Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Había unha vez
unha rapaciña moi guapa.
A súa avoa queríaa moitísimo.
Un día, deulle unha carapucha de veludo vermello.
Como lle quedaba tan ben,
quería levala posta todo o tempo.
Co tempo,
xa a coñecían como Carapuchiña Vermella.
Os anos pasaron.
A pequena Carapuchiña Vermella
converteuse nunha muller intelixente e refinada.
Tiña grandes esperanzas no seu interior
e emprendeu unha viaxe.
Non sei se a vila estará preto.
Ai!
En serio, cantas veces xa?
É un bosque moi bonito, pero está cheo de espiñas.
Pequena, hai moitas cousas que teñen espiñas.
Eh, ti, a de vermello!
Como me ignoras con tanta facilidade?
Son feiticeira.
Feiticeira.
Sorpréndete!
Que pasa? Vou de camiño a Spenhagen.
Spenhagen? Está moi lonxe. Que viaxe máis esgotadora.
Si, vou marchar.
Que desamañada.
É unha viaxe ben longa para levar uns zapatos tan cativos.
Unha viaxe complicada!
Usarei a miña maxia para darche uns zapatos bonitos.
Non, grazas.
Agarda un momento!
Eses zapatos son cativos, por iso non podes correr.
Precisas uns novos.
Asústasme.
Usarei a miña maxia.
Vas quedar sen alento.
Novos zapatos.
Que che parece?
Uns zapatos novos.
Eh, vas morrer.
Neste reino o que importa é a beleza!
Non parezo unha feiticeira vella. Teño estilo, non si?
Ves?
Cres que esta cousa é cativa?
Chámalle "antigüidade"!
Os rapaces nunca entenderedes por que isto é bonito.
Ai, si?
Esquécete de min.
Vouche cambiar os zapatos para que encaixen coa beleza do reino.
Vale?
Cambiarei esta rapaza desamañada e dareille uns zapatos fermosos.
Non me chames desamañada.
Vinda, Vanda…
Vindaly!
Que viscoso.
Que maleducada.
Que feiticeira es?
Fago todo tipo de maxia.
É que eses zapatos son…
Non se me dá ben.
E usas maxia que non se che dá ben?
Aí está un pouco sucio. No tacón.
E de quen é culpa?
Espera!
Ai!
Iso doe.
Ai, querida.
Anímate, si?
A ver, os zapatos estaban cheos de lama.
Ai, os meus zapatos!
Ai, como doe.
Ai.
Os meus zapatos…
Eran os teus zapatos?
Grazas.
Eu son Carapuchiña Vermella. Ti como te chamas?
Cincenta.
A pomba que coidaba…
morreu.
Síntoo moito.
Cincenta, quen se mete contigo?
Sei que acabamos de coñecernos, pero o meu instinto nunca falla.
É a túa madrastra quen se mete contigo
ou a túa medio irmá Anne?
Como…?
A roupa vella. É usada, non?
Pon "Anne" na camiseta.
Se ten o nome escrito é que non es filla única.
Tes unha irmá maior.
Se a túa nai non che deu roupa nova
e non estás en situación de queixarte,
é que tes unha madrasta.
E chámaste…
Como me chamo?
É Cincenta.
Como en "cinza".
Significa "cuberta de cinzas".
Non dubidas ao dicir un nome así.
Supoño que a túa familia non cho fixo pasar ben.
É incrible…
Pero non sei por que che pasan estas cousas tan horribles.
Chorar non vai resolver os teus problemas.
Neste reino…
a beleza éo todo.
O castelo no que vive o rei é o máis fermoso do mundo.
As cousas feas son pecados.
A xente fea e sucia é…
Marcha. Vai para a casa!
…invisible para todo o mundo.
Porque mira que pintas…
Cincenta.
Si, madre.
As cuncas de té están baleiras.
- Bule e ponme un té. - Agora mesmo.
Miña nai, non só es fea, tamén lenta.
Síntoo.
Eh, bule e tráeme un espello.
Axiña.
Cincenta, colle máis framboesas. Non queda marmelada.
Irmá Margot…
Que?
Non pensarías que ías ir ao baile, non?
Non irás de ningunha maneira.
Escoita, Cincenta.
O baile desta noite é para que o príncipe escolla a súa muller.
Un baile para que a miña preciosa Anne sexa princesa.
Ai, madre.
Se o príncipe soubese que teño unha irmá tan desamañada,
non podería cativalo.
Iso non nos vale.
Necesitamos o mellor estilista do mundo para cativalo ben.
Grazas, madre!
Ai, Anne, gardo outro ás na manga.
Ai, madre, es incrible. Que é?
Ai, non, caeume.
Eh, iso é meu!
Volveu. Que noxenta.
As amigas de Cincenta son cobizosas.
Pomba desprezable.
Neste reino non deberían existir cousas sucias.
Espera!
Mataron a pomba que coidabas por iso?
Que podo facer eu?
Tiven mala sorte desde que nacín.
É dicir…
A pomba mais eu…
Non somos guapas.
Aínda que vaias ao baile, nunca falarás co príncipe.
Nin sequera che gusta. Queres ser a súa muller?
Si, a muller do príncipe si.
