Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dawno, dawno temu
żyła sobie śliczna dziewczynka.
Pewnego dnia jej ukochana babcia
podarowała jej płaszcz z kapturem z czerwonego aksamitu.
Pasował na nią jak ulał,
więc prawie go nie zdejmowała.
Po jakimś czasie…
wszyscy wołali na nią Czerwony Kapturek.
Lata mijały…
Mały Czerwony Kapturek…
wyrósł na piękną i mądrą młodą kobietę.
Jej serce przepełniały wielkie plany,
więc wyruszyła w podróż.
KOPCIUSZEK NA TROPIE
Ciekawe, czy miasto już blisko.
Auć! Au!
Serio, który to już raz?
Taki piękny las, a tyle w nim kolców.
Piękne rzeczy mają kolce, panienko.
Hej, ty w czerwonym!
Jak śmiesz mnie tak ignorować?
Jestem czarownicą.
Czarownicą.
Powinnaś być pod wrażeniem!
W czym mogę pomóc? Zmierzam do Spenhagen.
Spenhagen? Cóż za daleka destynacja i nużąca podróż.
To ja już pójdę.
Ależ z ciebie obdarciuch!
Taka długa wędrówka w tak wytartych butach.
O tak, bolesna podróż!
Z pomocą swojej magii sprawię ci piękne buty.
Nie, dziękuję.
Czekaj mi tu!
Biegasz tak wolno przez te kiepskie buciory.
Powinnaś mieć nowe.
Przerażasz mnie.
Użyję swojej magii.
Brak ci tchu.
Nowe buty.
Co ty na to?
Sprawię ci nowe buty.
Bo zaraz wyzionie pani ducha.
W tym królestwie liczy się tylko piękno!
Spójrz tylko jaka jestem stylowa.
Widzisz?
I co? Nazwiesz tę laskę nędzną?
To oryginalny antyk!
Młodzież tego nie rozumie.
Zaprawdę?
Zresztą, mniejsza z tym.
Zmienię twoje buty, by pasowały do tego królestwa.
Dobrze?
Odmienię tę nędzną dziewczynę z jej lichymi butami, tak by była piękna.
Przestań nazywać mnie nędzną.
Vinda Vanda…
Vindaly!
Ależ to oślizgłe.
To nie było zbyt miłe.
Co z ciebie za wiedźma?
Znam mnóstwo zaklęć.
Ale jeśli chodzi o buty…
nie radzę sobie z nimi.
To po co je zaklinasz?
Zostawiłaś trochę. Przy obcasie.
A czyja to wina?
Czekaj!
Auć. Au!
Boli.
Rety.
Rozchmurz się.
Te buty i tak były całe ubłocone.
Moje buty!
Ale boli.
Auć.
Moje…
Więc to twoje buty.
Dziękuję.
Nazywam się Czerwony Kapturek. Jak masz na imię?
Kopciuszek.
Mój ukochany gołąbek…
odszedł.
Przykro mi.
ANNA
Kopciuszku, kto cię prześladuje?
Co?
Wiem, że dopiero co się poznałyśmy, ale potrafię wyczuć pewne sprawy.
Dręczy cię twoja macocha
czy może przyrodnia siostra Anna?
Jak ty…?
Te znoszone ubrania. Są po kimś, prawda?
Na kołnierzyku wyszyto „Anna”.
Ubrania oznacza się gdy w domu jest więcej niż jedno dziecko.
Masz też drugą siostrę.
To, że rodzice nie dali ci nowych ubrań,
a ty nie narzekasz, oznacza,
że masz macochę.
I twoje imię…
Moje imię?
Kopciuszek.
„Kopeć” to osad z sadzy.
Twoje imię znaczy „pokryta sadzą”.
Przedstawiłaś się nim bez wahania…
Twoja rodzina musi cię stale gnębić.
Imponujące…
Ale nie wiem, dlaczego przytrafiają ci się te straszne rzeczy.
Płacz nie rozwiąże twoich problemów.
W tym królestwie…
liczy się tylko piękno.
Zamek, w którym mieszka król, jest najpiękniejszy na świecie.
Brzydkie rzeczy to grzech.
Szpetni, brudni ludzie są…
Idź precz!
dla innych niewidzialni.
I tak jest właśnie ze mną…
Kopciuszku!
Tak, matko.
Filiżanka jest… pusta.
- Podaj herbatę, migiem. - Już biegnę.
Wielkie nieba, jesteś nie tylko brzydka, ale i ślamazarna!
Przepraszam.
Pospiesz się i przynieś mi lusterko.
Oczywiście.
Kopciuszku, zbierz więcej malin. Kończy nam się dżem.
Tak, siostro, ja…
Co?
Hę?
Chyba nie sądziłaś, że pójdziesz na bal?
Nie…
Nie ma takiej możliwości.
Słuchaj, Kopciuszku.
Na dzisiejszym balu książę ma wybrać swoją żonę.
Wielki bal dla mojej pięknej córki, Anny, by została księżniczką.
Och, matko.
Przyrodnia siostra kocmołuch
popsułaby mój czar i urok.
Nie możemy do tego dopuścić.
Zatrudnimy najlepszego stylistę, by jeszcze wzmocnić twój urok.
Dziękuję, matko!
Mam jeszcze jednego asa w rękawie.
Matko, jesteś cudowna. Co to takiego?
O nie, upuściłam.
Hej, to moje!
Znów te paskudne stworzenie.
Przyjaciele Kopciuszka są żarłoczni.
Cóż za wstrętne ptaszysko.
