Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
REWOLUCJA WE FRANCJI
Nędza prowadzi ludzi do rewolucji... a rewolucja ponownie prowadzi do nędzy.
Francuzi są rozczarowani niedoborami żywności
i zapaścią gospodarczą.
Wkrótce antyrojaliści poślą króla Ludwika XVI
i jedenaście tysięcy jego popleczników na brutalną śmierć...
...a ich wzrok zwróci się ku ostatniej królowej Francji, Marii Antoninie.
Tymczasem ambitny korsykański oficer artylerii, Napoleon Bonaparte,
liczy na awans...
Cofnąć się.
Na gilotynę.
Zmora Francji!
Terror to nic innego jak sprawiedliwość.
Szybki, gwałtowny, nieugięty.
Stanowi emanację cnoty.
Była winna trzech wyrządzonych wam zbrodni:
zubożenia skarbca narodowego,
spisku przeciw wewnętrznemu i zewnętrznemu bezpieczeństwu państwa
i zdrady stanu oraz działaniu w interesie wroga.
Miłosierdzie dla złoczyńców?
Nie.
Miłosierdzie dla niewinnych.
Miłosierdzie dla nieszczęśników.
Miłosierdzie dla ludzkości.
Nieuchronnym skutkiem nastania demokracji
w obliczu natychmiastowych roszczeń narodu...
KOMISARZ ARMII FRANCUSKIEJ
Brytyjczycy zajęli port w Tulonie.
Jest tam uwięziona połowa francuskiej floty.
Jeśli stracimy te okręty, Republika upadnie.
Szczęśliwie dla nas, w Tulonie przebywa tylko 2000 angielskich żołnierzy.
Brakuje jednak artylerii i mamy generała, który mógłby być nadwornym malarzem.
Nie musimy odbijać samego Tulonu.
To miasto nie jest miastem. To miasto jest portem.
Jeśli flota angielska nie zdoła utrzymać portu,
miasto się podda.
Mój brat, oficer artylerii kapitan Bonaparte,
zorganizował kule ogniste, którymi można ostrzelać angielskie okręty.
Dowiódł swej wierności Republice.
Jak proponuje pan zająć port?
Wystarczy przechwycić fort, który dominuje nad portem,
by zdobyć całe miasto.
Musimy zrobić z Tulonu przykład, w przeciwnym razie upadną inne miasta.
A ja nigdy nie pozwolę,
by rojaliści czy Anglicy przejęli mój region.
Panie.
TULON – OBÓZ FRANCUSKI 16 GRUDNIA 1793
Generał Carteaux?
Tam jest.
Lucjanie, mój drogi bracie, jestem już w Tulonie.
Wojska są w mizernym stanie, a poborowi niewyszkoleni i niezdyscyplinowani.
Bez sprzętu i środków przewiduję jedynie przegraną.
Zbieramy żelazo, by przetopić je na małe moździerze, zgodnie z moim planem.
Jeśli nam się nie powiedzie,
uznają nas za korsykańskich zbójów, niegodnych wyższych urzędów,
a ambicje naszej matki zostaną stłamszone.
Tak jest. Dobre oko.
- Proszę. - W przyszłym tygodniu.
Brytyjczycy kontrolują wielkie działa, skierowane w ich przybrzeżną flotę.
Przejmijmy te działa, a ostrzelamy ich i położymy kres blokadzie.
Zaskoczenie da mi przewagę, ale wygram dzięki sile ognia.
Wyczekuję Twego przybycia.
Twój brat, Napoleon.
Ej ty, szmaciarzu! Tak, ty!
Rusz się. No już. Wynocha!
Zabierzcie te cholerne kozy!
Ostatnia szansa! Zabierzcie te kozy!
Zabierajcie je i to już!
Zrozumiano?
Usiadł przy ogniu, chłopcy
Z naszą radosną czeredą
- Na pozycje. - Szybko!
Przy rogu kominka Miał swoje miejsce
Mógł tam przysiąść I nabrać rumieńców
Gdy piwo Jonesa było świeże, chłopcy
Szybko!
Gdy piwo Jonesa było świeże
Kufle piwa i butelki sherry By mogli radośnie ruszyć w drogę
Gdy piwo Jonesa było świeże
Ognia!
Atak!
To atak! Do broni!
Drabiny, szybko!
Ognia!
Moździerze!
Gotowy?
O Boże!
- Wszystko w porządku? - Tak.
Brać moździerze!
Chronić działa!
Na pozycje!
- Vive la France! - Vive la France!
Szykować działa!
Tak jest!
Moździerze!
Nachylenie 160.
- Ognia! - Ognia!
Junot, kule ogniste!
Ognia!
Junot, ognia!
Ognia!
- Przeładować! - Przeładować.
Ognia!
Na ramię broń!
Kapitanie Napoleonie Bonaparte, mianuję pana generałem brygady.
Niech żyje Republika!
Obiecywałem błyskotliwe sukcesy i dotrzymałem słowa.
Spocznij!
Dla matki.
Obecna władza Francji przeszła od zwykłego entuzjazmu
do lekkomyślnej ambicji.
Naród postrzega gilotynę jako rządy bezprawia i dzikiej pasji,
pod wodzą Robespierre'a.
Jest on niezdolny do rządzenia.
Bonaparte.
Francjo!
Coraz bardziej oczywisty staje się fakt, obywatelu Robespierre,
że chce pan wykorzystać to ostrze, by zdobyć pełnię władzy!
Dajcie mi mówić!
Nie ma na tej sali człowieka, który sprzeciwiał się moim metodom.
Jeśli twierdzicie, że jestem winny, to wszyscy jesteście winni!
Nie jest pan obrońcą wolności.
Uznał się pan za sędziego, ławę przysięgłych i kata, czyż nie?
Jest pan gorszy od Cezara! Gorszy od Cezara!
To wy wszyscy jesteście zdrajcami!
Aresztować go!
Brać go!
Spudłowałeś.
Gilotyna, przyjacielu.
KONIEC WIELKIEGO TERRORU 27 LIPCA 1794 ROKU
41 500 WIĘŹNIÓW ZOSTAJE UWOLNIONYCH
BAL OFIAR PARYŻ, LATO 1794 ROKU
Siódemka, madame.
Jeszcze jedno.
Kolejne rozdanie.
Zakłady.
Znów siódemka.
Bez wygranej.
Odpadam pierwsza. To moje.
Dlaczego się pan na mnie gapi?
Naprawdę?
- Nie gapiłem się. - Tak.
Nie?
Gapiłem się.
Gapiłem się na... pani twarz.
Cóż to za kostium?
To mój mundur.
Zwyciężyłem pod Tulonem.
Proszę nie wyjawiać mi imienia.
Generale?
Pewien młody człowiek chciałby z panem mówić.
Nazywa się Eugène Beauharnais.
Obywatelu.
Generale Bonaparte.
Tak?
Nazywam się Eugeniusz de Beauharnais, jestem synem Józefiny de Beauharnais.
Czego chcesz?
Szabli mojego ojca.
Została mu odebrana, zanim go aresztowano i stracono.
Tak?
Dla mnie i dla mojej matki wiele by znaczyło, gdybyśmy ją odzyskali.
- To wszystko, co nam po nim zostało. - Szabla to broń.
