Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
O seu apelido, Nyad, quere dicir en grego "ninfa da auga".
Diana Nyad, de 28 anos,
nada para conquistar outra masa de auga.
Nadadora maratonista,
Phi Beta Kappa, lingüista, escritora.
Bateu o récord mundial de Capri a Nápoles en Italia.
Nadou 51 km a través do lago Ontario.
Nadou arredor da illa de Manhattan.
Percorreu os 45 km en tempo récord.
A pregunta de moitos que fan o posible
por evitar nadar nesas augas é: "Por que?"
Di que ten que ver coas súas emocións máis profundas.
Nadar a longa distancia de 143 km das Bahamas a Florida
levoulle 27 horas e 38 minutos,
un novo récord en mar aberto.
Un aplauso para Diana Nyad.
THE TONIGHT SHOW 5 DE SETEMBRO DE 1979
Parabéns.
Cánsase de que a feliciten por ese notable,
- realmente notable, logro? - Non. Valeu a pena.
- Xa... - É un pracer coñecelo.
Preguntábame cantas veces o tería que impresionar antes.
Nadarei 60 horas, dous días e medio.
De Cuba a Florida.
- É inaudito e... - Dous días e medio?
...sumamente ambicioso, mais creo que podo.
E será o meu último nado.
Sesenta hora s sen pausa en mar aberto.
165 KM
É coma o ouro nos Olímpicos.
Para min, as Bahamas son o aperitivo,
Cuba é o prato principal, e a xubilación, a sobremesa.
Nadar ata Cuba é duro.
Non creo que ninguén saiba se é posible.
Diana Nyad estaba determinada
a cruzar a nado, bater un novo récord e pasar á historia.
Desde o comezo,
sabía que tiña un 50 % de posibilidades.
Nyad dixo que este sería o seu último nado.
Todos cremos que o podía ter logrado cun descanso antes.
- Acabouse para ti? - Para os maratóns de natación.
O mundo enteiro está durmido.
Mesmo espertos, apenas están aí.
- Si. - A preguiza é contaxiosa,
e esperan que asintamos
como se fose normal entregarse a unha existencia banal.
É polos 60?
- Que? - Os 60?
- Non. - Vale.
Por certo, non quero nada mañá. Non quero torta.
Nin unha pequena do súper.
Para non o querer celebrar, menciónalo adoito.
Si.
Algo tranquilo, oíches? Só nós. Talvez un Scrabble.
Ben. Non planeei nada. Dixéchesme 37 veces que non o fixese.
Si. Nada de festas.
- Esquecín as bolsas para a caca. - Viñemos xusto por iso!
Xa. Vamos, así conseguimos máis pasos.
Veña. Un, dous, tres. Ti podes.
Teddy, ola.
Ola.
Podes sentar?
Bo rapaz.
Es un bo rapaz.
Vale.
- Está pechado. - Feliz maldito aniversario.
Trouxen o Scrabble. Aínda que non o admites,
fáltanche un G, dous E e unha branca.
- Ven aquí. - Que hai de cea?
- Quero mostrarche algo. - Por que falas así?
Así como?
Vocalizando moito.
Secaches o pelo?
Sorpresa, Diana!
Que?
Feliz aniversario, Diana!
Dixen que nada de festas.
Non falabas en serio.
- Contenta? - Si.
- Sopra. - Vale.
- Esperade. Debo pensar nun desexo. - Pénsao ben.
Pide un desexo.
Desexo...
Tiña cinco anos,
meu pai póusame o dicionario no regazo e di:
"Rula, agardei cinco anos
a que estiveses lista para ver
o teu nome en branco e negro."
O teu nome quere dicir na mitoloxía grega,
os meus antepasados,
as ninfas que nadaban nos lagos, nos ríos e nos océanos."
- Vale. - "É o teu destino."
Vóuvola roubar. Vamos.
- Agora vén a mellor parte. - Nunca oíches o de:
"Déixaos con ganas de máis?"
Nunca pensei que se aplicase a min.
- Ven aquí. - Que?
- Aí está Nina. Aínda... - Mira cara alí.
Leva pantalóns brancos e é alta.
- Vaites. - Que?
- Non sei. - Que pasa?
Parece un pouco...
Simpática? Normal? Pouco psicópata?
Sabe moito de min?
Ten un póster teu colgado e a túa cara tatuada no cu.
Si.
- Iso non tivo graza. - Vai falar con ela.
Pregúntalle cousas sobre ela
e non fales de ti.
Estiven en Vietnam, Uganda,
as covas de Belize, Sydney.
Cubrín os Olímpicos alí.
Trinta anos con ABC Sports levoume por todo o mundo.
Mais o meu lugar favorito é Cuba.
Seguro que o terías adiviñado. Supoño que sabes que...
- Ah, si. - Si.
Cuba intrígame desde que era unha nena.
O lugar máxico ao outro lado do mar.
A terra prohibida.
Non podiamos ir, e non podían vir.
Incrible.
De que coñeces a Bonnie?
Pensei que talvez ela e mais ti erades...
Non, somos boas amigas.
Saímos brevemente hai 200 anos, mais...
Fálame de ti.
Aínda que nos precipitemos cara a morte,
non temos que sucumbir á mediocridade.
Fas os 60, e o mundo decide que es un saco de ósos.
Teño 58, eu que sei.
Parecía ir ben con... Como se chamaba?
Si, de marabilla. É estupenda.
Estivo ben. Non é iso.
É que, non sei. Non creo que necesite volver saír con ninguén.
Enténdote. Eu tampouco.
Entón que pasa? É polo traballo?
Por todo.
Vale? Onde está a excelencia?
Mi madriña.
- En serio. - E dálle.
Non podo aguantar iso máis.
Se te sentes así, fai algo ao respecto.
Xogamos ao Scrabble?
Teño a louza. Teño que facer.
Tes medo de perder. Entendido.
Vouche dar unha malleira.
Acabarei contigo.
Aínda que sexas un saco de ósos.
- Bon? - Que foi?
Unha festa estupenda.
Non foi nada. Vamos.
Prepárate para perder. Prepárate para morrer!
UN DIAMANTE SÓ É UN ANACO DE CARBÓN QUE SE PEGOU A EL!
Revisei por fin as caixas vellas de mamá, cousas da residencia.
Escoita isto.
"Dime que pensas facer coa túa vida salvaxe e preciosa."
Mary Oliver.
Coñeces a Mary Oliver?
É unha frase famosa.
Non me interesa a poesía.
- Es moi impaciente. - Por que non falan claro?
Teño que recoller isto.
É ridículo. Non recolles nada.
E mira isto.
Necesitas todas estas New Yorker?
Mira, 2006. Fas colección?
Pregúntome se Lucy leu este poema.
Marcou ela a páxina?
Mais é raro. Non fixo nada na súa vida.
- A túa defunta nai? - Xa me entendes.
Era un monicreque.
Estivo intimidada por meu pai ata que nos abandonou.
Pensei que igual o poema tiña significado algo para ela.
Conservara o libro.
Que lle parecía a súa vida? Quería deixarme unha mensaxe?
- Unha mensaxe. - E despois vino, mira.
Nin sequera era seu.
Pertence a algún tipo chamado Uli que ten 102 anos.
Igual che deixou Uli unha mensaxe.
"Que máis debería ter feito?
Non morre todo ao final e demasiado pronto?
Dime que pensas facer coa túa vida salvaxe e preciosa."
E estou dividida nesta dura empresa que é o maratón de natación
entre non querer volver sentir toda esa incomodidade,
o aburrimento, volver vomitar, e sentir o frío e as horas.
Estou dividida entre iso e as náuseas
polo amor propio que perdería de non facelo.
Supoño que a palabra é orgullo.
Sinto que fracasei, sobre todo mentalmente.
Vale. Só é un mergulliño.
Non é para tanto.
Trinta anos. Case nada.
Ola, escuridade, vella amiga.
Vin falar contigo de novo
porque unha visión arrastrándose lentamente
deixou as súas sementes mentres durmía.
