Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Cztery lata temu Nick i Audrey Spitzowie
rozwikłali sprawę serii niezwykle głośnych morderstw.
O mój Boże!
- Mamy wyciągnąć? - To długi sztylet.
- Odłożę. - Nie rób tego.
Jak to bywa po nagłym sukcesie, Nick i Audrey od razu rzucili pracę
i zainwestowali oszczędności w karierę prywatnych detektywów.
- Tak. - Proszę wybaczyć.
Jasne.
Jaja sobie robisz z tymi chipsami?
Serio? Na moich oczach zjadłaś dwa krewetkowe koktajle.
Nie rozpraszaj mnie.
Niestety, kiepsko idzie.
Tacy są mężczyźni w pewnym wieku. Nie ma to związku z tobą.
Nie wszyscy.
- Ale... - Nie wiń mnie za to.
Ponoć mnie zdradzasz, Ron.
Serio? Po 25 latach?
Kochanie,
wychodziłem sam, by zaskoczyć cię w rocznicę ślubu.
- Jakie to słodkie. - To...
- Kocham cię. - Tak mi przykro.
Wybaczcie nam.
Opłać tylko rachunek, a znikniemy wam sprzed zaślepionych oczu.
- Miałaby zapłacić? - Nie sądzę.
- Była umowa... - Zarywałaś mnie!
- Incognito. - Udawała.
Coraz lepiej.
Interes słabo przędł i mogli tylko liczyć na cud.
Radzę uciekać!
Że ktoś im bliski zostanie zabity.
ZABÓJCZE WESELE
Boże.
Skarbie.
Może włączysz odgłosy fal? Coś nastrojowego?
Wielorybi śpiew pomaga mi zasnąć.
- Zabrałaś mi leki nasenne... - Pamiętasz, jak je ostatnio łyknąłeś?
Lunatykowałeś w recepcji
w mojej bieliźnie i podlewałeś kanapę.
Nie pamiętam tego.
Odźwierny strzelił fotkę. To mój wygaszacz ekranu.
- To ktoś inny. - Dobra.
Skarbie, skoro nie możesz zasnąć,
może zaliczymy wspólnie rozdział?
KURS NA LICENCJĘ DETEKTYWA
Przeczytałem kilka stron. Koleś nie wie, o czym pisze.
Ten gość napisał test.
Musisz go zdać, by zdobyć licencję.
Byłem gliną.
Świstek papieru nie stanowi o tym, co wiem.
A wiem, co robię.
Uzgodniliśmy, że kurs wpłynie korzystnie na nasz biznes.
Myślisz, że to dlatego interesy słabo idą?
Licencje pozwolą nam zdobyć lepszych klientów.
Do tego wystarczy poprawić marketing.
Jak twoje wizytówki z nicią dentystyczną?
- Tak. - Serio? Boże.
To marketing dysrupcyjny.
One wprowadzają w błąd. Nie jesteśmy dentystami...
Mogę mówić głośniej niż ten sprzęt.
Skarbie, daj spokój!
Dobrze, zapomnij.
Nie chcesz już tego robić?
Chcę. Jak najbardziej.
Ale wciąż tylko gadamy o pracy.
Znasz jakieś pracujące razem pary, które się dogadują?
Billie Eilish i Finneas.
Oni są rodzeństwem!
Wiem, że nie tak sobie wyobrażaliśmy ten biznes...
MAHARADŻA
Co to niby ma być?
To mój telefon.
Siema, Radża! Namaste! Co tam, brachu?
Siema! Co porabiasz, Nicky Nick?
Kosisz trawnik? Co to za odgłosy?
Śmigam sobie na skuterze wodnym, ziomie!
Pływasz skuterem i gadasz przez telefon?
Nick, ziomeczku. Mój ty ziomasie!
Maharadża się żeni!
Niesamowita sprawa.
Powiem Audrey.
Audrey! Bierze ślub!
- Co? - O tak.
Gratuluję! Bardzo się cieszymy.
Dzięki. To dżaga z Paryża.
Tam, gdzie jest wieża Eiffla i te sprawy.
Biorę ślub w weekend na mojej nowej prywatnej wyspie.
Przyjedź z Nickiem. Za wszystko płacę.
Chcę zobaczyć, jak się kozacko ruchacie na parkiecie.
Chyba „ruszamy”.
Nie, stary... O cholera!
Co się dzieje?
Słyszałaś? Płaci za wszystko.
- Mamy w weekend robotę. - Taki wypad by się nam przydał.
Pamiętasz nasz ostatni wypad?
Tak, parę osób zginęło.
Nie parę. Sporo ludzi.
Pięć trupów to dużo?
Chwileczkę. Zastanówmy się.
- Ugnie się. - Dobrze...
- Ugnie się. - Chwilunia.
Śmiało, mów.
Zgoda.
Przyda nam się przerwa.
- Przerwa? - Od tego tu.
Kilka dni wolnych od pracy.
Przynajmniej na weekend.
Cały weekend.
Musimy chwilowo oderwać się myślami od pracy.
- Bez zawodowej gadki. - Mam ciarki.
Zrobimy to, prawda?
- Rany... - Dobra decyzja.
Państwo Shitzowie, jak widok?
Przepraszam, ale...
jesteśmy Nick i Audrey Spitzowie...
Ale zgoda, widok jest obłędny.
Puścić muzykę, państwo Shitzowie?
Spitzowie, nie Shitzowie. Okej?
Mogę zagrać Pitbulla albo Taylor Shitz.
Trwa przy Shitz.
Wszędzie wciska Shitz. Skąd pan jest?
Jestem z europejskiej.
Zgadujemy, że z Shitzcarii.
- Wysiadka. Ja pierniczę! Dziękuję. - Niewiarygodne. Popłaczę się.
- Umarliśmy? To niebo? Co, do... - Jak tu ślicznie!
Flamingi mają pieluchy, żeby nie obsrać trawnika!
Rany!
Nick i Audrey!
- Mój ziomal! Maharadża! - Bohaterowie jeziora Como!
Moi brat i siostra z innej matki!
- Pijanej matki! - Ja cię!
Rany! Spójrz na siebie!
Nick i Audrey, przedstawiam wam mademoiselle Claudette Joubert.
Joubert.
Jestem Audrey. Cudownie cię poznać.
Jesteś ładniejsza, niż mówił Vikram.
Zabawnie. Poliki zaliczone.
Cztery? A nie dwa?
Nick!
- Bardzo chciałam cię poznać. - Dobra!
Gratulacje. Dziękuję.
Doceniam to. Tak, coś cudownego.
- Dobra, starczy. - Co się stało?
Przestańcie już.
Zapraszam.
Paryż to moje ulubione miasto na świecie.
- Kiedy byłaś tam ostatnio? - Nigdy tam nie byłam.
Wiem to z filmów i ze zdjęć...
Dzięki za zaproszenie. Fajnie, że nas wcisnęliście.
- No jasne, stary. - Bosko!
- Zwolniły się miejsca. Rodzice zmarli. - Jak mi przykro.
To okropne.
Nie! Żartowałem.
Czyli przyjadą?
Nie, umarli, ale i tak by nie przybyli.
Nie cierpiałem ich.
- No i proszę. - Dobrze.
Pułkowniku. Znasz Spitzów.
- Co? - Pułkownik!
Moi przyjaciele!
- Boże! - Co ci się stało w rękę?
Aż tak to widać?
Ubyło ci trochę tej ręki.
Skoro już jakąś straciłem, dobrze, że wypadło na tę,
bo i tak brakowało jej dłoni.
Nie musisz dzielić podłokietnika w kinie.
Ale tak pełna poważka.
W Mumbaju pułkownik dostał kulą przeznaczoną dla mnie.
- Serio? - Strzelano do ciebie?
Nie każdemu pasi, jak moja firma robi interesy.
Niestety pułkownik nie może już mnie na maksa chronić,
więc mam nowego szefa ochrony, pana Louis.
- Obczajcie go. - Cześć, Louis.
Mój ziom ma pełne ręce roboty.
Pełne ręce. Zabawne.
Mam nadzieję, że nic tam nie znajdziesz.
Oby nie.
