcemy 10 czy 15 tysięcy.
Chcemy wszystkie.
Chłopaki, do roboty!
Panowie chcą kupić kasety.
Ty tam!
SKLEP MUZYCZNY ERRY’EGO
Peppe, która godzina?
Pytałeś dwie minuty temu.
Skoro wtedy była 9.05, teraz będzie pewnie 9.07.
Na pewno wszystko zrozumieli?
Tak! Powtarzaliśmy im 100 razy!
Cholerni szmuglerzy nic nie łapią!
- Może stoją w korkach. - Jakich korkach?
Który z nich ma auto?
Mówię ci, zapomnieli. Nie można na nich liczyć i tyle.
Wiecie, kim jestem?
Oddział urazowo-ortopedyczny. W czym mogę pomóc?
- Dzień dobry… Tak… - Halo?
Dzień dobry. Mówi Enrico.
Słucham? Mogę panu w czymś pomóc?
Nie… nie wiem.
Może mam porozmawiać z kimś, kogo znam na oddziale?
Daruj pan sobie żarty. Nie mam dziś nastroju.
Przywieźli nam tłum półżywych Marokańczyków. Z kim chce pan…
Jesteście mi winni 10 milionów za poniesione straty.
A potem zamykacie tę dziurę.
Dzień dobry.
Dzieńdoberek!
Chłopaki, wróciłem!
Co to za miny?
Co jest, mała? Nie lubisz się bawić z wujkiem?
Całe szczęście jest podobna do mnie.
- Chwała Bogu. - Angiolé.
Specjalnie na tę okazję zrobiłam twoje ulubione danie.
- Solony dorsz. - Rety, mamo, nie musiałaś!
Ale chciałam.
- No dobrze. - Nie jesz?
- Nie. Nie mam dziś apetytu. - Peppe, ty też nie?
Mam ściśnięty żołądek.
- Zrobić wam coś innego? - Nie.
Może jakieś mięso?
- Co wam się stało? - Nic, mamo!
Przestań nas przesłuchiwać.
- Nie jesteśmy głodni i tyle! - Dobrze, zabiorę to.
Nie, zostaw! Może wezmę dokładkę. Zjem wszystko.
- Pomogę ci, mamo. - Nie trzeba. Zajmij się dzieckiem.
Dobra. Co się stało?
Nic, tato. Gorszy dzień w pracy.
A jak zły jest gorszy dzień?
Jakby to ująć…
Zgłosił się do nas szef marokańskiej mafii,
który posłał tuzin swoich rodaków do szpitala,
bo ośmielili się robić z nami interesy.
Mamy zamknąć sklep i dać mu 10 milionów, inaczej nas potnie.
Ale to jeszcze nic.
Apetyt odbiera mi fakt,
że jeśli nie sprzedamy 80 000 kaset w miesiąc
i nie zwrócimy 200 milionów,
rodzina Frattasio przestanie istnieć.
I co ty na to?
Brzmi jak wystarczająco zły dzień?
Angelo.
Co o tym myślisz?
O czym?
No wiesz. O tym skurwielu, który im grozi.
A, tak.
Myślę, że da się to załatwić.
Trzeba tam iść i wyjaśnić sprawę.
Grzecznie, ale stanowczo.
Sądzę, że się dogadamy.
Poza tym, serio,
zjem za was ten makaron, bo grzech wyrzucać.
Angiolé, na pewno chcesz tylko trochę sprzętu?
Jakby co, możemy tam jechać z tobą.
Francesco mówił, że w pace byliście jak bracia.
Dzięki, ale lepiej nie. Chcemy tylko grzecznie porozmawiać.
Zaszło nieporozumienie, potrzebujemy kilku straszaków.
Na jedną noc. Jutro wszystko ci oddam.
Angiolé, spakowałem absolutne minimum.
Mów, gdybyś chciał coś jeszcze.
Co tu szykujesz?
Fajne, co?
Przygotowujemy je na Sylwestra.
Pół kilo trotylu i 30-sekundowy zapalnik.
Istna bomba atomowa.
Szukamy dobrej nazwy. Takiej, żeby robiła wrażenie.
Ile ich macie?
…choreografia i piękna choreografka!
Bo on jest tak wspaniałym tancerzem, tak wybitnym,
że nie umie tańczyć!
Wszystko dobrze, co się…
Co wy robicie?
No więc zdjęliśmy ci antenę, a teraz ciągniemy ją po ziemi.
- Chcecie obaj zginąć? - Zginąć? Skądże.
Poza tym nie jest nas dwóch, a…
Trzech.
Będę z tobą szczery.
To najlepsza noc mojego życia.
Chociaż serio, na samą myśl, że miałbym jednak nie strzelić,
pęka mi serce.
Ale jeśli mnie do tego nie zmusisz jakimś głupim numerem…
- Skurwielu, nie wiesz… - Właśnie takim!
Błagam, jeszcze jedno słowo i rozwalę ci łeb,
a twój marokański mózg spłynie ze ścian!
Chodź ze mną. Już.
Na kolana.
Słuchaj.
Chciałem z tobą pogadać, bo…
możemy robić wrażenie naiwnych albo nieogarniętych…
I czasem tacy jesteśmy, ale…
nie tym razem.
Nie teraz.
Masz 24 godziny, żeby na zawsze zniknąć z Neapolu.
I zapamiętaj.
Bracia Frattasio…
wybaczają tylko raz.
I zapamiętaj.
Bracia Frattasio…
wybaczają tylko raz!
Nieważne.
Miały być efekty specjalne, które wzbogaciłyby mój występ.
- Ale coś się musiało… - Zaciąć.
Właśnie. Ja tu zapowiadam Bóg wie co
i wychodzę na…
Wtedy biznes naprawdę się rozkręcił.
IDEALNY WYMIAR DŹWIĘKU
Forcella stała się dzielnicą Mixed by Erry.
Pół okolicy korzystało na naszej pracy.
Każdego dnia liczba klientów naszego sklepu rosła dwukrotnie,
trzykrotnie, stokrotnie.
…dla każdego. Panowie z przodu, powtórzmy.
Tysiąc składanek świątecznych, 200 razy Zucchero,
Vasco Rossi i może jeszcze U2. Wracam za dwie godziny.
W międzyczasie zapraszamy na pizzę.
Stawia Erry.
W sklepie obsługiwaliśmy już tylko zamówienia hurtowe,
bo serce naszej firmy znajdowało się w laboratoriach.
Mieliśmy ich dziesięć, a praca trwała całą dobę.
Musieliśmy zatrudnić aż 100 osób, żeby sobie ze wszystkim poradzić.
Ruszaj!
Mieliśmy większy zasięg niż oficjalna dystrybucja.
Docieraliśmy do miasteczek,
w których w ogóle nie było sklepów z muzyką.
Wielu dzieciakom daliśmy do niej dostęp.
Poza ogromem osobistej satysfakcji
przyniosło nam to parę groszy.
Tak po prawdzie to o wiele więcej niż parę.
W połowie lat 80. w ciągu tygodnia zarabialiśmy więcej
niż przeciętny obywatel przez całe życie.
Sto trzydzieści!
To dziwne uczucie, gdy nagle stać cię na wszystko.
Mogliśmy kupić, co chcieliśmy.
DYSKOTEKA
I przyznam, że trochę się rozpieszczaliśmy.
Errì, no chodź!
Angelo, tam jest mnóstwo ludzi, ja…
- Co z tego? - Lepiej wrócę do domu…
Co ustaliliśmy?
Wejdziesz, zagrasz kilka kawałków i wychodzimy, zgadza się?
Ale w jakim celu? Nie rozumiem.
Powodów jest mnóstwo. Po pierwsze, zarabiamy na tym.
Po drugie, promujemy markę.
Po trzecie, zawsze siedzisz sam ze słuchawkami na uszach!
- Co to ma do rzeczy… - Jesteś sam jak palec, to smutne.
A teraz chwila, na którą wszyscy czekali!
Brawa dla naszego gościa specjalnego! Oto DJ Erry!
Ręce w górę!
Erry, masz we mnie ogromnego fana!
Nie poznaliśmy się już?
Nie, nie wydaje mi się.
Jestem z Forcelli.
Mój brat na tym korzysta,
więc zmusza mnie do tych występów, a ja…
po prostu lubię robić składanki.
Właśnie do mnie dotarło, że nie nagrałem ci kasety new romantic.
- Chyba należą ci się przeprosiny. - Chyba tak.
Wracałam dwa razy, ale nie było ani ciebie, ani kasety.
To możliwe,
bo rzadko bywam teraz sklepie.
Pracuję gdzie indziej, więc tam…
mnie nie ma. Nieważne!
Jak mogę ci to wynagrodzić?
Co faceci zwykle robią, by wynagrodzić coś dziewczynie?
Właśnie się nad tym zastanawiałem…
Jak faceci zazwyczaj to robią…?
- Erry, jesteś super! - Dzięki.
Może nagram ci tę kasetę?
Teraz. Chodźmy do laboratorium. Tam mam cały sprzęt…
- Do laboratorium? - Tak.
Tak je nazywamy, chociaż nie ma w nich naukowców.
Wykonujemy tam kopie.
Nazywamy je laboratoriami,
choć jeśli się nad tym zastanowić, nie wiem dlaczego.
Ale chętnie ci pokażę.
W tej chwili? O drugiej w nocy?
Nie. Pewnie lepiej nie w tej chwili.
W końcu jest druga w nocy.
Może jutro?
Dobry wieczór.
Dziewczyny, croissant czy grappa?
Salvatore?
Kim jest ten gość, który się wozi żółtym lamborghini?
To najmłodszy z braci Frattasio.
A czym oni się zajmują, że stać ich na lamborghini?
Nie zna ich pan, Don Carmine?
To oni stoją za kasetami Mixed by Erry.
Są na każdym straganie. Wszyscy ich znają.
Kup mi taką kasetę. Z ciekawością jej posłucham.
Oto nasze laboratorium.
Cóż, jedno z nich.
Mamy dziesięć.
Teraz tutaj robię składanki.
Puścić ci coś ładnego?
Nic nie słyszę.
Racja.
Co to za piosenka?
Śpiewali ją wczoraj w San Remo.
Jutro wypuszczamy festiwalową składankę.
Wypuszczacie ją 10 dni przed oficjalną premierą?
Dziwny z ciebie DJ.
W jakim sensie?
Po prostu…
Ta muzyka należy do kogoś innego.
Owszem, na tym polega praca DJ-a.
Gramy muzykę innych artystów i ją popularyzujemy.
No tak, jasne.
Nie wiem tylko, czy DJ-e zazwyczaj nagrywają tyle kaset.
Szczerze, nie wiem, ile kaset zwykle nagrywa DJ.
Mam własny styl pracy.
Tobie się on nie podoba?
Podoba…
Podoba mi się.
- Cholera! Od trzech godzin cię szukamy! - Nie teraz.
- Jestem zajęty. Mam gości… - Errì.
Lew nas szuka.
Chcę nas widzieć. W tej chwili.
Właśnie w tej?
Wchodźcie!
Wy!
Dziękuję.
Który z was to Mixed by Erry?
W zasadzie wszyscy trzej, zwłaszcza jeśli chodzi o markę, ale…
Kurwa, chłopie. Który to Erry?
On.
- Za mną. Idziemy. - Dobrze.
Ty pewnie jesteś ten słynny Erry.
Co za zaszczyt!
Słuchałem twoich kaset. Dobre są.
Dziękuję.
Dobrze się bawisz?
- Podoba ci się impreza? - Tak, bardzo.
- Widziałem, że jest też… - A, tak.
Mamy gości. Wpadło kilku znajomych.
Jesteśmy młodzi, lubimy się bawić.
Errì.
Będę mówił szczerze.
Ostatnio borykam się z problemami.
Mój brat siedzi, mam na głowie te dupki z prokuratury
i bandę zidiociałych starców z innych klanów.
Nie wiedziałem, o czym się teraz mówi na mieście.
Mixed by Erry!
Ojej… Dziękuję, naprawdę.
Słyszałem, że interes się kręci.
Zarabiacie mnóstwo pieniędzy.
Sprzedajecie w całym kraju.
Tak bym nie powiedział, raczej na południu.
Wiesz, co sobie myślę?
Ja, żeby tyle zarabiać, ryzykuję trzy dożywocia.
Co wy ryzykujecie?
My zasadniczo nagrywamy kasety.
Jestem zwykłym DJ-em.
Ilu was jest?
Trzech braci.
Od dziś będzie czterech. Jestem jednym z was.
Dobra, nie panikujmy. To tylko propozycja.
I to bardzo niejasna.
Jeszcze ta gadka o braciach…
Trzech, czterech… Może źle zrozumieliśmy sytuację.
Skupmy się na muzyce. Tylko ona nas powinna obchodzić.
Ale weźmy taki PolyGram.
Nikt nie przypuszczał, że połączy się z Philipsem,
a teraz świetnie sobie radzą.
Ale gdyby PolyGram odmówił Philipsowi,
Philips nie zatłukłby go młotkiem.
- Co ma do rzeczy młotek? - Bardzo dużo.
Próbuję rozsądnie i przytomnie rozważyć wszystkie za i przeciw.
- Nie ma argumentów za. - Jesteś niemożliwy. To sam mów!
Nasza niezależność jest kluczowa!
Nie oddamy jej pierwszemu kretynowi, jaki się nawinął.
Mnie on nie wygląda na kretyna.
Jak możesz w ogóle rozważać dzielenie się czymś,
co tak mozolnie budowaliśmy?
Rozważam to, bo nie sądzę, żebyśmy mieli wybór!
Jeśli chcemy dalej żyć.
Przyfarciło nam się.
Okazało się, że typ z loczkami zapragnął zmienić odwieczny system karny.
A to się nie spodobało starym klanom.
Trzy osoby zginęły, a jedna została ranna pod Neapolem.
…w mafijnych porachunkach z ostatnich kilku dni
zginęło już pięć osób…
…narkotyki i przemyt broni stoją za masakrą w Marcianise.
Czterech członków Nowej Rodziny nie żyje.
…prawdziwa masakra…
Zdjęcia pochodzą z…
Tamtej nocy wybuchła wojna.
My i nasze kasety zeszliśmy na drugi plan.
Jednak prawdziwe kłopoty miały dopiero się zacząć.
Co to, kurwa, za jedni?
SSC NAPOLI MISTRZAMI WŁOCH
- Zbieramy się. - Gdzie? Impreza jest tutaj.
Już po imprezie. Zawróć.
- Niby jak? - Zawracaj, kurwa!
- Jedź! Peppe! Przejście, proszę! - Przepraszam!
Ludzie, zejdźcie z drogi. Zróbcie miejsce!
W głębi duszy wiedzieliśmy, że ta chwila w końcu nadejdzie.
Stało się! Wylądowaliśmy na pierwszej stronie.
„Piraci”! Tak nas nazwali.
Co my mamy wspólnego z piratami?
Mnie się podoba ta nazwa. Całkiem poetycka.
Wiedziałem, że nas dopadną.
Nie dostrzegasz poezji? Pokaż, gdzie ją widzisz.
Wiesz, jak wyglądają piraci? Mają opaskę zamiast oka i hak…
- Kogo obchodzi nazwa? - Mnie.
Nie wiemy, ile laboratoriów zajęli, a ty przeżywasz ksywkę?
Dobra, ale na jakiej podstawie działają?
Co nam mogą zrobić? Nie łamiemy przecież prawa.
Twoim zdaniem robiliby nam nalot, gdyby to była prawda?
Uważam, że mieścimy się w szarej strefie.
Jeśli złamaliśmy prawo, z pewnością było niejasne.
Niczego nie księgujemy, nie płacimy podatków,
nie wydajemy paragonów, nie mamy kasy fiskalnej…
Nie kasa jest tu problemem!
Bar Gianni nigdy jej nie miał i działa!
A czy Gianni wozi się lamborghini?
Znowu zaczynasz? Wszystkiemu winne lamborghini!
On go nie może przeżyć!
Wiecie, o co w tym chodzi? Chcą nas zastraszyć.
Za wszystkim stoi Ricciardi.
Ma bzika na punkcie prawa, czepiał się już przemytu papierosów.
Ale to tylko jeden gość. W najgorszym razie nas spowolni.
Nie możemy zwolnić produkcji.
Chcą nam wypowiedzieć wojnę?
W porządku. Będziemy na nią gotowi.
Kupimy nawet kasę.
„Wszelkie aktywa trwałe zostają przekazane. Podpisano…”
Nadaliśmy naszemu biznesowi pozory legalności.
Jednego dnia zarejestrowaliśmy Mixed by Erry SRL,
Francesca Import, Teresa SAS, Erry Spettacolo oraz TNF Service.
Spółki pozwalały nam przenosić kapitał
i służyły za oficjalny łącznik z większymi klientami.
Założyliśmy drugie 10 laboratoriów.
Mam trzy wolne mieszkania. Chce je pan obejrzeć?
- Ile wynosi czynsz? - To zależy, które pan wybierze.
Mam na myśli cały budynek.
Niech pan powie lokatorom, że od teraz my płacimy.
Chryste, ale dlaczego?
Właśnie po to. żeby uniknąć podobnych pytań.
Te trzy mieszkania też zajmiemy.
A także pięć, które były w gotowości
na wypadek zajęcia przez policję.
A ta nie dawała nam spokoju.
Wtedy jednak byliśmy już gotowi na wojnę.
- Tak? - Policja skarbowa.
Musimy przeszukać budynek. Otworzy pan?
Podwoiliśmy liczbę pracowników.
Karmiliśmy setki rodzin i wszyscy nas uwielbiali.
- Słucham? - Policja skarbowa. Otworzy pani?
Dziękuję, nic nie kupuję.
Wyważyć te jebane drzwi!
Dawaj!
Dalej, dalej!
Jak widzicie, ten jest 10 razy większy od poprzedniego.
Będzie nam tu bardzo wygodnie.
Fałszerstwo to według mnie bardzo poważny problem.
Nie możecie tu filmować.
Działania policji skarbowej przyciągały uwagę mediów.
- To biznes. - Tak.
Łamią prawo podatkowe i autorskie, powodując straty rzędu tysięcy lirów.
Kim są piraci? To ci, którzy nielegalnie kopiują muzykę.
Termin „piractwo” wszedł do słownika.
Wszyscy wiedzieli, że to lukratywna i mało ryzykowna działalność.
Dlatego liczba parających się nią osób szybko rosła.
Co on, kurwa, robi?
Co to ma być?
Kasety, a co innego?
Pan spojrzy.
Mam nawet najnowszą składankę z San Remo.
To żart, kurwa? Festiwal wczoraj się zaczął.
Cóż z tego? Jeśli pan ją chce, będzie 5000 lirów.
Pięć tysięcy?
Tak, ale gwarantuję, że dźwięk jest bez zarzutu.
Jeśli to za dużo…
Wiecie, czyje kasety piracono najczęściej?
…mam też podróbkę.
Jaką podróbkę? A tamta to niby co?
Pan wybaczy, ale…
ta podróbka jest oryginalna!
Cztery to za mało, co najmniej siedem.
Trybuny? Oszalałeś?
Chcesz, żeby teść mnie zabił? Nie ma mowy.
Nie popadajmy w przesadę.
To się wymyka spod kontroli…
Chwileczkę, Mimmo. Nie rozłączaj się.
Ricciardi, co jest? Nie widzisz, że jestem zajęty?
Potrzebuję nakaz aresztowania.
A kogo chcesz aresztować?
Producentów pirackich kaset.
Tych ludzi, którzy robią składanki?
Oni je robią na ogromną skalę.
Sprzedają je na bazarze w Neapolu i w całych Włoszech.
Zrobiliśmy im nalot, ale nic nie dał. Trzeba ich aresztować.
A przemytników papierosów mamy w takim razie zabić?
- Dilerów narkotyków spalić na stosie? - Może inaczej. To ogromny biznes.
Wydają składankę z San Remo jeszcze w trakcie festiwalu.
Inni robią pirackie kopie ich pirackich składanek.
Ludzie już nic nie rozumieją!
Ja na pewno nie. Masz jakieś dowody?
Stragany w całym Neapolu są ich pełne!
Co mam powiedzieć sędziemu?
Poszliśmy się przejść po wybrzeżu, kupiliśmy paczkę taralli i…
Może nie wyrażam się jasno…
Nie, Ricciardi. Zrób coś dla mnie.
- Zejdź mi dziś z oczu. - Proszę mi…
Nie! Jestem właśnie w trakcie niezwykle delikatnego aktu perswazji.
Nie mogę stracić koncentracji.
Zabieraj się stąd. Już!
Mimmo, posłuchaj.
Mam pomysł. Powiedz, co ty na to.
Przyjadę z obstawą i zamknę cię w cholerę.
Nie sprzedasz ani butelki Caffè Borghetti więcej! Wyginie!
Ile mam czekać na te 500 kaset Antonello Venditti?
- Czekam od pół godziny! - Na pewno są tutaj.
Nie wiem, czy pan Erry… Napisałem piosenkę o miłości…
- Już wczoraj pan tu był! - Jestem codziennie…
Chciałbym z nim porozmawiać.
- Chcę mu dać swoje nagranie. - To tak nie działa!
- Gdzie te płyty latynoskie? - Errì! To moje nagranie!
Marzę o tym, by zostać piosenkarzem.
- Mam głos. Zaśpiewam ci coś. - Nie! Błagam. Nie można tu śpiewać.
- Cierpienie jest inspiracją. - Ciro, zajmij się tym.
- Fakt, ma pan ładny głos. - Dziękuję.
- Idziemy. - Naprawdę!
Idziesz ze mną na górę. Dziękuję.
Po raz setny proszę: kiedy schodzisz na dół,
nie rozmawiaj z artystami, bo zaczynają się bić.
Peppì, ale ja ich rozumiem.
Tylko w ten sposób ktoś ich usłyszy.
Od kiedy wspieramy młode talenty?
Zawsze zajmowaliśmy się muzyką włoską i międzynarodową.
Ci amatorzy… I jeszcze jedno. Żadnego flamenco.
- Flamenco? - Tak.
Nie wiem, skąd twoja mania grania hiszpańskiej muzyki.
To dlatego kasety zniknęły. Posłuchaj mnie.
To nie flamenco, tylko muzyka latynoska.
- Ameryka Łacińska to przyszłość. - Co takiego?
Ludzie nie chcą piosenek po hiszpańsku!
Zajmijmy się lepiej muzyką religijną.
- Mam składać pieśni kościelne? - Tak.
Mam pięć zamówień z różnych parafii.
Moim zdaniem to nie fair ignorować zapotrzebowanie…
Kto jest wtyczką?
W jakim sensie?
Jakim cudem sprzedajecie nagrania z San Remo przed końcem festiwalu?
Ktoś z RAI TV daje wam nagrania. Kto?
Czemu miałbym ci powiedzieć?
Żartowniś!
Żartowniś, tak.
Młody, ludzie liczą do dziesięciu, zanim się do mnie odezwą.
- Nie widziałem, żebyś ty liczył. - Nie zaogniajmy sytuacji.
Przede wszystkim pan kapitan z pewnością jest tu prywatnie.
Nie ma ze sobą obstawy ani żadnego nakazu, więc…
Może napijemy się kawy?
Leć po trzy kawy.
Ostatni raz. Kto jest waszą jebaną wtyczką?
Myślisz, że się ciebie boję?
Całe życie użeram się z tyranami, takimi jak ty.
- Nienawidzą mnie za to, jaki jestem. - Czyli jaki?
Masz się za DJ-a, ale jesteś zwykłym fałszerzem.
Nie masz za grosz talentu!
Mierzi cię, że ktoś żyje w tej dzielnicy po swojemu!
Może i chodzisz jeszcze wolno,
ale obiecuję, że cię przymknę, i dopilnuję, żebyś już nie wylazł!
Przyślę trzy radiowozy! W ogóle was tu nie powinno być!
Ten sklep jest nielegalny!
Cześć, Carlo.
Zawsze dobrze, kiedy cię słyszę.
Słuchaj, na liście największych klientów znalazłem kolejny błąd.
Przyjrzyj się literze M.
M jak Monza.
Tak.
Widnieje tu zamówienie na czyste kasety o wartości pięciu miliardów lirów
złożone przez firmę o nazwie Mixed by Erry SRL.
Słuchaj, to ja przedstawiam dokumenty zarządowi
i nie mogę za każdym razem sprawdzać…
Jak to nie błąd?
Kto, u licha, kupuje kasety za pięć miliardów?
Stefania.
Panowie, to zaszczyt poznać was osobiście.
- Ty jesteś Erry? - Tak.
Słuchałem twoich kaset.
- Są świetne! Jestem fanem. - Dzięki.
- Ty jesteś Peppe. - Miło mi.
- Angelo? - Miło mi.
To Carlo Pineschi, nasz fenomenalny dyrektor handlowy.
Jedliście już?
Mamy stolik w restauracji z owocami morza.
Wiem, wiem.
Myślicie: „Dobra ryba w Mediolanie?”
Pozwólcie się przekonać.
- Masz auto? - Jasne.
Zapraszam.
Są i białe wina.
Tenuta Sant’Ignazio.
- Ile było tego rocznika? - Sant’Ignazio?
Niestety tylko niecałe sto butelek.
- Mamy szczęście posiadać dwie z nich. - Weźmiemy obie, to wyjątkowa okazja.
Macie ochotę spróbować naprawdę ciekawego wina?
Nie wiem, czy gustujecie. Jest intensywne i mineralne.
Będzie dobre. Weźmiemy je.
Panowie od razu powiem, dlaczego was tu fatygowałem.
Z pewnością wiecie,
że naszą firmę, obok wielu innych rzeczy,
zawsze bardzo interesowały młode przedsiębiorstwa.
I przyznam, że wasze zauważyliśmy natychmiast.
Ale do rzeczy.
Ogromną przyjemnością byłoby dla nas
zostać waszym wyłącznym dostawcą kaset magnetofonowych.
Czekajcie. Od razu mówię,
że Carlo, który właśnie zaczyna mnie kopać pod stołem,
nie jest zadowolony, ale i tak to powiem.
Mamy propozycję,
którą chyba trudno wam będzie odrzucić.
Skoro mowa o poważnych sprawach, gdzie crudités? Dario?
- Słucham pana. - Przynieś nam coś do pochrupania.
Oczywiście.
To był Arturo Maria Barambani, prezes firmy ***.
Według „Forbesa” jeden z najlepiej zarabiających menadżerów.
Powiedział, że jeden dostawca będzie najwygodniejszy dla wszystkich.
Obiecał wzrost przychodów o 30% i dostawy według potrzeb,
a także ogromne zniżki oraz nieograniczone kredytowanie.
To była prawdziwa przyjemność.
Giulio odwiezie was na lotnisko, a my jesteśmy w kontakcie.
Dziękuję za miłe towarzystwo.
- Wzajemnie. - Dziękujemy, Arturo.
Musisz wpaść do Neapolu.
Pewnie, bez dwóch zdań.
- Dobrej podróży! - Dziękujemy.
Przyjemnego lotu! Na razie!
Cudownie!
Nie rozumiesz? Oni stanowią 70% rynku i są naszymi klientami!
Jutro te dupki z *** i ci z *** zzielenieją ze złości.
To fenomenalne wieści! Co z tobą jest?
Arturo…
Wszyscy wiedzą, po co im te kasety.
Ja nie wiem. A ty? Rozmawialiśmy o tym przy obiedzie?
Nie, zatem nie wiemy.
Poza tym, kurwa, sprzedajemy puste kasety.
Co można z nimi robić?
Zresztą powiedzieć ci coś?
Za 15 miliardów rocznie
mogą nimi polować na rekiny, konstruować miny lądowe i wzbogacać uran.
Mam to w dupie!
Ryba była przeciętna.
Ale poza tym poszło świetnie. Ubiliśmy interes.
I to jaki! Z takim rabatem zwiększymy obroty o co najmniej 25%.
- Proszę się zatrzymać. - Tutaj?
- Tak! - Errì, co ty robisz?
Spóźnimy się na samolot!
Errì, co ci odbiło?
CYFROWA REWOLUCJA DŹWIĘKU
Errì!
- Cześć. - Cześć.
Jak poszło?
Dobrze. Przywiozłem ci prezent.
- W porządku? Dziwnie wyglądasz. - Wszystko gra.
Zawarliśmy bardzo korzystną umowę.
To czemu się nie cieszysz?
Nie wiem. Kiedy patrzę na cały ten cyrk…
Ostrygi w Mediolanie, dyrektorzy, policja skarbowa…
Ja tylko chciałem być DJ-em.
Gdybym rzucił Mixed by Erry, nadal byś ze mną była?
Nie.
Choćby dlatego, że nadal czekam na tę składankę new romantic.
Poza tym dłużej nie zniosę tych okropnych prezentów.
Nie podoba ci się kula z katedrą Duomo?
To dziwne, przecież jest piękna.
Nie chciałbym psuć efektu,
ale może nią nie potrząsnęłaś.
Kiedy to zrobisz, stanie się coś, co ją całkowicie odmieni.
Jeszcze chwilkę. Zróbmy zdjęcie z ojcem chrzestnym.
- Zapraszam. - Biegnę! Jest i chrzestny!
Bardzo dziękuję.
Najdroższy Enrico, jeszcze raz ci dziękuję.
- To ogromny zaszczyt. - Nie ma za co.
To ja dziękuję za wszystko, co dla nas zrobiłeś.
Ale teraz muszę lecieć. Za godzinę mam samolot.
Już się zbierasz?
Zaraz podadzą mozzarellę prosto z Battipaglia!
Wiem, kochany.
Ale z samego rana mam spotkanie.
Okropnie nudne, jednak muszę na nim być.
Wiesz, że mam też na głowie wytwórnię.
Muszę się czasem spotkać z całą zgrają, żeby trzymać rękę na pulsie.
Ale słuchaj, zanim pojadę, mam coś dla małej Carmen.
Walter!
Mój Boże, Arturo! Nie trzeba było!
Jest piękny!
Starzec, który je spaghetti.
Właściwie to „Mężczyzna jedzący spaghetti”.
Taki jest tytuł.
To dzieło dość znanego malarza. Nazywa się Guttuso.
Bo wiesz, niedawno zmarł, więc wartość będzie rosła.
Musiałeś się wykosztować! Jest taki wielki!
Peppino! Zobacz, co dostałem od Arturo!
- Spójrz tylko. - Proszę! Jaki piękny.
- Co to? Starzec, który je makaron? - Nie!
„Mężczyzna jedzący spaghetti”. To słynny obraz.
Wybacz mojemu bratu, nie zna się.
- Mężczyzna w leciech, który… - Peppe?
- Co? - Idę po deser.
Dziewczynki są z twoim ojcem. Pilnuj ich.
Zostawię was.
- Ja się już zbieram. - W porządku.
W poniedziałek obgadamy tamtą sprawę.
Dziewczynki, nie zamęczajcie dziadka.
- Tato, chcesz od nich odpocząć? - W życiu!
Nareszcie mogę się nacieszyć wnuczkami. Zostajecie z dziadkiem?
- Tak! - Widzisz?
Idź pogadać z matką. Uspokój ją.
Naczytała się w gazetach o piratach i policji skarbowej.
- Martwi się. - Ile razy mam mówić?
Nie ma żadnych powodów do obaw.
Angelo, powiesz tacie, że wszystko gra?
Pójdę po wodę dla dzieci.
Tato, jeden glina nam się uprzykrza.
Ale my jesteśmy sprytniejsi.
- Tak, ale… - Ostatnio była inna ciocia.
- Jesteś nowa. - Co ty wygadujesz, słonko?
Cholera jasna z tymi dziećmi!
Chodźmy się czegoś napić.
Małe cały czas spędzają z matką.
Ojca prawie nie widują, żyją we własnym świecie.
Śliczności! Jaka ona piękna!
Ma twoje oczy. Moim zdaniem robią się niebieskie.
Usta też ma po tobie.
Nam się wydaje, że usta ma po dziadziu Gaetano.
Ale nic po Enricu.
Ma coś po nim. Spojrzenie.
Patrzy, jakby czegoś szukała.
Słuchajcie, mam pytanie. Jak sądzicie…
Peppì, nic się nie martw. Ja zacznę.
Ile lat ma ten mężczyzna?
Tak nie można! Sugerujesz im odpowiedź!
- Zapytałem tylko… - Ile ma lat.
- Dobra, samo pytanie było w porządku… - To nie mów, że…
W skrócie sprawa jest jasna. Nie ma żadnych wątpliwości.
Te dane jednak tyczą się wyłącznie rynków anglosaskich.
Sytuację we Włoszech, które nas interesują najbardziej,
można określić jedynie jako katastrofalną.
- O czym mowa? - O piractwie.
- Okropność. - To prawda.
- Istna plaga. - Na początek
pokażę przykład uważany za reprezentatywny.
Oto sprzedaż z podziałem na wytwórnie.
Ze względu na ochronę danych nie ma nazw,
ale na jedną chcę panom zwrócić uwagę.
Zdecydowanie największy słupek należy do wytwórni Mixed by Erry.
- A to piraci. - Piraci?
Mają 27% udział w rynku i są czołową wytwórnią we Włoszech.
Na południu stanowią aż 85% rynku.
Tam ich kasety uważa się za oryginały i to one są piracone.
- To jakiś absurd! - Skandal.
Doprawdy oburzające.
Oto wyniki sprzedaży topowych płyt włoskich wytwórni.
A to wyniki aktualnego bestsellera Mixed by Erry.
Składanka z San Remo,
która pojawia się w sprzedaży przed końcem festiwalu.
- Jakim cudem? - Nie wiadomo.
To oczywiste, muszą mieć kogoś w RAI.
- Zdecydowanie. - Być może.
- Albo w samym San Remo. - To alarmujące wyniki.
Władze są ich świadome.
Ministerstwo Spraw Wewnętrznych wygospodarowało już fundusze,
dostępne od zaraz, które przeznaczy na walkę z piractwem…
Kurwa, gdzie on jest?
Hej!
- Do domu czy do biura, proszę pana? - Do Neapolu. Szybko!
Gaz do dechy!
Nagle wszystko się zmieniło.
Wytwórnie płytowe i służby postanowiły działać.
Zreformowana policja skarbowa
obrała sobie za priorytet walkę z piractwem.
Na czele nowego wydziału stanął ten,
który dokonał najwięcej rewizji i zgłoszeń.
Domyślacie się kto?
To wszystko na dziś. Dziękuję.
Arturo! Co tutaj robisz?
Wróciłem, żeby się z tobą zobaczyć. Musimy porozmawiać.
- Nie mogłeś zadzwonić? - Nie, zapomnij.
Mogę mówić, czy jest ktoś w domu?
- Właściwie akurat wychodziłem… - Posłuchaj mnie uważnie.
Na spotkaniu dziś rano wszyscy byli wściekli.
Powoli. Co się stało?
Wytwórnie płytowe wszystko o was wiedzą i chcą was zniszczyć.
Jesteście najwięksi we Włoszech.
Zwrócili się do rządu, a on przyznał pieniądze.
Chcą was aresztować, rozumiesz?
Naprawdę jesteśmy największą wytwórnią we Włoszech?
Tak, ale dotarło do ciebie to, co powiedziałem?
Podsłuchują wasze telefony.
I co to za akcja z San Remo? Skąd macie nagrania przed innymi?
Mało ich krew nie zalała. Jak to robicie?
Zresztą nic nie mów, nie chcę wiedzieć.
W każdym razie to koniec.
Zamknijcie interes. Wystarczy.
Przecież tego, co przez wszystkie lata zarobiliście,
wystarczy nawet dla waszych wnuków.
Naprawdę uważasz, że robię to dla pieniędzy?
Enrico, nie zostało wam wiele czasu.
Wasze dni i tak są policzone.
Poza całą resztą na rynek wchodzi nowinka technologiczna,
która na pewno się przyjmie, compact disc.
Płyta, którą odczytuje się za pomocą lasera, science fiction!
Ni w ząb nie rozumiem, jak to ma działać,
ale technologii cyfrowej nie da się kopiować.
Enrico.
Skończ z tym, póki jeszcze możesz.
Mówię ci to jako przyjaciel.
A ja jako przyjaciel ci dziękuję.
Muzykę można grać, powielać, a nawet zapisywać cyfrowo.
Ale nie da się jej zatrzymać.
Teraz muszę lecieć na bardzo ważne spotkanie.
Zadzwonię do ciebie, zgoda?
W porządku.
Dobry wieczór.
Cześć.
- Dzwonił już? - Jeszcze nie.
Czyli tę płytę czyta się laserem? Mój Boże!
To nie jest miecz z Gwiezdnych Wojen.
To wiązka światła, która odbija się od dysku z poliwęglanu.
W zależności, na co trafi, czyta jeden albo zero,
dlatego to zapis cyfrowy.
Barambani u mnie był.
- I czego chciał? - Jesteśmy czołową wytwórnią we Włoszech.
- Serio? - Tak.
To do mnie, Don Gaetano.
- Halo? - Peppe!
- Angiolé! - Słyszysz mnie?
Głównie hałas.
Nie uwierzyłbyś, jak oni tu dobrze jedzą!
Robią genialne spaghetti, prawie przezroczyste.
Są supernowocześni i wszystko kosztuje grosze!
Opowiesz mi później. Znalazłeś to, czego szukamy?
Tak! Oni są naprawdę zaawansowani.
Mają urządzenie o nazwie…
- Jak ono się nazywało? - CLC.
CLC czy coś w tym stylu.
Skrop tym ciemnym sosem.
Kopiuje płyty CD w profesjonalnej jakości.
- Czyste płyty też tu mają. - Świetnie.
Kup tuzin, wskakuj na statek i wracaj.
- Za dwa tygodnie jest San Remo. - Dobra.
Wszystko w porządku?
Jak najlepszym. Mówiłem ci, nikt nas nie zatrzyma.
Co robisz?
Fałszywy trop.
Skarbie? To ja.
Wiesz co? Myślę, że trzeba uczcić naszą rocznicę,
a skoro zawsze oglądamy San Remo w domu,
może w tym roku wybierzemy się tam osobiście?
Tak. Będę ja, ty…
Peppino, czyli mój brat Peppe Frattasio, i jego żona Francesca.
Angelo, czyli mój drugi brat. Nie Peppe, tylko ten drugi.
- Czemu tak dziwnie mówisz? - Mówię normalnie.
Będziemy spać w ładnym hotelu,
w samym San Remo zaraz obok Teatru Ariston…
41. FESTIWAL PIOSENKI WŁOSKIEJ
27 LUTEGO–2 MARCA GODZINA 20.
Przesyłka została dostarczona.
Powtarzam: przesyłka dostarczona.
Są Frattasiowie.
Nie wyjdziemy stąd, póki się nie dowiemy,
kto jest ich wtyczką w San Remo.
Rozpoczynamy operację „Mike”!
Wyślijmy Frattasiów do ciupy!
- Teatr San Carlo jest ładniejszy. - Racja.
Jakby wiedziała, jak on wygląda!
- Oczywiście, że wiem! - Byłaś tam?
Pewnie! A co…
- Chodźmy, robi się późno. - Idź beze mnie.
- A ty dokąd? - Dogonię was.
Enrico podchodzi do telefonu.
Dzwoni do swojej wtyczki! Podłącz się, szybko!
Z którego telefonu dzwoni?
Z automatu we foyer.
Kurwa mać! Tam są cztery automaty. Muszę wiedzieć, który wybrał.
Rozmawia z kimś.
Nie mogę się podłączyć, jeśli nie wiem, do którego telefonu!
Jeśli się rozłączy, pójdę tam i urwę ci łeb!
Chyba z pierwszego na antresoli.
Który go ma?
Co znaczy „chyba”? Dzwoni z niego czy nie?
- To ten, kapitanie. Łączę się. - Szybko!
Sprawdź, czy numer jest na liście!
Koncert się zaczyna. Zapraszają wszystkich do środka.
Ile to może trwać, do kurwy nędzy?
- Lokalizuję. Dzwoni do Neapolu. - Co mi to daje?
W Neapolu mieszka milion ludzi! Do kogo on dzwoni?
Enrico nadal rozmawia, ale chyba już kończy.
Mam adres. Via delle Zite 181.
Dajesz! Natychmiast wysłać tam patrol!
Albo dwa!
- Mam, połączyłem się! - Świetnie.
Via delle Zite…
numer 181.
Rozmawia z kobietą.
Powiedziałeś Via delle Zite 181?
Zgadza się. Rozmawia z kobietą.
Rozmawia z matką.
Potwierdzam, kapitanie. Życzy matce dobrej zabawy przy festiwalu.
To dom jego matki.
Przepuść mnie.
Boże, Errì.
Dobry wieczór!
- Edwige Fenech! - Andrea Occhipinti!
Co się stało?
Szanowne panie…
Szanowni panowie…
- Szczęśliwej rocznicy. - Zaczynamy 41. Festiwal w San Remo!
Skonfiskowaliśmy je godzinę temu.
To wszystko składanki z San Remo.
- Przecież jest 14.! - Będzie jeszcze gorzej.
Pieprzeni Frattasiowie! Jak oni to robią?
- Jest coś jeszcze. - Co?
FESTIWAL W SAN REMO 1991
- Czyli płyty też już kopiują. - Panie kapitanie!
- Ktoś do pana. - W dupie go mam.
Nie widzisz tego, co tu mamy? Wszystko musimy zinwentaryzować!
Ile tego przejęliśmy?
Chodzi o Mixed by Erry.
Czyli 250 milionów w Kalabrii i 200 na Sycylii.
W sumie jakieś dwa miliardy tylko na San Remo.
Minęły cztery dni. Z płytami potroimy dochód.
W San Remo roiło się od tajniaków. Teraz dopiero się wkurzą.
To nie nasz problem, że ich wnerwiamy.
Niepotrzebnie biorą to do siebie.
Tato, a co ty powiesz?
O 17.30 muszę być na dworcu, żeby złapać ten dobry pociąg z Mediolanu.
Tato, jest niedziela.
W dwa dni zarobiliśmy dwa miliardy.
Dlaczego się upierasz, żeby mieszkać w tym domu
i sprzedawać na bazarze podrobioną whiskey?
Chodźcie mi pomóc.
Chłopaki!
- Szybciej, jest późno. - Już.
Pospieszcie się.
Errì, wygładź ją.
- Nie wyprasowałeś ich. Co ja mogę? - Wygładź i już. Chwila.
Tato, herbata ma być taka sama! Nie możesz za każdym razem…
Nie bądź arogancki!
No właśnie!
- Dobra… - Dolej wody i siedź cicho!
Już nie będę.
Dolej wody.
- Starczy! - Nie rozumiem. Co się zmieniło?
Aby uniknąć wyroku, Arturo Maria Barambani
przekazał policji informacje o nas.
A miał ich sporo.
Od spółki holdingowej, przez którą kupowaliśmy kasety,
po lokalizacje wielu laboratoriów,
faktury, zamówienia,
a nawet personel, który oczywiście zatrudnialiśmy na czarno.
Frattasio!
Przesyłka od żony.
Tak.
Garnitur na proces.
Dziękuję.
Errì, to bardzo proste.
Dziś dopiero pierwsza rozprawa, a poza tym nic na was nie mają.
Wszystkiemu zaprzeczamy. Kasetom, piractwu…
O niczym nie wiemy!
Znasz kogoś, kto wie,
co ma regulować Traktat z Maastricht?
Co masz na myśli?
Wiesz, co mają tam uzgodnić?
Errì, proszę, skup się.
W sądzie nie musisz nic mówić.
Kiedy sędzia zapyta, czy przyznajesz się do winy,
odpowiadasz krótko:
„Jestem niewinny”.
Errì? Rozumiesz, co mówię?
Tak. Nie przyznajemy się do winy.
Jestem niewinny.
Zacznijmy.
Republika Włoska przeciwko Giuseppe, Angelowi i Enricowi Frattasiom.
Oskarżonym zarzuca się zorganizowaną działalność przestępczą
realizowaną w następujących formach:
fałszowanie, posiadanie
oraz przemyt kaset magnetofonowych i płyt kompaktowych.
Wszystko to dzięki posiadaniu środków, przestrzeni
oraz sprzętu do reprodukowania
i kopiowania profesjonalnych materiałów fonograficznych.
Czy oskarżony Enrico Frattasio…
przyznaje się do winy?
Panie Frattasio, jest pan winny czy niewinny?
Errì?
Jestem…
Jestem DJ-em!
Enrico, Peppe i Angelo zostali skazani na cztery i pół roku więzienia.
Ich majątek skonfiskowano.
Sprawa przyczyniła się do powstania Federacji Przeciwko Piractwu,
która ma chronić prawa autorskie i własność intelektualną.
Enrico Frattasio sprzedaje dziś pudełka na prezenty.
Od czasu do czasu nadal występuje jako DJ.
Bracia Frattasio skopiowali ponad 180 mln kaset.
Czyli wszystko robię źle. Dobrze rozumiem?
Kazałem komuś zabrać kasę…
Będę mówił ciszej. Zakopali ją.
Zbudowali na niej korty tenisowe, żeby nikt jej nie ruszył.
Za 10 lat wygaśnie koncesja i je kupimy.
Mam gdzieś tenis.
Rozkopiemy te korty i wydobędziemy nasze 30 miliardów.
- W czym problem? - Już ci mówię.
Proszę, spójrz!
TRAKTAT Z MAASTRICHT EURO ZASTĄPI WALUTY KRAJOWE
Ja tu nie widzę problemu.
To bzdury. Nie da się z dnia na dzień zmienić waluty.
- Też w to nie wierzę. - Widzisz?
Przeczytaliście to w ogóle?
- Naiwniak z ciebie! - Wypuszczą nowy model i co?
Pójdziesz do baru i nie kupisz kawy?
- „Przepraszam, pan ma starą walutę”. - Co?
FILM OPARTY NA PRAWDZIWEJ HISTORII
Halo? To ja. Wszystko u was w porządku?
- Pamiętasz, co robić? - Oczywiście. To, co w zeszłym roku.
Mam nacisnąć dwa guziki i tyle.
- To dobrej zabawy, mamo. - Wzajemnie.
Bawcie się dobrze, tylko uważajcie.
- Dobrze. - Pa.
- Co powiedział? - Nic. Są tam we trzech.
Nie wiem, po co tam jechali w taki ziąb.
Nic nie poradzimy. Jak są głupi, to pojechali.
- Rety, zaczyna się. Czekaj. - …41. Festiwal w San Remo!
Jak to było? REC i PLAY.
Dziękuję.
Ostatni raz zawracamy sobie tym głowę.
Mam dość tych gratów.
Ja też. Za dużo kurzu.
Napisy: Kaja Olszewska