W tym królestwie nie ma miejsca na plugastwo.
Czekaj!
Czyli twój gołąb został zabity?
Cóż mogę począć?
Mam pecha, odkąd się urodziłam.
Chodzi o to…
Że ten gołąb i ja…
Nie jesteśmy piękni.
Ale nawet jeśli pójdziesz na ten bal, nawet nie znasz tego księcia.
Nie wiesz, czy go lubisz. Naprawdę chcesz zostać jego żoną?
Tak, jeśli to on.
Moment, ty go jednak lubisz.
To wspaniały człowiek.
Wszystkich traktuje sprawiedliwie, niezależnie od wyglądu.
Spotkałam go raz.
Nie mogłam wykrztusić ani słowa.
Urzekł mnie.
- I… - Za dużo gadasz!
Książę studiuje politykę od dziecka.
Jest miły i łagodny.
Pod jego panowaniem królestwo będzie lepsze.
Gdybym mogła go poślubić,
nie prosiłabym o nic więcej.
Dobrze więc. Chodźmy na ten bal.
To niemożliwe.
Czemu nie?
Ja…
To jedyne ubrania, jakie mam.
Nie wpuszczą mnie do zamku w takim stroju.
Siostra Margot wyrzuciła też moje buty.
Wyrzuciła je? To okropne.
Co to za blizny?
Poraniłam stopy zbierając maliny.
Z kłujących krzewów.
Wygląda na to, że masz kłopoty.
Pozwól więc, że ci pomogę.
Ona wciąż tu jest.
Mam na imię Barbara!
Mogę cię upiększyć na bal.
Jakoś ci nie wierzę.
Nie lekceważ mnie.
Jestem w tym dobra.
Vinda Vanda…
Vin…
daly!
Co?
Jejku!
Co powiesz na to?
Zupełnie inna osoba!
Ale śliczna!
Zrób to też ze mną.
Ja też idę na bal.
A po co?
Jestem w podróży, by wzbogacić swoje życie.
O wszystko, co ważne w tym kraju.
Wyrachowana z ciebie osóbka. Zgoda.
Vinda Vanda…
Vinda…
ly!
Rany! Wyglądam jak księżniczka!
Ale oślizgłe!
Barbaro, moje buty znów są całe w błocie.
Wybacz.
„Wybacz” nie wystarczy.
Nie mogę iść na bal w tych buciorach.
A ty?
Byłam boso.
To tak działa?
Możesz coś z tym zrobić?
Buty mi niezbyt wychodzą…
Nic się nie zmieniłaś, cioteczko Barbaro.
Kolejna wiedźma!
Witajcie, drogie panie.
Tekla, to ty.
Dzień dobry.
Miło cię poznać.
Mi również.
Kopę lat, cioteczko.
Nadal używasz tej starej laski.
Jej magia wytrwa ledwie do północy.
To bardzo krótko!
Magia zawsze w końcu znika.
Możesz skorzystać z moich czarów.
Starczają na 24 godziny.
Co ty na to?
Zmienić twoje buty w piękne szklane pantofelki?
Brzmi cudownie! Możesz?
Oczywiście.
Nauczyłam się z pomocą magii zamieniać przedmioty w szkło.
Tak, proszę!
Jejku, ale ty jesteś boso.
Nie mogę zmienić czegoś, czego nie ma.
- Hej, Barbaro. - Tak?
Pożycz Kopciuszkowi buty.
- Dlaczego ja? - Zrób to.
„Zrób to” nie wystarczy.
- Proszę. - Nie.
- Tylko je pożycz. - Nie.
- Proszę. - Nie mogę.
Są przepiękne. Jesteś niesamowita.
Pamiętaj, ta magia trwa tylko 24 godziny.
A pantofelki pasują tylko na ich właścicielkę.
Nikt inny nie może ich założyć.
Pamiętajcie o tym.
Oczywiście.
A to co? Jesteś głodna?
To nie do jedzenia!
Nie godzi się wejść do zamku na piechotę, prawda?
Vinda Vanda Vindaly!
Miło was poznać. Jestem Paul, mysz.
Znam zamek jak własną kieszeń.
Wiem o nim wszystko. Gdzie jest piwniczka z winem i serami.
My nic nie wiemy o zamku. Dziękujemy za pomoc.
Pi.
Czy ta dynia… zmieni się w powóz?
Pi?
Zawiozę więc was do zamku!
- Cudownie. - Rety.
Mysz, która prowadzi powóz?
Masz prawo jazdy?
Nie, jeszcze ich nie wymyślono.
Będzie dobrze.
Dzięki magii!
Vinda Vanda Vindaly!
Nie mogę oddychać przez nos!
Nie sądziłam, że będę mogła iść na bal.
Czerwony Kapturku, bardzo ci dziękuję.
Nie ma za co. Też chciałam iść na bal.
Dzwon bije?
Tak.
Dzwon z wieży zegarowej zamku wybija czas co godzinę.
Kiedy spotkałam Barbarę, wybił cztery razy.
Teraz sześć razy, więc jest szósta.
Czyli mamy sześć godzin, zanim magia zniknie.
Uwaga!
Co się stało?
Pojawił się znikąd.
Uderzyliśmy kogoś.
Uspokój się. Daj mi to.
Niemożliwe…
Znasz go?
Tak…
To Hans, jest stylistą.
To najlepszy stylista rodziny królewskiej.
Jeśli obetnie ci włosy, będziesz wyglądać przepięknie.
Faktycznie. Ma charyzmatyczne włosy.