Przykro mi to mówić,
ale jakbyście się bili, stawiałbym na pułkownika.
Dobrą ręką potrafi zbić na miazgę.
Nie podobało się? Tak sobie żartuję.
- Miło cię poznać. - Chodźmy. Za mną!
Już idę!
Brzmi świetnie!
To zapewne wasz pierwszy indyjski ślub.
Skąd to założenie?
- Byliście już na jakimś? - Nie.
Dziś odbędzie się sangeet. To rodzaj próbnej kolacji.
Potem planujemy niespodziankę, dramatyczne wejście,
które powinno być zajmujące.
Muszę odebrać.
Wasza willa jest w pełni wyposażona. Rozgośćcie się.
- A my... - Pa!
- Dziękuję. - Dość buziaków. Spoko.
Pracowała w sklepie z zegarkami przy La Place Vendôme.
Bez grosza przy duszy. Miłość od pierwszego wejrzenia.
Napełnia mnie...
- Szczęściem. - Milutko.
To samo szczęście widzę, gdy patrzycie na siebie.
Jesteście szczęśliwi, prawda?
- My? Żartujesz? - Bez niej byłbym smutny.
- Ona to samo szczęście. - Co dzień myślę, jak bardzo go kocham.
Podejmuje za nas każdą decyzję. To mi odpowiada.
- Wejdźcie i dobrze się bawcie. - Dziękujemy!
Miłej zabawy.
- Czyli my... Narka! - Louis, chodźmy.
O mój Boże!
Ja pierniczę!
Widzisz to? Rany!
Patrz tylko.
Skarbie, co za gigantyczny ekran.
Rany!
Spójrz tylko.
Co?
Mamy kabriolet, skarbie!
Skosztuj tego.
To ser jednorożca?
Rety. Skarbie, zestaw upominkowy.
Zjem jeszcze kawałek sera i odpuszczam.
Co? Są dla nas?
Kolczyki? Prawdziwe klejnoty, co?
Nie wierzę!
- Własne iPhone’y. - Bez jaj!
- Co dawaliśmy na swoim ślubie? - Japonki!
No tak. Plus ibuprofen.
- Klasyczne air jordany? W moim rozmiarze? - Obłęd!
Zestaw upominkowy od maharadży musi zawierać coś sprośnego.
- Wpędzą cię w kłopoty. - Obiecujesz?
W to mi graj.
- Co? - Dobra.
Chwila. To dopiero się wydarzyło.
- Jak to zrobili? - Niewiarygodne.
Skarbie. Napisano tu „Nick i Audrey”.
Rany! Musisz wleźć na to łóżko!
Już lecę, słonko!
Pędzę!
O rety! Skarbie!
- Rajuśku. - O co chodzi?
Nie wiem, czy spakowałam, co trzeba.
- Muszę sprawdzić. - Idę z tobą!
Idziemy!
- O Boże. - Jest dobrze.
Ciuchy dla ciebie.
Widzisz to? W życiu nie...
Jakiś ty przystojny.
- Cóż... - Cudownie, że udało ci się to założyć.
- Potem zdejmę z ciebie tamto. - Chodźmy.
Obiecaj, że to sobie zatrzymasz.
O Boże!
- Cześć. - Co słychać?
Audrey.
- Pułkowniku! - Hej.
Olśniewająca!
Przystojniak z ciebie!
Jesteś moim oczkiem w głowie.
Oby tak już zostało!
W najpiękniejszym miejscu i w najpiękniejszą noc
jesteś tu najpiękniejsza.
Rety. Widzę, że masz zamiar obcałować mi każdy paluszek.
Kochałem się z ponad 10 000 kobiet.
Żadna nie była tak zjawiskowa jak ty.
Skoro mowa o wielkich liczbach, to mój mąż od 16 lat.
Ja kochałem się z jedną kobietą. I to beznadziejnie.
Ożeż! Ty jesteś Francisco Perez!
Był kiedyś piłkarzem.
Walnął jednemu z dyni i koleś skończył w śpiączce.
Tak mu łupnąłem, że stracił umiejętność mrugania.
No cóż, miło było poznać. Idziemy...
A ty skąd znasz maharadżę?
Na piłkarskiej emeryturze jego ojciec uczynił mnie prezesem zarządu
swojej firmy Shiz-Vik.
Pomogłem mu też zdobyć jego piękną pannę młodą. Tę blondynkę.
Choć ta nie umywa się do niej. Boże.
- Dobra. - Rany.
Zaraz przyjdę.
Za 10 000 $ możesz spędzić z nią jedną noc.
Żartuję, ty chory bydlaku.
Pokaźna porcja.
U was nie ma jedzenia?
Przywykłam do tego, że mąż mi podjada z talerza.
Robię to już bezwiednie.
Ale masz absolutną rację. Po co mi to?
Nie odkładaj tego.
Wcale nie zamierzałam.
Amerykanie.
Chciałabyś?
Nie, dzięki. Może innym razem.
Jesteś gościem panny młodej?
Jestem Saira, siostra pana młodego.
Nie wiedziałam, że Vik ma siostrę!
No tak.
Co za niskie stoliki.
Czytasz, bo nie lubisz takich ślubów...?
Nie, raczej nie lubię ludzi.
Zwłaszcza takich ludzi.
Ważne, by Claudette i twój brat dobrze się bawili.
To najważniejsze.
Jasne. Nie rozumiem, po co komu małżeństwo.
Wyobrażasz sobie, że spędzasz tyle czasu z jedną osobą?
Skoro mowa o mojej jednej osobie - oto i on.
Nick, to jest Saira.
Siostra Vika.
- Chcesz? - Nie.
- Tak ci dobrze? - Tak.
- Nick. Miło mi. - Saira.
Kocham twojego brata. Boki z nim zrywać.
O rany.
Jeśli próbujesz mnie uwieść, poległeś na całego.
Boże.
Nick, myślałem właśnie o twojej pięknej żonie.
- To znowu ty. - Czyli poznaliście już Francisca.
A także zrzędliwą siostrę Vikrama.
- Powiedział: rzeżączkę? - Zrzędliwą.
Hrabino! Jakże upokarzające musi być patrzenie na Claudette
domykającą sprawę z maharadżą.
Rozmyślałaś kiedyś, gdzie zbłądziłaś?
A ty, jak to jest być na tyle wysokim, by jeździć kolejką górską?
To hrabina Sekou.
Była narzeczoną Vika i mieszkała z Claudette na studiach.
Wciąż się przyjaźnią? Jest dosyć bezczelna.
Do tego jest też druhną Claudette.
Co?
Obejrzeliście film instruktażowy? Zaraz zaczną się tańce!
- Jakie tańce? - Udam, że chcę siusiu.
- Nie tańczę. Ty tańczysz. - Jaki film?
Przynieśli i zapomniałem ci dać.
- Dzięki. - Kocham cię.
Panie i panowie, przywitajcie ze mną pannę młodą!
Pokaż im!
Zapraszamy!
Chodź tu!
Dalej, skarbie!
Nadszedł czas.
Chwila, na którą czekaliście...
pan młody, Vikram Govindan!
Ale szaleństwo!
Bracie!
Wszyscy! Cofnąć się!
Cofnąć się!
- Vik! - Dobrze.
Nie żyje?
To nie on. To nie Vik.
Bogu dzięki! To pan Lou.
- Kto ci to zrobił? - Gdzie jest Vik?
Kto? Co? O rajuśku!
Gdzie jest Vik?
- Kto ci to zrobił? - Kto? Pamiętasz?
To...
Powiedz to. Nie umieraj.
- O rany! - Gdzie jest Vik?
- Odejść! - Gdzie Vik?
Dalej!
Odsunąć się!
Ktoś odwraca uwagę!
- Od czego? - Od ucieczki!
Poważnie? Jak to nie ma żadnej łączności?
Naprawcie to!
Członek ochrony jest ranny. Pilnie potrzebuje opieki medycznej.
Dobra.
Pomocy!
Nie! Robisz mi krzywdę, chłopie!
- Ziomie! - Nick!
Nick!
Ale to wszystko jest posrane!
Zablokować wyspę,
dopóki nie uruchomimy kamer.
Goście mają pozostać w pokojach.