E a visión que se plantou no meu cerebro
aínda está
dentro do son do silencio.
Nyad, o noso apelido, na mitoloxía grega
significa "ninfa da auga".
Estás destinada a triunfar.
Nesta vida, só dependes de ti mesma.
Se queres triunfar, só ti,
a túa vontade, a túa mente, o faredes posible.
Ninguén máis te pode axudar.
Moi ben.
Iso é.
Estás en boa forma, Nyad.
Así se fai, vamos! Demostra de que es capaz.
O teu talento é innegable.
É innegable.
Se estás disposta a adestrar, serás unha estrela.
Esperta.
Rula, esperta.
Telo que ver. Vamos.
Agora mesmo no mundo, hai moita tensión, moito medo.
Mais estamos conectados baixo as mesmas estrelas.
Tocamos o mesmo mar.
É importante para a túa vida.
Que hai aí fóra?
Quilómetros de mar.
Cuba, un lugar máxico cheo de música, cheo de vida.
Fan que pareza estar lonxe, mais está tan preto
que case se podería chegar a nado.
- Aí che vai. - Ala!
Si!
Gañei. Mais puxéchesmo difícil.
- Cambio. A luz é mellor nese lado. - Está ben.
- Que é iso? - O que?
Iso. Tes ollos de mapache.
Estiveches nadando?
Estiven.
Vaia, mírate, nadadora.
Que levas, 30 anos sen pór as gafas para nadar?
- Si. - E que tal?
Xenial.
Non me custou.
É un bo exercicio á túa idade,
pouco impacto, suave coas articulacións.
Si.
- Quéroo facer. - O que?
- Nadar de Cuba a Florida. - Que?
Que graciosa. Saca.
Non é broma, Bonnie.
Vouno facer.
Non, é unha loucura.
Intentáchelo con 28 e non o conseguiches.
Tes 60.
Non creo en limitacións impostas. En ningunha limitación.
E iso é a razón para facelo, non ao revés.
Comecei con 20 minutos, despois outros 20,
e xa aguanto de catro a cinco horas na piscina.
Non o entendo. Estás a ter unha crise emocional?
Nunca tiven a mente tan clara.
Non o pillas? A mente.
Era o que me faltaba cando era nova. Agora téñoo.
A mente non nada 160 km polo océano.
Faino o corpo.
Si. Esa é a outra parte.
- Non hai outra parte. - Si.
Teño que render ao máximo nivel.
Serás o miña adestradora.
Por iso querías xogar. Nunca queres.
- Non. Bonnie... - Non, nin falar.
Querías que intentase animarme.
Que te apuntases a citas rápidas ou que foses a terapia,
e non deixar un retiro de 30 anos por un fantasía perigosa e absurda.
Vouno facer. Non acabei. Teño máis que ofrecer e ti tamén.
Non queres entregarte a algo, estar esperta,
ter un propósito, unha misión?
Será unha experiencia incrible.
Pénsao, ti e mais eu, unha grande aventura.
Naciches para adestrar,
- e unha adestradora necesita unha atleta. - Non. Saca.
Vale.
Vou facer unha proba de nado en México.
Mostrareiche de que son capaz.
Oito horas de correntes intensas en mar aberto.
Diana, abondo. Cala e saca.
Conseguirías un bo bronceado.
PUERTO MORELOS, MÉXICO
É incrible ter que botar isto cada vez.
Teño a sensación de que esquecín algo.
Deixei comida fóra para o can, mais Gus vai...
Bonnie, necesito toda a túa atención, oíches?
Estarei a nove metros de ti,
e ti á miña esquerda para verte cando respire.
- Entendido. - Si?
- Como estás? Todo ben? - Estou de marabilla.
Como dixen hai cinco minutos.
De acordo.
Un, dous, tres, catro.
Diana, brazadas largas!
Estírate!
Todas as intelectualizacións que aprendemos para soportar a vida
deixan de contar. Estás coma nun soño.
E en que pensas?
Teño un sistema de conta,
Es unha inútil! Xa me esquecín de ti!
De volas dúas!
Mulleres! Xa me fartei!
Síntome tan poderosa coma o océano.
Teño nove metros de ancho. Unha forza e uns ombros incribles.
Nada evitará que chegue ao outro lado.
Foi retratada como a nadadora maratoniana invencible.
Tras un ano adestrando,
está en A Habana preparada para nadar 165 km de Cuba ás Florida Keys.
Nyad e os seus patrocinadores gastaron uns 150 000 $.
Unha gaiola de aceiro de 12 por 7 metros, e 10 toneladas.
Deseñouse para protexer a Diana Nyad
dos tiburóns e das carabelas portuguesas,
que nadarán ao seu carón.
Diana Nyad dará aproximadamente un cuarto de millón de brazadas.
Perderá uns 9 quilos,
e crese que a hospitalizarán por esgotamento e conxelación.
Se algunha vez houbo alguén capaz, é agora e son eu.
Este nado é moito máis imposible ca posible.
Vai moito frío. Non podo.
Non creo poder xeral calor abonda.
Non sei. En que estaría pensando? Son unha boba patética...
- Ei! Non. - Unha boba!
Nada diso.
Non te mortifiques. Falo xenial.
Demasiado frío.
Non podo.
Agarda. Traereiche unha toalla.
Vale.
Teño que resistir 60 horas aí fóra.
Só aguanto seis.
Que? Canto tempo estiven?
Catro horas e 14 minutos.
Non tes outro soño?
Por que me dis iso?
Falei con Steven Munatones, o nadador marat...
Sei quen é!
Non cre que o poidas lograr,
e púxome en contacto cun médico,
un experto en medicina deportiva, e tampouco cre que poidas.
Que dixeron exactamente?
Que estudan atletas desde hai moito tempo,
e non cren que nadar de Cuba a Florida sexa humanamente posible.
Sobre todo para unha muller, e para alguén da túa idade.
Pois que lles dean.
Mañá vólvoo intentar.
- Necesitas recuperarte. - Só unha vez máis, vale?
Xa verás.
Está ben.
Moi ben, Diana!
Así se fai!
Vamos, ti podes!
Sigue, Nyad!
A recta final!
Podes facelo. Vamos, Nyad!
Dáme todo o que teñas!
Sigue! Vamos!
- Trinta e dous, cinco, catro. Récord! - Si!
Oito horas e tres minutos. Si!
Cando me contaches
o que dixeron Steve e o suposto médico,
- entráronme máis ganas. - En serio?
- Mi madriña! - Non.
Serás pillabana...
Por iso serás a mellor adestradora.
Non sei nada de adestrar nadadores.
Non fai falta. Aprenderás.
Non sei.
Todo iso de Cuba,
cos visados, a loxística e os cartos.
Hai tiburóns por aí.
- Encargareime de todo. - E os meus clientes?
- Non sei. - Que lles pasa?
Sobrevivirán!
- Deixas o posto de locutora deportiva? - Si!
Non quero sentar na banda. Estou farta.
Sei que podo, vale? E quero facelo contigo.
Teño que facelo contigo. Sen ti non podería.
Vale. Apúntome.
Estupendo!
Si!
- Si! - Si!
Iso é.
Levas 52.
Cincuenta e dúas.
Moi ben.
Así se fai.
Sigue.
Vou nadar en mar aberto.
É como loitar contra un peso pesado dous días e medio.
Síntome coma unha pantera. Síntome preparada.
Non libro. Debo pórme en boa forma muscular e cardiovascular.
Gasto moitas calorías.
Como entre 3000 e 4000 calorías cada tres horas.
A forza física e, obviamente, a coraxe mental son...
Aínda que o mar estea tranquilo,
enfrontarase a tiburóns e ao esgotamento durante dous días e medio.
Fóra de Australia, atópanse
os maiores tiburóns peláxicos do mundo fronte a Cuba,
e non o tomo á lixeira.
En Bimini, vin un de catro metros.
Canto tempo lle queda?
Oito horas e 31 minutos.
Unha nova admiradora.
