Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Mo’Nique jest szalona. - Forsa ponad uczciwość.
Ona jest legendą.
- Spaliła dużo mostów. - Profesjonalistka!
- Brawo! - Osioł Dnia!
Jest trudna.
Mo’Nique legendą?
Spaliła zbyt wiele mostów.
- Jest niestabilna. - Osioł Dnia.
Jej kariera się skończyła.
Dzięki za zachętę.
Jedziemy.
Cześć, kochani!
Dalej, kochani!
O rany!
Atlanta, Georgia!
Kochani!
Czuję to wszystko w środku.
Moi kochani!
Dokonaliśmy tego!
Dokonaliśmy!
Mo’Nique!
Czy ja stoję na tej pieprzonej scenie?
Muszę z całych sił się starać,
żeby się nie rozkleić i nie zacząć ryczeć.
Coś wam powiem. Jestem bardzo wdzięczna.
I chcę podziękować.
Chcę podziękować każdemu, kto mnie wspierał, do cholery!
Chcę podziękować każdemu, kto mnie zagrzewał do walki!
Dziękuję tym, którzy kupili bilet. Tobie też, biały misiu.
Chcę podziękować każdemu.
Kiedy dzisiaj stąd wyjdziecie, zrozumiecie, kim, kurwa, jestem.
Gdy stąd dziś wyjdziecie,
zrozumiecie, dlaczego postępuję tak, jak postępuję.
Gdy stąd wyjdziecie,
powiecie: „A, teraz kumam!”.
Zobaczycie, czego ludzie nie rozumieli,
czego o mnie nie wiedzieli, kiedy obrzucali mnie błotem,
gdy mnie wyzywali,
gdy mówili, kim nie jestem, i gadali te swoje brednie.
I kiedy mówili: „Mo’Nique,
jak możesz znieść to, co ci ludzie mówią?
Wydaje się, że to po tobie spływa”.
Bo ludzie czegoś o mnie nie wiedzą.
Nie sądziłam, że to kiedykolwiek powiem na żywo
przez piętno, jakie się z tym wiąże.
Ludzie nie wiedzą,
że chodziłam do klasy specjalnej.
Chcę, żebyście zobaczyli,
jak wygląda jebane nauczanie specjalne.
Jak wyglądają ci mniej lotni!
Chcę, żebyście zrozumieli.
Wyglądają jak ja!
Jak ja!
Usłyszałam każdą obelgę, jaka tylko istnieje.
Między siódmą a dziewiątą klasą.
Bo chodziłam do klasy specjalnej.
Słyszeliście?
Specjalnej, bracie.
Do klasy specjalnej, bracie.
Jak na skakance. Specjalnej, bracie!
Do klasy specjalnej, bracie!
Klasa specjalna.
Zanim kogoś osądzicie, przypatrzcie się mnie.
Patrzycie na kogoś, kto w gimnazjum,
w siódmej, ósmej i dziewiątej klasie,
był w klasie specjalnej.
Powiem wam coś z góry, żeby wam oszczędzić szperania w sieci.
Naprawdę uważam, że to był błąd.
Uważam, że to był błąd, bo do domu nie przyszedł żaden list.
Nie było spotkania rodziców.
Nie wypowiedziała się komisja edukacji.
Kiedy, kurwa, poszłam
pierwszego dnia do gimnazjum,
włożyłam same nowe ciuchy.
Byłam wystrojona. Miałam jeansy marki Chic,
białą koszulkę i białe buty pod kolor.
Byłam gotowa na siódmą klasę.
Zauważyłam,
że do domu nie wysłano informacji,
do której klasy będę chodzić.
Pomyślałam: „Ten rok będzie wyjątkowy.
Nie wysłali informacji do domu. Dowiem się w szkole.
To jakiś program specjalny!”.
Nazwiska nowych uczniów
były na tablicy.
I klasy, do których mają iść.
Dzieciaki podbiegały i mówiły: „Jestem w tej i tej klasie!”.
Ja patrzę na tę pieprzoną tablicę...
„Co tam piszą na tej tablicy?”
Ja dostałam informację w kopercie.
Ja informację dostałam w kopercie!
Coś zaczęło mi świtać, ale zawsze byłam optymistką.
Zawsze mówiłam, że szklanka jest w połowie pełna.
Gdy zobaczyłam tę kopertę, od razu powiedziałam:
„Stara, szykuje się coś specjalnego!
Informację przekazują ci w kopercie”.
Więc kiedy otworzyłam kopertę...
Ten gość pyta: „Co tam było? Co?”.
Gościu, zaraz ci powiem.
Napisali tam B 217.
Jasne?
Pomyślałam, że B oznacza „best”, najlepsi.
„Jestem tu najlepsza.
Idę do sali 217.
To na pierwszym piętrze gimnazjum.
Zwykli nowi nie trafiają na pierwsze piętro,
tylko ci specjalni.
Jestem w B 217”.
Kiedy jestem przy sali numer 217,
nie widzę B, ale mówię: „Dobra.
To przecież jebane 217”.
Dumnie wchodzę do klasy.
W nowych ciuchach.
Daję nauczycielce swoje dokumenty.
Pyta: „Kim jesteś?”.
Mówię: „Monique Imes”.
Ona: „Nie widzę twojego nazwiska na liście”.
Ja: „Ale tu tak napisali”.
Kiedy wzięła tę jebaną kartkę, parsknęła śmiechem.
Nie wiedziałam dlaczego,
ale myślę: „Pieprzyć ją. Jestem najlepsza.
Pieprzyć ją!”. Prawda?
Zaśmiała się i powiedziała: „O nie.
To nie to 217.
Ty jesteś na parterze, z tyłu.
B oznaczało „back”, z tyłu.
Spadaj do tyłu, stara.
Kiedy dochodzę do jebanego B 217,
wchodzę do tej jebanej klasy
i widzę laskę ubraną w jebany kask
z paskiem pod brodą,
mówię: „O cholera!”.
Potem z optymizmem myślę:
„Dobra, może to jest jej stylówa.
Jesteśmy w gimnazjum.
A ta laska chce poszpanować kaskiem.
I dlatego go nosi, tak?”.
A kiedy usiadłam,
zobaczyłam białego chłopca,
który nakłada sobie
klej na dłoni.
Lubię się bawić.
Uwielbiam się, kurwa, bawić.
Byłam cheerleaderką.
Obserwowałam go, a klej wysychał.
Potem zaczął go wałkować w dłoni.
Patrzę więc na małego Timmy’ego,
a chłopak zamienia się w magika.
A potem robi...
Mówię: „Kurwa mać, jestem w klasie specjalnej!
Jestem w klasie specjalnej, do cholery!”.
Myślicie, że się załamałam?
Dostrzegłam zalety, bo kiedy spojrzałam na tablicę,
zobaczyłam, czego nas będą uczyć.
„Będę tu, kurwa, wymiatać”, pomyślałam.
„Kolory podstawowe, kolory pochodne...
Będzie świadectwo z paskiem!”
Wtedy też dowiedziałam się,
że moja matka jest analfabetką.
Jesteście porypani.
Śmiejecie się z tego,
że moja matka nie umiała czytać.
Ale z was bydlaki!
Nie wyniknęło to z rozmowy.
