Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(ฉันชื่อโมนีค)
‪- โมนีคบ้าไปแล้ว ‪- เงินซื้อเธอได้
‪โมนีคนี่แหละตัวแม่
‪- เขาโยนโอกาสทิ้งไปเพียบ ‪- นี่แหละมืออาชีพ
‪- ตัวแม่เวอร์ ‪- ควายสุดวันนี้
‪เอาใจยากจะตาย
‪โมนีคเนี่ยนะตัวแม่
‪เขาโยนโอกาสทิ้งไปเพียบ
‪- ผีเข้าผีออก ‪- ควายสุดวันนี้
‪อนาคตดับวูบ
‪ขอบคุณสําหรับกําลังใจ
‪ลุย
‪ว่าไง เธอจ๋า
‪ดังอีก
‪ว่าไง
‪ไง แอตแลนต้า จอร์เจีย
‪แอตแลนต้า จอร์เจีย!
‪ว่าไง!
‪รู้สึกถึงพลังงานท่วมท้นเลย
‪นั่นแหละ!
‪เรามาแล้วเธอจ๋า
‪เรามาแล้ว!
‪โมนีค
‪ฉันแม่งอยู่บนเวทีนี้จริงดิ
‪ฉันแม่งอยู่บนเวทีนี้จริงปะเนี่ย
‪ถ้าฉันบอกว่าฉันต้องใช้พลังใจมหาศาล
‪ที่จะไม่ร้องไห้น้ําตาแตก
‪ขอบอกว่าขอบคุณมาก
‪ขอบคุณจริงๆ
‪อยากขอบคุณแม่งทุกคน
‪ที่อยู่ข้างกันมา สุดจริงโว้ย
‪อยากขอบคุณทุกคนที่ดันหลังฉัน
‪อยากขอบคุณทุกคนที่ซื้อตั๋วมาคืนนี้
‪แม่คนขาวตรงนั้นด้วย
‪อยากขอบคุณแม่งทุกคนเลยจริงๆ
‪หลังจบค่ําคืนนี้ ‪คุณจะรู้จักตัวตนจริงๆ ของฉัน
‪หลังเดินออกจากที่แห่งนี้
‪คุณจะเข้าใจว่า ‪ทําไมฉันแม่งเหวี่ยงอย่างกับชิงช้า
‪คืนนี้หลังเดินออกจากที่แห่งนี้
‪คุณจะต้องร้องว่า ‪“กระจ่างฉิบหายเลย”
‪เนี่ย เรื่องของฉันที่คนอื่นเข้าใจ
‪เรื่องที่คนอื่นไม่รู้เวลาเขารุมยําฉัน
‪และด่าสี่ด่าแปด
‪พูดในสิ่งที่ฉันไม่ได้เป็น ‪เรื่องโกหกทั้งหลายแหล่
‪และถามว่า “โมนีค...
‪ทนฟังคําพูดบ้าๆ จากคนพวกนี้ได้ไง”
‪“ดูเธอจะไม่กระเทือนเลยนะ”
‪เธอจ๋า ที่คนเขาไม่รู้เกี่ยวกับฉัน
‪และฉันคงไม่เอาไปพูดออกทีวี
‪หรือบนเวทีไหนเลย ‪เพราะแผลใจที่จะติดมา
‪เรื่องของฉันที่ไอ้พวกนั้นไม่รู้
‪นี่มันคนที่เรียนห้องเด็กพิเศษ
‪อยากให้เห็นกันเต็มๆ ตา
‪อยากให้เห็นว่าเด็กห้องพิเศษมันเป็นไง
‪อยากให้เห็นเด็กหัวช้ากันชัดๆ
‪อยากให้ทุกคนเก็ต "ไอ้ง่าว"
‪แกเอ๊ย นั่นตัวฉันเอง
‪แกเอ๊ย นั่นฉันเองจ้า
‪คนอื่นเคยด่าฉันด้วยทุกคําบนโลกนี้แล้ว
‪ตั้งแต่ม.หนึ่ง ยัน ม.สาม
‪ฉันเรียกห้องเด็กพิเศษ
‪ได้ยินชัดมะ
‪ห้องโว้ย
‪เด็กพิเศษโว้ย
‪เหมือนร้องเพลงเลย ห้องโว้ย!
‪เด็กพิเศษโว้ย!
‪ห้องเด็กพิเศษ
‪ถ้าอยากจะด่าใคร ‪เข้าใจคนนั้นให้ได้ก่อนนะ
‪นี่มันคนที่เรียนมัธยมต้น
‪ม.หนึ่ง ม.สอง ม.สาม
‪ในห้องเด็กพิเศษ
‪เล่าให้ฟังตรงๆ เลยนะ
‪จะได้ไม่ต้องไปขุดคุ้ยเอง
‪ฉันว่าเรื่องนี้มันผิดพลาดว่ะ
‪ฉันเชื่อว่ามันเป็นเรื่องผิดพลาด ‪เพราะไม่มีเอกสารอะไรส่งไปบ้าน
‪ไม่มีการประชุมผู้ปกครอง
‪ไม่ได้คุยกับคณะกรรมการการศึกษา
‪มีแค่วันแรก...
‪ที่ไปโรงเรียนมัธยมต้น
‪จัดเต็มชุดใหม่เอี่ยม
‪ใส่ยีนส์ยี่ห้อชิคอย่างสวย
‪เสื้อยืดขาว รองเท้าขาวเข้าชุด
‪พร้อมขึ้นมอหนึ่ง
‪ฉันก็สังเกตว่า
‪ไม่เห็นมีเอกสารอะไรส่งมาบ้าน
‪เอกสารที่บอกว่าจะได้อยู่ห้องไหน
‪ฉันแบบ "ปีนี้แม่งจี๊ดชัวร์"
‪"โรงเรียนไม่ส่งอะไรมา ‪ฉันต้องไปรับเองที่โรงเรียน"
‪"แม่งจี๊ดสุดเลย"
‪พอไปถึงโรงเรียนก็จะมีชื่อ
‪ประกาศอยู่บนบอร์ด
‪ที่บอกว่าจะได้อยู่ห้องไหน
‪จะมีชื่ออยู่บนนั้น แล้วเด็กๆ ก็จะแบบ ‪"ฉันอยู่ห้องนั้นห้องนี้"
‪ฉันก็ดูไอ้บอร์ดเนี่ย
‪"ไหนดูบอร์ดดิ๊ มีอะไรอยู่บนบอร์ด"
‪ของฉันดันมาเป็นซอง
‪ฟังนะ รายละเอียดฉันมาในซอง
‪ชัดเลยว่าสถานการณ์แหม่งๆ แล้ว
‪แต่ฉันก็คิดบวกตลอด
‪ฉันพูดประจําว่ามีน้ําอยู่ครึ่งแก้ว
‪ดังนั้นพอเห็นว่าของฉันมาเป็นซอง ‪ฉันพูดเลยว่า
‪"เอาแล้วมึง จี๊ดฉิบหายเลยเว้ย"
‪"เขาใส่รายละเอียดแกไว้ในซองว่ะ"
‪พอแกะซองออกมา
‪ไอ้คนนั้นมันถามว่า ‪"เขาเขียนว่าอะไรวะ"
‪"จะบอกอยู่เนี่ย"
‪เขาเขียนว่า "ล... 217"
‪เก็ตมะ
‪ฉันแบบ "ล. ย่อมาจากเลิศเลอ"
‪"ฉันเลิศเลอสุดในนี้"
‪"ไปห้อง 217 ก่อนนะจ๊ะ"
‪"ฉันอยู่ที่ชั้นสองของโรงเรียนมอต้น"
‪"แก เขาไม่เอาเด็กใหม่มาไว้ชั้นสองหรอก"
‪"ถ้าไม่จี๊ด"
‪"ฉันเด็กห้องล.217"
‪พอไปถึงห้อง 217
‪ฉันไม่เห็น ล. สักตัว แต่ก็แบบ "ได้แหละ"
‪"ยังไงก็มี 217 อยู่"
‪ฉันเข้าไปในห้องอย่างเชิด
‪ในชุดใหม่ทั้งตัว
‪เอาเอกสารให้ครูที่อยู่ในห้อง
‪เพราะเขาถามว่า "ใครละเนี่ย"
‪ฉันตอบว่า "โมนีค ไอมส์"
‪เขาบอกว่า "ไม่เห็นมีชื่อในเอกสารเลย"
‪ฉันแบบ "แต่ฉันมีเอกสารแผ่นนี้"
‪พอครูหยิบเอกสารนั่นไป ชีก็หัวเราะหึๆ
‪ฉันก็ไม่เก็ตว่าหัวเราะทําไม
‪แต่ก็แบบ ‪"ช่างยัยเจ๊นี่ ฉันเลิศสุด"
‪"ช่างแม่ง" เนอะ
‪เธอหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า "ไม่ใช่"
‪"ไม่ใช่ 217 นี่"
‪"ห้องเธออยู่ชั้นหนึ่ง ด้านหลัง"
‪ล. ย่อมาจาก "หลัง" ว่ะ
‪หลัง ไปด้านหลังเลย
‪พอฉันไปถึงห้องล. 217
‪เดินเข้าไปแม่งเลย
‪ก็เห็นนังคนนึงใส่หมวกกันน็อก
‪และมีกับดักติดไว้ตรงคาง
‪ฉันแบบ "เอาแล้ว"
‪แต่ฉันก็คิดบวกนะ
‪"เอ้อ คงเป็นแฟชั่นชิ้นเก๋"
‪"ก็เรามันเด็กมอต้น"
‪"มันคงแบบ 'กูเริดสุดในหมวกกันน็อกนี้โว้ย'"
‪เขาก็เลยใส่ไอ้นี่เนอะ
‪แล้วพอฉันนั่งลง
‪ก็เห็นเด็กชายผิวขาวตัวน้อยตรงนั้น
‪แล้วเขาก็โปะกาว
‪ลงบนมือตัวเอง
‪เอาละ บันเทิงแล้ว
‪โคตรบันเทิงเลย
‪ฉันเลยเชียร์เขา
‪ดูยันกาวแห้ง
‪แล้วเขาก็ปั้นๆ กาวในมือ
‪ทิมมี่ตัวน้อยรู้แล้วว่าฉันมองอยู่
‪เลยแปลงร่างเป็นนักมายากล
‪เขาทําแบบ...
‪แล้วมันก็แบบ...