É hora de liscar de aquí.
ILLA DE SAN MARTIÑO
Odio interromper a vosa conversación, mais queríache preguntar algo.
Contactaches co tipo da gaiola de aceiro?
Ah, xa.
Non vou facer iso de novo.
Perdoa?
Unha gaiola protectora convérteo en nado asistido.
Non, grazas.
Seremos só eu e mais o océano.
Canto pensabas dicirmo?
Non quero un asterisco ao lado do meu maior logro.
- Nunca se fixo antes. - Exacto.
Serei a primeira.
Eu nado, Bon. É decisión miña.
- Ola? - Pasade.
Ola.
- Vaites. - Anna!
- Que alegría verte. - Grazas.
- Bonnie? - Si.
- Ola. - Está desexando coñecerte.
- Dáme iso. - Tranquila, xa está.
Hai anos que non vexo a Nina,
mais miña nai e ela falan moito, e sabemos de ti.
- Vaia. - Estamos moi agradecidas.
- Moitas grazas. - Si.
Estades na vosa casa.
- É un pracer. - Non si, Mia?
O canal da Mancha, por exemplo, son 34 km.
Nadeinos en sete horas e media,
mesmo con frío. Cuba é outro nivel.
Son 160 km, ou 60 horas,
nadando sen parar.
Podo parar para recibir atención médica.
Os meus adestradores danme comida,
e podo flotar e admirar o universo arrebatador.
Presta moito.
Eu só son unha mancha diminuta
flotando baixo as estrelas,
mais non podo parar nin tocar o barco,
nin para cagar ou mexar.
Caga na auga?
Si. Agora falamos diso.
Vai moito frío,
mais o risco de hipotermia non é o que máis me preocupa.
Que é o que máis lle preocupa?
As criaturas mariñas.
Nesas augas
viven algúns dos animais mariños máis mortíferos.
Corenta e nove especies de tiburóns, pastinacas, carabelas portuguesas.
Pola noite, non sabes nin se están aí.
Está tan escuro que apenas ves o mar diante da cara,
e están aí fóra agardando por nós.
Si?
Aquí estou, 30 anos despois,
e gustaríame ver a Pizza Hut adornando o meu traxe de baño
mentres percorro...
Si. Calculou ben. Teño 61 anos.
Mais por iso mesmo o fago, non...
Claro que pode dar a súa opinión,
mais non ten idea
do equivocada e curta de miras que é.
A primeira vez foi pan comido.
Entrei no despacho de Rocky Aoki, o dos Benihana.
Oín que lle ía o mar, así que me presentei alí,
e saín cun cheque coma un premio de lotería, de 300 000 $.
- Xa oín esta historia. - Xa.
- Unhas 400 veces. - É unha historia boa.
Mais agora é coma un premio de lotería.
Cres que volvería investir?
A verdade é que morreu...
Ademais, necesitamos 500 000 esta vez.
Talvez necesitemos un novo ángulo.
Menos homes en traxe e máis cousas de mulleres.
O que, tampóns?
- Xa non os necesitamos, menos mal. - Non, menos mal.
Por certo, Bon.
Non é que me preocupe, que non o fai,
mais que facemos con tiburóns?
Os tiburóns non cazan persoas, vale?
Non queren humanos. Queren focas.
Si, mais...
Ás veces, comproban que non sexas unha foca.
E como o comproban?
Por isto temos o escudo.
Dous eléctrodos suxeitos á parte traseira de cada caiac
transmiten un sinal amplificado.
Ódiano. Mirade.
Iso é necesario?
Tranquila, probámolo.
Tiramos unha pata de cabalo sanguenta no Pacífico.
É coma unha campaíña para eles. Todos deron a volta.
Cres que a podes iluminar de noite?
Porque non a vexo,
- e só sei onde está cando bate na auga... - Rapaces.
- ...coas mans. - Ola!
A luz atrae os peixes cebo. Aí vén! Mirade!
Teñen órganos sensoriais no fociño. A corrente eléctrica pertúrbaos.
Os mergulladores e eu seremos todo ollos e oídos.
- Estaremos listos se falla o escudo. - Que armas usades?
Arpóns ou...?
Paus con pelotas de tenis.
Non os mancaremos.
Só un golpe no fociño.
Nada de armas.
Diana, protexerémoste, de acordo?
Mais debes lembrar
que é o seu océano. Ti estás só de paso.
Pense nas oportunidades de márketing co meu primeiro plano.
Non sei, talvez: "Aínda seca."
Ou algo clásico,
eu nun cartel co seu icónico slogan por debaixo:
"Forte abondo para un home. Feito para unha muller."
Por suposto.
Si. Grazas, Deb.
Creo que nos conseguín un patrocinador.
Si! Moi ben!
Teño un posible navegante.
- Un que non sexa un fanfarrón? - É de Key West.
Non podes levar tamén o barco.
Necesitámolo.
Todos din que é moi bo. Chámano o Rei do Golfo.
Inviteino a almorzar mañá.
Pedireiche tacos de pescado con salsa,
e serás encantadora, entendido?
Bonito barco.
Deseñeino eu mesmo.
Tiven que volver debuxar os planos unhas 76 veces.
A miña esposa pensou que toleara, mais é inmellorable.
- A súa muller ou o barco? - Ambos.
John Bartlett.
Adoitaba vela en Wide World of Sports.
Ah, si?
"A emoción da vitoria, a agonía da derrota."
Quero ver a cabina de navegación.
Claro.
A Corrente do Golfo é desagradable.
É basicamente un río rápido no medio do océano
que vai cara o Este se queres ir cara o Norte.
- Se non vas máis rápido... - Retrocedes.
Xa o sei.
Sabía que xa o intentei antes?
Por suposto.
Non necesito un manual da corrente do Golfo.
Necesito saber por que é o indicado para esta misión.
- Cal é o seu pedigree? - Que é isto?
Cre que lle vendo algo
ou simplemente está de mal aire?
O meu último navegante armouma, vale?
Tívome nadando contra as ondas 14 horas seguidas.
- Teríao logrado se non... - Culpa súa.
Busquei o seu navegante do 78.
Un cretino relambido da America Cup que non sabía nada do estreito.
Podes ter todo o pedigree do mundo,
mais se non navegaches aquí, se non fixeches as 10 000 horas,
coas contracorrentes, os remuíños,
é como pedir a un adestrador de cabalos que che instale a lavalouza.
- Que poético. - Saia comigo un momento.
Saque a lingua.
A que sabe?
- Non sei, a sal? - Non.
A area do Sáhara, a 11 265 km.
Iso é o que fará o vento.
O que fixo non se fixo nunca, certo?
O curso debe ser exacto.
O eixe da corrente debe calculalo alguén
que saiba a que se enfronta
para que a corrente a favoreza e non a prexudique,
recalculando cada 15 minutos.
Se se desvía minimamente cara o Este,
dirixirase ás Turcas e Caicos. Cara o Oeste, a Texas,
ou peor, quedará atrapada nun remuíño.
Escolla o tío equivocado de novo.
Pode que lle custe a vida.
Ben, grazas polo interese no posto.
- Abur. - Servirá.
Agarda. E o almorzo?
Eh?
Tes unha cervexa?
- Si. - Necesito unha.
Se alguén é quen de facelo, é ela. Vamos.
Tamén o sabes.
Se non, non estarías aquí sentado, non si?
Trouxéchesme o almorzo.
Certo, tróuxencho.
Sereiche sincero. Non sei. En serio.
Hai poucos días nos que o vento e a corrente talvez deixen cruzar.
Talvez. É unha oportunidade breve.
Mesmo así, igual non o logra.
Sabes?
E sería como voluntario, sen compensación.
Adestramos meses, e talvez nin obteñamos luz verde.
Xa.
Sabes cal foi a mellor sensación do mundo?
Cando xogaba ao ráquetbol no meu mellor momento,
con 30 anos,
iamos as rapazas e eu facendo o parvo por todo o país. Unhas mocosas.