Espera, gústache?
A ver, é unha persoa marabillosa.
Trata a todos por igual, sexan guapos ou non.
Vino unha vez na vida real.
Non puiden dicirlle nada.
Cativoume.
- E… - Falas moito!
O príncipe estuda política desde pequeno.
É amable e simpático.
Se o príncipe se converte en rei, este reino será mellor.
Se casase con ese marabilloso príncipe,
non pediría nada máis.
Vale logo. Vamos ao baile.
Imposible.
Por que?
Eu…
É a única roupa que teño.
Non me deixarán entrar no castelo así vestida.
A miña irmá Margot tiroume os zapatos.
Tirouche os zapatos? Que horror.
E esas marcas?
Foi collendo framboesas.
Das silveiras.
Parece que tes problemas.
Se é así, déixame axudar.
A feiticeira segue aquí.
Chámome Barbara!
Podo poñerte guapa para o baile.
Non creo que poidas.
Non me subestimedes.
Isto dáseme ben.
Vinda, Vanda…
Vin…
daly!
Que?
Vaia!
Que che parece?
Pareces unha persoa distinta!
Que bonito!
Barbara, faimo a min tamén.
Eh?
Eu tamén vou ao baile.
E por que vas?
Emprendín unha viaxe moi enriquecedora.
Quero ver os lugares de interese.
Es un pouco egoísta, pero a ver logo.
Vinda, Vanda…
Vinda…
ly!
Vaia! Parezo unha princesa!
Están noxentos!
Barbara, teño os zapatos cheos de lodo.
Perdoa.
Non me veñas con perdóns.
Non podo ir ao baile con estes zapatos.
E ti que?
Eu xa nin tiña zapatos.
Funciona así?
Non podes facer algo, Barbara?
Os zapatos complícanseme un pouco…
Non cambiaches nada, tía Barbara.
Outra feiticeira!
Ola, rapazas.
Ah, es ti, Tekla.
Ola.
Encantada.
Igualmente.
Tía Barbara, canto tempo.
Aínda usas esa cousa vella.
Se usas iso, a maxia desaparecerá a medianoite.
Que pouco tempo!
A maxia ten que desaparecer.
Podes usar a miña maxia marabillosa.
Durará 24 horas.
Que dis?
Cámbioche eses zapatos por uns bonitos de cristal?
Que marabilla! Podes?
Claro.
Hai pouco aprendín como transformar obxectos en cristal con maxia.
Si, por favor!
Eh!
Oh.
Mimá, non tes zapatos.
Non podo cambiarchos se non levas zapatos.
Eh, Barbara.
Déixalle os teus zapatos a Cincenta.
- Por que eu? - Déixallos.
Non me deas ordes.
- Veña. - Non.
- Déixallos. - Non.
- Veña. - Non podo.
Vaia, son fermosos. Es incrible.
Escoitade, a maxia só dura 24 horas.
Só lle valen á primeira persoa que os puxo.
Ninguén máis os pode poñer.
Non o esquezades.
Claro.
Que pasa? Tes fame?
Non son para comer!
Sería un pouco feo ir camiñando ata o castelo, non?
Vinda, Vanda, Vindaly!
Encantado, rapazas. Son Paul, o rato.
Sei todo sobre o castelo.
Coñezo absolutamente todo. A bodega mais o queixo.
Non sabemos nada do castelo. Grazas pola túa axuda.
Chi.
Esa cabaza… vaise converter nunha carruaxe?
Chi?
Conducireina eu. Permítanme acompañalas ao castelo.
- Xenial. - Vaia.
Es un rato, sabes conducir unha carruaxe?
Tes carné?
Non, non, non. Nesta época non hai carné.
Tranquilas.
Coa maxia soluciónase todo!
Vinda, Vanda, Vindaly!
Non respiro polo nariz!
Nunca pensei que ía poder ir ao baile.
Carapuchiña Vermella, moitas grazas.
Non te preocupes, eu tamén quería ir ao baile.
É unha campá?
Si.
É a campá da torre do reloxo do castelo. Toca cada hora.
Cando coñecín a Barbara repicou catro veces.
Si, acaba de soar seis veces, iso significa que son as seis.
Temos seis horas ata que a maxia desapareza.
Coidado!
Que pasou?
Apareceu da nada!
Atropelamos a alguén.
Cálmate. Déixame isto.
Non pode ser.
Coñécelo?
Si.
É Hans, o estilista.
É o estilista principal da familia real.
Se che corta o pelo, quedas fermosísima.
Xa. O seu pelo parece… carismático.
Está morto.
Que imos facer?
Hai que chamar os soldados do castelo.
Tes razón.
É culpa miña.
Todo por intentar ir ao baile.
Non é culpa túa.
Ten razón, atropeleino eu. Son o responsable.
Xa…
Conducir unha carruaxe é demasiado para un rato.
Si, por iso me vou entregar.
Voume entregar.
Non, non se preocupen.
Logo de medianoite volverei ser un rato.
- Por que vas de chulo? - Chi.
Non chegaremos ao baile sen carruaxe.
Pero…
Que pasa?
Carapuchiña Vermella?
- Mirade isto. - Chi.
