Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jej nazwisko Nyad w greckim oznacza „nimfa wodna”.
Teraz 28-letnia Diana Nyad
zamierza pokonać kolejny akwen.
Mistrzyni świata w maratonie pływackim,
laureatka Phi Beta Kappa, lingwistka, pisarka...
Nyad pobiła światowy rekord na dystansie z Capri do Neapolu.
Przepłynęła 51 km w jeziorze Ontario.
Opłynęła Manhattan, pokonując 45 km w rekordowym czasie.
Miliony ludzi, którzy usilnie próbują uniknąć wód
opływających Manhattan, pytają, czemu to robi.
Diana odpowiada, że ma to dla niej osobisty wymiar.
Dystans 143 km z Bahamów na Florydę pokonała
w 27 godzin i 38 minut, ustanawiając nowy rekord.
Powitajcie Dianę Nyad.
5 WRZEŚNIA 1979 ROKU
Gratulacje.
Pewnie męczą cię już gratulacje
za to fenomenalne osiągnięcie.
Nie męczą mnie. Było warto.
- Racja. - Miło cię poznać.
Zastanawiałam się, ile razy obejrzę twój show, nim cię poznam.
Zamierzam płynąć 60 godzin, dwa i pół dnia.
Z Kuby na Florydę.
- To niezwykłe... - Dwa i pół dnia w wodzie?
...i bardzo ambitne, ale uważam, że podołam.
To moja ostatnia próba.
Przez 60 godzin non stop w morzu.
Jakbym zdobywała złoty medal na Olimpiadzie.
Dla mnie Bahamy to przystawka,
Kuba to danie główne, a emerytura to deser.
Kuba będzie ciężka.
Na tym etapie nikt nie wie, czy to jest wykonalne.
Diana Nyad pragnęła
ustanowić rekord świata i stać się nieśmiertelną.
Od początku wie,
że szanse ukończenia wyzwania to 50%.
Nyad zapowiedziała, że to jej ostatnia próba.
Czuliśmy, że dokonałaby tego, gdyby zrobiła sobie przerwę.
- Koniec kariery? - Nie. Koniec z maratonami.
22 SIERPNIA 2010 ROKU
- Wydaje się, że świat śpi. - Tak.
A gdy już się obudzi, to ledwo żyje.
- Racja. - Lenistwo jest zaraźliwe.
A my mamy to zwyczajnie akceptować.
Uznawać banalną egzystencję za normę.
To przez sześćdziesiątkę?
- Co? - Przez 60?
Nie.
Nie chcę niczego jutro. Żadnego tortu.
Nawet ze spożywczaka.
Niby nie chcesz świętować.
- A często o tym mówisz. - Tak.
Na spokojnie. Tylko my. I może scrabble.
Dobra. Nic nie planowałam, bo zabroniłaś mi ze 37 razy.
Żadnej imprezy.
Worki na odchody.
Przecież po to wybrałaś się do zoologicznego.
Wiem. Chodź, nabijemy więcej kroków.
No dalej. Raz, dwa, trzy. Dasz radę.
Cześć, Teddy!
Cześć.
Siad.
Dobry piesek.
- Tak, drzwi są zamknięte. - Wszystkiego najlepszego.
Przyniosłam scrabble. Nie przyznasz się,
ale w twoim brakuje G, dwóch E i paru blanków.
- Chodź tutaj. - Co na obiad?
- Pokażę ci coś. - Co? Czemu tak dziwnie mówisz?
Jak to dziwnie?
Niezwykle wyraźnie. Ułożyłaś sobie włosy?
Niespodzianka!
- Co? - Wszystkiego najlepszego!
Prosiłam, żadnego przyjęcia.
Nie mówiłaś serio.
- Zadowolona? - Tak.
Zdmuchnij.
Muszę wymyślić życzenie.
Nie krępuj się. Czego sobie życzysz?
Chciałabym...
Gdy miałam pięć lat,
tata położył mi na kolanach słownik Webstera.
„Kochanie, czekam od pięciu lat, aż pokażesz mi
swoje nazwisko czarno na białym.
W mitologii greckiej ma znaczenie.
Moi przodkowie,
niczym nimfy, pływali w jeziorach, rzekach i oceanach.
To twoje przeznaczenie”.
Porywam ją na chwilę. Chodź.
- Teraz będzie najlepsze. - Znasz to powiedzenie?
Na pewno znasz. „Zawsze zostaw niedosyt”.
To nigdy nie odnosiło się do mnie.
- Chodź tutaj. - Co?
- To Nina. Ona nadal... - Wiem. Popatrz tam.
Białe spodnie, wysoka.
O Boże.
- Co? W czym problem? - Sama nie wiem.
Wydaje się trochę...
Miła, normalna, nie wygląda na psycholkę?
Dużo o mnie wie?
Ma na ścianie twój plakat, a na tyłku wytatuowaną twoją facjatę.
Tak.
- To nie jest zabawne. - Pogadajmy z nią.
Będziesz pytać o nią, a nie mówić o sobie.
Byłam w Wietnamie, Ugandzie, w jaskiniach Belize, w Sydney.
Relacjonowałam stamtąd Olimpiadę.
Pracując 30 lat w ABC Sports, objechałam cały świat.
Ale moje ulubione miejsce to Kuba.
Pewnie sama byś zgadła. Tak myślę. Wiesz, że...
- Jasne. - Tak.
Od dzieciństwa marzę o Kubie.
Taka magiczna kraina za morzem.
Zakazany ląd.
Nam zabraniano jeździć tam, im przyjeżdżać tu.
Niesamowite.
Skąd znasz Bonnie? Czy wy jesteście...
Nie. Przyjaźnimy się.
Byłyśmy parą przez sekundę 200 lat temu.
Opowiedz mi coś o sobie.
Naszą jednokierunkową ulicą mkniemy ku śmierci,
ale to nie znaczy, że mamy poddać się przeciętności.
Kończysz 60 lat i świat uznaje, że jesteś niedołężna.
Ja mam 58, więc co ja tam wiem.
Szło ci całkiem nieźle z... Jak jej było?
Tak, było świetnie. Jest fantastyczna, ale nie chodzi o nią.
Tylko to randkowanie. Chyba już tego nie potrzebuję.
Rozumiem cię. Ja też nie.
To skąd ten dół? Przez pracę?
Przez wszystko. Jasne? Gdzie doskonałość?
O Boże.
- Mówię serio. - Znów to samo.
Dłużej tego nie zniosę.
Skoro tak się czujesz, to zrób coś z tym.
Zagramy w scrabble?
Muszę pozmywać. Mam co robić.
Boisz się przegrać. Rozumiem.
Złoję ci tyłek.
Nie pozbierasz się. Nie dyskryminuję niedołężnych.
Bon?
- To było przemiłe przyjęcie. - Luzik. Zaczynaj.
Przygotuj się na porażkę. Czeka cię śmierć!
DIAMENT TO KAWAŁEK WĘGLA, KTÓRY WYTRWAŁ DO KOŃCA!
W końcu przejrzałam stare pudła mamy z domu opieki.
Posłuchaj tego.
„Powiedz, co chcesz zrobić ze swoim szalonym i cennym życiem?”
Mary Oliver.
Znasz Mary Oliver?
To dość znany cytat.
Niezbyt pociąga mnie poezja.
- Jesteś zbyt niecierpliwa. - Nie lepiej mówić wprost?
Muszę pozbyć się tych rzeczy.
To absurd. Niczego nie wyrzucasz.
Popatrz na to.
Chcesz trzymać te New Yorkery? Rocznik 2006. Ty rupieciaro.
Czy Lucy przeczytała ten wiersz?
Czy to ona zagięła tę stronicę?
Dziwne, bo ona gówno zrobiła ze swoim życiem.
- Twoja matka? - Wiesz, o co mi chodzi.
Była zwykłym popychadłem,
ojciec po niej jeździł, aż w końcu nas zostawił.
Ten wiersz musiał coś dla niej znaczyć.
Była przywiązana do tej książki.
Co sądziła o własnym życiu? Czy to jej przesłanie do mnie?
- Mówisz? - A potem zrozumiałam.
Książka nie była jej.
Należy do jakiegoś Uliego z pokoju obok, który ma 102 lata.
Może to przesłanie dla ciebie od Uliego.
„Co jeszcze powinnam była zrobić?
Czy wszystko nie umiera ostatecznie i zbyt szybko?
Powiedz, co chcesz zrobić ze swoim szalonym i cennym życiem?”
W tym trudnym przedsięwzięciu, jakim jest maraton pływacki,
jestem rozdarta między niechęcią, by znów czuć ten dyskomfort,
nudę, nudności, zimno i upływający czas.
Jestem rozdarta między tym a niechęcią
do utraty szacunku do siebie, jeśli tego nie zrobię.
Tu chyba chodzi o dumę.
Czuję, że przegrywam, zwłaszcza mentalnie.
Dobra, to tylko pływanie.
Nic takiego.
Trzydzieści lat. Co to jest.
Witajcie, ciemności, starzy przyjaciele
Znów mam wam do powiedzenia wiele...
...sześć, siedem, osiem, dziewięć...
Nasze nazwisko, Nyad, w mitologii greckiej
oznacza „nimfę wodną”.