Chegaba o día do partido e dábache ese subidón,
en plan: "Vou gañar", sabes?
A única forma de recuperar esa maxia a esta idade
é a través dela.
Cantas oportunidades nos quedan de facer cousas trepidantes?
Por iso estás aquí.
Si, e porque me necesita.
Non me preguntes por que.
E necesitámoste. Prométoche que non será aburrido.
Algúns din que o aburrido está subestimado.
Aposto a que non es un deles.
Porras. Que mala pinta.
Farei unhas chamadas, a ver como se trata.
E temos boas ideas sobre como lograr que sigas o barco.
Como estás? Preparada para a noite?
Si.
- Si. - Vas xenial.
Estás endurecendo. Que tal o ombro? Aínda se che atrofia?
Non está tan mal.
E a mente?
Nos tramos largos?
Está ben.
Teño unha lista con 85 cancións. Neil Young, Janis Joplin, The Beatles.
Cantar "No Reply" 1000 veces seguidas son nove horas e 45 minutos.
Igual necesito outra. Nun compás de 4/4 para ir coas brazadas.
Por certo, que saibas
que se tes pensamentos negativos,
se comezas a atormentarte, só...
Dixen que estou ben.
Déixamo facer a min, vale?
Está ben.
Vale.
Ben, escoitádeme todos.
Proba de nado de 24 horas.
Esta é a encantadora Dee, a nosa capitá.
Cando vai ao temón, non se lle fala. Entendido?
Nunca a oín falar, mais é a mellor.
O mesmo coa nadadora. Cando estea na auga, non lle falamos.
Non facemos bromas. Isto é serio.
En marcha. Xa vos coñecedes.
Ola, Dee.
A luz vermella foi idea de Nico.
Non podemos pór un foco. Perseguiríante todo tipo de criaturas.
Mais non lles gusta o vermello.
Vaia.
Se non come nada, o seu corpo consumirase.
Debe comer cada 90 minutos, mais nunca lle digas que hora é.
E intenta non ferirlle o ego.
Non lle berres. Non responde ben á man dura.
Mais nada de aloumiños.
Cando comece a alucinar, séguelle a corrente. Vale?
Vale. Mostrémosllo.
Ei, mira.
Fíxocho el. Para que non te afastes do barco.
- Fixéchelo ti? - Fixen.
A mente deteriora xunto co corpo.
Debilítase o corpo, comezan as visións.
Privación sensorial.
Cría que as gaivotas me atacaban a polpa,
e que me caía sangue pola cara.
Case non vexo.
O estrés mental é incrible,
case unha tortura.
Vomitaba, perdía toda a miña forza e...
Podes ler que pon en Nyad?
É o teu apelido, Diana.
É o teu destino.
Tras xirar, quero unha maior frecuencia de brazada.
Que é iso?
- Déixamo ver. - Só era unha broma.
ADESTRADOR NELSON
Por que vomitas?
Porque...
acabo de nadar durante 24 horas.
Chagaron os visados. Podemos ir a Cuba.
- Mellor? - Si.
Ben. Choca a man.
Por fin esta noite,
a que fora unha heroína para moitos,
Diana Nyad, a incrible nadadora,
regresou e vai embarcar en algo que non podiamos crer.
A HABANA, CUBA
...conquistar unha fazaña que se lle escapou durante 30 anos.
Espero fomentar a unidade
e as boas relacións entre os dous países.
Un sentido de conexión.
Estou desexando comezar tan pronto como o tempo o permita.
Grazas.
Luke? Toma.
Grazas, tío.
Que bo.
Sabedes que?
Quérovos dicir algo a todos vós.
Mentres agardamos o sinal da Nai Natureza,
firmei un contrato coa miña alma para non renderme nunca.
Todos sacrificastes moito.
Sen cartos nin beneficios nin garantías.
Mais non se me ocorre unha causa máis digna dese sacrificio.
A misión da miña vida, do meu destino,
loitar contra condicións tremendamente imprevisibles,
enfrontarse aos elementos.
Serei a primeira Nyad.
Se buscades o meu apelido no dicionario, leredes...
- Xenial... - ..."ninfa da auga".
Moitas grazas. Brindemos polo destino.
- Por todos nós. Por Cuba. Vale? - Por Cuba.
- Por agardar polo tempo. - Si.
Nun par de semanas, baixa a temperatura.
- Un ano perdido. - Si.
Que pinta ten?
Teño tres meteorólogos diferentes para o tempo e para o eixe da corrente.
En Maryland, en Washington, e no Centro de Furacáns de Miami.
- Comparo os seus modelos. - E?
É unha ruleta rusa.
Talvez teñamos unha oportunidade cando despexe.
Diría que as posibilidades están entre marxinais e aceptables.
Ola.
Teño que saír.
Ir correr ou algo.
Viches o tempo?
Teño que estar preparada.
Estalo.
Cando chocamos antes, foi como camiñar contra un muro.
Non quero que te queimes,
así que non te movas e ten paciencia.
Sei que é duro.
Non o sabes. Non o tes que facer ti.
É fácil dicilo para ti.
Menos lerias.
Vale? Tanto "eu, eu, eu".
- Que? - Rehipotequei a casa.
Tamén eu.
A resposta correcta sería: "Grazas."
Vas marchar sen máis?
Vale, marcha, moi ben.
Tranquila. Vai fumar un porro.
Por que non fas ioga? Le un libro.
Non trouxen ningún!
Pasou a tormenta.
É a nosa oportunidade. Chegou o momento, Diana.
Hai 16 millóns de persoas que nadan en augas abertas.
Hai 116 persoas
que nadaron 24 horas seguidas.
Mais que nadasen máis de 48 horas,
só houbo 12 persoas na historia.
E desas 12,
Nyad está nun espazo con medusas, tiburóns
e a maior e máis rápida masa de auga do mundo.
Terá que nadar máis de 52 horas para logralo.
Todo ten que ser perfecto.
Grazas.
Está preparada, apartade un pouco.
- Vale. - Moitas grazas a todos.
Ti podes. Vas arrasar, Diana.
- Adiante. - Adiante.
Coraxe!
165 KM ATA KEY WEST
Cada presentador e cada descoñecido do bus pregúntame:
"Por que unha persoa corda,
unha muller obviamente guapa, querería pasar por esta tortura?"
A clave do éxito en maratón de natación,
aínda que soe masoquista,
é que a persoa que ten éxito
é a que está disposta a aguantar á máxima dor o máximo número de horas.
160 KM ATA KEY WEST
Bartlett, como o ves?
Ben.
Por agora.
Quiñentos un, quiñentos dous,
quiñentos tres, quiñentos catro,
quiñentos cinco, quiñentos seis...
...douscentos un, douscentos dous, douscentos tres...
Catrocentos sesenta e un,
catrocentos sesenta e dous...
Setecentos vinte e nove, setecentos trinta...
Setecentos trinta e tres,
setecentos trinta e catro, setecentos trinta e cinco...
Oitocentos setenta e oito, oitocentos setenta e nove...
Catrocentos noventa e tres, catrocentos noventa e catro...
Diana!
Ven comer!
Toma.
Bonnie, o ombro.
Escala do un ao dez?
Seis.
Un oito para unha persoa normal. Vale.
- Doutora? Un par de Tylenol. - Entendido.
Ben. Fala comigo.
- Vale. - Non o gardes.
Vamos.
Toma.
Xa está?
Si.
Estás ben?
Nadadora dentro.
Adiante.
87 KM ATA KEY WEST
Merda.
Desde o comezo, o océano foi implacable,
mais ela seguiu nadando.
Tragou auga mariña.
Tivo mareos ata a quincuaxésima hora, o que a esgotou.
Non podía reter a comida, mais seguiu nadando.
- Bon. - Que pasa?
Estás ben?
Estou ben.
Estou...
Diana, para. Mírame.
Non fales.
Tranquila.
Merda. Deulle unha reacción alérxica.
- Que lle deches? - Algidrin. É parecido ao Tylenol.