Que é?
Por que ten os talóns tan sucios?
Non teño nin idea, son un rato.
- Non sexas descarado. - Chi.
Só hai unha razón que explique esa sucidade.
Chi?
Que alguén o arrastrase polo chan ata aquí.
A que se refire?
Non morreu porque o atropelásemos.
Xa estaba morto.
Que facemos, Cincenta?
Podemos informar e contar a verdade.
Pero se o facemos…
haberá unha investigación e non poderemos ir ao baile.
Non fixemos nada malo,
así que non é xusto que non poidas ir ao baile.
E que facemos?
Vale logo, xenial.
Ten unha cara moi de malvada.
Cometín o crime perfecto.
- Faiche graza? - Chi.
- Non nos queda outra. - Chi.
Pero… quen o matou?
Nin idea.
Ninguén sabía que iamos pasar por aquí. Seguro que non esperaban a ninguén.
Que horror…
Con todo, non é culpa túa que estea morto.
E a nosa carruaxe desaparecerá a medianoite.
Así que non haberá nada que nos relacione co cadáver.
Paul…
Faime un favor.
Chi.
Vale, xa chegamos.
Grazas.
Non! Alguén fea coma ti non pode pasar.
Á casa!
Boa noite.
Que fermosuras. Benvidas! Por favor, pasade.
Dixen que non!
Es fea, así que lisca! Xa!
Vaia.
- Carapuchiña Vermella. - Si?
Teño algo? Sinto que me están mirando.
Claro.
Teñen curiosidade porque es fermosa.
Non son…
Cincenta?
A miña madrasta e a miña irmá Anne.
Son esas?
Madre, e Margot?
Non está aquí.
Estaba tan emocionada que marchou antes ca nós.
Estará por aí comendo.
Madre, teño o cabelo ben?
Anne!
Peiteoute Hans. Obviamente está perfecto.
Ademais ao príncipe gústanlle as mulleres con cabelo curto.
Como era de agardar dun membro da realeza. Hans sabíao ben!
Alégrome de que o fixeses.
Tes razón.
Non é nada, é que non estou afeita.
E como che foi iso?
Non te oio.
A música está alta.
Que vou facer se me atopan?
Non pasa nada. Agora es unha persoa diferente.
- Non te recoñecen. - En serio?
Si.
Reino Claro de Lúa, o rei Bovell.
Reino Claro de Lúa, o príncipe Gilbert.
Moi ben lle queda o vermello co branco.
É o príncipe, quédalle ben todo.
A maioría parecería un pallaso.
Desde logo o príncipe non.
Convidadas,
benvidas ao baile neste castelo tan fermoso.
O baile desta noite é para que o príncipe atope muller.
Mulleres fermosas do reino,
se vos invita, non escapedes.
Bailade con el.
Príncipe, escolle a túa dama.
- Padre, eu… - Escolle.
Non te preocupes da muller que desapareceu.
Si, padre.
Madre, estarei ben?
Perfectamente. Confía en ti mesma.
Estou moi nerviosa.
Príncipe.
Concédeme un baile?
Será un pracer.
Grazas.
Por que?
Es moi fermosa.
Ai, non, diso nada.
É hora de seguir adiante.
Zapatos de cristal?
A señorita Tekla estivo practicando.
Maxestade!
Que pasa? Interrompes o baile!
Sinto informar…
Perdoe.
Que horror!
Atención.
Cancélase o baile.
No bosque
atoparon un cadáver.
O noso estilista, Hans, está morto.
O corpo estaba tapado.
Obviamente alguén intentou encubrir o corpo.
Ten unha marca do casco dun cabalo na fronte.
As marcas que ten na cabeza indican que o atropelaron.
Atropelouno unha carruaxe que viña ao baile
e perdeu a vida ao bater a cabeza cunha pedra do chan.
É dicir,
o odioso asasino está entre nós!
Hans era o noso tesouro nacional, o mellor en poñer guapa a xente.
Este crime é imperdoable!
Comezamos xa as investigacións.
Investigaremos todas as carruaxes que viñeron esta noite.
O dono dunha carruaxe con sangue
matou a Hans!
Non sairedes do castelo ata que atopemos o asasino.
Rexistrade as carruaxes de contado.
Por suposto.
Que imos facer? Vannos pillar.
Tranquila, Paul ocuparase da carruaxe.
Que?
Que? Paul?
Pasa algo?
Que pasa co que che pedín?
O sangue da carruaxe?
Xa o lavei todo.
Que?
E ningún soldado do castelo me viu, claro.
Son un rato, pero gústame estar limpo.
Es un rato marabilloso.
Ben feito.
E como viñeches?
A verdade,
hai un atallo baixo terra que só coñecemos os ratos.
O queixo e o viño deste castelo son un manxar.
Imos sempre por ese atallo para gozar do queixo e do viño ao agacho.
O queixo e o viño están boísimos.
Queixo e viño.
Queixo… Non!
Non bebín viño.
Ía conducindo e atropelei a alguén, non debía beber…
- Shh. - Chi?
Chi…
- Shh! - Chi.
Non digas o do atropelo.
- Eh? - Hai moita tensión.
Menos mal que non me oíu ninguén.