Nie mogę pozwolić, by obywatele posiadali broń.
Szabla to dla mnie pamiątka po moim drogim, nieżyjącym ojcu.
Być może, ale to mimo wszystko broń.
Młody człowieku, dlaczego tu jesteś?
Matka mówiła, że jako jedyny może pan odzyskać szablę.
Wszystkie należały do oficerów skazanych na śmierć.
Nikt nie pomyślał, by je podpisać?
Nie, nie ma tu nazwisk.
Generał Bonaparte?
Dziękuję.
Czy mam się przedstawiać?
Nie, generale.
To dobrze.
Wyrazy uznania dla głowy tej wspaniałej rodziny.
Usiądzie pani bliżej?
Wyglądam na zakochaną?
Czy wydał się pani nieatrakcyjny?
Nie.
Więc może tyle wystarczy.
Proszę nie lekceważyć swego uroku.
OBYWATELKA DE BEAUHARNAIS PRZESYŁA POZDROWIENIA
NAPOLEONOWI BONAPARTE I PROSI O ZASZCZYT JEGO TOWARZYSTWA
Czy patrząc na mnie, widzi pan arystokratkę?
Nie.
Mój mąż miał więcej niż jedną kochankę.
Jego ścięcie obserwowały wszystkie jego kochanki.
W więzieniu powiedziano mi, że przetrwam tylko, jeśli zajdę w ciążę.
A zatem, generale...
Czy powinnam pana uprzedzić o swoich niedyskrecjach?
Nie, madame.
Czy niepokoi pana to, gdzie przebywałam?
Nie, madame.
Jeśli spuści pan wzrok, zobaczy pan niespodziankę.
Gdy ją pan zobaczy, już zawsze będzie jej pan pragnął.
Ludu Francji, nie daj się zwieść. Jest nas więcej!
Możemy zająć ten Konwent!
Niech żyje król!
Widziałeś zapewne chaos panujący na ulicach.
Tak.
W Komitecie panuje przekonanie,
że ten motłoch planuje atak na Radę.
Mam niespełna cztery tysiące żołnierzy i bardzo niewiele broni.
W Sablons jest 40 armat. Mogę je tu ściągnąć w ciągu trzech godzin.
Ten tłum liczy 20 000 osób.
Tak.
Jako mój zastępca, jak byś postąpił,
gdyby zadanie obrony przekazano tobie?
Zgadzam się, pod warunkiem, że będę dowodzić, jak uznam za stosowne.
I nikt mi nie przeszkodzi.
Nie będę dowodził jako zastępca.
POWSTANIE ROJALISTÓW 5 PAŹDZIERNIKA 1795 ROKU
Naprzód!
Ognia!
Zgodnie z ustawą z 20 września 1792 roku,
Marie-Josèphe-Rose Tascher,
urodzona 23 czerwca 1767 roku na Martynice,
przyjmuje za męża Napoleona Bonaparte,
urodzonego w lutym 1768 roku w Ajaccio na Korsyce.
Czy wyrażasz zgodę?
- Tak. - Wyrażam.
Czy wyrażasz zgodę?
Tak. Wyrażam.
Ogłaszam was zjednoczonymi w małżeństwie.
Za zbawcę Republiki!
I za panią Bonaparte.
Za panią Bonaparte.
Ten obok mnie?
Chce mojej szabli.
Niech z tej solidnej roboty zrodzi nam się syn.
Droga Józefino,
poszedłem w ślady Aleksandra Wielkiego i Cezara:
wyruszyłem wyzwolić Egipt.
EGIPT LIPIEC 1798
Mam czterdzieści tysięcy ludzi,
widoki są cudowne, a pogoda duszna i upalna.
Podbiłem już Włochy, które poddały się bez walki.
Dyrektoriat przyjął mój plan ataku na Anglię
za pośrednictwem jej wschodniego imperium.
Moje osiągnięcia wydają się jednak mierne, jako że zmuszają nas do rozłąki.
Droga żono,
miłość, którą do Ciebie czuję, to swego rodzaju śmierć.
Nie ma dla mnie przetrwania poza Tobą.
Witaj ponownie.
Co robisz?
Nie dostaję od Ciebie listów.
Witaj, Lucille.
Gdybyś mnie kochała, pisałabyś dwa razy dziennie.
Zapewnij mnie, że nie ma żmij w Twoim łóżku,
między Twoimi nogami, wewnątrz tego, co moje.
Napisz do mnie i zapewnij,
że wiesz, że moja miłość do Ciebie przekracza granice wyobraźni
i że tylko Ty możesz mnie zaspokoić.
Czy są ograniczenia w kwestii tego, co mogę ci powiedzieć?
Nie powinno ich być.
Powiedzieć ci o czymś, co może sprawić ci ból?
Tak.
Twoja żona wzięła kochanka, niejakiego Hippolyte'a Charlesa.
- Oczekujesz, że w to uwierzę? - Tak.
Że żona by mi to zrobiła?
Tak.
Nie dostaniesz deseru. Możesz odejść.
Nigdy bym cię nie okłamał.
Skąd o tym wiesz?
Lucille jest moją kochanką. Pisze do mnie.
Dwórka Józefiny jest twoją kochanką?
Przygotuj dwie fregaty i dwa małe statki. W największej tajemnicy.
Wracam do domu.
Napoleonie,
uznają to za dezercję.
Generał Kléber zostanie poinformowany o objęciu stanowiska po moim wyjeździe.
Zwycięski Napoleon!
LISTY UJAWNIAJĄ ZŁAMANE SERCE GENERAŁA-ROGACZA
PŁACZLIWE LISTY DO NIEWIERNEJ ŻONY
- Gdzie moja żona? - Wyjechała powitać cię w Lyonie, panie.
Nie kłam. Gdzie moja żona?
Wyjechała rano, generale.
- Do Lyonu? - Tak, panie.
Cały świat wie o moim przybyciu, z wyjątkiem mojej żony?
Co z ciebie za człowiek?
Jak możesz mieć tak małe baczenie na mnie i na moje uczucia?
Jesteś samolubną świnią.
Tak źle o mnie myślisz?
Nie. Nie myślę źle.
To dlaczego?
Bo jesteś... kim? Powiedz to.
Przepraszam.
To nie wystarczy.
- Co mam powiedzieć? - Powiedz,
że jestem najważniejszą rzeczą na świecie!
Jesteś.
- Powiedz to! - Jesteś... Jesteś...
Jesteś najważniejszą rzeczą w moim życiu. Na świecie. Jesteś...
- Beze mnie jesteś nikim. - Jestem nikim.
I zrobisz wszystko!
Zrobię wszystko.
Nie jestem taki, jak inni mężczyźni.
Nie targa mną żałosna niepewność.
Jesteś potworem.
Żal mi cię.
Chcesz być wielki?
Beze mnie jesteś nikim.
Powiedz to.
Jesteś zwykłym brutalem, który beze mnie jest nikim.
Jestem zwykłym brutalem, który bez ciebie jest nikim.
Tak.
Jesteś nikim beze mnie i bez twojej matki.
Moja matka...
Miałeś romanse?
Oczywiście.
Kochałeś je?
Nie. Nie kochałem.
Były ładne?
