Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Siya si Nyad, sa Greek, "water nymph."
Ang 28-year-old na si Diana Nyad,
lalangoy para pagtagumpayan ang isa na namang anyong tubig.
Isang world champion marathon swimmer,
nanalo sa Phi Beta Kappa, linguist, author.
Hawak ni Miss Nyad ang world record ng Capri to Naples ng Italy.
Lumangoy siya ng 32 miles sa Lake Ontario.
Lumangoy siya paikot sa Manhattan Island,
at natapos ang layong 28 miles sa record na bilis.
Ang tanong ng milyon-milyong umiiwas
languyin ang tubig ng Manhattan, bakit?
May kinalaman daw ito sa kaloob-loobang emosyon niya.
Inabot ng 27 hours at 38 minutes ang 89 miles
na long distance swim mula Bahamas hanggang Florida
at bagong record 'yon sa open ocean.
Palakpakan natin si Diana Nyad.
Congratulations.
Sawa ka na ba sa mga congratulations sa pambihirang...
- At pambihirang achievement naman talaga. - Hindi. Worth it naman.
- Oo... - Nga pala, nice to meet you.
Iniisip ko ilang guesting ba sa show mo bago kita makilala.
'Yong gusto kong languyin, dalawa't kalahating araw o 60 hours.
Cuba to Florida 'yon.
- Di makatotohanan. - Dalawa't kalahating araw?
Masyadong mahirap, pero tingin ko kaya ko.
At huling paglangoy ko na 'yon.
Sixty hours na walang tigil sa dagat.
Parang gold medal sa Olympics.
Ganito siya sa akin, appetizer ang Bahamas,
Cuba ang main course, at retirement ang dessert.
Mahirap languyin ang Cuba.
Ang alam ko, walang nakakaalam kung kaya ba 'to.
Matindi ang kagustuhan ni Diana Nyad
na magawa ang swim, gawing world record, at maging alamat.
Pero sa simula,
alam niyang 50-50 lang ang tsansa niya.
Huling paglangoy na raw ito ni Nyad.
Tingin namin natapos niya sana 'yon kung nagpahinga siya.
- Huli na 'to? - Tama na ang marathon swimming.
Parang natutulog ang buong mundo.
At kahit gising, halos walang buhay.
- Oo nga. - Nakakahawa ang katamaran.
At ano, tatango na lang tayo
kasi, lahat naman, ordinaryong buhay na lang ang pinipili?
Tungkol ba sa 60 'to?
- Ano? - Sixty?
- Hindi. - Okay.
Oo nga pala, bukas, wala akong gusto. Walang cake.
Kahit simpleng cake sa grocery.
Ayaw mong i-celebrate, pero lagi mong binabanggit?
Oo.
Basta, tahimik lang, ha? Tayo lang. At Scrabble siguro.
Ayos.
Walang plano kasi 37 times mong sinabing wag.
Oo. Hindi talaga.
'Yong poop bags pala.
Bonnie naman! Kaya nga tayo nandito sa Petco!
Alam ko. Dagdag steps din 'yan.
Tara na. One, two, three. Kaya mo 'yan.
Teddy, hi.
Hi.
Upo ka nga.
Good boy.
Napaka-good boy.
Okay.
- Naka-lock ang pinto. - Happy birthday naman sa 'yo.
Dala ko Scrabble ko, kasi di mo man aminin,
kulang ka ng G, dalawang E, at isang blankong tile.
- Uy. Halika nga. - Ano'ng dinner natin?
- May ipapakita ako dito. - Bakit ganyan ka magsalita?
Parang ano?
Parang naka-enunciate.
Nag-blow-dry ka ba ng buhok?
Surprise, Diana!
Ano?
Happy birthday, Diana!
Bonnie, sabi ko walang party.
Di mo naman talaga ayaw.
- Masaya ka? - Oo.
- Hipan mo. - Sige.
- Teka, mag-iisip ako ng wish. - Gandahan mo, ha.
Mag-wish ka.
Sana...
Noong five years old ako,
naglapag ng Webster's Dictionary 'yong tatay ko sa harap ko.
"Iha, naghintay ako maging limang taon ka
hanggang handa ka nang makita
ang pangalan mo sa papel."
"Ang pangalan mo sa Greek mythology,
na mga ninuno ko,
ay ang mga nymph na lumalangoy sa mga lawa at mga ilog at karagatan."
- Okay. -"Ito ang tadhana mo."
Kukunin ko muna siya. Halika.
Nasa magandang parte na ako.
Alam mo 'yong kasabihan?
Sigurado, oo, 'yong, "Bitinin mo para masabik?"
Di naman 'yan bumagay sa 'kin.
- Halika rito. - Ano?
- Nandito si Nina. Mukhang... - Oo. Pero tumingin ka doon.
Nakaputing pants at matangkad.
- Diyos ko. - Bakit?
- Ewan ko. - Ano'ng problema?
Parang medyo ano siya...
Mabait? Normal? Hindi baliw?
Marami ba siyang alam sa akin?
May poster mo sa pader niya at naka-tattoo ang mukha mo sa puwit niya.
Oo.
- Di nakakatawa. - Kausapin natin siya.
Magtatanong ka ng tungkol sa kanya
at hindi sarili mo lang ang ibibida.
Nakapunta na ako sa Vietnam, Uganda,
mga kuweba sa Belize, Sydney. Nag-cover ako ng Olympics doon.
Sa 30 years ko sa ABC Sports, kung saan-saan ako nakarating.
Pero ang paborito kong lugar,
Cuba.
Sigurado alam mo 'yon. Ibig ko sabihin, hula ko alam mo...
- A, oo. - Yeah.
Cuba, bata pa lang ako ini-imagine ko na.
Ang mahiwagang lugar sa kabila ng tubig.
Forbidden land.
Bawal tayo doon, bawal sila dito.
Wow, ang galing.
Paano mo nakilala si Bonnie? Akala ko kayong dalawa...
Naku hindi, mag-best friend kami.
Oo, naging kami saglit, 200 years ago, pero...
Magkuwento ka ng tungkol sa 'yo.
Hindi porke malapit na tayo sa kamatayan,
ibig-sabihin magpapaka-mediocre na tayo.
Isipin mo, magiging 60 ka, tapos, ang tingin na sa 'yo napaglipasan na.
Ewan, 58 pa lang ako.
Parang maganda ang usapan n'yo ni...
Sino nga 'yon?
A, oo, maganda. Magandang kausap.
Maayos. Pero hindi gano'n.
Ano, ewan, sa dating. Parang di ko na kailangan no'n.
Oo nga. Ako rin.
E, ano'ng problema? Trabaho ba?
Lahat.
Okay? Nasa'n na ang excellence?
Diyos ko.
- Seryoso ako. - Ito na naman.
Parang di ko na kaya 'to.
Kung 'yan ang nararamdaman mo, gawan mo ng paraan.
Gusto mong mag-Scrabble?
May hugasin pa. May mga gawain ako.
A, takot ka palang matalo. Sige, noted.
Ilampaso kita diyan, e.
Hoy babae, matatalo ka.
Napaglipasan o hindi, di ako namimili.
- Bon. - Hmm?
Ang ganda ng party.
Wala 'yon. Sige na.
Humanda ka. Patay ka sa 'kin!
KAHIT ANG DIAMOND NAGSIMULA SA PIRA-PIRASONG LUPA!
Alam mo, ginalaw ko na rin 'yong mga lumang kahon ng nanay ko sa nursing home.
Pakinggan mo 'to.
"Sabihin mo, ano'ng plano mo sa nag- iisang malaya at mahal mong buhay?"
Mary Oliver.
Kilala mo si Mary Oliver?
Sikat na linya 'yan.
Hindi kasi ako mahilig sa poetry.
- Kasi mainipin ka. - Bakit di na lang kasi deretsuhin?
Kailangan ko 'tong iligpit.
Nakakaloka. Di ka marunong magligpit.
Tingnan mo naman 'to.
Kailangan mo ba 'tong mga New Yorker?
Tingnan mo, 2006. Para kang hoarder.
Iniisip ko, binasa ba ni Lucy ang tulang ito?
Sinadya bang itupi itong page?
Pero weird, di ba? Kasi buong buhay niya, wala siyang ginawa.
- Nanay mong patay? - Alam mo 'yon.
Di siya doer, pushover siya,
sunod-sunuran lang sa tatay ko hanggang iwan kami.
Kaya naisip ko, baka may ibig-sabihin sa kanya ang poem na 'to.
Tinago niya ang librong 'to.
Ano'ng naisip niya tungkol sa buhay niya, at mensahe ba 'to sa akin?
- Mensahe. - At na-realize ko, tingnan mo.
Ni hindi nga sa kanya, e.
Pag-aari ng isang Uli na edad 102 sa katabing kuwarto niya.
Baka may mensahe si Uli sa 'yo.
"Ano pa ba'ng dapat kong ginawa?"
"Di ba't ang kamatayang inaasahan, biglaan ding dumating?"
"Sabihin mo, ano'ng plano mo sa nag-iisang malaya at mahal mong buhay?"
At medyo hati ako dito sa mahirap kong layunin
na marathon swimming.
Sa isang banda, ayaw ko nang maramdaman ang hirap,
'yong pagkabagot at pagsusuka at 'yong lamig at 'yong haba ng oras.
Hati ako doon at sa pagkamuhi
sa mawawalang respeto ko sa sarili ko pag di ko tinuloy.
Siguro pride ito.
Pakiramdam ko nabigo ako, lalo na mentally.
Sige, maikling langoy lang.
Wala lang 'to.
Thirty years. Halos wala lang 'yon.
Hello kadiliman, matagal ko nang kaibigan
Nandito ako para kausapin ka ulit
Dahil may dahan-dahang lumalapit na pangitain
Nag-iwan ng binhi sa aking paghimbing
At ang pangitain Na naitanim sa utak ko
Nandoon pa rin
Nasa tunog ng katahimikan
Nyad, ang apelyido natin. Sa Greek mythology
ang ibig sabihin, "water nymph."