De momento vou seguir co queixo.
Maxestade, había cachos de queixo no chan preto do corpo de Hans.
O culpable matouno mentres comía queixo.
Ao culpable gústalle o queixo máis ca nada.
Buscade a quen lle guste o queixo.
Si, señor.
Eu non fun! Collín o queixo aquí.
Carapuchiña Vermella, marchemos polo atallo.
Se marchamos agora é coma dicirlles que sospeiten de nós.
E se nos collen e nos encarceran?
Tes razón.
Eu irei cara á carruaxe polo atallo.
Eh, viño non!
É unha carruaxe rara, pero non hai sangue.
Son as 11. Queda unha hora ata que a maxia desapareza.
A este ritmo, vai desaparecer aquí.
Hai que aguantar e escapar polo atallo.
Veño informalo.
Rexistramos as carruaxes, pero non hai restos de sangue.
Iso significa que non foi ninguén de aquí.
Non.
Chamoume o médico que lle fixo a autopsia a Hans.
A xulgar pola sangue coagulada, déronlle primeiro na parte de atrás da cabeza.
É dicir…
Hans xa estaba morto cando o atropelaron.
Eh!
Os soldados que rexistraron a súa casa
atoparon unha pedra de afiar con sangue.
Sen dúbida, matárono na súa casa.
Estímase que a hora da morte é entre a unha e as tres de hoxe.
E atropelárono cunha carruaxe porque…
O culpable quería despistarnos na investigación.
Como eu pensaba.
Os soldados que rexistraron a casa atoparon algo raro.
Algo raro?
Traédeo.
Si, señor!
Cabelo?
Nesa bolsa hai unha manchea de cabelo?
Hai moito pelo.
É parte da colección que atopamos na súa casa.
Maxestade, quere escoitar a miña teoría?
- Cóntame. - Si, señor.
O odioso asasino está entre nós!
É o que dixen eu, non?
É o que dixen eu.
Ese lazo é da miña irmá Anne.
É dicir, o pelo…
A miña irmá estaba moi orgullosa do seu fermoso pelo longo.
Por que cortaron este fermosopelo?
Isto significa que Hans, o noso estilista número un, era humano.
Ás veces Hans cometía erros!
Cortou este pelo por accidente mentres traballaba.
É dicir,
a rapaza á que lle cortou o pelo por accidente
tenlle moito rancor a Hans.
Logo foi unha muller con cabelo curto
quen matou a Hans?
Exacto!
Cinco mulleres.
Vóuvolo preguntar.
Isto é voso?
Que raro.
- Eh? - É como sospeitaba.
Hans cortouvos o pelo por erro.
Ben…
Quen o matou?
A ver…
unha destas cinco mulleres.
Podo dicir algo?
Si?
Non te vin nunca.
Chámome Carapuchiña Vermella.
Estou nunha viaxe.
Así que estás de viaxe.
Que tes que dicir?
Resúltame difícil dicilo.
A teoría do camareiro non é correcta.
Que?
Maleducada! Ti viaxas!
Tranquilo.
Por que se equivoca? Terás unha razón lóxica.
É moi sinxelo.
Pasa algo con este pelo.
Estes pelos teñen uns lazos fermosos.
Que lles pasa?
Normalmente antes de cortar o pelo quitas o lazo.
Non os cortou por accidente.
Cortounos á mantenta.
Certo.
E por que o mataron?
Nin idea.
Só o saben ás que lle cortou o pelo.
Como che cortou o pelo?
Cóntamo, Anne, por favor.
Hoxe, sobre as dez
fun á casa de Han para que me cortase o cabelo.
Nunca pensei que o estilista real me tocaría o cabelo.
Era coma un soño cumprido.
Tiña moita gana.
Así é.
O príncipe prefire mulleres con pelo curto.
Convertereite na muller que lle gusta.
E a ver…
Sei que a miña nai fixo todo o que puido para conseguilo.
E seguro que lle custou moitos cartos.
Pero…
eu non quería cortar o meu longo cabelo.
Queres ser a súa muller?
Ou queres un pelo largo e fermoso?
Deus non che permitirá ter ambas cousas.
O seu comportamento cambiou por completo e cortoume o cabelo á forza!
Pero…
Pobre Anne.
Prefires mulleres con cabelo curto, non?
A miña filla tiña un cabelo longo fermoso.
A única persoa que pode consolar a miña filla
é vostede, príncipe.
A miña filla faría calquera cousa por vostede.
Príncipe,
escolla a miña filla Anne para que sexa a súa princesa.
Anne é a mellor para vostede.
Eu tamén cortei o cabelo porque Hans me dixo que o prefería así.
Prefire as mulleres con cabelo curto?
Pois míreme.
A min quédame mellor o cabelo curto.
A Anne quédalle mellor.
Calma, vella.
Gústanlle as mulleres novas con cabelo curto, non?
Rapazas, calade.
A ninguén lle queda tan ben o cabelo curto
como á miña filla.
Mentira, de que falas?
Pero de verdade o príncipe
prefire o cabelo curto?
Non o sabía.
Padre…
Eu xa escoitara falar mal de Hans.
Non fagas caso omiso do que digo!
