Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Με Λένε Μο'Νικ
- Είναι τρελή. - Ακεραιότητα πάνω απ' όλα.
Είναι θρύλος.
- Γκρέμισε γέφυρες. - Σωστή επαγγελματίας!
- Μπράβο της. - Βραβείο βλακείας.
Ιδιότροπη.
Τι είναι; Θρύλος;
Γκρέμισε γέφυρες.
- Ανισόρροπη. - Βραβείο βλακείας.
Η καριέρα της τελείωσε.
Ευχαριστώ για το θάρρος.
Πάμε.
Αγάπες μου!
Ελάτε, αγάπες μου!
Αγάπες!
Ατλάντα, Τζόρτζια!
Αγάπες!
Μια στιγμή, να σας χορτάσω.
Αγάπες!
Τα καταφέραμε, αγάπες.
Τα καταφέραμε!
Μο'νικ!
Αλήθεια, στέκομαι σ' αυτήν τη γαμημένη τη σκηνή;
Να ξέρατε τι δύναμη θέλει
να μη βάλω τα κλάματα.
Θέλω να σας πω πόση ευγνωμοσύνη νιώθω.
Είμαι τόσο ευγνώμων.
Ευχαριστώ τον κάθε καριόλη
που με στήριξε, να πάρει!
Ευχαριστώ την κάθε γαμημένη στήριξη, να πάρει!
Ευχαριστώ όσους μαύρους πήραν εισιτήριο.
Κι εσένα, λευκέ.
Σας ευχαριστώ όλους, γαμώτο!
Απόψε, όταν φύγετε, θα έχετε καταλάβει ποια στον διάολο είμαι.
Απόψε, όταν φύγετε από δω,
θα καταλάβετε γιατί κάνω ό,τι κάνω, γαμώτο.
Απόψε, όταν φύγετε από δω,
θα πείτε "Τώρα κατάλαβα".
Αυτό που δεν κατάλαβε ο κόσμος για μένα,
αυτά που δεν ήξεραν για μένα όταν μου έριχναν μαχαιριές,
όταν με αποκαλούσαν διάφορα,
λέγοντας μαλακίες ότι δεν ήμουν ο ένας ή ο άλλος.
Με ρωτούσαν "Μο'Νικ,
πώς αντέχεις αυτά που σου λένε;
Δεν σε βλέπω να ιδρώνει το αυτί σου".
Αυτό που δεν ξέρουν για μένα,
και δεν πίστευα ότι θα το έλεγα στην τηλεόραση
ή σε σκηνή, επειδή είναι κάτι που σε στιγματίζει.
Αυτό που δεν ξέρουν οι μαλάκες για μένα
είναι ότι είμαι της ειδικής εκπαίδευσης.
Θέλω να δείτε πώς είμαστε.
Θέλω να δείτε πώς είναι τα άτομα της ειδικής εκπαίδευσης.
Θέλω να δείτε πώς είναι οι αργόστροφοι.
Θέλω να καταλάβετε.
Είμαι κι εγώ μια απ' αυτούς!
Με αποκαλούσαν ό,τι επίθετο υπάρχει,
από πρώτη μέχρι τρίτη γυμνασίου.
Ήμουν στην ειδική εκπαίδευση.
Μ' άκουσες, αδερφέ;
Ειδική, αδερφέ.
Εκπαίδευση, αδερφέ.
Σαν το τραγουδάκι. Ειδική, αδερφέ.
Εκπαίδευση, αδερφέ.
Ειδική εκπαίδευση.
Αν θέλεις να κρίνεις κάποιον, πρέπει πρώτα να καταλάβεις τι βλέπεις.
Στο γυμνάσιο,
πρώτη, δευτέρα και τρίτη γυμνασίου
ήμουν στην ειδική εκπαίδευση.
Θα σας πω κάτι από τώρα,
μην αρχίσετε να ψάχνετε.
Πιστεύω ότι ήταν από λάθος.
Πιστεύω ότι έγινε λάθος, επειδή δεν έστειλαν καμία επιστολή.
Δεν έγινε καμία συνάντηση.
Καμία συζήτηση σε επιτροπή εκπαίδευσης.
Όταν έσκασα μύτη...
στο γυμνάσιο,
έβαλα καινούρια ρούχα.
Περιποιημένη, με το τζινάκι μου.
Ταίριαξα άσπρο μπλουζάκι με άσπρα παπούτσια.
Έτοιμη για την πρώτη γυμνασίου.
Και πρόσεξα
ότι δεν μου είχαν στείλει τίποτα
για την τάξη που θα πήγαινα.
Και σκέφτηκα "Αυτή η χρονιά θα είναι ξεχωριστή.
Δεν έστειλαν τίποτα. Θα τα πάρω από το σχολείο.
Κάτι σπουδαίο θα 'ναι".
Πας εκεί και βρίσκεις το όνομά σου.
Στον πίνακα ανακοινώσεων.
Και σε ποια τάξη σε έβαλαν.
Τα παιδάκια βλέπουν το όνομά τους και τρέχουν φωνάζοντας την τάξη τους.
Πάω να δω κι εγώ στον πίνακα.
"Για να δω το δικό σου. Τι γράφει εσένα;"
Εμένα τα έβαλαν σε φάκελο.
Κατάλαβες; Τα δικά μου τα έβαλαν σε φάκελο.
Έπρεπε να το είχα μυριστεί, αλλά πάντα είμαι αισιόδοξη.
Πάντα έβλεπα το ποτήρι μισογεμάτο.
Όταν είδα τον φάκελο, είπα αμέσως
"Φίλε, κάτι ξεχωριστό θα έχει εδώ μέσα.
Τα δικά μου τα έβαλαν σε φάκελο".
Όταν άνοιξα τον φάκελο...
με ρωτούσαν "Τι γράφει;"
"Να σου πω τι γράφει.
Γράφει Β217".
Εντάξει;
Και λέω "Το Β θα σημαίνει 'βέλτιστοι'.
Είμαι στους βέλτιστους εγώ.
Με έβαλαν στην αίθουσα 217.
Στον δεύτερο όροφο του γυμνασίου.
Δεν βάζουν τους καινούριους στον δεύτερο όροφο,
εκτός κι αν είναι ξεχωριστοί.
Είμαι στο Β217".
Όταν έφτασα στην αίθουσα 217,
δεν είδα το Β, αλλά δεν με ένοιαζε.
Ήταν η αίθουσα 217.
Μπήκα στην τάξη με περηφάνια.
Με τα καινούρια μου ρούχα.
Έδωσα το χαρτί μου στην καθηγήτρια.
Ρωτάει "Εσύ ποια είσαι;"
Της λέω "Μονίκ Άιμς".
Λέει "Δεν βλέπω το όνομά σου στα χαρτιά μου".
Λέω "Μου έδωσαν αυτό το χαρτί".
Όταν πήρε το χαρτί, κρυφογέλασε.
Δεν κατάλαβα γιατί κρυφογέλασε,
αλλά λέω "Γάμα την. Εγώ είμαι βέλτιστη.
Γάμα τη σκρόφα".
Κρυφογελάει και λέει "Όχι.
Όχι σ' αυτήν τη 217.
Εσύ είσαι στον πρώτο όροφο στο βάθος".
Το Β τελικά σημαίνει "βάθος".
Και πάω στο βάθος.
Όταν έφτασα στο Β217,
μπήκα στην τάξη
και είδα μία που φορούσε ένα κράνος στο κεφάλι
με λουράκι στο πηγούνι
και λέω "Σκατά".
Και μετά σκέφτηκα, με αισιοδοξία,
ότι ίσως το είχε βάλει για μόδα.
"Στο γυμνάσιο είμαστε".
Μπορεί να είπε "Θα σκίσω με το κράνος".
Και το φοράει, εντάξει;
Κι όταν έκατσα,
είδα ένα λευκό αγόρι,
που είχε βάλει κόλλα
στο χέρι του.
Εμένα μ' αρέσει να διασκεδάζω.
Μ' αρέσει πολύ να διασκεδάζω.
Τον εμψύχωνα.
Τον κοίταζα μέχρι που στέγνωσε η κόλλα.
Μετά άρχισε να την τρίβει στο χέρι του.
Τον κοίταζα τον μικρό Τίμι,
φαινόταν σαν ταχυδακτυλουργός.
Έκανε...
Και μετά κάνει...
Και λέω "Ρε φίλε, με έστειλαν στην ειδική εκπαίδευση.
Με έστειλαν στην ειδική εκπαίδευση, να πάρει!"
Νομίζετε ότι χαλάστηκα, όμως;
Είδα τη θετική πλευρά, επειδή όταν είδα τον πίνακα
και διάβασα την ύλη,
είπα "Θα τους γαμήσω εδώ πέρα".
Τα βασικά χρώματα, τα δευτερεύοντα χρώματα.
Αριστούχος!
Να σας πω πώς έμαθα
ότι η μάνα μου ήταν αγράμματη.
Δεν είστε με τα καλά σας.
Δεν είστε με τα καλά σας που γελάτε
επειδή η μάνα μου δεν ήξερε να διαβάζει.