Nie gadałyśmy o tym.
Tylko ją obserwowałam.
Może nie byłam najmądrzejszą laską w sali,
bo siedziałam w klasie specjalnej.
Ale to nic.
Widziałam,
kiedy coś było nie halo.
Byłam bardzo spostrzegawcza. Wszystko obserwowałam.
Dostałam list od nauczyciela.
Skurwiel napisał mi uwagę, bo „Monique
za dużo gada”.
Nic nowego nie robiłam.
Robiłam to całe życie.
„Za dużo gada i rozprasza innych.
Jeśli to się powtórzy, zostanie pani wezwana do szkoły”.
Przeczytałam tę jebaną uwagę.
I zabrałam to gówno do domu.
Jedno, czego mi nie brakuje, to uczciwość. Jestem uczciwa.
Jak zrobiłam coś źle, to się przyznaję: „Spieprzyłam to”.
Stresowałam się przez całą drogę do domu.
Bo musiałam dać mamie list,
w którym ten facet napisał, że za dużo gadam.
Nie był pierwszy. Matka też mi to mówiła.
Do tej pory rodzina mnie nie lubi.
Prawda?
Po powrocie do domu daję jej ten pieprzony list.
Ona go otwiera.
Powiem wam coś.
Gdy postanowiłam, że powiem to na scenie, mąż powiedział...
- Co powiedział? - Już ci mówię.
Powiedział: „Kobieto,
nie nazywaj swojej matki analfabetką.
To okrutne”.
Znam swojego męża od dziesiątej klasy,
odkąd skończyliśmy 14 lat.
To jeden z najlepszych ludzi, jakich w życiu poznałam.
Spojrzałam na niego i powiedziałam: „Tak myślałam...
że wyskoczysz z czymś takim, gościu.
Znam cię od dziesiątej klasy.
Ale ty też mnie znasz od dziesiątej klasy.
Ona nie miała kłopotów z czytaniem.
Ta kobita była analfabetką!”.
Więc daję jej ten pieprzony list.
I czekam na reakcję.
Czekam, aż powie: „Nie mówiłam, że masz zamknąć gębę na kłódkę?”.
Czekam na jej atak.
Spogląda na list.
Spogląda na mnie.
Ja się uśmiecham.
Gram do końca. Przecież ja też nie wiem, co jest w liście.
Spogląda z powrotem na ten przeklęty list i mówi:
„Nikki, bardzo się cieszę”.
Myślę sobie: „Kobita nie umie czytać!
Co jest, kurwa? Moja mama nie umie czytać!”.
Nie oceniam. Tak właśnie było!
Nie umiała, kurwa, czytać.
Potem próbowałam wdrożyć program edukacyjny, żeby jej pomóc.
„Śniada.
Nie.
Śniadanie”.
Wydawałoby się, że w klasie specjalnej
nie może być rasizmu.
Że w klasie specjalnej za nic w świecie nie może być dyskryminacji.
Bo każdy w tej klasie
został uznany za „specjalnego”.
Tylko nie tak: „Och, oni są wyjątkowi”.
Ale: „Och, oni są wyjątkowi”.
Wciągnęli nas na listę zjebów.
Każdy z nas trafił na listę odrzuconych.
Każdy dostawał leki.
Choć ja nie dostawałam.
Ten nauczyciel, pan McKinney...
Pan McKinney był biały.
Taki biały biały.
Biali myślą: „Którzy to biali biali?”.
Ci, którzy nie lubią czarnych.
Biały biały.
Byłam w siódmej klasie.
Musicie zrozumieć, z jakim nastawieniem tam poszłam.
Nic w sobie nie zmieniałam. Już taka byłam.
Przyszłam z nastawieniem do walki.
Mówiłam sobie: „Jeśli coś jest nie tak, walcz”.
Właśnie z takim nastawieniem przyszłam.
Pewnego dnia siedzimy w klasie.
Pan McKinney wstaje i mówi „Słuchajcie.
Kogo wyczytam, staje po prawej stronie klasy.
Kogo nie wyczytam,
staje po lewej stronie klasy”.
Wykonanie tego zadania zajęło nam jakieś 20 minut.
Miałam ubaw na całego: „Po której stronie?”.
Tak?
Gdy każdy stanął na swoim miejscu,
zauważyłam, że wszystkie białe dzieciaki
były po prawej stronie,
a wszystkie czarne były, kurwa, po lewej stronie.
Do białych powiedział: „Macie tu kolorowanki,
łamigłówki
i klocki do budowania.
Możecie się nimi zająć”.
A potem stanął przed nami.
Powiedział: „A tę grupę...”
Kiedy koleś powiedział „tę grupę”,
Malcolm X szepnął mi: „Stara, twoja kolej”.
„A tę grupę
nauczę, jak mówić poprawnie”.
Podniosłam rękę.
Pan McKinney spytał: „Tak, Monikew?”.
Nie tak mam na imię.
Więc dalej trzymałam rękę w górze.
Wtedy spojrzał na mnie i spytał: „Tak, Monique?”.
Powiedziałam, że muszę iść do sekretariatu.
On: „Po co?”. Ja na to: „Żeby zadzwonić do ojca”.
„Po co chcesz dzwonić do ojca?”
„Żeby mu powiedzieć, że podzielił pan tę klasę.
Białe dzieci stoją tam, czarne tutaj.
Chce pan uczyć nas mówić,
a tam mały Timmy właśnie zżarł całą miskę kleju”.
Ten biały koleś spojrzał na mnie, jakby chciał powiedzieć:
„Gdybym tylko mógł teraz wciągnąć kaptur...”.
I gapił się na mnie.
A moi przodkowie mówili: „Patrz na tego skurwiela
i nie odwracaj wzroku.
I nawet, kurwa, nie mrugnij”.
Potem powiedział: „Wróćcie na miejsca”. No ja myślę, do cholery.
Ten biały koleś mnie nie lubił, ale usiadłam z przodu,
żeby mnie widział każdego dnia.
Bo wiedziałam, że to śliski typ.
A ja się nie patyczkuję.
Jeśli zachowasz się źle, za każdym razem wyzwę cię na pojedynek.
Byłam w siódmej klasie.
Poznałam cudownych ludzi.
Niech to będzie jasne.
Cudownych ludzi, którzy trafili do klasy specjalnej.
Byli po prostu cudowni.
Mieli mnóstwo opowieści i bogatą historię.
Siedziałam w tej klasie i byłam zachwycona
pięknem tych ludzi.
A siedziałam z przodu.
Obok dwóch pind, które zastraszały innych.
A ja takich dręczycielek nie znoszę.
Te pindy nabijały się z laski w kasku, która siedziała z tyłu.
A laska w kasku do nikogo się nie przypieprzała.
Była miła i mówiła tak...
Gdy wchodziłam, robiła... a ja...
I właśnie tak się porozumiewałyśmy. To było piękne.
Nigdy nie pytałam o jej pieprzony kask,
ona nic nie mówiła i dobrze się dogadywałyśmy.
Więc te dwie pindy chciały podręczyć laskę w kasku.
Mnie to nie leżało.
Cały tydzień gadały o tym,
co zrobią lasce w kasku
zapiętym pod brodą.