Tadhana mong maging kampyon.
Sa buhay, sarili mo lang ang maaasahan mo.
Kung gusto mong maging mahusay, nasa sa 'yo,
sa hangarin mo, sa isipan mo, dadalhin ka nila doon.
Walang ibang makakatulong.
Ayos.
Ganyan nga.
Ang ganda ng form mo, Nyad.
Ganyan nga, go! Ipakita mo ang galing mo.
Talentado ka nga.
Walang duda.
Kung makikinig ka sa coaching, magiging star ka.
Gising na.
Iha, gising na.
Tingnan mo 'to. Halika.
Ang mundo ngayon, puro tensiyon, puro takot.
Nakalimutan nating magkaugnay tayo sa ilalim ng parehong mga bituin,
nahahawakan ang parehong dagat.
Mahalaga 'to sa buhay mo.
Ano'ng meron doon?
Milya-milyang karagatan.
Ang Cuba, isang mahiwagang lugar, puno ng musika, puno ng buhay.
Kunwari malayo raw, pero napakalapit lang,
pwede mo ngang languyin.
- Heto na. - Whoa!
Ayos!
Panalo. Pinahirapan mo ako, a?
- Palit tayo. Mas maliwanag diyan, e. - Sige.
- Uy, ano 'yan? - Ano?
'Yan. May racoon eyes ka.
Nagsi-swim ka ba?
Oo.
Wow, tingnan mo nga naman, swimmer. Okay. Wow.
Ilang taon na, 30 years, no'ng huli kang nag-goggles?
- Oo, tama. - Kumusta?
Maganda.
Parang dati lang.
Magandang exercise sa edad mo,
low-impact, magaan sa joints.
Oo.
- Gusto kong gawin. - Alin?
- Cuba hanggang Florida. 'Yong swim ko. - Ha?
Nakakatawa ka. Serve.
Seryoso ako, Bonnie.
Gagawin ko talaga.
Huwag, kalokohan 'yan.
Sinubukan mo na 'yon no'ng 28 ka, at di mo kinaya no'ng 28 ka.
Sixty ka na.
Di ako naniniwala sa limitasyon ng iba. Di ako naniniwala sa mga limitasyon.
At 'yon ang dahilan para gawin 'to, hindi 'yong kabaliktaran.
Sinubukan ko, 20 minutes, tapos 20 pa, para lang makita,
tapos umabot ako ng four at five hours sa pool.
Ang labo mo. Nasisiraan ka na ba ng bait?
Pinakamalinaw ang isipan ko ngayon.
Di mo ba nakikita? Kaisipan.
'Yon ang wala no'ng bata ako. Meron na ngayon.
Di naman isip ang lalangoy ng 100 miles sa dagat.
'Yong katawan.
Oo. 'Yon ang isang kailangan.
- Aba, may isa pa. - Oo.
Dapat sobrang ganda ng performance ng katawan ko.
Ikaw ang Coach.
Kaya pala ping-pong ang laro natin. Ayaw mo kaya no'n.
- Hindi, ganito, Bonnie... - Hindi, hinding-hindi. Hindi.
Sabi mo ayusin ko ang problema ko.
Speed dating o therapist 'yong tinutukoy ko roon,
di para tapusin ang 30-year retirement sa isang delikado at absurd na fantasy.
Gagawin ko 'to. Di pa ako tapos. May ibubuga pa ako at ikaw.
Sige na. Ayaw mo bang ganahan, magising ang diwa,
magkaro'n ng kabuluhan ang buhay, may misyon?
Masayang gawin 'to.
Isipin mo, ikaw at ako,
isang great adventure.
Natural kang coach,
at kailangan mo ng athlete.
Hindi. Serve.
Okay.
May test swim ako sa Mexico.
Sumama ka. Nang makita mo.
Eight hours sa malalakas na agos ng open ocean.
Diana, tama na. Tumahimik ka at mag-serve.
Ayaw mo ng magandang tan?
Kailangan talaga maglagay ka nito lagi?
Alam mo, parang may nakalimutan ako.
May Milk-Bones na para sa aso, pero si Gus, ano...
Bonnie, kailangan ko nang buong atensiyon mo, okay?
Dapat 30 feet ako sa boat
at nasa kaliwa ko kayo para nakikita kita pag hihinga ako.
- Sige. - Okay?
- Anon'g pakiramdam mo? Ayos ka? - Oo, maganda.
Kakasabi ko lang five minutes ago.
Sige.
One, two, three, four.
Diana, malalaking strokes!
Isagad mo!
Lahat ng natutunan nating dunong para mabuhay,
wala nang kuwenta, at para kang nasa panaginip.
At ano'ng iniisip mo?
May kakaiba akong pagbibilang,
parang hypnotic technique na kumakanta ako kasabay ng strokes ko.
Nakalimutan na agad kita!
Lahat kayo!
Mga babae talaga! Ayoko na!
Parang bang kasing lakas ko ang karagatan.
Thirty feet ang lapad ko, may pambihirang lakas at balikat.
Walang makakapigil na makarating ako sa kabila.
Tinagurian si Diana Nyad na the invincible marathon swimmer.
Pagkatapos ng isang taong training,
nasa Havana na siya para languyin ang 103 miles mula Cuba to Florida Keys.
Gumastos ng halos $150,000 sina Nyad at mga sponsors niya.
Isang 40 by 22 feet na haba at 10-tons na steel cage.
Dinisenyo para protektahan si Diana Nyad
sa mga pating at Portuguese men o' war
na kasama niyang lalangoy.
Lalangoy si Diana Nyad ng halos
quarter million na strokes.
Papayat siya ng mga 20 pounds,
at inaasahang maoospital siya sa pagod at exposure.
Kung may makakagawa man nito, ako 'yon at ngayon na.
Mas sobrang malabong mangyari ang swim na 'to kaysa mangyari.
Ang lamig. Hindi ko kaya.
Parang di ko kayang gumawa ng init.
Ewan. Ano ba'ng iniisip mo? Nakakahiya ka, tanga...
- Uy! Hindi. - Tanga!
Huwag ganiyan.
Wag mong sisihin ang sarili mo. Ayos ka lang.
Sobrang lamig.
Hindi ko kaya.
Teka. Kukuhanan kita ng tuwalya.
Sige.
Dapat 60 hours ako doon.
Naka-six lang ako.
Ano? Gaano ba katagal 'yon?
Four hours at 14 minutes.
Tanong lang, may iba ka pang pangarap?
Bakit mo naman sasabihin 'yan?
Nakausap ko si Steve Munatones, 'yong sa open water swimming...
Oo. Kilala ko siya, Bonnie!
Tingin niya di mo kaya,
at pinakausap niya ako sa isang doctor,
kilala sa sports medicine, tingin niya di mo rin kaya.
Ano mismo ang sinabi nila?
Matagal na nilang pinag-aaralan ang mga athletes,
at di sila naniniwalang kaya ng tao ang Cuba hanggang Florida.
Lalo na sa babae, at lalo na sa edad mo.
O? E di, 'tang ina, mali sila.
Susubukan ko ulit bukas.
- Kailangan mong magpahinga. - Isang beses pa, okay?
Makikita mo.
Sige.
Good job, Diana!
Good job!
Sige pa, kaya mo 'yan!
Sige pa, Nyad!
Malapit na!
Kaya mo 'to. Sige, Nyad, sige!
Ibigay mo lahat ng kaya mo!
Go! Tara!
- Thirty-two-five-four. Bagong record! - Ayos!
Eight hours at three minutes. Ayos!
Doon sa sinabi mo,
'yong kay Steve at sa doctor na 'yon.
- Mas lalo akong ginanahan. - Talaga?
- Diyos ko! - Di nga?
Walang hiya ka...
Kaya magiging magaling na coach ka, e.
- Wala akong alam sa pag-train ng swimmer. - Hindi kailangan. Matututo ka.
Ewan ko.
Itong buong Cuba na 'to,
'yong visa at logistics at 'yong pera.
May mga pating doon.
- Ako ang bahala do'n. - Paano ang mga kliyente ko?
- Aba, ewan ko. - Paano sila?
Kaya nila 'yan!
- Aalis ka sa sportscasting job mo? - Oo!
Ayoko na sa bangko lang. Sawa na ako.
Alam kong kaya ko, okay? At gusto ko kasama ka
Ikaw dapat. Hindi ko kaya nang wala ka.
Sige. Payag na ako.
Ayos!
Yes!
- Yes! - Yes!
Ganyan nga.
Pang 52 ka na.
Fifty-two.
Good job.
Ganyan nga.
Ituloy mo lang.
Sa open seawater ako lalangoy.
Parang dalawa't kalahating araw na labanan sa heavyweight 'yon.
Pakiramdam ko panther ako. Pakiramdam ko sobrang trained ko.
Wala dapat pahinga para matindi talaga ang muscular at cardiovascular ko.
Maraming calories 'to.
Kumakain ako ng 3,000 hanggang 4,000 calories kada tatlong oras.
Ang pisikal na lakas at siyempre, ang lakas ng loob...
Kahit tahimik ang dagat,
kalaban pa rin niya ang mga pating at pagod
sa dalawa't kalahating araw sa tubig.
Maliban sa Australia, naroon sa Cuba
ang pinakamalaking man-eating pelagic sharks sa mundo,
at siniseryoso ko sila.
Nakakita kami ng 14 feet na pating sa Bimini.
Uy, gaano pa siya katagal?
Eight hours at 31 minutes.
Bagong fan.
Oras na para umalis tayo agad.
Ayokong sumabat sa usapan n'yo, pero may tanong lang ako.
Kinausap mo na ba 'yong sa steel cage?
A, oo nga pala.
Hindi, hindi ko na kailangan 'yon.