Non! Xa o falamos. É alérxica.
Non pode tomar ningún AINE. Merda!
Os ventos cambiantes obrigaron
a cambiar o curso nas primeiras horas.
Nadaba cara a costa de Florida,
cara as augas turbulentas.
As condicións
requiriron tres veces a enerxía que quería gastar.
Tras loitar contra condicións implacables
e totalmente fóra de curso, sacárona da auga.
Levou cinco minutos convencela de que era imposible.
Dicía: "Que tería que facer?
Podo nadar ao menos 30 horas máis."
Tivérona que meter no barco.
Aguantara 42 horas de augas turbulentas no estreito de Florida.
A auga salgada incháralle os ollos, os labios e a lingua,
mais a maratoniana de 28 anos quería seguir nadando.
Non me quería render, volver e non volver nadar nunca.
Estaba a 136 km de Key West.
O mar derrotara a Diana Nyad.
Leva máis de 24 horas nadando.
Si.
As últimas, case sen respirar.
Aquí é onde debemos estar.
Se paramos máis de tres minutos, as correntes amolaranos.
- Empúxannos cara o Este. - África.
Tería que nadar o dobre de tempo para compensalo.
Hai que parar.
- Merda. - Seino.
Diana, achégate ao barco.
Quita as gafas. Mírame.
Mírame.
Non.
Temos que sacarte! Non podes combater as correntes.
Non o digas.
Diana, nadas, mais non avanzas.
Dás dous pasos adiante e retrocedes quince. É imposible!
Fixeches todo o humanamente posible.
Todo. Es incrible.
Isto é a Nai Natureza.
Sinceramente...
Nin sequera estou dorida.
En serio.
...desviouna bastante cara o Este do seu curso.
Tede en conta que agora ten 61 anos.
Con 28, intentou facer o mesmo e tivo que retirarse
tamén polas fortes correntes e o clima adverso.
Que pena. Quería que o lograse. Intentarao unha terceira vez?
23 DE SETEMBRO DE 2011 IDADE: 62 - SETE SEMANAS DESPOIS
165 KM ATA KEY WEST
Hai que ter coidado cos labios.
Temos aquí o osíxeno, e non toques iso se é novo.
Bartlett?
Preséntoche a Jon Rose, o novo médico.
Benvido ao Titanic.
Ignórao. É un pesimista crónico.
- Ola. - Expectativas baixas, maior felicidade.
Que a nadadora non te oia.
Diana, podes reducir o ritmo un pouco?
Vas a 58 brazadas por minuto.
Desacelera.
- Moi ben. - Cronométrala?
Si, óioo.
Cando golpea a auga con cada brazada.
Volvinme así de psicótica.
Deille un pouco de xelatina de café, e vai disparada.
Fréaa o tempo que poidas.
A corrente vaise intensificar nun par de horas.
De acordo.
Ten boa pinta.
Coidado cos icebergs.
125 KM ATA KEY WEST
- Fogo! Axuda! - Diana, que pasa?
- Vale, Diana. - Socorro!
- Estou aquí mesmo. - Fogo!
Tranquila.
- Aí vai. - Merda!
- Algún tipo de medusa? - Mi madriña.
Non é unha carabela!
Luke, descríbella á da universidade.
Fogo!
Jon Rose, achégate.
- Tráea ao barco. - Non! Non me toques!
Ninguén te vai tocar.
Non te tocaremos. Achégate ao barco.
- Tes que vir. - Sacádeos.
Diana!
Diana, achégate ao barco.
Ponlle a inxección!
Aí vai. Osíxeno, por favor.
Cre que é un cubozoo. Non deberían estar aquí. Poden matar.
Diaño. Saquémolo da auga.
- Voute sacar. - Jon Rose!
- Non. - Sacádeo!
Non, quedo. Vou nadar.
Diana, trátase da túa vida.
A miña vida.
Non!
Non. Quedo. Vou nadar.
- Tranquilo. - Vale.
Inspira polo nariz, expira pola boca.
Inspira con isto. Toma.
Aí tes. Cólleo ti.
Iso é.
Colócao ben. Respira ben unha vez.
Ben.
Non...
quero tirar a toalla.
Non quero tirar a toalla.
Seino.
Quere continuar.
Está estable.
Cal é a nosa posición?
Falas en serio?
Podería morrer en calquera momento e preguntas iso?
Que diaño facemos aquí?
É o seu soño. Vale?
É a súa decisión.
E xa chegamos ata aquí.
Xa.
Está ben.
Se podes vivir con iso.
Dime onde estamos, por favor.
Os da universidade cren
que a medusa saíu do arrecife cando partimos de Cuba.
Quecemento global. Reprodúcense como tolas.
Mais xa deberían ter quedado atrás.
E Bartlett dixo que non nos desviaramos demasiado
porque ías moi ben antes.
Imos ben de tempo.
Mais debes ir con calma, de acordo? Amodo.
Vale, vamos.
Atención, seguimos.
Veña! Si!
É para as medusas.
Por se acaso.
Estupendo.
- A parada amolounos? - Intento corrixir
un lixeiro desvío cara o Nordeste, mais gústame a nosa posición.
Vaia. Nunca che gusta.
Seino.
Está a recuperar o tempo perdido.
Estamos a 45,2 millas náuticas do porto deportivo.
Se segue así, veremos Florida antes do amencer.
Mírate.
Podes seguir.
Quédache ben. Guapísima.
Adiante.
Si.
Por iso nadamos esa volta extra e corremos ese quilómetro extra.
Por iso vos forzamos tanto cada día.
Dádeme todo o que teñades na auga,
todo o voso corazón, toda a vosa forza e concentración,
e garántovos que gañaredes.
- Entendido? - Si.
Panteras á de tres. Unha, dúas, tres.
Panteras!
Esfórzate, Nyad. Vamos!
Veña!
Vamos.
Vamos, Nyad!
Lográchelo!
Non!
Para! Non!
A miña cara!
Tentáculos.
Sacádea da auga!
Diana, queda aí!
Ola, Nyad.
Nyad?
Hai cuartos ao final do corredor. Vai descansar.
Que pasa?
Nada.
Non.
Vamos, Diana.
Non podes facer iso agora. Tes que respirar.
Veña, respira.
Respira profundamente.
Sei que o podes volver facer. Outra vez.
Respira de novo.
Vamos. Non xogues comigo. Respira dunha vez.
Que pasou?
Sopra.
Vamos, sopra!
Diana, sopra!
Mi madriña.
Recoiro.
Bonnie, sinte isto.
Si.
Cre que segue nadando.
Segues nadando, cariño?
Está ben, sigue nadando.
E respira.
Debina ter sacado.
Debinlle ter dito: "Xa está. Acabouse."
Por que non podo dicir
que me amola ser derribada por criaturas mariñas,
por unhas estúpidas medusas?
É tan indigno de min.
Cando dis iso,
estasnos a menosprezar.
A todos. A min, a Bartlett, a Jon Rose, a Luke e a Dee.
- Esforzámonos moito. - Seino.
E estabamos aterrados.
- Sabes como me sentín eu? - Seino.
Non, non o sabes.
Vinte morrer, Diana.
Durante 15 segundos, pensei que morreras.
Todo por deixarte seguir de novo.
Dixen: "Si, vale, claro."
Non o podo volver facer.
Si, mais non morrín. Estou aquí.
Estou ben e non me vou dar por vencida.
Vale?
Aprendemos moito cada vez. Aprendín moito tamén sobre min mesma.
Que aprendiches?
Non quero mirar atrás e sentir que non o dei todo.
Odio sentirme así.
Xa o sei. Que máis?
Unha vez máis.
Unha máis. Iso é todo.
Pasamos o próximo ano adestrando
e solucionamos o problema das medusas.
Teño unha experta en cubozoos.
Como é posible que xa teñas unha experta?
Chámase Internet, Bonnie.
Mira, é doutora.
Parece ser unha muller xenial.
Sabes como cansa ser a túa amiga?
Que non lle volvan pór unha inxección de Epi.