Tak, niektóre.
Spełniały swoje zadanie.
Bardziej niż ja?
Mniej płakały. To czyniło je bardziej atrakcyjnymi.
Nie...
Nie zostawiaj mnie. Proszę.
Nie zostawiaj mnie.
Nie musisz mi wybaczać. Obiecaj tylko, że już nie odejdziesz.
Co skłoniło pana do porzucenia wojsk w Egipcie?
Obywatele...
Cóż to za kraj?
Nie przypomina on Francji, którą znałem.
Kto ma odpowiadać za rządzenie krajem pod moją nieobecność?
Bo chyba nie ty, obywatelu Gohier.
Nie ty.
I z pewnością nie ty. Choć doskonale się krzywisz.
Ani ty, Barras.
Ani ty, Talleyrand.
Ani ty, Sieyès.
A więc kto?
Kto powinien być odpowiedzialny? Fouché, jakieś pomysły?
Nie?
Wróciłem do Francji tylko po to, by odkryć jej bankructwo.
Drukowanie pieniędzy i wydawanie ich w ciągu kilku godzin,
austro-rosyjski atak na Włochy,
angielsko-rosyjska okupacja Holandii,
oraz zapowiedź rychłej inwazji na Francję.
A mimo to oskarżacie mnie o dezercję.
Do tego jeszcze odkrycie, że moja żona jest dziwką.
Francuzi zgadzają się tylko co do tego, że jesteś naszym Cezarem.
Czego chcesz?
Cóż...
Ludzie przyjęliby moje rządy, gdybym uzyskał twoje wsparcie.
Podobnie jak ty wierzę, że Dyrektoriat jest zepsuty.
Ale wspólnie możemy uratować ten kraj przed restauracją monarchii
i zachować ideały Rewolucji.
Sądzę, że przejęcie władzy jest możliwe
z twoją pomocą, w odpowiednim momencie.
Uważam, że nadszedł odpowiedni moment.
Oczekujesz, że zapewnię ci wsparcie wojskowe?
Oczekuję, że zamach stanu, przeprowadzony sprawnie i w odpowiednim momencie...
mógłby doprowadzić do przejęcia władzy przez trzech konsulów:
mnie, Ducosa...
i ciebie.
Zapraszam cię na stronę zwycięzców.
To zwykła rezygnacja, którą chcielibyśmy...
Niczego nie podpiszę.
Wynocha, niczego nie podpiszę!
Panowie.
Kto za tym stoi?
Dzień dobry, Paul.
Ułatwię ci to.
Mam dokumenty potwierdzające twoje odejście z Rady.
Musisz złożyć rezygnację jeszcze przed śniadaniem.
Przekaż im, że z radością powrócę w szeregi zwykłych obywateli.
Tak zrobię.
Ci panowie przyszli do pana.
Obywatelu Moulins, mamy dla pana rezygnację do podpisania.
- Nie, nie. Jem śniadanie. - Nie.
Rozkoszuję się wystawnym śniadaniem.
To oburzające! Powinienem skończyć śniadanie, zanim mnie dotkniecie!
- Nie! - Miłego śniadania.
ZAMACH STANU 9 LISTOPADA 1799 ROKU
Dyrektorze!
Nadszedł czas, by zażądać wyjaśnienia.
Zgoda!
Podczas tej sesji nadzwyczajnej mamy sporządzić listę nominacji
do nowego Dyrektoriatu, który zajmie się zagrożeniem...
...ze strony rojalistów.
Każe nam się podjąć uchwałę
o utworzeniu rządu tymczasowego i przekazaniu władzy trzem konsulom:
generałowi Bonaparte, obywatelowi Sieyèsowi i Rogerowi Ducosowi.
Gdzie pięciu członków Dyrektoriatu?
W magiczny sposób zniknęli?
Oto jesteśmy, otoczeni przez żołnierzy, odcięci daleko od Paryża.
Proszę o spokój!
Staje się oczywiste,
że pański brat, Napoleon Bonaparte,
z tym jego pokazem siły militarnej, postępuje jak bandyta.
Ślubuję rozwiązać tę kwestię.
To absurdalny i źle przeprowadzony zamach.
Żądny władzy parweniusz.
Dość!
Jeśli są jakiekolwiek pytania o to, co tu się dzieje, odpowiem na nie!
Jak śmiesz!
To jest... Złamaliście Konstytucję!
- Wy... - Brać go!
Brać go!
- Aresztować go! - Zatrzymać go!
O kurwa!
Zabić go!
Przepuśćcie mnie!
Dobrze.
Terroryzują nas deputowani uzbrojeni w sztylety!
Ci szaleńcy stali się bandytami w chwili,
gdy podnieśli rękę na wolność tego kraju!
- Próbują mnie zabić! - Próbują go zabić.
Otwierać drzwi!
Wypuśćcie nas!
Zabiję mego brata, jeśli zdradzi wolność francuskiego ludu!
Do środka!
Kurwa.
Ruszać się. Do tyłu.
Ruszać się!
- Cofnąć się. - Do tyłu. Z drogi.
Ruszać się. Do tyłu.
Powodzenia, bracie.
Przejście.
Zagłosujemy?
Dokąd idziemy?
Ostre słowa już za nami.
Musisz być mi najdroższą przyjaciółką.
Za tymi drzwiami czeka nasze przeznaczenie.
Prezentuj broń!
- Pierwszy Konsulu. - Mój panie.
Moja pani.
Obywatelu Bonaparte.
- Pierwszy Konsulu. - Obywatelu Bonaparte.
Pierwszy Konsulu.
Chodź, maleńka.
Chodź do łóżka swojego pana.
Witaj, madame!
Dobry wieczór.
Matko, książę Awinionu.
Miło mi pana poznać.
Czyżby to była Józefina?
- Matko, Józefina. Józefino, moja matka. - Miło cię widzieć.
To Karol.
Tędy.
„Wasza Wysokość, Anglia i Francja marnują swój dobrobyt”.
Jeszcze raz.
Wasza Królewska Wysokość...
- Anglia i Francja marnują swój dobrobyt... - Wasza... Wysokość.
A co powiedziałem?
„Wasza... Królewska Wysokość”.
„Wasza Królewska...”.
Wasza Wysokość, Anglia i Francja marnują swój dobrobyt.
Nie wstydzę się przejąć inicjatywy.
Sądzę, że w wystarczającym stopniu udowodniłem światu,
że nie boję się wojny.
Ale to pokoju pragnę z całego serca dla Anglii i dla Francji.
Przeczytaj.
Poinformowałem wszystkie obce mocarstwa o tym, że objąłeś urząd Konsula, panie.
Wysłałem listy do przedstawicieli dyplomatycznych za granicą.
Jak rozumiem, wykonałeś gest na rzecz pokoju z Anglią.
DORADCA PIERWSZEGO KONSULA
Caulaincourt.
Potrzebuję cię, by lepiej zrozumieć
cara Aleksandra.
Uznałbyś cara za sojusznika Anglii czy raczej Francji?
Sądzę, że handel z Anglią przynosi mu większe zyski
niż handel z Francją.
Czy masz pojęcie o brytyjskich wpływach na dworze rosyjskim?
Nie, ale przypuszczam, że są one znaczące.
Znaczące?