Ano?
Magiging aided swim pag may shark cage.
Ayaw ko no'n.
Kami lang ng dagat hanggang dulo.
Kailan mo balak sabihin 'yon?
Ayokong may duda sa pinakamalaking achievement ng buhay ko.
- Alam mong wala pang gumawa no'n. - Kaya nga.
Ako ang mauuna.
Ako ang swimmer, Bon. Desisyon ko 'to.
- Hello? - Tuloy kayo, pasok.
Hello.
- Diyos ko. - Anna!
- Excited akong dumalaw kayo. - Salamat.
- Bonnie, 'no? - Bonnie.
- Hello, Diana pala. - Gusto ka niyang makilala.
- Amin na 'yan. - Ayos lang, ako na.
Matagal ko nang di nakikita si Nina,
pero linggo-linggo silang nag-uusap ng nanay ko, binabanggit ka lagi.
- Mm-hmm. - Ang suwerte namin.
- Maraming salamat. - Oo.
- Feel at home lang. - Natutuwa kami.
Di ba, Mia?
Halimbawa, ang English Channel, 21 miles.
Kaya kong languyin 'yon ng seven and a half hours,
kahit sa lamig. Ibang level ang Cuba.
Nasa 100 miles ito, o mga 60 hours
na deretsong paglangoy.
Pwedeng tumigil para sa medical attention,
tumanggap ng pagkain sa mga handlers,
o lumutang lang at mamamangha sa napakagandang universe sa taas.
Sobrang astig lang kasi.
Isa lang akong napakaliit na tuldok
sa ilalim ng mga bituin, nakalutang,
pero di pwedeng huminto o hawakan ang boat,
kahit sa pagdumi o pag-ihi.
Tumatae po kayo sa tubig?
Sige. Babalikan ko 'yan.
Pag-usapan muna natin ang lamig,
may risk ng hypothermia, pero di 'yon ang pinakanakakatakot.
Ano'ng pinakakinatatakutan mo?
Mga hayop sa dagat.
Sa mga tubig na 'to
nando'n ang mga pinakanakamamatay na hayop pang-dagat sa Earth.
Forty-nine na uri ng pating,
stingrays, at man o' war.
At sa gabi, di mo sila makikita.
Sobrang dilim, halos wala kang makita kahit sa harap ng mukha mo,
at nandoon sila naghihintay sa atin.
Ano?
Heto ako, makalipas ang 30 years,
at gusto kong makita ang Pizza Hut na nasa swimsuit ko
habang nilalangoy ko ang...
Oo. Tama ang math mo, 61 na ako,
pero 'yon ang dahilan para gawin 'yon, hindi kaba...
Siyempre may sarili kang opinyon,
pero sasabihin ko lang
na maling-mali at makitid 'yon.
No'ng una, napakadali lang.
Pumasok ako sa opisina ni Rocky Aoki, 'yong may-ari ng Benihana,
mahilig raw siya sa mga bagay sa dagat, kaya bigla lang akong nagpakita,
at lumabas akong dala ang malaking, pang-lotto na tseke na $300,000.
- Alam mong narinig ko na 'to. - Oo.
- Mga 400 times na. - Magandang kuwento, e.
Pero ngayon higanteng tseke na pang lotto na.
Mag-invest kaya siya ulit?
Ang totoo, patay na siya.
Isa pa, $500,000 ang kailangan ngayon.
Baka kailangan natin ng ibang anggulo.
Tama na ang mga lalaki at pangbabae naman.
Ano 'to, mga tampon?
- Di dahil kailangan, hay, salamat. - Salamat sa Diyos.
Isa pa, Bon,
di sa nag-aalala ako kasi hindi, pero...
paano 'yong mga pating?
Di tao ang hanap ng mga pating. Okay?
Seals ang gusto nila, hindi tao.
Oo, pero...
Minsan, aalamin nila kung isa ka ngang seal.
Paano nila aalamin?
Kaya meron tayong shield.
Dalawang electrodes na nakakabit sa likod ng bawat kayak
na nagbibigay ng amplified signal.
Ayaw nila dito. Tingnan n'yo.
Kailangan ba talaga 'yan?
Ayos lang. Subok na 'to.
Sinubukan ko sa binti ng kabayo sa South Pacific.
Paborito ng pating 'yon. Umatras silang lahat.
Pwede mo ba siyang ilawan sa gabi?
Kasi di ko siya kita,
at malalaman ko lang kung nasaan siya sa pag hampas niya sa tubig.
- Guys! - Ng kamay.
- Gusto ng bait fish ng ilaw. - Hello?
- Guys! - Ayan na. Tingan n'yo 'to.
Uy! May sensory organ sa nguso. Nagugulo sila ng electrical current.
Nakabantay kami ng mga divers ko nang todo,
ready kung mawala ang shield.
Ano'ng armas ang gamit n'yo.
Ano ba, spear gun o...
Poles na may tennis balls.
Di namin sasaktan.
Alam mo na, dampi lang sa nguso.
Walang armas.
Heto, Diana, poprotektahan ka namin, okay?
Pero tandaan mo,
dagat nila 'to, di ba? Nakikidaan ka lang.
Isipin mo ang mga marketing opportunities sa akin.
Ewan ko, siguro, "Tuyo pa rin."
O classic na lang,
nasa billboard ako na may slogan sa ilalim ko,
"Sapat ang lakas sa lalaki, pero ginawa para sa babae."
Oo naman.
Oo. Salamat, Deb.
May nakuha yata akong sponsor.
Ayos! Sige!
May alam na akong navigator.
- Magpakita ka ng navigator. - Galing sa Key West.
- 'Yong di puro imbento. - Di pwedeng ikaw rin sa boat.
Kailangan natin siya.
Magaling daw siya, King of the Gulf ang tawag nila.
Kaya inaya ko siyang mag-lunch bukas,
at ibibili kita ng fish tacos na may kasamang salsa.
at magpapakabait ka, ha?
Nice boat.
Ako mismo ang nagdisenyo.
Inulit ko ng mga 76 times ang lines plans nito.
Akala ng asawa ko nababaliw na ako, pero perpekto ito.
- Asawa mo o 'yong boat? - Pareho.
John Bartlett.
Pinapanood kita dati sa Wide World of Sports.
Talaga?
"Tamis ng tagumpay, pait ng pagkatalo," at lahat ng 'yon?
Patingin ng navigation cabin mo.
Walang problema.
Sobrang gago ng Gulf Stream.
Para 'tong napakabilis na ilog sa gitna ng karagatan
na papuntang east kung papunta kang north.
- Kung mas mabagal ka dito... - Aatras ka.
Oo, alam ko.
Alam mong nagawa ko na 'to dati?
Oo naman.
Di ko kailangan ng leksiyon sa Gulf Stream, okay?
Ang gusto kong malaman, bakit kita kailangan dito.
- Ano'ng credentials mo? - Teka muna, ano 'to?
Akala mo ba niloloko kita?
o baka masama lang ang mood mo?
Pinatalo ako ng huli kong navigator, okay?
Pinatama niya ko sa mga alon nang 14 hours.
- Kinaya ko sana kung di siya... - Kasalanan mo 'yon.
Hinanap ko siya, 'yong navigator mo no'ng '78.
Isang konyong bida-bida ng America's Cup na walang alam sa Straits.
Kahit sa 'yo na lahat ng credentials sa mundo
kung di ka pa naglalayag dito, di ka pa gumugol ng 10,000 hours,
sa mga counter-currents, sa eddies,
para ka lang nagpapa-install ng dishwasher sa isang horse trainer.
- Makata ka pala. - Lumabas nga tayo saglit.
Ilabas mo ang dila mo.
Nalalasahan mo?
- Ewan, asin? - Hindi.
Buhangin na galing sa Sahara 7,000 miles ang layo.
Iyon ang nagagawa ng hangin na 'to.
Wala pang nakakagawa sa gusto mong gawin, di ba?
Eksakto dapat ang course.
Kailangang may mag-calculate ng axis ng stream
na alam ang ginagawa niya
para pabor sa 'yo 'yong stream, hindi kontra,
at i-compute ulit kada 15 minutes.
Magkamali ka lang nang wala pang isang degree sa east,
sa Turks at Caicos ang bagsak mo, kung sa west naman, Texas,
o mas malala, magpaikot-ikot ka sa eddy.
Sige, sa maling tao ka ulit. Ayos lang.
Buhay mo lang naman ang kapalit.
Puwes, salamat sa interes mo sa posisyon.
- Bye. - Pwede na siya.
Uy, teka. 'Yong lunch natin?
Ha?
May beer ka?
- Oo. - Gusto ko ng beer.
Kung may makakagawa man nito, siya na 'yon. Ano ka ba?
Nakikita mo naman siguro.
Kung hindi, wala ka sana dito, di ba?
Nagdala ka ng lunch.
Tama, nagdala ako.
Sa totoo lang, hindi ko alam. Hindi talaga.
May ilang araw lang sa taon
na magpapadaan ng swimmer ang hangin at agos.
Siguro. Maliit na maliit na window.
Pero baka di pa rin kayanin.
Sa totoo lang.
Isa pa, voluntary ang deal n'yo, walang bayad.
Ilang buwan na training tapos baka di pa rin pwede.
Oo nga.
Alam mo ang paborito kong feeling sa lahat?
Noong naglalaro ako ng racquetball no'ng kalakasan ko pa,
at 30 ako no'n,
kami lang ng mga babae, nagkukulitan sa lugar
na parang mga bata,
alam mo na, tapos araw na ng laro, at siyempre gaganahan ka,
parang, "Mananalo ako," alam mo 'yon?
Para maramdaman ko uli 'yong magic na 'yon sa edad na 'to,
sa kanya na lang.
Ilang beses pa ba nating magagawa ang ganito ka-exciting na bagay, ha?
Kaya ka pala nandito.
Oo, at kailangan niya rin ako.