Boże! Musimy to ogarnąć, bo akcje polecą w dół.
Mój brat może nie żyć, a ciebie martwią ceny akcji?
A jak zareagują nasi inwestorzy, gdy się o tym dowiedzą,
pani mniejszościowa udziałowczyni?
Oddajesz wszystko, aby ratować wieloryby i uzdrowić planetę.
Pułkowniku. Gdzie jest Vik?
Gdzie jest mój mąż?
Znajdziemy go.
Maharadża został uprowadzony.
- Co? - O Boże!
- Dokąd go zabrali? - Żyje.
Ktoś z bronią maszynową wrzucił go na łódź i odpłynął.
- Ilu ich było? - Jeden.
Czyli jego wspólnik przebywa na wyspie.
Skąd wiesz, że było ich dwóch?
Skoro porywacz miał Vika i zaciągnął go na łódź...
Ktoś inny wprowadził słonia do namiotu.
- Dziękuję. - Na wyspie jest 400 osób.
Sporo podejrzanych.
Zawęźmy listę, pułkowniku.
Claudette, ilu ludzi wiedziało o udziale słonia?
Tylko zarząd.
Tak, musieliśmy zgodzić się na koszt przewozu słonia.
Czyli wy wszyscy.
Co ty sugerujesz?
To dosyć oczywiste. Jedno z was miało współudział w zabójstwie.
- Niedorzeczność! - Nie jestem w zarządzie!
- Tak? Nie cierpieliście mojego brata. - Co? Ja go kocham.
Daj spokój.
- Nigdy mi nie wybaczyłaś. - Czego?
- Że zerwał zaręczyny. - Ale jesteś nadęta.
Nasze rodziny zaplanowały to małżeństwo.
Polubownie się rozeszliśmy, by pozwolić na rzekomy „ślub z miłości”.
Chciałaś zablokować ślub, więc go porwałaś.
- Ty pijawko... - Panie, przestańcie!
Wszyscy niech się uspokoją!
- Trudnimy się tym. - To nasza specjalność.
To nie jest zwykła sprawa.
- Jest osobista. - To Vik.
- Wiele dla nas znaczy. - Ustalimy sprawcę.
- To pewne. - Oraz dlaczego to zrobił.
Po czym odzyskamy Vika.
Zrobimy to po taniości, za 25 milionów dolarów.
Skarbie, 25 baniek. A niech cię!
- Przystałbym na dziesięć kafli. - Za taką cenę? Obłęd.
Co ty robisz?
- Tarasuję drzwi, aby nikt nie wszedł. - Rozbolą cię plecy.
Wiesz, przez co rozbolą mnie plecy? Przez nóż.
Zabójca wie, że jesteśmy na jego tropie. Teraz uderzy w nas.
- Co się stało z Vikiem? - Bogacza porwano dla kasy.
Zabicie go nic nie daje.
Boże, już nigdy nigdzie nas nie zaproszą.
Wpadłem w serowe sidła. Nie mogę przestać.
Jak ty jesz? Ukrój plasterek jak normalny człowiek.
- Nie wiem, gdzie jest nóż. - Jezu!
Co? Boli cię głowa?
- Tak. - Współczuję.
- Jak plecy? - Masakra.
Pójdę po ibuprofen.
- Dopcham się serem. - Nie zjedz wszystkiego.
Potem całą noc się męczysz.
Oczywiście.
Mam zdjęcia spalonej szaty z plamami krwi.
Ktoś próbował pozbyć się dowodów i myślę, że to był opiekun słonia.
Dobre detektywowanie.
- Staram się. - Dziękuję.
- Raz, dwa, trzy, cztery. - Dobra.
Mam wszystko przenieść?
A jeśli to morderca?
- Nie pukałby. - A jeśli to sprzątanie?
Wszystko gra! Nie potrzebujemy ręczników.
Nie! Potrzebujemy. Zostaw je przed drzwiami.
Jesteśmy tu od dziesięciu minut.
Co prysznic zużywasz ze 30.
- Przynajmniej biorę prysznic. - I tu mnie masz.
To ja, Francisco!
Francisco?
Czekaj. A jeśli jest zabójcą?
Zasztyletować chce tylko twoją pusię.
- Szybko! Nie ma czasu! - Już idziemy.
- Już! - Wiemy, że ci się śpieszy.
Wybacz.
To ty.
Śliczna.
Chryste. Dobra.
Odstawmy to. To było pilne. Jak możemy ci pomóc?
- Mam informacje. - Tak?
Każdy uważa Claudette za pijawkę,
ale mało kto wie, że w ramach zabezpieczenia
zarząd kazał jej podpisać masakryczną intercyzę.
Czyli w razie rozwodu zostanie z niczym.
- Znów mam to przesunąć? - Chwila. Kto tam?
To Claudette. Musicie mnie wysłuchać.
Sekundka! Ty do szafy.
Już idę. Tylko chwycę trochę sera.
Dobra, właź tutaj.
Nie! Łapy precz... Nie do wiary!
- Już, Claudette! - Sekundka.
Szybko!
- Cześć, Claudette! - Cześć.
Myślą, że wychodzę za Vika dla pieniędzy, zwłaszcza hrabina.
Od początku mi zazdrości.
- Tak? To zrozumiałe. - Zgoda.
Ale była moją najlepszą przyjaciółką.
- Tak. - Jasne.
- Wiecie? - Pewnie.
Byłyśmy sobie bliskie.
Czasami mi jej po prostu brakuje.
Jak mi przykro.
Chcę tylko wiedzieć, kto porwał mojego Vika.
Każdy mógł coś na tym zyskać.
- Okropne. - Nie mogę nikomu zaufać!
- Ma broń. - Broń?
Pułkownik, rozgoryczony degradacją.
Saira, zawsze domagająca się uwagi.
A Vik właśnie odkrył mroczny sekret Francisca.
- Co? - Miał sekret?
- Cholera. - Boże.
- To jest niewskazane. - Spoko...
- Kto tam? - Tu Saira. Wpuśćcie mnie.
Dobrze, chwilka.
- Schowam się. Szafa! - Nie!
- Tam jest za ciemno. - Tutaj.
- Dała tam swoje rzeczy. - Chwilkę.
Już idę!
Muszę się do ciebie dostać.
- Momencik. - Przesuwamy rzeczy dla frajdy.
- Wiem, komu trzeba się przyjrzeć. - Komu?
- Claudette! - Claudette?
Gdy tylko ją poznałam, ostrzegałam Vika.
Jest narcystyczną manipulantką
i wygląda tandetnie w tej czerwieni...
Wybacz, że przerywam, ale byłabym złą gospodynią,
gdybym nie zaproponowała nieco tego wykwintnego sera.
Nick, gdzie jest ser? Ten duży...
- Zniknął. - Gdzie jest?
W moim brzuchu.
Zjadłeś cały kawał sera?
Chcesz mnie zawstydzić? Nie odzyskasz tak sera...
Wybaczcie, nie chcę być samolubna...
Przepraszam. Sekunda...
Naleję ci drinka, odprężysz się.
- Proszę. - Nie chcę.
- Nie? Dobrze. - Nie.
Ja pierniczę.
- Kto to? - Nie wiem.
Oczekujecie kogoś?
- To jak afterparty. Ludzie sami wpadają. - Idź do sypialni. Na wszelki wypadek.
- Ukryję się tu. - A skąd! To zbyt oczywiste miejsce.
- Gorąco, co? - Też to czuję.
- Skryj się tam. - Już idę.
A jeśli to zabójca?
Nie ucieszyłabyś się trochę? Skróciłby nasze męki.
Mam już tego dość.
Skarbie, nie czuję się najlepiej.
Co słychać? No proszę.
Miło was widzieć.
Co jest grane?
Wiem, kto to zrobił.
Kto?
Francisco.
Wytoczono mu ponad 85 spraw o uznanie ojcostwa.
Podejrzewamy, że opłaca te dzieci
ze środków finansowych firmy.
Kalumnie!
Nie to o dzieciach.
To akurat prawda. Nie szczędziłem nasienia,
ale nigdy w życiu nie kradłem!
- Co tu robisz? - Świetne pytanie.
- Co wszyscy tu robicie? - Saira też jest.