Falar mal?
Hans era un estilista con moito talento.
Envexaba as mulleres de cabelo fermoso que non eran clientas súas.
Por que se sentía así?
Non soportaba a existencia dun cabelo tan fermoso
e que el non o peitease.
Buscou mulleres con cabelo fermoso.
E ese cabelo fermoso
cortóullelo á forza.
Que horror.
Iso significa…
Que significa, detective Carapuchiña Vermella?
Oín algo…
Que?
A prima da miña nai traballa aquí como asistenta.
Deixounos entrar no castelo logo do mediodía.
Coásteste. Que tramabas?
Non tramei nada!
Eu só quería coñecer o príncipe e que me invitase a bailar.
E ben, coñecíchela?
Non.
É a primeira vez que a vexo.
E como é posible?
Fun dereitiña ao cuarto do príncipe.
Pero…
Non puiden coñecelo.
Por que?
Porque…
oín algo.
Perdoe.
- Iso é imperdoable! - Cálmese, príncipe.
Sabes o que fixeches?
Pero…
Estaban a discutir.
O príncipe…
estaba bastante anoxado.
É certo o que conta Anne?
É.
Que está pasando? Estou moi confuso.
Hoxe Hans veu ao meu cuarto algo despois do mediodía.
É roupa nova?
Sentarache ben.
Ai, perdoe a miña torpeza.
Hans,
de onde sacaches isto?
Iso non lle importa.
Os rumores son certos.
- Isto é imperdoable! - Cálmese, príncipe.
Sabes o que fixeches?
E ti que?
Que?
Todo o mundo ten segredos.
Vinte. Creo que pasou un ano.
Dis que te ameazou?
Si.
Síntoo.
Hai un ano…
quen tirou a túa prezada coroa
fun eu.
Non podo crer que tirases a miña coroa.
É un delito moi grave.
Si.
Fillo,
como fixeches unha cousa así?
Non.
Si.
É o que sospeitas.
Non che dixen que te esqueceses da asistenta?
Ías atopar unha muller mellor.
Por iso organizamos este baile, para atopala!
Padre, estaba anoxado.
Non me aceptabas a min nin a Remi.
Remi…
Non podo…
Non son fermosa abondo para estar contigo.
Non te preocupes, Remi.
Convencerei o meu padre.
Meu príncipe…
Remi…
Es a máis…
guapa para min.
Pero…
logo de falar co meu padre,
desapareceu.
Non a aceptaches e desapareceu!
Foi un malentendido!
Non me opuxen á túa relación!
A asistenta desapareceu ela soa!
Non entendes os meus sentimentos!
Non sabes…
canto a quero!
Ola…
Podo dicir algo?
Escolliches o momento xusto.
O mellor momento.
Case me impresionas.
Mira que es descarada!
Gustaríame continuar.
Parécelle ben, príncipe?
Logo Hans marchou?
Ata que se constituíu a nova coroa, custoume moito peitear o rei.
Preguntábame como ía presentar un rei decoroso sen a súa coroa.
A ver, non era difícil para alguén coma min.
Sempre pensei
que o teu espello de man era fermoso.
Envíamo á miña casa.
Será un agasallo teu.
A ver a que hora…
Ás cinco da tarde sería perfecto.
Chantaxeoume.
Pediume o espello de man real.
Non me digas que lle deches o espello que leva xeracións na nosa familia.
Perdoe, príncipe.
Veño recoller o obxecto que é para Hans.
Decidín non darlle o espello.
Deime conta de algo ao mirar o espello.
Malia que coñecía os rumores,
deixaría que me usase.
Sentinme mal por non poder dicir nada.
Príncipe…
Para que non contase o da coroa,
matáchelo, non si?
Iso non é certo.
Padre, créeme, por favor.
Logo do baile
ía contarche o da coroa.
Odio dicir isto, príncipe.
Ninguén o pode demostrar.
Non, eu non o matei.
E logo por que?
Por que non viñeches ao ensaio de baile?
Fun mirar por ti.
Non estabas no cuarto.
Non estabas no castelo.
Eu…
quería ser eu mesmo.
Saín dar un paseo.
Que casualidade, vaia escusa!
A que hora fuches dar un paseo?
Da unha ás tres.
Detective Carapuchiña Vermella,
é a hora na que mataron a Hans!
É unha coincidencia.
Viches a alguén mentres paseabas?
Non, a ninguén.
Non camiña moita xente por ese outeiro.
O príncipe…
tiña motivo para matar a Hans.
E non ten coartada.
Príncipe,
sempre tiveches un gran sentido da xustiza.
Esta vez ese sentido da xustiza
mostra unha cara oculta?
Padre…
Sospeitas que son eu o asasino?
Non, eu non o matei!
Detede o príncipe.
Padre!
Levádeo.
Príncipe!
Creo en vostede. Non matou a Hans!
Grazas.
Príncipe…
Carapuchiña Vermella, el non puido matar a Hans.
Fai algo.
Pero hai probas circunstanciais.
Isto é…
unha espiña.
Se cadra o príncipe non é o asasino.
Eh!
Os forasteiros non son benvidos!
Tes que marchar!
Esperade!