Ewan ko rin kung bakit.
At kailangan ka talaga namin. Pangako, hindi 'to boring.
Sabi ng iba, underrated raw ang boring.
Hula lang, iba ka sa kanila, 'no?
Aray. Ang lala.
Tatawag ako, para malaman ang ginagamit ng iba.
At may mga idea na kami kung paano mo susundan ang boat.
Kumusta? Ready ka nang mag-overnight?
Oo.
- Oo. - Mukhang ayos ka naman.
Naninigas? Kumusta ang balikat? Pinapahirapan ka pa rin?
Di gano'n kasama.
E, ang isip mo?
Sa mahabang langoy?
Mabuti.
May 85 na kanta na sa playlist ko.
Neil Young, Janis Joplin, The Beatles.
Pag 1000 times kong kinanta ang "No Reply", nine hours at 45 mintues 'yon.
Baka isang kanta pa.
Dapat 4/4 na kumpas para sumabay sa stroke.
At saka, para lang alam mo,
kung may iniisip kang di magaganda,
o sisisihin mo ang sarili mo, nandito lang...
Ayos nga lang ako.
Ako na nga diyan, okay?
Sige.
Okay.
Sige, makinig kayong lahat.
Bale 24-hour training swim.
Ito si Dee, siya ang kapitan natin.
Pag nasa helm siya, bawal kausapin. Malinaw?
Di ko pa narinig magsalita 'yan, pero siya ang pinakamagaling sa lahat.
Gano'n din ang swimmer. Pag nasa tubig siya, bawal kausapin.
Walang biruan. Seryoso lang.
Tara na. Magkakakilala na kayo.
Uy, Dee.
Idea ni Nico ang pulang ilaw.
Di ka pwedeng ilawan.
Lalapitan ka ng kung ano-anong hayop.
Pero ayaw nila sa pula.
Wow.
Kung di siya makakakain, kakainin siya ng katawan niya.
Kaya papakainin natin kada 90 minutes, pero huwag mong sasabihin ang oras.
At, alam mo na, iwasan mo ang ego niya.
Huwag mong sigawan. Di siya sanay sa tough love.
Huwag ding i-baby.
Pag nag-hallucinate siya, sakyan mo lang. Okay?
Sige, ipakita natin.
Uy, tingnan mo 'to.
Ginawan ka ni Bartlett ng marka para mas malapit ka sa boat.
- Ginawa mo 'yon? - Oo.
Humihina ang isip kasabay ng katawan.
Pag nanghina ang katawan, ayan na ang hallucination,
parang sensory deprivation.
Akala ko inaatake ng gulls ang binti ko,
tapos parang may dugong tumutulo sa mukha ko.
Halos walang makita.
Di kapani-paniwala ang mental stress,
parang torture.
Nagsusuka ako at nauubos ang lakas ko tapos...
Nababasa mo ba ang nakasulat sa Nyad?
Pangalan mo 'yan, Diana.
Ito ang tadhana mo.
Pag pihit mo, gusto ko dagdagan mo ang stroke mo.
Ano 'yan?
- Ano? Patingin. - Biro lang 'yan.
Bakit ka nagsusuka?
Kasi...
...lumangoy ako ng 24 hours.
May Visa na. Pwede na tayo sa Cuba.
- Ayos na? - Oo.
Ayos. Apir.
Sa wakas, ngayong gabi,
para siyang bayani sa karamihan sa atin,
Diana Nyad, ang magaling na swimmer,
ay nagbabalik para gawin ang isang bagay na di kapani-paniwala.
...nakatuon siya para habulin ang layuning 30 years na siyang tinakasan.
Gusto kong paigtingin ang pagkakaisa
at magandang relasyon sa dalawang bansa natin,
isang ugnayan.
At di na ako makapaghintay simulan ito kung aayon ang panahon.
Salamat.
Luke? Heto.
Cheers, pare. Salamat.
Masarap.
Alam n'yo,
may gusto akong sabihin sa inyong lahat.
Habang hinihintay natin ang signal ni Mother Nature,
Nangako ako sa kaluluwa ko na hinding-hindi ako susuko.
Marami kayong isinakripisyo.
Walang pera, walang benepisyo, walang kasiguraduhan.
Pero wala na yata akong mas makabuluhang layunin para sa ganitong sakripisyo.
Ang misyon ko sa buhay, ang tadhana ko,
ang kalabanin ang di inaasahang mga pangyayari,
ang harapin ang kalikasan.
Ako ang magiging unang Nyad.
Tingnan mo ang pangalan ko sa dictionary.
- Ayos. - Literal na "water nymph."
Maraming salamat. Para sa tadhana.
- Sa ating lahat. Para sa Cuba. Okay? - Para sa Cuba.
- Para sa hinihintay na panahon. - Oo.
Ilang linggo na lang at di pa tayo kikilos, lalamig na.
- Masasayang ang isang taon. - Oo.
Kamusta?
May tatlong forecaster ako,
sa panahon at sa axis ng stream.
Isa sa Maryland, isa sa Washington,
isa sa Miami Hurricane Center.
- Kinukumpara ko mga model nila. - Tapos?
At parang sugal 'to.
Baka may window tayo pag nawala ang bagyo. Baka.
Nasa halos wala papuntang bahagya ang tsansa natin.
Uy.
Kailangan kong lumabas.
Tatakbo siguro ako.
Tumingin ka ba sa labas?
Kailangan ready ako lagi.
Ready ka na.
Nabangga kita sa kusina, parang pader ang nabangga ko.
Sige, ganito, ayokong ma-burn out ka,
umupo ka lang, maghintay ka.
Alam kong mahirap. Mahirap nga.
Ang totoo, di mo alam. Di ikaw ang gagawa.
Ang daling sabihin, e, 'no?
O, talaga? Itigil mo nga 'yan.
Pwede ba? Itong "ako-ako-ako-ako" na 'to.
- Ano? - Sinangla ko ang bahay ko para dito...
Oo, ako rin naman.
E di, ang tamang sagot, "salamat."
Gano'n? Aalis ka na lang?
Hindi, sige lang, sige.
Umalis ka. Sige lang. Mag-marijuana ka o anuman.
Bakit di ka mag-yoga? Magbasa ka ng libro.
Wala akong dalang libro!
Wala na'ng bagyo.
Ito na 'yong window.
Ito na 'yon, Diana. Oras na.
May 16 million na tao ang open water swimmer.
May 116 na taong
nakalangoy na nang deretsong 24 hours.
Pero ang higit sa 48 hours,
nasa 12 na tao lang 'yon sa kasaysayan ng mundo.
At sa 12 na 'yon,
si Nyad nasa lugar na may jellyfish, mga pating,
at ang pinakamalaki, pinakamabilis na body of water sa mundo.
Kailangan ni Nyad ng 52 hours o higit pa para makatawid.
Dapat perpekto ang lahat.
Salamat.
Sige, ready na siya, kaya umatras kayo nang kaunti.
- Okay. - Salamat sa inyong lahat.
Kaya mo 'to. Sisiw lang 'to sa iyo, Diana.
- Sulong. - Sulong.
Tapang!
103 MILES PAPUNTANG KEY WEST
Tinatanong ako ng bawat talk show host at bawat tao sa city bus,
"Bakit ang mukhang matinong tao,
at isang magandang dalaga, ilalagay ang sarili sa ganitong hirap?"
Ang susi sa tagumpay sa marathon swimming,
masokista mang tingnan,
ang taong nagtatagumpay dito
ay ang taong handang magtiis ng lahat ng sakit sa pinakamahabang oras.
100 MILES PAPUNTANG KEY WEST
Bartlett, kumusta diyan?
Mabuti.
Sa ngayon.
Five hundred one, five hundred two,
five hundred three, five hundred four,
five hundred five, five hundred six...
...two hundred one, two hundred two, two hundred three.
Four hundred sixty-one, four hundred sixty-two,
four hundred sixty-three.
Seven twenty-eight, seven twenty-nine, seven thirty...
Seven thirty-two, seven thirty-three,
seven thirty-four, seven thirty-five...
Eight hundred seventy-eight, eight hundred seventy-nine, eight hundred...
57 MILES PAPUNTANG KEY WEST
Four ninety-three, four ninety-four, four ninety-five, four ninety-six...
Diana!
Kumain ka dito!
Heto.
Bonnie, ang balikat ko.
Gaano kasakit, one to ten?
Six.
Naku. Eight sa normal na tao. Sige.
- Medic? Pahingi ng Tylenol. - Sige.
Sige. Dapat kausapin mo ako.
- Sige - Huwag mo lang tiisin.
Dali na.
Heto.
Nakuha mo?
Ayos na.
Ayos ka lang?
Bumalik ang swimmer.
Sulong.
54 MILES PAPUNTANG KEY WEST
Lintik.
Simula pa lang, wala nang humpay ang dagat,
pero nagpatuloy siya.
Nakainom siya ng tubig dagat.
Umabot sa 15th hour 'yong seasickness na umubos sa lakas niya.
Sinusuka niya ang kinakain niya, pero tuloy siya sa paglangoy.
- Bon. - Ano'ng problema?
Ayos ka lang?
Ayos lang ako.
Ano...
Diana, teka. Tumingin ka sa akin.
Tumahimik ka.
Ayos lang.
Lintik. Sige. May allergic reaction siya.
- Ano bang binigay mo? - Enterine. Parang Tylenol.
Mali! Nasabi ko na 'to. Allergic siya.
Di siya pwede sa NSAID. Lintik!
Napilitang magbago ng ruta 'yong mga navigator
sa unang mga oras dahil sa pabago-bagong hangin.
Northeast ang langoy niya papuntang Florida coast,
sa maalong tubig.
Ang masasamang kondisyon
ang umubos sa energy ni Diana na triple ng gusto niyang gamitin.
Matapos makipaglaban sa masamang panahon
at ang pagpalit ng ruta, kinuha si Diana sa tubig.