Είστε σιχαμένοι.
Δεν το συζητήσαμε ποτέ.
Δεν μου το εξομολογήθηκε.
Άρχισα να παρατηρώ διάφορα.
Μπορεί να μην ήμουν η πιο έξυπνη ακαδημαϊκά,
επειδή ήμουν στην αίθουσα ειδικής εκπαίδευσης.
Δεν πειράζει, όμως.
Καταλάβαινα
όταν κάτι ήταν διαφορετικό.
Ήμουν πολύ παρατηρητική, έβλεπα διάφορα. Εντάξει;
Πήρα επιστολή από τον καθηγητή.
Αυτός ο μαλάκας έστειλε σημείωμα στο σπίτι που έλεγε "Η Μονίκ
μιλάει πολύ".
Δεν έκανα και τίποτα καινούριο.
Μια ζωή έτσι ήμουν.
"Μιλάει πολύ και αποσπάει την προσοχή των άλλων.
Την επόμενη φορά θα σας καλέσουμε στο σχολείο".
Εγώ διάβασα το σημείωμα.
Και το πήρα στο σπίτι.
Εγώ είμαι πολύ ειλικρινής.
Είμαι ειλικρινής.
Αν έκανα λάθος, θα πω την αλήθεια. Θα πω "Τα έκανα σκατά".
Στον δρόμο για το σπίτι είχα άγχος.
Έπρεπε να δώσω στη μάνα μου μια επιστολή
που έγραψε ένας λευκός ότι μιλάω πολύ.
Δεν το λέει μόνο αυτός. Μου το λέει κι η μάνα μου.
Γι' αυτό δεν με χωνεύει η οικογένειά μου.
Έτσι;
Πάω σπίτι και της δίνω την επιστολή.
Και την ανοίγει.
Να σας πω κάτι.
Όταν είπα στον σύζυγο ότι θα τα πω αυτά στη σκηνή, είπε...
- Τι είπε; - Θα σου πω, ρε.
Είπε "Κοριτσάκι,
μην πεις τη μάνα σου αγράμματη.
Είναι λίγο σκληρό".
Τον άντρα μου τον ξέρω από το λύκειο,
από τα 14 μου.
Είναι από τους πιο καλοσυνάτους ανθρώπους που έχω γνωρίσει στη ζωή μου.
Τον κοίταξα και του είπα "Το ήξερα
ότι θα έλεγες κάτι τέτοια καλοσυνάτα.
Σε ξέρω από το λύκειο.
Κι εσύ, όμως, με ξέρεις από το λύκειο.
Δεν δυσκολευόταν στο διάβασμα.
Ήταν αγράμματη!"
Της έδωσα, λοιπόν την επιστολή.
Και περίμενα την αντίδραση.
Περίμενα να πει
"Δεν σου είπα να ράβεις το στόμα σου;"
Περίμενα την αντίδραση.
Κοίταξε την επιστολή.
Γύρισε και με κοίταξε.
Όταν με κοίταξε χαμογέλασα.
Έκανα την πάπια ότι δεν ήξερα τι έγραφε.
Κοίταξε ξανά την επιστολή και ξανά εμένα και είπε
"Νίκι, πολύ καλό αυτό".
Και λέω "Αυτή δεν ξέρει να διαβάζει!"
Η μάνα μου δεν ήξερε να διαβάζει.
Δεν το κρίνω, απλώς το λέω όπως είναι.
Δεν ήξερε να διαβάζει, γαμώτο.
Μετά, άρχισα να βάζω το The Electric Company να τη βοηθήσω.
"Καλή μέρα, καλημέρα".
Θα περίμενε κανείς ότι στην ειδική εκπαίδευση
δεν θα υπήρχε ρατσισμός.
Ότι δεν θα υπήρχε διάκριση στην ειδική εκπαίδευση,
επειδή όλοι εκεί μέσα
κρίθηκαν ότι έχουν ειδικές ανάγκες.
Όχι με την έννοια "Τι χαριτωμένα",
αλλά με την έννοια "Τα καημένα".
Μας έβαλαν όλους στη λίστα των χαμένων.
Όλοι μας μπήκαμε στη λίστα με τους σκάρτους.
Όλοι μας πήραμε χάπια.
Σε μένα δεν έδωσαν χάπια.
Τον καθηγητή μας τον έλεγαν κο ΜακΚένι.
Ο κος ΜακΚένι ήταν λευκός.
Ήταν πολύ λευκός.
Οι λευκοί ρωτάνε "Τι θα πει 'πολύ λευκός';"
Αυτός που αντιπαθεί τους μαύρους.
Πολύ λευκός.
Εγώ τώρα είμαι πρώτη γυμνασίου.
Πρέπει να καταλάβετε με τι πνεύμα ήρθα στον κόσμο.
Εγώ έτσι γεννήθηκα. Δεν ξεκινώ καυγάδες έτσι απλά.
Εγώ ξέρω να παλεύω.
Αν κάτι είναι άδικο, θα το παλέψω.
Έτσι γεννήθηκα, εντάξει;
Μια μέρα καθόμασταν στην τάξη.
Ο κος ΜακΚένι σηκώνεται και λέει "Ακούστε.
Αν φωνάξω το όνομά σας, πηγαίνετε στα δεξιά της τάξης.
Αν δεν φωνάξω το όνομά σας,
πηγαίνετε στα αριστερά της τάξης".
Αυτή η οδηγία και μόνο μας πήρε 20 λεπτά.
Εγώ έσπαζα πλάκα. "Ποια πλευρά;"
Εντάξει;
Και μόλις μπήκαν όλοι στη θέση τους,
πρόσεξα ότι όλα τα λευκά παιδιά
ήταν στη δεξιά πλευρά
και όλα τα μαύρα παιδιά ήταν στην αριστερή.
Και λέει στα λευκά παιδιά "Εσείς έχετε βιβλία για χρωμάτισμα,
σταυρόλεξα και τουβλάκια.
Απασχοληθείτε μ' αυτά".
Μετά, ήρθε και στάθηκε μπροστά μας.
Και είπε "Σ' αυτήν την ομάδα εδώ"...
Όταν ο μαλάκας είπε "αυτήν την ομάδα"
ήταν λες και μου είπε ο Μάλκολμ Χ "Σειρά σου".
"Σ' αυτήν την ομάδα εδώ
θα μάθω να μιλάτε με σωστή γραμματική".
Σήκωσα το χέρι μου.
Ο κος ΜακΚένι είπε "Ναι, Μόνικιου;"
Εμένα δεν με έλεγαν έτσι.
Κι έμεινα με σηκωμένο το χέρι.
Και ο λευκός με κοίταξε και είπε "Ναι, Μονίκ".
Του είπα "Θέλω να πάω στο γραφείο".
Και λέει "Γιατί;" "Για να πάρω τον πατέρα μου".
Λέει "Γιατί θέλεις να τον πάρεις;"
"Για να του πω ότι χωρίσατε την τάξη.
Κι ότι βάλατε τα λευκά παιδιά εκεί και τα μαύρα εδώ.
Λες ότι θα μας μάθεις να μιλάμε
κι ο μικρός Τίμι έφαγε ένα μπολ κόλλα".
Ο τύπος με κοίταξε με ύφος
"Φέρτε την κουκούλα μου να τη φορέσω".
Και συνέχισε να με κοιτάει.
Οι πρόγονοί μου ψιθύρισαν "Συνέχισε να τον κοιτάς.
Μην πάρεις τα μάτια σου από πάνω του.
Μη βλεφαρίσεις καν".
Και είπε "Όλοι στις θέσεις σας".
Έτσι μπράβο, που να πάρει.
Ο λευκός δεν με χώνευε, αλλά κάθισα πρώτη σειρά,
επειδή ήθελα να βλέπει τα μούτρα μου κάθε μέρα.
Επειδή ήξερα πόσο ύπουλος ήταν.
Εγώ δεν τα σηκώνω αυτά.
Αν δω ότι ξέφυγες, θα σου τη λέω κάθε φορά, το κέρατό μου.
Είμαι πρώτη γυμνασίου, που να πάρει.
Γνώρισα τόσο όμορφα πλάσματα.
Για να είμαι ξεκάθαρη.
Εμείς θεωρούμε ότι έχουν ειδικές ανάγκες.
Ήταν τόσο όμορφα πλάσματα,
με τόσο όμορφες ιστορίες
και παρελθόν.
Καθόμουν σ' εκείνη την τάξη μαγεμένη
με την ομορφιά αυτών των πλασμάτων.
Και καθόμουν πρώτη σειρά,
δίπλα σε δύο σκρόφες που έκαναν νταηλίκια.
Ξέρετε πόσο μου τη δίνουν οι νταήδες.
Κι αυτές οι σκρόφες έλεγαν μαλακίες
για την άλλη πίσω με το κράνος.
Η άλλη πίσω με το κράνος δεν πείραζε κανέναν.
Ήταν φιλική και μιλούσε έτσι.
Έμπαινα και μου έκανε... Κι εγώ έκανα...