On nie żyje.
Co teraz zrobimy?
Musimy powiadomić straż zamkową.
Masz rację.
To moja wina.
Tak bardzo chciałam iść na bal.
To nie twoja wina.
Ona ma rację, to ja go uderzyłem. Ja za to odpowiadam.
Racja…
Prowadzenie powozu jest za trudne dla myszy.
Dlatego oddam się w ręce sprawiedliwości.
Sam oddam się w ręce władz.
Ale nie martwcie się.
O północy i tak znów zmienię się w mysz.
- Jak możesz być spokojny? - Pi.
Nie dostaniemy się na bal bez powozu.
Ale…
O co chodzi?
Czerwony Kapturku?
- Spójrzcie. - Pi?
O co chodzi?
Skąd ma tyle błota na obcasach?
Nie mam pojęcia, jestem tylko myszą.
- Nie bądź bezczelny. - Pi.
Może być tylko jedno wytłumaczenie.
Pi?
Ktoś ciągnął go po ziemi.
Co masz na myśli?
Nie zginął, bo go uderzyliśmy.
Już wtedy nie żył.
Co robimy, Kopciuszku?
Możemy to zgłosić i powiedzieć prawdę.
Ale jeśli to zrobimy…
Zaczną nas przesłuchiwać i nie pójdziemy na bal.
Nie zrobiłaś nic złego,
nie powinnaś tracić takiej szansy.
Ale co mamy zrobić?
Dobrze. Bardzo dobrze.
Masz strasznie złowieszczy wyraz twarzy.
To będzie zbrodnia doskonała.
- Co to było? - Pi.
- Nie mamy innego wyboru. - Pi.
Ale kto go zabił?
Nie mam pojęcia.
Nikt nie wiedział, że tu będziemy. To mogło spotkać każdego.
Straszne…
Ale to nie twoja wina, że on nie żyje.
Nasz powóz zniknie o północy.
Nic nie będzie nas łączyć z tym ciałem.
Paul…
Mam prośbę.
Pi.
Jesteśmy na miejscu.
Dziękuję.
Nie! Nie możemy wpuścić kogoś takiego jak ty.
Wynoś się!
Dobry wieczór.
Jesteście takie piękne. Witam! Proszę wejść.
Mówiłem, nie!
Ty jesteś szpetna, wynocha, już!
Rany.
- Czerwony Kapturku? - Tak?
Dziwnie wyglądam? Gapią się na mnie.
- Nic dziwnego. - Co?
Są ciekawi, bo jesteś przepiękna.
Nie jestem…
Kopciuszku?
To moja macocha i siostra Anna.
To one?
Matko, gdzie jest Margot?
Nie ma jej tu.
Wyszła z domu przed nami.
Pewnie gdzieś krąży i się obżera.
Matko, czy moje włosy są w porządku?
Anno!
Hans je obciął. Są piękne.
Poza tym książę lubi kobiety z krótkimi włosami…
Tylko Hans mógł to wiedzieć!
Cieszę się, że cię namówiłam.
Masz rację.
To nic. Tylko nie przywykłam do tego.
A jak poszło z tą sprawą?
Nie słyszę cię.
Jest za głośno.
Co mam robić, jeśli mnie zauważą?
Poradzisz sobie. Jesteś inną osobą niż wcześniej.
- Nie zorientują się. - Naprawdę?
Tak.
Królestwo Clair de Lune, król Bovell.
Królestwo Claire de Lune, książę Gilbert.
Założył czerwoną kurtkę i białe spodnie.
To książę. Wygląda wspaniale we wszystkim.
Większość wyglądałaby w tym jak klaun.
Ale nie książę. Absolutnie.
Uwaga wszyscy.
Witamy na balu na tym pięknym zamku.
Dziś wieczór książę ma znaleźć sobie żonę.
Piękne damy królestwa.
Jeśli książe poprosi was do tańca, nie odmawiajcie.
Zatańczcie z nim.
A więc wybierz swoją damę, książę.
- Ojcze, ja… - Wybieraj.
Nie zaprzątaj sobie głowy tą kobietą, która zniknęła.
Tak, ojcze.
Matko, poradzę sobie?
Dasz sobie radę. Bądź pewna siebie.
Stresuję się.
Mój książę.
Co?
Zatańczysz ze mną?
Z przyjemnością.
Dziękuję.
Tak? Za co?
Jesteś bardzo piękna.
Wcale nie.
Chyba pora iść naprzód.
Szklane pantofelki?
Panna Tekla sporo ćwiczyła.
Mój królu!
O co chodzi? Przerywasz bal.
Z przykrością informuję…
Wybacz.
To okropne!
Uwaga wszyscy.
Odwołuję ten bal.
W lesie znaleziono ciało
jednego z poddanych.
Naszego stylistę, Hansa.
Ciało było przykryte liśćmi.
Ktoś próbował je ukryć.
Na czole Hans ma odcisk końskiego kopyta.
A z tyłu głowy ślady wskazujące na uderzenie.
Został potrącony przez powóz
i zginął, gdy upadając uderzył głową w kamień.
Co oznacza…
że na tej sali jest nikczemny morderca!
Hans był naszym skarbem narodowym. Mistrzem w upiększaniu ludzi.
Ta zbrodnia jest niewybaczalna!
Natychmiast wszczynam dochodzenie.
Wszystkie powozy, które tu przyjechały, zostaną zbadane.
Ślady krwi na powozie
wskażą zabójcę Hansa!
Dopóki go nie znajdziemy, nikt nie opuści zamku.