‪ฉันแบบ "เอาแล้ว อยู่ห้องเด็กพิเศษว่ะ"
‪"ฉันอยู่ห้องเด็กพิเศษ แม่งเอ๊ย"
‪แต่คุณคิดว่าฉันซวยฉิบหายแล้วใช่มะ
‪ฉันเห็นแง่ดีของมัน ‪เพราะตอนมองไปที่กระดาน
‪ฉันเห็นเนื้อหาที่ครูจะสอน
‪ฉันแบบ "ฉันกวาดห้องนี้เรียบแน่"
‪"สีปฐมภูมิ สีทุติยภูมิ"
‪"รางวัลเรียนดีชัวร์จ้า"
‪ตอนนี้แหละที่ฉันพบว่า
‪แม่อ่านหนังสือไม่ออก
‪ใจร้ายจังอะ
‪ใจร้ายเวอร์ที่ขํา
‪เพราะแม่ฉันอ่านไม่ออก
‪ใจร้ายสุดๆ ไปเลย
‪ไม่ใช่เพราะได้คุยกัน
‪ไม่ใช่มานั่งจับเข่าคุย
‪แต่เพราะพอเราเริ่มสังเกตสังกา
‪ฉันอาจจะไม่ได้หัวดีสุดในห้อง
‪เพราะอยู่ห้องเด็กพิเศษท้ายชั้น
‪แต่ก็ไม่เป็นไรนะ
‪ฉันก็ดูออก
‪เวลามีอะไรผิดแผกไป
‪เพราะฉันช่างสังเกต เก็ตเนอะ
‪ฉันได้จดหมายจากครู
‪ครูแม่งเขียนจดหมาย ‪ไปบอกที่บ้านว่า "โมนีค
‪คุยเก่ง"
‪ซึ่งไม่เห็นแปลกตรงไหน
‪ฉันเป็นแบบนี้มาทั้งชีวิต
‪"เขาคุยเก่งและทําให้เพื่อนเสียสมาธิ"
‪"ครูจึงอยากเชิญผู้ปกครองมาคุยกันอีกรอบ"
‪พอฉันอ่านจดหมายนั่นจบ
‪ก็จะเอากลับบ้านไปด้วย
‪คุณสมบัติอย่างหนึ่งของฉัน ‪คือฉันซื่อสัตย์
‪ฉันซื่อสัตย์ว่ะ
‪ถ้าฉันทําอะไรผิด ‪ก็จะพูดตรงๆ เลยว่า "ฉันทําพัง"
‪ระหว่างทางกลับบ้าน ฉันนี่อย่างลน
‪เพราะต้องให้แม่ดูจดหมายนี่
‪ที่อีตาคนขาวนั่นบอกว่านังนี่คุยเก่ง
‪ซึ่งไม่ใช่แค่เขา ‪แม่ฉันก็บอกเหมือนกัน
‪เพราะงั้นที่บ้านถึงเกลียดฉันอยู่นี่ไง
‪ใช่ไหม
‪พอถึงบ้าน ฉันก็ยื่นจดหมายให้แม่
‪แม่ก็คลี่ดู
‪จะบอกอะไรให้นะ
‪ตอนที่ฉันบอกว่าจะเล่าเรื่องนี้บนเวที ‪สามีก็บอกว่า
‪- บอกว่าอะไร ‪- กําลังจะพูดอยู่เนี่ย
‪เขาบอกว่า "แม่จ๋า...
‪อย่าเรียกแม่คุณว่าคนไม่รู้หนังสือสิ"
‪"มันแรงอยู่นะ"
‪ฉันรู้จักสามีมาตั้งแต่ม.สี่
‪ตั้งแต่เราอายุ 14
‪และเขาเป็นคนใจดีที่สุดคนนึงในชีวิตฉัน
‪ฉันมองหน้าเขาแล้วพูดว่า ‪"ว่าแล้ว...
‪ว่าคุณต้องพูดอะไรใจดีๆ แบบนี้"
‪"ฉันรู้จักคุณมาตั้งแต่ม.สี่"
‪"แต่คุณก็รู้จักฉันมาตั้งแต่ม.สี่ เหมือนกัน"
‪"แม่อ่านหนังสือไม่ออกสักตัว"
‪"เขาไม่รู้หนังสือ"
‪เอาล่ะ ฉันก็ยื่นจดหมายให้แม่
‪รอให้แม่เฉ่ง
‪รอให้แม่เอ่ยปากว่า
‪"ฉันบอกแล้วไงว่าให้แกหุบปาก"
‪ฉันแม่งรอให้โดนเฉ่งเลย
‪แม่มองจดหมาย
‪เงยหน้ามองฉัน
‪ตอนแม่มองมา ฉันยิ้มละ
‪ฉันจะเล่นไปตามน้ํา ‪ไม่รู้ว่าจดหมายเขียนว่าไงเหมือนกัน
‪แม่ก้มมองจดหมาย ‪ก่อนมองหน้าฉันแล้วพูดว่า
‪"นิคกี้ ดีมากเลยจ้ะ"
‪ฉันแบบ "โว้ย แม่อ่านไม่ออก"
‪"แม่อ่านหนังสือไม่ออกโว้ย"
‪ไม่ได้จะว่าอะไรนะ แค่เล่าสู่กันฟัง
‪อ่านแม่งไม่ออก
‪ฉันเลยพยายามสอนแม่ ‪ด้วยการเปิดซีรีส์เดอะอิเล็กทริกคอมพะนี
‪"อาหาร เช้า อาหารเช้า"
‪คุณคงคิดว่าในห้องเด็กพิเศษ
‪ใครมันจะไปเหยียดผิว
‪ใครมันจะไปเลือกปฏิบัติในห้องเด็กพิเศษ
‪เพราะทุกคนในห้องนี้
‪แม่งถูกเรียกว่าเด็กพิเศษ
‪ไม่ใช่พิเศษแบบ "หนูน้อยแสนพิเศษ"
‪แต่แบบ "หนูน้อยเด็กพิเศษ"
‪เราแม่งโดนขึ้นบัญชีเกินเยียวยา
‪ทุกคนในนี้อยู่ในรายชื่อเด็กเกินเยียวยา
‪ทุกคนต้องหาหมอกินยา
‪แต่ไม่ใช่ฉันนะ
‪มีครูที่ชื่อแม็กคินนีย์
‪ครูแม็กคินนีย์เป็นคนขาว
‪ขาวที่แปลว่าโคตรขาว
‪คนขาวก็จะแบบ ‪"โคตรขาวแปลว่าไรเนี่ย"
‪พวกที่ไม่ชอบคนดําไง
‪โคตรขาว
‪ฉันอยู่ม.หนึ่งจ้ะ
‪รู้ไว้นะว่าฉันมันเกิดมาพร้อมจิตวิญญาณนี้
‪จิตวิญญาณนักสู้ ‪ฉันไม่ได้แส่หาเรื่องคนอื่นก่อน
‪ฉันแม่งมาพร้อม "จิตวิญญาณนักสู้"
‪ฉันเกิดมาพร้อมจิตวิญญาณ ‪"อะไรไม่ถูกก็พร้อมบวก"
‪ฉันเกิดมาพร้อมอะไรแบบนั้น
‪มีวันนึง เราอยู่ในห้องเรียน
‪ครูแม็กคินนีย์ก็ยืนขึ้นแล้วพูดว่า "นี่"
‪"ถ้าครูขานชื่อใคร ‪ให้เดินไปฝั่งขวาของห้อง"
‪"ถ้าไม่ได้ขาน
‪ก็เดินไปฝั่งซ้าย"
‪แค่เดินไปทิศเดียว ‪แม่งก็กินเวลาไป 20 นาทีแล้ว
‪ฉันจอยเวอร์ "ฝั่งไหนค้า"
‪เนอะ
‪พอทุกคนประจําที่แล้ว
‪ฉันก็เห็นว่าเด็กผิวขาวทุกคน
‪อยู่ฝั่งขวา
‪และเด็กผิวดําอยู่ฝั่งซ้ายทั้งหมด
‪ครูพูดกับเด็กผิวขาวว่า ‪"นี่ เอาสมุดระบายสี
‪เกมอักษรซ่อนหา
‪แล้วก็เกมต่อบล็อกไปเล่นนะ"
‪"เล่นได้หมดเลย"
‪จากนั้นก็เดินมายืนหน้าเรา
‪แล้วพูดว่า "และสําหรับกลุ่มนี้...
‪ตอนที่มันพูดว่า "กลุ่มนี้..."
‪มัลคอมเอ็กซ์คงพูดว่า "จัดมันหน่อยดิ๊"
‪"...กลุ่มนี้
‪ครูจะสอนการพูดให้ถูกไวยากรณ์"
‪ฉันยกมือขึ้นเลย
‪ครูแม็กคินนีย์ถามว่า ‪"มีอะไร โมนีคิว"
‪แต่ฉันไม่ได้ชื่อนั้น
‪เลยยกมือค้างไว้เฉยๆ
‪แล้วคนขาวนั่นก็มองหน้าฉัน ‪แล้วพูดว่า "ว่าไง โมนีค"
‪ฉันบอกว่า "ฉันต้องการไปห้องพักครู"
‪เขาถามว่า "จะไปห้องพักครูทําไม" ‪"ก็จะได้โทรหาพ่อไง"
‪เขาถามว่า "จะโทรหาพ่อทําไม"
‪"ก็จะได้บอกพ่อว่าครูแบ่งห้องเรียนนี้"
‪"ให้เด็กผิวขาวอยู่ตรงนู้น ‪เด็กผิวดําอยู่ตรงนี้"
‪"แล้วบอกว่าจะสอนเราพูด
‪แต่ทิมมี่น้อยเพิ่งจะซดกาวไปทั้งชาม"
‪ตาคนขาวนั่นมองฉันอย่างกับว่า
‪"อย่าให้กูคลุมหน้าแบบคูคลักซ์แคลนนะ..."
‪ครูจ้องฉันไม่วางตา
‪ฉันได้ยินเสียงบรรพบุรุษพูดว่า ‪"จ้องไอ้บ้านั่นกลับซะ
‪อย่าละสายตาเด็ดขาด"
‪"ห้ามกระพริบตาด้วย"
‪ครูเลยบอกว่า ‪"ทุกคนกลับไปนั่งที่"
‪โอเค ต้องอย่างนั้นสิวะ
‪ตาคนขาวนั่นไม่ชอบหน้าฉัน ‪แต่ฉันนั่งแม่งหน้าสุด
‪เพราะอยากให้มันเห็นหน้าฉันทุกวัน
‪เพราะฉันรู้ว่ามันเหลี่ยมจัดแค่ไหน
‪ฉันไม่ทนนะ
‪ถ้าเห็นว่าทําตัวทรามๆ ฉันไม่เอาไว้แน่
‪ทุกครั้ง
‪เพราะฉันมันอีเด็กม.หนึ่ง
‪และฉันก็ได้เจอคนดีๆ
‪ขอพูดให้ชัดๆ นะ
‪ฉันเจอคนดีๆ ที่เรามองว่าเป็นเด็กพิเศษ
‪พวกเขาเป็นคนดีมากๆ
‪และเต็มไปด้วยเรื่องราว
‪และที่มาที่ไป
‪ฉันนั่งอยู่ในห้องเรียนและสุดทึ่งไปกับ
‪ความแสนดีของคนเหล่านี้
‪ฉันนั่งแม่งหน้าสุด
‪ข้างๆ นังอันธพาลสองตัว
‪คุณก็รู้ว่าฉันทนพวกอันธพาลไม่ได้
‪นังสองตัวนั่นก็เอาแต่นินทา
‪ยัยเด็กหมวกกันน็อกหลังห้อง ‪ไม่เคยไปยุ่งอะไรใครเลย
‪ชีเป็นมิตรและพูดจาประมาณนี้
‪เวลาฉันเข้าห้องมา ‪เขาก็จะแบบ... ส่วนฉันก็...