Jakim jest typem człowieka? Opisz mi go.
Cóż, jest młody.
Jest próżny.
Jest popularny i pragnie takim pozostać.
Jest popularny?
Naprawdę?
Najbardziej boi się tego, że zginie we własnym łóżku, jak jego ojciec.
To czyni go niebezpiecznie zmiennym wobec każdego, kto zajmuje jego uwagę.
Potrzebuje zatem sojusznika, którego mógłby też zwać przyjacielem.
MINISTER SPRAW ZAGRANICZNYCH
Koniec zakładów.
Cóż za niespodzianka.
Jak miło pana widzieć.
Wybaczcie, panowie.
Dobry wieczór. Usiłuję tylko przegrać trochę pieniędzy.
Może po tym rozdaniu dołączy pan do mnie?
Siedzę tam gdzie zwykle.
Doskonały pomysł.
Żegnam panów.
Słyszał pan?
Jego Wysokość otrzymał od Pierwszego Konsula propozycję pokojową.
Panie Talleyrand, czy mogę być szczery?
Oczywiście.
Sojusz Austrii z Anglią przeciwko Francji jest obecnie tak silny,
że te propozycje pokojowe są ewidentnie przeznaczone wyłącznie
dla francuskiej opinii publicznej.
Och, przyjacielu.
Tak dobrze mnie znasz.
Tak, to prawda. Napoleonowi zależy na opinii publicznej.
Ostrzegam cię jednak, że zależy mu na niej
równie mocno, co każdemu w historii.
Sugeruję zatem, z całym szacunkiem,
przyjąć od niego tę drobną ofertę pokojową...
albo ponieść konsekwencje z rąk człowieka, który za wszelką cenę dąży do pokoju.
Przybył angielski ambasador, lord Whitworth, Konsulu.
Proszę nie patrzeć na mnie tak, jakby nie wiedział pan, co powiem.
Jest pan świadom, że wysłałem list pokojowy do pańskiego króla?
Nie jestem.
Mam powtórzyć jego treść?
Nie.
Potraktuj to jako ostrzeżenie dla twego króla.
Sprawię, że będziecie niepewni i przerażeni.
Będziecie pilnowali granic i oglądali się za siebie,
a wasze obyczaje staną się, prędzej czy później, francuskie.
Nie zaoferuję więcej pokoju,
a brak rychłej odpowiedzi potraktuję jako przejaw braku szacunku!
Macie o sobie wysokie mniemanie, bo dysponujecie statkami!
Cóż za szkoda, że tak wielki człowiek pozbawiony jest manier.
Tak?
Jesteś zadowolony?
Zamierzasz powiedzieć mi coś, co mnie rozsierdzi?
Oby nie.
Europejskie rody uważają cię za zwykłego korsykańskiego zbira.
A zatem...
...zasugeruję coś, na co zapowiadało się od dawna.
Sugeruję, byś porzucił swą rolę Pierwszego Konsula Francji
na rzecz tytułu „Zwycięskiego Konsula”.
Inaczej zwanego „królem”.
Co?
„Król”.
Tak, król.
Król?
Już mnie uczesano.
Tak jak lubisz.
Och, ty bezwstydniku. Już mnie uczesano.
Mam najpiękniejszą żonę.
No dobrze, chodź.
Zdejmij kapelusz.
Podaj rękę. Daj rękę.
- Czujesz to? - Co?
Czujesz to?
To twoje. Twoje.
Jest twoje.
Dziękuję.
Przestań.
Dlaczego nie jesteś w ciąży?
To pytanie czy oskarżenie?
To było pytanie.
A teraz oskarżenie.
Widziałam się z dr. Corvisartem i nie ma on dla mnie odpowiedzi.
Mam tylko robić to, co Madame de Rémusat.
To znaczy?
To znaczy...
Poza nadzieją i odrobiną czerwonego wina
zasugerował, bym udała się do wód w Aix-la-Chapelle.
Dlaczego tego nie zrobiłaś?
Jako żona Pierwszego Konsula nie znalazłam jeszcze czasu.
Poświęcam wiele godzin na sprzątanie twojego bałaganu.
Znajdź czas.
Chyba nie muszę tłumaczyć ci, jakie to ważne?
Co, chcesz następcę?
Chcę go w tej chwili.
O mój Boże.
KORONACJA 2 GRUDNIA 1804
Niech Bóg przyjmie cię na swoim tronie,
a Chrystus pozwoli ci współrządzić w Jego wiekuistym królestwie.
Znalazłem koronę Francji w rynsztoku.
Uniosłem ją czubkiem miecza, oczyściłem...
i umieszczam na swej głowie.
Najwspanialszy, najbardziej dostojny Napoleon,
cesarz Francuzów,
został ukoronowany i intronizowany.
Niech żyje cesarz!
Nie popieram tego pomysłu.
Sugerujesz rozwód po latach rozważań.
Widzisz, że jestem rozdarty.
Nie jestem ambitny.
Nigdy nie wypowiedziałem nikomu wojny.
Nie.
Jesteś największym władcą w historii świata
i jedyną nadzieją świata na pokój.
Bezpieczeństwo cesarstwa i światowy pokój zależą od twojego następcy.
Była taka możliwość.
I powiedziałam to wtedy.
Dobrze się bawisz?
Idę na wojnę, by bronić naszego narodu,
a moja żona nie może dać mi następcy.
Jeśli nie dasz mi dziecka dziś wieczorem,
dojdzie do rozwodu.
W tym domu nie uprawia się dość miłości, by spłodzić dziecko.
Owszem, uprawia się.
Od wielu lat.
I to nie tylko ze mną.
A wciąż jesteś jałowa.
A ty jesteś gruby.
Cieszę się posiłkami. Owszem. Przywiodło mnie tu przeznaczenie.
Przeznaczenie przyniosło mi ten kotlet jagnięcy.
Józefino.
No chodź.
Chodź.
Uwielbiam twoje talenty i twój smak.
A kiedy wyjadę, będę tęsknił za twoją gracją.
I twoją godnością.
I wrócę do ciebie.
Za dzisiejsze zwycięstwo. Zawsze możesz na mnie liczyć, Franciszku.
CAR ROSJI ALEKSANDER I
Ale przyznam, że przytłacza mnie podekscytowanie tą bitwą.
Nie chcę cię okłamywać, Aleksandrze.
FRANCISZEK I CESARZ AUSTRII
Walka z nim będzie brutalna i przerażająca.
2 GRUDNIA 1805
Szybko!
Zająć pozycje obronne!
Moja droga żono, Józefino.
Mój Boże, jakże tu zimno. Tęsknię za Twoim ciepłem.
Świętujemy dziś pierwszą rocznicę naszej koronacji.
Mój dawny sojusznik zwarł szyki z moim wrogiem.
Car Rosji Aleksander połączył siły z księciem Austrii.
Słyszałem, że studiował sztukę wojenną
i że stara się naśladować moją taktykę.
Więcej ognisk.
Próbuje mnie naśladować,
ale jest tylko małym chłopcem, który popełni straszliwy błąd.
Jestem pewien, że zagwarantuję dziś mojej armii kolejne laury zwycięstwa.
Twój Napoleon.
Przywiążcie z tyłu. Wbijcie ten róg w ziemię.