Natychmiast sprawdźcie powozy.
Oczywiście.
Co zrobimy? Złapią nas.
Nie martw się. Paul zajmie się powozem.
Co?
Co? Paul?
Coś nie tak?
A co z tym, o co prosiłam?
Co? A, krew na powozie?
Tak, zmyłem ją.
Co?
Nikt z zamku mnie nie widział.
Jestem myszką, ale czystą.
Wspaniała z ciebie mysz.
Dobra robota.
Ale jak się tu dostałeś?
Szczerze mówiąc…
istnieje podziemny skrót, który znają tylko myszy.
Ser i wino w tym zamku są niesamowite.
Stale używamy tego przejścia, by się tu zakradać.
Ser i wino są takie pyszne.
Ser i wino.
Ser. Nie!
Wina nie piłem.
Jestem woźnicą i już kogoś potrąciłem,
nie mogę pić…
- P… - Pi?
- P… - Pi.
- Pst! - Pi.
Nie mów, że kogoś potrąciłeś.
- Co? - Wszyscy są zdenerwowani.
Na szczęście nikt mnie nie słyszał.
Pozostanę tylko przy serze.
Królu, przy ciele Hansa znaleziono kawałki sera.
Sprawca zabił go podczas jedzenia sera…
Sprawca kocha ser bardziej niż cokolwiek innego.
Znajdźcie wszystkich miłośników sera.
Tak jest, panie.
To nie ja! Mam ten ser tutaj.
Czerwony Kapturku, ucieknijmy tym skrótem.
Jeśli wyjdziemy, to tak jakbyśmy się przyznali.
A jeśli nas złapią i zamkną?
Masz rację.
Pójdę już do powozu.
Hej, wino zostaw!
Dziwnie wygląda, ale nie ma krwi.
Jest jedenasta. Została godzina, zanim magia zniknie.
Jeśli tak dalej pójdzie, stanie się to tutaj.
Wytrzymajmy ile się da i ucieknijmy skrótem.
Przybyłem złożyć raport.
Sprawdziliśmy wszystkie powozy, ale nie znaleźliśmy śladów krwi.
To znaczy, że nikt z gości tego nie zrobił.
Nie…
Mamy też opinię lekarza, który przeprowadził autopsję.
Sądząc po tym, jak zakrzepła krew, uderzenie w tył głowy było wcześniej.
Czyli…
Hans był już martwy, kiedy potrącił go powóz.
Hej!
Żołnierze przeszukujący dom Hansa…
znaleźli zakrwawioną ostrzałkę.
Nie ma wątpliwości, że Hans zginął w domu.
Szacujemy, że zmarł między trzynastą a piętnastą.
A powóz go potrącił, bo…
Sprawca próbował naprowadzić nas na fałszywy ślad.
Tak jak wydedukowałam.
Tak…
Gwardziści znaleźli też w domu Hansa coś dziwnego.
Coś dziwnego?
Przynieście to.
Tak jest, panie!
Włosy?
Co? W tej torbie są włosy?
I to dużo.
A to tylko część kolekcji znalezionej w jego domu.
Królu, czy wysłuchasz mojej teorii?
- Słucham. - Tak jest.
Na tej sali jest nikczemny morderca!
Ja tak powiedziałem, prawda?
Już to mówiłem.
To wstążka mojej siostry, Anny.
Czyli te włosy…
Zawsze była dumna ze swoich długich, pięknych włosów.
Czemu obcięto takie piękne włosy?
Wygląda na to, że nasz najlepszy stylista był tylko człowiekiem.
I czasem popełniał błędy!
Przypadkiem odciął je podczas pracy.
A dziewczyna…
która straciła włosy…
żywi do Hansa urazę.
Twierdzisz, że morderca Hansa to kobieta…
z krótkimi włosami?
Dokładnie!
Pięć kobiet.
Pozwólcie, że zapytam.
To wasze włosy?
Dziwne.
Tak jak przypuszczałem.
Hans niechcący obciął wam włosy.
Ale…
Kto go zabił?
Jedna z tych pięciu kobiet.
Mogę coś powiedzieć?
Nie znam cię.
Nazywam się Czerwony Kapturek.
Jestem tylko przejazdem.
Jesteś tylko przejazdem.
Co chcesz powiedzieć?
Przykro mi to mówić…
Ale teoria szambelana jest błędna.
Co?
Jak śmiesz, podróżniczko!
Uspokój się.
Czemu tak twierdzisz? Jego teoria jest logiczna.
To proste.
Coś jest nie tak z tymi włosami.
Wszystkie mają przypięte piękne wstążki.
Co z tego?
Normalnie przez strzyżeniem rozpuszcza się włosy.
One nie zostały przypadkowo odcięte.
Zrobiono to celowo.
Zaiste.
Czemu więc go zabito?
Nie mam pojęcia.
Wiedzą to tylko kobiety, którym obciął włosy.
Jak to się stało, Anno?
Możesz mi powiedzieć.
Około 10 rano…
poszłam do domu Hansa na umówione strzyżenie.
Królewski stylista zgodził się dotknąć moich włosów.
To było jak spełnienie marzeń.
Nie mogłam się doczekać.
Zgadza się…
Książę woli kobiety z krótkimi włosami.
Zrobię z ciebie taką kobietę.
I…
Wiem, że moja matka robiła wszystko, by wykorzystać tę szansę.
I z pewnością sporo to kosztowało.
Ale…
nie chciałam obcinać swoich długich włosów.
Chcesz zostać jego żoną?