A ja myślę: „O nie, kurwa, nie pozwolę na to.
Wkraczam do akcji.
Jak przyjdzie czwartek,
postawię się tym pindom”.
Wszyscy byliśmy „specjalni”.
Jasne?
Byłam gotowa na to gówno.
Mówię więc do głównej pindy...
Bo była główna pinda i pinda przydupaska.
Dwie dręczycielki, ale jedna pinda to szefowa,
a druga to przydupaska, i jak pinda szefowa coś mówiła,
przydupaska robiła: „Mhm”.
I to mnie strasznie wkurwiało.
Więc jest czwartek. Zaraz mamy wychodzić ze szkoły.
Chcę powiedzieć tym pindom, że nie pozwolę na te pierdoły.
Powiem tej dziewczynie, że się namawiają, żeby ją dręczyć.
Postawię się im.
Mówię: „Słuchaj,
jutro jej powiem,
że będziecie ją dręczyć, bo nosi ten cholerny kask”.
Myślałam, że zastraszę tę pindę,
jak jej powiem coś wrednego.
A ta patrzy na mnie i mówi: „Ty tłusta debilko, spierdalaj mi z oczu”.
Myślę: „O, nie tak miała odpowiedzieć.
Ta pinda jest »specjalna«”.
Wszyscy to widzicie.
Nie wiedziałam, że te dwie pindy są ze Wschodniego Baltimore.
Każdy wie, że pindy ze Wschodniego Baltimore umieją się bić!
Te pindy potrafią powalić cię na glebę i skopać.
Wracam więc i mówię do tej Elizabeth:
„Słuchaj no, Elizabeth,
te dwie pindy obgadują cię
przez cały tydzień.
Kiedy tu wrócą,
musisz najpierw dobrać się do dupska Olecie.
Jak tylko wróci i powie coś o twoim pieprzonym kasku,
spojrzysz na tę sukę...
a potem odchylisz ten swój łeb w kasku
i wyrżniesz suce w ryj.
Wyrżnij jej najmocniej, jak potrafisz i powybijaj jej zęby”.
Ta patrzy na mnie i mówi...
Ja na to: „Co jest, kurwa?”.
Spojrzałam na tę laskę i powiedziałam: „Stara, lubię cię”.
Podobały mi się te jej efekty dźwiękowe.
Wtedy pan McKinney powiedział:
„Elizabeth, przestań się śmiać”.
Ja na to: „To ona się tak śmieje?
Stara, będziemy się dobrze bawić!”.
Od tamtego dnia
aż do dziś
Elizabeth i ja jesteśmy najlepszymi kumpelami.
I tu się robi pięknie.
Elizabeth nie mogła mówić,
gdy miała na głowie kask.
Nie mogła mówić
ani się śmiać śmiechem takim, jaki my znamy.
Ale kiedy zdjęła kask,
mówiła tak wyraźnie,
jak wy i ja.
Tylko że wtedy nie panowała nad swoją pieprzoną szyją.
Byłam zaszczycona,
gdy w dziewiątej klasie podeszła do mnie w łazience.
Wiedziałyśmy, że się rozchodzimy, a nasza przyjaźń już nie będzie taka sama.
Byłyśmy za młode, by przekonać rodziców, aby nas do siebie wozili.
Podeszła do mnie w łazience w tej dziewiątej klasie
i pokazała palec, jakby chciała powiedzieć: „Daj mi chwilę”.
Odpięła zapięcie pod brodą,
zdjęła ten cholerny kask i powiedziała: „Monique...”.
Ja na to: „Co, stara?”.
Jak my się wtedy śmiałyśmy!
Powiedziała: „Bez tego jebanego kasku mogę mówić”.
Widzicie...
Wychowałam się
na Bulwarze Prawdziwego Człowieka.
Chcę, żebyście zrozumieli.
Wychowałam się w Baltimore, Maryland,
na Bulwarze Prawdziwego Człowieka
wśród prawdziwych ludzi.
Tam zasada numer jeden brzmi:
nie dopieprzasz się do kogoś, kto nie dopieprza się do ciebie,
bo nie wiesz, do kogo się dopieprzasz i mogą ci dopieprzyć.
Tak się dzieje na Bulwarze Prawdziwego Człowieka.
Musicie zrozumieć, skąd pochodzę:
z Bulwaru Prawdziwego Człowieka.
Jak ktoś podskakiwał, nie wiedział, że potrafię się odwinąć.
Nie wiedział, że jestem z Konga.
Jestem gorylem.
Widzicie...
Miałam wujka Donalda.
Wujek Donald był taki wspaniały,
taki cudowny.
Wujek Donald był bardzo, bardzo czarny.
I bardzo, bardzo homo.
A jak ktoś urodził się w latach 30. i 40., był bardzo czarny
i bardzo, bardzo homo,
miał tak pod górkę, że sobie nie wyobrażacie.
Własna rodzina nie chciała się z tobą zadawać,
kiedy byłeś bardzo czarny i bardzo, bardzo homo.
I patrzyłam, jak odcinają się od wujka Donalda.
Patrzyłam, jak go odtrącają,
mimo że mieszkał w tym samym domu.
Ale jak on mnie rozbawiał...
W każdy piątek moja matka chodziła do swojej matki
grać w karty.
Ci ludzie byli hazardzistami. Chcę, żebyście to usłyszeli.
To byli hazardziści.
Wychowałam się wśród ćpunów, hazardzistów, alkoholików, prostytutek.
Ciotka nigdy się nie przyznała, ale wiem, że dawała dupy
facetowi od ubezpieczeń, który ciągle przychodził.
„Co to za ubezpieczenie sprzedajesz, stary?”
Spojrzała na mnie i powiedziała: „Czynsz”. Jasne, kumam.
Tam dorastałam.
Siadali wokół stołu w jadalni,
a na środku leżała kupa forsa.
Grali w remika, bezika, piotrusia... We wszystko, co można było obstawiać.
A ledwo wiązali koniec z końcem.
Stawiali więc forsę, której nie mieli.
Matka i jej wszystkie dzieci.
Gdy zobaczyłam to pierwszy raz, myślałam, że pod koniec wieczoru powiedzą:
„Dobra, każdy zabiera swoją kasę. Fajnie było”.
Ale oni mówili: „Przegrałeś, stary”.
Co piątek
mój wujek Donald
szedł do baru.
I co piątek trzej goście, zawsze ci sami, bili go,
zabierali mu forsę i wyprawiali pijanego do domu.
U tych gości z baru szanowałam to, że nigdy nie zabierali mu całej forsy.
Bili go i zabierali tyle, żeby mieć na wódę tamtego wieczoru i taryfę do domu.
To byli porządni pijacy.
Bili wujka, ale nie odprawiali go z niczym.
W każdy, kurwa, piątek wracał do domu, powłócząc nogami.
Siedziałam na krześle w jadalni, a oni grali w karty.
Szedł od frontowych drzwi do kuchni.
To nie było daleko. Drzwi frontowe...
kuchnia.
A między nimi jadalnia, jasne?
Szedł więc do tej cholernej kuchni
i brał jedną parówkę.
Jedną parówkę z paczki.
Jedną parówkę z całej jebanej paczki i nadziewał ją na widelec.