Pisane ci zostać mistrzynią.
W życiu możesz liczyć tylko na siebie.
Jeśli chcesz być wielka, to tylko ty,
twoja wola i twój umysł tam cię zaprowadzą.
Nikt ci w tym nie pomoże.
Ładnie.
Tak jest.
Dobra forma, Nyad.
Brawo! Dawaj! Pokaż, co potrafisz.
Masz niezaprzeczalny talent.
Niezaprzeczalny.
Jeśli poświęcisz się treningom, będziesz gwiazdą.
Kochanie, wstawaj. Musisz to zobaczyć.
Współczesny świat jest pełny napięcia i strachu.
Zapominamy, że żyjemy pod tymi samymi gwiazdami,
że dotykamy tego samego morza.
To jest ważne dla twojego życia.
Co tam jest?
Kilometry morza.
Kuba.
To magiczne miejsce, pełne muzyki i życia.
Chcą, by wydawała się odległa, ale ona jest blisko,
można by tam dopłynąć.
No i proszę.
Tak!
Wygrałam. Ale nie poddałaś się łatwo.
- Zamień się. Tam jest lepsze światło. - Dobrze.
- Co to? - Co takiego?
To. Masz oczy szopa.
Pływałaś?
Owszem.
No proszę, pływaczka. Fajnie.
Ostatnio założyłaś gogle ze 30 lat temu?
- Zgadza się. - I jak?
Świetnie. Łatwo w to weszłam.
Wspaniałe ćwiczenie w twoim wieku, mało obciążające, dobre dla stawów.
Tak.
- Chcę to zrobić. - Co?
- Przepłynąć z Kuby na Florydę. - Co?
Jesteś zabawna. Serwuj.
Nie żartuję, Bonnie. Zrobię to.
To niedorzeczne.
Próbowałaś w wieku 28 lat i ci się nie udało. Teraz masz 60.
Nie wierzę w narzucane ograniczenia. W żadne w ogóle.
Dlatego trzeba to zrobić, a nie unikać wyzwania.
Zaczęłam od 20 minut, potem dodałam 20
i w końcu doszłam do prawie pięciu godzin w basenie.
Nie rozumiem. Przeżywasz załamanie psychiczne?
Nigdy nie miałam jaśniejszego umysłu.
Nie rozumiesz? Umysł.
Tego mi brakowało, gdy byłam młodsza. Teraz to mam.
Umysł nie przepłynie 160 km przez ocean.
Tylko ciało.
Tak. To ten drugi element.
- Zgadza się. - Tak.
Muszę się doprowadzić do najlepszej formy.
Będziesz trenerką.
Dlatego chciałaś grać w ping-ponga.
- Nie, Bonnie. - Nic z tego.
Mówiłaś, że muszę coś zrobić, żeby się pozbyć doła.
Miałam na myśli speed dating albo terapię,
nie powrót ze sportowej emerytury po 30 latach dla ryzykanckiej mrzonki.
Zrobię to. Jeszcze nie skończyłam. Mam to w sobie, ty też.
Nie chcesz poczuć tego zaangażowania?
Nie chcesz, by twoją duszą wstrząsnął jakiś cel, misja?
Byłoby cudownie.
Pomyśl o tym. Ty, ja i wspaniała przygoda.
Jesteś urodzoną trenerką.
- A trenerka potrzebuje sportowca. - Nie. Serwuj.
Dobrze.
Robię próbę pływacką w Meksyku.
Przyjedź. Pokażę ci, co potrafię.
Osiem godzin w prądach otwartego oceanu.
Diano, dość już. Zamknij się i serwuj.
Opaliłabyś się.
PUERTO MORELOS, MEKSYK
Że też musisz tego używać za każdym razem.
Wydaje mi się, że o czymś zapomniałam.
Zostawiłam przekąski dla psa,
ale pewnie zje je od razu.
Musisz być w pełni skupiona.
Chcę być 10 metrów od łodzi
i widzieć cię po lewej, gdy będę łapać oddech.
- Rozumiem. - Dobra.
- Jak się czujesz? - Cudownie.
Jak już mówiłam pięć minut temu.
Świetnie.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Raz, dwa...
- Trzy, cztery. - Diano, długie ruchy.
Sięgaj!
Wszystkie teorie, jakie sobie przyswajamy, by przejść przez życie,
już się nie liczą. To bardzo nierzeczywisty stan.
- Co sądzisz o... - Mam system liczenia.
Taką technikę rytmicznego śpiewania jak w transie.
Już o tobie zapomniałem! Na zawsze!
Wy baby! Mam was dość!
Czuję, że mam taką siłę jak ten ocean.
Mam szerokość dziewięciu metrów i niezwykłą siłę w ramionach.
Nic mnie nie zatrzyma. Dotrę na drugą stronę.
Diana Nyad jest uważana za niezwyciężoną pływaczkę maratonkę.
Po roku treningów poleciała do Hawany, by przepłynąć
dystans 165 km między Kubą a Florida Keys.
Nyad i jej sponsorzy wydali około 150 000 dolarów.
Wzmocniona siedmiometrowa stalowa klatka o wadze dziesięciu ton.
Ta konstrukcja będzie chronić Nyad
przed rekinami i żeglarzami portugalskimi
przepływającymi obok niej.
Diana Nyad zrobi około ćwierć miliona ruchów pływackich.
Straci dziewięć kilogramów
i pewnie z wyczerpania trafi do szpitala.
Jeśli ktoś miałby tego dokonać, to jestem to ja.
Wysoce prawdopodobne, że to niewykonalne zadanie.
Jest za zimno. Nie dam rady.
Nie jestem w stanie wygenerować dość ciepła.
Sama nie wiem. Co ty sobie myślałaś? Jesteś żałosna i głupia.
- Hej! - Głupia!
Nic z tych rzeczy. Nie wiń się. Idzie ci świetnie.
Za zimno.
Nie dam rady.
Uważaj. Dam ci ręcznik.
Mam tam wytrzymać 60 godzin.
Wytrzymam sześć.
Co? Ile wytrzymałam?
Cztery godziny i 14 minut.
Nie masz innego marzenia?
Czemu mi to mówisz?
Steve Munatones, który pływa na wodach otwartych...
Wiem, kim on jest!
Uważa, że nie dasz rady.
Dał mi kontakt do lekarza,
szychy w medycynie sportowej. Też mówi, że nie podołasz.
Co dokładnie powiedzieli?
Zajmują się sportowcami od dawna i sądzą,
że dystans między Kubą a Florydą jest niemożliwy do przepłynięcia,
zwłaszcza dla kobiety, i to w twoim wieku.
Dobra, chrzanić to.
Jutro spróbuję jeszcze raz.
- Musisz się zregenerować. - Tylko raz. Zobaczysz.
Dobrze.
Dobra robota, Diano!
Dobrze!
Dawaj, dasz radę!
Ciśnij, Nyad!
Ostatnia prosta!
Dasz radę. No już, Nyad!
Daj z siebie wszystko!
No już!
- Masz 32,54. Rekord. - Tak!
Osiem godzin i trzy minuty. Tak!
Kiedy powiedziałaś,
co gadał Steve i ten cały doktorek,
bardziej się zmotywowałam.
Serio?
- O Boże! - Nie.
Ty przebiegła, mała...
Dlatego byłabyś genialną trenerką.
Nie znam się na treningach pływania.
Nie musisz. Nauczysz się.
Sama nie wiem.
Ta cała Kuba.
Wizy, logistyka, pieniądze.
- Tak. - Tam są rekiny.
Wszystkim się zajmę.
A moi klienci?
- Nie wiem. - Co z nimi?
Przeżyją!
Rzucisz prowadzenie audycji?
Dość bycia na bocznym torze!
Posłuchaj, Bonnie. Dam radę i chcę to zrobić z tobą.
Muszę to zrobić z tobą. Bez ciebie nie dam rady.
Dobra, wchodzę w to.
Super! Tak!
- Tak! - Ekstra!
Dobrze.
Masz 52.
Pięćdziesiąt dwa.
Dobra robota.
Tak jest.
Nie przerywaj.
Pływam na otwartych wodach oceanu.
To jak walczyć w wadze ciężkiej przez dwa i pół dnia.
Czuję się jak pantera.
Przygotowałam się dobrze.
Nie było zmiłuj. Jestem w szczytowej formie.
Zużywam mnóstwo kalorii.
Jem prawie 4000 kalorii co trzy godziny.
Siła fizyczna i odwaga są...
Nawet jeśli morze będzie spokojne,
musi stawiać czoło rekinom i zmęczeniu
przez dwa i pół dnia.
Nie licząc Australii,
to u wybrzeży Kuby
pływają największe rekiny ludożercy.
Nie lekceważę zagrożenia.
Koło Bimini był czterometrowy rekin.
Jak długo będzie pływać?
Osiem godzin i 31 minut.
Nowa fanka.
Pora stąd prysnąć.
Wybacz, że przerywam, ale musisz mi powiedzieć coś.
Kontaktowałaś się z tym facetem w sprawie klatki?
Tak.
Nie, nie powtórzę tego.
Słucham?
Klatka przeciwko rekinom to wspomaganie.