Dixeches que se cadra o príncipe non é o asasino, non?
Si.
Por que o cres?
Da unha ás tres, o príncipe estaba só.
Estaba sentado nun outeiro con boas vistas.
Que dixeches?
Durmo nunha cova do bosque.
Vino desde alí todo o tempo.
De veras?
Si.
Chaqueta vermella e pantalón branco.
Vino no outeiro verde.
Se o que dis é verdade, o príncipe ten unha coartada!
Viraron as tornas!
Á fin e ao cabo, o rei é o seu pai.
Que alivio.
Maxestade!
Teña coidado.
Con que?
Mire esta persoa fea e sucia.
É unha mendiga e unha persoa humilde.
Non podemos fiarnos dela.
Eh.
Si, señor.
Que parvada.
Podo dicir algo?
Por que a xente deste reino non cre no seu príncipe?
Cres que o que di esa muller é certo?
Si.
Pero as súas pintas…
Cres que mente porque é fea?
Iso non ten sentido.
Pero é moi vulgar.
Non sabemos se mente polos cartos.
Sospeita de todo o mundo.
O traxe do príncipe fixéronllo para o baile, non?
Así é.
E que é isto?
Estaba no chan cando detiveron o príncipe.
Que é iso?
Unha espiña dunha silva.
Por aquí… Agora que o penso…
Ai!
Ah.
Medran no bosque de camiño ao outeiro con boas vistas.
Explícome mellor.
Como pode haber espiñas na roupa que estreaba hoxe o príncipe?
Só hai unha posibilidade.
O príncipe foi hoxe ao outeiro.
Gran dedución, detective Carapuchiña Vermella!
Logo o príncipe di a verdade!
Exacto.
Maxestade.
Traédeo aquí.
Si, señor.
Que pasa?
Príncipe.
Hai alguén que confirma a túa coartada.
Por iso te libero.
Atención.
Desculpade por estar aquí a estas horas.
Podedes marchar.
Cincenta, hai que marchar.
Perdóenos.
Agarde.
Príncipe, mire a Anne.
Mire que proporcións tan perfectas!
Gústanlle as mulleres con cabelo curto, non?
Faría calquera cousa por vostede, príncipe.
Míreme.
Non nos rendemos!
Anne quérete!
A campá vai deixar de soar! Corre!
- Cincenta, corre! - Vou.
Agarde!
Síntoo, príncipe.
Debo marchar.
Dígame o seu nome.
Síntoo!
Marchamos!
Lévanos o máis lonxe que poidas!
A seguinte badalada é a última!
E pensar que por fin me convertera en humano…
Ai.
A maxia…
rematou.
Xa chegamos. Esta é a miña casa.
Podes quedar o que queiras.
Grazas, gustaríame vela.
Claro.
- Carapuchiña Vermella. - Si?
Por aquí.
Ah.
Que mal cheira!
Foi por aquí! Buscádea!
Que foi iso?
Hai alguén?
Ai.
Quen es?
O mesmo pregunto eu.
Chámome Margot.
Mar…
Es a outra irmá de Cincenta?
Coñécela?
Non, tanto me ten.
Axúdasme? Perséguenme os soldados.
Por que? Que fixeches?
Eu…
matei sen querer o estilista Hans!
Segue por aquí. Atopádea!
Si, señor!
Este boliño con marmelada de framboesa está boísimo.
E podes comer nestas circunstancias?
Hans mandoume unha carta.
Dixo que me ía cortar o cabelo para o baile.
E que me esperaba na súa casa ás catro.
Hans…
Son eu, Margot.
Vou entrar.
Grazas por invitarme.
Quedei inconsciente e cando espertei…
Que pasa?
Déronme na cabeza outra vez. Pum!
Non viches quen che deu?
Déixame ver.
Ai.
Si,
dous golpes na cabeza.
Cando volvín en min doíame a cabeza.
Ai.
E vin que diante miña estaba…
Sóubeno en canto o vin.
Sabía que estaba morto.
E eu tiña na man…
Un momento.
Logo en realidade non lembras matalo.
Non.
Pero se o pensas ben, só puiden ser eu.
Cálmate.
Lembras algo máis?
Ah, si.
No escritorio había cabelo de Anne.
Estaba orgullosa do seu cabelo, non o cortaría.
E logo?
Escoitei un rumor por aí.
Disque Hans lles cortaba o cabelo longo ás mulleres e coleccionábao.
Pensei que o inventara alguén que lle tiña envexa.
Logo entendino todo.
Hans cortoulle o cabelo de Anne á forza.
Ferveume o sangue e seguro que matei a Hans.
Seguro que iso foi o que pasou!
Tranquila.
E que pasou logo diso?
Pensei que tiña que encubrilo.
Subín a Hans a un carro.
Agocheime entre as árbores nun cruzamento
e agardei a que pasase unha carruaxe.
Querías que o atropelasen para alterar a causa da morte?
Si.
Agardei un pouco e vin unha carruaxe estraña.
Cando o cabalo o golpeou, corrín cara ao bosque.
E logo?
En principio ía ir ao baile.
Pero non me apetecía.
Preocupábame que me collesen.
E tampouco quería ir á casa, así que quedei no bosque.
Pero os soldados que patrullaban atopáronme.
Collédea!
Non, axúdame!
É ela a quen buscabades.
Confesou que matou a Hans.
Levádea.
Será broma. Dixeches que me axudarías!
Eu non dixen tal cousa.
Serás falsa! Demo! Ogro!
Detective Carapuchiña Vermella!
Alégrome de verte.
Sorpréndeme que lle sacases unha confesión.
Podo dicirllo ao rei.
Non é a asasina.
Que?
É unha abusona, quería que sufrise un pouco.
Camareiro real, hai algo que me turba.
Pode ensinarme a casa de Hans?
Por suposto.
Isto non é sangue de Hans.
O sangue do chan ha de ter un ano.
Hans só sangrou un pouquiño.
Non lle deberon dar ben.
Xa vexo…
Camareiro real.
Podo axudarme con algo?
O que sexa, detective Carapuchiña Vermella.
Príncipe.
O príncipe busca a dona deste zapato de cristal.
Por raro que resulte, o zapato só o pode poñer a dona.
Como te chamas?
Chámome Cincenta.
Cincenta.
Proba isto.
Vale.
Como desexe.
Válenlle! Quédanlle perfectos!
Xa vexo.
Es ti.
Detédea.
Si, señor.
Que?
Que? Por que?
Carapuchiña Vermella, dilles que se equivocan.
Cincenta.
Por que tes tantas marcas nos pés?
Díxencho onte.
Foi collendo framboesas das silveiras.
Cincenta.
Por que estás descalza?
A miña irmá Margot…
Cincenta.
Como tes un plan tan chapuceiro?
A persoa que matou a Hans…
es ti.
Pero que dis?
Había algo raro cando nos coñecemos.
Por iso fun ao baile contigo.
Que?
Xa me pareceu raro
que Margot che tirase os zapatos.
Por que?
A Margot gústalle a marmelada de framboesa, non?
Se che tirou os zapatos,
non podías ir coller framboesas ao bosque con todas as silvas que hai.
Metíanse comigo!
Queres que sexa eu a asasina?
E por que razón?
Non tiña ningún motivo para matalo.
A razón é…
que es fermosa.
Queres ser fermosa?
Hans reparou na túa beleza.
Logo…
sentiu a necesidade de cortarche o pelo.
Coñécesme, non si?
Exacto, iso é!
Son o estilista máis carismático
do mundo enteiro.
Hans.
Córtolle o pelo ao rei tamén.
Escoitaches falar de min?
Ven á miña casa.
Cortareiche o pelo.
É unha oportunidade especial.
Queres ser fermosa, non?
Estarías contenta.
A xente chamábache fea e metíase contigo,
o mellor estilista do reino reparou en ti
e díxoche que poderías ser fermosa.
Pero a realidade era distinta.
Pero que fas?
O teu pelo estará fermoso.
O teu pelo é máis fermoso que todos os que cortei neste reino.
Polo tanto, non debería existir!
Mataches a Hans.
E pensaches en incriminar a estúpida da túa irmá Margot.
CORTAREICHE O PELO PARA O BAILE
Escribiches unha carta en nome de Hans e invitaches a túa irmá.
Cando Margot chegou á casa de Hans, deixáchela inconsciente
para que o servente do príncipe a atopase ás cinco.
Así é como debeu rematar.
Pero…
cometiches un erro.
Vou entrar.
Grazas por invitarme.
Non a deixaches inconsciente, pero xa non tiñas a pedra de afiar.
E asustada…
O tacón do zapato de cristal rompeu.
Aquí está o anaco de cristal.
Estaba na roupa de Margot.
Non deches atopado este anaco de cristal,
pero deixaches a Margot inconsciente.
Tiñas que esperar que o servente viñese ás cinco,
que a atopase alí e que pensase que era a culpable.
E así sairías impune do crime perfecto.
Pero o que non pensaches foi que o príncipe podía cambiar de parecer.
O servente non veu e non atoparon a Margot na escena do crime.
Son todo especulacións.
Se eu son a culpable, a túa historia non ten sentido!
Mira.
Os meus zapatos están intactos.
Isto demostra que non son a asasina.
É certo, este anaco de cristal non encaixa con eses zapatos.
E?
Os zapatos de cristal só lle valen á dona orixinal.
Ese anaco de cristal non é destes zapatos.
Moita xente ten zapatos de cristal da maxia da señorita Tekla.
Matouno outra persoa.
Só puideches ser ti.
Xa abonda! Se insistes en que fun eu, amósame probas.
Cincenta, en realidade…
o zapato esquerdo que tes posto agora
e o que deixaches no castelo de noite
non son o mesmo.
Que?
O zapato de cristal…
foi enterrado coa pomba que che importaba.
Tiñas dous pares de zapatos de cristal.
O zapato esquerdo que deixaches no castelo…
é ese.
O zapato dereito que vai co esquerdo que tes posto…
É este.
Estaba enterrado coa pomba.
Camareiro real, e o anaco de cristal?
Encaixan perfectamente.
Cando te coñecín, non tiñas zapatos.
Non foi porque Margot chos tirase.
Décheslle a Margot co zapato que che dera a señorita Tekla,
pero rompeuche o tacón e enterráchelo.
Onte coñeciches dúas veces a señorita Tekla
e douche dous pares de zapatos.
A segunda vez estabas comigo.
A primeira vez foi logo de matares a Hans
e de escribirlle a carta a Margot.
Non é certo, señorita Tekla?
É certo.
Que sorpresa!
Así que ti es Cincenta.
Como dixo Carapuchiña Vermella, cambieille os seus zapatos por uns de cristal.
Lembras a hora?
Creo que eran as tres.
A campá do castelo soou tres veces.
Confúndesme con alguén.
Cando te vin con Carapuchiña Vermella, dixeches: "Encantada."
Se fose a segunda vez, dirías algo.
Iso non cho teño que explicar, non?
Que?
Non, Barbara?
Si.
Cando a coñeciches por segunda vez xa te fixera fermosa
e parecías outra persoa distinta.
Non é culpa de Tekla que non te recoñecese.
Grazas polas declaracións, señorita Tekla e Barbara.
E eu por que non son señorita tamén?
De nada.
Ben, nós xa marchamos.
Agora si.
Non ías querer probar o zapato se cho pedise.
Por iso lle pedín axuda ao príncipe.
Non te negarías ante o príncipe.
De ningunha maneira.
Como o sabes?
O que?
Que o zapato esquerdo que levo
é a parella do zapato dereito roto?
Son ambos zapatos de cristal, iso non abonda.
Intentas incriminarme como asasina.
Cambiáchelos ti en segredo. Seguro que foi así.
Cincenta.
Que eses zapatos che encaixen á perfección
significa que es a asasina.
Tes razón.
Fun…
eu.
Eu…
matei a Hans.
Dime, Carapuchiña Vermella,
como sabías que os zapatos estaban enterrados coa pomba?
A xente deste reino
só intenta ver o que é fermoso.
Se os enterras coa pomba
ninguén vai ir desenterrar unha pomba sucia.
Ti…
entendes a xente do reino mellor ca ninguén.
Era o agocho perfecto.
Ou iso pensaba.
Si…
era o agocho perfecto.
Ai.
Sabíao.
Non teño moita sorte.
Se non te coñecese…
Cincenta.
Príncipe.
Non me importa se é mentira.
Dígamo unha última vez.
Dígamo unha última vez, por favor.
O que?
Que son…
moi fermosa.
É moi…
decepcionante.
Detédea.
Si, señor.
Príncipe.
Carapuchiña Vermella, grazas.
Grazas a ti puidemos resolver o caso.
Paréceche ben?
Que?
Hai outro problema que resolver.
Que problema?
A túa futura muller, claro.
Escolliches a Cincenta no baile, pero está detida.
Esquéceo.
Aínda que non detivesen a Cincenta,
non ía ser a miña muller.
De veras? Parecías moi interesado nela no baile.
Tiña que bailar con alguén porque estaba o meu padre.
Que desconsiderado.
Síntome mal.
Pero xa hai alguén
no meu corazón.
Si, en canto a iso…
Había algo que non encaixaba.
Por que desapareceu Remi hai un ano?
Foi culpa do rei?
Só puido ser el.
Na casa de Hans atopei sangue vello e seco.
Que intentas dicir?
A Remi atacouna Hans.
Sabíao.
O cabelo era de Remi.
Hans atacou a Remi e ela intentou defenderse.
E logo desapareceu cunha enorme cicatriz na cara.
Por que?
Aínda que tivese unha cicatriz na cara
non tiña que desaparecer así.
Así funciona este reino.
Neste reino o importante é a beleza.
Xulgarían a muller do príncipe deste reino pola súa aparencia.
Ao ter unha cicatriz enorme na cara,
xa non sería fermosa.
Por iso desapareceu.
Non é así?
Quen es?
Remi…
Remi.
Estívente buscando todo este tempo!
Eu…
xa non merezo esas palabras.
Son fea e teño unha cicatriz.
Non son o que mereces.
- Iso non é certo! - Si!
Hai mulleres fermosas que si te merecen.
Esquécete
de min.
Remi,
pero que dis?
Podo dicir algo?
Remi, estabas no outeiro o día do baile.
Por que o observaches durante dúas horas?
Pois porque…
Segues namorada do príncipe.
Non é así?
Por iso o vixiabas incluso logo de desapareceres.
Ata te puxeches así de fea para pasar desapercibida.
Remi.
Segues sendo…
a máis fermosa de todas.
Meu príncipe.
GRAZAS
Carapuchiña Vermella, moitas grazas.
Un pracer.
Príncipe, Remi, alégrome que o rei vos acepte.
Todo grazas a ti.
Puiden darme conta do que era importante para min.
Grazas.
Sede felices.
Ben, eu xa marcho.
E así,
a historia de Cincenta e de Carapuchiña Vermella rematou.
Detective Carapuchiña Vermella!
Con todo, esta é unha historia das moitas que hai.
É así. Nesta historia que trata de amor e maxia
Carapuchiña Vermella arrisca a súa vida.
Ai!
Outra espiña?
As cousas fermosas sempre teñen espiñas.
Subtítulos: María Suárez Seijas.