Nie wkładał do rondla, żeby ugotować.
Odpalał ogień
i stał tam z parówką na jebanym widelcu.
Myślałam: „Chcę to zobaczyć. Co za zajebisty spektakl”.
A potem przeklinał gości,
którzy go pobili przy barze:
„W przyszły piątek rozpierdolę was, sukinsyny.
Zadarliście z niewłaściwym typem. Jestem Donald. Skopię wam tyłki.
Dojebię tobie. Dojebię twojej lali. Wszystkim dojebię”.
Ja na to: „Tak, wujku Donaldzie, dojeb im”.
Mówiłam to w myślach i się cieszyłam.
Raz moja babcia powiedziała:
„Donald, mam dość tych bredni. Może gdybyś powiedział to im,
nie dostawałbyś wpierdolu w każdy piątek i miałbyś swoją forsę. Teraz stul pysk!”.
Wujek wyszedł z tej jebanej kuchni,
trzeźwy jak świnia, i stanął nad moją babcią,
a jego matką, i powiedział: „Mamo,
możesz mnie w chuja pocałować!”.
Zareagowałam tak samo.
Ale bawiłam się zajebiście!
Lee Daniels, gdy mówiłam: „Gdybym miała chuja, moglibyście mi obciągnąć”,
to było na cześć mojego wujka Donalda.
W ten sposób mówiłam wujowi: „Stary, wciąż jesteś wielki!”.
Tak!
To mój wujek Donald, Lee!
Gdy mówię, że wychowały mnie silne czarne kobiety,
posłuchajcie mnie.
Wychowały mnie silne czarne kobiety.
Mówię o takiej pierdolonej sile, która jest niesamowita
i niezaprzeczalna.
Wychowały mnie silne czarne kobiety.
Były zajebiście silne
i zajebiście wredne.
Zajebiście nieszczęśliwe, zajebiście zgorzkniałe,
zajebiście wściekłe i zajebiście cwane.
Miały to wszystko.
Były tak cholernie silne,
że aż wredne.
Skoro patrzyłam na to jako mała dziewczynka,
jak myślicie, na jaką kobietę wyrosłam?
Jaką kobietą się stałam dla jebanego faceta?
Wiecie, jak wygląda szefowa?
Gdybyście otworzyli słownik i poszukali hasła „szefowa”,
znaleźlibyście tam moją podobiznę.
Bo tak mnie wychowano.
Ojciec mówił: „Kto zarabia, ten ustala reguły”.
Ja zawsze byłam tą, która zarabia,
więc zawsze ustalałam reguły.
To nie była rozmowa.
Tylko energia wnoszona do związku.
Rozmowy wyglądały tak...
„Do zobaczenia o dziewiątej?”
„Samochód odbierze cię o trzeciej”.
Wszystko było jasne.
Taka byłam.
Dlatego mam za sobą trzy małżeństwa.
Nie mów „mhm”. Nie osądzaj mnie.
Nie rób tego.
Trzy.
To jest ostatnie.
A tak naprawdę pierwsze.
Pierwszy raz poznałam swoje miejsce
jako żona czarnego faceta.
Wiele z nas tego nie ma.
Musiałam się nauczyć. Nie osądzam. Musiałam poznać swoje miejsce.
Nosiłam pelerynę superbohaterki. Powiewała na wietrze.
I pamiętam, jak musiałam zdjąć tę pelerynę.
Pamiętam, jakby to było wczoraj. Obudziłam się w trybie szefowej.
Obudziłam się i miałam władzę.
To był ostatni sezon Egzaminu z życia.
Byłam gwiazdą popularnego serialu.
- Byłaś. - O tak.
O tak!
Jesteśmy Parkerami
Tak, kochani!
Wstałam więc.
Na planie musiałam był o 8.00.
Wstałam o 6.00.
Wzięłam prysznic.
Chwilę pobawiłam się z dziećmi.
Wróciłam i pocałowałam męża.
Powiedziałam: „Tatuśku, zobaczymy się, jak wrócę z planu”.
On na to: „Życzę ci cudownego dnia”.
Wsiadłam do swojego luksusowego, dwuosobowego kabrioletu.
Może i jestem za duża na ten wóz, ale miałam to w dupie.
Choć było ciasno jak diabli.
Opowiem wam, jak wygląda taka robota,
żebyście zrozumieli, jak niektórym może odwalić sodówa.
Kiedy dojeżdżam na plan,
jest tam miejsce parkingowe z moim nazwiskiem.
Zanim dobrze zaparkuję samochód, ktoś już otwiera drzwi
i zabiera wszystko, czego potrzebuję do garderoby.
Potem eskortują mnie do garderoby.
Potem ktoś przychodzi do mojej garderoby,
puka do drzwi i zabiera mnie do makijażystki.
Potem przychodzi następna laska i mówi:
„Czekamy z kostiumami”.
Kiedy się ubiorę, wychodzę na pieprzoną scenę
i gram cudowną postać.
I powiem wam,
że w tych chwilach życie było piękne,
bo miałam wszystko, o czym marzyłam.
O 5.00 szykujemy się, żeby iść do domu.
Niektóre producentki na planie miały takie małe kryształowe błyskotki.
Ja nie małpuje takich ludzi.
Nie jestem laską, która płaci 10 000 dolarów za torebkę.
Nie kupuję czerwonych szpilek,
od których stopy tak kurewsko bolą,
że mam zły humor przez dwa dni,
bo mały palec zawinął się na drugi palec i nie można ściągnąć sukinsyna.
Nie jestem taka. Jestem prostą dziewczyną.
Prawda?
Ale one miały te cholerne kryształowe błyskotki.
Czułam, że wywierają na mnie presję.
„Musisz jechać do Beverly Center i kupić kryształową błyskotkę.
Są takie słodkie”.
Nie kręcą mnie takie rzeczy, ale producentki miały,
więc też musiałam kupić błyskotkę,
żeby potem mówić: „Stara, kupiłam kryształową błyskotkę”.
Prawda?
Wsiadam więc do auta.
Jadę do Beverly Center. Tam jest ten jebany sklep.
Dzwonię do męża. Mówię: „Tatuśku,
zajrzę do Beverly Center, zanim wrócę do domu.
Muszę iść do jubilera”. On na to: „Dobrej zabawy. Nie śpiesz się”.
„Do zobaczenia później”.
Gdy wsiadam do auta, wyciągam skręta.
Od razu wyjaśnię.
Chcecie wiedzieć, czy przypalam? Tak.
To dar od Boga.
Został poświęcony przez Jezusa!
Prawda?
A towar mam najlepszy. Nie kupuję gówna od dilera na rogu.
Jaram medyczną.
Jarałam medyczną, zanim można ją było legalnie kupić.
Miałam dobry towar.
Gdy poszłam do lekarza od marihuany, spytał: „Coś nie tak?”.
Ja: „Wszystko.
Daj mi najlepszy towar. Wszystko mnie wkurza”.
Zioło, które mi dał, było niesamowite
Biorę więc bucha,
gaszę i chowam do specjalnej skrytki.
Bo jadę do Beverly Center, a tam są parkingowi.
A ja już się poznałam na parkingowych w Beverly Center.
Jak zostawicie skręta w popielniczce,
te łapciuchy wam go wypalą.