Nie, dzięki.
Będę tylko ja i ocean.
Kiedy zamierzałaś mi powiedzieć?
Nie chcę przypisów przy notatce o moim życiowym osiągnięciu.
- Nikt tego jeszcze nie osiągnął. - Właśnie.
Będę pierwsza.
To ja płynę, Bon. Ja decyduję.
- Cześć. - Wejdźcie.
Cześć.
- O Boże. - Anna!
- Tak się cieszę. - Dziękuję.
- Bonnie? - Bonnie.
- Jestem Diana. - Bardzo chce cię poznać.
- Wezmę to. - Nie trzeba.
Nie widziałam Niny od lat,
ale co tydzień gada z moją mamą, więc wiem, co u ciebie.
Bardzo dziękujemy.
- Wielkie dzięki. - Tak.
- Czujcie się jak w domu. - Jasne.
Prawda, Mia?
Przykładowo Kanał La Manche ma 34 kilometry.
Mogłabym go przepłynąć w siedem i pół godziny,
nawet w zimnie.
Kuba to inny poziom.
To 160 km, czyli 60 godzin
pływania non stop.
Mogę się zatrzymać po pomoc medyczną,
po pożywienie
lub unosić się na wodzie i zachwycać olśniewającym światem.
To jest naprawdę cudowne.
Jestem malutkim punkcikiem dryfującym pod gwiazdami,
ale nie mogę się zatrzymać ani dotknąć łodzi,
nawet po to, aby się wypróżnić.
Robi pani kupę w wodzie?
Tak. Potem do tego wrócę.
Najpierw opowiem wam o zimnie
i ryzyku hipotermii, ale nie tego boję się najbardziej.
Czego się pani najbardziej boi?
Morskich stworzeń.
W tych wodach
mieszkają najbardziej śmiercionośne zwierzęta na Ziemi.
Czterdzieści dziewięć gatunków rekina,
płaszczki i żeglarza portugalskiego.
Nocą nawet nie wiadomo, że tam są.
Jest tak ciemno, że ledwo widzi się na odległość paru centymetrów,
a one tam na nas czekają.
Tak?
Oto ja, 30 lat później,
z wielką chęcią zobaczę nazwę Pizza Hut
na moim kostiumie kąpielowym, w którym będę pokonywać...
Tak. Dobrze pan liczy, mam 61 lat,
ale to właśnie powód, by to zrobić...
Oczywiście ma pan prawo mieć własną opinię,
ale jest ona mylna i bardzo krótkowzroczna.
Za pierwszym razem to była bułka z masłem.
Wkroczyłam do biura Rocky'ego Aokiego
z Benihany, bo lubował się w oceanach.
Poszłam do niego
i wyszłam z ogromnym czekiem, jak te na loteriach, na 300 000 $.
- Wiesz, że już to słyszałam? - Tak.
- Chyba z 400 razy. - To niezła historia.
Ale teraz czek masz pewny jak na loterii.
- Wyłoży znów kasę? - Już nie żyje.
Poza tym teraz potrzebujemy 500 000 $.
Może przydałaby się jakaś zmiana.
- Mniej garniaków, więcej kobiecości. - Czyli czego, tamponów?
Nam już, dzięki Bogu, niepotrzebne.
Nie, dzięki Bogu.
Poza tym nie żebym się martwiła,
ale co z rekinami?
Rekiny nie polują na ludzi.
Nie chcą jeść ludzi, wolą foki.
Tak, ale...
Czasami sprawdzają, czy jesteś foką.
Jak to robią?
Po to nam ochrona.
Dwie elektrody przymocowane z tyłu każdego kajaka,
które transmitują wzmocniony sygnał.
One tego nie cierpią. Patrzcie.
- Czy to konieczne? - Bez obaw, przetestowaliśmy to.
Na krwawiącym końskim udźcu na Pacyfiku.
To dla rekina wezwanie na obiad. Wszystkie zawróciły.
Można by ją podświetlić w nocy?
Nie widzę jej.
Wiem, gdzie jest, tylko dzięki uderzeniom rąk...
- Hej! - ...o wodę.
- Światło ściąga rybki. - Halo?
- Hej! - Nadchodzi, patrzcie.
Prąd elektryczny zaburza im działanie receptorów w pysku.
Wraz z nurkami będziemy uważnie obserwować,
czy ochrona nie idzie na dno.
Jakiej broni używacie? Harpuna czy...
Tyczki z piłeczką tenisową.
Nie robimy im krzywdy.
Dostaną tylko kuksańca w pysk.
Nie używamy broni.
Diano, będziemy cię chronić.
Pamiętaj jednak, że ocean należy do nich.
Ty jesteś tylko gościem.
Pomyśl o marketingu z wykorzystaniem mojego wizerunku.
Nie wiem, może: „Wciąż sucha”.
Albo klasycznie.
Billboard z waszym sloganem pod moim zdjęciem:
„Silne jak dla mężczyzny, lecz zrobione dla kobiety”.
Oczywiście.
Dzięki, Deb.
Chyba zdobyłam sponsorkę.
Tak! Super!
Mam namiar na nawigatora.
- Pokaż mi takiego... - Jest z Key West.
- ...który nie bredzi. - Łodzią nie pokierujesz.
Jest nam potrzebny. Wszyscy go chwalą. Ma ksywkę „Król Zatoki”.
Zaprosiłam go jutro na lunch.
Zamówię ci taco rybne z salsą,
a ty pokażesz się z najbardziej czarującej strony.
Niezła łódź.
Sam ją zaprojektowałem.
Musiałem rysować plan 76 razy.
Żona myślała, że mi odbija, ale jest idealna.
- Żona czy łódź? - Obie.
John Bartlett.
Oglądałem cię na Wide World of Sports.
Naprawdę?
„Dreszcz zwycięstwa, udręka porażki” i reszta tych bzdur?
Pokaż swoją kabinę nawigatora.
Nie ma sprawy.
Prąd Zatokowy to rozszalały kutas.
To taka wartka rzeka na środku oceanu
płynąca na wschód, gdy ty chcesz płynąć na północ.
- Jeśli jest szybsza od ciebie... - To się cofasz.
- Wiesz, że już kiedyś próbowałam? - Oczywiście.
Nie potrzebuję wykładów o Prądzie Zatokowym.
Czemu myślisz, że nadajesz się na tę misję?
- Jakie masz kwalifikacje? - Co to ma być?
Myślisz, że cię nabieram,
czy wstałaś z łóżka lewą nogą?
Poprzedni nawigator mnie oszukał.
Kazał mi płynąć przez bitych 14 godzin.
- Dałabym radę, gdyby nie... - To twoja wina.
Sprawdziłem twojego nawigatora z 1978.
Uczniak Regat Pucharu Ameryki gówno wiedział o Cieśninie Florydzkiej.
Możesz mieć najlepsze kwalifikacje,
ale jeśli tu nie pływałeś, nie odbębniłeś 10 000 godzin,
nie znasz tych przeciwprądów i wirów.
To jakby kazać ujeżdżaczowi koni zamontować zmywarkę do naczyń.
- Bardzo poetyckie. - Chodź na dziób.
Wyciągnij język.
No wyciągnij.
Czujesz to?
- To chyba sól? - Nie.
Piasek z Sahary oddalonej o ponad 11 000 km.
Na to właśnie stać ten wiatr.
Chcesz dokonać tego wyczynu jako pierwsza.
Kurs musi być dokładny.
Cyrkulacja prądów musi być obliczona
przez kogoś, kto wie, co robi.
Prąd ma pracować dla ciebie, a nie przeciw tobie.
Trzeba go przeliczać co 15 minut.
Ułamek stopnia na wschód
i płyniesz w stronę Turks i Caicos. Ułamek na zachód - do Teksasu,
albo gorzej, wpadasz w wir.
Nic się nie stanie, jeśli zatrudnisz złego gościa.
Stawką jest tylko twoje życie.
Dziękuję za zainteresowanie stanowiskiem.
- Do widzenia. - Nada się.
Zaraz. A lunch?
Masz piwo?
- Tak. - Muszę się napić.
Jeśli ktoś może tego dokonać, to tylko ona. Co nie?
Trochę w to wierzysz, bo inaczej byś tu nie siedział.
Przyniosłaś mi lunch.
Zgadza się.
Będę z tobą szczery. Naprawdę nie wiem.
Tylko kilka dni w roku
kierunek wiatru i prąd umożliwiają przepłynięcie.
I to żaden pewnik. Okno jest maleńkie.
A nawet wtedy może jej się nie udać.
Wiesz?
Poza tym to wolontariat, darmocha.
Miesiące treningów, a możemy nie dostać pozwolenia.
Tak.
Wiesz, kiedy czułam się najlepiej?
Kiedy grałam w racquetball i byłam na szczycie.
Miałam wtedy 30 lat.
Podczas treningów wygłupiałyśmy się z dziewczynami,
ale w dniu meczu ogarniała nas gorączka,
że musimy wygrać. Znasz to uczucie?
W tym wieku taką magię odnajdę tylko dzięki niej.
Ile jeszcze zostało nam szans, żeby poczuć taką ekscytację?
Więc dlatego tu jesteś?
Tak, poza tym ona mnie potrzebuje.
Nie pytaj dlaczego.
A my potrzebujemy ciebie. Obiecuję, nudno nie będzie.
Niektórzy mówią, że nuda jest w cenie.
Zgaduję, że ty do nich nie należysz.
Kiepsko to wygląda.
Podzwonię po ludziach, dowiem się, czego używają.
Mamy niezłe pomysły, jak utrzymać cię blisko łodzi.
Jak się czujesz? Gotowa na całą noc?
- Tak. - Dobra.
- Tak. - Wyglądasz świetnie.
Hartujesz się. Jak ramię? Nadal odmawia posłuszeństwa?
Nie jest tak źle.
A umysł?
Gotowy na długi dystans?
Dobrze.
Mam na playliście 85 piosenek.
Neil Young, Janis Joplin, Beatlesi.
Tysiąc razy z rzędu „No Reply”
i już mija dziewięć godzin i 45 minut.
Brakuje mi jednej
na 4/4, zsynchronizowanej z ruchami.
Poza tym, jak wiesz,
jeśli znajdziesz się w mrocznym miejscu,
poczujesz, że się załamujesz...
- Nic mi nie jest. - ...to zawołaj.
Ja to zrobię. Dobrze?
Dobrze.
WIEK: 61 LAT 20 KWIETNIA 2011 ROKU
Proszę o uwagę.
Zaczynamy 24-godzinny trening.
To nasza cudowna kapitanka Dee.
Kiedy jest przy sterach, nikt do niej nie mówi. Jasne?
Nigdy nie słyszałem, żeby się odzywała, ale jest najlepsza.
To samo dotyczy pływaczki. Nie mówimy do niej, gdy płynie.
Nie żartujemy. Pełna powaga.
Ruszamy. Wy się znacie.
Cześć, Dee.
Czerwone światło to pomysł Nico. Nie użyjemy reflektora.
Wszystkie zwierzęta ruszyłyby za tobą.
Ale czerwonego nie lubią.
Jeśli nie będzie jeść, jej ciało samo zacznie się zjadać.
A więc karmienie co 90 minut, ale nie mówimy jej, która jest godzina.
I staraj się nie trafiać w jej ego.
Nie krzycz na nią. Źle reaguje na twardą miłość.
Ale jej też nie niańcz.
Kiedy zacznie mieć halucynacje, idź w to. Jasne?
Dobra, zaczynajmy.
Patrz.
Bartlett zrobił ci tor, żebyś była bliżej łodzi.
- Serio? - Tak.
Umysł podupada wraz z ciałem.
Ciało słabnie i zaczynają się halucynacje.
Deprywacja sensoryczna.
Myślałam, że mewy zaatakowały mi łydkę
i twarz zalała mi się krwią.
Mało co widzę.
Stres jest niewyobrażalny,
bliski torturom.
Wymiotowałam i traciłam siły...
Widzisz, co jest napisane po „nyad”?
To twoje nazwisko, Diano.
To twoje przeznaczenie.
Po skręcie masz zwiększyć tempo.
Zaraz, co to jest?
- Pokaż. - Tylko żartowałam.
TRENER NELSON
Czemu wymiotujesz?
Bo płynęłam przez 24 godziny.
Przyszły wizy. Możemy jechać na Kubę.
- Lepiej? - Tak.
Dobra. Przybij piątkę.
Dziś osoba,
która dla wielu była bohaterką,
Diana Nyad, niewiarygodna pływaczka,
powraca z niewiarygodnym z projektem.
HAWANA, KUBA
...chce dokonać wyczynu, który wymyka jej się od 30 lat.
Mam nadzieję, że moje przedsięwzięcie wesprze dobre relacje
między naszymi krajami.
Rozbuduje poczucie więzi.
Z niecierpliwością wyczekuję
na okno pogodowe, by móc wypłynąć.
Dziękuję.
Luke?
Dzięki.
Posłuchajcie.
Pragnę coś powiedzieć wam wszystkim.
Czekając na sygnał od matki natury,
podpisałam kontrakt ze swoją duszą, aby nigdy się nie poddawać.
Wszyscy wiele poświęciliście.
Bez pieniędzy, bez bonusów, bez gwarancji.
Nie znam większego powodu dla takiego poświęcenia.
Moja życiowa misja, śmiem rzec: przeznaczenie,
to walczyć z nieprzewidywalnymi warunkami i żywiołami.
Będę pierwszą Nyad.
Jak wyszukacie moje nazwisko w słowniku, znajdziecie...
- Świetnie. - ...„nimfa wodna”.
Dziękuję bardzo. Za przeznaczenie.
- Za nas wszystkich i Kubę. - Za Kubę.
- Za oczekiwanie na pogodę. - Tak.
Za parę tygodni będzie za zimno.
- Zmarnujemy rok. - Tak.
Na co się zanosi?
Mam trzech różnych meteorologów,
od pogody i prądów.
W Maryland, w Waszyngtonie i w Narodowym Centrum ds. Huraganów w Miami.
- Porównuję ich modele. - I co?
To rosyjska ruletka.
Może będzie okno, jak się przejaśni.
Nasze szanse plasują się pomiędzy „niewielkie” a „średnie”.
Boże. Muszę stąd wyjść.
Pobiegać albo coś.
- Wyglądałaś za okno? - Muszę być gotowa.
Jesteś gotowa.
Wpadłam na ciebie w kuchni. Jakbym weszła na ścianę z cegieł.
Posłuchaj, nie chcę, żebyś się wypaliła,
więc siedź spokojnie i bądź cierpliwa.
Wiem, że to trudne.
Nie wiesz. Ty nie musisz tego robić.
Łatwo ci mówić.
Dobra, skończ te brednie.
Przestań jęczeć.
- Co? - Zastawiłam dom...
Ja też.
Poprawna odpowiedź brzmi: „Dziękuję”.
A więc wychodzisz?
Nie, śmiało.
W porządku. Idź. Wypal jointa.
Może poćwiczysz jogę? Poczytasz książkę?
Nie wzięłam książki!
Sztorm minął.
To nasze okno. Już czas, Diano.
Pływanie na otwartych wodach uprawia 16 milionów ludzi.
Spośród nich 116 osób
przepłynęło ponad 24 godziny bez przerwy.
Ale ponad 48 godzin wytrwało
tylko 12 osób w historii świata.
Wśród tych 12 popłynie Nyad z meduzami, rekinami
w największym i najszybszym akwenie wodnym na świecie.
Musi wytrwać ponad 52 godziny, aby osiągnąć cel.
Wszystko musi pójść idealnie.
Dziękuję.
Uwaga, jest gotowa, więc trochę się cofnijcie.
- Dobrze. - Dziękuję bardzo.
Dasz radę śpiewająco, Diano.
- Naprzód. - Tak jest.
Odwagi!
WIEK: 61 LAT 7 SIERPNIA 2011 ROKU
165 KM DO KEY WEST
Prowadzący talk-show i nieznajomi w autobusie pytają mnie,
czemu piękna młoda kobieta jak ja
będąca przy zdrowych zmysłach decyduje się na takie tortury.
Aby ukończyć maraton pływacki,
trzeba być trochę masochistą.
Aby osiągnąć sukces,
trzeba znieść ogromny ból przez wiele godzin.
160 KM DO KEY WEST
Bartlett, jak to tam wygląda?
Dobrze.
Jak na razie.
501, 502, 503.
504, 505, 506, 507...
801, 802...
461, 462, 463...
127 KM DO KEY WEST
728, 729, 730...
732, 733,
734, 735...
101 KM DO KEY WEST
877...
92 KM DO KEY WEST
Dwa, trzy, cztery...
88 KM DO KEY WEST
...pięć, sześć.
Diano!
Czas na jedzenie!
Proszę.
Boli mnie ramię.
W skali jeden do dziesięciu?
Sześć.
Jezu. Czyli osiem u normalnej osoby. Dobra.
- Medyk? Podaj jej Tylenol. - Tak jest.
Musisz się ze mną komunikować.
- Dobrze. - Nie walcz z tym.
No już.
Proszę.
Masz?
W porządku.
Nic ci nie jest?
Jest w wodzie.
Naprzód.
87 KM DO KEY WEST
O szlag.
Od początku ocean był bezwzględny,
a ona płynęła dalej.
Połykała wodę morską.
Przez 15 godzin choroba morska obdzierała ją z sił.
Nie mogła utrzymać pokarmów, a mimo to płynęła.
- Bon. - Co się dzieje? Wszystko dobrze?
W porządku.
Ja...
Diano, zatrzymaj się. Spójrz na mnie.
Przestań mówić.
Jest dobrze.
Kurde. Ma reakcję alergiczną.
Co jej podałaś?
- Antrin. Ma skład jak Tylenol. - Nie! Przerabialiśmy to. Ma alergię.
Nie może brać niesterydowych leków przeciwzapalnych!
Stale zmieniające się wiatry zmusiły nawigatorów
do zmiany kursu w pierwszych godzinach.
Płynęła na północny wschód, w kierunku Florydy,
prosto na wzburzone morze.
Złe warunki wymagały od Diany trzy razy więcej energii.
Po stoczeniu bitwy z bezwzględną pogodą
i zboczeniu z kursu
Dianę wyciągnięto z wody.
Pięć minut przekonywano ją, że nie da się płynąć dalej.
Powtarzała: „Ile to zajmie?”.
„Wiem, że wytrzymam jeszcze 30 godzin”.
Musieli wciągnąć Dianę na łódź.
Wytrwała we wzburzonych wodach Cieśniny Florydzkiej 42 godziny.
Chociaż jej oczy, wargi i język spuchły od słonej wody,
ta 28-letnia maratonka nadal chciała płynąć.
Nie chcę podać się i porzucić pływania.
Była 137 km od Key West.
Morze pokonało Dianę Nyad.
Płynie od przeszło 24 godzin.
Tak.
Przez ostatnie ledwie oddycha.
Powinniśmy być tutaj.
Zatrzymamy się na ponad trzy minuty, to prądy nas pokonają.
- Znoszą nas na wschód. - W stronę Afryki.
Trzeba płynąć dwa razy szybciej, by to nadrobić.
Musisz przerwać próbę.
- Szlag. - Wiem.
Diana, podpłyń do łodzi.
Zdejmij gogle. Spójrz na mnie.
Spójrz na mnie.
Nie.
Musimy cię wyciągnąć. Nie podołasz prądowi.
Nie mów tego.
Płyniesz, ale nie posuwasz się do przodu.
Dwa kroki w przód, 15 w tył.
To niemożliwe.
Zrobiłaś wszystko, co w ludzkiej mocy.
Wszystko. Dałaś czadu.
To matka natura.
9 SIERPNIA 2011 ROKU 85 KM DO KEY WEST
Prawdę mówiąc,
nawet mnie nie bolą mięśnie.
Nie żartuję.
Prąd zniósł Nyad daleko na wschód.
Pamiętajcie, że ma już 61 lat.
Próbowała dokonać tego samego w wieku 28 lat.
Wtedy zrezygnowała z powodu złej pogody
i silnych prądów.
Szkoda. Kibicowałam jej. Czy spróbuje po raz trzeci?
WIEK: 62 LATA 7 TYGODNI PÓŹNIEJ - 23 WRZEŚNIA 2011 ROKU
166 KM DO KEY WEST
Uważaj na jej wargi.
Mamy tu tlen. Nie dotykaj nowego.
Bartlett?
To Jon Rose, nasz nowy szef medyków.
Witamy na Titanicu.
Nie słuchaj tego defetysty.
- Miło mi. - Małe oczekiwania kluczem do szczęścia.
Żeby pływaczka cię nie usłyszała.
Diano, zwolnij trochę.
Masz 58 ruchów na minutę. Odpuść.
- Dobrze. - Mierzysz jej czas?
Tak. Słyszę ją,
gdy uderza rękami o wodę.
Aż tak mi odbiło.
Po tym żelu kawowym ciśnie jak rakieta.
Powstrzymaj ją, ile możesz.
Według pomiarów za parę godzin prąd oszaleje.
Dobrze.
Nieźle to wygląda.
Uwaga na lodowce.
125 KM DO KEY WEST
- Pali! Pomocy! - Diano, co się dzieje?
- Dobra. - Pomocy!
- Diano, jestem tutaj. - Pali!
Jestem obok. Spokojnie.
- Już podpływa. - O szlag!
- To jakaś meduza? - Jezu!
To nie żeglarz!
Luke, dzwoń do tej babki z uniwerku i opisz jej to.
Pali!
Jon, zbliż się do niej.
- Wyciągnij ją na łódź. - Nie dotykaj mnie!
Nikt cię nie dotknie.
Nie będziemy cię dotykać. Zbliż się.
- Musisz być bliżej. - Weźcie to!
Diana!
No już! Zbliż się do łodzi.
Daj jej zastrzyk.
Dobrze. Proszę tlen.
To może być kostkomeduza.
Nie powinno ich tu być. Są zabójcze.
Cholera! Wyciągnijmy go z wody.
- Wyciągnę cię. - Dalej, łapcie go.
Zostań, żeby pomóc.
Diana, chodzi o twoje życie.
Moje życie.
Nie.
Nie!
Nie, zostań. Płyń.
Mój kręgosłup...
Wdech przez nos, wydech przez usta.
Zrób wdech z pomocą tego.
Bierz. Chwyć maseczkę.
Dobrze.
Dobrze przyciśnij. Zrób porządny wdech.
Dobrze.
Nie...
Nie poddam się.
Nie poddam.
Wiem.
Chce kontynuować.
Jest stabilna.
Podaj nasze położenie.
Serio?
Może umrzeć w każdej chwili, a ty pytasz o położenie?
Co my tu, u licha, robimy?
To jej marzenie.
Jej decyzja.
Dotarliśmy aż tutaj.
Tak.
Dobrze.
Skoro dasz radę z tym żyć.
Odczytaj nasze położenie, proszę.
95 KM DO KEY WEST
Ludzie z uniwerku w Miami sądzą,
że na płytkiej rafie blisko Kuby pojawiła się kostkomeduza.
Globalne ocieplenie. Rozmnażają się jak szalone.
Ale powinny być już za nami.
Bartlett mówi, że za bardzo nas nie zniosło,
bo przedtem świetnie ci szło.
Dobry czas.
Ale musisz zwolnić. Jasne? Wolniej.
Dobra, ruszamy.
Uwaga, ruszamy.
Dalej! Tak!
Na wypadek, gdyby pojawiła się meduza.
Fantastycznie.
Jak nasze szanse?
Staram się skorygować
za północno-wschodni prąd, choć mamy dobre położenie.
- Zawsze narzekasz na położenie. - Wiem.
Powiem ci, że ona nadrabia czas.
Znajdujemy się 73 km od przystani.
Jak tak dalej pójdzie, zobaczymy Florydę przed zachodem słońca.
No i proszę.
Możesz ruszać.
Nieźle. Pięknie.
Naprzód.
Tak.
To dlatego płyniemy dodatkowe okrążenie, biegniemy kilometr dalej
i każemy wam codziennie przekraczać granice.
Dajcie z siebie wszystko.
Włóżcie w to całe serce, siłę i koncentrację,
a gwarantuję, że będziecie mistrzyniami.
- Zrozumiałyście? - Tak.
Pantery na trzy. Raz, dwa, trzy.
Pantery!
Mocniej, Nyad. No już!
Dawaj!
No dalej, Nyad!
Udało ci się!
Nie!
Moja twarz!
Macki.
Wyciągnąć ją z wody!
- Złap ją. - Diano, zostań tam.
Hej, Nyad?
Nyad?
Jak chcesz się przespać, pokój jest tam. Śmiało.
Co się dzieje?
Brak pulsu.
Nie. No już, Diano.
Nie teraz. Musisz oddychać.
No dalej, oddychaj.
Oddychaj głęboko.
Dasz radę. Jeszcze jeden oddech.
Dalej. Przestań się wygłupiać, oddychaj.
Co się stało?
Oddychaj.
No już, oddychaj. Diana, dawaj.
O Boże.
O Jezu.
Bonnie, dotknij tu.
Czuję.
Ona nadal myśli, że płynie.
Ciągle płyniesz, skarbie?
Dobrze, płyń dalej.
I oddychaj.
Powinnam była ją wyciągnąć.
Powiedzieć, że to koniec.
Czemu nie wolno mi powiedzieć,
że wkurza mnie, gdy niszczą mnie zwierzęta morskie
i głupia meduza odbiera mi siły?
To takie niegodne.
Kiedy mówisz, że to niegodne, to nas poniża.
Nas wszystkich. Mnie, Bartletta, Jona Rose'a, Luke'a, Dee.
- Ciężko pracowaliśmy. - Wiem o tym.
I byliśmy przerażeni.
- Masz pojęcie, jak ja się czułam? - Wiem.
Nie, nie wiesz.
Patrzyłam, jak umierasz, Diano.
Przez 15 sekund myślałam, że nie żyjesz.
Tylko dlatego, że znów się zgodziłam.
Powiedziałam: „Dobra, jasne”.
Tak dalej być nie może.
Ale nie umarłam. Żyję, czuję się dobrze i nie rezygnuję.
Jasne?
Za każdym razem dużo się nauczyliśmy. Wiem więcej o sobie.
Dobra, czego się nauczyłaś?
Że nie chcę żałować, że mogłam bardziej walczyć.
Nie znoszę tego uczucia.
Wiem o tym. Czego jeszcze?
Jeszcze raz. I tyle.
Będziemy trenować kolejny rok
i rozwiążemy problem meduz.
Mam namiary na specjalistkę od kostkomeduz.
Jak to możliwe, że już masz namiary?
Słyszałaś może o internecie?
Ona jest lekarką. Wydaje się bardzo w porządku.
Masz pojęcie, jak wyczerpuje przyjaźń z tobą?
W przyszłości nie daj jej wstrzyknąć adrenaliny.
Poparzenia meduzy zwiększają jej poziom. Mogła przedawkować.
Wie, że wchodzę w to tylko, jeśli ochronię ją przed kostkomeduzą.
Co o tym sądzisz? To szaleństwo?
Nie może dać się znów poparzyć. Na jad się nie uodpornisz.
To działa na odwrót.
Nie może być następnego razu.
Zaprojektowałam specjalny kostium, który jej pomoże.
Owszem, to szaleństwo, ale jednocześnie niezły odjazd.
Halo? Bonnie?
To okrutne.
Musisz sama to założyć. Takie są zasady. Nic nie pomożemy.
Nie mogę.
To nie zakładaj,
ale wtedy umrzesz.
Popłyniesz z nami? Czeka cię wspaniała przygoda.
Baumgartner mówi, że nie boi się śmierci,
bo ciężko pracował na ten wyczyn.
Skacze z najwyższych budynków...
Co się dzieje?
- Gdzie pilot? - Co?
...ze Statuy Chrystusa Zbawiciela...
- Patrz. - Najtrudniejszy wyczyn pływacki.
To nadzwyczajny ultramaraton pływacki.
To jakiś żart?
- To jeszcze dziecko. - Nikt nie podołał.
To jak pobić rekord świata i zdobyć złoty medal na Olimpiadzie.
Nawet trudniej,
bo nikt dotąd nie był w stanie tego dokonać.
Wiemy, że nikt nie zdołał tego dokonać.
- W tym rzecz! - Przestań gadać. Chcę jej posłuchać.
Nie założę skafandra, nie skorzystam z klatki...
Nie do wiary.
Nie wsiądę na łódź...
To moje okno. Ona kradnie mój wyczyn!
Mamy najsilniejszą,
najlepszą ekipę ekspertów.
- Musi się udać. - To mój plan.
Boże! Gdzie ta kostkomeduza, kiedy jest potrzebna?
Udam, że tego nie słyszałam.
Zatrzymał się.
Jej nadajnik się zatrzymał.
Gdzie się zatrzymał?
- Tam. - Co?
Jakiś błąd pomiarowy? Zaraz.
- Zaczekaj... - Wyciągnęli ją?
Zobaczmy. Zaczekaj chwilę.
Pilot.
Bolesne poparzenia od zwierząt morskich
w 11. godzinie próby zmusiły McCardel do porzucenia wyczynu.
Tak!
Tak jest!
Jedną miałam w ustach.
Wyciągałam z ust macki,
ale na końcu po prostu ich błagałam.
Mówiłam, żeby mnie wyciągnęli, bo ból nie ustawał
i czułam się coraz gorzej.
- O rany. - Uznałam, że nie wracam.
- Nie planujesz kolejnej próby? - Nie.
Bonnie, obudź się.
Bonnie.
- Co? - Musimy jechać na Kubę, i to zaraz.
Wszystkie modele są na nie.
Mamy wir atlantycki powyżej 17. równoleżnika,
systemy burzowe znad wybrzeża Afryki
i Prąd Zatokowy.
Jeśli wpadniemy na wschodni wiatr, czekają nas ogromne fale.
To nie jest nasze okno.
- Jeszcze raz sprawdź modele. - One są w porządku.
Nie przerażają cię silne prądy?
Ściany wody będą walić cię w twarz.
Zrzygasz się, gdy zaciągnie cię wschodni prąd.
Tego właśnie chcesz?
Lada moment sezon się skończy i będzie za zimno.
Przecież wiem.
Są inne miejsca na świecie.
Pływaj gdzieś indziej. Na Guam jest teraz ładnie.
- Guam? - Czemu nie?
To nie Kuba!
Kiedy zaczniesz mnie słuchać? Myślisz, że wiesz wszystko.
Ty jesteś ekspertem, a ja szefową projektu.
- Słucham? - Robimy to.
- Nie będę trenować przez kolejny rok. - To zbyt niebezpieczne.
Greg, mój meteorolog z Atlanty, mówi, że można płynąć.
Więc posłuchajmy Grega! Co to za jeden?
Nie znam gościa. To nie jego decyzja.
Masz rację. Nie jego, tylko moja.
Ja tu rządzę. Taki jest układ. Zarządzam, że jedziemy.
Co ty odwalasz?
Bartlett?
Możemy pogadać?
Przykro mi. To było...
Ona myśli, że ja tego nie chcę?
Odwołaliśmy w tym miesiącu siedem charterów,
żebym mógł popłynąć.
Staram się dbać o ludzkie życie.
Wiem.
Wiesz, o czym mówię.
Stałaś na rufie
przez bite 40 godzin, gapiąc się w morze koło łodzi,
żeby nie zostawić jej przez sekundę. Czy ona to wie?
Czy ci za to podziękowała?
- Owszem, na swój sposób... - Manipuluje tobą.
Nie rozumiesz.
- Ona i ja... - Proszę cię, Bonnie.
Za każdym razem robisz, co mówi, choć to twój osąd jest słuszny.
To jest ryzyko.
Cholera.
Doszliśmy tak daleko.
Musimy dać jej spróbować.
Co zamierzasz zrobić?
Wrócisz do domu i będziesz pływał
z turystami przez cały sezon?
Proszę cię.
Jesteśmy tak blisko.
WIEK: 62 LATA, 20 SIERPNIA 2012 ROKU 93 KM DO KEY WEST
Mówiłem, że to nie jest nasze okno!
Różnica dwóch sekund.
Musimy spuścić kajakarzy, żeby ich wciągnąć.
- Dee! Trzymaj kurs na północ! - Szlag.
To 49. godzina.
Nabieramy wody.
Bonnie!
Wyciągnij ją!
Diana!
- Nico, widzisz ją? - Nie!
Diana!
W porządku.
Ładnie. Tak jest.
Niezaprzeczalny.
Nie!
Jeśli poświęcisz się treningom...
Popraw bluzkę.
Przestań, proszę.
Więcej mnie nie zobaczysz!
Diana!
Gdzie ona jest?
Diana!
Tutaj!
Diana! Podpłyń. Wyciągamy cię!
Nie, zostaję. Dam radę.
Oszalałaś? Nie!
Sztorm przejdzie. Przysięgam na Boga.
Łódź Bartletta tonie.
Nie zaryzykuję życia ludzi.
Przeczekajmy!
Mam umrzeć dla tego wyczynu?
To miała być historia ku pokrzepieniu serc,
ale wyszło inaczej.
Diana Nyad wyszła dziś wieczorem na suchy ląd.
Miała być pierwszą osobą, która pokona dystans z Kuby na Florydę
bez klatki przeciw rekinom, ale próbę zakończono rano.
Przepłynęła około 77 km,
czyli dwukrotność kanału La Manche.
Musiała jednak odpuścić.
Tylko ja mogę zdecydować o tym, że rezygnuję.
Może ty nie masz dość, ale wszyscy są wykończeni.
Obraziłaś Bartletta, a Nico musi wrócić do pracy.
Będzie naprawiał klimatyzacje.
Nico mówi, że to przygoda jego życia.
Naprawdę nie kumasz, co to dla nas znaczy.
Jesteśmy spłukane.
Czas, koszty emocjonalne. To już trwa lata, Diano.
Pogódź się z tym.
Jesteśmy drużyną, tak?
Ciężko znieść twój kompleks wyższości, wiesz?
Każdy powinien mieć kompleks wyższości.
I czuć się gwiazdą swojego życia.
Właśnie. Też mam życie!
Są rzeczy, które chcę zrobić.
Co na przykład?
Nie wiem.
Porąbane to, ale nie wiem.
Czego chcę i co będę robić? To ja decyduję, nie ty.
Pogódź się z myślą, że mogę umrzeć.
- Co ty pierdolisz? - Ja zrobiłabym to dla ciebie.
Serio?
Tak. Wyobraź sobie, że czujesz w kościach,
że jako jedyna możesz czegoś dokonać.
To przeznaczenie.
Dość z tym przeznaczeniem.
- Nyad... - Wiem, co znaczy twoje nazwisko.
- Mój ojciec... - Był dupkiem.
Tak, był dupkiem, ale rozumiał moje przeznaczenie.
Nie chodzi o ciebie ani o twoje przeznaczenie.
Tym razem chodzi o mnie!
A ty nawet o mnie nie myślisz.
- Mam po prostu być. - Oczywiście, że o tobie myślę.
Wiem, na co cię stać, lepiej niż ty.
Traktujesz mnie protekcjonalnie.
Świat chce, żebym się zamknęła i czekała biernie na śmierć.
- Ale nie sądziłam, że ty też. - Przestań.
Nie mogę. Nie przestanę. Nie zaakceptuję porażki.
Jesteś ze mną?
Nie.
Był twoim trenerem. Miałaś odpoczywać przed zawodami.
Mentalnie i fizycznie.
- Potrzebowałaś spokoju. - Popłynęłam kiepsko.
Powtarzał: „Nie mów o tym nikomu”.
„Mamy wyjątkową więź”.
„Łączy nas coś wyjątkowego, więc nie mów o tym nikomu”.
„Nikt tego nie zrozumie”.
„Wyrzucą cię ze szkoły i nigdy nie pojedziesz na Olimpiadę,
bo mnie stracisz”.
„Jako dziewczynka nie rozumiesz,
ale ja tego potrzebuję. Kiedyś zrozumiesz”.
Próba numer cztery.
Oto ja przed rozpoczęciem, cała w nerwach.
Nie mam pojęcia, co mnie czeka, ale motywuje mnie silna wola
i moc ludzkiego ducha.
Odwaga.
Oto Bonnie, moja trenerka.
Dba o to, żebym dostawała odpowiednią ilość kalorii i elektrolitów.
Jeszcze raz Bonnie.
Nie ma miejsca na myślenie o porażce.
Naprawdę wierzysz
za każdym razem, że ci się uda,
ale...
Zaliczyłam
cztery próby i cztery porażki.
Dalej, Nyad, głupia babo.
Tak?
Ciągle jesteś na mnie zły? Przepraszam cię bardzo.
Powiedziałam parę przykrości
i zrobiłam z igły widły.
Dziękuję.
Nie, nie jestem zły.
Ale wiedz, że zwyczajnie nie mogę z tobą znów popłynąć.
Dużo się u mnie dzieje.
Spłacam hipotekę. Muszę wrócić do pracy. Rozumiesz?
Zająć się własnym życiem.
Rozumiem.
Może to jest po prostu niewykonalne.
Co? Mam zaakceptować uwłaczające,
mierne standardy ludzi na temat tego, co jest możliwe?
Bonnie też ze mną skończyła.
Nie pieprz. Bonnie cię kocha. Jesteście jak rodzina.
Doskonale wiem, jaka jestem.
Bywam bardzo...
Radykalna?
Ładnie to ująłeś.
Czemu to takie trudne?
Właśnie, czemu to takie trudne?
Być człowiekiem?
Wiesz co?
Nic nie może się z tym równać.
My robiliśmy swoje,
a ty parłaś do przodu.
Delfiny płynęły twoim śladem.
Ja, Bonnie i ekipa byliśmy przekonani,
że na pewno damy radę.
Wszyscy wierzyliśmy w to szaleństwo.
Pamiętam tamten haj.
To były zajebiste chwile.
Nie widziałam tego, ale czułam.
To prawda.
- Byłaś pod wodą. - Tak.
Śpiewałam do siebie w ciemnościach.
Twarda z ciebie sztuka.
I to bardzo.
No cóż, lepiej...
Tak, jasne.
Dobranoc, John.
Dobranoc, Diano.
Dzwoniłam. Zostawiłam wiadomości.
Nie chcę znów w to wchodzić.
Wiem.
Chciałam się tylko spotkać i pogadać.
W porządku.
Przeczytałam w gazecie, że zmarł Jack Nelson.
Tak.
Myślałam, że zadzwonisz.
Krzyżyk, kutasowi, na drogę.
Nie znoszę być ofiarą.
Wiem o tym.
Nadal jest w Galerii Sław Pływania, choć wszystkie
ujawniłyśmy publicznie, że nas molestował.
Dasz wiarę?
Boże.
Żałuję, że sama go nie zabiłam.
- Zrobiłabym to. - Tak?
- Tak. - A jak?
Odrąbałabym mu kutasa.
Tępym nożem, na granitowej desce. Wykrwawiłby się na śmierć.
Czemu granitowej?
Nie wiem, tak sobie to wyobraziłam.
Nie zniszczył mnie.
Nie zboczyłam przez niego z kursu. Mam się dobrze.
Ale bywają chwile, kiedy znów czuję się 14-latką i...
Jakby sączył się ze mnie jego głos.
Strasznie się wtedy na siebie wkurzam.
Czemu nie broniłam się bardziej?
Byłam silna.
Kochana, wiesz, że to tak nie działa.
Wiesz o tym.
Wiem.
Tylko...
Ale wiesz co?
Był dla mnie taki dobry. Na początku.
Napisałam w zeszycie, że kocham trenera Nelsona,
i on to zobaczył.
Nigdy nikomu o tym nie mówiłam.
Jesteś silna.
Pływasz czy nie, jesteś silna.
Pamiętaj o tym.
Wiem.
I nie zamierzam przestać.
Jestem wolna i mogę próbować.
Tak, jesteś.
Dlatego zamierzam...
trenować, zebrać ekipę i zobaczymy się, kiedy wrócę.
- Umówimy się na kolację. - Pewnie.
Wiesz, że zawsze ci kibicuję.
Drużyna Nyad.
Hej, James?
Chcę cię mieć po lewej stronie, żebym cię widziała, jak oddycham.
Co 90 minut
masz wyciągnąć paczkę z tą breją z chłodziarki...
Bonnie zwykle wyciska mi ją prosto do ust.
Wiesz co, nieważne.
W porządku.
Będę gotowa za kilka minut.
Gus, idziemy na spacerek?
Chodź, psinko.
Co jeszcze powinnam była zrobić?
Czy wszystko nie umiera ostatecznie i zbyt szybko?
Powiedz, co chcesz zrobić ze swoim szalonym i cennym życiem?
Jezu, Mary Oliver. Serio.
Oliver mówi w radiu,
że prostota jest dla niej ważna.
Wiele wierszy Oliver to radosna pochwała przyrody.
Ale pisała też o tym, że była wykorzystywana jako dziecko,
gdy mieszkała w Ohio.
W 2012 roku wyznała,
że uratowały ją dwie życiowe pasje.
Od najmłodszych lat kochała przyrodę i zmarłych poetów,
których traktowała jak kumpli.
KUBA, ROK 2013
Dobra.
- Najpierw powiem swoje. - Bonnie, co...
Nie przerywaj mi.
Przyjechałam, bo...
Przemyślałam to.
Posłuchaj...
jesteś moją bratnią duszą od kiedy byłyśmy 30-letnimi siksami.
Wszystko robimy razem. Śmiejemy się, nudzimy, cierpimy.
Próbowałam po swojemu, ale to nie to samo.
Ty się nie poddajesz.
Sęk w tym, że obie się starzejemy.
Starzejemy się i jeśli umrzesz...
chcę byś ostatnią osobą, którą widzisz.
Nie umieraj.
Ale jeśli tak się stanie, będę tam z tobą.
Ta 28-latka jako pierwsza chce przepłynąć 165 km...
CZY NYAD UDA SIĘ PIĄTA PRÓBA?
...z Kuby na Florydę bez klatki przeciw rekinom.
Trzy i pół dekady po rozpoczęciu swego przedsięwzięcia
64-letnia Diana Nyad
ma nadzieję, że w tym roku osiągnie cel.
To jej piąta próba przepłynięcia z Hawany na Florydę.
Znów będzie walczyć z wiatrem i prądami,
odwodnieniem i hipotermią.
W czasie trzech dni potrzebnych do dotarcia na Florydę
wiele może pójść źle.
Cudownie cię widzieć.
Cześć.
Dotarłaś.
Tak.
To twoja sprawka?
Nie.
Elke mówi: „I tak jesteśmy spłukani, równie dobrze możemy być bardziej”.
Ale zielone światło to moja decyzja. Kapujesz?
Twoja decyzja.
- Co? - Wyglądasz jak foka.
Co z tą nową maską? Jest jeszcze gorsza.
Angel nalegała, bo ktoś połknął kostkomeduzę.
I co?
A jak myślisz? Zmarł.
Diano, moi drodzy, mamy stan najwyższego pogotowia.
Jest okno. Jutro wyruszamy.
- Tak! - Super.
Świetnie. Działamy.
Nyad, nimfa wodna, przeznaczenie. Tak?
Ta cała sprawa z Arisem...
Nie jest moim biologicznym tatą.
To znaczy,
że tak naprawdę ja nawet nie jestem...
Posłuchaj.
Jesteś czystej krwi Nyad.
Naprzód.
WIEK: 64 LATA 31 SIERPNIA 2013 ROKU
166 KM DO KEY WEST
Szlag.
Zobacz.
Ochrona na pewno nie odpadła.
Cholera.
Widzisz to?
Sprawdzę ochronę, a ty ją powiadom.
Dobra.
Siedemset trzydzieści dwa.
Co się dzieje?
Co to?
- Chryste. - Widzisz?
- Wyciągamy ją? - Bonnie!
- Ściągnij ją jak najbliżej łodzi. - Wyłącz silnik.
Diana!
Diana! Podpłyń do łodzi.
Nie pluskaj, podpłyń żabką.
- Co jest? - Naprawiamy ochronę.
- Bez obaw. - Nie patrz.
- Działa czy nie? Mów. - Chyba działa.
Ale pewności nie ma.
Czysto.
Tak!
- Dobra robota. Dzięki. - Dzięki.
Dziękuję wszystkim.
Z KUBY NA FLORYDĘ - 2013 DIANANYAD.COM
143 KM DO KEY WEST
Maska rozcina mi usta.
Musisz ją nosić do świtu, potem będzie bezpiecznie.
Najpierw czepek. Tak.
Niech to szlag.
- Proszę. - Dzięki.
Powiedz mi coś.
Jak cię przekonała?
Pogawędziliśmy sobie.
I jeszcze coś.
Jestem chory, Bonnie.
Ona o tym nie wie.
Jezu.
Staram się to brać na klatę.
Rozumiem.
W każdym razie...
poczułem, że jestem gotów na ostatnią przygodę.
Tak.
- Idę do pływaczki. - Jasne.
66 KM DO KEY WEST
Czterysta siedemdziesiąt cztery.
Czterysta siedemdziesiąt pięć. 476.
Bonnie?
W końcu wstrzeliliśmy się w prąd.
Niesie ją na północ. Musimy jej dać płynąć.
Diana.
Podpłyń. No już.
Dobrze.
Dawaj żabką.
Dobra robota.
Łap.
Nie każę ci jeść. Nie.
Potrzebujesz płynów. Co najmniej 130 gramów.
Tego ci trzeba.
Wiem.
Połykasz dużo wody.
Widzisz?
Dobra, płyniesz na Florydę.
W tamtą stronę!
Płyniesz do Key West.
Idzie ci świetnie.
Jeszcze raz, a porządnie.
Tak jest.
Jeszcze raz.
Mamy 120 km.
Najdalej jak dotąd.
Nie sądziłam, że to tu zobaczę.
Tadź Mahal.
Niesamowity.
Kieruj się w jego stronę.
Tam.
Żółtą, ceglaną drogą?
Tak. Żółtą, ceglaną drogą do Tadź Mahal.
Po prostu płyń.
Płyń dalej.
Nyad pobiła światowy rekord na dystansie z Capri do Neapolu.
...dość fantazjowania o uznaniu.
Przepłynęła 51 km...
Moje ciało pracuje i muszę zachować przytomność.
Mam szerokość dziewięciu metrów i niezwykłą siłę w ramionach.
Mocuję się z wodą.
Nic mnie nie powstrzyma.
Zaatakowały mi łydkę.
Twarz zalała mi się krwią.
Przez 60 godzin non stop w morzu.
Jakbym zdobywała złoty medal na Olimpiadzie.
Wysoce prawdopodobne, że to niewykonalne zadanie.
Kiedy docieram do celu, mam poczucie, że jestem nieśmiertelna.
Hej, ty! Płyń dalej.
Bonnie.
Widzisz to?
Widzisz?
Diana.
Podpłyń.
Dobrze.
Już nigdy nie założysz tej maski.
Koniec z goglami.
Dobrze.
Diano, spójrz na mnie. Musisz spojrzeć.
- Nie. - Spójrz na mnie.
To koniec?
- Nie. - Zboczyliśmy? Mogę to nadrobić.
- Nie. - Bonnie, nie wyjdę.
- Przestań. Popatrz tam. - Nadrobię to.
- Widzisz? - Nie wychodzę.
Widzisz to na horyzoncie? Popatrz.
Widzisz to?
Czy to słońce?
Nie, to nie słońce, kochana.
To światła Key West.
Chcę powiedzieć, że to ostatnia noc w wodzie.
Jeszcze trochę wysiłku.
Jeśli naprawdę się postarasz,
dopłyniesz na Florydę już dzisiaj.
Ale to jeszcze spory dystans.
Co najmniej 12 godzin.
Kochana, musisz znaleźć w sobie siłę.
Możesz to zrobić. Tak?
Dam ci trochę tego.
Świetnie ci idzie.
Diana!
Trzymaj się bliżej łodzi.
To jeszcze nie koniec.
Zwolnij.
Płynie w złym kierunku, marnuje siły.
Wiem.
Jeszcze 1/10 węzła albo to koniec.
Wiem. Szlag!
Co robisz? Bonnie?
Serio?
Diana?
Bon, jesteś ze mną w wodzie.
Posłuchaj mnie.
Musisz jeszcze tylko chwilę popłynąć.
- Dobrze? - Nie dotykaj mnie.
- Nie. - Nie dotykaj.
Nie zamierzam. Jedziemy na tym samym wózku.
Wszystko robimy razem.
Nie myśl o tym, co się dzieje.
Musisz tylko zrobić parę porządnych ruchów.
Dasz radę?
Zrobisz pięć?
Wiem, że dasz radę.
Bo wiem, jaka z ciebie bestia.
Nie pozwolę ci się poddać.
Spróbuj. Na pewno ci się uda.
Jeden porządny ruch. Specjalnie dla mnie.
Wystarczy jeden. A potem ruszamy.
Jeden porządny.
Tak. Pięknie.
Jeszcze jeden.
Dobrze. Jeszcze jeden.
- Tak. Jeszcze jeden. - Bonnie...
Nic nie mów. Oszczędzaj oddech na Key West.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Jeszcze tylko jeden. Dobrze.
Tak jest.
Tak, jest moc!
Jeszcze jeden porządny.
Bardzo dobrze.
Tak jest. Płyniesz w tę stronę.
W tę, kochana.
Ale popis.
- Płyniemy, prawda? - Tak jest.
Jesteśmy już tak blisko.
Coś nie tak, Bartlett?
Dałeś radę.
Po prostu mam piasek w oczach.
Dalej, Dee.
Diano!
Dasz radę!
No raczej!
Co za fenomenalny wyczyn.
W połowie trasy zaczęła płynąć szybciej
dzięki wartkim prądom.
Z prądami płynęła ze średnią prędkością 3 km/h.
Towarzyszyło jej około 40 osób na czterech statkach.
Widzimy, jak Nyad przemierza krystaliczną toń
i przybliża się do wybrzeży Key West.
Diana Nyad zbliża się do brzegu!
Powitajcie Dianę Nyad!
Nyad!
Nie dotykać jej.
Bo będzie zdyskwalifikowana. Cofnąć się.
Cofnąć się. Nie dotykać.
Nikt jej nie dotyka.
Diana Nyad przepłynęła 177 km z Kuby!
Chodź do mnie.
Tutaj.
Kochana, dałaś radę.
Chodź tutaj.
Osiągnęłaś to sama.
Dalej!
Dalej, kochana.
Musisz iść. Czekam tutaj.
Jestem tutaj, skarbie. Chodź.
Jeszcze krok. Musisz wyjść z wody obiema kostkami.
Obie kostki z wody, dasz radę.
Sama tego dokonałaś. Jeszcze kilka kroków.
Po jednym.
Obie kostki z wody.
Idź dalej. Złapię cię.
Dajesz radę.
Jeszcze jeden.
Dasz radę.
Masz to.
Uważaj.
Tak. Woda ma być poniżej kostek.
Udało nam się.
Chcę powiedzieć trzy rzeczy.
Po pierwsze
nigdy się nie poddawaj.
Po drugie
nigdy nie jest się za starym, aby spełniać marzenia.
I po trzecie...
wydaje się, że to sport dla samotników,
ale nie da się tego zrobić bez drużyny.
Tak jest.
Diana Nyad spełniła swoje marzenie i przepłynęła z Kuby na Florydę.
w dniu 2 września 2013 roku.
Czterdzieści osób płynących na statkach obok Voyagera widziało,
jak dokonuje tego wyczynu.
Odcinek wynosi 166 km.
Prądy wydłużyły trasę Nyad do 177 km.
Przepłynięcie zajęło jej 52 godziny i 54 minuty.
Pięć prób
na przestrzeni 35 lat.
Diana i Bonnie widują się codziennie.
Udało nam się!
LUKE TIPPLE ZNAWCA REKINÓW
DR ANGEL YANAGIHARA BIOCHEMICZKA, ZNAWCZYNI KOSTKOMEDUZ
DEE BRADY KAPITANKA
Dopisał Prąd Zatokowy.
PAMIĘCI JOHNA BARTLETTA 1947-2013
Wiedziałem, że jej się uda, jeśli będą dobre warunki.
Zgraliśmy się.
Jak się czujesz, widząc tylu fanów wokół siebie?
Po ich minach wnioskuję,
że cieszą się, że ktoś w moim wieku dokonał czegoś po raz pierwszy.
Trzecie, co wymieniłam na plaży, to „drużyna”.
Jestem twarda, ale Bonnie to dopiero twardzielka.
- Bon? - Twardzielka za kulisami.
Uścisnęła mi dłoń.
NAJBARDZIEJ WPŁYWOWE KOBIETY
Diana opowiada świetne historie, ale gdy występuję w nich ja,
nie lubię upiększania.
Podkoloryzuje.
Ogólny zarys opowieści się zgadza,
ale nigdy nie jest dokładnie tak, jak mówi.
Dziękuję.
Diana Nyad, rzuciłem ci wyzwanie.
A ty stchórzyłaś.
Popłynęłaś na Kubę wśród rekinów i meduz,
a boisz się zmierzyć ze mną?
Przypłynęliście do Ameryki na łodzi?
Nie chcę być tą wariatką...
która robi wciąż to samo
i w wieku 90 lat nadal jej się nie udało.
Płynęłam w tej masce.
Nie wiedziałam o masce.
Myślałam, że wyczyn cię zmienił.
Jak zaśpiewam to tysiąc razy,
to mam dziewięć godzin i 45 minut rytmicznego płynięcia.
Przejdę przez Amerykę.
Zamknęłam oczy i zacisnęłam pięści.
I powiedziałam to zupełnie szczerze.
Nie dałabym przypłynąć szybciej.
Budzisz się i powtarzasz to w kółko,
aż tego dokonasz.
Zwykle o czwartej rano,
choć dziś o 4.45, idę na siłownię.
Jest ciemno.
Moi sąsiedzi śpią głęboko, a ja gram...
Co oznacza: „Wstawaj!”.
Jak to jest moja nawigacja...
- Używaliśmy jej rok temu. - W tym roku ma być inaczej.
Napisy: Dorota Nowakówna