Tak jest.
Kurwa.
Wasza Wysokość.
Odkryto nas.
Dobrze.
Niech ludzie odpoczną.
D-O-P-I.
Dostrzeżono piechotę.
W-B-O.
W bliskiej odległości!
Przygotować się!
- Przygotować się! - Przygotować się!
Przygotować się!
- Budzić się. Na pozycje! - Przygotować się!
No już, wstawać!
Czekać.
- Przygotować się! - Czekać! Niech myślą, że mają przewagę.
Ognia!
Strzelać bez rozkazu!
Wysłać piechotę.
Zająć pozycje od góry. Prędko.
Od góry!
Kawaleria od zachodu. Przebić ich flanki.
Wycofać się!
To pułapka!
Wycofać się!
- Odsłonić działa. - Działa!
- Ognia! - Ognia!
Przeładowanie!
Trzymać się jednej strony.
Schodzić z lodu!
Wycofaj się, panie. Jesteśmy w pułapce.
Zejść z lodu! Wycofać się!
Odciąć im drogę ucieczki.
Franciszku. Jak miło cię wreszcie poznać.
Proszę, wejdź do ciepła.
- Dziękuję. - Musisz mi wybaczyć.
To był mój jedyny pałac przez ostatnie dwa miesiące.
Wydaje się tu bardzo przyjemnie. Doskonale go wykorzystujesz.
Robimy, co możemy na polu bitwy.
Owszem, czyż nie?
Miło wreszcie poznać innego cesarza.
Mogę zapytać, gdzie jest Aleksander?
Zaczekamy na jego przybycie?
Nie przypuszczam, żeby miał do nas dołączyć.
Szaleje z wściekłości.
Muszę cię skomplementować za to, że skłoniłeś mnie do wielkiego błędu.
- Błędu? - Tak.
Jaki błąd popełniłeś?
Rozmawiając tu z tobą i przyjmując tę propozycję pokoju,
nie skonsumowałem zwycięstwa.
Mogłem wziąć do niewoli całą armię rosyjską i austriacką.
Tak.
Ale wylanych zostanie mniej łez.
I wiem, że zapamiętasz ten życzliwy gest. Prawda?
Dziękuję.
Wzniesiemy toast?
Za przyjaźń, chwalebny pokój i najlepsze interesy Europy.
Burgund.
Czekaj. Hej, ho!
Nie mówimy „hau hau”. Dobra.
Mój mały. Zuch.
Chodź tu. Chodź. Siad.
Czas rozwikłać tę zagadkę, cesarzu.
Chcę wiedzieć, czy to ty, czy Józefina.
W tym celu przeprowadzimy bardzo praktyczny eksperyment.
Na końcu tego korytarza... Proszę...
Czeka na ciebie, rozebrana i gotowa, by cię przyjąć,
osiemnastoletnia Eléonore Denuelle de La Plaigne.
To brunetka o brązowych oczach.
Celem tego... No cóż,
dość przyjemnego testu, jest sprawdzenie, czy możesz spłodzić dziecko.
Wtedy uzyskamy odpowiedź na dręczące nas pytanie o to,
z czyjej winy nie został poczęty następca francuskiego tronu.
Idziemy?
Mogę dostać jeszcze jeden?
Dziewczyna jest w ciąży.
Zapłodniłeś ją.
Wiem, nie słyszałam jej.
Kiedy zaczniesz nalegać na rozwód?
Czyż to nie cudowne?
Mówi to jedyna kobieta, którą kochałem i której dałem wszystko, co zdobyłem.
Jestem zbyt zmęczona, by czekać, aż powiesz to, co wiem, że musi nadejść.
Skoro nalegasz.
Ułatwię ci to.
Wiem, że będziesz mieć nieślubne dziecko.
Jeśli uda mi się spłodzić syna,
chciałbym mieć cię za świadka pozorowanego porodu cesarzowej.
Wasza Wysokość,
prosisz, bym kłamał w sprawie matki twojego następcy.
Można to ująć i tak.
Cesarzu... Oczywiście to dla mnie zaszczyt i obowiązek
móc wypełniać twe rozkazy.
Ale jeśli zostanę o to zapytany, nie mogę ukrywać prawdy.
I choć jest to bolesne,
prawda jest taka, że cesarzowa nie może już dać ci syna.
Moja droga Józefino.
Wiesz, jak mocno cię kochałem.
Tobie i tylko tobie
zawdzięczam nieliczne szczęśliwe chwile, których zaznałem na tym świecie.
Moje przeznaczenie jest potężniejsze od mojej woli.
A moje uczucia muszą ustąpić interesom mojego narodu.
Cesarski dekret o rozwiązaniu małżeństwa
cesarza Napoleona z cesarzową Józefiną.
„Mój naród pragnie, by ten tron, na którym umieściła mnie opatrzność,
przypadł w udziale moim dzieciom.
Straciłem jednak nadzieję na to, że moje małżeństwo
z ukochaną żoną, cesarzową Józefiną, zaowocuje dziećmi.
Skłoniono mnie do zadbania jedynie o dobro państwa
i przekreślenia długich lat mojego życia”.
Upiększałaś moje życie przez piętnaście lat.
Te wspomnienia pozostaną na zawsze wyryte w moim sercu.
„Nasze małżeństwo stało się przeszkodą na drodze do dobrobytu Francji”.
„Kraj został pozbawiony możliwości znalezienia się pod rządami
potomków człowieka sprowadzonego przez opatrzność,
by naprawić zło wyrządzone przez straszliwą rewolucję
i odbudować wiarę, tron i porządek społeczny”.
Przepraszam.
- Cesarzu. Zaczekaj. - No już. Posłuchaj.
To dla twojego kraju. O to tutaj chodzi.
Powiedz to.
„Nasze małżeństwo stało się przeszkodą na drodze do dobrobytu Francji.
Zgoda na rozwiązanie naszego małżeństwa,
do której jestem zmuszona, nie zmienia moich uczuć.
Cesarz zawsze będzie miał we mnie swoją najbliższą przyjaciółkę”.
Cesarzu,
właśnie wypowiedziałeś słowo, które rozdziela nas na zawsze.
Twoja chybiona ambicja zawsze była...
RUEIL, FRANCJA
...i pozostanie sterem, nadającym kierunek Twym działaniom.
A mimo to
nie wątp nigdy w szczerość moich słów, gdy życzę Ci szczęścia.
Może przynajmniej to przyniesie mi pewną pociechę w bólu.
- Twoja Józefina. - Dziękuję.
- Dzień dobry, madame. - Dziękuję. Jak ci na imię?
- Fleur. - Fleur. Miło mi.
Tęsknię za tobą.
Życie małżeńskie jest teraz bardzo przyjemne.
Wykazałaś się jak dotąd wielką odwagą.
Musisz ją zachować.
Nie pozwól sobie na popadnięcie w melancholię.
Wyglądasz najlepiej, gdy jesteś szczęśliwa.
Proszę, dbaj o zdrowie.
Jest dla mnie ważne.
Napiszesz do mnie jutro?
A pojutrze?
Tak.
A kolejnego dnia?
- I jeszcze kolejnego? - Tak.
To dobrze.