A gdy przyprowadzają ci auto, ich oczy mówią:
„Jestem ujarany”.
Więc wkładam skręta
do schowka i podjeżdżam do parkingowego.
Wysiadam z auta
i idę do sklepu z tym kryształowymi błyskotkami.
Kiedy wchodzę, jestem tam tylko ja i biała sprzedawczyni.
Wchodzę, a ta mnie nie wita. I automatycznie robi się problem.
Powinna powiedzieć: „Witam w sklepie”.
Myślę: „Pieprzyć tę sukę. Kupię kryształową błyskotkę,
bo wszystkie producentki mają kryształowe błyskotki.
Muszę znosić jej humory”.
Podchodzę więc
i widzę małe kryształowe hipopotamy.
Dla mnie hipopotam to najseksowniejsze zwierzę
w całej dżungli.
Widzieliście, jak hipopotamica chodzi?
Ta laska chodzi tak,
jakby mówiła: „Weź mnie”.
„Stary, jestem gotowa”.
Kiedy mąż mówi mi: „Dawaj mi tu tę hipopotamicę”,
ja na to: „Stary, weź mnie”.
Piękne.
Patrzę na cenę.
Na pieprzonej metce widzę 525 dolarów.
To kurewstwo było takie małe.
Pomyślałam: „Mo’Nique, nie wariuj.
Jesteś jedną z gwiazd serialu.
Stać cię na jebaną kryształową błyskotkę za 525 dolarów”.
Kiedy podchodzę do kasy...
biała dama nabija cenę.
Nawet raz nie nawiązuje ze mną kontaktu wzrokowego.
Nabija cenę i mówi: „5025 dolarów”.
Ja na to: „Co pani powiedziała?”.
Powtórzyła tak, jakby mówiła:
„Wiedziałam, że tej czarnej na to nie stać”.
Powiedziała: „Pięć tysięcy dwadzieścia pięć dolarów”.
Musiałam pokazać, że nie jestem Whitley Gilbert z Innego świata,
która udowadniała białej, na co ją stać.
Pieprz się. Nie, dziękuję.
Miłego dnia życzę. I odłóż to, kurwa, z powrotem.
Kiedy jadę do domu,
palę skręta.
Marihuana, którą mam, sprawia,
że robię się napalona.
Zaczekajcie.
Każdy myśli: „O, stara”.
Ale podniecenie przychodzi
stopniowo.
Nie jesteś od razu napalona. Podniecenie rośnie.
Więc strategicznie
zaciągnęłam się,
bo wiedziałam, że jadę do domu.
Prawda?
A kiedy dojadę,
zacznie działać na całego.
Kiedy docieram do domu, jestem na siódemce.
Jeszcze nie na „Weź mnie”.
Jestem dopiero na „O cholera”. Rozumiecie?
Jestem tam.
Wracam do domu, jest około siódmej wieczorem.
Najpierw idę na górę przywitać się z moim facetem.
To pierwsze, co robię.
Ciągnę dupsko po schodach,
żeby przywitać się z mężem.
Potem przychodzi kolej na pozostałych.
Babcia mnie uczyła: „Kiedy wchodzisz do domu,
najpierw idziesz do swojego faceta.
Gdy on wraca do domu, powinien zobaczyć ciebie”.
Zgodnie z tą zasadą, ruszyłam tyłek na górę
przywitać się z mężem.
Potem przywitałam się z dziećmi.
Potem zeszłam przywitać się ze służbą.
Dobrze słyszeliście, ze służbą.
Potem wróciłam na górę i znów pobawiłam się z dziećmi.
Potem zeszłam i wróciłam na górę.
Pogadałam z Sidem.
Potem na dół i znów na górę.
A potem, po jakichś 20 minutach, włączyła się dziesiątka.
To było ten moment.
Czas, żeby w końcu wejść i dojść.
Grzeczna dziewczynka była cała w skowronkach.
Och, miauczała, kotka, miauczała
Mówiła tak, mówiła
Idę więc do sypialni i zamykam drzwi.
Przybieram najseksowniejszą pozę.
Trzeba wystawić prawe biodro.
Jasne?
Otworzyć nieco usta.
Nie tak, żeby ssać fiuta, ale tak, żeby pomyślał, że to zrobię.
I trzeba dyszeć. Trochę, nie za mocno.
Mąż spogląda i pyta: „Co robisz?”.
Odpowiadam: „Robię się seksowna. Dla ciebie.
Chcę, żebyś tu przyszedł
i dobrał mi się do lizaczka”.
On na to: „Nie, dzięki”.
„To jest zła odpowiedź. Nie wiesz, że jestem szefową?
Nie wiesz, że to mój dom, moje pieprzone auta, moja cholerna forsa?”
Mówię to do siebie.
„Stary, czyś ty oszalał?”
Myślę: „Powiem to jeszcze raz. Dam typowi szansę, żeby się ogarnął”.
Więc znowu robię pozę.
„Chcę,
żebyś tu przyszedł
i dobrał mi się do lizaczka”.
On wtedy mówi: „Chyba się nie zrozumieliśmy.
Powiedziałem: »Nie, dziękuję«”.
„Teraz to mnie uraziłeś.
Dwa razy źle zareagowałeś.
Pogadamy inaczej. Jaki masz problem?
Coś się wydarzyło, zanim tu wróciłam na górę?
Ktoś dzwonił? Co jest z tobą nie tak, gościu?”
On: „Ze mną wszystko gra”.
„Z tobą musi być coś nie tak,
skoro każę ci się dobrać do lizaczka, a ty nic”.
On mówi: „Nic ze mną nie jest nie tak, ale omówmy to.
Wyszłaś z chaty o siódmej rano.
Zawiozłaś dupsko na plan i zostałaś tam do piątej.
Potem pojechałaś do Beverly Center,
a potem wróciłaś na chatę.
Weszłaś na piętro, zeszłaś na dół, na piętro, na dół, na piętro, na dół
i teraz mam ci lizać lizaczek?
Stara, nie, dziękuję”.
Ja na to: „Stary, to jest czarna miłość!
Powinieneś być gotowy mnie lizać w każdej chwili!”.
Chciałam wyjść z pokoju wkurwiona.
Ale on mówi: „Wiesz co, Mo’Nique?
Nieważne.
Chodź tu do mnie”.
Myślę sobie: „To rozumiem.
Lepiej się ogarnij, człowieku”.
Wielu mężczyzn
Gdy do niego podeszłam,
stanęłam
jak samce...
którymi w mojej rodzinie były kobiety.
„Bierz się do roboty, gościu”.
On położył dłoń
na mojej ślicznotce
i zaczął się bawić moim lizaczkiem.
Mówiłam: „O tak! Bierz go!”.
Gdy zabrał dłoń, wiedziałam,
że mój chłop szykuje się do lizanka.
Nie wiedziałam jednak, że te palce,
którymi bawił się lizaczkiem,
podstawi mi pod nos.
Wrzasnęłam: „Co to, kurwa, jest?
O co, kurwa, chodzi? Krzywdę chcesz mi zrobić?
Co to było?”.
On na to: „Twój lizaczek, stara!”.
Byłam załamana!
Słyszycie?
Bo co powiesz w takiej chwili?