As picadas aumentan a epinefrina. Puido sufrir unha sobredose.
Díxenlle que só iría se a puidese protexer dos cubozoos.
Que pensas? É unha loucura?
Non a poden volver picar.
Non desenvolves inmunidade ao veleno. Ao revés.
Non pode haber outra vez.
Deseñei o traxe xusto para isto. Axudará.
Mais si, é unha loucura.
Aínda que tamén é total.
Ola? Bonnie?
Isto é brutal.
Non te podemos axudar. Son as normas. Débelo pór ti mesma.
Pois non son capaz.
Pois déixao.
Mais morrerás.
Poderías vir connosco?
Será unha grande aventura.
Baumgartner di que non teme morrer no salto
porque se esforzou para chegar aquí.
Saltou desde...
Que pasa? Que tes?
- E o mando? - Que?
Mira isto.
É unha broma?
É un bebé.
Probablemente sexa máis duro.
Ninguén foi capaz de facelo.
Sabemos que ninguén foi capaz.
- Diso se trata! - Podes calar? Quéroa oír.
Non levarei neopreno e no n usarei unha gaiola.
É incrible.
É o meu momento. Estame roubando o meu nado!
Non, iso vouno facer eu.
Onde están os cubazoos cando os necesitas?
Farei como que non oín iso.
Parou.
O seu rastrexador parou.
Onde?
Onde parou?
- Aí mesmo. - Que?
É un fallo do instrumento ou...?
- Agarda... - Sacárona?
Mira. Un momento.
Mando.
Picadas dun enxame de criaturas
despois de 11 horas nadando obrigárona a abandonar.
Si!
Unha saíame da boca.
Intentei sacar o tentáculo da boca,
mais acabei por suplicar.
Dixen: "Debo saír. Isto non desaparecerá.
Só empeorará. É o comezo."
- Vaites. - Non vou volver.
- Non o volverás intentar? - Non.
Bonnie, esperta.
Bonnie.
Temos que ir a Cuba xa.
Todos os meus modelos din que non.
O xiro do Atlántico estancou sobre o paralelo 17,
e veñen sistemas tormentosos de África,
por non mencionar o Golfo.
Só teremos ondas enormes se topamos con ese maldito vento do Este.
Este non é o momento.
- Volve comprobar os modelos. - Os modelos están ben.
Queres correntes a toda velocidade?
Paredes de auga golpeándoche a cara
mentres te arrastra cara as Bahamas?
Soa divertido?
Se esperamos máis, acabará a temporada. Irá demasiado frío.
Xa o sei.
Non é o único sitio onde nadar do mundo.
Poderiamos ir a outro lugar. Guam está ben nesta época do ano.
- Guam? - Que ten de malo?
Non é Cuba!
Cando vas confiar na miña experiencia?
Claro, ti sábelo todo.
Non, ti es o experto, mais eu son a directora xeral.
- A directora xeral? - Iremos.
- Non agardarei outro ano. - É demasiado perigoso.
Falei co meu tipo do tempo en Atlanta, e Greg di que podemos ir.
Ben, se Greg o di. Quen diaño é Greg?
Nunca oín falar del, e el non decide.
Xa, tes razón. El non. Decido eu.
Estou a cargo. É o trato. E sabes que? Iremos.
Vamos, que diaños che pasa?
Bartlett?
Podemos falar?
Sinto todo iso. Foi...
Cre que eu non quero saír?
Elke e mais eu cancelamos sete chárteres este mes por isto.
Intento velar pola vida das persoas.
Seino.
E mírate.
Vin como pasabas na popa do barco
40 horas seguidas e mexabas pola borda do barco
para non deixala nin un segundo. Dáse conta diso?
Algunha vez che deu as grazas?
- Á súa maneira. - Trátate fatal.
Non o sabes.
- Ou sexa, ela e eu... - Vamos.
Sempre a pos por riba do teu propio xuízo.
Mira, é arriscado.
Vale? Merda.
Chegamos moi lonxe.
Deixemos que o intente.
Veña. Que vas facer?
Volver a casa e pasear en barco
grupos de turistas toda a temporada?
Vamos.
Estamos a piques de logralo.
Catrocentos oitenta e tres, catrocentos oitenta e catro,
catrocentos oitenta e cinco...
Díxenlle que non era o momento!
Catrocentos oitenta e seis,
catrocentos oitenta e sete...
Separados por só dous segundos.
Hai que sacar os piragüistas.
- Dee! Mantén ao rumbo ao Norte! - Merda.
Corenta e nove horas dentro.
Estanos entrando auga!
Bonnie, sácaa da auga!
Diana!
- Diana! - Diana!
- Nico! Pódela ver? - Non!
Diana!
Tranquila.
Moi ben. Iso é.
- É indiscutible. - Non!
E se estás disposta a adestrar...
Catro setenta e tres...
A camisa.
Catro setenta e sete...
Non me volverás ver!
Diana!
Onde está?
Diana!
- Alí! - Diana!
Diana! Ven cara o barco! Ímoste sacar!
Non! Quedo aquí! Podo facelo, Bon!
Estás tola? Non!
Pasará!
Non, xúrocho. Non vou...
Estase inundando o barco!
Non arriscarei vidas humanas!
Podemos esperar a que pase.
Disme que debería morrer por isto!
Queriamos que fose a nosa historia inspiradora da semana.
Non foi así.
Diana Nyad volveu a terra firme esta noite.
A súa meta de ser a primeira persoa en nadar de Cuba a Florida
sen gaiola protectora acabou esta mañá.
Nadou uns 77 quilómetros.
Significa que podía ter cruzado o canal da Mancha dúas veces,
mais non puido seguir.
A única que decide se acabei son eu.
Igual non acabaches, mais todos están esgotados.
Ofendiches moito a Bartlett, e Nico ten que ir traballar.
Un choio novo. Vai reparar aparellos.
Nico di que é a aventura da súa vida.
Non o pillas, verdade? O que isto supón para nós?
Estamos arruinados.
O tempo, a carga emocional. Levamos anos, Diana.
Pois aguantádevos.
Somos un equipo.
Vaia.
O teu complexo de superioridade é moi retorcido, sabes?
Xa, en fin, todos deberían ter un complexo de superioridade.
Todos se deberían sentir como a estrela da súa vida.
Si, exacto. A miña vida!
E hai cousas que quero facer.
Si? Como que?
Non o sei.
Iso é o estraño. Nin sequera o sei.
Que quero, sabes? Que quero facer?
Mais sabes que? Decídoo eu, non ti.
Eu só creo que necesitas aceptar a posibilidade de que morra.
Que queres dicir?
Eu faríao por ti se te fixese feliz.
En serio? Farías iso?
Faría. Imaxina saber con certeza
que poderías facer algo que só ti podes. O teu destino.
Xa abonda co destino.
- Nyad... - Sei que significa o teu nome!
- Meu pai... - Era un cabrón.
Si, era un cabrón,
mais sabía cal era o meu destino!
Non se trata de ti nin do teu destino,
trátase de min, vale?
Por unha vez, trátase de min!
E ti nin pensas en min.
Só queres que te acompañe...
Claro que penso en ti.
Sei de que es capaz mellor ca ti.
Escoita o que dis. É tan condescendente.
Sei que o mundo quere que peche a boca
e sente a esperar a morte, mais non cría que ti tamén.
Para.
Non podo.
Non o farei. Non aceptarei a derrota.
Conto contigo?
Non.
O teu adestrador? Estabas a descansar para competir.
Mente e corpo deben estar en sintonía.
Cre que nadei ben nas estatais?
Dicía: "Non llo podes contar a ninguén.
É moi especial.
É tan especial que non llo podes contar a ninguén.
Non o entenderán.
Botarante do colexio, e nunca serás nadadora Olímpica
porque me perderás.
Só es unha meniña e non o entendes.
Eu son un home. Necesítoo. Xa o entenderás."
Intento número catro.
Aquí estou no punto de partida, nerviosísima.
Sen saber que me agarda, mais decidida por pura vontade,
obrigada pola forza do espírito humano.
Coraxe.
Esta é Bonnie, a miña adestradora.
Ela asegúrase de que tome as miñas calorías e electrólitos.
Bonnie outra vez.
Non imaxinas a derrota.
Realmente cres
que o vas lograr cada vez,
mais...
Ou sexa,
catro intentos e catro fracasos.
Vale.
Veña, Nyad, maldita inepta.
Diga?
Segues anoxado comigo?
Porque síntoo moito.
Algunhas das cousas que dixen
e a miña actitude... Foi desproporcionado.
Grazas.
E non estou anoxado.
Mais se me vas pedir que volva, non podo.
Teño cousas que facer.
Unha hipoteca que pagar, sabes? Debo volver ao traballo.
A vida alcánzanos nalgún momento.
Xa, enténdoo.
Talvez non sexa posible.
Teño que aceptar
os patróns denigrantes e mediocres de todo o mundo do que é posible?
Bonnie tamén cansou de min.
Que va, Bonnie adórate. Sodes familia.
Non é que non saiba como son,
que son moi...
Radical?
Unha forma amable de dicilo.
Por que custa tanto?
Xa, por que custa tanto ser persoa?
Sabes? Non houbo nada como aquela sensación
cando estabamos aí fora improvisando,
e ti avanzabas con forza,
os delfíns seguíante,
e Bonnie, o equipo e eu estabamos en sincronía pensando:
"Vaites, podemos facelo. Podemos logralo."
Esa loucura na que todos criamos.
A adrenalina.
Foi caralludo, non si?
Foi. Eu nunca o vin, mais sentino.
É certo.
- Ti estabas baixo a auga. - Si.
Cantándome a min mesma na escuridade.
Impresionante, Diana.
De verdade.
Ben, teño que...
Si, por suposto.
Boa noite, John.
Boa noite, Diana.
Chameite.
Deixeiche mensaxes.
Diana, non quero falar máis diso.
Xa, seino.
Só te quería ver, falar contigo.
Vale.
Lin no periódico que Jack Nelson morreu.
Si.
Cría que me chamarías.
En fin, ata nunca.
Odio ir de vítima.
Seino.
Sigue no Swimming Hall of Fame, mesmo tras denuncialo todas,
tras dicir publicamente que abusara de nós. Pódelo crer?
Raio!
Encantaríame podelo ter matado eu mesma.
- E teríao feito. - Si?
- Si. - Como o terías feito?
Cortaríalle o pito.
Coitelo desafiado, táboa de granito. Que morrese desangrado.
Por que granito?
Non sei, imaxineino así.
Non me prexudicou, non me desviou do camiño.
Estou ben.
Mais hai momentos nos que volvo ter 14 anos e...
É como se a súa voz saíse de min,
e anóxome tanto comigo mesma.
Por que non pelexei máis?
Eu era un fenómeno.
Sabes que iso non funciona así.
Sábelo.
Si. Seino.
É só que...
Ou sexa, era...
Era moi amable comigo.
Ao principio, sabes?
Escribín: "Quero o adestrador Nelson" no meu caderno,
e viuno.
Vaites, nunca llo contara a ninguén.
Ei.
Es un fenómeno.
Nades ou non, es un fenómeno.
Que o saibas.
Seino.
E non penso parar.
Pódoo seguir intentando.
Claro que si, Diana.
Así que vou...
adestrar e conseguir un equipo,
e verémonos cando volva.
- Podemos cear ou algo así. - Claro.
Vale.
Sabes que sempre estarei animándote.
Equipo Nyad.
James?
Quérote á miña esquerda para verte cando respiro.
E cada 90 minutos,
podíasme coller un deses paquetes con líquido da neveira.
Bonnie, a miña adestradora, bótamos a chorros na boca.
Sabes que? Esquéceo.
Tranquilo.
Estarei lista nuns minutos.
Gus, imos dar unha volta?
Vamos, pequecho. En marcha.
...debía ter feito?
Non morre todo ao final e demasiado pronto?
Dime que pensas facer
coa túa vida salvaxe e preciosa.
Mimá, Mary Oliver. Flipo.
Nunha entrevista na radio pública,
Oliver falou da importancia da simplicidade.
Os seus poemas son a miúdo unha celebración da natureza,
mais tamén falou dos abusos que sufriu
de nena no Ohio rural.
Como mencionou en 2012,
atopou un refuxio en dúas paixóns.
Amaba a natureza e os poetas mortos.
Consideraba...
A ver.
Vou dicir unhas cousas.
Bonnie, que diaño...
Non me interrompas.
Estou aquí
porque o pensei
e...
es a miña persoa desde os 30, dando voltas como parvas.
Facemos as cousas xuntas. Cousas divertidas, aburridas, difíciles.
Intentei facer o meu, mais non era o mesmo.
Non es unha desertora.
O caso é
que estamos envellecendo xuntas.
Facémonos maiores, e se morres,
quero ser a última persoa que vexas.
Non morras.
Mais se o fas, estarei ao teu carón.
Con 28 anos, propúxose ser a primeira persoa
en nadar de Cuba a Florida sen protección.
QUINTO INTENTO - LOGRARAO?
Tres décadas e media despois de comezar a súa aventura,
Diana Nyad, de 64 anos,
espera que este sexa o ano que o logra.
E este é o seu quinto intento de nadar de A Habana a Florida.
Enfrontarase ao vento, ás correntes, á deshidratación e á hipotermia,
e durante os tres días que necesita para chegar,
Que alegría verte.
Ola.
- Ola. - Ola.
Viñeches.
Si.
Fuches ti?
Non, eu...
Elke di que estamos xa tan arruinados, que máis dá un pouco máis?
Mais eu decido cando dar luz verde. Entendido?
Ti decides.
- Que? - Es cagadiña a unha foca.
Que lle pasa a esta máscara? É aínda peor.
Angel insistiu porque alguén se comeu unha medusa.
Que pasou?
Que cres que pasou? Morreron.
Diana, rapaces, estamos en alerta vermella.
Creo que temos unha oportunidade. Mañá.
- Si! - Moi ben.
Ei.
Ben. Ímolo facer.
Nyads, ninfa da auga, destino. Verdade?
A verdade é que toda iso de Aris...
Non é o meu pai biolóxico.
Ou sexa,
tecnicamente, nin sequera son...
Ei.
Escóitame.
Non hai ninguén máis Nyad ca ti.
Adiante.
31 DE AGOSTO DE 2013 IDADE: 64
165 KM ATA KEY WEST
Maldita sexa.
Bota un ollo.
Os escudos non se desactivarían, non?
Merda.
Vou ver que pasa.
Vale.
Setecentos trinta e dous,
setecentos trinta e tres...
Que pasa?
Que é iso?
- Santo ceo. - Velo?
- Sacámola? - Bonnie!
- Que se achegue ao barco. - Apaga o motor.
Diana!
Diana! Ven cara o barco.
Non salpiques, brazadas pequenas.
Que pasa?
Vou amañar o escudo. Tranquila.
Non mires.
- Volve estar activado? - Creo que si.
Cre que si.
Todo despexado.
Si!
- Bo traballo, rapaces. Grazas. - Si!
Grazas a todos.
143 KM ATA KEY WEST
Córtame a boca.
Só ata o amencer. Despois estaremos fóra de perigo.
O gorro primeiro. Si.
Merda.
- Toma. - Grazas.
Queríache preguntar algo.
Como te convenceu?
Tivemos unha boa charla.
E...
estou enfermo.
Non o sabe.
Xesús.
Intento afrontalo.
Xa.
En fin,
pensei que me quedaba unha aventura.
Si.
- A nadadora. - A nadadora.
Catrocentos setenta e catro,
Catrocentos setenta e cinco,
catrocentos setenta e seis...
Bonnie!
Por fin demos no albo coa corrente.
Empúxaa cara o Norte.
So ten que seguir dándolle.
Diana?
Ven aquí.
Iso é. Vamos. Brazada pequena.
Ben feito.
Toma.
Non te obrigarei a comer nada,
mais necesitas líquidos.
Ao menos 133 mililitros.
É o que necesitas. Aí tes.
Seino.
Tragas moita auga salgada.
Si, ves?
Ben, vas a Florida.
Por alí.
Vas a Florida, a Key West.
Ben. Estalo facendo xenial.
Só unha boa.
Iso é.
Outra.
Levamos 120 quilómetros.
É o máis lonxe que chegamos ata agora.
Non pensei que o vería aquí.
O Taj Mahal.
É tremendo.
Vai directa a el, Diana.
É por alí.
Polo camiño de ladrillo amarelo?
Polo camiño de ladrillo amarelo ata o Taj Mahal.
Ti sigue.
Non pares.
Nyad ten o récord de Capri a Nápoles en Italia.
...non deberían ser fantasías...
Nadou 51 quilómetros...
Sentir que o meu corpo é tan colosal coma unha balea.
Teño 9 metros de ancho. Unha forza e ombros incribles,
e ábrome paso a través da auga. Nada me deterá.
Cría que as gaivotas me atacaban a polpa,
e que me caía sangue pola cara.
Sesenta horas sen parar en mar aberto.
É como gañar o ouro nos xogos Olímpicos.
Este nado é moito máis imposible ca posible.
Creo que me sentirei inmortal por un momento cando chegue ao outro lado.
Ei. Si, ti. Continúa.
Bonnie!
Velo?
Pódelo ver?
Diana.
Achégate.
Xa está.
Non vas volver pór esa máscara.
Quita as gafas.
Ben.
Diana, mírame. Quero que me mires.
- Non. - Mírame.
Acabouse?
- Non... - Non. Desviámonos?
Podo compensalo.
- Non... - Bonnie, non penso saír.
- Para. Mira cara alí. - Podo compensalo.
- Ves iso? - Non penso saír.
Ves iso, o horizonte? Mira cara o horizonte.
Velo?
É o sol?
Non, iso non é o sol, cariño.
Son as luces de Key West.
Diana, o que quero dicir é que non haberá outra noite.
Só un último esforzo.
Se es capaz de reunir forzas,
chegarás a Florida hoxe.
Mais aínda queda un longo camiño.
Ao menos 12 horas máis.
Teste que meter de cheo.
Podes facelo. Vale?
Toma un pouco disto.
Estalo facendo xenial.
Diana!
Nada máis preto da liña do barco.
Aínda non acabaches.
Desacelera.
Móvese na dirección equivocada.
Xa o sei.
- Necesito outra décima de nó ou acabouse. - Seino. Merda!
Que fas? Bonnie?
En serio, Bonnie?
Diana?
Estás na auga comigo.
Escóitame.
O único que tes que facer é nadar un pouquiño.
- Vale? - Non me toques.
- Non o farei. - Non me podes tocar.
Estamos xuntas nisto. Facémolo todo xuntas.
Non tes que pensar no que está a pasar.
O único que tes que facer é dar un par de boas brazadas.
Cres que o podes facer?
E cinco boas brazadas?
Vamos. Sei que podes.
Seino porque es unha fera.
Non deixarei que te rendas.
Inténtao. Aposto a que podes.
Unha boa brazada. Faino por min.
Só unha. Unha e xa está.
Unha boa brazada.
Iso é. Preciosa.
Só unha máis.
Iso é.
Unha máis.
- Si. Unha máis. - Bonnie...
Non fales. Garda as forzas para Key West.
Quérote.
Eu tamén te quero.
Unha brazada máis, rula.
Só unha máis. Xa o tes.
Iso é.
Iso é, forza!
Vamos, dálle!
Unha brazada grande.
Si, esa foi boa.
Iso é, cariño.
Nesa dirección.
Por aí. Ti podes, rula.
Fachendosa.
- Movémonos, non si? - Movémonos.
Estamos moi preto.
Que pasa, Bartlett?
Podes con isto.
Que conste que me entrou area.
Vamos, Dee.
Diana!
Ti podes!
Claro que si!
É extraordinario.
A súa velocidade aumentou a metade de camiño
tras alcanzala correntes rápidas.
Nadou a unha media de 3 km por hora coa forte corrente.
Acompañárona unhas 40 persoas en catro barcos.
Desde arriba, podédela ver en augas cristalinas
a medida que se achegaba á beira de Key West.
Diana Nyad está a piques de chegar!
Diana Nyad, señores e señoras!
Nyad!
Que ninguén a toque ou descualificarana!
Atrás todos!
Atrás! Non a toquedes!
Que ninguén a toque!
Diana Nyad acaba de nadar 177 quilómetros desde Cuba!
Ven cara min.
Aquí.
Veña, ti podes.
Ven aquí.
Vamos, Diana.
Ti podes.
Vamos, cariño.
Sigue andando. Estou aquí.
Estou aquí. Continúa.
Necesitamos os dous nocellos fóra da auga.
Os dous nocellos. Ti podes.
Ti soa. Un par de pasos máis.
Pouco a pouco.
Necesito os nocellos fóra.
Non pares, estou contigo.
Estalo facendo xenial.
Primeiro un.
Podes facelo.
Ánimo.
Vale, coidado.
Xa está. Dous nocellos fóra.
Si.
Lográmolo.
Só quero dicir tres cousas.
Unha,
nunca tiredes a toalla.
Dúas,
nunca es demasiado maior para perseguir os teus soños.
E tres,
parece un deporte solitario,
mais necesitas un equipo.
Certo.
Si!
Diana Nyad fixo realidade o seu soño o 2 de setembro de 2013.
Corenta persoas en barcos, ademais do Voyager,
presenciaron a súa incrible fazaña.
O traxecto son 165 km.
Debido ás correntes, nadou 177 km.
Levoulle 52 horas e 54 minutos.
Cinco intentos.
e 35 anos.
Diana e Bonnie vense a diario.
Lográmolo!
LUKE TIPPLE EXPERTO EN TIBURÓNS
DRA. ANGEL YANAGIHARA EXPERTA EN CUBOZOOS
DEE BRADY CAPITÁ
EN MEMORIA DE JOHN BARTLETT NAVEGANTE
Tivemos unha boa corrente do Golfo. Sempre souben que o lograría
se os compoñentes de aliñaban.
Como te sentes ao ver tanta xente apoiándote aquí?
Xenial. Foi estupendo.
Vin a cara que puñan.
Encántalles ver alguén da miña idade facer algo que ninguén fixo antes.
E ,por último, dixen: "Necesitas un equipo."
Se eu vos parezo dura, tedes que coñecer a Bonnie.
- Bon? - Está entre bastidores. Deume a man.
- Unha tipa dura. - Si.
Diana conta moi boas historias, mais cando estou nelas,
non me gustan os adorniños.
Non é exact...
A idea xeral é a mesma.
Nunca é exactamente como o conta.
Grazas.
Diana Nyad, reteite.
Acovardácheste.
Nadaches ata Cuba con todos eses tiburóns e medusas,
mais temes pelexar comigo?
Chegaches a EE. UU. nun barco?
Non quero ser a muller tola...
que o repite unha e outra vez
e que fracasa unha e outra vez, ata os 90 anos.
Nadaba con este chisme posto.
Non me decatara. Sabía que estabas diferente.
Si!
Se o canto 1000 veces,
teño nove horas e 45 minutos ao ritmo.
Vou cruzar EE. UU. a pé.
Pechei os ollos, pechei os puños,
díxeno, e era certo.
Non o puiden ter feito nin un chisco máis rápido.
Teste que levantar e facelo unha e outra vez
ata logralo.
Ás 4:00, depende do día... hoxe foi ás 4:45,
vou ao ximnasio.
Os veciños... Está escuro.
Os veciños dormen profundamente e eu toco...
que significa: "En pé!"
Se é a miña navegación...
- Iso é o que usamos o ano pasado. - Non vai ser así este ano.
Subtítulos: Lorena Pereiras