Angielski ambasador rozważał kiedyś, co skłania mnie do wojny.
TRAKTATY TYLŻYCKIE SOJUSZ MIĘDZY FRANCJĄ A ROSJĄ
LIPIEC 1807
Powiedział: „Wy, Francuzi, walczycie tylko dla pieniędzy,
a my, Anglicy, walczymy o honor”.
Odpowiedziałem: „Każdy walczy o to, czego mu brakuje”.
To nie jest twoja historia. To ci się nigdy nie przydarzyło, prawda?
Oczywiście, że tak.
- Oczywiście. - Co masz na myśli?
Mamy to samo powiedzenie o Turkach.
Naprawdę?
Anglicy nie mają honoru. Co do tego możemy się zgodzić.
Nie ma...
Nie ma rzeczy, która łączyłaby nas bardziej niż nienawiść do Brytyjczyków.
Muszę powiedzieć, że...
To byłaby ogromna przyjemność i zaszczyt, gdybym mógł zwać cię bratem.
Jest pewien sposób, byś mógł zwać mnie bratem.
Wczoraj wieczorem, przy kolacji...
...zauroczyła mnie twoja siostra.
Czy jest już zajęta?
Niestety tak. Obawiam się, że ma wyjść za księcia oldenburskiego.
A jej młodsza siostra? Anna?
Czy ktoś ubiega się o jej rękę?
Cóż, Anna... ma piętnaście lat.
To szczegół.
Nasza przyjaźń oparta jest na obopólnej niechęci do Anglii.
Stosując blokadę kontynentalną, odcinamy ich od handlu
i walczymy o nasze najświętsze prawa.
To najważniejsza rzecz, która nas łączy.
Coś mi przyszło do głowy.
- Nie. - Powiedz.
- Powinienem ci powiedzieć? - Proszę.
Wyobraź sobie armię. Pięćdziesiąt tysięcy ludzi.
Rosjanie, Francuzi, może nawet Austriacy,
maszerujący przez Konstantynopol do Azji,
musieliby tylko dotrzeć do Eufratu,
by sprawić, że Anglia zadrży, a potem rzucić ją na kolana
przed całym kontynentem.
Niesamowite.
Wznieśmy toast.
- Za ciebie. - Za nas.
Jego Wysokość, cesarz Napoleon, chce złożyć formalną ofertę Austrii
i Jego Wysokości, cesarzowi Franciszkowi,
i prosić o rękę arcyksiężniczki Marii Ludwiki.
Jego najstarszej córki.
Nie.
Ten związek połączyłby Austrię i Francję
nierozerwalnym węzłem małżeńskim.
To jakiś żart?
Może mi się to wydawać zabawne... ale Jego Wysokości to nie bawi.
Miałaś udaną podróż?
Była wspaniała. Dziękuję.
Jesteś maleńka.
To dla mnie pewna nowość.
Jak ci się podobam?
Przypominam swój portret?
Och, tak. Jesteś jeszcze przystojniejszy i silniejszy.
A ty jesteś jeszcze przystojniejsza... jeszcze... piękniejsza.
Mam nadzieję, że będziesz zadowolony ze swojego wyboru.
Ja też mam nadzieję. Czy chcesz obejrzeć sypialnię?
Tak, dziękuję.
Wasza Wysokość. Twój syn.
Witaj.
Ognia!
Mój maleńki król.
Stój.
Och, słodkie maleństwo.
Pewnego dnia zrozumiesz, ile dla ciebie poświęciłam.
Moja droga Józefino, jestem dziś smutny.
Car Aleksander zwrócił się przeciwko mnie i zmusił mnie do inwazji na Rosję.
Postanowił otworzyć dla Anglii swoje porty
i opodatkować Francuzów.
Muszę porzucić melancholię i rozpocząć marsz na Moskwę.
INWAZJA NA ROSJĘ CZERWIEC 1812 ROKU
Przekonałem władców Europy do tych działań,
więc dowodzę zjednoczonymi siłami Francji, Austrii, Włoch,
Niemiec i Polski.
W przyszłości widzę jedynie sukcesy.
Utrzymać linię. Powoli.
Na front.
Utrzymać tempo.
Na ziemię!
Za nimi!
Spokój.
- Wycofać się! Odwrót. - Do tyłu!
7 WRZEŚNIA 1812 ROKU
FRANCUSKIE STRATY: 28 000
Moja droga Józefino.
Piszę do Ciebie, bo wygrałem dziś wielką bitwę.
Jutro ruszymy dalej naprzód.
Od Moskwy dzieli nas już jedynie trzysta kilometrów.
Przez cały ten czas myślę o Tobie. Jestem Twój.
Już blisko.
Dziękuję.
- Dziękuję, admirale. - Pokazaliście odwagę pod Austerlitz.
Gdzie jesteście?
W tym mieście żyło trzysta tysięcy dusz.
I wszyscy po prostu uciekli?
Chłopczyku.
Gdzie jesteś?
Nie bój się.
Dam ci tylko małego klapsa.
To nie jest zbyt sportowe zachowanie.
Tu chodzi o honor jego i Rosji, nie mój.
Porażka też może być godna.
Kto to zrobił?
Oni.
To niemożliwe. Bądźże rozsądny.
Kto podłożył ogień?
Wasza Wysokość, oni go podłożyli.
Woli spalić własne miasto, niż negocjować ze mną.
Nie sądziłem, że zdobędzie się na odwagę.
Cóż, pójdziemy do Sankt Petersburga i zmusimy go, by i to miasto spalił.
Straciliśmy już zbyt wiele czasu.
Wkraczalibyśmy w rosyjską zimę
na koniach, które nie są przyzwyczajone do takiej pogody.
Jeśli wrócimy do Polski, moglibyśmy przeczekać zimę.
Napoleonie, Twoje listy są balsamem na moje serce.
Boję się o Ciebie.
Pamiętaj, tylko ja znam Twoje zdrowie i Twoje lęki.
Dziękuję Ci równie czule, jak czule będę Cię zawsze kochać.
Józefina.
Moja przyjaciółko, Józefino.
„Przyjaciółko”.
Jak dziwnie opisywać Cię tym słowem.
Zawsze byłaś kimś dużo ważniejszym.
Mimo starannej organizacji, pojawiły się problemy z aprowizacją.
Mierzymy się z chorobą, dezercją i głodem.
Wygrywamy.
- To my czy Kozacy? - My.
Józefino. Szczęście mnie opuściło.
Wiem, że taki los jest mi pisany.
GRUDZIEŃ 1812 ROKU
Twoje słowa kołaczą się po mojej głowie.
Bez Ciebie jestem nikim.
Spośród 600 000 ludzi, których wysłał pan do Rosji, wróciło czterdzieści tysięcy.
Podjęto zatem nieodwołalną decyzję o pańskim zesłaniu.
Zjednoczone siły Austrii, Prus, Rosji i Anglii,
za zgodą Rady Francuskiej,
zapewniają panu suwerenną władzę nad wyspą Elbą,
przychody w wysokości dwóch milionów franków ze skarbca francuskiego,
pensje dla rodziny Bonaparte i dla cesarzowej Marii Ludwiki.
Cesarzowa Józefina zachowa cały swój majątek
i otrzyma roczną pensję w wysokości miliona franków.