Gówno powiesz. Nie da się.
Jak mówi: „Tydzień temu cuchnęła ci cipa”, mówisz: „Wal się, to było dawno”.
Ale to było wtedy!
Ściągnęłam tę pieprzoną pelerynę.
Musiałam zdjąć cholerną pelerynę.
Musiałam zrozumieć,
że nikt nie rozmawiał ze mną o higienie, gdy byłam młodą dziewczyną.
Matka nigdy mi nie powiedziała: „Musisz dbać o siebie.
A że jesteś dużą dziewczyną, prysznic dziennie nie wystarczy.
Musisz włazić pod prysznic rano i wieczorem.
A w sierpniu rano, po południu przed brunchem
i wieczorem przed pójściem spać.
Bo tyłek trzeba myć często”.
Nikt ze mną o tym nie rozmawiał.
Poza moją babcią.
Matką mojego ojca.
Babcia Mimi była dla mnie wszystkim.
Była takiego wzrostu.
Parę centymetrów wyższa niż niskorośli.
Niska, o bardzo ciemnej karnacji.
I było jej z tym naprawdę ciężko.
Ale mówiła: „Mo’Nique, jesteś moją nagrodą”.
Wyobrażacie sobie, jak ktoś wam to mówi?
„Jesteś moją nagrodą”.
Wierzyłam we wszystko, co mówiła babcia.
Bo wiedziałam, że nie powie mi nic złego.
Wszystko, czego mnie uczyła, od razu przyswajałam.
Kiedy miałam 13 lat... Nigdy tego nie zapomnę.
Gdy miałam 13 lat, babcia zawołała mnie do pokoju.
Powiedziała: „Nikki!”.
Ja na to: „Babciu?”.
Ona: „Usiądź”.
Ja: „Tak, babciu”.
Mówi: „Słuchaj.
Nigdy nie bierz fiuta do ust.
Jeśli to zrobisz, wybuchnie”. Ja: „O cholera!
Nigdy nie wezmę fiuta do ust.
Nie chcę, żeby wybuchał!”. Ona mówi: „Dobrze.
Nigdy nie bierz fiuta do ust”.
To była nasza ostatnia rozmowa
o ssaniu fiutów. „Nie rób tego”.
Więc od 13. do 22. roku życia ani razu nie wzięłam do buzi.
A jak miałam 22 lata, obciągnęłam jednemu tylko dlatego,
że był bardzo miły.
Facet miał w sercu tyle dobroci.
Mieliśmy randkę. To była niedziela.
Było pięknie.
Poszliśmy do parku, spacerowaliśmy po porcie.
Kiedy zaprosił mnie do siebie, zaproszenie przyjęłam.
Poszliśmy do niego, wypiliśmy trochę wina.
Siedzieliśmy, gadaliśmy, było przyjemnie.
Potem spojrzał na mnie i powiedział: „Mo’Nique?”.
Ja na to: „Tak?”.
„Czy mogłabyś mi obciągnąć?”
Ja: „Naturalnie, że ci obciągnę”.
Czy to nie była piękna wymiana zdań? Widzieliście, jak to załatwiliśmy?
Mówię: „Ale od razu muszę ci coś powiedzieć.
Nigdy jeszcze nie obciągałam fiuta”.
Odparł: „Mo’Nique, nie lękaj się.
Nauczę cię obciągać mojego fiuta”.
Pomyślałam: „Co za wspaniałomyślność!
Nauczy mnie obciągać nie byle jakiego, ale swojego fiuta”.
Powiedział: „Nauczę cię obciągać mojego fiuta”.
„Ja cię kręcę, coś pięknego”.
Mówi: „Słuchaj.
Gdy włożę ci fiuta do ust,
zacznij go ssać, jakbyś udawała ciuchcię.
Kiedy pociąg rusza ze stacji,
jedzie powoli.
Więc ssiesz powoli.
Potem ciuchcia przyspiesza i ty też musisz.
I cała naprzód!”.
I gość zagwizdał ja ciuchcia.
Wtedy usłyszałam, jak babcia mówi: „Fiut wybuchnie ci w ustach!”.
O rany, jak ja mocno ugryzłam tego fiuta!
Gość tak mnie wyrżnął w głowę,
że spadłam z pieprzonej kanapy!
I straciłam przytomność na jakieś 17 sekund.
Kiedy się ocknęłam,
spojrzałam na niego i powiedziałam: „Kibel, gościu.
Będziesz kiblować w pierdlu, bo mnie napadłeś!
Próbowałeś wysadzić nas i całą pierdoloną ulicę!
Nie pozwolę ci na to!
Uratuję tę ulicę!
Dzwonię na policję!
Zamkną twoje czarne dupsko w kiblu.
Spójrz na moją głowę! Kibel!”.
Przyjechała policja. Oboje byliśmy nadzy.
Staliśmy tam nago.
Miałam 22 lata.
Czy miałam wtedy jędrne cycki?
Nie, były takie same jak w wieku 54 lat.
Moje cycki nigdy nie sterczały. Opadały jak cyce gorylicy.
Prosto w dół!
Więc stałam tam nago.
I było dwóch policjantów.
Jeden biały i jeden czarny.
Kiedy biały zaczął mówić pierwszy,
mówię: „Ten jest szefem. Pójdziesz do pierdla.
Będziesz kiblował!”.
Biały pyta: „Proszę pani, co się stało?”.
Mówię: „Panie władzo, on walnął mnie w głowę!
Teraz mam zawroty.
Aresztujcie go!
Do kibla z nim!”.
Biały policjant mówi: „Niech się pan odwróci i położy ręce za plecami”.
Mówię: „Dobrze ci tak. Do kibla”.
I wtedy wtrącił się czarny policjant.
Powiedział białemu: „Chwila. Nie skuwaj go”.
Ja na to: „To ten jest szefem”.
Czarny policjant nie pytał mnie.
Spytał tego gościa, co się, kurwa, stało!
Powiedział: „Niech pan wyjaśni, co zaszło”.
Ten na to: „Dzięki, bracie”.
Pomyślałam: „Niedobrze, mówią szyfrem”.
Powiedział: „Panie władzo, ona obciągała mi fiuta”.
Ja wtedy: „Och”.
Ja pierdzielę, co za wstyd.
„To zabolało, człowieku! Nie musisz tego tak mówić!”
Bo wtedy wszyscy spojrzeli na mnie jak na ostatnią dziwkę na ulicy.
Policjant zapytał: „Przepraszam, może pan powtórzyć?”.
„Mówię, że obciągała mi fiuta.
Próbowałem ją nauczyć, że ma obciągać tak,
jak pociąg ruszający ze stacji.
Mówiłem, że jak włożę fiuta,
ma ssać powoli”.
Wtedy widzę, że czarny policjant też robi pociąg.
I myślę: „Ten koleś też uczył jakąś laskę, ja ma mu obciągać fiuta.
Cholera!”.
Gdy skończył wyjaśniać, spojrzałam na policjantów i powiedziałam:
„Słuchajcie, to pieprzony terrorysta.
Jest terrorystą i ma mnóstwo bomb.
Musicie go zamknąć!”. Wtedy zrobiło się poważnie!
Pytają: „Gdzie te bomby? Gdzie materiały wybuchowe?”.
Ja: „W jego fiucie!
W jego fiucie jest pełno bomb!
Wysadzi całą ulicę! Ocaliłam wszystkich!
Jestem bohaterką!
Łapcie go!”.
Czarny policjant włączył krótkofalówkę
i powiedział: „Mamy OZP”.
Nie wiedziałam, co to OZP, więc wymyśliłam sobie, że to skrót
od „ostro zakończony penis”.
„To nie tak, panie władzo. On ma bomby w fiucie.
Wysadzi nas w powietrze!”
On wtedy: „OZP, szybko!”.
Kiedy dotarł koleś od OZP, okazało się,
że to skrót od „osoba zaburzona psychicznie”.
Spytałam: „O kogo chodzi?”.
Ludzie, kiedy zakładali mi kaftan bezpieczeństwa
i zabierali na oddział psychiatryczny,
nie miał na sobie nic,
tylko ten kaftan i gołą dupę.
Trzymali mnie tam przez 72 godziny na obserwacji.
Siostra z sali obok spytała: „Za co tu jesteś?”.
Ja na to: „Ocaliłam całą ulicę!
Fiut tego leszcza już miał wybuchnąć, a ja go ugryzłam!”.
Wtedy ona: „To tak jak ja. Mnie babka wcisnęła ten sam kit”.
Kiedy stamtąd wyszłam,
poszłam prosto
do domu mojej cholernej babki.
Mówię: „Mimi,
powiedziałaś mi,
że fiut wybucha,
jeśli się go włoży do ust”.
Babcia się zaśmiała.
I mówi: „Nikki, kiedyś zrozumiesz”.
Wtedy przechodzi wujek Tina i rzuca: „Dlatego jestem lesbą”.
W takim domu się wychowywałam.
Właśnie w takim.
Tam się wychowywałam, a moja babcia
była niesamowita.
Prawda? Traktowała mnie tak, jakby słońce nie wschodziło, dopóki nie wstałam.
I nie zachodziło, póki nie zasnęłam.
Jeśli budziłam się o trzeciej w nocy i mówiłam: „Mimi, jestem głodna”,
babcia wstawała i smażyła mi trzy skrzydełka z kurczaka.
Do tego purée ziemniaczane. I to nie z pudełka, gotowała świeże.
Fasolka szparagowa i dwie pajdy białego chleba.
Dlatego jestem gruba. Dobrze mnie nakarmiła.
Potem zabierała mnie na górę i kładła do łóżka.
I siedziała tam, gdy zasypiałam.
A gdy się budziłam, siedziała w tym samym miejscu.
W jej oczach byłam wszystkim.
Moja babcia ma córkę.
Ale mówimy na nią wujek Tina.
Byliście ze mną w klasie specjalnej? Wyglądacie na zagubionych. „Co ona gada?”
Gdyby Tina tu teraz weszła,
pomyślelibyście, że to mężczyzna.
Ma brodę.
Nosi coś, żeby spłaszczyć piersi.
Wkłada coś w spodnie, żeby wyglądało, jakby miała fiuta.
Nosi męskie ubrania i męskie buty.
Wszystko w wujku Tinie jest męskie.
Więc wy wszyscy ze społeczności LGBTQ,
posłuchajcie mnie.
Szanuję każdego z was, kto ma tyle odwagi, żeby żyć po swojemu.
Szanuję tych, którzy mówią: „Mam gdzieś, co myślą i gadają.
Pozostanę, kurwa, sobą”.
I kiedy spotykacie ludzie, którzy obrzucają was gównem,
którzy są tacy ciekawi,
to wiedzcie, że to ci, którzy sami chcieliby tego spróbować
i wypną się najbardziej.
więc nie czujcie się obrażeni, bo oni chcą tylko otworzyć tylne drzwi!
Moja babcia nie mogła się pogodzić,
że ma homoseksualną córkę.
Mogła ją kochać tylko w domu.
Nie mogła jej kochać publicznie.
Bo mojej babci namieszał w głowie kościół.
Ten cholerny kościół w naszych społecznościach
wyrządza krzywdę i rozbija rodziny,
jakby do tego został stworzony.
A wszystko pod hasłem „W imię Jezusa”.
Widziałam, co zrobili z moją kochaną babcią.
Nie mogła się pogodzić, że jej córka
jest lesbijką.
Obserwowałam je, gdy gdzieś wychodziły.
Nawet to, jak ciocia oddychała, wkurwiało moją babcię.
„Czemu tak oddychasz?” Myślałam: „Co jest? Ma wstrzymać oddech?
Wtedy przestanie być homo?”.
Wujek Tina...
Tina była ze mną szczera, gdy byłam mała,
bo wiedziała, że nie oceniam.
Nie umiałam osądzać.
Traktowałam innych tak, jak oni traktowali mnie,
a Tina była dla mnie bardzo dobra,
kiedy byłam mała.
Jest więc Gwiazdka, ja mam siedem lat.
Wszyscy dorośli są w jadalni. Ja siedzę w kuchni.
Dzieci bawią się zabawkami w salonie.
Czemu byłam w kuchni?
No bo byłam, dobra?
Ciasta, ciasteczka, tort.
Siedziałam w kuchni
Dobra?
Wujek Tina wchodzi do kuchni i mówi: „Nikki?”.
Mówię: „Tak?”.
Ona: „Jestem lesbą”.
Ja na to: „Ja też”.
Bo powiedziała to tak pięknie, rozumiecie? Chciałam być tym, co ona.
Wtedy powiedziała: „Nie.
Ja jestem męską lesbą”.
„Ja też! Też jestem męską lesbą”.
Ona na to: „Nikki, ja dymam kobiety”.
Ja mówię: „Dobra”.
Bo na to nie miałam żadnej odpowiedzi.
Obserwowałam, jak te dwie kobiety się męczą.
Patrzyłam na nie, aż moja babcia opuściła ten świat,
a one nigdy się nie porozumiały.
Bo myślała, że jej życie jest porażką.
Bo wydała na świat homoseksualne dziecko.
Kościół zaorał jej mózg i uwierzyła, że jej córka to grzech.
I tak ją traktowała.
Jako dziecko byłam zdezorientowana, bo ja dla tej kobiety
byłam wszystkim.
Ale tej, którą urodziła,
nie mogła przytulić,
bo była inna.
Patrzyłam, jak się męczą.
Bardzo się męczą.
Kiedy babcia odeszła, Tina stała się bezdomną pijaczką.
Bo nie mogła zrozumieć,
dlaczego jej matka
nie mogła kochać jej tak, jak powinna być kochana.
I czułam...
Czułam się tchórzem,
kiedy babcia odeszła.
Nie mogłam powiedzieć swojej babci,
kim naprawdę jest jej wnuczka.
Bo nie chciałam być kochana tylko w domu.
Uwielbiałam to, jak ona mnie uwielbiała.
Gdy w sklepie zobaczyła mnie na okładce czasopisma,
dbała o to, żeby wszyscy w sklepie dowiedzieli się,
że jestem jej wnuczką.
Byłam jej nagrodą.
Nie mogłam zdradzić babci
swoich sekretnych myśli.
I swoich fantazji.