Inabot ng five minutes bago siya mapapayag na di na kaya.
Pauult-ulit niyang sinasabing, "Ilan pa?"
"Kaya ko pa hanggang 30 hours."
Kinailangang buhatin si Diana Nyad sa boat.
Nagtiis siya ng 42 oras sa maalong tubig ng Florida Strait.
Kahit pa namaga na ang kanyang mata, bibig, at dila,
dahil sa saltwater,
gusto pa ring magpatuloy ng 28 year old na marathoner.
Ayokong sumuko lang at umuwi at di na lumangoy ulit.
Kinulang siya ng 85 miles papuntang Key West.
Tinalo ng dagat si Diana Nyad.
Mahigit 24 hours na siyang lumalangoy.
Oo.
Nitong huli, halos di na humihinga.
Nandito na dapat tayo.
Pag huminto tayo ng higit sa three o four minutes, lagot tayo sa agos.
- Matutulak tayo sa east. - Sa Africa.
Kailangan double-time siya para makabawi.
Itigil mo na.
- Lintik. - Alam ko.
Diana, lumapit ka sa boat.
Tanggalin mo ang googles mo. Tumingin ka.
Tingnan mo ko.
Hindi.
Iaahon ka na namin! Hindi mo kaya 'yong agos.
Tahimik.
Diana, lumalangoy ka, pero hindi ka umuusad.
Dalawang hakbang pasulong, labinlima paatras. Hindi kaya!
Ginawa mo na lahat nang makakaya ng isang tao.
Lahat. Astig ka.
Si Mother Nature ang kalaban.
53 MILES PAPUNTANG KEY WEST
Sa totoo lang...
Hindi pa masakit.
Hindi ako nagbibiro.
...natulak si Nyad sa far east ng ruta niya.
Tandaan, 61 taong gulang na siya.
Noong 28 siya sinubukan niya na 'to at itinigil rin
dahil sa malakas na agos at masungit na panahon.
Sayang. Sinusuportahan ko pa naman siya. May pangatlo pa ba?
MAKALIPAS ANG PITONG LINGGO
103 MILES PAPUNTANG KEY WEST
Mag-iingat ka sa labi.
Nandito ang oxygen, huwag mong hawakan pag bago.
At Bartlett?
Ito si Jon Rose, bagong lead medic natin.
Welcome sa Titanic.
Hayaan mo 'yan. Negatibo mag-isip.
- Nice to meet you. - Madaling sumaya pag di umaasa.
Wag mong iparinig sa swimmer 'yan.
Uy, Diana, pwede mo bang bagalan?
Nasa 58 strokes per minute ka.
Bagalan mo lang.
- Ayos. - Teka, binibilang mo?
Oo, naririnig ko.
'Yong paghampas ng kamay niya sa tubig sa bawat stroke.
Naging baliw na ako.
Binigyan ko siya ng coffee gel. Ang bilis tuloy niya.
Pigilan mo hangga't kaya.
Base sa reading lalakas ang mga agos sa ilang oras.
Sige.
Mukhang maganda pa, mga kaibigan.
Mag-ingat sa icebergs.
78 MILES PAPUNTANG KEY WEST
- Mahapdi! Tulong! Nasusunog! - Diana, ano?
- Ayos lang, Diana. - Tulong!
- Nandito lang ako. - Mahapdi!
Kumalma ka.
- Ayan na siya. - Lintik!
- Ano? Jellyfish ba? - Diyos ko!
Hindi man-o'-war!
Luke, tawagan mo 'yong ginang sa UMiami at ilarawan mo.
Nasusunog!
Jon Rose, lapitan mo siya.
- Dalhin mo siya sa boat. - Hindi! Huwag mo akong hawakan!
Walang hahawak sa 'yo.
Di ka namin hahawakan Lumapit ka sa boat
- Lumapit ka. - Alisin n'yo!
Diana!
Diana, ngayon na! Sa boat.
Turukan mo.
Ayan na. Oxygen, please.
Box jellyfish daw sabi ng UMiami. Wala dapat no'n dito. Nakamamatay 'yon.
'Tang ina. Iahon natin sa tubig.
- Iaahon kita. - Jon Rose!
- Hindi - Iahon n'yo siya!
Hindi, ayoko. Langoy.
Diana, buhay mo 'to.
Buhay ko.
Hindi!
Hindi. Dito lang. Langoy.
- Ayos lang. - Sige.
Hinga sa ilong, palabas sa bibig.
Huminga ka dito. Ganyan.
Heto. Kunin mo. Kunin mo 'to sa akin.
Ganyan nga.
Ilagay mo diyan. Huminga ka. Malalim na hinga.
Mabuti.
Hindi...
hindi ako susuko.
Ayaw kong sumuko.
Alam ko.
Gusto niyang ituloy.
Stable na siya.
Ano'ng posisyon natin?
Seryoso ka ba?
Baka mamatay siya bigla at tinatanong mo ang posisyon natin?
Anong ba'ng kagaguhan 'to?
Pangarap niya 'to. Di ba?
Desisyon niya 'to.
At nandito na rin tayo.
Oo.
Sige.
Kung matitiis mo.
Sabihin mo na lang ang posisyon natin, please.
59 MILES PAPUNTANG KEY WEST
Tingin ng mga taga-Umiami
galing sa shallow reef 'yong box jellyfish no'ng umalis tayo ng Cuba.
Global warming. Ang sabi, dumarami raw sila.
Pero nasa likod na natin sila.
At sabi ni Bartlett di tayo masyadong nalayo
kasi maganda 'yong simula mo.
Buti na lang, 'no?
Pero bagalan mo muna. Ha? Dahan-dahan.
Sige, tara na.
Lahat kayo, tayo na.
Dali! Yeah!
Para sa jellyfish.
Kung sakali lang.
Ayos.
Alanganin na ba?
Inaayos ko lang para sa
mas northeast na liko, pero gusto ko ang posisyon natin.
- Wow. Ngayon mo lang nagustahan, a. - Alam ko.
Alam mo, humahabol siya. Mula marina, nasa 45.2 statute miles na lang tayo.
Pag nagtuloy 'to, nasa Florida na tayo bago sumikat ang araw.
Tingnan mo 'to.
Okay ka na.
Ayos. Maganda.
Sulong.
Sige.
Kaya nilalangoy natin 'yong isa pang lap at tumatakbo ng isa pang mile.
Kaya ka namin tinutulak sa hangganan mo araw-araw.
Ibigay mo lahat ng makakaya mo doon,
buong puso mo, lakas, at focus,
sinisiguro kong uuwi kang champion.
- Narinig mo? - Oo.
Panthers sa three. One, two, three.
Panthers!
Sige pa, Nyad. Dali!
Dali!
Sige pa, Nyad!
Yes! Nagawa mo!
Huwag!
Tama na! Huwag!
'Yong mukha ko!
Tentacles.
Iahon n'yo siya!
Diana, diyan ka lang!
Uy, Nyad?
Nyad?
Kung gusto mong umidlip, may guest room sa hall. Dali.
Ano'ng nangyayari?
Wala.
Hindi.
Gising, Diana.
Huwag ngayon. Huminga ka.
Sige, baby, hinga.
Huminga ka nang malalim.
Alam kong may ilalaban ka pa. Isa pa.
Huminga ka.
Dali na. Huwag mo akong lokohin. Huminga ka na.
Ano'ng nangyari?
Ilabas mo.
Sige, Ilabas mo!
Diana, ilabas mo!
O, Diyos ko.
Diyos ko.
Bonnie, tingnan mo 'to.
Oo.
Akala niya lumalangoy pa rin siya.
Lumalangoy ka pa, babe?
Sige, lumangoy ka lang.
Huminga ka lang.
Dapat pinatigil ko na.
Sinabi ko sana, "Tama na. Tapos na tayo."
Bakit di ko pwedeng sabihing
naiinis akong natalo ako ng mga hayop sa dagat,
mawalan ng lakas sa lintik na jellyfish?
Nakakababa sa akin.
Pag sinabi mong nakakababa sa 'yo,
parang minamaliit mo kami.
Sa aming lahat. Sa akin, kay Bartlett, Jon Rose, Luke, at Dee.
- Naghirap kami, 'no. - Alam ko.
At takot na takot kami.
- Alam mo ba ang pakiramdam ko? - Alam ko.
Hindi, hindi mo alam.
Pinanood kitang mamatay, Diana.
Sa loob ng 15 seconds, akala ko patay ka na.
Dahil lang pinayagan kita ulit.
Sabi ko, "Oo, okay, sige."
Di ko na kaya 'yon. Di na.
Oo, pero hindi. Buhay ako. Nandito ako.
Nandito ako, ayos lang ako, at hindi ako susuko.
Okay?
Marami na tayong natutunan sa bawat punta natin. Sa sarili ko rin.
Ano'ng natutunan mo?
Ayokong balikan 'to at maramdamang sana mas kinaya ko pa.
Di magandang pakiramdam.
Alam ko 'yon. Ano pa?
Ganito, isang beses pa.
Isa pa. 'Yon lang.
Isang taon na training,
at aayusin din ang problema sa jellyfish.
May nahanap akong box jellyfish expert.
Paano ka naman nakahanap agad ng box jellyfish expert?
Internet ang tawag doon, Bonnie.
Bale, doctor kasi siya.
Mukhang astig na babae.
Alam mo ba kung gaano ka kahirap maging kaibigan?
Sa susunod, wag n'yong turukan ng Epi.
Nagsa-spike ang epinephrine sa sting ng box. Buti di nag-overdose.
Ganito kasi, sabi ko sasama lang ako kung ligtas siya sa box.
Ano sa tingin mo? Kabaliwan ba?
Di siya pwedeng ma-sting ulit.
Di lumalakas ang resistensya sa venom. Baliktad.
Kaya, hindi na pwedeng maulit.
Dinisenyo ko ang suit para lang dito. Makakatulong 'to.
Pero, oo, kabaliwan nga,
pero napaka-astig din.
Hello? Bonnie.
Ang hirap nito.
Di ka pwedeng tulungan. Regulation 'yon. Ikaw dapat ang magsuot niyan.
Puwes, hindi ko kaya.
E di, huwag.
Pero mamamatay ka.
Ano, pwede ka bang sumama sa amin?
Masayang adventure 'to.
Di raw takot si Baumgartner sa talon na 'to
kasi pinaghirapan niya ang kinalalagyan.
Nag-base jump na siya sa...
Ano'ng meron? Ano 'yon?
- 'Yong remote? - Ano?
...at sa Christ the Redeemer Statue
Tingnan mo.
...pinakamahirap na swim sa mundo.
Ito ang ultimate na ultramarathon swimming.
Seryoso ka ba?
Parang batang ikaw.
Para itong world record at gold medal sa Olympics.
Hindi, baka mas mahirap pa,
kasi wala pang nakakagawa nito.
Alam naming wala pang nakakagawa nito.
- Iyon nga ang punto! - Tumahimik ka nga. Nakikinig ako.
Di ako gagamit ng wetsuit, ng shark cage,
Pambihira.
Di ako kakapit kahit saan.
Window ko 'to, e. Inaagaw niya ang swim ko!
...pinakamatinding team na may pinakamaraming ekspertong pinagsama-sama.
Hindi, ako ang gagawa no'n.
Diyos ko! Nasaan ang box jellyfish pag kailangan mo?
Kunwari di ko narinig 'yon.
Tumigil.
Okay, tumigil ang tracker niya.
Saan?
Saan huminto?
- Diyan. - Ano?
Instrument failure ba? O, teka.
- Teka... - Pinatigil na ba?
Tingnan mo. Sandali lang.
Remote.
Masasakit na sting mula sa lupon ng mga jellyfish
ang pumilit kay McCardell na talikuran na, 11 hours pa lang sa swim niya.
- Yes! - Yes!
Yes!
May isang lumabas sa bibig ko.
Hinihila ko 'yong galamay sa bibig ko,
pero nagmakaawa na lang ako sa kanila.
Sabi ko, "Ayoko na. Di mawawala 'to."
"Lalala lang 'to. Simula pa lang."
- Diyos ko. - Di na ako babalik.
- Di mo na susubukan? - Hindi na.
Bonnie, gising.
Bonnie.
Pumunta tayo sa Cuba, ngayon na.
Base sa mga figures ko, hindi kaya, okay?
'Yong Atlantic gyre nasa taas ng 17th parallel,
may mga bagyong galing sa coast ng Africa,
di pa kasama ang Gulf.
Puro malalaking alon sa atin pag nasalubong 'yong lintik na east wind.
Di ito ang window natin.
- I-check mo ulit ang figures. - Tama ang figures ko, sorry ha.
Gusto mo ba nang naka-todong agos?
Malalaking alon na hinahampas ka sa mukha?
Sumusuka habang hinahatak ka pa-east sa Bahamas?
Masaya ba 'yon sa 'yo?
Kung maghihintay pa tayo, matatapos na ang season. Lalamig na.
Alam ko.
Di lang ito ang pwede mong languyin.
Pwede tayo sa ibang lugar. Maganda sa Guam ngayon.
- Guam? - Bakit hindi Guam?
Hindi ito Cuba!
Kailan ka ba makikinig sa expertise ko?
A, oo, alam mo nga pala lahat.
Oo, ikaw ang expert. Sige. Pero ako ang CEO ng operasyon.
- Ang CEO? - Tutuloy tayo.
- Ayoko nang maghintay ng isang taon. - Sobrang delikado, Diana.
Tinanong ko ang weather guy ko sa Atlanta, at sabi ni Greg pwede raw.
Aba, sinabi pala ni Greg, e. Sinong lintik na Greg?
Di ko siya kilala, at di niya desisyon 'to
Oo, tama ka. Hindi nga. Desisyon ko 'to.
Ako ang masusunod. 'Yon ang setup. At alam mo, tutuloy tayo.
Ano ka ba, seryoso ka? Ha?
Bartlett?
Pwedeng mag-usap?
Pasensiya na do'n. Ano 'yon...
Akala ba niya ayaw kong pumunta?
Nag-cancel kami ni Elke ng pitong charters para rito.
Buhay ng tao ang iniisip ko dito.
Alam ko.
At ikaw naman.
Pinapanood kitang nakatayo sa transom
nang 40 hours na deretso, umiihi sa gilid ng boat
para di mo siya maiwan. Nakikita niya ba 'yon?
Nagpapasalamat ba siya?
- Oo, sa sariling paraan... - Ginagawa kang sunod-sunuran.
Teka, hindi mo lang alam.
- Siya at ako, kami... - Hay, ano ba.
Lagi mo siyang inuuna kaysa sa sarili mong pasiya.
Oo, risk ito.
Okay? Lintik.
Malayo na ang narating natin.
Hayaan natin siya.
Sige na. Ano ba ang gagawin mo?
Uuwi ka,
at magsi-sail kasama ang ilang mga turista buong season?
Sige na.
Malapit na tayo.
58 MILES PAPUNTANG KEY WEST
Four hundred eighty-three, four hundred eighty-four,
four hundred eighty-five...
Sinabi nang hindi ito ang window natin!
Four hundred eighty-six,
four hundred eighty-seven...
Dalawang segundo ang pagitan.
Kailangang pabalikin na ang mga kayaker.
- Dee! Sa north lang! - Lintik.
Forty-nine hours na.
Pinapasok tayo ng tubig!
Bonnie, pabalikin mo na siya!
Diana!
- Diana! - Diana!
- Nico! Nakikita mo ba siya? - Hindi!
Diana!
Okay lang.
Ayos. Ganyan nga.
Walang duda.
At kung makikinig ka sa coaching,
Four seventy-three...
'Yong damit mo.
Four seventy-seven...
Di n'yo na ako makikita!
Diana!
Nasaan na siya?
Diana!
- Doon banda! - Diana!
Diana! Lumapit ka sa boat. Iaahon ka na namin!
Hindi. Dito lang ako! Kaya ko 'to! Bon!
Nababaliw ka na ba? Hindi!
Lilipas rin 'to!
Hindi, seryoso ako! Di ako...
Binabaha na ang boat ni Bartlett.
Di ako magsusugal ng buhay ng tao.
Pwede nating hintayin.
Gusto mo ba akong mamatay para dito?
Ito sana ang feel-good story natin ngayong linggo.
Pero di 'yon ang kinalabasan.
Bumalik na sa lupa ngayong gabi si Diana Nyad.
Ang layunin niyang unang makalangoy mula Cuba hanggang Florida
nang walang shark cage ay natapos kaninang umaga.
Umabot siya ng mga 48 miles,
na katumbas ng dalawang pagtawid sa English Channel,
pero di na naituloy.
Ako lang ang makakapagdesisyon kung tapos na ako.
Di ka man titigil, pero pagod na ang lahat.
Na-offend mo nang malala si Bartlett, at magtatrabaho na si Nico.
Ang bagong raket niya, mag-ayos ng aircon.
Sabi ni Nico ito ang adventure ng buhay niya.
Di mo talaga naiintindihan, 'no? Kung paano ito sa amin?
Wala na tayong pera.
'Yong oras, 'yong emotional toll. Isipin mo, ilang taon na rin, Diana.
E di, tiisin mo.
Team tayo, di ba?
Wow.
Grabe talaga 'yong superiority complex mo, alam mo 'yon?
Oo, kaya naman, dapat lahat may superiority complex.
Dapat lahat bida ng sarili nilang buhay.
Oo, 'yon nga. Buhay ko!
At may mga gusto akong gawin.
Talaga? Ano?
Hindi ko alam.
'Yon ang nakakatawa. Hindi ko nga alam, e.
Ano'ng gusto ko, di ba? Ano'ng gusto kong gawin?
Pero alam mo, desisyon ko 'yon, hindi sa 'yo.
Tingin ko kailangan mo lang tanggapin na pwede akong mamatay.
Ano'ng sinasabi mo?
Gagawin ko para sa 'yo para sumaya ka.
O, talaga? Gagawin mo 'yon?
Oo. Isipin mo, ramdam na ramdam mo,
na may bagay na ikaw lang ang makakagawa. Parang tadhana.
Puro ka tadhana.
- Nyad... - Alam ko ang ibig sabihin niyan!
- Ang tatay ko... - Isa siyang gago.
Oo, gago siya,
pero naiintindihan niya ang tadhana ko!
Di ito tungkol sa 'yo o sa tadhana mo,
tungkol ito sa akin, okay?
Ngayon lang, tungkol sa akin 'to!
Ni hindi mo ako iniisip.
Gusto mo lang samahan kita.
Hindi, siyempre iniisip kita.
Alam ko ang kaya mong gawin kaysa sa 'yo.
Naririnig mo ba ang sarili mo? Napakayabang mo.
Alam kong gusto ng lahat na tumahimik na lang ako,
umupo at maghintay ng kamatayan, pero akala ko iba ka.
Tama na.
Hindi ko kaya.
Ayoko. Di ko tatanggapin ang pagkatalo.
Sasama ka ba?
Hindi.
Oo, pero ang coach mo. Heto ka, naghahandang makipaglaban.
Dapat tugma ang isip at katawan mo.
Tingin mo magaling ako sa mga state meets?
Sasabihin niya, "Di mo pwedeng sabihin 'to."
"Una, special ito."
"Special ang meron tayo, kaya huwag mong sabihin."
"Walang makakaintindi."
"Masisipa ka sa school at di ka magiging Olympic swimmer
kasi mawawala ako."
"Bata ka pa at di mo naiintindihan,
pero lalaki ako at kailangan ko 'to, maiintindihan mo rin.
Pang-apat na attempt.
Nandito ako sa launch, kinakabahan.
Di ko alam ang mangyayari pero dinadaan na lang sa lakas ng loob,
akay-akay ng nagagawa ng fighting spirit.
Tapang.
Si Bonnie ito, coach ko.
Sinisiguro niyang sapat ang calories at electrolytes ko.
Si Bonnie ulit.
Dapat walang lugar sa isip mo ang pagkatalo.
Maniwala ka talaga
na magagawa mo sa bawat pagkakataon,
pero...
alam n'yo na,
apat na attempts at apat na failures.
Okay.
Dali na, Nyad, bobong bruha.
O?
Galit ka pa rin ba sa akin?
Kasi sobrang nagsisisi ako.
Ang ilan sa mga nasabi ko,
pati ugali ko, hindi maganda.
Salamat.
At hindi, hindi ako galit.
Pero kung isinasama mo ulit ako, di na kaya.
Alam mo na, may mga inaasikaso rin.
May mortgage pa, di ba? Kailangang nang magtrabaho.
Kailangan nang harapin ang mga responsibilidad.
Oo, hindi, naiintindihan ko.
Baka di lang talaga kaya.
Ano, dapat ko lang bang tanggapin
ang mapangmaliit at mediocre na standards ng lahat kung ano ang kaya?
Sawa na rin si Bonnie sa akin.
Tumigil ka nga, mahal ka ni Bonnie. Pamilya kayo.
Alam mo, hindi naman sa hindi ko alam bakit ako ganito,
na masyado akong...
Radical?
Gusto ko 'yang termino mo.
Bakit ang hirap?
Oo, bakit nga ba ang hirap maging tao?
Alam mo, walang katulad 'yon,
'yong mga araw sa dagat na magkakasama lang tayo,
at ginagalingan mo,
tapos sinusundan ka ng mga dolphin,
at kami ni Bonnie at ng team iisa ang iniisip,
"Oo nga, posible nga 'to. Kaya namin 'to."
Itong kabaliwan na pinaniwalaan nating lahat.
'Yong ligayang 'yon.
Oo, ang lupit no'n, 'no?
A, oo, hindi ko nakita 'yon, pero naramdaman ko.
Oo, totoo 'yan.
- Kasi nga, nasa tubig ka. - Oo.
Kumakantang mag-isa sa dilim.
Medyo astig, Diana.
Sobrang astig.
Sige, kailangan ko nang...
Hindi, sige, siyempre.
Good night, John.
Goodnight, Diana.
Tinatawagan kita.
Nag-message ako.
Diana, ayoko nang pag-usapan 'to.
Hindi, alam ko.
Gusto lang kitang makita, makausap.
Sige.
Nabasa ko sa diyaryo, patay na si Jack Nelson.
Oo.
Akala ko tatawag ka.
Pero, buti wala na siya.
Ayoko sa usapang victim.
Alam kong ayaw mo.
Nasa Swimming Hall of Fame pa rin siya kahit sinabi na namin,
na inabuso niya kami, naging public.
Isipin mo 'yon?
Diyos ko!
Sana ako na lang ang pumatay sa kanya.
- Gagawin ko talaga. - Talaga?
- Oo. - Paano mo gagawin?
Puputulin ko titi niya.
Kutsilyong mapurol, granite na sangkalan. Hahayaan kong maubusan ng dugo.
Bakit granite?
Ewan, gano'n ko nakikita sa isip ko.
Hindi niya ako nasira, di niya nabago ang landas ko.
Ayos ako, mabuti ako.
Pero may mga pagkakataong parang 14 ako ulit at...
na parang sa akin lumalabas ang boses niya,
at nagagalit ako sa sarili ko.
Bakit kasi di ako lumaban pa?
Matapang ako.
Baby, alam mong di 'yon basta-basta.
Alam mo 'yon.
Oo. Alam ko 'yon.
Ano lang...
kasi, ano...
Ang bait niya sa akin.
Siyempre, sa una, alam mo na.
Isinulat ko sa notebook ko, "I love Coach Nelson"
at nakita niya 'yon.
Alam mo 'yon? Diyos ko, wala akong pinagsabihan no'n.
Uy.
Matapang ka.
Lumangoy ka man o hindi, matapang ka.
Tandaan mo 'yan.
Alam ko.
At hindi ako titigil.
Malaya akong subukan nang subukan.
Oo, malaya ka, Diana.
Kaya...
magti-train at bubuo ako ng crew,
at magkita tayo pag balik ko.
- Mag dinner tayo o ano. - Sige.
Okay.
Alam mong lagi kitang susuportahan.
Team Nyad.
Uy, James?
Gusto ko nasa kaliwa ko kayo para makita kita pag huminga ako.
At kada 90 minutes,
abutan mo ako ng isang pakete ng goo mula sa cooler.
Si Bonnie, 'yong handler ko, pinipiga niya deretso sa bibig ko, e.
Alam mo? Di bale na.
Ayos lang.
Kaunti na lang, ready na ako,
Gus, gusto mong mag-hike?
Hmm?
Halika, Papi. Tara.
...dapat kong ginawa?
Di ba't ang kamatayang inaasahan, biglaan ding dumating?
Sabihin mo, ano'ng plano mo
sa nag-iisang malaya at mahal mong buhay?
Diyos ko, Mary Oliver. Ano ba...
Sa isang interview sa public radio,
sinabi ni Oliver na mahalagang maging simple sa kanya.
Madalas na ipagdiwang ang kalikasan sa mga tula niya,
pero isinulat din niya ang mga abuse na dinanas niya
bilang isang batang lumaki sa rural Ohio.
Gaya ng sinabi niya noong 2012,
nakahanap siya ng kanlungan sa dalawang passions,
mahal niya ang kalikasan,
at mga patay na poet.
Itinuring niyang...
Ganito.
May sasabihin lang ako.
Bonnie, anong...
Ako muna.
Nandito ako kasi,
pinag-isipan ko 'to.
at...
kaibigan na kita 30 pa lang tayo na nagtatatakbo na parang mga tanga.
Alam mo, magkasama tayo sa lahat. Sa masasayang bagay, boring, mahirap.
Sinubukan ko na ako lang, pero iba kasi talaga.
Hindi ka quitter.
Ang sinasabi ko,
magkasama tayong tatanda.
Alam mo tumatanda na tayo, at kung mamamatay ka...
gusto ko ako ang huling makikita mo.
Huwag kang mamatay.
Pero kung mangyayari, katabi mo lang ako.
Sa edad na 28, hinangad niyang maging unang taong lalanguyin
ang 103 miles na Cuba to Florida nang walang shark cage.
PANG-LIMANG BESES NI NYAD-KAYA BA?
Tatlo't kalahating dekada matapos niyang simulan ito,
Ang 64 year old na si Diana Nyad
ay umaasang magtatagumpay siya ngayong taon.
Ito ang pang-lima niyang attempt na languyin ang Havana papuntang Florida.
Gaya ng dati, kalaban niya ang hangin at alon, dehydration at hypothermia,
at sa tatlong araw para makarating si Nyad sa Florida,
maraming pwedeng mangyari.
Nice to see you.
Uy.
- Uy. - Uy.
Nakarating ka.
Oo.
Ikaw ba 'to?
Hindi, ano...
Sabi ni Elke tutal gipit naman na kami, ano pa ba 'yong mas gipit?
Pero ako ang magsasabi kung tuloy tayo. Malinaw?
Oo, ikaw.
- Ano? - Sobrang mukha kang seal.
Ano ba 'tong bagong mask? Para yatang mas malala.
E, ipinilit ni Angel 'yan kasi may nakalunok ng box.
Ano'ng nangyari?
Ano sa tingin mo? E di, namatay.
Diana, kayong lahat, kailangang maghanda na tayo.
Mukhang may window tayo. Bukas, tayo na.
- Ayos! - Sige.
Uy.
Ayos. Heto na.
Nyad, water nymph, tadhana. Di ba?
Alam mo 'yong buong kuwento kay Aris...
na hindi ko siya tunay na ama.
Ang sinasabi ko,
sa totoo lang, hindi ako...
Hoy.
Makinig ka.
Wala nang mas Nyad pa kaysa sa 'yo.
Sulong.
103 MILES PAPUNTANG KEY WEST
Lintik.
Tingnan mo.
Di naman siguro nasira ang shield, 'no?
Lintik.
Titingnan ko ang shield.
Sige.
Seven hundred thirty-two,
seven hundred thirty-three...
Ano'ng nangyayari?
Ano 'yon?
- Diyos ko po. - Kita mo?
- Pabalikin natin siya? - Bonnie!
- Ilapit niyo siya sa boat. - Patayin n'yo ang makina.
Diana!
Diana! Lumapit ka sa boat.
Walang splash, mahinang breaststroke lang.
Ano'ng meron?
Inaayos 'yong shield. Huwag mag-alala.
Wag kang tumingin.
- Naka-on ba o naka-off? Sabihin mo. - Meron na yata.
Yata? Meron na yata?
Okay na.
Ayos.
- Ayos! Good job, guys. Salamat. - Ayos!
Salamat sa inyo.
89 MILES PAPUNTANG KEY WEST
Natatakpan ang bibig ko.
Isuot mo hanggang umaga, tapos ligtas na tayo.
Cap muna pala, oo.
'Tang ina.
- Heto. - Salamat.
- Gusto kong malaman. - Hmm?
Paano ka niya napabalik?
Maganda ang naging usapan namin.
At...
may sakit ako, Bonnie.
Hindi niya alam.
Naku.
Tinitiis ko lang.
Oo.
Kaya ayon,
naisip ko kaya ko pa ng isa pang adventure.
Oo nga.
- Ang swimmer. - Ang swimmer.
41 MILES PAPUNTANG KEY WEST
Four hundred seventy-four,
four hundred seventy-five,
four hundred seventy-six...
Uy, Bonnie.
Sa wakas, nasa tamang agos tayo.
Dinadala siya sa north.
Kailangan lang niyang magtuloy-tuloy.
Diana?
Halika dito. Dali.
Ayan. Dito. Maliliit na breaststroke, ganyan nga.
Good job.
Heto na.
Di kita papakainin. Hindi.
Kailangan mo ng fluids.
Mga four and a half ounces pa.
Kailangan mo 'yan. Ganiyan nga.
Alam ko.
Marami ka nang nalunok na tubig dagat.
O, kita mo?
Sige, papunta kang Florida.
Doon ang daan.
Pupunta kang Florida, sa Key West.
Ganyan. Ang galing mo.
Isang kayod pa. Isa pa.
Ganyan nga.
Pangalawa naman.
Nakaabot na tayo ng 75 miles.
Ito ang pinakamalayong narating natin.
Di ko akalaing makikita ko 'to dito.
Ang Taj Mahal.
Napakaganda.
Puntahan mo lang, Diana.
Doon, o.
Doon sa yellow brick road?
Oo. Sa yellow brick road papuntang Taj Mahal.
Ituloy mo lang.
Hawak ni Miss Nyad ang world record ng Capri to Naples sa Italy.
...ini-imagine ko kinikilala ako
Lumangoy siya ng 32 miles...
Pakiramdam ko kasing laki ko ang balyena.
Thirty feet ang lapad ko, may pambihirang lakas at balikat,
binabraso ko lang ang paglangoy sa tubig, walang makakapigil.
Akala ko inaatake ng gulls ang binti ko,
tapos parang may dugong tumutulo sa mukha ko.
Sixty hours na walang tigil sa dagat.
Para kang nanalo ng gold medal sa Olympics.
Mas sobrang malabong mangyari ang swim na 'to kaysa mangyari.
Pakiramdam ko para akong imortal pagdating ko sa dulo.
Hoy, ikaw. Oo, ikaw. Ituloy mo lang.
Bonnie!
Nakikita mo?
Nakikita mo ba?
Diana.
Halika dito.
Ganyan nga.
Di mo na kailangan 'yang mask.
Pati goggles.
O, sige.
Diana, tumingin ka. Tingnan mo ako.
- Hindi. - Tingnan mo ako.
Wala na?
- Hindi... - Hindi. Nalihis ba tayo?
Babawiin ko.
- Hindi... - Bonnie, hindi ako aahon.
- Tumigil ka. Tumingin ka doon, - Hahabulin ko.
- Ayon, o. Nakikita mo? - Di ako aahon.
Nakikita mo 'yong horizon? Tingin ka sa horizon.
Nakikita mo?
'Yong araw ba 'yon?
Hindi.
Hindi araw 'yon, babe.
Mga ilaw sa Key West.
Diana, sinasabi ko sa 'yo, huling gabi na 'to.
Isang kayod na lang.
Kung kakayanin mo, kung talagang kakayanin mo,
darating ka sa Florida ngayong araw.
Pero medyo malayo pa.
Baka mga 12 hours pa.
Babe, kunin mo na lahat ng natitira sa 'yo.
Kaya mo 'yon, di ba?
Uminom ka nito.
Maganda ang ginagawa mo, babe.
Diana!
Kailangan mong lumapit sa linya ng boat.
Hindi ka pa tapos.
Bagalan mo.
Mali ang direksyon niya at sayang ang strokes.
Alam ko.
Kailangan ko uli ng tenth of a knot o tapos na 'to.
Alam ko. 'Lintik!
Ano'ng ginagawa mo? Bonnie.
Talaga, Bonnie?
Diana?
Kasama kita sa tubig.
Makinig ka sa akin.
Kaunting langoy na lang.
- Sige? - Wag mo akong hawakan.
- Oo, hindi. - Bawal akong hawakan.
Magkasama tayo. Di ba? Magkasama tayo sa lahat.
Di mo na iisipin ang nangyayari.
Ilang magandang strokes na lang ang kailangan mong gawin.
Kaya mo ba 'yon?
Ha? Mga limang magandang strokes kaya?
Dali na. Alam kong kaya mo 'yan.
Alam ko kaya mo kasi pambihira ka.
Di kita hahayaang sumuko.
Subukan mo. Sigurado kaya mo 'yan.
Kahit isang magandang stroke lang,
para sa akin.
Isa lang. Isa lang, tapos aalis na tayo.
Isang magandang stroke.
Ganyan nga. Ang ganda.
Isang stroke pa.
Ganyan nga.
Isa pa.
- Oo. Isa pa. - Bonnie...
Bawal magsalita. Tipirin mo 'yan para sa Key West.
I love you.
I love you too.
Sige. Isang stroke pa, babe.
Isa na lang. Kaya mo 'to.
Ganyan nga.
Ganyan nga, power!
Sige, power!
Isang malaking stroke.
'Yon, ang ganda no'n.
Ganyan nga, babe.
Doon ka papunta.
Doon. Kaya mo 'to, babe.
Pasikat.
- Gumagalaw tayo, di ba? - Gumagalaw tayo.
Guys, ang lapit na natin.
Ano'ng problema, Bartlett?
Kaya mo 'to.
Para alam mo, napuwing lang ako.
Tara na, Dee.
Diana!
Kaya mo 'to!
Oo naman!
Talagang kahanga-hanga ito.
Bumilis ang paglangoy niya sa gitna ng lakbayin
matapos siyang tangayin ng mabibilis na agos.
Nasa two miles per hour siya no'ng may malakas na agos.
Sinamahan siya ng 40 katao sa apat na boats.
Mula sa taas, makikita mo si Nyad sa napakalinaw na tubig
habang papalapit siya sa baybayin ng Key West.
Malapit na sa lupa si Diana Nyad!
Si Diana Nyad, ladies and gentlemen!
Nyad!
Walang hahawak sa kanya o madi-disqualify siya!
Umatras kayong lahat.
Atras! Wag hahawak!
History!
Walang hahawak!
Lumangoy si Diana Nyad nang 110 miles mula Cuba!
Lumapit ka sa akin.
Dito.
Okay, babe, kaya mo 'yan.
Dito ka.
Halika, Diana.
Kaya mo 'yan. Ikaw lahat 'to.
Dito ka, babe.
Kaya mo 'to. Sige lang. Nandito ako!
Nandito ako, babe. Ituloy mo.
Isang hakbang pa. Dapat wala sa tubig ang dalawang paa.
Dalawang paa sa lupa, kaya mo 'yan.
Ikaw lahat 'to, wala nang iba. Ilang hakbang pa.
Dahan-dahan lang.
Dalawang paa sa lupa.
Sige pa, nandito lang ako.
Ang galing mo.
Isa muna.
Kaya mo 'to.
Okay, ingat.
Ganyan nga. Dalawang paa sa lupa.
Ayos.
Nagawa natin.
May tatlong bagay lang akong sasabihin.
Una,
huwag na huwag susuko.
Pangalawa,
walang matanda pagdating sa pangarap.
At pangatlo...
mukha man itong solitary sport,
pero isang team ang kailangan.
Tama.
Ayos!
Nalangoy ni Diana Nyad ang pangarap niyang Cuba to Florida noong September 2, 2013.
Ang kasama niyang forty na katao, na sakay ng mga boat, kasama ang Voyager,
ang saksi sa pambihirang nagawa niya.
103 miles ang lakbayin.
Dahil sa mga agos, lumangoy ng 110 miles si Nyad.
Inabot siya ng fifty-two hours at fifty-four minutes.
Limang attempts
sa thirty-five years.
Araw-araw nagkikita sina Diana at Bonnie.
Nagawa natin!
Sinuwerte kami ngayon, maganda ang Gulf Stream
Alam ko, simula pa lang. Si Diana, aabot sa Florida basta
umayon ang mga bagay-bagay.
Ano'ng pakiramdam na makita ang daan-daang supporters mo?
Astig. Ang astig.
Nakita ko mga mukha nila.
Masaya sila na sa edad ko nakagawa ako ng wala pang nakakagawa.
At ang pangatlong sinabi ko sa beach, "Team ito."
At kung tingin n'yong astig ako, di n'yo pa nakita si Bonnie.
- Bonnie? - Kinamayan niya ako sa backstage.
- Astig siya. - Oo.
Maganda ang mga kuwento ni Diana, pero pag nagkuwento siya at kasama ako,
di ko gusto 'yong mga pampabango.
Di eksakto...
Siyempre, 'yong pinaka-kuwento, pareho,
di nga lang eksakto sa sinasabi niya.
Salamat.
Diana Nyad, hinahamon kita.
Naduwag ka.
Lumangoy ka sa Cuba na may mga pating at jellyfish.
pero takot kang makipag-wrestling sa akin?
Naka-boat kang pumunta sa America?
Ayokong tawaging baliw...
...na paulit-ulit itong ginagawa,
paulit-ulit na nabibigo, hanggang maging 90.
Lumangoy akong suot 'to.
Di ko napansing suot mo 'to. Sabi ko, "Parang nag-iba mukha niya, a."
Yeah!
Pag kinanta ko 1000 times,
eksakto 'yon, nine hours at 45 minutes.
Lalakarin ko ang America.
Pinikit ko ang mata ko at sinara ang kamao ko,
sinabi ko at seryoso ako.
Wala nang ibibilis pa ang pagkakagawa ko.
Kailangan mo lang gumising at paulit-ulit itong gawin
hanggang magawa mo.
Kaya tuwing 4:00, depende sa araw, pero ngayon 4:45.
Pupunta akong gym.
Mga kapitbahay ko... Madilim pa.
Tulog pa ang mga kapitbahay, at tutugtog ako...
na ibig sabihin, "Gising!"
Kung ito ang navigation ko...
- Ginamit natin 'yon no'ng nakarang taon. - Di naman gano'n ngayong taon.
Tagapagsalin ng Subtitle: Jay Vee Linatoc