Za bardzo kocham Francję.
Pragnąłem wyłącznie jej chwały.
Nigdy nie przyniósłbym jej nieszczęścia.
Chcą, bym abdykował.
Dobrze, abdykuję.
MAJ 1814
Wasza Wysokość.
Cesarzowo.
Proszę.
Józefino.
Jestem oczarowany.
Ale...
Nie musisz się tu zaszywać tylko dlatego, że go nie ma.
Wiem, jak to jest, gdy jest się lekceważonym.
Ale twoje oczy, twój urok i twój duch
są tam w środku.
Są twoje i możesz ich używać.
CAR WIDZIANY Z WIZYTĄ U CESARZOWEJ JÓZEFINY W PARYŻU
PTASZEK BONEYA ZNÓW WIDZIANY POZA GNIAZDEM
Droga Józefino,
jesteś moja. Zawsze będziesz moja.
Nie mogę tego dłużej znosić.
Spędziłem na tej skale trzysta dni.
Jestem gotów powrócić do domu i odzyskać to, co moje:
Ciebie i Francję.
Przejmuję wasz statek.
Nie prowokujcie mnie, a nie będziecie musieli się mnie obawiać.
Napoleonie,
jestem kwiatem, który otwiera płatki i uśmiecha się do słońca,
nieświadomy, że nadchodzi burza, która przyszpili mnie do ziemi
i porozrzuca liście ku niebu.
Przybywaj prędko, przyjacielu.
Proszę otworzyć usta.
Dziękuję.
Płuca są zajęte. Gardło zaognione.
Sugeruję pani leżeć w łóżku.
Ale przybywa Napoleon.
Przyjmowanie gości byłoby nierozsądne.
Ale przybywa Napoleon.
Rozumiem.
Proszę się o nią troszczyć.
Stać!
Wasza Wysokość.
Mów.
Bonaparte, Wasza Wysokość. On wrócił.
Dziś rano na plaży w Antibes pojawił się statek.
Rozpoczęli marsz.
Napoleon Bonaparte maszeruje na Paryż.
Jeszcze.
Wasza Wysokość.
Dzień dobry, pułkowniku.
Wasza Wysokość.
Generał Marchand,
obrońca rządu króla Ludwika XVIII,
prosi, by złożył pan broń i zaprzestał marszu,
tak by można było pana aresztować i przetransportować na pańską wyspę.
Poinformujesz generała, że chciałbym z nim mówić?
Nie chcę walczyć z własnym Piątym Regimentem.
Panie.
Pragnie rozmawiać.
Przygotować się!
Prezentuj broń.
Żołnierze Piątego Regimentu, poznajecie mnie?
Poznajecie mnie, żołnierze?
Tak, cesarzu!
Tęsknię za wami.
Odczuwam tęsknotę za domem...
i za naszymi wspólnymi zwycięstwami.
Chcę wrócić do domu.
Dołączycie do mnie?
Niech żyje cesarz!
- Niech żyje cesarz! - Niech żyje cesarz!
Doktor Corvisart został wezwany 26 maja.
Zdiagnozował zajęte płuca i zaognione gardło.
Chorowała na dyfteryt.
Dwudziestego dziewiątego maja przyjęła ostatni sakrament i zmarła.
I nikt mnie nie powiadomił?
Hortense.
Obwiniasz...
Obwiniasz mnie?
Nie obwiniam cię.
Oczywiście, że nie.
Nie przyjmę brzemienia odpowiedzialności...
...za nieszczęścia, które spotkały twoją matkę.
Chcę dostać listy, które do niej pisałem.
Przykro mi, nie mam ich. Ukradł je służący.
Gdzie je trzymała?
W szafce w sypialni, obok łóżka.
Co z nimi zrobił?
Służący je sprzedał.
Przykro mi.
Wybaczam ci.
Napoleon Bonaparte zniszczył...
KONGRES WIEDEŃSKI MARZEC 1815 ROKU
...jedyny tytuł, na którym opierała się jego egzystencja.
Ten sojusz utworzy armię...
KSIĄŻĘ WELLINGTON
...wzdłuż granic Francji i Belgii.
Siedemdziesiąt tysięcy ludzi z Anglii,
sto dwadzieścia tysięcy z Prus.
Ten szkodnik maszerował przez europejskie wsie,
podczas gdy rolnicy chrapali.
Powinniśmy byli zadać ten cios dawno temu.
Świat stał się zakładnikiem jego egotyzmu,
niezaspokojonej żądzy władzy
i zwykłego braku dobrych manier.
Bez niego wszyscy będziemy spać spokojnie.
Wierzę, że przemówię w imieniu wszystkich, gdy powiem, że żałujemy jedynie tego,
że w ogóle pozwoliliśmy temu robactwu żyć.
Zdrajca ma 250 000 ludzi.
Dwadzieścia pięć tysięcy, sto dwadzieścia pięć tysięcy
i sto tysięcy...
przeciwko naszym 125 000 żołnierzy.
To walka na lądzie.
Tego Wielka Brytania nie umie robić, za to ja umiem.
Uderzymy szybko na Wellingtona i Blüchera.
Pokonamy ich osobno.
Nie pozwolimy im połączyć sił tutaj.
18 CZERWCA 1815 ROKU
Dzień dobry.
Prusacy posuwają się naprzód.
Powinniśmy rozpocząć ofensywę.
Musimy zaczekać, aż ziemia wyschnie.
Blücher nie dotrze w porę. Do obiadu pokonam Wellingtona.
Nigdy nie moknę, jeśli mogę tego uniknąć.
Co powiedzieć ludziom?
Niech sprawią, że przestanie padać.
- Naprzód! - W szyku!
Nadszedł wasz czas, panowie.
Posłuchajcie uważnie.
Dziś kluczowa jest cierpliwość. Cierpliwość zapewni nam zwycięstwo.
Musimy utrzymać tę pozycję.
Niech oni przyjdą do nas.
Wiwat!
Naprzód, chłopcy.
Stać.
Dzień dobry, generale Blücher.
- Dzień dobry. - Szacowany czas przybycia, panie?
- Oficerze? - Jakieś pięć godzin.
Jakieś pięć godzin.
Naprzód, chłopcy.
Oto i on.
Wygląda na to, że... po prostu śpi.
Jednemu nie możesz się oprzeć, przyjacielu: frontalnemu atakowi.
Przekonajmy się, jak ten generał zaatakuje nasze pozycje.
Panie. Mam cesarza na muszce. Czy mam pozwolenie na strzał?
Zdecydowanie nie.
Generałowie dowodzący armiami mają lepsze rzeczy do roboty,
niż do siebie strzelać.
Wstrzymaj ogień, strzelcu. Pod karą śmierci.
Dalej, chłopcy. Naprzód.
Jeździec!
Blücherowi zostało 18-19 kilometrów.
Uwaga, za mną.
- Blücherowi zostało 18-19 kilometrów. - Chryste.
- Chcę raportu co godzinę. - Tak jest.
Przepuścić jeźdźca.
Prusacy, przy drodze, 19 kilometrów.
Dostrzeżono wojska pruskie, panie. Dziewiętnaście kilometrów.
Przygotować działa.
Przygotować działa!
Naprzód! Ruchy!