- Nie ruszać się! - O mój Boże!
Nie ruszam się.
To mój.
- Nie zdążyłam. - Odebrać?
Mam wiadomość.
Mamy maharadżę.
Jeśli powiadomicie władze, zginie.
Przekażemy wam żądania o siódmej rano.
Głos był komiczny. Trzeba przyznać.
Trzeba tu zostać, zgoda, pułkowniku?
Bo jedno z nas ewidentnie współpracuje z porywaczem.
Tak. Motywy, możliwości.
Któreś z was. Trochę mi się kręci w głowie.
Skarbie?
Moje słońce ucina sobie drzemkę. Też jestem zmęczony...
Zostajecie tu, aż nie ustalimy co i jak.
Fajnie było was widzieć. Dzięki za przybycie.
Jezu! Co?
O Boże! Nick?
- Tak? - Nick?
Tak?
Nick!
Wstawaj, skarbie. Odurzono nas.
- Co się stało? - Skarbie, zasnęliśmy!
- Tak? Teraz śpimy. - Skarbie!
Nie wiem, co się stało...
- Wstawaj! - Dobra. Już stoję.
Kto to zrobił?
Co? Teraz to już popisówa.
- Pospiesz się! - Idę, kochanie...
- Wstawaj! - Stoję!
- Wrzuć na luz. - Będą reperkusje za odurzenie nas.
- Może nie odurzyli. - Obłęd! To zakazane.
- Może zjedliśmy za dużo i zemdleliśmy. - Nick i Audrey! W samą porę.
- Na co? - Na co?
Właśnie przybyli prawdziwi detektywi.
Connor Miller.
Były negocjator MI6 do spraw zakładników.
Rany, specjalizuje się w głośnych sprawach.
Odbił kartelowi syna prezydenta Urugwaju.
- Napisał książkę. - Jaką?
Że płyn na porost włosów nie działa?
Książkę! Do kursu na detektywa.
Dzień dobry. Ponoć trzeba rozwikłać sprawę.
Pułkowniku. Kopę lat.
Francisco Pérez.
Jestem pana fanem.
- Och. - Hej.
Też jesteśmy wielkimi fanami.
Możemy panu przybliżyć sytuację. Było co najmniej dwóch sprawców.
Widziałem, jak pierwszy uciekł z Vikiem na łodzi,
a drugi wciąż jest na wyspie.
Wiedz też, że odurzono nas zeszłej nocy.
No nie wiem. Wypiliśmy parę drinków.
- Zapewne Spitzowie. - Tak jest.
Wiele o was słyszałem.
- No tak. - Dziękuję.
- To miłe. - Niestety nic pozytywnego.
No dobrze.
Wieść niesie, że podczas ostatniej takiej sprawy
wszyscy zginęli.
No... Maharadża przeżył.
I jak się miewa?
No dobra.
Pułkownik wciąż tu jest. Prawie w całości.
Panie Miller, czytałam książkę...
Pułkowniku, chcę zobaczyć nagrania.
Nagrania skasowano z serwera.
Bo to robota od środka.
Mademoiselle Joubert, potrzebny telefon do analizy głosu.
- Co tylko trzeba. - To profesjonaliści.
Mówili zwięźle i konkretnie.
Sądzimy też, że wspólnik udawał tresera słonia.
Teraz chce pani omawiać podejrzanych?
- Jasne. - Dobrze.
Co powie pani na to?
Mąż i żona, on to niedoszły śledczy policji,
ona to fryzjerka robiąca kursy online.
Razem prowadzą agencję detektywistyczną na skraju bankructwa.
Zaryzykowałbym tezę, że odbija się to na ich małżeństwie.
Desperacko chcą ożywić podupadający biznes,
więc na ostatnią chwilę przyjmują zaproszenie na ślub miliardera.
Rodzi się więc plan.
W ciągu 24 godzin od ich przybycia dochodzi do porwania.
Takiego, które skupia uwagę. Idealnego dla kariery.
Co powiecie na moje rozumowanie, koledzy detektywi?
- Piękne. - Wyśmienite.
Bzdury, ale wciągnęło mnie to, jak konstruujesz zdania.
- Sama bym uwierzyła. - Akcent pomaga.
Namierzanie telefonu gotowe. Porywacze zaraz zadzwonią.
Wybaczcie. Praca wzywa.
- Posłuchaj. - Tak?
Mamy dobry ser, darmowe iPhone’y. Mnie to zadowala.
Dokąd ty idziesz? Słyszałeś, co o nas powiedział?
- Tak. - Gadał od rzeczy.
Musimy im pokazać, kim są Nick i Audrey Spitzowie.
Gość ma klasę! Jesteśmy mu zbędni.
- Nick, Audrey. - Co?
Porywacz chce gadać z osobą, do której strzelał.
Potrzebują nas. No dobra.
Chodźmy!
Przyszli.
- Zaraz oddzwoni. - Dobra.
Uspokójcie go i niech mówi.
- I to minimum... - 45 sekund.
- Mam doświadczenie. - Negocjowałeś z porywaczami?
Z moją żoną wszystko jest negocjacją.
Dam radę. Doceniam.
NAMIERZANIE TELEFONU
ROZMOWA PRZYCHODZĄCA
Czyli 45 sekund, które zaczynają się teraz.
Hej, porywaczu. Co tam?
To człowiek, który próbował powstrzymać ucieczkę?
Tak, tak, to do mnie strzelałeś.
Na szczęście zrobiłem unik.
Co możemy zrobić, aby Vik wrócił cały i zdrowy? Tylko to się liczy.
Za zwrot maharadży oczekujemy 50 milionów dolarów.
Pięćdziesiąt putos millones!
UTRATA POŁĄCZENIA
Po co wykrzykujesz liczby? To nie teleturniej.
- Za dużo kasy na jednego gościa. - Super, nie namierzono ich.
- Winisz mnie za wrzask gościa... - Czemu mnie besztasz?
- Zaczęłaś... - Krzyczałam na niego!
Facet jest nawalony, a ja za to dostaję!
No i „odbija się na małżeństwie”.
Zazdrościsz nam ślubu?
Spokojnie. Tak się komunikujemy w Nowym Jorku.
Mogę prosić o spokój?
- Tak jest. - Zrobione.
Chce kasy. Oddzwoni.
- Wyluzuj. - Okej.
Dajemy.
- Dobra. - Damy radę.
Znów odliczamy 45 sekund.
Wybacz. Sporo tu zatroskanych osób.
W tym pijany gość. Jak to w życiu.
Cena wzrosła do 60.
Mówią: „Super. Bez problemu”.
Przyniesiesz 60 milionów $ w obligacjach na okaziciela
pod Łuk Triumfalny w Paryżu jutro o 20.00.
Dalsze instrukcje wyślemy na ten telefon.
Przepraszam, że przerywam,
ale oczekujemy bezsprzecznych dowodów na to, że zakładnik żyje.
Przed wymianą otrzymacie dowód, że żyje.
- Fajnie. - Dziękujemy.
Łuk Triumfalny o 20.00 albo maharadża umrze.
Trudno cię zrozumieć przez to urządzenie do maskowania głosu.
- Podaj lokalizację. - Powtórzyłbyś?
Łuk Triumfalny.
Wiedz, że brzmisz tak...
Tyle słyszymy.
Łuk Triumfalny!
Bruk fatalny.
- Jasne. Tak powiedziałeś? - Cena wzrosła do 70!
Chcemy 70 baniek albo maharadża umrze bolesną śmiercią.
Mówisz, że Muhammad Ali umrze?
Mój Boże!
Kosztowałeś nas 20 milionów, ty pacanie!
Pozbądźmy się tych głąbów.
Porywacz ma obiekcje, więc zostają.
Udało się. Namierzono ich.
Tak?
- Drużyna Głąbów znów górą. - Dzięki.
Możesz wrócić do oceanu, Miller. Ogarniemy to.
Lecimy do Paryża. Pakujcie się, wylatujemy za godzinę.
Rany.
Może pozwiedzamy po zapłacie okupu?
- Możemy? - Jasne!
Po odzyskaniu Vika moglibyśmy odnowić śluby na Pont des Arts.
Jesteśmy umówieni.
Dajcie swoje telefony.
- Co? - Dlaczego?
Nie są bezpieczne.
No dobra.
Ale odzyskamy je? Bo są nowiutkie.
Dostaliśmy je w zestawie upominkowym.
Dali je nam...
- No nie wierzę. - Nie odzyskamy ich.
Miałem fotkę fiuta, ale już po niej.
Zapomnijcie o telefonach.
Liczy się ten, na który zadzwoni porywacz. Proszę.
Założyłem nasłuch. Jedno z was musi być uzbrojone.
- Panie Spitz, broń ci nieobca? - Nie.
Byłem w policji. Co znowu?
Może lepiej, żebym ja ją wzięła.
- Ty ją weźmiesz? Dlaczego... - Cel masz...
Cel mam bez zarzutu.
- Czemu to mówisz? - On nie słyszy...
Mam mówić przy modelkach, że nosisz gacie wyszczuplające?
Wezmę broń, bo świetnie się z nią obchodzę.
W policji mówili mi „Nicky Gnat”. Taką miałem ksywkę.
W weekendy gangsterzy pytali o porady, bo tak dobrego mam cela.
- Mówiłem, że nie mogę i nie chcę pomóc. - Masz.
Ja ją wezmę. Mam telefon, a ty pieniądze.
Macie przestrzegać trzech zasad dotyczących okupu
z 12. rozdziału mojej książki. Dobrze? Pamiętasz je?
Po pierwsze, spełniaj wszystkie sensowne polecenia.
- Tak. - Numer dwa.
Nie oddawaj okupu, dopóki nie zobaczysz porwanego.
- Właśnie. - I numer trzy.
Nie idź z nimi w inne miejsce.
Idealnie. Będzie dobrze. To idźcie.
- Tak. - W stylu Gnata. Idziemy!
- Oddam ci to. - Potrzymam...
Kto kiedykolwiek nazwał cię Nicky Gnat?
Lepiej powiedz mi, kto tak na mnie nie mówił.
To najcięższa torba z pieniędzmi, jaką w życiu nosiłem.
Nie mogli użyć Venmo? Ale to waży... Ręce mi odpadają.
Użyję obu rąk. Wygląda dziwnie?
- Masz urocze dłonie. - Urocze? Czyli co niby?
Malutkie.
Twoja rodzina ma jak u orangutana. Dla ciebie duże to norma.
Nie są wątłe. Dziwnie przybija się piątkę, bo masz mikrusie łapki.
To zwykłe dłonie.
- Twoja babcia zmieści buldoga na dłoni! - Odpuść!
- Kogo szukamy? Dzwoni. - Telefon!
Zaczyna się.
Rozpocząć namierzanie.
Cześć. Bonjour, madame. Mademoiselle czy też monsieur. Mów.
Nick, to ja!
Radża! Jest spoko?
Mamy pieniądze, ale powiedz nam, gdzie je przynieść,
żebyśmy mogli cię odzyskać.
Co się stało?
Masz dowód, że żyje. Zanieś gotówkę do vana przy krawężniku.
Dobra.
- Jakiego vana? - Vana?
O którym mowa? O tamtym?
Nie pokazuj palcem, idioto! Spokojnie podejdź.
Już idę.
Jeden dziwny ruch, a maharadża zginie.
Nie róbcie tego. Idziemy.
Mamy podejść do vana.
- Tamtego? - Nie pokazuj palcem!
Nie lubi tego. Do tamtego vana.
O cholera!
Wsiadać do vana!
Damy wam pieniądze w zamian za maharadżę.
Jest w pobliżu.
Wsiadajcie.
- Nie wsiadajcie. - Wasz los...
- Umowa była inna. - Numer trzy. Nie wsiadać.
Wsiadajcie, bo strzelę wam obojgu w brzuch,
zawiozę na wieś i nakarmię wami świnie.
- Dobra, już wsiadamy. - Okej...
Przepraszamy.
Głupi Amerykanie.
- Dawajcie kasę! - Dać kasę...
- Jasne. - Daj mu, proszę, kasę.
- Chwileczkę. - Mam też to.
Co, do cholery?
Wziąłem je dla nas, aby uczcić później...
- Odbiło ci? - Zmiana planów.
Założę to tutaj, a ten koniec zaczepię tam.
Walizka zostaje z nami.
Rozumiecie? Nie wiem, gdzie jest...
- Co się stało? - Co...?
- Halo? - Jesteśmy offline?
Czekać.
Zabierzcie nas do maharadży. Co o tym sądzisz?
Odrąb mu dłoń.
- Odrąbać? - Co?
- Tak! - Nie! Siekiera!
- Znajdź klucz. - Mam go.
- Tu sprawdź... - Nie, strzelasz.
- Nie ma. - A inne kieszenie?
Ty jak coś palniesz! Strzelasz na oślep z tym kluczem.
Skarbie, o czym ty mówisz?
Twoja broń! Zastrzel tego dupka!
O mój Boże!
Boże! Tak mi przykro!
Nie przepraszaj. Zabiłaś porywacza!
Boże!
Zastrzel go!
Mogę w nogę? Nie chcę już nikogo zabić!
Co za różnica? Już jesteś morderczynią.
Nie chcę być masową zabójczynią!
- Łap za siekierę! - Dobra!
Co?
O mój Boże!
Jesteś nie tylko masową morderczynią,
ale morderczynią z siekierą.
Skarbie, on się rusza.
Rany, może się wykaraska.
To drgawki pośmiertne, skarbie.
Jezu!
Ma nogę na gazie!
Łap za kierownicę!
Boże!
Cholera! Ale obrzydliwość! Dotknęłam go!
Kto kim nakarmi teraz świnie?
To trup, Nick!
O nie! Ludzie! Z drogi!
Cholera!
Celowo we wszystko wjeżdżasz?
- Drzwi są otwarte! - Boże! Co zrobiłeś?
Boże! Skarbie!
O mój Boże!
Skarbie, słup!
- Co? - Tam jest słup!
Nie słyszę cię!
O mój Boże.
Nieważne.
Żyję, skarbie.
- Bonjour. - Bonjour. Wszyscy cali?
Sorki. Może zejdę.
Ostrożnie. O rany!
- Kurde! - Wszyscy cali?
Cześć. Jak lunch?
- Co? - Co?
O nie.
„ZABÓJCY Z NOŻEM OD SERA”
- Chwila, co? Nie! - Co, do...?
Nie wziąłem noża od sera, tylko ser.
Po co wziąłeś ser?
Bo miałem gastrofazę po sziszy, a ser był dobry.
Ten nóż nigdy nie opuścił pokoju.
Ale my wyszliśmy. Może ukradli nóż i zrobili deepfake’a.
- I są na nim odciski palców! - C’est caca!
- Nie zrobiliśmy tego. - Télévision bredzi!
Nie bylibyśmy w stanie...
- Nous sommes innocents. - ...zrobić coś takiego.
Przeciwieństwo O.J.
Nie zrobilibyśmy to. Przysięgam.
- Nie. - Przysięgam.
To był wypadek! To się zdarza.
- Hej. - Boże!
Mieliście nie wsiadać do vana.
Facet miał spluwę!
- Wy też. - No tak...
- Użyłam broni! - I to skutecznie.
Widzisz, jak nas obsmarowują w telewizji?
- Zmieniono to cyfrowo. - Tak!
- Wiedziałem, że ich przejrzysz. - Dziękuję. Profeska.
Walizka jest cała?
No popatrz! Ale współpraca!
- Odlot! - Jak nas znaleźli tak szybko?
Mają 70 milionów powodów.
Daj walizkę. Masz klucz?
Klucz? Po co? To kajdanki do seksu.
Wystarczy zrobić tak.
Kiedy mnie z tym zobaczą, ruszą za mną.
- Dobra. - Poradzę sobie.
No widzę.
Widzimy się w Madeleine o 19.00.
Jasne, przyjdziemy.
Surowo oceniłem waszą firmę.
Dzieli nas różnica poziomu, ale łączy nas pasja.
Teraz to widzę. Hurra!
Myliłem się. To ogier.
Skarbie.
A jeśli Miller to porywacz?
Mamy spotkać się w Madeleine o 19.00.
Wiem, ale źli ludzie kłamią.
Właśnie daliśmy kolesiowi 70 milionów.
- Możesz mieć rację. - Tylko mówię.
Nie, myliłaś się.
- A to kto? - Nie wiem. Skąd się tu wziął?
- Wejdzie w płomienie? - Po prostu wlazł.
Ma walizkę!
- Nie! Boże! - Teraz mam mętlik w głowie.
- O nie. A to kto? - Kto to?
Boże.
NE-413-DAN.
Cała Europa nas poszukuje. Uciekajmy.
- Weź kapelusz. - Dobra.
- Co... - Co to jest?
Delacroix! Gość nas uwielbia!
Zrozumiałem „opera”. Dobra, idziemy.
- Niespodzianka! - Audrey i Nick!
- Pierścienie dymne! Jak leci? - Dostałeś kartkę na święta?
Dobrze. I tak. Swetry do pary się spodobały.
- To był mój pomysł. - Potrzebujemy odrobinę pomocy.
- A nawet sporo. - Tak.
- Jesteście aresztowani. - Nie.
Nie wiem, kiedy mówisz poważnie.
Wygląda serio. To na serio?
Za porwanie maharadży,
zamordowanie jego ochroniarza i kradzież 70 milionów dolarów.
- Kradzież... - Zniszczenie wielu ulic.
I zapewne włamanie się do opery.
- Nie zrobiliśmy tego. - Tylko cztery i sześć.
Wrabiają nas.
Mamy przeczucie, kto to zrobił.
Namierz ten samochód.
Z nieskrywaną chęcią,
ale musiałbym natychmiast zgłosić taką pomoc przełożonym,
bo inaczej byłbym winny współudziału.
A może cię zwiążemy
i powiesz, że zmusiliśmy cię do pomocy?
Do kogo dzwonisz?
Do nikogo.
Mam apkę do namierzania tablic rejestracyjnych.
- Jest do tego apka? - No.
Boże. A masz też Shazam?
Chcę wiedzieć, co to za piosenka.
Według apki ciężarówka zaparkowała przed pałacem 80 kilometrów stąd?
No.
Wybacz, podrapałabyś mnie po nosie?
Delikatniej.
- Dziękuję. - A mógłbyś pożyczyć nam auto?
Kluczyki są w spodniach.
Z tym też zwracasz się do Audrey? Ja zajmę się kieszenią.
Cóż, kto nie próbuje, ten nie zyskuje.
To ziemniak czy kluczyki... Dobra, mam.
Zadbamy o nie.
Zero jedzenia w aucie.
Założę się, że Delacroix ma wypasiony wóz.
POLICJA
Przepraszam.
Bonsoir, inspektorze.
- Bonsoir, pułkowniku! - Enchanté!
Policja was szuka.
Co ty nie powiesz? To nie nasza sprawka.
Wiem, ale wasze odciski są na narzędziu zbrodni.
- I nagrano, jak wynosicie je z namiotu. - Tak.
Typowe wakacyjne szaleństwo Spitzów.
Miller nie żyje i straciliśmy kasę.
Uznają, że ją ukradliście. A to nie wszystko! Dzwonili porywacze.
Musimy załatwić pieniądze do północy
albo zabiją maharadżę.
Zagrałbyś do tego czasu na zwłokę?
- Merci beaucoup! - Dziękujemy!
O mój Boże!
Już wiesz, po co porywaczowi 70 milionów dolarów.
Na ogrzewanie.
O rajuśku.
Fosa ma jakieś trzy metry szerokości.
Chyba przeskoczę.
Trzy metry to jakieś dziesięć stóp.
Miałem licealny rekord w skoku w dal.
Serio, skakałem wtedy jeszcze dalej.
- Tak? - Tak.
Jak cię wtedy nazywali? Nicky Tyczka?
Kpisz ze mnie?
Mówię tylko, że nie przeskoczysz.
Nie ucieszy mnie to, że wyjdzie na moje, ale tak zrobię.
Z tej perspektywy to chyba dalej niż trzy metry.
- A niech to! - Może ty dałabyś radę?
Teraz ja miałabym skoczyć?
Bonsoir.
- Hrabina? - Hrabina?
Zaskoczeni?
No tak. Przecież powiedzieliśmy: „Hrabina?”.
O Boże.
Gdzie jest Vik?
Pewnie mają go porywacze.
Nie jesteście porywaczami?
Nie, nie uczyniłabym czegoś takiego. Vikram jest moim przyjacielem.
Przyjacielem?
Kochałaś go.
Boże!
Kocham pieniądze.
Kiedy pojęłam, że tacy amatorzy się nimi opiekują,
musiałam je mieć.
„Musiałam je mieć”.
- Nie podłożyłaś noża? - Nie przerobiłaś filmu?
I nie doprawiłaś nam drinków?
- Po co o tym mówisz? To nieistotne. - Jasne, że jest.
- Jest bardzo istotne. - Dobrze już! Rety!
Dwóch przestępców razem to wybuchowy miks.
- Jeden zawsze zdradza drugiego. - Banalna prawda.
- Standard. - Do bólu.
- Zaufaj nam. - Ratuj się.
Imani? Samochód gotowy do ucieczki?
- Tak, hrabino. - Genialnie.
- Nie! - Nie!
- Boże. - Ostrzegałem, jak mogłem.
- Banalny koniec. - Tak.
Przy odrobinie szczęścia dym załatwi was przed płomieniami.
Nie!
Co?
Zdrada do kwadratu.
Boże. Obwinią nas jak nic o śmierć tych dwóch suczy.
Chodźmy! Hop stąd!
Dalej, razem!
- Boże! - Z powrotem!
Do okna! Dalej!
Cholera!
- Jezu! - Jesteś cała?
- A ty? - Odturlajmy się.
Nie w tę stronę!
Jesteś taki wielki!
Po ślubie też tak mówiłaś. Wtedy się nie poddałaś.
Skarbie, nie wiem nawet, dokąd się turlamy.
- Nie wiem! - Boże.
To ja nas odurzyłem.
Co?
To znaczy ty, ale z mojej winy.
Środki nasenne trzymam w butelce po ibuprofenie.
Żyłem w stresie. Wybacz, to przeze mnie.
Nie przepraszaj. To ja powinnam.
Za mocno cię krytykowałam. Jestem okropna.
- Przykro mi. - To nieważne.
- Twoje billboardy i wizytówki z nicią... - Wizytówki z nicią.
- To nie był zły pomysł... - Mają żyletkę.
Mogę nią przeciąć taśmę! Mam jedną w kieszeni.
- Gdzie? - W tylnej kieszeni.
Czekaj, próbuję ją znaleźć.
Pomóż mi. Chwyć ją.
- Niżej. Błagam, Boże. - Mam!
Rany. Wszystko dobrze? Przetniemy ją?
- Tnie? - Chyba tak.
Rety. Uwielbiam was, wizytówki z nicią dentystyczną.
Jak ja was kocham. Błagam.
Tak!
Super. Teraz w nogi.
- Udało się! - Wiejemy!
O nie!
- Co ty robisz? - Boże.
Weź to. Przestrzelę okno.
Boże.
Na Boga! To francuski pistolet!
Skarbie!
- Nie. - Co?
Nie!
Skarbie! Kocham cię!
O Boże.
- Co? Nie! - Nie!
Ja pierniczę!
Nick.
Tym razem ja prowadzę.
Dobra.
Daj spokój. Nie mogę. Znowu ty prowadzisz, słonko.
- Wybacz. - Spoko.
Panie i panowie...
Jestem inspektor Laurent Delacroix.
Od 15 minut Interpol kontroluje sprawę i dał mi dowodzenie nad grupą operacyjną.
Jasne, ale skąd nagły udział Interpolu?
Z racji potworności zbrodni.
Szereg morderstw, porwanie i zburzenie najstarszej kafejki w Paryżu.
Związanie przystojnego fana opery.
Na litość boską.
Dlaczego mamy uwierzyć, że pan znajdzie Nicka i Audrey Spitzów?
Bo właśnie z nimi rozmawiam.
- Halo? Są tam wszyscy? - Tak, Audrey.
Wszyscy poza...
Hrabiną i jej upiorną psiapsiółką?
Oddajcie Vikrama, wy potwory!
- Macie już pieniądze. - Zgadza się.
Jeśli chcecie je odzyskać, powiedzcie porywaczowi,
żeby przyprowadził maharadżę do restauracji Jules Verne.
- Co? Dokąd? - Restauracja Jules Verne.
Że co? Ach, Le Jules Verne.
Na taras widokowy wieży Eiffla o północy.
- Tak. - Jak to? Nie mamy mojego brata.
- Gówno prawda! - Któreś z was go ma.
Posłuchajcie mojej żony. Północ. Maharadża żywy.
Inspektorze, próbowaliśmy uruchomić auto,
ale polegliśmy i zostawiliśmy je.
Co?
Ukradliśmy lamborghini. Możesz je wziąć po wszystkim.
Dobra.
O Boże. Taka zjawiskowa.
- Czemu jesteście wystrojeni? - W sieci pisali o dress codzie.
Kiedyś nie wszedłem do restauracji przez szorty.
- Gdzie są inni? - Tak!
Wykupiliśmy miejsca, aby nam nie przeszkadzano.
Miało być publicznie,
żeby wkoło byli ludźmi.
- Skąd macie te ubrania? - I jak zrobiłaś włosy?
Była taka sytuacja...
Z fosą, a potem... Nie muszę się tłumaczyć.
To my zadajemy pytania. Dobra?
- Śmiało. Zadawaj je. - Omówmy podejrzanych.
Lepiej usiądźcie.
Zacznijmy od Sairy Govindan.
Ode mnie?
Broniłam cię. Szczerze cię polubiłam.
Wiem o tym. Też cię polubiliśmy i byłaś dla nas miła.
Ale tak mamy w zwyczaju.
Miałabym porwać własnego brata?
- Wkurza się. - Stoi przede mną.
Oszalałaś?
- Dalej, Audrey. - Jasne.
- Spokojnie, Sairo. - Francisco, prezes zarządu.
Bez maharadży możesz defraudować środki do woli,
aby opłacić te pozwy o ojcostwo z tytułu 2000 dzieci.
Może chciałabyś urodzić numer 2001?
Zejdź mi z oczu. Oblech!
Claudette Joubert.
Joubert.
Paryska sprzedawczyni pragnąca bogactwa.
Skoro tak, wystarczyło go poślubić.
Nie z tą intercyzą, którą wcisnął ci zarząd.
A pułkownik? Jaki ma motyw?
Może ma dość pracy dla bogaczy, bo jesteście do kitu?
A może pułkownik potrzebował pieniędzy na zakup
bionicznej ręki?
Sprawdziłem, nie są zbyt drogie.
- Po ile chodzą? - Jakieś 20-30 tysięcy.
Tylko? Może powinienem sobie coś takiego sprawić.
Musiałbyś stracić rękę.
Nie myślałem o ręce.
Dobra, wszystkich omówiliśmy.
Kto to zrobił?
Vik!
- Hej! - Chwila.
Poproszono mnie, abym pokazał wam tę wypasioną bombę.
O Boże.
Wysadzi całą wieżę, ziomy.
Obczajcie. Musicie wsadzić hajs do windy i wysłać na ostatnie piętro.
Policzą, czy kwota gra, po czym ześlą...
Jak to się zwie? Ten dynks do odpalania bomby?
- Zdalny detonator? - Tak!
Ześlą go i będzie można dać dyla.
No i trzeba się sprężać, bo...
Boże. Nick!
Pieniądze. Włóż je do windy.
Teraz!
- Nie. - Jak to nie?
- Co ty robisz? - Raczej go nie wysadzą.
Polegasz na intuicji?
- Zaufaj mi. - Nick! Ziomeczku!
Dobrze się dzieje na dzielni, maharadżo.
Sprawca jest świetnie wyszkolony.
Zabił pana Lou, śmiertelnie groźnego kozaka.
Zegar odlicza, ziom.
Nie. Nick!
Porywacz ma też cymes zdolności hakerskie,
aby zrobić deepfake’a nagrań.
Dalej, Nick!
Na weselu bez trudu ustalił, gdzie za sceną znajdzie pana Lou i Vika,
żeby zrobić podmiankę na słoniu.
- Skarbie... - Nick, ja wybuchnę!
Z takimi kompetencjami...
Boże, Nick!
...gość powinien napisać książkę.
Rany, Nick!
„Tysiące badań wykazały, że porywacz nie uczyni niczego,
co mogłoby zagrozić odbiorowi okupu”.
Rozdział dziewiąty, sekcja trzecia, książka pana Connora Millera.
Przeczytałeś książkę.
Od deski do deski. Była do bani. Spróbuj tego, pychota.
Aleś mnie wystraszył.
Co to było?
Co?
Imponujące.
Jak uciekłeś z SUV-a, zanim wybuchł?
Nie uciekłem.
Wlazłem do tytanowej komory na tylnym siedzeniu.
Publiczna śmierć. Jak lepiej uniknąć bycia podejrzanym?
Tak, ale nie wszystko poszło zgodnie z planem, prawda?
Twój facet miał walizkę, sekundy dzieliły go od ucieczki.
Aż nagle - bum!
Chciwa eks wpada na imprezę.
To 70 milionów dolarów.
Sporo kasy, nawet dla hrabiny.
Wysłała Imani, aby porozwalała porywaczy.
- Kogo? - Imani.
- Imani... - Przydupaskę...
Hrabiny. Zaśmiej się.
- Muszę? - Wypuść to z siebie.
Już wiedzą.
Wpada,
zgarnia ci kasę na okup sprzed nosa.
To musiało zaboleć.
Gdybyście dobrze przeczytali moją książkę,
wiedzielibyście, że zdemaskowanie nieznanego dotąd przestępcy
naraża wszystkich, którzy zdobędą tę informację.
Czyli...
będę musiał zabić wszystkich.
O Boże!
Gary?
A ty to kto?
Susan.
- Wiesz, kto to? - Ni hu hu.
Poznałam tu Gary’ego dziesięć lat temu, gdy studiowałam za granicą.
Obiecaliśmy sobie,
że jeśli nadal będziemy się kochać i nikogo nie znajdziemy,
spotkamy się dziś o północy w połowie drogi na górę wieży Eiffla.
Nadal bardzo go kocham.
Czy któryś z was to Gary?
Opuść rękę, Francisco.
- Rany! - Uważaj!
Ja cię!
Boże!
Szykuj się.
Pozostaje mi tylko dodać, że było mi bardzo miło.
Wciąż ma ten guzikowy detonator!
Audrey!
Ja pierniczę!
Nie taki miałam plan!
Twoje złe decyzje nie mają końca, prawda?
Nick! Nie wierzę, że to robię!
Weź moją broń.
Czekaj! Pociski! W mojej kieszeni.
Ty łobuzie.
- Głęboko je tam schowałeś? - Masz je.
Susan, naciskaj na ranę inspektora.
Czy to jakiś interaktywny teatr?
- Miło, że zobaczy to moja wielka fanka. - Mój entuzjazm trochę przygasł.
Szkoda, bo czas na ostatnią lekcję...
- Jak wysadzić wieżę Eiffla i uciec. - Nie zrobiłbyś tego.
Tylko jednego nie cierpię bardziej niż świadków.
Francuzów.
Gdy otworzą się drzwi, macie zabić wszystkich.
Nick! Nie!
Nick!
JESTEŚCIE NAM WINNI PARĘ IPHONE’ÓW BUZIAKI, NICKY GNAT
- Zaklinowała się. - Zdejmijcie! Czuję się bezbronny.
Masz kamizelkę w rozmiarze dziecięcym.
Wyluzujcie, proszę. Zdejmijcie ją.
Żyjesz?
Potrzebuję e-papierosa.
- Dobra. - W kieszeni.
- Prawa kieszeń. - To?
- Nie... - Och, to twój penis.
- Masz go. - Jest.
Mało to zalecane na postrzał,
ale wal śmiało.
Nadciąga Brooklyn.
Wyłączyło się!
BEZPIECZNE
UZBROJONE
Zdejmij to draństwo!
- Cofnij się, bo kasa pofrunie. - Blefujesz.
Jak ty się nie nabawiasz wstrząśnienia mózgu?
Dar od Boga!
Już nigdy nie mrugnie.
- Nick! - Idziemy, moja droga!
Zajmę się tym.
Być może lekki wstrząs mózgu.
Zdejmij to!
- Wybuchniemy! - Nie wiem, co robić!
Wszystko gra, skarbie!
Tak się bawi Nicky Dwa Gnaty!
Trafiłem w cokolwiek?
W detonator!
Dobrze! W to właśnie celowałem.
Rany!
Och, skarbie!
Pierścienie miłości.
Teraz użyjemy broni do czegoś innego, chłopie.
Kumpli nieźle sprałem. Twoja kolej.
Co tam?
Dobra.
Dokąd to? Słonko!
Audrey!
Skarbie!
Spokojnie, wciągnę cię! Trzymaj się!
Chyba przegapiłem rozdział o kopaniu w gębę.
O rajuśku.
Chodź tutaj!
Niechaj lecą, sukinsynu!
Nie!
No dajesz!
Nie... No dobra.
Załatw pozostałych.
No dobra.
- Co to jest? - Od razu siadł nastrój.
Hej, Miller!
Mój mąż miał rację. Twoja książka była do bani.
Ona nigdy nie pudłuje.
Tak mi przykro!
- Teraz spudłowałaś? - Przepraszam!
Ja pierniczę!
Celujesz we mnie czy w niego?
W niego! Przysięgam!
- Ojej. - Zastrzel go.
Zastrzel go!
Nie idzie mi jak po sznurku, wiesz?
Czuję, jak kręcą się w mojej głowie trybiki...
O rany.
Nigdy nie pudłuje?
Nie każdy może być tak dobry jak ty.
Miłej jazdy, Miller.
O Boże.
Na ziemię!
Ja cię!
Paryż jest dziwny.
- Tym razem nie żyje. Trup, jakich mało. - Bez dwóch zdań.
Skąd wytrzasnęłaś ten plan? Jak ty to robisz?
- Nie wiem... - Ty geniuszko!
Nagle się urodziło. Moje dziecko!
Odjazd totalny! Nigdy bym nie wymyślił czegoś takiego!
Nie wiem, co zrobiłam, ale było strasznie.
- Co? - Tworzymy zespół.
Nie. Ściągnij go ze mnie...
- Nie dotykaj jej. Denerwuje ją to. - Cofnij się.
Dobra robota, ale cofnij się. Daj nam przestrzeń. Dziękuję.
- Kochanie. - Już dobrze. Kocham cię.
Ale nie licząc tego, to była piękna paryska noc.
Tak.
O tak!
- Nick! Audrey! - Znowu to zrobiliście!
- Przykro mi z powodu pieniędzy. - Tak jest. Przepraszamy.
- Sporo kasy rozrzuciliśmy. - Paryż będzie wam niezmiernie wdzięczny.
Spoko, głowa. Ważne, że nie zaciukali mi żadnego zioma.
Poza panem Lou.
Prawda.
Jakim Lou?
O nie. Co ci się stało? Dlaczego krwawisz?
Nie krwawię. To henna. Musiała się rozmazać podczas zamieszania.
Super. Niedobrze mi. Wystarczy wypadków na dziś.
Dość krwi. Przysięgam, myślałam, że to krew.
Jestem wycieńczona. A wy?
No tak.
Co ty tam mamroczesz? Znów to robisz.
Przepraszam. To nie ma sensu.
Sairo, przepraszam...
Twierdzisz, że rozmazałaś hennę podczas dzisiejszego zamieszania?
Zgadza się.
Ciekawe.
Dlaczego?
Tak, dlaczego?
Nie widziałam cię podczas tańca powitalnego.
Pojawiłaś się zaraz po przybyciu słonia.
Tak, poszłam po drinka.
Słonko, byłam fryzjerką. Wiem co nieco o farbach.
Kiedy henna się osadzi, nie rozmazuje się.
Przepraszam. Nie wiem, o czym mówisz.
Na szacie opiekuna słonia nie widziałam krwi,
tylko hennę.
Twoja henna nie zdążyła wyschnąć w noc morderstwa.
O mój Boże! To siostra za tym stoi!
Ja cię sunę!
To obłęd. Przecież już to przerabialiśmy.
Kocham swojego brata. Z jakiego powodu miałabym...
Może dlatego, że twoi rodzice dali mu rodzinny interes,
choć to ty jesteś ta mądra,
a on to jeżdżący skuterami niedoszły raper niedojda?
Bez obrazy.
Trochę ubodło.
Nie dlatego chciałaś go zabić w Mumbaju?
To ty!
Moi rodzice mieli rację co do jednego.
Jeśli chcesz coś zrobić porządnie, zrób to sam.
Saira!
Nie!
Biedaczysko! Kończą mu się ręce!
- Nie w moim mieście. - To moja babka!
- Dzięki, skarbie. - Muszę...
Siema! Wszystko gra.
Spisałeś się. Jesteś moim ochroniarzem numer jeden.
Nie to, że poprzedniego ukatrupiono.
W tym roku liczę na sowitą premię z okazji Kwanzy.
Czas na bioniczną rękę, ziom!
- Tak? - Tak!
- Przeżyjesz. - O rany.
- Jak się czujesz, młodzieńcze? - Co tam?
- Żyję. - Laurent jest wyjątkowy, prawda?
Gdy wyjdziesz ze szpitala, idziemy na kolację.
Paryż znów rzuca zaklęcie.
Zdrowiej.
- Dobra. - Dzięki.
Powiedzieć im?
Postanowiliśmy wziąć potajemny ślub.
- To zawsze dobry wybór. - Niesamowite.
Gratuluję.
Zero rodziny.
Ale zawdzięczam wam życie.
- Oboje jesteście cali. To nam wystarczy. - I szczerze dziękujemy za przygodę...
Tak.
...której nie zapomnimy.
- Tak. - To jesteśmy kwita. Pozdro!
Pozdro!
- Pa, pa. - Au revoir!
Przykro mi, że masz siostrę psycholkę.
Nie przejmuj się. Okropna z niej sucz.
- Tak jest. - No tak.
- Dobra. - Chcę do domu.
- Ja też. - Naprawdę chcę wracać.
Ale musimy zrobić jedną rzecz.
- Zaufaj mi. - Co? No dobra.
- Zobaczmy, jak pułkownik. Żyjesz? - Pułkowniku!
Nie stracisz ręki?
Aż pstryknie. Zrobione.
Jesteśmy złączeni razem do końca życia.
Z nikim innym bym nie chciała.
Ja też nie, skarbie. Jesteś...
- Shitzowie! - Co?
Nick i Audrey Shitzowie!
- Facet z helikoptera? - Co ty tu robisz?
Weź telefon!
Halo?
Jasne, że nie jesteśmy kwita. Weźcie helikopter.
Polećcie gdzieś! Na zasłużony miesiąc miodowy! Dorzucam kaskę.
- Co? - Kasa. Torba...
Serio? O rany. Ojej...
Pieniędzy powinno starczyć. Dziękuję.
To tylko 10 baniek! Nie wydajcie od razu!
Ale jeśli wydacie, sprzedajcie walizkę.
Jest warta trzy miliony.
- To skóra dinozaura! - Boże!
Dinozaura? Nie możemy tego przyjąć!
No dobra. Weźmiemy. Dziękuję.
Dymajcie się tam. Maharadża bez odbioru!
- Od czego chcesz zacząć? - Od pocałowania ciebie!
Nie wierzę!
- Skarbie. - Kochanie.
- Zasłużony miesiąc miodowy. - Właśnie.
W końcu.
Uwierzysz, jakie mamy szczęście?
Jak tam drinki?
- Co... - Co to za shitz?
Daj mi torbę.
Co?
- Torbę. Daj mi ją. - Chcesz to?
- Żaden problem. - Daj mu torbę.
Co się stało z akcentem?
Został w Jersey.
Porozmawiajmy w cywilizowany sposób.
Do niezobaczenia, Shitzowie!
- Boże! Gdzie on... - O rety...
Napisy: Przemysław Stępień