‪เราคุยกันแบบนั้นแหละ แสนดีมากๆ
‪ฉันไม่เคยถามเรื่องหมวกกันน็อกเลย
‪เขาก็ไม่เคยพูดอะไร เราเลยเข้ากันได้ดี
‪นังอันธพาลสองตัวนี้ ‪อยากแกล้งยัยเด็กหมวกกันน็อก
‪ฉันไม่ทนนะ
‪ทั้งสัปดาห์มันเอาแต่พูดว่า
‪จะแกล้งเด็กหมวกกันน็อกหลังห้อง
‪ที่ติดกับดักไว้ที่คางยังไงบ้าง
‪ฉันนั่งอยู่ตรงนั้นแล้วแบบว่า ‪"ไม่ว่ะ ฉันปล่อยไปไม่ได้"
‪ฉันจะเข้าไปเอี่ยว
‪พอถึงวันพฤหัส
‪ฉันจะไปเฉ่งอีพวกนี้
‪เราพิเศษกันทั้งนั้นโว้ย
‪โอเคมะ
‪ฉันพร้อมลุยแล้ว พร้อมแล้ว
‪ฉันเลยพูดกับนังหัวโจก
‪คือมีนังหัวโจกกับนังเลียตีน
‪แต่เป็นนังอันธพาลสองตัว ‪ที่ตัวนึงเป็นหัวโจก
‪ส่วนอีกตัวชอบเลียตีน ‪ไม่ว่าหัวโจกจะพูดอะไร
‪นังเลียตีนก็จะแบบ "อาฮะ"
‪ฉันนี่ขึ้นเลย
‪พอวันพฤหัส ตอนกําลังจะเลิกเรียน
‪ฉันพร้อมจะสั่งสอนนังอันธพาล ‪ว่าฉันไม่ทนอะไรทรามๆ นี่
‪และจะบอกเด็กหมวกกันน็อก ‪ว่าพวกแกจะแกล้งเขา
‪เพราะหมวกกันน็อกนี่
‪ฉันจะเฉ่ง
‪ฉันบอกว่า "เฮ้ย
‪กูจะบอกเขาพรุ่งนี้
‪ว่าพวกมึงจะแกล้งเขา ‪เพราะเขาใส่หมวกกันน็อก"
‪ฉันว่าฉันข่มมันซะหงอ
‪เพราะพูดหยาบๆ ใส่
‪มันมองหน้าฉันแล้วบอกว่า ‪"อีอ้วนปัญญาอ่อน"
‪"ถ้าไม่รีบไปไกลๆ ตีนละก็..."
‪ฉันแบบ "แม่งเอ๊ย ใครให้ตอบแบบนั้นวะ..."
‪นังนี่พิเศษจริงว่ะ"
‪ตามนั้น
‪ที่ฉันไม่รู้คือ ‪นังอันธพาลสองตัวนั่น
‪มาจากอีสต์บัลติมอร์
‪คนบัลติมอร์รู้ดีว่า ‪พวกอีสต์บัลติมอร์มันนักสู้
‪มือตบตัวจริง แม่งกระทืบคนอื่นเละ
‪ฉันเลยกลับห้องแล้วบอกเอลิซาเบธว่า
‪"นี่ เอลิซาเบธ"
‪"อีสองตัวนั่นมันนินทาแก
‪แม่งทั้งสัปดาห์"
‪"พอมันกลับห้องมา ‪แกต้องสอยโอลีธาก่อนนะ"
‪"ต้องสอยมันให้ร่วงก่อน"
‪"พอมันกลับมาถามแกเรื่องหมวกกันน็อก
‪ให้มองหน้าอีนั่นแบบ..."
‪"แล้วเงยหัวที่ใส่หมวกกันน็อก
‪จากนั้นโขกไปที่ปากอีนั่น"
‪"เอาให้แรงสุดชีวิตเลย โขกอีนั่น
‪ที่ปาก เอาให้ฟันร่วง"
‪เอลิซาเบธมองฉันแล้วพูดว่า...
‪ฉันแบบ "อะไรวะเนี่ย"
‪ฉันหยุดมองเอลิซาเบธแล้วพูดว่า ‪"โคตรชอบมึงเลยว่ะ"
‪โคตรชอบซาวด์เอฟเฟ็กต์นั่นเลย
‪แล้วครูแม็กคินนีย์ก็พูดว่า...
‪"เอลิซาเบธ หยุดขําได้แล้ว"
‪ฉันแบบ ‪"อ้อ นั่นขําเหรอวะเนี่ย"
‪"แกเอ๊ย สุดเหวี่ยงแน่นอน"
‪ตั้งแต่วันนั้น
‪จนวันนี้
‪ฉันกับเอลิซาเบธยังคงเป็นเพื่อนเลิฟกัน
‪ความประทับใจมันอยู่ตรงนี้
‪เอลิซาเบธพูดไม่ได้
‪เวลาใส่หมวกกันน็อก
‪เขาพูดไม่ได้
‪หัวเราะก็ไม่ได้ ‪อย่างที่เราได้ยินกัน
‪แต่พอถอดหมวกกันน็อกออก
‪เขาพูดได้ชัดเจน
‪เหมือนคุณและฉัน
‪เขาแค่ควบคุมคอตัวเองไม่ได้
‪และฉันรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง
‪ในวันที่เขาเรียกฉันไปที่ห้องน้ําตอนม.สาม
‪เพราะเรารู้ว่าจะต้องแยกกัน
‪เราจะไม่ได้เป็นเพื่อนกันเหมือนก่อน
‪เพราะเรายังเด็กเกินกว่าจะขอที่บ้าน
‪ให้พามาเจอกัน
‪เขาเรียกฉันให้ไปเจอที่ห้องน้ําตอนม.สาม
‪แล้วทํามือแบบนี้ ‪เหมือนจะสื่อว่า "ขอเวลาแป๊บ"
‪แล้วแกะกับดักที่คางออก
‪ถอดหมวกกันน็อก
‪แล้วพูดว่า "โมนีค"
‪ฉันตอบว่า "เฮ้ย"
‪ตอนนั้นเราขํากันน้ําตาเล็ด
‪เขาบอกว่า ‪"ฉันพูดแบบไม่ใส่หมวกกันน็อกได้นะ"
‪คือว่า...
‪ฉันโตมา
‪ในย่านโคตรเถื่อน
‪อยากให้เข้าใจนะว่า
‪ฉันโตที่บัลติมอร์ แมรีแลนด์
‪ในย่านโคตรเถื่อน
‪เลี้ยงดูโดยโคตรคนจริง
‪และในย่านโคตรเถื่อน ‪กฎข้อแรกสุดคือ
‪อย่าไปแหย็มใครที่ไม่ได้แหย็มเราก่อน
‪เพราะเราไม่รู้ว่านั่นใคร ‪และเราอาจจะโดนอัดเละแทน
‪ย่านโคตรเถื่อนแม่งเป็นงั้นแหละ
‪แค่เล่าให้เข้าใจพื้นเพของฉัน
‪ฉันมาจากย่านโคตรเถื่อน
‪เวลาคนจะกระทืบฉัน ‪มันแม่งไม่คิดว่าฉันจะกระทืบกลับ
‪พวกแม่งไม่รู้ว่าฉันมาจากย่านเถื่อนฉิบหาย
‪ฉันมันกอริลลา
‪ใช่มะ...
‪ฉันมีลุงชื่อโดนัลด์
‪ลุงโดนัลด์สุดยอดจริงๆ
‪และน่ารักมาก
‪ลุงโดนัลด์โคตรของโคตรดํา
‪และโคตรของโคตรเกย์
‪และถ้าคุณเกิดในยุค 30 และ 40 ‪โดยที่ผิวก็โคตรดํา
‪แถมยังแม่งโคตรเกย์
‪ความเหี้ยมทุกอย่างจะถาโถมใส่คุณ ‪แบบที่คุณจิตนาการไม่ออกแน่ๆ
‪เพราะที่บ้านก็อยากตัดหางคุณ
‪เพราะคุณแม่งโคตรดําแถมยังโคตรเกย์
‪และฉันได้แต่มองพวกเขาตัดหางลุงโดนัลด์
‪เห็นเขาโดนเตะออกจากบ้าน
‪ตอนอยู่ในบ้านเดียวกัน
‪แต่แม่งเอ๊ย ถ้าเขาไม่ได้ทําให้ฉันจอยนะ
‪เพราะแม่ฉันจะไปบ้านแม่เขาทุกวันศุกร์
‪ไปนั่งเล่นไพ่
‪เวลาฉันพูดว่าคนพวกนี้แม่งเป็นผีพนัน ‪ฉันอยากให้จะเน้นว่า
‪คนพวกนี้เป็นผีพนัน
‪ฉันโตมากับพวกขี้ยา ผีพนัน ‪พวกขี้เหล้า แล้วก็กะหรี่
‪ป้าฉันไม่ยอมรับหรอก ‪แต่ฉันรู้ว่าชีขายแน่ๆ
‪ให้นายหน้าประกัน ‪เพราะมันขึ้นไปบนบ้าน
‪"ขายประกันเหี้ยไรละคะ"
‪ป้ามองฉันแล้วพูดว่า ‪"เช่าโว้ย" แหม ก็ได้
‪ฉันโตมาแบบนั้น
‪เขาจะล้อมวงกันที่โต๊ะกินข้าว
‪เอาเงินเป็นตั้งมากองไว้บนโต๊ะ
‪กบดํากบแดง ป๊อกเด้ง เก้าเก
‪พนันอะไรได้แม่งก็พนันหมด
‪และทุกคนขัดสน
‪ฉะนั้นเขาพนันด้วยสิ่งที่แม่งไม่มี
‪มีแต่พวกแม่ๆ ที่กะเตงลูกๆ มาด้วย
‪ครั้งแรกที่เห็นเขาพนันกัน
‪ฉันนึกว่าพอเล่นเสร็จเขาจะพูดว่า
‪"เอาล่ะ เงินใครเงินมัน ‪เอากลับไปด้วย สนุกขําๆ พอแล้ว"
‪แต่กลับบอกว่า "มึงเล่นเสียว่ะ"
‪และทุกวันศุกร์
‪ลุงโดนัลด์ของฉัน
‪จะไปบาร์
‪และทุกวันศุกร์ ไอ้หน้าเดิมๆ สามคน
‪จะกระทืบเขาแม่งทุกวันศุกร์
‪ตบเงินเขาไป ‪และส่งกลับบ้านในสภาพเละ
‪แต่ที่ต้องนับถือไอ้สามตัวนั่นก็คือ
‪มันไม่เคยกระทืบแล้วตบเงินไปหมดตัว
‪มันจะกระทืบ ‪และตบเงินแค่พอค่าเหล้าคืนนั้น
‪และค่าแท็กซี่กลับบ้าน
‪แม่งขี้เมาแบบมีความเกรงใจ
‪ไม่ได้รุมยําแล้วรูดไปหมดตัว
‪และเขาจะกลับบ้านมา
‪ทุกวันศุกร์ในสภาพเละตุ้มเป๊ะ
‪ฉันจะนั่งอยู่ในห้องกินข้าว ‪ส่วนคนอื่นกําลังเล่นไพ่
‪ลุงจะเดินจากประตูหน้าบ้านไปครัว
‪ซึ่งไม่ไกล นี่ประตูบ้าน
‪ถึงครัวละ
‪ตรงกลางคือห้องกินข้าว เคมะ
‪เอาละ เขาจะเดินเข้าครัว
‪หยิบฮ็อตด็อกมาชิ้นนึง
‪หนึ่งชิ้นจากถุง
‪หยิบแม่งชิ้นเดียวจากถุง ‪แล้วเอาส้อมเสียบไว้
‪ไม่ได้เอาไปย่างบนกระทะ
‪แต่เป็นส้อม แล้วเปิดเตาแก๊ส
‪ยืนหน้าเตา ถือส้อมที่มีฮ็อตด็อกเสียบอยู่
‪ฉันแบบ "ทําให้ดูหน่อย"
‪"ฉันชอบภาพตรงหน้าแม่งทุกนาทีเลยโว้ย"
‪แล้วเขาก็จะด่าไอ้สามตัวนั่น
‪ที่เพิ่งกระทืบเขาที่บาร์
‪"เดี๋ยวศุกร์หน้า กูจะกระทืบมึงให้เละ"
‪"มึงเล่นผิดคนแล้ว ‪กูโดนัลด์โว้ย กูกระทืบแม่งหมด"
‪"กูจะกระทืบมึง ‪เอาให้แม่งเละไปเลย"
‪"กระทืบแม่งให้หมด"
‪ฉันแบบ "เอาเลย ‪ลุงโดนัลด์ อัดแม่งให้เละเลย"
‪แต่พูดในใจนะ ‪เพราะกําลังสนุกอยู่
‪แล้วยายฉันจะพูดว่า ‪"โดนัลด์ กูเบื่อเรื่องขี้โม้นี่แล้วว่ะ"
‪"ถ้ามึงพูดแบบนี้กับมันแต่แรก
‪มันคงไม่กระทืบมึงแม่งทุกศุกร์ ‪แถมเงินคงไม่หาย"
‪"หุบปากสักที"
‪ลุงโดนัลด์แม่งเดินออกจากครัวเลย
‪สร่างเมาแล้วและยืนค้ําหัวยาย
‪ซึ่งเป็นแม่ของเขาแล้วพูดว่า "แม่
‪หุบตูดไปเหอะ"
‪ฉันก็อึ้งประมาณนั้นเหมือนกัน
‪แต่สนุกฉิบหายเลย
‪เอ้า ลี แดเนีลส์ ฟังนะ
‪คืนนั้นที่ฉันพูดว่า ‪"หุบตูดไปเหอะ ถ้าเอาตูดพูดแบบนี้"
‪ฉันอุทิศให้ลุงโดนัลด์โว้ย
‪เป็นการรําลึกถึงลุงโดนัลด์ ‪"ลุงยังอยู่ในใจฉันเสมอโว้ย"
‪นั่นแหละเธอ
‪นั่นเพื่อลุงโดนัลด์ ‪ลี นั่นลุงโดนัลด์โว้ย
‪ถ้าฉันบอกคุณว่า ‪ฉันโตมากับหญิงแกร่งผิวดํา
‪ขอให้ฟังดีๆ
‪ฉันโตมากับผู้หญิงผิวดําที่แกร่งมากๆ
‪แกร่งที่แปลว่าโคตรแกร่ง
‪แกร่งแบบเหลือจะเชื่อ
‪เหลือจะกล่าว
‪ฉันโตมากับผู้หญิงผิวดําที่โคตรแกร่ง
‪แกร่งฉิบหาย
‪ห่ามฉิบหาย
‪น่าเวทนาฉิบหาย
‪ขื่นขมฉิบหาย
‪ขี้วีนฉิบหายและฉลาดฉิบหายด้วย
‪เป็นมันทุกอย่าง
‪แกร่งสุดๆ
‪จนทําอะไรผิดเข้าสักวัน
‪ฉันเห็นแต่แบบนั้น
‪มาตั้งแต่เด็กๆ
‪คุณว่าฉันจะโตมาเป็นคนแบบไหน
‪ในสายตาผู้ชาย
‪อีมั่นหน้าใช่ไหม
‪ถ้าเปิดหา "อีมั่นหน้า" ในพจนานุกรม
‪ก็จะเจอรูปฉันในย่อหน้านั้น
‪เพราะฉันถูกเลี้ยงมาแบบนั้น
‪พ่อบอกฉันว่า ‪"ใครหาเงินเข้าบ้าน คนนั้นตั้งกฎ"
‪และฉันเป็นคนหาเงินเข้าบ้านมาตลอด
‪ฉันเลยเป็นคนตั้งกฎมาตลอด
‪ไม่มีการมาตกลงอะไรกันนะ
‪แค่เป็นวิถีที่ดําเนินอยู่ในความสัมพันธ์
‪ที่คุยกันก็มีแต่
‪"เดี๋ยวไปหาตอนเก้าโมงนะ"
‪"รถจะไปรับคุณตอนบ่ายสาม"
‪เป็นอันว่าเข้าใจกัน
‪ฉันเป็นแบบนั้น
‪เลยแต่งงานมาแล้วสามหน
‪อย่ามา "อืม" ดิ อย่ามาตัดสินฉัน
‪อย่าเชียวนะ
‪ฉันแต่งมาสามหน
‪และครั้งนี้คือครั้งสุดท้าย
‪และจริงๆ ก็เป็นครั้งแรกด้วย
‪เพราะเป็นครั้งแรกที่ฉันรู้ว่าต้องทําตัวยังไง
‪ในฐานะภรรยาคนดํา
‪หลายคนไม่รู้นะ
‪ฉันต้องเรียนรู้ ไม่ได้จะตัดสินนะ ‪ฉันต้องเรียนรู้ว่าจะทําตัวยังไง
‪เพราะฉันจะใส่ผ้าคลุมซูเปอร์ฮีโร่
‪แล้วปล่อยให้มันปลิวสยาย
‪ฉันจําวันที่ต้องถอดผ้าคลุมออกได้เลย
‪ยังจําได้ขึ้นใจ ‪เพราะฉันตื่นมาในโหมดอีมั่นหน้า
‪ตื่นมาจัดแจงงานการ
‪ตอนนั้นถ่ายเดอะพาร์เกอร์ซีซั่นสุดท้าย
‪ฉันเล่นละครเรื่องดังนะ
‪- ใช่แล้ว ‪- เอาอีก
‪เอาอีกดิ๊
‪เราคือตระกูลพาร์เกอร์
‪อย่างเป๊ะ
‪ฉันเลยตื่น
‪ฉันต้องพร้อมถ่ายตอนแปดโมง
‪ฉันตื่นหกโมง
‪อาบน้ําอาบท่า
‪เข้าไปเล่นกับลูกๆ แป๊บนึง
‪ฉันกลับห้องมาจุ๊บสามี
‪และบอกว่า "พ่อจ๋า ‪เจอกันหลังกลับจากกองถ่ายนะ"
‪เขาตอบว่า ‪"แม่จ๋า ขอให้โชคดีนะวันนี้"
‪ฉันขึ้นรถเบนซ์สองที่นั่ง ‪เปิดประทุนสุดหรูของตัวเอง
‪ฉันอาจจะตัวใหญ่ไปสําหรับชะนี ‪แต่ช่างแม่ง
‪ฉันนั่งแม่งคับรถเลย
‪พอถึงกองถ่าย ‪ขอเล่าให้ฟังว่ามันเป็นไงนะ
‪จะได้เข้าใจว่าคนเราสูญเสียตัวตนได้ไง
‪พอฉันไปถึงกองถ่าย
‪ก็จะมีที่จอดรถที่มีชื่อฉัน
‪ฉันยังจอดรถไม่ทันเสร็จ ‪ก็จะมีคนมาเปิดประตูรถ
‪แล้วขนทุกอย่างออกไปไว้ในห้องแต่งตัว
‪แล้วเขาก็จะพาฉันไปห้องแต่งตัว
‪ทีนี้ก็จะมีคนอื่นเข้ามาในห้องแต่งตัว
‪เคาะประตู แล้วพาฉันไปแต่งหน้าทําผม
‪พอแต่งหน้าทําผมเสร็จ ‪ก็จะมีอีกคนเดินมาบอกว่า
‪"เสื้อผ้าคุณพร้อมแล้ว"
‪พอแต่งตัวเสร็จ ‪ฉันก็จะขึ้นไปบนเวที
‪แสดงบทบาทที่ยอดที่สุดในชีวิต
‪อย่าเสนอหน้ามาบอกนะ
‪ว่าชีวิตฉันไม่ดีในตอนนั้น
‪เพราะฉันมีทุกอย่างที่เคยฝัน
‪พอจะกลับบ้าน ก็ห้าโมงพอดี
‪โปรดิวเซอร์บางคนในกองถ่าย ‪ก็ใส่เครื่องประดับคริสตัลเล็กๆ
‪เครื่องประดับคริสตัลเล็กๆ พวกนี้
‪พวกตามเทรนด์ก็เป็นแบบนี้ ‪ซึ่งฉันไม่ใช่
‪ฉันไม่ใช่คนที่จะซื้อกระเป๋าใบเป็นหมื่น
‪ไม่ใช่คนที่จะใส่ลูบูตอง
‪แล้วเจ็บเท้าฉิบหาย
‪แล้วเริดเชิดอยู่สองวันเต็มๆ
‪เพราะนิ้วก้อยเท้าแม่งติดอยู่กับนิ้วนาง
‪แล้วดันแกะไม่ออก
‪ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้น ฉันเป็นคนง่ายๆ
‪จริงมะ
‪แต่พวกนั้นแม่งมีเครื่องประดับคริสตัลนี่
‪ฉันรู้สึกว่าเขากําลังกดดันฉัน
‪"เธอต้องไปซื้อเครื่องประดับคริสตัล ‪ที่เบอเวอร์ลีเซ็นเตอร์นะ"
‪"น่ารักมากเลยเนอะ"
‪ฉันแม่งไม่อินเลย ‪แต่เพราะโปรดิวเซอร์มีกันหมด
‪ฉันเลยแม่งต้องไปหามาบ้าง
‪จะได้เข้าพวกและพูดได้ว่า ‪"ฉันก็มีเครื่องประดับคริสตัลเว้ย"
‪จริงมั้ย
‪ทีนี้ฉันขึ้นรถแล้ว
‪จะขับไปเบเวอร์ลีเซ็นเตอร์ ‪ร้านมันอยู่ที่นั่น
‪ฉันโทรไปบอกสามีว่า "พ่อจ๋า
‪ฉันจะแวะเบเวอร์ลีเซ็นเตอร์ก่อนกลับนะ"
‪"ต้องไปร้านเครื่องประดับ" ‪เขาตอบว่า "เอาเลย ขอให้สนุก"
‪"ไม่ต้องรีบ เจอกันที่บ้านนะ" ‪"โอเค ถึงบ้านแล้วเจอกัน"
‪พอขึ้นรถ ฉันก็หยิบปุ๊นขึ้นมา
‪เดี๋ยวเล่าอะไรให้ฟัง จะได้เข้าใจตรงกัน
‪เพราะทุกคนแม่งอยากรู้ว่า ‪ฉันดูดปุ๊นมั้ย ดูดจ้า
‪ก็มันของขวัญจากพระเจ้านี่หว่า
‪พระเยซูทรงบันดาล
‪เนอะ
‪ฉันดูดแต่ของดีๆ ‪ไม่ซื้อของข้างทางหรอกนะ
‪ฉันใช้เกรดการแพทย์จ้ะ
‪ฉันใช้เกรดการแพทย์ก่อนที่แม่งจะถูกกฎหมาย
‪ให้ซื้อหาได้เสียอีก
‪ฉันดูดของดีเนอะ
‪เวลาไปหาหมอกัญชาบําบัด ‪พอเขาถามว่า "โมนีค เป็นอะไร"
‪ฉันพูดว่า "เป็นทุกอย่าง"
‪"ขอของดีสุด ทุกอย่างแม่งกวนประสาท"
‪โอ๊ย แล้วที่เขาให้มาคืออย่างเทพ
‪แล้วฉันก็ดูดนิดนึง
‪แล้วดับ และเก็บเข้าช่องลับ
‪เพราะฉันจะใช้บริการจอดรถ ‪ที่เบเวอร์ลีเซ็นเตอร์
‪ฉันเคยได้บทเรียนจาก ‪บริการจอดรถที่เบเวอร์ลีเซ็นเตอร์
‪เพราะถ้าเราทิ้งปุ๊นไว้ในที่เขี่ยบุหรี่
‪พนักงานจะเอาของเราไปดูด
‪พอเขาเอารถมาคืน ‪เขาก็จะมองหน้าคุณแบบ...
‪"ลอยฉิบหายเลย"
‪ฉันเลยเก็บปุ๊น
‪ไว้ในช่องพิเศษเวลาใช้บริการจอดรถ
‪ฉันลงรถ
‪เดินเข้าร้านเครื่องประดับ
‪ที่ขายอีพวกเครื่องประดับคริสตัลนี่
‪ในร้านมีแค่ฉัน
‪กับพนักงานผิวขาวอีกคน
‪ตอนเดินเข้าไป นังนั่นไม่ทักฉันนะ
‪เป็นเรื่องทันทีจ้ะ
‪ต้องพูด "สวัสดี ยินดีต้อนรับค่ะ" สิ
‪แต่ฉันก็แบบ "ช่างแม่ง ‪ฉันจะมาซื้อเครื่องประดับคริสตัล
‪เพราะนังโปรดิวเซอร์แม่งมีกันทุกคน
‪ฉันเลยต้องไม่แคร์ชี"
‪ฉันก็เดินๆ ดู
‪แล้วเห็นคริสตัลฮิปโปตัวน้อย
‪เธอจ๋า ฉันว่าฮิปโปเนี่ยเซ็กซี่ที่สุด
‪ในป่า
‪เคยสังเกตว่าฮิปโปตัวเมียเดินยังไงมะ
‪เคยสังเกตมะเวลาที่มันเดิน
‪มันเดินแบบ "มาเอาฉันสิจ๊ะ"
‪"ฉันพร้อมแล้ว"
‪เวลาสามีพูดกับฉันว่า "แม่ฮิปโปมานี่ซิ"
‪"มาเอาฉันสิ"
‪สวยมาก
‪ฉันดูป้ายราคา
‪ป้ายแม่งเขียนว่า 525 ดอลลาร์
‪แล้วมันไซส์เท่านี้
‪ฉันแบบ "เอาล่ะโมนีค อย่าตกใจ"
‪"แกมันดาราในละครดังนะ"
‪"เครื่องประดับคริสตัล 525 ดอลลาร์ ‪แม่งไม่สะเทือนกระเป๋าหรอก"
‪พอฉันเดินไปที่แคชเชียร์...
‪พนักงานผิวขาวก็กดเครื่องคิดเงิน
‪เขาไม่สบตาฉันเลยนะ
‪แค่กดเครื่องคิดเงินแล้วพูดว่า ‪"5,025 ดอลลาร์"
‪ฉันแบบ "โทษนะคะ ว่าไงนะคะ"
‪เธอก็ทวนซ้ําประมาณว่า
‪"ฉันรู้ว่าคนดําอย่างหล่อนไม่มีปัญญาจ่ายหรอก"
‪เขาบอกว่า "5,025 ดอลลาร์"
‪ฉันเลยต้องสอนให้นังนี่รู้ว่า ‪ฉันไม่ใช่วิท...มันชื่ออะไรนะ
‪วิทลีย์ กิลเบิร์ต ‪จากอะดิฟเฟอเรนต์เวิลด์
‪ที่ต้องพิสูจน์ให้คนขาวรู้ว่าเขามีตังค์จ่าย
‪ช่างแม่ง ไม่เอาละ ขอบคุณ
‪สวัสดี แล้วเอาไอ้นั่นไปเก็บด้วย
‪ฉันขับรถกลับบ้าน
‪สูบปุ๊นไปด้วย
‪ทีนี้ ปุ๊นของฉันน่ะ
‪มันทําให้มีอารมณ์
‪อย่าเพิ่งลุกหนีนะ
‪คุณแบบ "ตายแล้วๆ"
‪แต่มันจะค่อยๆ ทําให้เรามีอารมณ์
‪ทีละน้อย
‪ไม่ใช่สูบปุ๊บจะมีอารมณ์ปั๊บนะ ‪มันจะค่อยๆ ไต่ขึ้น
‪ฉันเลยวางแผน
‪ค่อยๆ สูบ
‪เพราะรู้ว่ากําลังกลับบ้าน
‪ถูกมะ
‪พอถึงบ้าน
‪เดี๋ยวอารมณ์ก็จะดีด เดี๋ยวมันก็จะดีดจ้า
‪พอถึงบ้าน อารมณ์ก็ประมาณระดับเจ็ด
‪ยังไม่ถึงจุดที่ "มาเอาฉันสิ"
‪ฉันอยู่ที่ประมาณ ‪"เอาแล้วเหวย" เก็ตมะ
‪ประมาณนั้น
‪คืนนั้นฉันถึงบ้านประมาณทุ่มนึง
‪สิ่งแรกที่ทําคือขึ้นบ้านไปสวัสดีสามี
‪นั่นคือสิ่งแรกที่ทํา
‪คือย้ายก้นขึ้นบันได
‪ไปทักทายสามี
‪แล้วค่อยไปทักคนอื่นทีหลัง
‪นานมาแล้ว ย่าเคยสอนฉันว่า ‪"เวลากลับมาบ้าน
‪สามีคือคนแรกที่แกต้องเจอ"
‪"พอเขากลับบ้าน ‪เขาควรเจอแกเป็นคนแรก"
‪ฉันเลยยึดกฎนั้นและย้ายก้นขึ้นบันได
‪ไปทักทายสามี
‪แล้วก็เข้าไปทักลูกๆ
‪จากนั้นลงมาทักแม่บ้านข้างล่าง
‪ได้ยินมะ แม่บ้านน่ะ
‪แล้วก็ขึ้นบ้านอีกรอบ ไปเล่นกับลูกๆ
‪แล้วก็ลงมา แล้วก็ขึ้นไปใหม่
‪คุยกับซิดนิดนึง
‪แล้วก็ลงมาอีกรอบ แล้วก็ขึ้นไปใหม่
‪แล้วแบบแม่งเอ๊ย
‪สัก 20 นาทีได้ ‪อารมณ์ก็ถึงเบอร์สิบแล้ว
‪ฉันอารมณ์พุ่งแล้ว
‪ได้เวลาเอาเนื้อแนบเนื้อแล้ว
‪น้อสาวฉันเริ่มจะโหยหวนแล้ว
‪เจ้าหนูน้อยมันร้องเมี๊ยวๆ
‪โหยหวนไปเรื่อย
‪ฉันเข้าไปในห้องนอน ปิดประตู
‪โพสท่าเซ็กซี่ที่สุด
‪แอ่นสะโพกขวา
‪ใช่มะ
‪แล้วเผยอปากให้พอดีๆ
‪ไม่ไช่เผยอเหมือนจะพุ่งไปอม ‪แต่ให้เขาคิดว่าฉันจะอมแน่ๆ
‪แล้วหอบหายใจนิดๆ ‪อย่าแรงนะ
‪สามีมองมาแล้วถามว่า ‪"แม่จ๋า ทําอะไรน่ะ"
‪ฉันตอบว่า "กําลังยั่วคุณอยู่ไงจ๊ะ"
‪ฉันแบบ "มาตรงนี้สิ
‪มาเลียอมยิ้มแสนอร่อย"
‪เขาก็แบบ "ไม่อะ ขอบคุณ"
‪"ตอบแบบนั้นผิดนะ"
‪"ไม่รู้เหรอว่าฉันคือบอส"
‪"นี่บ้านฉัน รถฉัน เงินฉันนะ"
‪ฉันนึกในใจว่า
‪"เพี้ยนไปแล้วเหรอวะเนี่ย"
‪ฉันแบบ "งั้นถามตานี่อีกครั้ง
‪ให้โอกาสแก้ตัวให้ถูก"
‪ฉันเลยโพสท่าเดิม
‪"ฉันอยากให้คุณ
‪มาตรงนี้
‪และเลียอมยิ้มแสนอร่อยนี่"
‪ตานั่นบอกว่า "ผมคงพูดไม่ชัดเจน"
‪"ผมพูดว่า 'ไม่อะ ขอบคุณ'"
‪"ฉันเจ็บแม่งถึงทรวงเลย
‪เพราะคุณให้คําตอบผิดสองรอบ"
‪"เอาตรงๆ เลยละกัน ‪คุณเป็นเหี้ยอะไรเนี่ย"
‪"มีอะไรเกิดขึ้นตอนฉันขึ้นๆ ลงๆ เหรอ"
‪"มีใครโทรมาปะ คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย"
‪เขาตอบว่า "โมนีค ผมไม่ได้เป็นอะไร"
‪ฉันบอกว่า "คุณแม่งต้อง ‪เป็นอะไรสักอย่างแน่ๆ
‪ตอนฉันบอกให้คุณมาเลียอมยิ้มนี่"
‪เขาบอกว่า "ผมไม่ได้เป็นไรเลยจริงๆ ‪แต่มาจับเข่าคุยกันเหอะ"
‪"คุณออกจากบ้านตอนเจ็ดโมงเช้า"
‪"ย้ายก้นไปกองถ่าย อยู่ยันห้าโมง"
‪"แล้วแวะไปเบเวอร์ลีเซ็นเตอร์"
‪"แล้วค่อยถ่อมาบ้าน"
‪"คุณเอาแต่เดินขึ้นลงๆๆ
‪แล้วมาอยากให้ผมเลียอมยิ้มให้เนี่ยนะ
‪"ไม่อะ ขอบคุณ"
‪ฉันแบบ "เฮ้ย ‪ก็แสดงความรักแบบคนดําไง"
‪"คุณต้องเลียให้ฉันได้ตลอดสิ ‪ห้ามปฏิเสธโว้ย"
‪ฉันหน่วงฉิบหายเลย ‪ออกจากห้องไปต้องรู้สึกเหี้ยแน่ๆ
‪เขาพูดว่า "นี่โมนีค จะบอกอะไรให้นะ"
‪"ไม่อยากฟัง"
‪"มานี่"
‪ฉันนี่แบบ "ให้มันได้อย่างนี้"
‪"สํารวจพฤติกรรมตัวเองด้วยนะ"
‪ชายหลายคน...
‪พอฉันอยู่ตรงหน้าเขา
‪ฉันยืนนิ่งๆ
‪แบบโคตรแมน
‪เหมือนที่เห็นผู้หญิงในครอบครัวฉันทํา
‪แบบ "ไปหยิบไอ้นั่นมาเดี๋ยวนี้"
‪แล้วเขาก็ยื่นมือออกมา
‪และวางไปบนน้องสาวฉัน
‪แล้วเขี่ยอมยิ้มนั่นเล่น
‪ฉันแบบ "ใช่เลย! นั่นแหละ!"
‪พอเขาละมือ ฉันก็รู้ละ
‪เขาเตรียมจะเลียอมยิ้มแล้ว
‪แต่ที่ฉันคิดไม่ถึงคือเขาแม่งเอามือข้างนั้น
‪ข้างที่เอาไปจับน้องสาว
‪มาให้ฉันดม
‪ฉันอุทาน "เหี้ยอะไรเนี่ย"
‪"เหี้ยอะไรกันเนี่ย จะแกล้งฉันเหรอ"
‪"เหี้ยไรเนี่ย"
‪เขาตอบว่า "ก็อมยิ้มมึงไง"
‪แม่งเอ๊ย เซ็งฉิบหาย
‪ได้ยินมะ
‪เพราะตอนนั้นจะพูดอะไรได้วะ
‪เถียงไม่ออก เถียงเหี้ยไรไม่ได้เลย
‪ถ้าเขาบอกว่า "อาทิตย์ก่อนเห็นหมีนะ" ‪คุณก็เถียงได้ว่า
‪"ไอ้เวร นั่นมันอาทิตย์ก่อนโว้ย"
‪แต่มันดันเห็นหมีตอนนั้นพอดี
‪ฉันถอดผ้าคลุมซูเปอร์ฮีโร่ออกเลย
‪ต้องเลิกเป็นอีมั่นหน้าแล้ว
‪ฟังนะ สิ่งที่ฉันต้องทําความเข้าใจคือ
‪ตอนเด็กๆ ไม่มีใครมาสอนฉัน ‪เรื่องการรักษาความสะอาด
‪แม่ไม่เคยพูดกับฉันว่า
‪"ต้องรักษาความสะอาดนะ"
‪"พอโตเป็นสาว ‪อาบน้ําวันละครั้งมันไม่พอหรอก"
‪"ต้องอาบเช้าเย็น"
‪"ยิ่งถ้าเป็นหน้าร้อน ‪ต้องอาบเช้า อาบสาย
‪อาบบ่าย อาบเย็น ‪อาบก่อนนอนและตอนดึก"
‪"อาบแม่งซ้ําๆ นั่นแหละ"
‪ไม่มีใครเคยสอนฉัน
‪ยกเว้นย่า
‪แม่ของพ่อน่ะ
‪คุณย่าเป็นทุกอย่างให้ฉัน
‪เธอสูงประมาณนี้
‪เลยคําว่าตัวจิ๋วมานิดเดียว
‪สูงประมาณนี้และดําเข้มมาก
‪และเธอก็ใจสู้มาก
‪ย่าจะบอกฉันว่า ‪"โมนีค แกสําคัญกับย่ามากนะ"
‪คิดดูสิว่ามีคนมาพูดอย่างนี้กับคุณ
‪"คุณสําคัญกับฉันมาก"
‪ย่าพูดอะไรฉันเลยเชื่อหมด
‪เพราะฉันรู้ว่าย่าไม่มีวันสอนอะไรผิดๆ
‪ทุกเรื่องที่ย่าจับฉันมานั่งสอน
‪ฉันจําได้ขึ้นใจ
‪ตอนฉันอายุ 13 มีเรื่องที่ฉันจะไม่ลืม
‪ตอนอายุ 13 ย่าเรียกฉันไปหาที่ห้อง
‪แกพูดว่า "นิคกี้..."
‪ฉันตอบว่า "คะ"
‪แกบอกว่า "นั่งลง"
‪ฉันตอบว่า "ได้ค่ะ"
‪แกบอกว่า "ฟังนะ"
‪"ห้ามเอาหําเข้าปากเด็ดขาด"
‪"ไม่งั้นมันจะระเบิด" ‪ฉันแบบ "ตายแล้ว"
‪"หนูจะไม่เอาหําใครเข้าปากเด็ดขาด"
‪"หนูไม่อยากให้หําระเบิด" ‪ย่าพูดว่า "ดีมาก"
‪"ห้ามเอาหําเข้าปากเด็ดขาด"
‪และนั่นคือครั้งสุดท้ายที่เราคุยกัน
‪เรื่องการอมหํา "อย่าริไปอม"
‪เพราะงั้นตอนอายุ 13 ถึง 22
‪ฉันไม่เคยอมให้ใครเลย
‪และเหตุผลเดียว ‪ที่ฉันอมให้เขาตอนอายุ 22
‪คือเพราะเขาใจดี
‪ใจดีจริงๆ
‪อีตานั่นจิตใจงดงามมาก
‪เราไปเดทกันตอนกลางวัน ‪วันนั้นเป็นวันอาทิตย์
‪อากาศดีมาก
‪เราไปเดินเล่นในสวนเล็กๆ ‪ริมท่าเรือ อะไรแบบนั้น
‪พอเขาชวนไปบ้าน ‪ฉันก็แบบ "เอาสิ"
‪เราก็ไป ดื่มไวน์ดื่มเวยกัน
‪นั่งคุยกันถูกคอมากๆ
‪ทีนี้เขาก็มองฉันแล้วพูดว่า "โมนีค"
‪ฉันก็ "อะไรเหรอ"
‪เขาแบบ "อมให้ผมหน่อยได้ไหม"
‪ฉันตอบว่า "ได้เลย เดี๋ยวอมให้"
‪เป็นบทสนทนาที่สวยงามเนอะ ‪เห็นมะว่าเราคุยกันยังไง
‪แล้วฉันก็บอกเขาว่า ‪"ขอฉันพูดอะไรอย่างนึงนะ"
‪"ฉันไม่เคยอมให้ใครมาก่อน"
‪เขาตอบว่า "ไม่เป็นไร โมนีค"
‪"เดี๋ยวผมสอนวิธีอมหําผมให้เอง"
‪ฉันแบบ "ประเสริฐอะไรอย่างนี้"
‪"เขาจะสอนวิธีอมหําเขา ‪ไม่ใช่หําใครก็ไม่รู้"
‪เขาบอกว่า "ผมจะสอนวิธีอมหําของผม"
‪"ว้ายตาเถร เริดเวอร์"
‪เขาบอกว่า "เอาล่ะ"
‪"พอผมยัดหําเข้าไปในปาก
‪ก็ให้คุณเริ่มดูด ‪เหมือนหําเป็นรถไฟฉึกฉัก"
‪"เคยเห็นเวลารถไฟ ‪เพิ่งแล่นออกจากชานชาลามั้ย"
‪"มันจะออกตัวช้าๆ"
‪"ดังนั้นก็ดูดช้าๆ"
‪"ทีนี้ รถไฟจะเร่งความเร็ว ‪คุณก็เร่งด้วย"
‪"เต็มสูบไปเลย"
‪เขาพูดว่า "ปู๊นๆ"
‪ทีนี้เสียงยายลอยมา "หําจะระเบิดในปาก"
‪ฉันกัดหํามันสุดแรงเลยโว้ย
‪ไอ้ห่านั่นมันตบบ้องหูฉันอย่างแรง
‪จนฉันตกโซฟาไปเลย
‪ภาพตัดไป 17 วินาที
‪พอได้สติ
‪พอได้สติ ฉันก็มองไอ้ห่านั้น ‪แล้วพูดว่า "มึงต้องเข้าซังเต"
‪"มึงติดคุกหัวโตแน่เพราะมึงตบกู"
‪"มึงจะระเบิดพวกกู ‪จะระเบิดแม่งทั้งแถบนี้"
‪"กูไม่ยอมมึงหรอกนะ"
‪"กูจะช่วยทุกคนเอง"
‪"กูจะแจ้งตํารวจ"
‪"มึงติดคุกหัวโตแน่"
‪"ดูหัวกูสิ คุกแน่มึง"
‪พอตํารวจมาถึง เราล่อนจ้อนทั้งคู่
‪เรายืนโป๊อยู่ในบ้านมัน
‪ฉันอายุ 22
‪คงคิดว่าตอน 22 ฉันจะนมเด้งสินะ
‪แต่นมฉันตอนนั้น ‪ก็เหมือนตอนอายุ 54 นี่แหละ
‪นมฉันไม่เคยชี้หน้าใคร ‪สภาพเหมือนนมกอริลลามากกว่า
‪โทงเทงเลย
‪ฉันยืนโป๊อยู่
‪มีตํารวจสองนาย
‪ขาวคน ดําคน
‪ตอนมาถึง ตํารวจผิวขาวพูดก่อน
‪ฉันพูดว่า "ไงมึง ‪ลูกพี่มาแล้ว มึงโดนคุกแน่"
‪"โดนแน่"
‪ตํารวจผิวขาวพูดว่า ‪"เกิดอะไรขึ้นครับ"
‪ฉันตอบว่า "คุณตํารวจ มันตบบ้องหูฉันค่ะ"
‪"มึน...ไปหมดเลย"
‪"จับมันทีค่ะ"
‪"เข้าคุกไปเลย"
‪ตํารวจผิวขาวพูดว่า "คุณ...
‪กลับหลังหัน เอามือไพล่หลัง"
‪ฉันแบบ "นั่นแหละ คุกแน่มึง"
‪จนตํารวจผิวดําเข้ามาเสือก
‪ตํารวจผิวดําบอกตํารวจผิวขาวว่า ‪"เดี๋ยวก่อน"
‪"อย่าเพิ่งใส่กุญแจมือ" ‪ฉันแบบ "แม่งเป็นหัวหน้าสินะ"
‪ตํารวจผิวดําไม่ถามฉันเลยว่าเกิดอะไรขึ้น
‪เขาถามไอ้ห่านั่นแทน
‪ตํารวจถามว่า ‪"คุณ เรื่องเป็นไงมาไงครับ"
‪มันตอบว่า "ขอบคุณครับลูกพี่"
‪ฉันแบบ "แม่งพูดเป็นรหัสกันว่ะ"
‪มันบอกว่า "คุณตํารวจ เมื่อกี้เขาอมให้ผมครับ"
‪ฉันแบบ "เวรแล้ว"
‪ฟังดูโคตรเหี้ยเลยเนอะ
‪"เจ็บจี๊ดเลย ไม่เห็นต้องเล่า"
‪เพราะทุกคนแม่งหันมามองฉัน
‪เหมือนฉันเป็นกะหรี่คนสุดท้ายในซอยนี้
‪ตํารวจผิวดําถามมันว่า ‪"โทษนะครับ เมื่อกี้ว่าอะไรนะ"
‪"ผมบอกว่าเมื่อกี้เขาอมให้ผม"
‪"ผมกําลังสอนให้เขาอม
‪เหมือนเวลารถไฟแล่นออกจากสถานี"
‪"ผมบอกเขาว่า 'พอผมยัดหําเข้าปาก
‪ก็ให้ดูดเหมือนรถไฟเพิ่งจะแล่นออก'"
‪แล้วฉันก็เห็นตํารวจผิวดํา ‪ทําเสียงฉึกฉักอยู่กับไอ้ห่านั่น
‪ฉันแบบ "อ้าว ตํารวจ ‪แม่งก็เคยสอนให้คนอื่นอม"
‪"ฉิบหาย"
‪พอมันอธิบายจบ
‪ฉันก็มองหน้าตํารวจสองนายนั่น ‪แล้วบอกว่า
‪"นี่ ไอ้คนนี้มันผู้ก่อการร้าย"
‪"เขาเป็นผู้ก่อการร้าย เขามีระเบิดเพียบ"
‪"คุณต้องจับมันเข้าคุก" ‪ทีนี้แม่งเรื่องใหญ่ละ
‪เขาถามว่า "ระเบิดอยู่ไหนครับ ‪ระเบิดอยู่ที่ไหน"
‪ฉันตอบว่า "ในหํามัน"
‪"หํามันมีแต่ระเบิดค่ะ"
‪"ระเบิดทั้งนั้น"
‪"มันจะระเบิดทั้งแถบนี่ ‪ฉันช่วยชีวิตทุกคนไว้"
‪"ฉันเป็นฮีโร่"
‪"จับมันค่ะ"
‪ตํารวจผิวดําพูดใส่วิทยุสื่อสาร
‪ว่า "พบ บ.ว.จ."
‪ฉันไม่รู้ว่า บ.ว.จ. แปลว่าเหี้ยไร ‪เลยปะติดปะต่อเองในใจ
‪บกพร่องว่าด้วยจู
‪"ไม่ใช่นะคะคุณตํารวจ"
‪"เขามีระเบิดในหํา"
‪"เราจะระเบิดเราเป็นโจ๊ก"
‪เขาพูดว่า "บ.ว.จ. ด่วนๆ"
‪พอเจ้าหน้าที่ บ.ว.จ. มาถึง
‪มันย่อมาจาก "บุคคลวิกลจริต"
‪ฉันแบบ "ใครเป็นล่ะ"
‪ตอนเขาจับฉันใส่เสื้อรัดแขน ‪สําหรับผู้ป่วยคุ้มคลั่ง
‪แล้วพาฉันไปแผนกจิตเวช
‪ฉันไม่ได้ใส่กางเกงในหรืออะไรเลย
‪มีแค่เสื้อนั่นกับตูดโล้นๆ
‪เขาขังฉันไว้ 72 ชั่วโมงเพื่อประเมินอาการ
‪ผู้หญิงที่อยู่ห้องข้างๆ ฉันถามว่า ‪"ทําไมมาอยู่ในนี้ได้"
‪ฉันตอบว่า "แก ฉันช่วยทุกคนเอาไว้"
‪"หําของไอ้ห่านั่นมันจะระเบิด ‪ฉันเลยกัดมันเข้าให้"
‪เขาบอกว่า "เหมือนฉันเลยแก ‪ย่าฉันก็สอนมาแบบเดียวกัน"
‪พอออกจากโรงพยาบาล
‪ฉันก็ตรงดิ่ง
‪ไปบ้านย่า
‪ฉันพูดว่า "คุณย่า
‪ย่าบอกหนูว่า
‪หํามันจะระเบิด
‪ถ้าเราเอาไว้ในปาก"
‪แล้วยายฉันก็หัวเราะ
‪แกบอกว่า "นิคกี้ เดี๋ยวสักวันก็รู้เอง"
‪ลุงทีน่าเดินมาพอดี แกบอกว่า ‪"นี่เลยเป็นทอมไง"
‪แกพูดแบบนั้นเลย ‪ฉันโตมาแบบนั้นแหละ
‪ฉันโตมาแบบนั้นแหละเธอจ๋า
‪ฉันโตมาแบบนั้น ‪แล้วตอนที่บอกว่าย่าฉันน่ะ
‪สุดยอด...
‪เนอะ
‪ย่าเอ็นดูฉันราวกับว่า ‪พระอาทิตย์จะไม่สาดแสงจนกว่าฉันจะตื่น
‪และจะไม่ลับขอบฟ้าไปจนกว่าฉันจะหลับ
‪ถ้าฉันตื่นมาตอนตีสามแล้วบอกว่า
‪"ย่า หนูหิว"
‪ย่าจะลุกมาทอดปีกไก่กรอบๆ ให้สามชิ้น
‪มันบดอีกต่างหาก ‪ไม่ใช่สําเร็จรูปนะ ทําเองจ้า
‪ถั่วแขกอีกหน่อย ‪แล้วก็ขนมปังสองแผ่น
‪ฉันถึงอ้วนอย่างนี้ไง ย่าเลี้ยงดีมาก
‪แล้วย่าก็จะเดินขึ้นไปส่งเข้านอน
‪แกจะนั่งอยู่ตรงนั้นตอนฉันหลับ
‪พอฉันตื่น แกก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม
‪ในสายตาย่า ฉันคือทุกสิ่งทุกอย่าง
‪ย่าฉันมีลูกสาวคนนึง
‪แต่เราเรียกลูกสาวเขาว่าลุงทีน่า
‪งงละสิ
‪เพราะมองกันเลิกลั่กแบบ "แปลว่าไรวะ"
‪ถ้าลุงทีน่าเดินเข้ามาตอนนี้
‪คุณคงคิดว่าคุณเห็นผู้ชาย
‪เขาไว้หนวดเฟิ้ม
‪ใส่ผ้ารัดอก
‪ยัดอะไรสักอย่างไว้ในกางเกง ‪ให้ดูเหมือนว่ามีหํา
‪ใส่เสื้อผ้าผู้ชาย รองเท้าผู้ชาย
‪หัวจรดเท้าของลุงทีน่าเป็นผู้ชาย
‪ดังนั้นสําหรับคุณที่เป็นชาวแอลจีบีทีคิว
‪ฉันอยากให้คุณฟังฉัน
‪ฉันนับถือแม่งทุกคนในที่นี้ ‪ที่มีอิสระที่จะเป็นตัวเอง
‪ฉันนับถือคนที่พูดว่า
‪"กูไม่แคร์ว่ามึงจะคิดยังไง"
‪"กูจะเป็นตัวของตัวเอง"
‪ถ้าเมื่อไหร่มีคนมาพูดเหี้ยๆ ใส่คุณ
‪และขี้เสือกสุดๆ
‪ก็ขอให้เข้าใจว่า ‪คนพวกนั้นแม่งอยากรู้อยากเห็น
‪มันจะยื่นหน้าโก่งตูดมาแส่ แต่อย่าได้ถือสาไป
‪คิดซะว่ามันอยากถูกเอาตู๊ดๆๆ นั่นแหละ
‪ย่าฉันรับไม่ได้
‪ที่มีลูกสาว...เป็นเกย์
‪ย่าได้แต่รักลุงแบบแอบๆ
‪แต่แสดงต่อหน้าธารกํานัลไม่ได้
‪เพราะโบสถ์แม่งล้างสมองย่าหมด
‪โบสถ์ในชุมชนเรานั่นแหละ
‪แม่งจะทําเหี้ยใส่เรา ‪จนหลายต่อหลายบ้านแตก
‪ในแบบเหลือจะกล่าว
‪มันจะเอา "ในนามของพระเยซู" ไว้บังหน้า
‪และฉันเห็นเรื่องเหี้ยๆ นี่เกิดขึ้นกับย่าผู้น่ารัก
‪ย่ารับไม่ได้ที่ตัวเองมีลูกสาว
‪ที่แม่งเป็นเกย์ เธอจ๋า
‪ฉันเห็นเวลาเขาออกไปข้างนอก
‪แค่ลุงหายใจ ย่าก็โกรธแล้ว
‪"ทําไมหายใจแบบนั้น" ‪ฉันแบบ "อะไรวะเนี่ย"
‪"จะให้เขากลั้นหายใจหรอ"
‪"ทําแล้วจะหายเป็นเกย์มะ"
‪และลุงทีน่า...
‪เปิดใจกับฉันมากๆ ตอนฉันเป็นเด็ก
‪เพราะลุงรู้ว่าฉันจะไม่ตัดสิน
‪ฉันตัดสินใครไม่เป็น
‪รู้แค่ว่าใครดีมาก็ดีกลับ
‪และลุงทีน่าก็ดีกับฉันมาก
‪ตอนฉันยังเด็ก
‪มีคริสต์มาสปีนึง ฉันน่าจะเจ็ดขวบ
‪ผู้ใหญ่ทุกคนอยู่ในห้องกินข้าว ‪ฉันอยู่ในครัว
‪เด็กคนอื่นๆ เล่นของเล่น ‪อยู่ในห้องนั่งเล่น
‪ฉันอยู่ในครัวทําไมวะเนี่ย
‪ก็อยู่ได้อะ ทําไม
‪พาย คุกกี้ เค้ก นู่นนี่
‪ฉันอยู่ในครัวจ้า
‪เนอะ
‪ลุงทีน่าเข้ามาในครัว ‪แล้วพูดว่า "นิคกี้"
‪ฉันตอบว่า "คะคุณป้า"
‪แกตอบว่า "ลุงเป็นทอม"
‪ฉันแบบ "หนูก็ด้วย"
‪เพราะเธอพูดได้ดีมากเนอะ ‪ฉันก็แบบ "หนูด้วย หนูก็เป็น"
‪แล้วแกก็บอกว่า "ไม่ๆๆ"
‪"ลุงเป็นทอมสายรุก"
‪"หนูด้วย หนูก็ทอมสายรุก"
‪แล้วแกก็บอกว่า "นิคกี้ ลุงอึ๊บผู้หญิง"
‪ฉันก็แบบ "โอเค"
‪เพราะไม่รู้จะพูดไรดี
‪ไม่มีอะไรจะพูด
‪ฉันเห็นสองคนนั้นผิดใจกัน
‪ชนิดที่ว่าขนาดย่าเสียไปแล้ว
‪ก็ยังปรับความเข้าใจกันไม่ได้
‪เพราะย่าคิดว่าตัวเองล้มเหลว
‪เพราะเลี้ยงลูกให้โตมาเป็นเกย์
‪โบสถ์แม่งล้างสมองให้ย่าเชื่อว่า ‪ลูกของย่าคือบาป
‪และย่าก็ทํากับลุงแบบนั้น
‪คิดดูสิว่าฉันสับสนแค่ในตอนเด็กๆ
‪เพราะฉันในสายตาผู้หญิงคนนั้น
‪ฉันคือทุกอย่างของเขา
‪แต่กับคนที่เป็นลูกในไส้
‪คุณกลับโอบกอดไม่ลง
‪เพราะตัวคนเที่เขาเป็น
‪และฉันก็เห็นพวกเขาดิ้นรน
‪ฉันเห็นเขาผิดใจกัน
‪พอย่าเสีย ลุงทีน่าก็กลายเป็นขี้เมาไร้บ้าน
‪เพราะเธอไม่เข้าใจ
‪ว่าทําไมแม่แท้ๆ
‪ถึงรักเธอในแบบที่ ‪เธออยากถูกรักไม่ได้
‪ฉันรู้สึกว่า...
‪ตัวเองขี้ขลาด
‪ตอนที่ย่าจากไป
‪เพราะฉันบอกย่าไม่ได้
‪ว่าหลานของย่าเป็นคนยังไง
‪เพราะฉันไม่อยากให้ย่ารักแบบแอบๆ
‪ฉันชอบที่ย่าเอ็นดูฉัน
‪เวลาเราไปซื้อของ ‪ถ้าฉันได้ขึ้นปกนิตยสาร
‪ย่าจะต้องอวดให้ทุกคนในร้านรู้ว่า
‪ฉันเป็นหลานแก
‪และฉันเป็นคนสําคัญของเธอ
‪ฉันเลยบอกย่าไม่ได้
‪ว่าลึกๆ แล้วฉันคิดยังไง
‪ฉันฝันอะไร
‪เพราะฉันไม่อยากให้ย่า
‪ต้องรักฉันแบบแอบๆ ‪และไม่อยากให้แกจากโลกนี้ไป
‪โดยคิดว่าตัวเองเป็นคนล้มเหลว
‪เพราะถ้าฉันบอกแกว่า...
‪ลึกๆ แล้วฉันคิดอะไร
‪แกคงจากโลกนี้ไปโดยคิดว่า
‪ตัวเองล้มเหลว
‪ตอนนี้ทุกคนคงงงว่า ‪"เดี๋ยว นี่มันอะไรวะเนี่ย"
‪"แม่งเป็นทอมจริงเหรอวะ"
‪ไม่จริง...ทั้งหมด
‪ฉันบอกย่าไม่ได้จริงๆ
‪แล้วรู้มั้ยว่าความลับมันเก็บยากแค่ไหน
‪ความลับมันฆ่าคนได้นะ
‪บางคนที่มีความลับตอนนี้คือแบบ ‪"เอาแล้ว อย่ามองมานะ"
‪"ความลับนี่แม่งจะหลุดแล้ว
‪ถ้าฉันเปิดปากออกมา ความลับจ้า"
‪แต่ถ้าคุณเกิดมาพร้อมตัวตนนั้น
‪คุณก็ไปเปลี่ยนอะไรไม่ได้
‪ไม่เลย
‪และขอให้เข้าใจว่าฉันพยายามแล้ว
‪ฉันพยายามเอามันออกไป ‪ฟังฉันดีๆ นะ
‪ฉันพยายามสลัดมันออกจากตัวแล้ว
‪เพราะฉันไม่อยากถูกทํา ‪เหมือนเป็นโรคร้าย
‪หรือผิดปกติอะไร
‪ฉันเลยพยายามเอากับผู้ชาย ‪ให้ได้เยอะที่สุด
‪ฉันไม่ได้...ร๊านร่านนะ แค่แบบ
‪แบบหนึ่งในสามน่ะ
‪เป็นร่านแบบหนึ่งในสาม
‪นิคกี้ พาร์เกอร์ แบบ ‪"นี่ อาจารย์โอเกลวีคะ!"
‪มีคนแบบนี้อยู่ทั่วโลกเลยนะ
‪แต่ฉันเก็บเงียบเอาไว้ ‪และสัญญากับตัวเองว่า
‪จะไม่บอกใครเด็ดขาด
‪จนถึงวันตาย
‪เพราะฉันเห็นที่เขาปฏิบัติ
‪กับคนในครอบครัวที่เป็นโรคนั้น
‪เขาฝังหัวเราว่ามันเป็นโรค
‪ใช่ไหม
‪มีอยู่คืนหนึ่ง ‪ความปรารถนาในใจฉันมันพุ่งพล่าน
‪ฉันนอนหลับอยู่บนเตียง
‪ไอ้ความคิดนั้นมันกวนใจฉันอยู่ได้
‪แบบ "จิ๋มจ๋า จิ๋มจ๋า"
‪ฉันนอนผวาสุดขีดอยู่บนเตียงเพราะ...
‪นี่คือสามีคนที่สามของฉัน
‪ใช่ไหม
‪คนที่สามจ้ะเธอจ๋า
‪คนที่...
‪แม้ตอนฉันแย่ที่สุดก็รักฉัน
‪อย่างกับฉันนั้นดีที่สุด
‪คนนี้แหละ
‪ที่ทําให้ฉันรู้สึกดี ‪แบบที่ไม่มีใครบนโลกนี้
‪เคยทําได้มาก่อน
‪คนนี้นี่แหละ
‪ผู้หญิงผิวดําบางคนสงสัยว่า ‪"หล่อนเรียกเขาว่าพ่อจ๋าทําไม"
‪ฉันจะตอบให้ชัดๆ เลยว่า ‪เพราะเขาเลี้ยงดูฉันมา
‪ฉันจะบอกว่าทําไมฉันเรียกเขาว่า "พ่อจ๋า"
‪เพราะเขาให้ฉันทุกอย่าง ‪ที่ขนาดพ่อแท้ๆ ของฉัน
‪ยังไม่รู้ว่าต้องทํายังไง ‪หรือไม่เคยคิดจะให้
‪ฉันถึงเรียกผู้ชายคนนั้นว่า "พ่อจ๋า"
‪เวลาที่เรามีผู้ชายที่เปลี่ยนเรื่องร้ายๆ ‪ให้กลายเป็นดีได้หมด
‪คืนนั้นฉันนอนอยู่บนเตียง ‪ในใจรู้สึกกลัวมาก
‪กลัวมากจริงๆ
‪เพราะฉันบอกตัวเองว่า ‪"โมนีค เขาไม่ได้เตรียมใจมานะ"
‪เขาเตรียมใจมาให้แก ‪ไม่ใช่ให้แกกับชะนีอีกคน
‪แล้วคุณจะทําไง
‪ในตอนนั้นคุณจะทํายังไง ‪เมื่อคุณนอนอยู่ข้างๆ
‪คนที่แม่งรู้จักตัวคุณดีกว่าที่คุณรู้จัก
‪เพราะเขาใส่ใจคุณตอนคุณเป็นเด็ก
‪ยิ่งกว่าที่คุณใส่ใจตัวคุณเอง
‪และฉันนอนอยู่บนเตียง
‪ไอ้ความคิดนั้นมันหนักหน่วงเหลือเกิน
‪จนฉันเพลียไปทั้งกายใจถึงทรวงใน
‪เพราะฉันบอกใครไม่ได้ว่าฉันเกิดมาเป็นอย่างไร
‪และฉันต้องปลุกเขาขึ้นมา
‪ฉันกลัวมากเพราะบอกไปว่า ‪"ขอร้องนะ ถ้าเล่าแล้ว
‪อย่าไปจากฉันนะ"
‪"เพราะฉันจะใจสลาย"
‪"แต่ฉันต้องบอกคุณ ที่รัก ‪เพราะคุณรู้จักตัวตนของฉัน
‪คุณจับได้เวลามีอะไรผิดไป
‪และมีสิ่งหนึ่งที่ผิดมานานนม
‪แต่เพราะฉันเป็นคนดัง เป็นดารา
‪ฉันเลยซ่อนมันไว้ได้
‪ซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากสวยหรู
‪แต่คืนนั้น ฉันต้องถอดหน้ากากออกมา
‪และฉันต้องปลุกเขา
‪ฉันพูดว่า "พ่อจ๋า มีเรื่องอยากบอก"
‪เขาถามว่า "แม่จ๋า เป็นอะไร"
‪ฉันบอกว่า "ฉันมีความลับ"
‪"สัญญานะว่าถ้าเล่าแล้ว คุณจะไม่ไปจากฉัน"
‪เขาบอกว่า "โมนีค ไม่มีเรื่องไหน
‪ที่จะทําให้ผมไปจากคุณ"
‪ฉันบอกว่า "โอเค"
‪"เอาละ"
‪ฉันบอกว่า "พ่อจ๋า..." ‪เขาบอกว่า "เดี๋ยวนะมึง"
‪"ไปฆ่าใครตายมารึเปล่า"
‪ฉันตอบว่า "ไม่ ไม่ได้ไปฆ่าใครตายโว้ย"
‪เขาตอบว่า "อ๋อ งั้นเล่าเลย"
‪ฉันพูดว่า "พ่อจ๋า"
‪หัวใจฉันเต้นระส่ําเพราะนี่เป็นครั้งแรก
‪ที่ฉันพร้อมจะพูดออกมาให้คนอื่นฟัง
‪ฉันพูดว่า "พ่อจ๋า
‪ฉันอยากมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น"
‪เขามองหน้าฉัน
‪แสนอ่อนโยน ใจเย็น เปี่ยมรัก
‪และพูดว่า "อุ๊ย ผมก็เหมือนกัน"
‪เขาบอกว่า "ไปหาผู้หญิงคนนั้นมา ‪แล้วเราไปอึ๊บมันด้วยกัน"
‪เขาแบบ "ไอ้ที่ติดอยู่ในใจมาตลอด ‪คือเรื่องนี้เหรอวะเนี่ย"
‪เขาบอกว่า "จิ๋มนี่ของเด็ดเลย"
‪ฉันแบบ "เห็นด้วย" ‪เขาว่า "ไปเอากับผู้หญิงคนอื่นเลย"
‪และฉันก็บอกตัวเองว่า ‪"ฉันแค่เก็บไปฝันก็พอ"
‪"ฉันแค่เก็บไปฝันก็พอ เพราะฉันรู้จักตัวเอง"
‪"และคนอื่นจะพูดถึงฉันในหมู่แอลจีบีทีคิว"
‪"เขาจะพูดถึงฉันว่า ‪'อีนี่เรียกร้องความเท่าเทียม
‪แต่ไม่มีความเท่าเทียมให้คนอื่น'"
‪เพราะหลังเลียฉันเสร็จแล้วก็ขอบใจจ้า
‪"จะเอากาแฟหรืออะไรมะ"
‪"ไม่ย่ะๆๆ"
‪"อย่ายื่นจิ๋มมา...ไม่ย่ะ"
‪"แต่ฉันเลียให้แกแล้วนะ โมนีค ‪ก็ขอบใจไง"
‪"ช่างใจดี"
‪"ช่างฉลาด"
‪"ช่างสําคัญ"
‪มีคนถามฉัน
‪"ทํายังไง
‪แกสู้ไม่ถอยได้ยังไง"
‪"แกสู้ไม่ถอย
‪ได้ยังไงวะ"
‪เพราะถ้าคุณเกิดมาเป็นสาวน้อยผิวดําตัวอ้วนๆ
‪สิ่งเดียวที่คุณต้องการคือการยอมรับ
‪แค่นั้นแหละที่ต้องการ
‪คุณแค่อยากให้คนอื่นยอมรับคุณ
‪และจะทําทุกวิถีทางเพื่อให้ถูกยอมรับ
‪คุณแม่งต่อสู้เพื่อให้ถูกยอมรับ
‪แต่พอโตขึ้น ฉันก็บอกว่า "นี่ โมนีค
‪สิ่งที่แกต้องทําคือยอมรับมันและโอเคกับมัน"
‪ฉันเลยต้องยอมรับความจริง
‪ว่าพ่อฉันแม่งติดเหล้าฉิบหาย
‪และไม่สนใจครอบครัวเลย
‪ฉันต้องยอมรับความจริง
‪ว่าแม่ฉันเป็นผีพนัน
‪และจะพนันแม่งจนหมดตัว
‪ฉันต้องยอมรับความจริง
‪ว่าพี่ชายคนโตแม่งล่วงละเมิดทางเพศ
‪ฉันต้องยอมรับความจริงว่าพี่ชายอีกคน
‪เซ็นชื่อฉันในเอกสารจนชื่อเสียงฉันป่นปี้
‪ฉันไม่ตัดสินนะ ‪อะไรเกิดแล้วแม่งก็เกิด
‪มันเลยทําให้ฉันยอมรับได้ ‪เวลาคนพูดในสิ่งที่ฉันไม่ได้เป็น
‪เวลาคนอื่นแม่งบอกว่า ‪"แกไม่ใช่เดฟ ชัพแพล"
‪"แกไม่ใช่เอมี่ ชูเมอร์"
‪"แกไม่ใช่คริส ร็อก"
‪พวกแม่งนั่นพูดถูกแหละ
‪เพราะฉันชื่อโมนีค
‪(ผมรักคุณ โมนีค)
‪โมนีค
‪(คําบรรยายโดย สุธีมา เทียนเจริญ)