Bo nie chciałam,
żeby kochała mnie tylko w domu i żeby opuściła ten świat,
sądząc, że jej życie było porażką.
Bo gdybym jej wyznała
swoje sekretne myśli...
odeszłaby, myśląc,
że zawiodła.
Wiem, że teraz patrzycie na mnie i myślicie: „Chwileczkę, stara.
Jesteś, kurwa, lesbą?”.
Nie, nie jestem... tak do końca.
Nie mogłam jej tego powiedzieć na głos.
Wiecie, jak trudno coś ukrywać?
Tajemnice powodują raka.
Niektórzy z was mają tajemnice. Myślą: „Nie patrz na mnie,
bo wszystko wykrzyczę, jak tylko otworzę gębę. Tajemnice!”.
Ale jeśli się z tym rodzisz,
nic na to nie poradzisz.
Nic.
I proszę, zrozumcie, próbowałam.
Próbowałam się tego pozbyć. Wierzcie mi.
Próbowałam to od siebie odsunąć.
Nie chciałam być traktowana jak chora, jakby coś było nie tak.
Więc próbowałam przelecieć tylu facetów, ilu się dało.
Nie byłam taką skończoną dziwką.
Taką raczej w jednej trzeciej
albo taką ćwierćdziwką.
Nikki Parker mówiła: „Hej, profesorze Oglevee!”.
Było tych facetów mnóstwo na całym świecie.
Ale tajemnicy nie zdradzałam i obiecałam sobie,
że nikomu nie powiem.
Że zabiorę ją do grobu.
Bo widziałam, jak w mojej rodzinie
traktuje się ludzi z tą chorobą.
Bo wmówili nam, że to choroba.
Prawda?
Ale pewnej nocy poczułam ogromne pożądanie.
Leżałam w łóżku.
I jakiś głos szeptał mi do ucha:
„Cipka, cipka”.
Leżę więc w łóżku i tak bardzo się boję,
bo to mój trzeci mąż.
Prawda?
Trzeci, moi kochani.
Ten...
który kochał mnie, gdy byłam na dnie.
Tak, jakbym była na szczycie.
To ten...
dzięki któremu czuję się tak, jak nigdy wcześniej się nie czułam.
To właśnie ten!
A niektórzy pytają, czemu nazywam go „tatuśkiem”.
Powiem wam czemu. Bo ten facet mnie wychowuje.
Powiem wam, czemu nazywam go „tatuśkiem”.
Bo dał mi wszystko to, czego mój ojciec
nie umiał mi dać albo nie dał, bo mu nie zależało.
Dlatego nazywam go „tatuśkiem”.
Mam faceta, który potrafi naprostować wszystkie moje wady.
Tamtej nocy leżałam w łóżku i się bałam.
Tak się bałam.
Mówiłam do siebie: „On na to się nie pisał.
Pisał się na ciebie. Nie na ciebie i na drugą laskę”.
Więc co robić?
Co robić w takiej chwili, gdy leżysz obok człowieka,
który zna cię lepiej, niż ty sama się znasz?
Bo zwraca na ciebie większą uwagę,
niż ty zwracasz uwagę na samą siebie.
Leżę w łóżku
i odczuwam tak ogromny ciężar,
że czuję się chora psychicznie, fizycznie, duchowo.
Czuję, że nie mogę nikomu zdradzić, jaka się urodziłam.
Musiałam obudzić swojego męża.
Bałam się, myślałam: „Proszę, kiedy ci powiem, nie odchodź ode mnie.
Bo przestanę oddychać.
Muszę ci powiedzieć, bo mnie znasz, wiesz, kiedy coś jest nie tak.
A coś jest nie tak od lat”.
Ale ponieważ jestem celebrytką, gwiazdą,
mogłam to maskować.
Mogłam to maskować pięknymi rzeczami.
Ale tamtej nocy ta maska musiała spaść.
I musiałam go obudzić.
Powiedziałam: „Tatuśku, muszę ci coś wyznać”.
On na to: „Mamuśka, co się stało?”.
Powiedziałam: „Mam pewien sekret.
Obiecaj, że mnie nie zostawisz, kiedy ci powiem”.
Odpowiedział: „Mo’Nique, nie ma nic,
co by sprawiło, że cię zostawię”.
„Dobra”, mówię.
„Zaczynamy”.
Mówię: „Tatuśku...”. „Czekaj no, stara”, przerywa mi.
„Zabiłaś kogoś?”
Mówię: „Nie, człowieku, nikogo nie zabiłam”.
On na to: „Dobra, to mów”.
Mówię: „Tatuśku...”.
Serce mi waliło, bo pierwszy raz
miałam to komuś powiedzieć na głos.
Mówię: „Tatuśku...
pociągają mnie inne kobiety, seksualnie”.
Spojrzał na mnie
tak pięknie, cierpliwie i kochająco...
i powiedział: „Stara, mnie też!
Znajdź jakąś lalę i zerżniemy ją razem!
Czy właśnie to cię gryzło przez te wszystkie lata?
Cipki są niesamowite!”.
Ja na to: „Wiem!”. A on: „Stara, znajdź sobie jakąś cipkę”.
Potem pomyślałam: „To musi pozostać tylko fantazją.
Bo znam siebie.
Będą o mnie gadać w społeczności LGBTQ.
Będą gadać: »Ta laska walczy o równość,
ale nie chce jej zapewnić«”.
Bo kiedy mnie wyliżesz, lala, dzięki.
Zrobić ci kawy czy coś?
Nie ma opcji.
„Nie wystawiaj mi tu swojej cipki... Nie!”.
„Mo’Nique, wylizałam cię i dziękuję!
Jesteś miła.
Jesteś mądra.
Jesteś ważna!”
Ludzie pytali mnie...
„Jak to możliwe,
że się nie poddajesz?
Jak to możliwe, stara,
że się nie poddajesz?”.
Bo kiedy rodzisz się jako gruba czarna dziewczyna,
pragniesz uznania i akceptacji.
Tylko tego pragniesz.
Chcesz, żeby ludzie cię zaakceptowali.
I robisz wszystko, co w twojej mocy, żeby tę akceptację zdobyć.
Walczysz o tę pieprzoną akceptację.
Kiedy dorosłam,
powiedziałam sobie: „Mo’Nique, musisz to wszystko zaakceptować”.
Więc musiałam się pogodzić z tym,
że mój ojciec był alkoholikiem i swoją rodzinę miał głęboko w dupie.
Musiałam się pogodzić z tym,
że moja matka była hazardzistką
i przepuszczała każdy jebany grosz.
Musiałam się pogodzić z tym,
że mój najstarszy brat mnie molestował.
Musiałam pogodzić się, że mój drugi brat
podpisał się moim nazwiskiem na dokumentach i zjebał mi reputację.
Nie oceniam. Po prostu tak właśnie było.
To pozwoliło mi pogodzić się z tym, że ludzie mówią mi, kim nie jestem.
Kiedy mi mówią: „Nie jesteś Dave’em Chappelle’em.
Nie jesteś Amy Schumer.
Nie jesteś Chrisem Rockiem”,
te skurwysyny mają rację.
Bo ja nazywam się Mo'Nique.
KOCHAM CIĘ, MO’NIQUE
Napisy: Przemysław Rak