Działa gotowe!
Deszcz ustał.
Przygotować się do otwarcia ognia!
- Ognia! - Ognia!
Kryć się!
Na pozycje. Spokojnie.
Przygotować się do ataku.
Skorygować na 195!
Nachylenie 195.
Skorygowane!
Przygotować się! Ognia!
Ognia!
Głowy nisko. Siódma, przejąć.
- Z drogi! - Trzymać się!
Piechota, naprzód!
Lewa kompania!
Marsz!
Ustawić się w formacji!
Utrzymać ich z daleka!
Zewrzeć szeregi!
Druga fala, naprzód!
Utrzymać linię!
Działa!
Ognia!
Przygotować się.
Trzymać się.
Ognia!
Ty, do działa.
Ognia!
Zewrzeć szyki!
Utrzymać linię!
Harcownicy, naprzód!
Formacja.
Strzelać bez rozkazu.
Trzymać ich na dystans. Ognia.
Naprzód. Nie pozwolić im na zwarcie szyków!
...do ataku.
Naprzód, chłopcy.
Stać.
Prusacy przy drodze, osiem kilometrów stąd.
Góra osiem kilometrów.
Trzeba działać, nim dotrze tu Blücher.
Wynoś się.
Wynoś się!
Kawaleria!
Szarża!
Przygotować się na kawalerię.
Musimy utrzymać pozycję. Walczyć do ostatniego żołnierza.
Nie możemy dać się pokonać!
Bo inaczej co powiedzą w Anglii?
- Utrzymać linię. - Ciasno.
Spokojnie. Utrzymać formację.
Niech żyje cesarz!
Kompania, stać!
Formować czworobok!
Niech żyje cesarz!
Pierwsza sekcja, ognia. Druga sekcja, ognia.
Co robić, panie? Nie przebijemy się.
Niech biegną. Wracać do czworoboku.
Niech poczują brytyjską stal.
Prezentuj broń!
Skrzydło, utrzymać!
Są tu Prusacy.
Pierwsi są już na wzgórzu.
Musimy się przebić!
Przełamać czworobok!
Atak z bagnetami.
Atak z bagnetami!
Cesarz jest z wami. Jesteście bohaterami spod Austerlitz.
Nigdy się nie poddajecie.
Za ojczyznę i za chwałę!
Ramię w ramię! Formować szeregi!
Ramię w ramię.
Piechota, naprzód.
Batalion!
Naprzód!
Utrzymać linię!
Piechota, ognia!
Druga linia, ognia.
Przygotować się do szarży!
Szarża!
Ostrzelać ich!
Naprzód!
Piechota naprzód, sir?
Piechota naprzód.
Przygotować się do kontrataku.
Naprzód. Pełne wsparcie.
Nie. Nie może się oprzeć.
Sir. Blücher.
Dzięki Bogu.
Wasza Wysokość!
Zobaczcie, jak ucztuje masse de la France.
Tak! Wio!
Tak!
Wygrałem bitwę. Wojna dobiegnie końca.
„HMS BELLEROPHON” - PLYMOUTH LIPIEC 1815
Starszy oficer!
Dzień dobry.
Bez wahania przyznaję się do błędów. Tyle że nigdy ich nie popełniam.
Bo to geometria.
Po prostu dokładnie wiem, gdzie umieścić działo.
Niestety nie mogę przekazać tej wiedzy swoim marszałkom.
To chyba najtrudniejsze zadanie w życiu.
Zaakceptowanie cudzych porażek.
Nie róbcie tego.
Zachęcajcie do wielkości.
Uwaga na głowę.
- Co oni tam robią? - Panie, to kadeci. Uwielbiają go.
Wyprowadzić ich.
Opuścić pomieszczenie. Szybko.
- Wasza miłość... - Dzień dobry, generale.
Ci chłopcy są cudowni.
Mogę usiąść?
Proszę.
To śniadanie również.
Już wiem, dlaczego macie tak skuteczną marynarkę. Dziękuję.
Nigdy nie odwiedziłem angielskiej prowincji.
Zapewne pokocham Cotswolds...
Łagodne wzgórza, delikatne światło.
Drogi panie, bardzo niewiele zabrakło,
by został pan zastrzelony.
Obawiam się, że z politycznego punktu widzenia
rząd brytyjski nie może pozwolić panu przebywać w Anglii.
Otrzyma pan trzech oficerów i dwunastu służących,
którzy będą towarzyszyli panu na zesłaniu.
Zostanie pan zesłany na Wyspę Świętej Heleny,
gdzie znajdzie się pan pod czujnym okiem gubernatora Hudsona Lowe'a i jego rodziny.
Świętej...
Heleny. To mała wysepka.
A raczej skała.
Półtora tysiąca kilometrów od Afryki.
Słyszałem, że jest tam dość spokojnie. Będzie pan miał czas na refleksje.
Pańska korespondencja będzie monitorowana,
a oficer będzie dwa razy dziennie sprawdzał pańską obecność.
ZESŁANIE NA WYSPĘ ŚWIĘTEJ HELENY 15 PAŹDZIERNIKA 1815 ROKU
Podnieść żagle.
Zejść pod pokład!
Co teraz zrobisz? Przykro mi, że zostałeś sam.
Przybędziesz do mnie? Wybaczę ci?
Mój słodki, uparty cesarzu.
Pozwoliłam ci odejść i lec w gruzach.
Następnym razem to ja będę cesarzem,
a ty będziesz wypełniał moje rozkazy.
Cóż, miałaś rację.
Co noc marzę o tym, by zobaczyć Cię we śnie.
A kiedy już Cię spotykam, odrzucasz mnie.
Dziewczynki, co jest stolicą Francji?
Paryż.
A Rosji?
Petersburg. A wcześniej Moskwa.
Moskwa. A kto doszczętnie spalił Moskwę?
Nie wiem, panie.
Ja to zrobiłem.
Sądzę, że to Rosjanie spalili Moskwę, by pozbyć się Francuzów.
Kto ci to powiedział?
Każdy to wie, panie.
Uciekajcie. Idźcie się bawić.
En garde.
Czy mogę Ci powiedzieć, z czym na Ciebie czekam?
To tajemnica. Pokażę Ci, kiedy przybędziesz.
Chodź do mnie, Napoleonie. I spróbujmy jeszcze raz.
NAPOLEON BONAPARTE ZMARŁ 5 MAJA 1821 ROKU,
PO SZEŚCIU LATACH NA ZESŁANIU NA WYSPIE ŚWIĘTEJ HELENY.
W SWEJ KARIERZE WOJSKOWEJ BYŁ DOWÓDCĄ W 61 BITWACH...
TULON: 6000 ZABITYCH MARENGO: 12 000 ZABITYCH
AUSTERLITZ: 16 500 ZABITYCH BORODINO: 71 000 ZABITYCH
WATERLOO: 47 000 ZABITYCH (JEDNEGO DNIA) INWAZJA NA ROSJĘ: 460 000 ZABITYCH
W LATACH 1793-1815 ZGINĘŁY PONAD 3 MILIONY LUDZI
JEGO OSTATNIE SŁOWA BRZMIAŁY...
FRANCJA...
ARMIA...
JÓZEFINA
FILM DEDYKOWANY LULU
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK