Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
TEATR TAKSIM
HARIKA I INNI
Brawo.
OCH, BELINDA
NAGRODY TEATRALNE 2020 DILARA BAŞARAN
„Rodzina Gülverenów.
Pani Handan. Ma córkę i syna.
Za dnia pracuje w banku, wieczorami przyrządza nadziewane papryki.
Dobra żona dla męża
i dobra matka dla dzieci.
Co wieczór bierze prysznic z Belindą, żeby zmyć zmęczenie...”
SZAMPON BELINDA
- Spokojnie! - Puść mnie!
Nie popychajcie się. Wsiadajcie po kolei.
Właśnie.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Przepraszam, czy te pani słodziaki
mogłyby się bawić nieco ciszej?
Trudno mi jest się uczyć tekstu.
- Dziękuję. - Jasne.
A czy pani może ciszej uprawiać seks?
Trudno jest nam zasnąć.
Dziękuję.
Przecież to reklama szamponu.
Zdejmujesz szlafrok i wchodzisz pod prysznic.
Dwa ujęcia poniżej tyłka, dwa powyżej.
Przygryzasz wargę, seksownie spoglądasz w kamerę.
I tyle.
W reklamie szamponu nie faszeruje się papryk.
- Skąd te papryki? - To nowa marka. Mówiłam ci.
Mówiłaś, że to nowa marka, ale nie, że właściciele sprzedają orzechy.
Mówiłaś, że Timo reżyseruje, a nazwa to Belinda.
O niczym innym nie było mowy.
Cudownie.
Brawo my.
W naszej pierwszej reklamie
przekaz brzmi:
„Haruj za grosze w ciągu dnia,
potem wróć do domu i pracuj dalej.
Prasuj, sprzątaj, nadziewaj papryki.
Bądź żoną dla męża i matką dla dzieci”.
O to nam chodzi?
Słyszałaś, co mówiła?
Dobra, Ayça.
Nie chcę się z tym użerać.
Nie chcę być w gównianej rodzinie,
która co weekend urządza pikniki i grilluje.
Zrezygnujmy i zapłaćmy karę.
Kara wynosi 750 000 lir. Nie możemy się wycofać.
- To kwota netto? - Tak.
Pójdziemy z torbami.
O której jutro kręcimy?
Pewnie wcześnie rano.
Ale te papryki...
Dilara, muszę kończyć. Zadzwonię do ciebie.
Buziaki.
Wypytałaś reżysera o wszystko?
Na przykład, jaka motywacja kieruje postacią Handan?
Jakie lubi kolory? To są istotne kwestie.
A rozmawiałaś ze swoją postacią? Znasz jej duchowe zwierzę?
- Duchowe zwierzę! - Przestańcie.
Najpierw trzeba ustalić jej znak zodiaku.
- Właśnie! - Żartuję.
Zaczekajcie. Żarty na bok. Mam poważne pytanie.
Nie znasz kobiet takich jak Handan.
Co zrobisz? Pójdziesz na kurs faszerowania papryk?
Słuchajcie.
Bardzo bym chciała,
żebyście traktowali swoją pracę tak poważnie jak ja.
Właściwie nie musicie tego robić.
Wystarczy, że nauczycie się tekstu. Prawda, Arzu?
„Skarbie, podrzuć mi kwestię”.
- Skarbie, żartujemy. - Skarbie!
Wiesz, że to wszystko z zazdrości.
Brawo, Serkan. Od razu wszystkim powiedziałeś.
Tylko się wygłupialiśmy. Wyluzuj.
Ani słowa więcej o szamponie. Koniec tematu.
Odpręż się.
Zdrowie.
Wszystkiego najlepszego, Dilaro
To twoja sprawka, prawda?
Ciesz się nowym wiekiem, Dilaro
Pomyśl życzenie i pozwól mu się spełnić, Dilaro
Fajnie, że tu jesteś...
STO LAT! MAGICZNA GWIAZDA NASZEJ RODZINY!
Może już wystarczy?
Ile razy mam przepraszać?
Tort to był pomysł Arzu, nie mój.
Sypiasz z nią?
Daj spokój!
Nie będę zła, jeśli tak jest.
Ale jeśli kłamiesz, urządzę ci piekło.
Dajmy już spokój.
Ona chce mieć wszystko, co ja.
Ciebie, moje role...
Słyszałeś, co powiedziała Cemowi?
Że zagrałaby Harikę o wiele lepiej.
Co ty na to?
Najkrótszy żart świata.
Czy umiałaby zagrać choćby buty Hariki?
Nie wspominając o samej postaci!
Nie zapomnij wyjść z roli. Nie chcę się spotykać z Handan.
BELINDA MAGICZNY SZAMPON DLA TWOJEJ RODZINY
- Witamy panią. - Przygotujemy kostium.
Zrobimy z pani mężatkę.
Jasne.
Dziękuję.
- Timo! - Dila!
Dila.
Kochany, w co my się wpakowaliśmy?
Daj spokój.
Zrobimy to szybko. Nie martw się.
- Dobra. - Przedstawię panią dzieciom.
- Przygotuj się. - Niedługo wrócę.
W reklamie mają imiona Mehmetcan i Ayşegül.
Oczywiście.
Pani Dilaro.
Podziwiamy panią.
Dziękuję.
Dzieci, poznajcie swoją nianię.
Będzie pani nianią, żeby im nie mieszać.
Dzień dobry.
Niezły jesteś.
Pani Dilaro.
- Mogę w czymś pomóc? - Oczywiście.
Wieki całe czekałem na panią.
Jak się pani miewa?
Jestem Necati, pani mąż. To znaczy...
Jestem Tuncay. Gram Necatiego.
Gram pani męża, a jestem Tuncay.
Może...
pstrykniemy selfie na pamiątkę.
Trochę bliżej.
- Proszę się uspokoić. - Oczywiście.
Zapraszam pana.
Wyłączyło się.
Makijaż, tak?
Proszę stanąć tutaj.
- Tu? - Tak.
Zobaczmy.
Proszę to poprawić w łazience.
Tuncay znikł, jestem Necati.
- Udostępnię i panią oznaczę. - Jasne.
Pani też może udostępnić.
- Oczywiście. - Będzie super.
Przepraszam, że wam przerywam.
Podobno ta rodzina pochodzi z Anatolii.
Może będę mówił z akcentem?
W tej scenie nie masz żadnych kwestii.
Dobrze.
W porządku.
Nawet nie przeczytał scenariusza.
Co jest, kurwa?
- Gotowi? Zaczynamy. - Gotowi.
Jedziemy.
Dobra, ludzie. Jesteśmy gotowi na Belindę?
Raz, dwa, trzy, akcja!
Cięcie!
Jeszcze nie wzięła prysznica. Czemu ją wąchasz?
Przepraszam. Poprawię się.
Cięcie!
Handan, trochę delikatniej.
Stop!
Dila, musisz być prawdziwa.
Uwierz w Handan.
To pracowita Turczynka, która kocha męża i dzieci.
Wąsy mnie rozpraszają. Odklejają się. Moja wina.
Zróbmy sobie przerwę.
Co to, przerwa?
Trzy, dwa, jeden, start. Nie! Stop!
STUDIO DNT
Cięcie! Nie jest dobrze. Jeszcze raz.
Czy osoby, które w tej chwili nie pracują, mogą opuścić plan?
Słusznie.
Proszę.
Kto nie jest potrzebny, wychodzi.
- Proszę. - Dobrze. Proszę.
Powodzenia.
Kochana, wszystko w porządku?
Nie, nie jest w porządku.
Woda jest lodowata. Ja – pomarszczona. Spójrz na dłonie.
Nie wiem, czy to szampon, czy klej.
- Dokończymy jutro? - Nie.
Miejmy to już za sobą.
Nie chcę wracać do tego szamponu.
- Zróbmy to. - Dobra.
Powtarzamy jeszcze raz.
A potem znowu.
- Możemy? - Jeśli musimy.
Dobra.
Trzy, dwa, jeden, start.
Tak.
Zmywasz zmęczenie Belindą.
Odradzasz się. Czujesz orzeźwienie...
Cięcie!
Co tym razem?
Zapomnij o Dilarze. Dilara już nie istnieje.
Potrzebuję Handan.
To miejsce, łazienka, szampon są twoje.
Daj mi swoją wewnętrzną Handan.
Hej! Spójrz na mnie!
Nie graj Handan.
Bądź Handan.
Dobra?
Dasz radę.
Do roboty.
Spłucz włosy.
Tak. To jest to.
Jesteś Handan i tylko Handan.
Tak jest.
Nie możesz tak! Już odpadłaś!
- Oddaj mi to! - Nie oddam!
- Oddawaj! - Nie!
- Daj mi to! - Nie dam!
- Dawaj! - Nie!
- Oddaj mi to! - Nie oddam!
- Dawaj! - Nie!
Szympans!
Timo?
Szympans!
- Timo? - Szympans!
Szympans!
Daj mi mojego węża!
Gdzie są wszyscy?
Handan?
Czemu wzięłaś prysznic tak późno?
Bawi cię to? Śmiejesz się ze mnie?
Nie. Gram w tryktraka.
Gdzie moje ubranie?
Handan.
Timo!
Ma pani jakieś śmieci?
- Handan! - Co ty wyprawiasz?
Czemu wychodzisz tak ubrana? Oszalałaś?
- Mama oszalała! - Cicho, dzieci. Przestańcie.
Cicho bądźcie.
Handan, o co chodzi?
W porządku. Pośmialiśmy się, pobawiliśmy.
Zaczynam się denerwować, panie Tuncay.
- Serio. - Kim jest pan Tuncay?
Panie Necati, proszę...
- Panie Necati? - Dosyć! To głupie!
Co za gówniany żart!
Gdzie są wszyscy? Gdzie ekipa? Gdzie oświetleniowiec?
Gdzie reżyser? Gdzie pozostali?
Dorzuciliście mi jakieś prochy do szamponu?
- Boże święty. - O czym ty mówisz?
- Gdzie reszta? - Krzyczał na mnie.
Wszyscy tu są, Handan. Uspokój się. Wszystko jest w porządku.
Zostań tutaj.
Chodźcie, dzieci. Chodź, córeczko.
Idźcie do pokoju. Nie podglądajcie.
Do pokoju. Szybko.
Handan, co ty wyprawiasz?
- Oszalałaś? - Co pan robi? Panie Necati!
- Na litość boską! - Proszę mnie puścić!
- Nie możesz tak wyjść! - Puszczaj!
Dość! Odpierdol się!
Co ty odpieprzasz, człowieku?
Do diabła z waszym głupim żartem, waszą głupią reklamą i z tobą!
Gdzie jest moje ubranie, do cholery?
To twój strój kąpielowy?
Do kurwy nędzy, gdzie moje ubranie?
- Zacznę krzyczeć. - Uspokój się.
Zaraz przyniosę.
Zaczekaj tutaj. Nic nie rób.
- Szybko! - Dobrze.
Tylko nie wychodź na balkon, Handan.
Proszę. Są obie.
Co to?
Sukienki, które nosisz.
Przyniosłem obie.
Dobra. Wyjdź.
Wstydzisz się mnie?
Ty skurwielu.
Daj spokój, Handan!
Handan.
Handan?
Weź to.
- Handan, co robisz? - Pieprzę ciebie i tę Handan.
Co robisz, na litość boską?
Dokąd idziesz? Błagam cię.
Proszę, pozdrów ich ode mnie.
Uważaj na siebie. Daj znać, jak dojdziesz.
Idzie do moich rodziców. Tęskni za nimi.
Ja pilnuję dzieci.
Do zobaczenia.
Do Levazim.
Handan!
Zaraz przyniosę pieniądze.
Bo mi drzwi rozwalisz!
Zapłać za taksówkę, dobra? Pieprzyć to.
- Co jest? - Cholerny szampon.
Wiedziałam, że to będzie jakieś gówno.
Kto faszeruje papryki w reklamie szamponu?
Pieprzyć to.
Co jest grane? Hej!
Będę spać przez miesiąc, Serkan.
Proszę, nie budź mnie.
Kim jesteś?
Niezłe. Wchodzisz do domu każdego, kogo znasz z telewizji?
Wstawaj. Nie każ mi dzwonić na policję.
Ciebie też w to wciągnęli?
Nie oszukasz mnie, Serkan.
Skończcie już z tym.
Idź, zapłać za taksówkę.
Co to za krzyki? Wystraszyłam się.
Mówiłam, że możesz robić, co chcesz, tylko żebyś mnie nie okłamywał.
Kim ona jest?
- Kim ty jesteś? - Co, do cholery?
- Spokojnie. - Ma na sobie moją sukienkę.
Podjedziemy w jeszcze jedno miejsce.
Zaraz przyniosę pieniądze.
Już się tym zająłem.
- Proszę. - Dzięki.
Proszę bardzo.
Na zdrowie.
Powiedzcie mi prawdę. Nie będę zła.
Wiedzieliście, że Serkan sypia z Arzu?
Nie tylko my, proszę pani.
Cała branża o tym wie.
Cholera.
Nieźle.
Levent, pożycz mi 200 lir. Muszę zapłacić za taksówkę.
Może trochę zwolnijmy? Najpierw się poznajmy.
Jestem Levent.
Po co mamy się sobie przedstawiać?
Jestem Dilara.
Nie znam pani.
Przestańcie. To już nie jest zabawne.
Cem, powiedz coś, na litość boską.
Proszę pani, skończyliśmy próbę i wpadliśmy na drinka.
Wiem, zawsze tak robimy.
Ale my pani nie znamy.
Nie znamy.
Może już pani pójdzie?
- Nie dotykaj mnie. Co robicie? - Spokojnie.
Co to za gierki?
Chcecie, żebym oszalała?
- Proszę pani. - Odwal się, bo ci zajebię.
- To pani się przysiadła. - Dobra.
Przesuń się!
- Człowieku, mam klienta. Jestem zajęty. - Uważaj!
Kolego, to moja taksówka.
Jedziemy.
Niech cię szlag trafi.
Niech ciebie trafi. Jedź.
- Ma pani pieniądze? - Brałabym taksówkę, gdybym nie miała?
Wracamy do domu. Mam tam forsę.
Tak?
- To numer osiem? - Tak.
Numer osiem.
Przepraszam.
Może mnie pan odwieźć tam, gdzie wsiadłam?
Zapłaciłem 373 liry.
Co w ciebie wstąpiło, Handan?
Czemu zamężna kobieta
wydaje 373 liry na taksówkę w środku nocy?
Do tego nie zabrałaś telefonu. Okropnie się martwiłem.
Przysięgam, że nie chodzi o pieniądze.
Co się z tobą dzieje? Na litość boską.
Wszystko w porządku? Coś się stało?
I zdjęłaś obrączkę.
Błagam, nigdy więcej jej nie zdejmuj.
Musisz ją nosić.
Utknęliśmy w windzie.
Czemu mnie obwąchujesz?
Bo cię kocham, Zeynep.
Ale jesteś spadkobiercą Holdingu Cevheroğlu.
Nie, teraz jestem Fikretem. Facetem, który się zakochał.
Cholera! Handan!
Aż łzy mi naszły do oczu.
Co ty wyprawiasz, na litość boską? Coś ci się stało?
Mogę tu przenocować?
Piłaś?
Muszę się przespać.
W porządku.
Przecież tak nie można, Handan.
Proszę cię.
Przytrzasnęłaś mi palec u stopy!
Handan!
Przysięgam, jeśli nie otworzysz,
stłukę cię na kwaśne jabłko.
Musisz odpocząć.
Wyśpij się, porozmawiamy rano.
Pogadamy jak mąż i żona.
Handan, czy ty piłaś?
I cisza.
To tylko gówniany koszmar.
Jutro będzie po wszystkim.
To minie.
Minie, prawda?
Tak.
Minie.
Co to jest? Kiedy to zrobiła?
Dziwne. Nie schodzi.
Co jest?
Co? Jak?
Co to jest, Handan? Henna?
Co tu robisz?
Jak to co?
To nasza sypialnia. Kiedy to zrobiłaś?
- Wczoraj? - Wyjdź.
Wiesz co, Handan?
Wygląda niesamowicie.
Co powiesz na poranną zabawę?
- Nie bądź śmieszny. Wyjdź. - Czemu? Czekaj.
Pięć minut.
Dzieci! Dzieci usłyszą.
- Nie. Trzy minuty. - Dzieci!
Ciszej!
Necati, wyjdź stąd.
- Nie, Necati. - Czekaj, Handan.
Mehmetgül! Ayşecan!
Skarbie, odłóż to. Jajka wystygną.
Mehmetcan, jajka.
Zjedz chleb z kiełbasą.
Proszę. Jedz chleb. Ty też. Zjedz trochę chleba.
Handan.
Nie chcę jajek!
Cisza! Masz to zjeść!
Handan. Proszę.
Szybko. Jedz, póki ciepłe.
Skarbie, ścisz to.
Mehmetcan, chcę widzieć, jak jesz jajka.
Handan, zjedz trochę.
Inaczej spadnie ci ciśnienie.
Gnojku, jedz!
Skarbie, błagam, ścisz to.
Jedz chleb. Ty też, Handan.
Jazda! Wszyscy jedzą.
Posłuchaj, Handan.
Wieczorem przyjdą moi rodzice i Feride.
Ugotuj coś.
Ja zrobiłem za ciebie śniadanie.
Ostatnio przyrządziłaś nadziewanego melona.
Tacie smakował.
I zetrzyj ten rysunek przed wyjściem.
Co to w ogóle jest?
Przestań. Daj mamie jeść.
Co ci mówiłem? Jedz.
- Skarbie, ścisz. - Cisza!
Handan, gdzie jesteś?
Nie możesz ciągle się spóźniać. Kierownik pytał o ciebie.
Miałyśmy iść na kawę przed pracą. Przychodź szybko. Na razie.
Spóźnię się do pracy.
Mam pracę?
Jasne.
Handan pracowała w banku.
W którym banku?
PRZEDSTAWICIEL KLIENTA
75 POSTÓW, 132 OBSERWUJĄCYCH
PRACOWNICZKA BANKU / MATKA SWOICH ANIOŁKÓW
PRZYSIĘGI MIŁOŚCI NIE WOLNO ŁAMAĆ!
MĘŻCZYŹNI MAJĄ HONOR, KOBIETY – MANIERY!
SZCZĘŚLIWEGO ŚWIĘTA KANDIL!
Co?
KANCELARIA PRAWNA BIURO PODRÓŻY
Co jest? Nie!
HARIKA I INNI W ROLI GŁÓWNEJ: ARZU OLCAYTO
Arzu?
Ty dziwko.
Tylko mnie brakuje? Na litość boską.
Handan.
- Handan. - Czego?
Czemu ciągle powtarzasz „Handan”?
Czego chcecie?
Pan Akif prosi cię do gabinetu. Wygląda na wściekłego.
Na wściekłego? Co za Akif? Gdzie ma gabinet?
Jakiś Akif...
Ty jesteś Akif?
Mam dla ciebie złą informację.
Handan tu nie ma. Handan nie żyje.
Przepadła.
Teraz jest Dilara.
Jestem Dilara.
Dilara Başaran.
Jestem aktorką.
Przyjrzyj się mi.
Czy wyglądam jak urzędniczka bankowa?
Jestem aktorką!
Dostałam Złotą Pomarańczę!
Nagrodę Afife Jale!
Poznajesz mnie?
Czemu nikt mnie nie poznaje?
Dlaczego mnie nie poznajecie?
Dilara Başaran! Nie poznajecie mnie?
Boże dopomóż. Zaraz oszaleję.
- Boże. - Pani Dilaro.
Wszyscy panią znamy.
Serio?
Dzięki Bogu.
W końcu. Już po wszystkim.
Pani Dilaro.
Nie tutaj.
Więc gdzie?
Pozwę wszystkich, którzy za tym stoją.
Uprzedzam.
To niedorzeczne.
Dokąd jedziemy?
Co to jest?
Co robisz?
Jak to co, Handan?
Czy Dilaro?
Kurwa.
Pieprzyć to wszystko!
Kurwa mać.
Nie mogę się stąd wydostać!
Kurwa.
Do góry!
Gacie też.
Sama podciągnij.
Zaraz cię kopnę w dupę! Gacie w górę!
Myślałem, że znowu bawimy się w niewolnika i jego panią.
- Też mi się to nie podoba. - Jedź.
Wszystko prawie gotowe.
Jedź, do cholery!
Na litość boską.
Chcesz trochę? Zjedz marchewkę. Masz też sałatę.
Proszę.
- Świetnie. - Włóż i zawiń.
Potrzymaj.
Jeszcze trochę cytryny. Za chwilę dam ci lahmacun.
Napij się ajranu.
- Mamo. - Tak?
Wybacz nam tę kolację. Musieliśmy kupić lahmacun.
Handan była zmęczona po pracy.
Podaj cytrynę.
Nie mogła zrobić nawet sałatki?
Dla ciebie, kochanie.
Proszę. Weź trochę rukoli.
Gdzie kupiliście? W tym lokalu na promenadzie?
Tam robią najlepsze.
Nie lubię lahmacun.
Ale lahmacun lubi ciebie. Jedz.
- Zaczekaj na męża! - Parkuje samochód.
Hej, ty.
Masz, mały. Nałóż sobie.
- Jedz. - Smacznego, tato.
- Dziadek beknął. - Dziadek beknął.
Tak nie wolno.
Oto i on.
Idzie.
- Jedzcie. - Jedz, Handan.
Zimne nie będzie tak smakować.
Dzieci, chcę widzieć, jak jecie.
Dobry wieczór.
Jest i mój mistrz!
Chce mi się pić. Podaj ajran.
- Nawet faszerowanych papryk nie zrobiła. - Na litość boską, mamo.
Co się stało?
Handan.
Nie możesz oddychać? Powiedz coś.
Ajranu?
Uciszcie się.
Proszę.
Uciszcie się.
- Cisza! - Poklepię cię po plecach.
Cisza!
- Handan! - O nie!
- Oczy jej się wywróciły! Widzieliście? - To przez ostrą paprykę!
Handan!
Oczy jej się wywróciły.
Zostawcie mnie w spokoju. Odpieprzcie się.
Niech to się skończy.
Proszę.
Błagam, Boże.
To koniec.
Panie doktorze,
to, co mówię, może wydać się niedorzeczne, ale przysięgam, że to prawda.
Nagle stałam się Handan,
żoną tego kretyna Necatiego.
Nie jestem nią.
Ale nikt mi nie wierzy.
Jestem Dilara. Dilara Başaran.
Droga pani,
jesteśmy tu, aby słuchać i pomagać.
Proszę kontynuować.
Jak nagle zmieniła się pani w Handan?
Otóż jestem aktorką.
To był tylko scenariusz reklamy.
Reklamy idiotycznego szamponu o nazwie Belinda.
Gdy myłam nim włosy na planie,
nagle znalazłam się w łazience Handan.
Całkiem tu utknęłam.
Dawni znajomi mnie nie rozpoznają.
Nawet Serkan mnie nie poznał.
- Serkan? - No wie pan.
Ten aktor. Serkan Gürsoy.
To mój chłopak.
Były.
Pani chłopak... Pan Necati o tym wie?
Powtórzę jeszcze raz, doktorze.
Jestem aktorką.
Rzucam wam wszystkim wyzwanie!
Słyszeliście?
Wszystkim!
Nie przyjmuję żadnych etykietek, którymi chcecie mnie określić!
Dwubiegunówka, neuroza, anoreksja,
osobowość chwiejna.
Nie przybyłam do tego świata, żebyście się poczuli dobrze.
Jestem tu,
aby żyć.
Żyć!
Nie zniszczycie mojego istnienia.
Nie powstrzymacie mnie!
Słyszeliście?
Nie zniszczycie mnie!
Słyszeliście?
Jeszcze nie skończyłam. Co pan robi? Proszę pana!
- Nie przerywajcie mi. - Spokojnie.
Nie dotykajcie mnie!
- Nie uciszycie mojej pieśni! - Już dobrze.
Cholera.
Szlag by to.
Posadzili ją na wózek inwalidzki.
Nie zniszczycie mojej tożsamości.
Jestem Dilara.
Dilara Başaran.
Handan?
Będzie dobrze. Jestem przy tobie.
Nie przejmuj się wazonem.
Nie ma problemu. Kupimy nowy.
Mam w dupie twój wazon.
Dobrze, Handan.
Tylko wyzdrowiej.
Ona nie jest sobą.
Ten smak...
Jaki prawdziwy.
Przepyszny.
Mlekoczeko, pierwsza taka czekolada.
MĄDROŚĆ I ROZUM ROZWIĄŻĄ WSZYSTKO. ATATÜRK
Co to ma być?
Metawersum.
Tunel czasoprzestrzenny.
Słucham?
Musisz zacząć się targować.
Targować?
Zaprzeczanie, gniew,
targowanie się,
depresja, akceptacja.
Ale nie akceptuj.
Śmiało.
Witamy w klubie.
Tylko tego mi brakowało.
Mentorki.
Cieszę się, że cię znalazłam.
Kim jesteś, kochanieńka?
Kim jesteś?
Wiesz, przez co przeszłam?
Nie bój się.
To i owo się popsuło, ale jeszcze nie poszłaś na dno.
Pamiętaj.
Jedne drzwi się zamykają,
potem następne.
I kolejne.
A potem jeszcze jedne.
Graj swoją rolę.
Po prostu graj swoją rolę.
A zatem Dilara to już przeszłość?
Proszę nawet o niej nie wspominać. Boże broń, doktorze.
I chce pani wrócić do swojego życia.
Tak. Jak najszybciej.
Najpierw pójdę do domu i odpocznę.
Leki bardzo mi pomogły,
ale też trochę mnie otumaniły.
Tęskniła pani za dziećmi?
To za mało powiedziane.
Usychałam z żalu.
Dzięki wam i moim dzieciom wydobyłam się z ciemnej studni.
Co jeszcze mogę powiedzieć? Niech Bóg was błogosławi.
Cały czas czułam Mehmeta i swoją piękną Gülayşe.
Tutaj.
Tęskniłem za tobą, mamo! Nie odchodź więcej!
- Synu. - Nie odchodź. Tęskniłem za tobą.
Przestań już, synku.
Już dobrze. Usiądź.
Dzieciak tęsknił za mamą.
Ten typ depresji jest częsty wśród pracujących gospodyń domowych.
Nazywają to syndromem białych kołnierzyków.
Dzięki Bogu już po wszystkim.
Gorsze dni się skończyły.
- Co? - Przecież on nie słucha.
Mamusiu!
- Nic, tato. - Synku.
Wystarczy, synku.
Dość już! Dalej. Do łóżek.
Mama zaśpiewa wam Dziada z worem.
Dziada z worem?
Dziada...
Mamo, ty to zrób.
Ona jest wykończona.
Co? Czy ona cokolwiek potrafi?
Dawno, dawno temu
Był sobie dziad z worem
Porywał w nim dzieci
I zjadał je wieczorem
Tak robił ten dziad z worem
Zjadał je wieczorem
Może lepiej wrócić do psychiatryka?
- Kurwa. - Cześć, kochanie. Chodź.
Tęskniłem za tobą.
Co tu robisz, Necati?
A gdzie miałbym być?
Moi rodzice są w salonie.
Błagam cię, Handan. Chodź.
Handan!
Usłyszą. Necati, nie! Usłyszą. Przestań.
- Będziemy cicho. Proszę. - Co robisz?
Jestem niedysponowana.
Razem cię wyleczymy.
Boli mnie głowa. Proszę.
Zrobię ci masaż. Przejdzie.
Handan? Ale to wciąż tu jest.
- Dobrze wygląda... - Co?
Mamusiu.
Synku kochany!
Czemu jeszcze nie śpisz?
Co się stało?
Miałem koszmar z babcią.
Nic dziwnego, synku.
Chodź, będziemy dziś spać razem.
Tata się prześpi z szympansem.
- Spieprzaj! - Nie wyrażaj się.
Wstydź się.
Udawaj, że nie słyszałeś.
Chodź, Mehmet.
Idziemy spać.
Przecież to już duży chłopak.
Naprawdę będzie tu spał?
Nie twoja sprawa.
Mój syneczek.
Mój piękny syneczek. Mój Mehmet.
A to gnojek.
TEATR TAKSIM
HARIKA I INNI
Panie Serkan!
- Jak się pan miewa? - O nie. Znowu ty?
Czy mógłby mi pan poświęcić pięć minut?
Tym razem wezwę policję.
Bardzo pana proszę.
Serkan!
Daj mi pięć minut, a wszystko wyjaśnię.
Przysięgam, że więcej mnie nie zobaczysz.
Uwinę się raz-dwa. Tylko pięć minut.
Poproszę chai latte.
Dla pana Serkana americano i belgijskie ciasteczko.
Oczywiście.
O co ci chodzi?
Śledzisz mnie?
Serkan.
Naprawdę mnie nie pamiętasz?
Jestem Dilara. Dilara Başaran.
W ogóle mnie nie kojarzysz? To nazwisko nic ci nie mówi?
Dilara Başaran...
Nie jestem pewny.
Wiesz, tamtego wieczoru wyglądałaś jakby znajomo.
Robiliśmy coś po pijaku?
Pierdol się, Serkan.
Proszę posłuchać.
Przechodzę przez coś naprawdę dziwnego.
Ale wiem, że to nie będzie trwało wiecznie,
bo wierzę w swój talent.
I odzyskam swoje życie, nawet jeśli będę musiała zaczynać od zera.
Po prostu to wiem.
O ile będę mogła wrócić na scenę.
- Jesteś aktorką? - Tak! Jestem aktorką!
Chodzi tylko o małą przysługę.
Proszę, żeby mi pan odrobinę pomógł.
Nie znam cię. Czemu mam ci pomagać?
Ale Serkan, znasz mnie.
A ja znam ciebie.
Lepiej niż ktokolwiek inny.
To ja wiem, co cię martwi, co denerwuje, co wzrusza do łez.
Wiem, że unikałeś dziewczyn w gimnazjum, bo byłeś gruby.
Wiem też, że obiady jadłeś potajemnie w łazience.
I że chciałeś grać na mandolinie.
Ojciec ją połamał i zmusił cię do uprawiania zapasów.
Twoja matka była uzależniona od antydepresantów.
Wiem o tobie wszystko, Serkan.
- Oglądałaś Katarsis, prawda? - Kurwa.
Pieprzyć to.
Chyba cię pamiętam.
Chcesz pojechać do mnie?
Co?
Serio?
Rozpaczliwie proszę o pomoc,
a ty zapraszasz mnie do siebie?
Pomożesz mi, prawda?
Tak.
Naprawdę mi pomożesz, tak?
Tak, pomogę.
Masz taki wyraz oczu...
Kiedy przedstawisz mnie ekipie?
Mogę cię przedstawić, ale reszta zależy od ciebie.
Aktorka grająca siostrę Hariki dostała nowy program.
Będzie casting.
Przyjdź i spróbuj. Znasz tę rolę?
Arzu ją grała.
Arzu gra Harikę.
Na razie.
MĘŻUŚ NECATI
Co to jest?
Zupa brokułowa i łosoś.
I sałatka.
Jest też chleb.
Ja chyba oszaleję.
Ja też, Necati.
Co jest? Mam ci gotować codziennie?
Nic z tego. Zatrudnij gosposię.
Gosposię? Chyba naprawdę ci odbiło.
Chcesz, żebym poszedł z torbami?
Gosposia, taksówka, łosoś...
- Co jest? - Nie krzycz na mamę! Zatrudnij gosposię!
Zupa brokułowa jest pyszna. Jak nie chcesz, to nie jedz.
A kiedy ty jadłeś brokułową?
Zadzwoń do mnie. Teraz.
Oni chcą pieniędzy, Handan.
Pójdziesz na dno ze mną.
- Handan. - Handan, zrób pilaw czy coś.
Proszę, na litość boską.
To strata pieniędzy.
Nie chcemy cię słuchać!
Zaraz do ciebie pójdę
i wykąpię cię w tej zupie.
Jestem głodny!
PRZEPIS NA PILAW
Handan, ryż jeszcze niegotowy?
Nie zapomnij dodać şehriye.
Cholera.
Czego chcesz, człowieku?
Przestań do mnie wydzwaniać.
Zapomnij o Handan. Nie ma jej. Żyj dalej.
Jeśli jeszcze raz do mnie zadzwonisz, powiem wszystko Necatiemu.
- Nie bądź głupia. - Przysięgam, że to zrobię.
Daj mi dojść do słowa.
- Do diabła! - Nie rozłączaj się.
- Co się dzieje? - Cholera.
Boże, połóż temu kres.
Mam już dosyć. Proszę, Boże.
Błagam, zakończ to.
Pić ci się chce? Chodź.
TEATR TAKSIM
Jestem wam winna przeprosiny.
Wierzcie mi, bardzo się wstydzę tego, co zrobiłam.
To wszystko przez leki.
Ale już je odstawiłam, bo czuję się lepiej.
Was też nachodziła?
Mieliśmy mały incydent.
I przyprowadziłeś ją tutaj?
Pani Arzu.
Nie jestem taka, jak pani myśli.
Chcę was wszystkich z całego serca przeprosić.
Jestem waszą wielką fanką.
Levent, ona jest aktorką.
W czym ostatnio grałaś?
W takim krótkim filmie.
Jak krótkim?
Jak to krótkie filmy.
O czym opowiadał?
Aktorka...
przenosi się do świata reklamy szamponu, w której występowała,
i wchodzi w życie swojej postaci.
- Coś w tym stylu. - Brzmi fajnie.
Tak, super... było.
Potrzebujemy kogoś do roli starszej siostry Hariki,
ale chyba nie dałabyś rady.
Proszę mnie tylko przesłuchać.
O nic więcej nie poproszę. Dobrze?
Zgódź się, Levent.
Zrób przesłuchanie.
Pośmiejemy się.
Dobrze.
Przygaśmy światła, niech poczuje nastrój.
Co dzień budzę się i czekam na wiadomość o tobie.
Że przedawkowałaś w jakiejś norze.
Wystarczy, że o tym pomyślę,
a od razu wstaję w lepszym humorze.
Ale potem się wstydzę.
Zastanawiam się,
jak można życzyć swojej siostrze śmierci.
Potem znowu robisz coś tak głupiego, Harika...
i każesz mi żyć z tym wstydem.
Myślę:
„Oby umarła. Wtedy wstyd nie będzie mi ciążył”.
Ale ty nie umierasz.
Dlaczego?
Dlaczego nie umierasz, Hariko?
Dlaczego wciąż trwasz?
Dlaczego wciąż żyjesz?
Nie wstyd ci, że żyjesz?
Czy zależało ci tylko na tym, aby okryć mnie hańbą?
Śmiało, zrób to.
Śmiało, Hariko.
Umrzyj i przynieś mi wstyd.
Proszę cię, Hariko.
Umrzyj i przynieś mi wstyd.
Dalej, Hariko.
Umrzyj i przynieś mi wstyd.
Przynieś mi wstyd, Hariko!
Błagam cię. Zrób to.
Umrzyj i przynieś mi wstyd.
Proszę cię, Hariko. Proszę.
Boskie.
Produkcja przekaże ci grafik prób.
Taki grafik często się zmienia. Czasem pracujemy do późna.
- Do późna? - Tak.
Dobrze.
Jeszcze raz gratuluję.
- Udało mi się, Serkan! - Serkan.
Chodź. Spóźnię się na plan.
Pani Arzu! Tak się cieszę, że będę z wami na scenie!
Witamy na pokładzie.
Tak...
Wolniej, dzieci.
- Jestem głodny. - Zaraz odpalę grilla.
- Necati, zajmij nam stolik. - Dobrze. Chodź, tato.
Co ty wyrabiasz?
- Zarzynasz te pomidory. - Obieram je.
Dawaj.
Trzymaj. Połóż to tam.
To rzuć tam.
Czemu nie ma Akifa?
Wyjechał służbowo.
Tak się zawsze zaczyna.
- „Wyjazd służbowy”. - Co to ma znaczyć?
Nie dałaś mu dziecka.
Co ma zrobić? Szuka szczęścia gdzie indziej.
Dosyć tego, mamo!
Przymknij się. Przynosisz nam wstyd!
Tato, powiedz coś.
Proszę, powiedz coś.
- Co? - Nic ważnego. Masz, tato.
To jest pyszne. Spróbuj.
Hej, szwagierko.
Szwagierko.
Feride.
Czemu w ogóle ich słuchasz?
Nie zwracaj na nich uwagi.
Hej, mamo!
Gniewamy się.
Co za przypał.
Hej, stary! Daj mi to.
- Co ty? - Dodaj do rachunku Necatiego.
- Nie mogę tego wypić. - Oczywiście, że możesz.
Coś ci powiem, ale musi to zostać między nami.
To tajemnica.
Będę występować w teatrze. Przyjdź na próby.
Zamiast płakać cały dzień w domu, dotrzymasz mi towarzystwa.
Do tego twój brat nie pozwala mi wychodzić samej.
Przyjdź.
Co mu powiemy?
Że idziemy na lekcje gotowania?
Coś wymyślimy.
Zajmę się tym.
Dobra.
Handan?
Pijesz piwo?
Gdybyś wiedział, co jeszcze Handan robi.
Dupek.
Jesteś zmęczony?
Już prawie jesteśmy. Chodź.
Ta cała bieganina go wykończyła.
Jesteś zmęczony, tato?
Handan poda ci herbatkę z lipy.
I ciastka albo owoce.
Na pewno ci zasmakują.
Czy ktoś może mi pomóc?
Kurwa.
Nie krzycz, bo cię zabiję.
Nie krzycz.
- Dobra. - Gdzie pieniądze?
Gdzie jest forsa, Handan? Mów!
Jaka forsa? Co się stało?
Spójrz. To się stało.
Mów, gdzie forsa.
W szpitalu zrobili mi elektrowstrząsy.
Pamięć mi szwankuje.
Przypomnij mi. Jaka forsa?
Jaja sobie robisz?
Darowizny w brązowej skórzanej torbie.
Skąd miałabym brązową skórzaną torbę?
Zaraz zwariuję!
Gdzie jest forsa, którą co miesiąc wyprowadzaliśmy?
Już rozumiem. Praliście pieniądze.
Co z was za gang?
- Myślisz, że uwierzę, że zwariowałaś? - Puść mnie.
Mieliśmy uciec. Nawet dom był gotowy.
Zamierzasz prysnąć z kimś innym? Dlatego ukrywasz forsę?
Za późno. Organizacja już wie.
Handan?
Co się stało?
Moja biedna żona. Jesteś zmęczona?
Daj spokój, Handan.
Proszę cię, trzeba wykąpać dzieci.
Przysięgam, że się zabiję.
Chodźmy.
...depresja, akceptacja.
Ale ty nie akceptuj.
Handan.
Jesteś szczęśliwa?
Może ty żyjesz teraz moim życiem.
Przysięgam...
Wyprostuję to.
Nie bój się.
To i owo się popsuło,
ale jeszcze nie poszłaś na dno.
Najpierw musi się jeszcze trochę popsuć.
Graj swoją rolę.
Po prostu graj swoją rolę.
Nie graj Handan.
Bądź Handan.
Dziad z worem porywał dzieci
Tak robił ten dziad z worem
Zjadał je wieczorem
Dziad z worem
Dawno, dawno temu
Był sobie dziad z worem
Porywał w nim dzieci
I zjadał je wieczorem
Tak robił ten dziad z worem
Zjadał je wieczorem
BRAK SYGNAŁU
UWAGA! NIEBEZPIECZEŃSTWO PORAŻENIA
„Pani okres przedłużenia kończy się za 24 godziny.
Nasza organizacja złoży pani jutro ostatnią wizytę.
Życzymy miłego dnia”.
Handan,
pamiętasz dzień, w którym się poznaliśmy?
Nie.
To był ślub mojego kuzyna.
Ścisk przy stołach.
Myślałem o tym, jak bardzo nienawidzę tamtego kuzyna.
Wtedy odwróciłem głowę i zobaczyłem.
Ciebie.
I jakby wybuchł we mnie pożar.
Po prostu pożar, mówię ci.
Nie mogłem się opanować.
„Niedobrze. Co robić?”, myślałem.
„Muszę z nią pogadać.
Potrzebuję wymówki”.
Wstałem i podszedłem do twojego stolika.
Powiedziałem: „Przepraszam, że przeszkadzam, ale tak nie może być.
Trzeba połączyć stoły albo je rozsunąć dalej od siebie.
Ludzie nie mogą przejść”.
Spojrzałaś na mnie.
Patrzyłaś i patrzyłaś. „Rozsuńmy”, powiedziałaś w końcu.
Handan, kochanie. Tym razem jest inaczej.
Zupełnie inaczej. Och, Handan.
- Necati. - Tak?
- Rozbiłam twoje auto. - Co z tego?
Nie przejmuj się. Rozbijaj sobie.
Handan.
- Mogę spojrzeć na twój tatuaż? - Nie.
Dobrze. Nie spojrzę.
Handan.
- W końcu! - W końcu, Handan!
- To jest tu. - Jest tu.
Było tu cały czas.
Było cały czas, Handan. Cały czas.
DROGI NECATI, DZIĘKUJĘ CI ZA...
Moja mama wróci, prawda?
Wróci.
Pani Handan Gülveren?
Proszę. To koniec.
Zrywam kontakty z waszą organizacją.
Muszę panią zabrać do komisariatu.
Proszę.
Proszę wsiadać.
Może mi pan powiedzieć, o co chodzi?
Porucznik się tym zajmie.
Nie mam nic wspólnego z torbami, organizacjami ani pieniędzmi.
Jestem aktorką,
a to mój wielki dzień, bo dziś będę na scenie.
Proszę zaczekać na porucznika.
HANDAN! GDZIE JESTEŚ? CO TO ZA LIST?
CO ZROBIŁAŚ?
Czy to on?
Trzy herbaty.
Może pani wejść.
Dziękuję.
Przysięgam, że nie mam nic wspólnego z żadną organizacją czy...
ZNISZCZENIE WŁASNOŚCI PUBLICZNEJ
Co to?
Rozbity transformator. Ubezpieczenie jest?
Nie wiem. Pewnie tak.
Sporządzimy zeznanie i jest pani wolna.
Co jest w torbie?
Gotówka?
Boże...
Stój!
Jest moja!
Nie znam arabskiego.
Dobra, jedźcie, do cholery.
Jestem. Zdążyłam.
Proszę pana.
Były okropne korki. I nie mogłam złapać taksówki.
Trochę się spóźniłaś.
Przepraszam. Naprawdę.
Chcę wszystkich przeprosić. Za chwilę będę gotowa.
Mój makijaż jest prosty.
Zajmę się tym.
Nie ma potrzeby, Dilaro.
A raczej Handan.
Mogę to wyjaśnić.
Hej, Handan.
Wyjaśnisz to, że masz męża, dwoje dzieci i jesteś urzędniczką, a nie aktorką?
Kazałaś mnie śledzić?
Tak?
Poza tym...
Co za różnica? Jestem dobra w tym, co robię. Prawda?
Widział mnie pan. Podobała się panu moja gra.
I tak nie możecie wyjść na scenę
bez starszej siostry Hariki, prawda?
To prawda.
Już to załatwiliśmy.
Gdy nie przyszłaś, zadzwoniliśmy do Pelin.
Na szczęście od razu przyjechała i nam pomogła.
Jej program został zdjęty, więc może pracować u nas.
Co?
Więc kim teraz będę?
Nikim.
Będziesz nikim. Jesteś zwolniona.
Zwolniona?
Dajcie spokój. Nie możecie mnie zwolnić.
To dzięki mnie ta sztuka istnieje.
Nie możecie mi tego zrobić.
Macie pojęcie, ile musiałam poświęcić, żeby tu być?
Wiecie, co musiałam zrobić, aby się dostać na scenę?
Wiecie?
Serkan.
Powiedz coś.
Powiedz coś, Serkan.
Czy w takim razie mogę być jedną z tancerek z tyłu?
Byle tylko być na scenie. Proszę.
Tancerka to świetny pomysł.
Ale mamy komplet.
Kochana, to już koniec. Koniec.
Jasne? Już cię tu nie ma. Nie istniejesz.
Zmiataj. Do widzenia.
Nie istnieję?
Przesuń się, człowieku! Czemu zabierasz moje banknoty?
To on zabrał moje!
Tak! Cięcie!
Wspaniale!
Panie i panowie, kończymy!
Fajrant!
Wielkie brawa dla pani Dilary Başaran.
Byłaś hipnotyzująca. Cudowna.
Brawo.
Zakręcić wodę. Przynieś szlafrok.
Podaj stołek.
To koniec?
Byłaś fantastyczna. Chodź tu.
Podaj jej szlafrok.
Byłaś wspaniała.
Od razu wiedziałem, że tylko ty zdołasz zagrać Handan.
Zobaczysz. Zamówią więcej takich reklam.
Cudo!
BELINDA MAGICZNY SZAMPON DLA TWOJEJ RODZINY
Napisy: Przemysław Rak