Έτσι επικοινωνούσαμε. Τι ωραία.
Δεν ρώτησα ποτέ για το κράνος,
εκείνη δεν μιλούσε και τα πηγαίναμε περίφημα.
Κι οι σκρόφες τα έβαλαν με την άλλη με το κράνος.
Εγώ δεν τα σηκώνω αυτά.
Όλη την εβδομάδα έλεγαν μαλακίες
για το τι θα κάνουν στην άλλη με το κράνος και το λουράκι στο πηγούνι.
Κι εγώ καθόμουν και σκεφτόμουν "Δεν θα το επιτρέψω.
Θα μπω στη μέση.
Την ερχόμενη Πέμπτη
θα τα βάλω με τις σκρόφες.
Στην ειδική είμαστε όλοι".
Εντάξει;
Ήμουν πανέτοιμη. Πανέτοιμη.
Και γυρνάω στην αρχηγό.
Ήταν η αρχηγός και η γλείφτρα.
Κι οι δύο τους σκρόφες, αλλά η μία ήταν αρχηγός.
Και είναι και η γλείφτρα, που ό,τι λέει η αρχηγός
η γλείφτρα λέει...
Κι εμένα μού τη βίδωνε αυτό.
Την Πέμπτη, λοιπόν, όταν ετοιμαζόμασταν να σχολάσουμε
ήμουν έτοιμη να τους πω ότι δεν τα σηκώνω αυτά.
Για να μάθει και η άλλη ότι θα την πειράξουν
για το κράνος.
Θα τα βάλω μαζί τους.
Και λέω "Ακούστε,
θα της πω αύριο
ότι θα την πειράξετε επειδή φοράει το κράνος".
Εγώ νόμιζα ότι φοβήθηκε η σκρόφα
που της μίλησα έτσι.
Γυρνάει και λέει "Μωρή χοντρή, καθυστερημένη.
Χάσου από μπροστά μου".
Και λέω "Δεν το περίμενα αυτό!
Είναι ειδική περίπτωση η σκρόφα!"
Να σας πω.
Δεν είχα καταλάβει ότι αυτές οι δύο οι σκρόφες
ήταν από ανατολική Βαλτιμόρη.
Οι ντόπιοι ξέρουν ότι στα ανατολικά είναι σκληρά καρύδια.
Αυτές σε βάζουν κάτω και σε ποδοπατούν.
Έτσι, πάω και λέω στην Ελίζαμπεθ
"Άκου, Ελίζαμπεθ.
Αυτές οι δύο οι σκρόφες λένε μαλακίες για σένα
όλη την εβδομάδα.
Όταν έρθουν, να ορμήξεις πάνω στην Ολίθα πρώτα.
Εκείνη να χτυπήσεις πρώτη.
Μόλις έρθει και σε ρωτήσει για το κράνος σου,
να την κοιτάξεις έτσι.
Πάρε φόρα με το κεφάλι με το κράνος
και ρίξε της μία στο στόμα.
Όσο πιο δυνατά μπορείς, ρίξε της μία
στο στόμα και σπάσε της τα δόντια".
Και με κοιτάει και κάνει...
Και λέω "Τι διάολο;"
Την κοιτάω και της λέω "Μαζί σου, φιλενάδα.
Γουστάρω κι εσένα και τους ήχους σου".
Γυρνάει και ο ΜακΚένι και λέει
"Ελίζαμπεθ, σταμάτα να γελάς".
Και κάνω "Έτσι γελάει αυτή;
Φιλενάδα, τι ωραία που θα περάσουμε!"
Από εκείνη τη μέρα,
μέχρι και σήμερα,
με την Ελίζαμπεθ είμαστε ακόμα οι καλύτερες φίλες.
Να σας πω και το πιο ωραίο.
Η Ελίζαμπεθ δεν μιλούσε
όταν φορούσε το κράνος.
Δεν μπορούσε να μιλήσει
ούτε να γελάσει με τον ήχο που ξέρουμε εμείς.
Όταν έβγαζε, όμως το κράνος,
μιλούσε τόσο καθαρά
όσο εσύ κι εγώ.
Απλώς, δεν είχε τον έλεγχο του λαιμού της.
Ένιωσα τόσο περήφανη
τη μέρα που με φώναξε όταν ήμασταν τρίτη τάξη.
Ξέραμε ότι θα χωριστούμε κι ότι δεν θα είχαμε την ίδια επαφή,
επειδή δεν θα είχαμε τρόπο
να βρισκόμαστε.
Και με φώναξε στην τουαλέτα στην τρίτη γυμνασίου
και μου έκανε έτσι, σαν να ήθελε να πει "Περίμενε μια στιγμή".
Έλυσε το λουράκι στο πηγούνι,
έβγαλε το γαμημένο το κράνος
και μου λέει "Μονίκ".
Και της λέω "Τι είναι, μωρή;"
Και σκάσαμε στα γέλια!
Μου λέει "Μιλάω όταν δεν φοράω το κράνος".
Ξέρετε...
Μεγάλωσα
σε έναν αυθεντικό τόπο.
Θέλω να καταλάβετε
ότι μεγάλωσα στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ
σε έναν αυθεντικό τόπο,
με αυθεντικούς ανθρώπους.
Στον αυθεντικό αυτόν τόπο, ο πρώτος κανόνας είναι
ότι δεν πειράζεις κανέναν αν δεν σε πειράξει,
επειδή δεν ξέρεις με ποιον τα βάζεις και μπορεί να σε γαμήσει.
Αυτό συμβαίνει στους αυθεντικούς τόπους.
Για να καταλάβετε την καταγωγή μου,
είμαι από έναν αυθεντικό τόπο.
Όταν τα έβαζαν μαζί μου δεν ήξεραν ότι θα ανταποδώσω.
Δεν ήξεραν ότι είμαι από το Κονγκό.
Είμαι γορίλας εγώ.
Ξέρετε...
είχα έναν θείο, τον Ντόναλντ.
Ο θείος μου ήταν τόσο σπουδαίος
και υπέροχος.
Ο θείος μου είχε πολύ σκούρο δέρμα.
Κι ήταν πολύ γκέι.
Όταν γεννιέσαι το '30 και το '40 με τόσο σκούρο δέρμα
και είσαι τόσο γκέι,
έχεις τόσα πολλά εναντίον σου, που δεν φαντάζεσαι.
Η ίδια η οικογένειά σου δεν θέλει σχέσεις μαζί σου,
όταν έχεις τόσο σκούρο δέρμα κι είσαι τόσο γκέι.
Τους έβλεπα που απομάκρυναν τον θείο Ντόναλντ.
Τους έβλεπα που τον πετούσαν
ενώ ζούσε κι αυτός μαζί τους στο ίδιο σπίτι.
Εμένα, όμως, με διασκέδαζε.
Επειδή κάθε Παρασκευή, η μητέρα μου πήγαινε στη μητέρα της
να παίξουν χαρτιά.
Όταν σας λέω ότι ήταν τζογαδόροι, θέλω να με προσέξετε.
Ήταν τζογαδόροι.
Μεγάλωσα με πρεζόνια, τζογαδόρους, αλκοολικούς και πουτάνες.
Η θεία μου δεν θα το παραδεχτεί, αλλά ξέρω ότι έκανε την πουτάνα,
επειδή όταν ερχόταν ο ασφαλιστής ανέβαινε επάνω.
"Τι σόι ασφάλειες πουλάει, ρε φίλε;"
Γυρνάει και μου λέει "Ενοικίου". Εντάξει, τότε.
Έτσι μεγάλωσα εγώ.
Και κάθονταν στο τραπέζι
και στη μέση είχε λεφτά.
Ξερή, κουμ καν, πόκερ.
Όπου μπορούσαν να παίξουν λεφτά, έπαιζαν λεφτά.
Και ήταν άφραγκοι όλοι τους.
Και έπαιζαν με λεφτά που δεν είχαν.
Έπαιζε η μάνα με όλα της τα παιδιά.
Την πρώτη φορά που το είδα αυτό, πίστευα
ότι στο τέλος της βραδιάς θα έλεγαν
"Λοιπόν, να τα μοιραστούμε όλοι. Καλά περάσαμε".
Αλλά είπαν "Έχασες, αδερφέ".
Κάθε Παρασκευή,
ο θείος Ντόναλντ
πήγαινε σε ένα μπαρ.
Και κάθε Παρασκευή, τρεις τύποι
τον χτυπούσαν, κάθε γαμημένη Παρασκευή,
του έπαιρναν τα λεφτά και τον έστελναν σπίτι στουπί.
Αυτό που μου άρεσε σ' αυτούς στο μπαρ
ήταν ότι δεν του τα έπαιρναν όλα.
Του έπαιρναν τόσα όσα για να πιουν και να φύγουν με ταξί.
Ήταν υπεύθυνα άτομα.
Δεν τον έστελναν σπίτι ταπί μετά το ξύλο.
Γυρνούσε στο σπίτι
κάθε Παρασκευή σε μαύρο χάλι.
Εγώ καθόμουν στην τραπεζαρία κι οι άλλοι έπαιζαν χαρτιά.
Αυτός πήγε από την εξώπορτα στην κουζίνα.
Δεν ήταν μακριά. Η εξώπορτα εδώ...
η κουζίνα εδώ.
Στη μέση ήταν η τραπεζαρία, εντάξει;
Μπήκε, λοιπόν, στην κουζίνα
και έβγαλε ένα λουκάνικο.
Έβγαλε ένα από το κουτί.
Έβγαλε ένα λουκάνικο και το έβαλε στο πιρούνι.
Δεν το έβαλε σε κατσαρόλα να βράσει.
Κρατούσε το πιρούνι στη φωτιά
και στεκόταν εκεί με το λουκάνικο πάνω στο πιρούνι.
Σκέφτηκα "Δείξε τον δρόμο.
Δεν υπάρχει καλύτερο απ' αυτό".
Και μετά άρχισε να βρίζει
αυτούς που τον έδειραν στο μπαρ.
"Την άλλη Παρασκευή θα σας γαμήσω όλους.
Με λάθος άνθρωπο τα βάλατε. Θα σας σπάσω στο ξύλο.
Θα σας γαμήσω τη γυναίκα.
Θα σας γαμήσω όλους".
Εγώ έλεγα "Ναι, θείε Ντόναλντ, γάμησέ τους".
Από μέσα μου τα έλεγα, όσο διασκέδαζα.
Τότε, η γιαγιά μου του είπε "Ντόναλντ, κουράστηκα.
Αν τα έλεγες σ' αυτούς, δεν θα σε γαμούσαν κάθε Παρασκευή
και θα είχες και τα λεφτά σου! Βούλωσέ το, τώρα!"
Ο θείος Ντόναλντ βγήκε από την κουζίνα,
συνήλθε και στάθηκε πάνω από τη γιαγιά μου,
τη μάνα του, και της είπε "Μάνα,
δεν μας γαμάς λέω εγώ;"
Έτσι αντέδρασα κι εγώ.
Μα το διασκέδασα τόσο πολύ!
Λι Ντάνιελς, άκου με.
Εκείνη τη νύχτα που είπα "Δεν μας γαμάς λέω εγώ;"
ήταν προς τιμή του θείου Ντόναλντ!
Σαν να έλεγα του θείου μου "Η ψυχή σου είναι εδώ!"
Μάλιστα, αγάπες.
Ο θείος μου ο Ντόναλντ, Λι.
Προσέξτε με όταν σας λέω ότι με μεγάλωσαν δυναμικές μαύρες γυναίκες.
Με μεγάλωσαν δυναμικές μαύρες γυναίκες.
Μιλάω για εκείνη τη δύναμη που είναι τόσο απίστευτη
και αδιαμφισβήτητη.
Με μεγάλωσαν πολύ δυναμικές μαύρες γυναίκες.
Ήταν τόσο δυναμικές
και ανάρμοστες
και μίζερες
και πικραμένες
και οργισμένες και πανούργες.
Ήταν όλα αυτά μαζί.
Ήταν πολύ δυναμικές.
Ακόμα και στα λάθη.
Βλέποντάς τα όλα αυτά,
μικρό κορίτσι,
τι σόι γυναίκα νομίζετε ότι έγινα;
Τι σόι γυναίκα νομίζετε ότι έγινα για έναν άντρα;
Να μιλήσουμε για αφεντικίνες;
Αν ανοίξεις λεξικό και ψάξεις τη λέξη "αφεντικίνα",
θα δεις τη φωτογραφία μου δίπλα.
Επειδή έτσι με μεγάλωσαν.
Ο πατέρας μου έλεγε "Όποιος βγάζει λεφτά βάζει τους κανόνες".
Και πάντα εγώ έβγαζα τα λεφτά,
έτσι πάντα εγώ έβαζα τους γαμημένους τους κανόνες.
Δεν έκανα κάποια συζήτηση.
Ήταν η αύρα που έβγαζα στη σχέση.
Στις συζητήσεις που έκανα.
"Να τα πούμε στις 9:00;
Θα στείλω αυτοκίνητο στις 3:00".
Το καταλάβαινε ο άλλος
ότι έτσι ήμουν.
Γι' αυτό παντρεύτηκα τρεις φορές.
Μην κάνεις έτσι. Μη με κρίνεις.
Μην το κάνεις αυτό.
Τρεις γάμους.
Αυτός είναι ο τελευταίος.
Στην πραγματικότητα, είναι ο πρώτος.
Επειδή πρώτη φορά ξέρω τη θέση μου
ως σύζυγος ενός μαύρου άντρα.
Πολλές δεν την ξέρουν.
Την έμαθα, δεν κρίνω. Έμαθα τη θέση μου.
Εγώ φορούσα την κάπα μου.
Και την άφηνα να πετάει.
Θυμάμαι τη στιγμή που έπρεπε να τη βγάλω.
Το θυμάμαι σαν χτες, επειδή ξύπνησα με διάθεση αφεντικίνας.
Ξύπνησα, έκανα δουλειές.
Ήταν η τελευταία σεζόν του The Parkers.
Πρωταγωνιστούσα σε πετυχημένη σειρά.
- Έτσι. - Έλα, αδερφέ.
Έλα, αδερφέ.
Ναι, αγάπη.
Ξύπνησα, λοιπόν.
Έπρεπε να είμαι στη δουλειά στις 8:00 το πρωί.
Ξύπνησα στις 6:00.
Έκανα ένα ντους.
Έπαιξα λίγο με τα παιδιά μου.
Γύρισα, φίλησα τον άντρα μου.
Του λέω "Θα σε δω όταν γυρίσω, μπαμπάκα".
Μου λέει "Καλή μέρα να 'χεις".
Μπήκα στο πολυτελές διθέσιο Mercedes καμπριολέ μου.
Μπορεί να μου έπεφτε λίγο μικρό, αλλά χέστηκα.
Ήμουν στριμωγμένη εκεί μέσα.
Όταν έφτασα στο πλατό, έτσι για να μάθετε πώς πάνε τα πράγματα.
Για να δείτε πώς ο κόσμος χάνει τα λογικά του.
Όταν έφτασα στο πλατό,
είχε μια θέση πάρκινγκ με το όνομά μου.
Προτού προλάβω να παρκάρω, μου ανοίγει κάποιος την πόρτα
και μου παίρνει τα πράγματά μου από το αμάξι στο καμαρίνι.
Με συνοδεύουν στο καμαρίνι μου.
Μετά, έρχεται κάποιος στο καμαρίνι μου
και με παίρνει για μαλλιά και μακιγιάζ.
Μετά, έρχεται μία άλλη και λέει
"Πέρνα στο βεστιάριο".
Μετά το βεστιάριο, πάω στο πλατό
και υποδύομαι έναν ρόλο ζωής.
Δεν μπορεί να πει κανείς
ότι η ζωή δεν ήταν όμορφη τότε,
επειδή ό,τι είχα ονειρευτεί ήταν εκείνο το πράγμα.
Ετοιμαζόμαστε να σχολάσουμε στις 5:00.
Κάποιες στην παραγωγή φορούσαν κάτι κρυστάλλινα μπιχλιμπίδια.
Κρυστάλλινα μπιχλιμπίδια.
Εμένα δεν μ' αρέσει να αντιγράφω.
Εγώ δεν δίνω δέκα χιλιάρικα για μια τσάντα.
Δεν αγοράζω κόκκινες γόβες
για να πονάνε τα πόδια μου τόσο πολύ
που θα έχω νεύρα για δύο μέρες,
επειδή το μικρό δάχτυλο κόλλησε στο διπλανό
και δεν μπορώ να το ξεκολλήσω.
Δεν τα κάνω αυτά εγώ, αγάπη. Είμαι απλό κορίτσι εγώ.
Εντάξει;
Είχαν αυτά τα κρυστάλλινα μπιχλιμπίδια.
Και ένιωσα πίεση.
"Πήγαινε στο εμπορικό και πάρε ένα τέτοιο μπιχλιμπίδι.
Τέλειο, δεν είναι;"
Δεν τα κάνω αυτά, αλλά επειδή τα είχαν οι άλλες,
έπρεπε να πάω να πάρω κι εγώ ένα τέτοιο,
για να κάνω ό,τι κάνουν όλες και να πω "Πήρα κι εγώ ένα τέτοιο".
Εντάξει;
Μπήκα στο αμάξι.
Θα πάω στο εμπορικό. Εκεί είναι το μαγαζί.
Πήρα το μωρό μου και του λέω
"Θα περάσω από το εμπορικό πρώτα.
Θα πάω σε ένα μαγαζί". "Εντάξει", μου λέει.
"Με την ησυχία σου" λέει. "Τα λέμε όταν γυρίσω" λέω.
Μπαίνω στο αμάξι και βγάζω ένα τσιγαριλίκι.
Να σας πω κάτι ξεκάθαρα.
Αν αναρωτιέστε αν κάνω χόρτο, ναι, κάνω.
Του Θεού είναι.
Το είπε κι ο Χριστός
Εντάξει;
Και παίρνω το καλύτερο. Δεν ρισκάρω με αυτά του δρόμου.
Παίρνω τα φαρμακευτικά.
Έπαιρνα τα φαρμακευτικά προτού νομιμοποιηθούν
για τα καλά.
Είχα από το καλό, εντάξει;
Πήγα στον γιατρό της μαριχουάνας. Με ρωτάει "Τι έχεις;"
Του λέω "Τα πάντα.
Δώσε μου ό,τι καλύτερο έχεις. Με ενοχλούν τα πάντα".
Κι αυτό που μου έδωσε ήταν απίστευτο
Τραβάω μια τζούρα, το σβήνω και το βάζω στο μυστικό ντουλαπάκι.
Επειδή ξέρω ότι θα το πάρει ο παρκαδόρος στο εμπορικό.
Έμαθα το μάθημά μου με τους παρκαδόρους στο εμπορικό.
Αν αφήσεις το τσιγαριλίκι σου στο τασάκι,
θα το καπνίσει ο μαλάκας.
Κι όταν σου φέρει το αμάξι σου θα σε κοιτάει έτσι.
"Την έχω βρει!"
Έτσι, βάζω το πράμα
στο ντουλαπάκι και πάω στον παρκαδόρο.
Βγαίνω από το αμάξι
και μπαίνω στο μαγαζί με τα κρυστάλλινα μπιχλιμπίδια.
Όταν έφτασα, ήμουν μόνο εγώ
και μια λευκή πωλήτρια.
Όταν μπήκα, δεν με χαιρέτησε
κι αυτό αμέσως έγινε πρόβλημα.
Κανονικά, λες ένα "Γεια σας".
Λέω "Γάμα την. Θα πάρω το μπιχλιμπίδι μου,
επειδή το έχουν όλες στην παραγωγή,
άρα πρέπει να τη φάω στη μάπα".
Πάω εκεί
και βλέπω κάτι κρυστάλλινους ιπποπόταμους.
Και σκέφτομαι ότι ο ιπποπόταμος είναι το πιο σέξι ζώο
σε ολόκληρη τη ζούγκλα.
Είδατε ποτέ θηλυκό ιπποπόταμο να περπατά;
Θα προσέξατε ότι όταν περπατά
είναι σαν να λέει "Έλα πάρε με.
Είμαι έτοιμη, μωρό μου".
Όταν ο άντρας μου λέει "Φέρε τον ιπποπόταμο",
του λέω "Έλα παρ' τον".
Εξαιρετικά.
Κοιτάω την τιμή.
Έγραφε 525 δολάρια.
Το άτιμο ήταν τόσο.
Και λέω "Εντάξει, Μο'Νικ. Μην αντιδράσεις.
Πρωταγωνιστείς σε πετυχημένη σειρά.
Έχεις 525 δολάρια να δώσεις σε ένα κρυστάλλινο μπιχλιμπίδι".
Φτάνω στο ταμείο.
Το περνάει η λευκή κυρία.
Δεν με κοιτάει ποτέ στα μάτια.
Το περνάει και λέει "Είναι 5.025 δολάρια".
Της λέω "Συγγνώμη, πόσα;"
Και το επανέλαβε με ύφος
"Το 'ξερα ότι δεν το σηκώνει η τσέπη σου".
Και λέει "Πέντε χιλιάδες είκοσι πέντε δολάρια".
Κι έπρεπε να πω στη σκρόφα ότι δεν είμαι η... πώς την έλεγαν;
Η Γουίτλι Γκίλμπερτ στο A Different World.
Άντε γαμήσου. Όχι, ευχαριστώ.
Καλή σου μέρα. Βάλ' το πίσω αυτό το πράγμα.
Είμαι στο αμάξι και πάω σπίτι
και κάνω τσιγαριλίκι.
Η μαριχουάνα που παίρνω
σε ανάβει πολύ.
Συγκεντρωθείτε.
Κάνατε όλοι "Αμάν!"
Οι κάψες σου, όμως
περνάνε από επίπεδα.
Δεν καπνίζεις και ανάβεις αμέσως. Κλιμακώνεται.
Έτσι, στρατηγικά
κάπνισα
επειδή ήξερα ότι πάω σπίτι.
Εντάξει;
Ώστε όταν φτάσω σπίτι,
θα έχει κάνει τη δουλειά του.
Όταν έφτασα σπίτι ήμουν κάπου στο εφτά.
Εντάξει; Δεν είχα φτάσει ακόμα στο "Έλα πάρ' το".
Είμαι στο "Γαμώτο". Καταλάβατε;
Είμαι εκεί.
Έφτασα στο σπίτι γύρω στις 7:00.
Αμέσως ανέβηκα πάνω να χαιρετήσω τον άντρα μου.
Είναι το πρώτο πράγμα που κάνω.
Ανεβαίνω τα σκαλιά
και χαιρετώ τον άντρα μου.
Και μετά έρχονται όλοι οι άλλοι.
Μου είχε πει η γιαγιά μου πριν από χρόνια "Όταν γυρνάς σπίτι,
πρώτα βλέπεις τον άντρα σου.
Όταν γυρνάει αυτός, πρέπει πρώτα να βλέπει εσένα".
Το ακολούθησα κατά γράμμα και πήγα επάνω
και τον χαιρέτησα.
Μετά, χαιρέτησα τα παιδιά.
Μετά, κατέβηκα και χαιρέτησα το προσωπικό.
Καλά άκουσες. Το προσωπικό.
Μετά, ανέβηκα ξανά επάνω και έπαιξα με τα παιδιά.
Μετά πήγα ξανά κάτω, μετά ξανά επάνω,
μίλησα στον Σιντ,
μετά κατέβηκα ξανά, μετά ανέβηκα ξανά.
Και μετά από 20 λεπτά περίπου έφτασα στο δέκα.
Έφτασα.
Ώρα να κάνω παιχνίδι.
Είχα αρχίσει να κελαηδάω.
Το γατάκι νιαούριζε
και έλεγε
Μπήκα στο δωμάτιο και έκλεισα την πόρτα.
Και πήρα την πιο σέξι μου πόζα.
Πρέπει να βγάλεις έξω γοφό.
Εντάξει;
Και να ανοίξεις το στόμα τόσο όσο.
Όχι εντελώς για να πάρεις πίπα, αλλά να σκεφτεί ότι θα το κάνεις.
Και να ανασάνεις λίγο, όχι βαριά.
Με κοιτάει ο άντρας μου και λέει "Τι κάνεις, μωρό μου;"
Και του λέω "Έγινα σέξι για χάρη σου.
Θέλω να έρθεις εδώ
και να γλείψεις το γλειφιτζούρι".
Και λέει "Όχι, ευχαριστώ".
"Δεν απάντησες σωστά.
Δεν ξέρεις ότι εγώ αποφασίζω;
Δεν ξέρεις ότι αυτό είναι το σπίτι μου, τα αμάξια μου, τα λεφτά μου;"
Από μέσα μου τα έλεγα,
τύπου "Τρελάθηκες τελείως, παιδί μου;"
Έτσι, τον ξαναρωτάω
για να του δώσω ευκαιρία να επανορθώσει.
Και ξαναπαίρνω πόζα.
"Θέλω
να έρθεις εδώ
και να γλείψεις το γλειφιτζούρι".
Και μου λέει "Δεν κατάλαβες τι είπα.
Είπα 'Όχι, ευχαριστώ'".
"Τώρα χαλάστηκα, να πάρει,
επειδή έδωσες λάθος απάντηση δύο φορές.
Θα βγω στην επίθεση. Τι ζόρι τραβάς;
Έγινε κάτι όσο ήμουν κάτω;
Σε πήρε κάποιος τηλέφωνο; Τι έχεις πάθει;"
Λέει "Τίποτα δεν έχω πάθει".
Του λέω "Κάτι πρέπει να έχεις πάθει,
αφού σου λέω να έρθεις να γλείψεις το γλειφιτζούρι".
Λέει "Δεν έχω πάθει τίποτα απολύτως, αλλά να το συζητήσουμε.
Έφυγες στις 7:00 το πρωί.
Πήγες για γύρισμα και έμεινες εκεί μέχρι τις 5:00.
Μετά, πήγες στο εμπορικό.
Μετά γύρισες σπίτι.
Ήρθες πάνω, πήγες κάτω, ήρθες πάνω, πήγες κάτω
και θέλεις να σε γλείψω κιόλας;
Όχι, ευχαριστώ".
Του λέω "Μα αυτό είναι η αγάπη.
Θα έπρεπε να με γλείφεις οποιαδήποτε στιγμή.
Τώρα χαλάστηκα, χάλια με έκανες".
Μου λέει "Μο'Νικ, ξέρεις κάτι;
Τέλος πάντων.
Έλα εδώ".
Και λέω από μέσα μου "Τώρα μάλιστα.
Να τα προσέξεις αυτά".
Τόσοι άντρες
Πήγα μπροστά του
και στάθηκα
σαν αντράκι.
Σαν τις γυναίκες στην οικογένειά μου.
Τύπου "Έλα πάρ' το".
Και άπλωσε το χέρι του
πάνω στο τέτοιο μου
και άρχισε να παίζει με το γλειφιτζούρι.
Κι ήμουν κάπως "Ναι, έλα!"
Και όταν πήρε το χέρι του, ήξερα
ότι ετοιμαζόταν να γλείψει το γλειφιτζούρι.
Αυτό που δεν ήξερα ήταν ότι πήρε το χέρι του
που έβαλε στο γλειφιτζούρι μου
και μου το έβαλε στη μύτη.
Του λέω "Τι διάολο είναι αυτό;
Τι στο καλό; Καψόνι μου κάνεις;
Τι διάολο;"
Και λέει "Το γλειφιτζούρι σου είναι".
Φιλενάδα, με έκανε κομμάτια.
Μ' ακούς;
Τι στον διάολο λες εκείνη την ώρα;
Λέξη δεν μπορείς να πεις εκείνη την ώρα.
Αν έλεγε ότι βρομούσες πριν από μέρες,
θα του έλεγες "Άντε γαμήσου".
Το είπε εκείνη τη στιγμή, όμως!
Έβγαλα την κάπα.
Έπρεπε να βγάλω την κάπα.
Αυτό που έπρεπε να καταλάβω
ήταν ότι μικρή δεν μου μίλησαν για υγιεινή.
Δεν μου είπε ποτέ η μάνα μου
"Να είσαι καθαρή.
Όταν μεγαλώσεις, δεν φτάνει ένα ντους τη μέρα.
Πρέπει να κάνεις ντους και το πρωί και το βράδυ.
Αν είναι Αύγουστος, κάνε και πρωί και απόγευμα,
στο μπραντς, προτού κοιμηθείς και μεταμεσονύχτια.
Να πλένεσαι συνεχώς".
Κανείς δεν μου τα είπε αυτά.
Εκτός από τη γιαγιά μου.
Τη μάνα του πατέρα μου.
Η γιαγιά Μίμι ήταν όλος ο κόσμος μου.
Ήταν περίπου τόση.
Λίγο πιο ψηλή από νάνο.
Τόση και με πολύ σκούρο δέρμα.
Και ζοριζόταν μ' αυτό.
Μου έλεγε "Μονίκ, είσαι ο θησαυρός μου".
Φαντάζεστε κάποιος να σας το λέει αυτό;
"Είσαι ο θησαυρός μου".
Ό,τι μου έλεγε η γιαγιά μου το πίστευα.
Επειδή ήξερα ότι δεν θα μου έλεγε τίποτα λάθος.
Ό,τι μου έδειχνε
το μάθαινα καλά.
Όταν ήμουν 13 χρονών, δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Όταν ήμουν 13 χρονών, με φώναξε η γιαγιά στο δωμάτιό της.
Και λέει "Νίκι;"
Της λέω "Ναι;"
Λέει "Κάθισε".
Της λέω "Μάλιστα".
Μου λέει "Άκου.
Μη βάλεις ποτέ σου πουλί στο στόμα.
Αν το κάνεις, θα εκραγεί". Και λέω "Διάολε!
Δεν θα βάλω ποτέ πουλί στο στόμα!
Δεν θέλω να εκραγεί!" Και λέει "Ωραία.
Ποτέ σου μη βάλεις πουλί στο στόμα".
Ήταν η τελευταία συζήτηση που είχαμε
για τις πίπες. "Μην το κάνεις".
Από τα 13 μου μέχρι τα 22 μου,
δεν πήρα ποτέ πίπα.
Ο μόνος λόγος που του πήρα πίπα όταν ήμουν 22
ήταν επειδή ήταν καλός.
Ήταν καλός.
Είχε τόσο καλοσυνάτη καρδιά.
Βγήκαμε ραντεβού τη μέρα. Ήταν Κυριακή.
Ήταν πανέμορφα.
Πήγαμε στο πάρκο, περπατήσαμε στο λιμάνι.
Με κάλεσε στο σπίτι του και λέω "Θα πάω".
Πήγα, ήπιαμε λίγο κρασί.
Κάτσαμε, μιλούσαμε, περνούσαμε ωραία.
Και με κοιτάει και λέει "Μονίκ;"
Του λέω "Ναι;"
Μου λέει "Μου παίρνεις μια πίπα;"
Του λέω "Και βέβαια να σου πάρω πίπα".
Είδατε τι ωραία που το στρώσαμε;
Και μετά του είπα "Θα σου πω κάτι.
Δεν έχω ξαναπάρει πίπα".
Μου λέει "Μονίκ, μην ανησυχείς.
Θα σου δείξω πώς να μου πάρεις πίπα".
Και λέω "Τι ευγενικό.
Θα μου δείξει πώς να του πάρω πίπα. Όχι σε οποιονδήποτε.
Θα μου δείξει πώς να πάρω πίπα στον ίδιο.
Να πάρει, ωραίο δεν είναι;"
Και μου λέει "Άκου.
Όταν βάλω το πουλί μου στο στόμα σου,
άρχισε να το ρουφάς σαν τρενάκι.
Ξέρεις, τα τρένα μόλις φύγουν από τον σταθμό.
Στην αρχή πάνε αργά.
Ρουφάς αργά".
Μετά λέει "Το τρένο ανεβάζει ταχύτητα. Πιο γρήγορα.
Τώρα τέρμα!"
Και κάνει...
Και ακούω τη γιαγιά μου να λέει "Θα εκραγεί το πουλί στο στόμα σου!"
Και του δάγκωσα το πουλί!
Και μου δίνει μία δυνατή στο κεφάλι
που έπεσα στον καναπέ!
Και λιποθύμησα για 17 δευτερόλεπτα.
Κι όταν συνήλθα,
τον κοιτάω και του λέω "Φυλακή.
Θα πας φυλακή επειδή με χτύπησες.
Θα μας τινάξεις στον αέρα, κι εμάς και όλη τη γειτονιά!
Δεν θα σε αφήσω!
Θα σώσω τη γειτονιά!
Θα πάρω την αστυνομία.
Θα πας φυλακή.
Κοίτα το κεφάλι μου! Φυλακή!"
Και έρχεται η αστυνομία. Κι οι δυο μας τσίτσιδοι.
Μας βρήκε όρθιους και τσίτσιδους.
Εγώ ήμουν 22.
Θα περίμενε κανείς να είχα στητά βυζιά, αλλά ήταν λες κι ήμουν 54.
Δεν ήταν ποτέ τους στητά. Ήταν από την αρχή σαν του γορίλα.
Ευθεία κάτω!
Στεκόμουν εκεί τσίτσιδη.
Ήρθαν δύο αστυνομικοί.
Ένας λευκός κι ένας μαύρος.
Κι αρχίζει ο λευκός να μιλάει πρώτος.
Γυρνάω και του λέω "Αυτός είναι το αφεντικό.
Φυλακή θα πας".
Ρωτάει ο λευκός "Τι έγινε, κυρία μου;"
Του λέω "Με χτύπησε στο κεφάλι!
Και ζαλίζομαι!
Θέλω να τον συλλάβετε!
Θα πας φυλακή, ρε!"
Ο λευκός αστυνομικός του λέει
"Γυρίστε και βάλτε πίσω τα χέρια".
Λέω "Έτσι, θα πας φυλακή".
Μέχρι που ανακατεύτηκε ο μαύρος αστυνομικός.
Και λέει στον λευκό "Μια στιγμή.
Μην του βάλεις χειροπέδες". Λέω "Ο μαύρος είναι το αφεντικό".
Αυτός δεν με ρώτησε τι έγινε.
Ρώτησε τον άντρα τι στον διάολο έγινε.
Του λέει "Κύριε, εξηγήστε μου τι έγινε".
Λέει "Ευχαριστώ, αδερφέ".
Λέω "Άρχισαν τις οικειότητες".
Του λέει "Μου έπαιρνε πίπα, αστυνόμε".
Κι εγώ ήμουν κάπως...
Ακούτε πώς ακούστηκε;
"Δεν χρειάζεται να το λες έτσι, ρε φίλε!"
Επειδή μετά, με έβλεπαν όλοι
σαν την τελευταία πουτάνα της γειτονιάς.
Και τον ρωτάει "Συγγνώμη, τι είπες;"
"Είπα ότι μου έπαιρνε πίπα.
Ήθελα να της δείξω πώς να μου πάρει πίπα,
όπως το τρένο που φεύγει.
Της είπα να ρουφάει το πουλί μου λες και μόλις ξεκινάει το τρένο".
Και βλέπω τον μαύρο αστυνομικό να κάνει μαζί του τον ήχο του τρένου.
Και λέω "Κι αυτός έτσι έκανε με τη δικιά του.
Να πάρει!"
Όταν τελείωσε τις εξηγήσεις,
κοιτάζω τους δύο αστυνομικούς και λέω
"Αυτός είναι τρομοκράτης.
Είναι τρομοκράτης και είναι γεμάτος βόμβες.
Να τον χώσετε μέσα". Εκεί το πράγμα σοβάρεψε.
Λένε "Πού είναι οι βόμβες; Πού είναι τα εκρηκτικά;"
Τους λέω "Στο πουλί του!
Το πουλί του είναι γεμάτο βόμβες!
Γεμάτο βόμβες!
Θα τινάξει τη γειτονιά στον αέρα! Εγώ την έσωσα!
Είμαι ηρωίδα!
Πιάστε τον!"
Σηκώνει τον ασύρματο ο μαύρος αστυνομικός
και λέει "Έχουμε ΠΣΔ".
Δεν ήξερα τι διάολο είναι το "ΠΣΔ", αλλά το μάντεψα.
Πέος Σε Δυσλειτουργία.
"Δεν είναι αυτό, αστυνόμε.
Έχει βόμβες στο πουλί του. Θα μας τινάξει στον αέρα".
Και λέει "Γρήγορα, ΠΣΔ".
Όταν ήρθε κάποιος για το "ΠΣΔ",
ανακάλυψα ότι σήμαινε "Πρόσωπο Σε Δυσφορία".
Και λέω "Για ποιον ήρθε;"
Όταν μου έβαλαν τον ζουρλομανδύα, αγάπες
και με πήραν στην ψυχιατρική πτέρυγα,
δεν φορούσα ούτε το βρακί μου.
Ήμουν τσίτσιδη από κάτω.
Με κρατούσαν εκεί μέσα 72 ώρες και με αξιολογούσαν.
Η άλλη στο διπλανό δωμάτιο με ρώτησε "Γιατί σε έφεραν;"
Της λέω "Εγώ έσωσα τη γειτονιά!
Το πουλί του θα μας τίναζε στον αέρα και του το δάγκωσα!"
Λέει "Έτσι έπαθα κι εγώ. Τα ίδια μου είπε κι εμένα η γιαγιά μου".
Κι όταν έφυγα,
πήγα κατευθείαν
στης γιαγιάς μου.
Της λέω "Μίμι,
μου είπες
ότι θα εκραγεί το πουλί
αν το βάλεις στο στόμα σου".
Η γιαγιά μου κρυφογέλασε.
Και είπε "Νίκι, μια μέρα θα καταλάβεις".
Και περνάει ο θείος Τίνα και λέει "Γι' αυτό είμαι λεσβία".
Έτσι είπε. Έτσι μεγάλωσα εγώ.
Έτσι μεγάλωσα εγώ, αγάπες.
Κι όταν σας λέω ότι η γιαγιά μου
ήταν απίστευτη...
Έτσι;
Μου φερόταν λες και ο ήλιος ανέτελλε όταν ξυπνούσα.
Και έδυε όταν πήγαινα να κοιμηθώ.
Αν ξυπνούσα στις 3:00 το πρωί και έλεγα
"Μίμι, πεινάω",
σηκωνόταν και μου τηγάνιζε τρεις φτερούγες κοτόπουλου.
Και πουρέ πατάτας. Όχι του κουτιού. Τις έβραζε τις άτιμες.
Λίγα φασολάκια και δύο κομμάτια λευκό ψωμί.
Γι' αυτό είμαι χοντρή τώρα. Με τάιζε καλά.
Μετά, με έπαιρνε πάνω και με έβαζε στο κρεβάτι.
Και καθόταν δίπλα μου να κοιμηθώ.
Κι όταν ξυπνούσα, καθόταν εκεί.
Ήμουν όλος της ο κόσμος.
Η γιαγιά μου έχει μια κόρη.
Την κόρη της τη φωνάζουμε θείο Τίνα.
Θα ήσασταν κι εσείς της ειδικής,
επειδή με κοιτάτε με ύφος "Τι εννοεί;"
Αν έμπαινε εδώ μέσα ο θείος Τίνα,
θα βλέπατε έναν κανονικό άντρα.
Έχει κανονικό μούσι.
Φοράει κάτι για να της πιέζει το στήθος.
Βάζει κάτι στο παντελόνι για να φαίνεται ότι έχει πουλί.
Φοράει αντρικά ρούχα και παπούτσια.
Όλα επάνω της είναι αντρικά.
Όσοι είστε στην κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ,
θέλω να με ακούσετε.
Σέβομαι τον κάθε ένα από εσάς εδώ μέσα που είναι ελεύθερος να είναι ο εαυτός του.
Σέβομαι όσους λένε
"Χέστηκα για ό,τι νομίζεις και ό,τι λες.
Θα φοράω ό,τι θέλω".
Και όποτε σας λένε διάφορα
και γίνονται περίεργοι,
να ξέρετε πως αυτοί θέλουν να δουν πώς είναι.
Αυτοί σκύβουν πιο πολύ απ' όλους. Μη θίγεστε.
Θέλουν να τη φάνε.
Η γιαγιά μου δεν μπορούσε να χωνέψει
ότι η κόρη της ήταν γκέι.
Την αγαπούσε κρυφά.
Δεν την αγαπούσε δημόσια.
Επειδή η εκκλησία την είχε στραβώσει.
Εκείνη η ρημάδα η Εκκλησία
κάνει τόση πολλή ζημιά και ξεριζώνει οικογένειες
χωρίς σταματημό.
Κι όλα στο όνομα του Χριστού.
Τα έβλεπα να συμβαίνουν και στη γιαγιά μου αυτά.
Δεν μπορούσε να χωνέψει ότι η κόρη της
ήταν γκέι.
Τις έβλεπα όταν έβγαιναν έξω.
Η ανάσα της θείας μου και μόνο αναστάτωνε τη γιαγιά μου.
"Γιατί αναπνέεις έτσι;" Κι έλεγα "Τι διάολο;
Να μην αναπνέει;
Θα της περάσει η ομοφυλοφιλία;"
Κι ο θείος Τίνα
ήταν πολύ ειλικρινής μαζί μου από μικρή,
επειδή ήξερε ότι δεν έκρινα.
Δεν ήξερα να κρίνω.
Ήξερα μόνο να φέρομαι όπως μου φέρονταν
και ο θείος Τίνα ήταν καλός μαζί μου
όταν ήμουν μικρή.
Κάποια Χριστούγεννα, εγώ ήμουν εφτά χρονών.
Όλοι οι ενήλικες ήταν στην τραπεζαρία κι εγώ στην κουζίνα.
Τα παιδιά ήταν στο καθιστικό και έπαιζαν.
Εγώ γιατί ήμουν στην κουζίνα;
Εκεί ήμουν, εντάξει;
Πίτες, μπισκότα και κέικ.
Ήμουν στην κουζίνα
Εντάξει;
Μπαίνει ο θείος Τίνα στην κουζίνα και λέει "Νίκι;"
Λέω "Ναι;"
Μου λέει "Είμαι λεσβία".
Λέω "Κι εγώ".
Επειδή το είπε τόσο όμορφα, εντάξει; "Κι εγώ, μωρή".
Και μετά λέει "Όχι.
Εγώ είμαι ενεργητική λεσβία".
"Κι εγώ είμαι ενεργητική λεσβία".
Μετά μου λέει "Νίκι, γαμάω γυναίκες".
Και λέω "Καλά".
Επειδή δεν είχα απάντηση.
Δεν είχα απάντηση.
Και έβλεπα πόσο ζορίζονταν αυτές οι δύο γυναίκες.
Τις έβλεπα να ζορίζονται μέχρι που έφυγε η γιαγιά από τη ζωή.
Δεν μπορούσαν να τα βρουν.
Επειδή νόμιζε πως είχε αποτύχει.
Επειδή έφερε στον κόσμο ένα γκέι παιδί.
Η εκκλησία τη στράβωσε ώστε να πιστεύει πως η κόρη της ήταν αμαρτία.
Κι έτσι της φερόταν.
Φανταστείτε το μπέρδεμα που είχα παιδί,
επειδή για αυτήν τη γυναίκα
ήμουν όλος ο κόσμος της.
Την άλλη, όμως,
δεν μπορείς να την αγκαλιάσεις,
επειδή έτσι γεννήθηκε.
Και τις έβλεπα που ζορίζονταν.
Πόσο ζορίζονταν.
Κι όταν έφυγε η γιαγιά μου, ο θείος Τίνα έγινε άστεγος μεθύστακας.
Επειδή δεν μπορούσε να καταλάβει
γιατί η μάνα της
δεν μπορούσε να την αγαπήσει όπως εκείνη ήθελε να αγαπηθεί.
Και ένιωσα...
Ένιωσα δειλή
όταν έφυγε η γιαγιά μου.
Επειδή δεν μπορούσα να της πω
ποια ήταν η εγγονή της.
Επειδή δεν ήθελα να με αγαπάει κρυφά.
Λάτρευα τον τρόπο που με λάτρευε.
Αν πηγαίναμε σε μαγαζί κι ήμουν σε εξώφυλλο περιοδικού,
έλεγε σε όλους μέσα στο μαγαζί
ότι ήμουν εγγονή της
κι ότι ήμουν ο θησαυρός της.
Δεν μπορούσα να πω στη γιαγιά μου
τις κρυφές σκέψεις μου.
Και τις φαντασιώσεις μου.
Επειδή δεν ήθελα
να με αγαπάει κρυφά και δεν ήθελα να φύγει από τη ζωή
και να θεωρεί ότι απέτυχε.
Επειδή αν της έλεγα...
τις κρυφές σκέψεις μου...
θα έφευγε με τη σκέψη
ότι είχε αποτύχει.
Ξέρω ότι με κοιτάτε και σκέφτεστε "Μια στιγμή, μωρή.
Είσαι λεσβία, γαμώτο;"
Όχι εντελώς.
Δεν μπορούσα να της το πω.
Ξέρετε τι δύσκολο είναι να κρατάς μυστικό;
Τα μυστικά φέρνουν καρκίνο.
Έχετε κι εσείς μυστικά. Και σκέφτεστε "Μη με κοιτάς.
Θα τα πω όλα
αν ανοίξω το στόμα μου. Μυστικά!"
Όταν γεννηθείς έτσι, όμως,
δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
Τίποτα.
Να ξέρετε, προσπάθησα.
Προσπάθησα να το πηδήξω μέχρι να φύγει.
Ήθελα να το πηδήξω να φύγει από πάνω μου.
Δεν ήθελα να μου φέρονται σαν άρρωστη ή σαν να είχα κάτι στραβό.
Προσπάθησα να πηδήξω όσους άντρες μπορούσα.
Δεν ήμουν εντελώς πουτάνα, αλλά
ήμουν κατά ένα τρίτο.
Ήμουν ένα τεταρτάκι πουτάνα.
Η Νίκι Πάρκερ έκανε "Γεια, καθηγητά Όγκολβι!"
Είχε πολλούς τέτοιους στον κόσμο!
Κράτησα το μυστικό, όμως και ορκίστηκα
ότι δεν θα το έλεγα σε κανέναν.
Ότι θα το έπαιρνα στον τάφο μου.
Επειδή έβλεπα πώς φέρονταν
σε συγγενείς μου που είχαν αυτήν την αρρώστια.
Επειδή μας έκαναν να πιστεύουμε ότι ήταν αρρώστια.
Έτσι;
Και ένα βράδυ, η επιθυμία έκαιγε μέσα μου τόσο πολύ.
Κοιμόμουν στο κρεβάτι μου.
Και μου χτυπούσε συνεχώς τον ώμο.
Έλεγε "Μουνί".
Ξάπλωνα στο κρεβάτι και φοβόμουν τόσο πολύ, επειδή
είναι ο τρίτος μου γάμος.
Έτσι;
Ο τρίτος μου, αγάπες.
Κι αυτός...
με αγάπησε στα χειρότερά μου.
Σαν να ήμουν στα καλύτερά μου.
Αυτός, αγάπες...
με κάνει να νιώθω όπως κανένας άλλος σε αυτόν τον κόσμο
δεν με έχει κάνει να νιώσω.
Ο ένας και μοναδικός.
Και με ρωτάνε "Γιατί τον φωνάζεις 'μπαμπάκα';"
Να σας πω γιατί. Επειδή με μεγάλωσε.
Γι' αυτό τον λέω "μπαμπάκα".
Μου έδωσε όσα ο ίδιος ο μπαμπάς μου
είτε δεν ήξερε είτε δεν τον ένοιαζε να μου δώσει.
Γι' αυτό τον φωνάζω "μπαμπάκα".
Όταν κάποιος σού ισιώνει όλα σου τα στραβά...
Εκείνο το βράδυ που ξάπλωνα και φοβόμουν τόσο πολύ...
Φοβόμουν τόσο πολύ.
Επειδή έλεγα "Δεν είναι αυτό που συμφώνησε.
Συμφώνησε να έχει σένα. Όχι να έχει εσένα με άλλην".
Τι να κάνεις, λοιπόν;
Τι να κάνεις εκείνη τη στιγμή που ξαπλώνεις δίπλα σε κάποιον
που σε ξέρει καλύτερα από ό,τι ξέρεις τον εαυτό σου;
Επειδή σου έδωσε πιο πολλή σημασία
από όση έδωσες εσύ στον εαυτό σου.
Και ξαπλώνω στο κρεβάτι
και με βαραίνει αυτό το πράγμα τόσο
που με αρρωσταίνει, ψυχικά, σωματικά, πνευματικά,
επειδή νιώθω ότι δεν μπορώ να πω σε κανέναν πώς γεννήθηκα.
Και έπρεπε να τον ξυπνήσω, αγάπες.
Φοβόμουν πολύ και του είπα "Σε παρακαλώ, όταν σου το πω, μη φύγεις.
Επειδή θα καταρρεύσω.
Πρέπει να σου το πω, όμως, επειδή ξέρεις όταν κάτι δεν πάει καλά
και κάτι δεν πάει καλά εδώ και χρόνια".
Επειδή, όμως, είμαι σελέμπριτι, επειδή είμαι σταρ,
το έκρυβα.
Το έκρυβα με τα ωραία μου πράγματα.
Εκείνο το βράδυ έπεσαν οι μάσκες.
Αναγκάστηκα να τον ξυπνήσω.
Του είπα "Πρέπει να σου πω κάτι".
Μου λέει "Τι συμβαίνει;"
Του είπα "Έχω ένα μυστικό.
Υποσχέσου μου ότι όταν σου το πω, δεν θα φύγεις".
Μου λέει "Μο'Νικ, τίποτα που θα μου πεις
δεν θα με κάνει να φύγω μακριά σου".
Του λέω "Εντάξει".
Και ξεκινάω.
Του λέω "Μπαμπάκα"... Μου λέει "Μια στιγμή".
"Σκότωσες κανέναν, μωρή;"
Του λέω "Όχι. Δεν σκότωσα κανέναν".
Μου λέει "Εντάξει, προχώρα".
Του λέω "Μπαμπάκα"...
Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει, επειδή πρώτη φορά θα το έλεγα σε κάποιον.
Του λέω "Μπαμπάκα,
θέλω να βρεθώ σεξουαλικά με άλλη γυναίκα".
Με κοίταξε
τόσο όμορφα, με τόση υπομονή και αγάπη,
και μου λέει "Κι εγώ!"
Μου λέει "Βρες την και θα τη γαμήσουμε μαζί!
Αυτό σε βασανίζει τόσα χρόνια;
Σαν το μουνί δεν έχει!"
"Όντως" του λέω. Μου λέει "Πήγαινε να βρεις μουνί".
Και μετά σκέφτομαι ότι πρέπει να μείνει φαντασίωση.
Επειδή με ξέρω.
Και θα μιλούν για μένα στην κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ.
Θα λένε "Αυτή παλεύει για την ισότητα,
αλλά δεν φέρεται με ισότητα".
Επειδή μόλις με γλείψεις, "Ευχαριστώ.
Θέλεις καφέ;"
"Όχι".
"Μη βάλεις το μουν... όχι".
"Μα, Μο'Νικ, εγώ σε έγλειψα". "Και σε ευχαριστώ γι' αυτό.
Τι καλή που είσαι.
Τι έξυπνη.
Και τι σημαντική".
Με ρωτούσε ο κόσμος
"Πώς μπορείς
και συνεχίζεις;
Πώς μπορείς, μωρή
και συνεχίζεις;"
Επειδή όταν γεννιέσαι χοντρή και μαύρη,
το μόνο που θέλεις είναι επιβεβαίωση και αποδοχή.
Μόνο αυτό θέλεις, γαμώτο.
Θέλεις τους άλλους να σε αποδέχονται.
Και θα κάνεις το παν για να πάρεις αυτήν την αποδοχή.
Παλεύεις να πάρεις την αποδοχή.
Κι όταν μεγάλωσα είπα "Ξέρεις κάτι;
Πρέπει να αποδέχεσαι και να το δέχεσαι".
Έπρεπε να αποδεχτώ
ότι ο πατέρας μου ήταν αλκοολικός
και δεν έδινε μία για μας.
Έπρεπε να αποδεχτώ
ότι η μάνα μου ήταν χαρτόμουτρο
και έπαιζε τα πάντα.
Έπρεπε να αποδεχτώ
ότι ο μεγαλύτερος αδερφός μου ήταν παιδεραστής.
Έπρεπε να αποδεχτώ ότι ο άλλος αδερφός μου
πλαστογράφησε την υπογραφή μου και μου κατέστρεψε τη φήμη.
Δεν κρίνω. Έτσι έχουν τα πράγματα.
Και έτσι μπόρεσα να αποδεχτώ όταν μου έλεγαν αυτό που δεν ήμουν.
Όταν μου έλεγαν "Δεν είσαι και ο Ντέιβ Σαπέλ.
Δεν είσαι και η Έιμι Σούμερ.
Δεν είσαι κι ο Κρις Ροκ".
Είχαν δίκιο, οι καριόληδες.
Επειδή εμένα με λένε Μο'Νικ.
Σ' ΑΓΑΠΩ, ΜΟ'ΝΙΚ
Μο'Νικ!
Υποτιτλισμός: Μαρία Ρούσσου