Czy mieć długie, piękne włosy?
Nie możesz mieć jednego i drugiego!
Zmienił się i siłą obciął mi włosy!
Moja…
Moja biedna Anno.
Naprawdę wolisz kobiety z krótkimi włosami?
Moja córka miała długie, piękne włosy.
Jedyną osobą, która może ją pocieszyć,
jesteś ty, mój książę.
Anna zrobiłaby dla ciebie wszystko.
Mój książę.
Wybierz moją córkę, Annę, na twoją księżniczkę.
Jest dla ciebie najlepsza.
Ja też obcięłam włosy, no Hans powiedział, że wolisz je krótkie.
Wolisz kobiety z krótkimi włosami?
Spójrz na mnie.
Wyglądam lepiej w takiej fryzurze.
Anna wygląda najlepiej.
Cicho, stara kobieto.
Lubisz młode kobiety z krótkimi włosami?
Zamknijcie się wszystkie.
Żadna kobieta z krótką fryzurą nie wygląda tak dobrze
jak moja córka.
O czym ty mówisz?
Ale czy książę…
naprawdę takie woli?
Nie wiedziałem.
Ojcze…
Już wcześniej słyszałem plotki o Hansie.
Nie odpowiedziałeś na pytanie!
Plotki?
Hans był naprawdę utalentowanym stylistą.
Ale czuł zazdrość widząc piękne włosy kobiet, które nie były jego klientkami.
Dlaczego?
Nie mógł znieść tak pięknych włosów,
których sam nie ułożył.
Szukał kobiet z pięknymi włosami.
A potem…
siłą je im obcinał.
Okropieństwo.
To znaczy…
Co to znaczy, Maestro Czerwony Kapturku?
Coś słyszałam…
Prawda jest taka, że kuzynka mojej matki pracuje tu jako pokojówka.
Potajemnie wpuściła nas do zamku.
Zakradłyście się tu. Co knujecie?
Niczego nie knuję!
Chciałam tylko spotkać się z księciem i poprosić, żeby zaprosił mnie do tańca.
Spotkałeś się z nią?
Nie.
Pierwszy raz ją widzę.
Co to ma znaczyć?
Poszłam pod pokój księcia .
Ale…
nie mogłam się z nim spotkać.
Czemu nie?
Ponieważ…
coś usłyszałam.
Przepraszam.
- To niewybaczalne! - Uspokój się, mój książę.
Wiesz, co zrobiłeś?
Kłócili się.
Książę był…
bardzo wściekły.
Czy historia Anny jest prawdziwa?
Tak.
Co tu się dzieje? Mam mętlik w głowie..
Hans przyszedł do mojego pokoju dziś po południu.
To twój nowy strój?
Będzie ci pasować.
Wybacz moją niezdarność.
Hans…
Skąd to masz?
To cię nie dotyczy, książę.
A więc plotki są prawdziwe.
- To niewybaczalne! - Uspokój się, mój książę.
Wiesz, co zrobiłeś?
A ty co zrobiłeś?
Co?
Każdy ma jakieś tajemnice.
Widziałem cię. Rok temu.
Twierdzisz, że ci groził?
Tak.
Wybacz mi.
Rok temu…
to ja wyrzuciłem twoją cenną
koronę.
Nie mogę uwierzyć, że to zrobiłeś.
To poważne przestępstwo.
Tak.
Mój synu.
Dlaczego to zrobiłeś?
Chyba nie…
Tak.
Tak jak myślisz.
Mówiłem, żebyś zapomniał o tej pokojówce.
Że znajdę ci lepszą kobietę.
Po to zorganizowałem ten cały bal!
Byłem wściekły, ojcze.
Nie zaakceptowałeś mojego związku z Remi.
Remi…
Nie mogę…
Nie jestem dla ciebie wystarczająco piękna.
Nie musisz się martwić, Remi.
Przekonam ojca.
Mój książę…
Remi…
Jesteś…
dla mnie najpiękniejsza.
Ale…
po mojej rozmowie z ojcem
Remi zniknęła.
Nie zaakceptowałaś jej i ona zniknęła!
To nieporozumienie!
Nie byłem przeciwny temu związkowi!
Pokojówka sama zniknęła!
Nie pojmujesz moich uczuć!
Nie masz pojęcia,
jak bardzo ją kocham!
Przepraszam…
Mogę coś powiedzieć?
Wybrałaś doskonały moment.
Cóż za wyczucie czasu.
Imponujące.
Jak słoń w składzie porcelany.
Chciałabym kontynuować.
Mogę, książę?
Czy to wszystko? Hans potem wyszedł?
Nie jest łatwo układać królewską fryzurę bez korony.
Jak sprawić, by król wyglądał odpowiednio godnie?
Ale dla kogoś takiego jak ja nie było to zbyt trudne.
Zawsze uważałem,
że twoje lusterko jest piękne.
Prześlij je proszę go do mnie.
To będzie prezent od ciebie.
O której by to…
Może być o piątej.
Szantażował mnie.
Zażądał królewskiego lusterka.
Nie mów, że oddałeś mu przedmiot, które jest w naszej rodzinie od pokoleń.
Przepraszam, mój książę.
Przyszedłem odebrać przedmiot dla Hansa.
Postanowiłem nie oddawać mu lusterka.
Kiedy w nie spojrzałem, coś do mnie dotarło.
Choć znałem plotki na jego temat,
dałbym się wykorzystać.
Ukrywanie prawdy oszpecało mnie.
Książę…
Zabiłeś go,
żeby go uciszyć, tak?
Nie, mój królu.
Ojcze, uwierz mi.
Chciałem powiedzieć ci prawdę
o koronie po balu.
Przykro mi, mój książę.
Nikt tego nie udowodni.
Nie zabiłem go.
Dlaczego więc?
Czemu nie zjawiłeś się na próbie tańca?
Poszedłem sprawdzić, co u ciebie.
Nie było cię w pokoju.
Ani w całym zamku.
Ja…
chciałem być sam.
Wyszedłem na spacer.
To zbyt wygodna wymówka!
O której to było?
Od pierwszej do trzeciej.
Maestro Czerwony Kapturku,
dokładnie o tej porze zamordowano Hansa!
To zbieg okoliczności.
Spotkałeś kogoś podczas tego spaceru?
Nie, nikogo.
Wzgórze, na które chodzę jest odludne.
Książę…
ma motyw, by zabić Hansa.
I nie ma alibi.
Mój książę.
Zawsze miałeś silne poczucie sprawiedliwości.
Czy tym razem to poczucie sprawiedliwości
ukazuje nam ukrytą twarz?
Ojcze…
Podejrzewasz mnie o morderstwo?
Nie, nie zabiłem go!
Aresztować księcia.
Ojcze!
Zabrać go.
Mój książę!
Wierzę ci. Nie zabiłeś Hansa!
Dziękuję.
Mój książe…
Czerwony Kapturku, on nie mógł zabić Hansa.
Proszę, zrób coś.
Ale są ku temu poszlaki.
To…
cierń.
Książę nie mógł być mordercą.
Hej!
Obcy nie mają tu wstępu!
Musisz odejść!
Zaczekaj!
Powiedziałaś: „Książę nie mógł być mordercą”.
Tak.
Dlaczego tak sądzisz?
Między pierwszą, a trzecią po południu książę naprawdę był sam.
Siedział na wzgórzu z pięknym widokiem.
Coś ty powiedziała?
Spałam w jaskini w lesie.
Widziałam go stamtąd przez cały czas.
Czy to prawda?
Tak.
Czerwona marynarka i białe spodnie.
Widziałem je na wzgórzu.
Jeśli to co mówisz jest prawdą, książę ma alibi!
Sytuacja się odwróciła!
W końcu król jest jego ojcem.
Co za ulga.
Mój królu!
Proszę, bądź ostrożny.
Z czym?
Spójrz na tę szpetną obdartuskę.
To żebraczka z pospólstwa.
Nie możemy jej ufać.
Zabierzcie ją.
Tak, panie.
To idiotyczne.
Mogę coś powiedzieć?
Czemu mieszkańcy tego królestwa nie wierzą we własnego księcia?
Czyli uważasz, że ta kobieta mówi prawdę?
Tak.
Ale wygląda…
Twierdzisz, że kłamie , bo jest brzydka?
To nie ma sensu.
Ale to prostaczka.
Może kłamie dla pieniędzy.
Wszystkich podejrzewasz.
Strój księcia był szyty na bal, prawda?
Zgadza się.
W takim razie co to jest?
Znalazłam to na podłodze podczas aresztowania księcia.
Co to jest?
To cierń z krzewu.
Pomyślmy…
Auć! Au!
Rosną w lesie na ścieżce na wzgórze z pięknym widokiem.
Zastanówmy się,
skąd cierń na ubraniu, które książę miał na sobie pierwszy raz?
Jest tylko jedna możliwość.
Książę naprawdę był dziś na tym wzgórzu.
Cóż za dedukcja, Maestro Czerwony Kapturku!
Więc książę mówi prawdę!
Dokładnie.
Mój królu.
Sprowadź go z powrotem.
Tak, panie.
O co teraz chodzi?
Mój książę.
Ktoś może potwierdzić twoje alibi.
Dlatego cię uwalniam.
Uwaga wszyscy.
Wybaczcie, że trzymałem was tu tak długo.
Możecie już iść.
Kopciuszku, musimy iść.
Przepraszam.
Proszę, zaczekaj.
Mój książę, popatrz na moją Annę.
Spójrz na jej piękne proporcje!
Kochasz kobiety z krótkimi włosami?
Zrobię dla ciebie wszystko, mój książę.
Tylko rzuć okiem…
Nie poddamy się!
Anna cię kocha!
Dzwon wybija północ! Pospieszcie się!
- Kopciuszku, szybko! - Tak.
Zaczekaj!
Wybacz, mój książę.
Muszę wracać.
Podaj mi choć swe imię.
Przepraszam!
Ruszamy!
Dasz radę! Zabierz nas jak najdalej!
Zaraz skończy bić!
Pomyśleć, że w końcu stałem się człowiekiem…
Ojej…
Magia…
się skończyła.
Jesteśmy na miejscu. To mój dom.
Możesz tu zostać, ile chcesz.
Dziękuję, chętnie zostanę.
Oczywiście.
- Czerwony Kapturku. - Tak?
Tutaj.
Ale śmierdzi!
Pobiegła tędy! Za nią!
Co to?
Jest tam kto?
Ojej.
Kim jesteś?
Ja chciałam o to zapytać.
Nazywam się Margot.
Mar…
Jesteś drugą siostrą Kopciuszka?
Znasz ją?
Nieważne.
Pomożesz mi, proszę? Ścigają mnie żołnierze.
Dlaczego? Co zrobiłaś?
Ja…
niechcący zabiłam stylistę Hansa!
Ona wciąż tam jest. Znajdźcie ją!
Tak jest, panie!
Pasuje do dżemu malinowego.
Dziwne, że możesz teraz jeść.
Hans wysłał mi list.
Napisał, że skróci mi włosy na bal.
I że będzie czekał na mnie o szesnastej.
Hans…
To ja, Margot.
Wchodzę.
Dziękuję za zaproszenie.
Byłam półprzytomna, a kiedy się podniosłam…
Co się dzieje?
Jeszcze raz dostałam w głowę. Bum!
Nie widziałaś, kto cię uderzył?
Pokaż.
Tak…
widać dwa ślady uderzeń.
Gdy się ocknąłem, bolała mnie głowa.
Auć.
I zobaczyłam przed sobą…
Od razu wiedziałam.
Że on nie żyje.
A w mojej dłoni…
Chwileczkę.
Czyli nie pamiętasz, jak go zabiłaś.
Nie.
Ale to mogłam być tylko ja.
Uspokój się.
Pamiętasz coś jeszcze?
Racja.
Na stole leżały włosy Anny.
Była z nich tak dumna. Dobrowolnie by tego nie zrobiła.
A potem?
Już wcześniej słyszałam plotki.
Hans obcinał długie, piękne włosy młodym kobietom i je zbierał.
Myślałam, że wymyślił to ktoś zazdrosny.
Ale wtedy zrozumiałam, że to prawda.
Hans siłą obciął Annie włosy.
Krew napłynęła mi do głowy i musiałam zabić Hansa.
Na pewno tak było!
Uspokój się.
I co się potem stało?
Musiałam to zatuszować.
Wsadziłam Hansa do wózka.
Ukryłam się na rozstaju dróg
i czekałam aż przyjedzie powóz.
Żeby wszyscy myśleli, że zginął przez potrącenie?
Tak.
Po jakimś czasie pojawił się dziwny powóz.
Gdy usłyszałam kopnięcie konia, uciekłam do lasu.
A potem?
Miałam iść na bal.
Ale nie byłam już w stanie.
Bałam się, że mnie złapią.
Nie chciałam też wracać do domu, więc zostałam w lesie.
Przed chwilą znaleźli mnie żołnierze z patrolu.
Łapać ją!
Nie, pomóż mi!
To jej szukacie.
Przyznała się.
Zabierzcie ją.
Żartujesz. Mówiłaś, że mi pomożesz!
Nic takiego nie powiedziałam.
Ty okrutnico! Ty demonie! Ty ogrze!
Maestra Czerwony Kapturek.
Cieszę się, że znów cię widzę.
Jestem pod wrażeniem, że się przyznała.
Mogę zanieść królowi dobre wieści.
To nie ona go zabiła.
Co?
Gnębiła Kopciuszka, więc chciałam ją ukarać.
Wielki Szambelanie, coś mnie nadal dręczy.
Pokażesz mi dom Hansa?
Oczywiście.
To… nie jest krew Hansa.
Te plamy są stare.
Hans nie krwawił wiele.
To był jeden celny cios.
Rozumiem…
Wielki Szambelanie.
Pomożesz mi w czymś?
Dla ciebie wszystko, Maestro.
Mój książę.
Książę szuka właścicielki tego szklanego pantofelka.
O dziwo, pasuje on tylko na stopę właścicielki.
Jak się nazywasz, dziewczyno?
Jestem Kopciuszek.
Kopciuszku.
Przymierz go.
Tak.
Jak sobie życzysz.
Pasuje jak ulał!
Rozumiem.
To ty.
Aresztować ją.
Tak, panie.
Co?
Co? Dlaczego?
Czerwony Kapturku, powiedz im, że to pomyłka.
Kopciuszku.
Tak?
Skąd masz tyle blizn na stopach?
Mówiłam ci wczoraj.
Kazano mi zbierać maliny z kłujących krzewów.
Kopciuszku.
Czemu jesteś boso?
Moja siostra Margot…
Kopciuszku.
Czemu twój plan zbrodni był taki niedbały?
Osoba, która zabiła Hansa to…
ty.
O czym ty mówisz?
Coś mi w tobie nie pasowało, odkąd się poznałyśmy.
Dlatego poszłam z tobą na bal.
Co?
Coś było nie tak.
Mówiłaś, że Margot wyrzuciła twoje buty.
I co?
Margot uwielbia dżem malinowy, prawda?
Gdyby wyrzuciła twoje buty,
nie mogłabyś zerwać malin z tych kłujących krzewów.
One mnie prześladowały!
Chcesz zrobić ze mnie morderczynię?
A motyw?
Nie miałam powodu, by zabijać Hansa.
Twoim motywem było to…
że jesteś piękna.
Chcesz być piękna?
Co?
Hans dostrzegł twoje prawdziwe piękno.
I…
nie mógł się oprzeć pokusie obcięcia ci włosów..
Wiesz kim jestem, prawda?
Tak, zgadza się!
Jestem najbardziej charyzmatycznym…
stylistą fryzur.
Hans.
Obcinam włosy nawet królowi.
Słyszałaś o mnie, prawda?
Przyjdź do mnie.
Zetnę ci włosy.
To wyjątkowa okazja.
Chcesz być piękna, prawda?
Musiałaś być szczęśliwa.
Ludzie nazywają cię brzydulą i ciągle prześladują.
A najlepszy stylista w królestwie
uznał, że możesz stać się piękna.
Ale rzeczywistość była inna.
Co robisz?
Twoje włosy są tak piękne.
Piękniejsze, niż wszystkie, które do tej pory układałem.
Dlatego muszę je zniszczyć!
Zabiłaś Hansa.
Chciałaś wrobić swoją głupią siostrę, Margot.
ZETNĘ CI WŁOSY NA BAL PRZYJDŹ O 16
Napisałaś list podając się za Hansa i zaprosiłaś siostrę.
A kiedy Margot się tam zjawiła,
ogłuszyłaś ją, żeby sługa księcia znalazł ją o 17.
To powinno było zadziałać.
Ale…
Popełniłaś jeden błąd.
Wchodzę.
Dziękuję za zaproszenie.
Nie udało ci się od razu ogłuszyć Margot i nie miałaś już pod ręką ostrzałki.
Więc w panice…
Szklany obcas pękł od uderzenia.
To ten odłamek szkła.
Był na ubraniu Margot.
Nie mogłaś go znaleźć,
ale udało ci się ogłuszyć Margot.
Musiałaś tylko zaczekać, aż sługa księcia przyjdzie o 17
i uzna, że to Margot zabiła Hansa.
Dokonałabyś zbrodni doskonałej.
Ale nie przewidziałaś jednego, że książę zmieni zdanie.
Jego sługa nie przyszedł, a Margot nie znaleziono na miejscu zbrodni.
To tylko spekulacje.
Jeśli to naprawdę zostawił sprawca, to twoja historia się nie zgadza!
Spójrz.
Moje pantofelki są całe.
To dowodzi, że nie jestem morderczynią.
Faktycznie to nie jest odłamek od tych pantofelków.
Prawda?
A szklane pantofelki pasują tylko na właścicielkę.
Odłamany szklany obcas nie jest od tej pary.
Wiele kobiet ma szklane pantofelki z magii panny Tekli.
Ktoś inny go zabił.
Ale to mogłaś być tylko ty.
Dość! Jeśli chcesz się upierać, że to ja, pokaż mi jakiś dowód.
Cóż, Kopciuszku…
lewy pantofelek, który masz teraz na sobie…
nie jest tym, który…
zgubiłaś w zamku.
Co?
Ten szklany pantofelek
był zakopany razem z twoim gołębiem.
Miałeś dwie pary szklanych pantofelków.
Ten, który zgubiłaś na balu
jest tam.
A prawy do pary z tym, który masz na nodze…
jest tutaj.
Znaleźliśmy go także zakopanego.
Wielki Szambelanie, czy ułamany fragment pasuje?
Idealnie.
Gdy cię poznałam, nie miałaś butów.
Ale Margot ich nie wyrzuciła.
Uderzyłeś Margot szklanym pantofelkiem od panny Tekli,
ale złamałaś obcas i zakopałaś pantofelki.
Wczoraj spotkałaś się z panną Teklą dwukrotnie
i dostałaś dwie pary butów.
Za drugim razem ze mną.
A pierwszy raz po tym, jak zabiłaś Hansa
i napisałaś list do Margot.
Prawda, panno Teklo?
Dokładnie.
Ale niespodzianka!
Więc to ty jesteś Kopciuszkiem.
Jak mówił Czerwony Kapturek, zmieniłam jej buty w szklane pantofelki.
Pamiętasz, o której?
Chyba około piętnastej.
Dzwon na wieży wybił trzy razy.
Mylisz mnie z kimś innym.
Gdy spotkałam cię z Czerwonym Kapturkiem, powiedziałaś „Miło cię poznać”.
Tak się nie mówi przy drugim spotkaniu.
Nie muszę ci tego tłumaczyć, prawda?
Czego?
Prawda, Barbaro?
Tak.
Gdy spotkałyście się po raz drugi, już tak was upiększyłam,
że wyglądałaś jak inna osoba.
To nie wina Tekli, że myślała, że jesteś kimś innym.
Dziękuję za zeznania, panno Teklo i Barbaro.
Czemu tylko do mnie odzywasz się po imieniu?
Nie ma za co.
Na nas już pora.
Kontynuujmy.
Gdybym ja cię poprosiła, mogłabyś odmówić przymierzenia tego pantofelka.
Dlatego poprosiłam księcia o pomoc.
Jemu na pewno byś nie odmówiła.
Za nic w świecie.
Skąd wiesz?
Wiesz co?
Że lewy pantofelek, który mam na sobie
pasuje do prawego z ułamanym obcasem?
To żaden dowód.
Próbujesz mnie wrobić w morderstwo.
Potajemnie je podmieniłaś. Na pewno.
Kopciuszku.
To, że te pantofelki pasują na ciebie oznacza,
że to ty jesteś mordercą.
Masz rację.
Ja…
zrobiłam to.
Ja…
zabiłam Hansa.
Powiedz mi, Czerwony Kapturku,
skąd wiedziałaś, że zakopałam pantofelki razem z gołębiem?
Ludzie w tym królestwie
pragną widzieć tylko to, co piękne.
Dobrze wiedziałaś,
że nikt nie wykopie brudnego gołębia.
Ty…
znasz mieszkańców tego królestwa lepiej niż ktokolwiek inny.
To była idealna kryjówka.
Przynajmniej tak sądziłam.
Tak…
to była idealna kryjówka.
Wiedziałam.
Mam pecha.
Gdybym cię nie spotkała…
Kopciuszku.
Mój książę.
Nieważne, czy to kłamstwo.
Powiedz mi to ostatni raz.
Powiedz mi to jeszcze raz.
Co takiego?
Że jestem…
bardzo piękna.
Jesteś bardzo…
rozczarowująca.
Aresztować ją.
Tak jest, panie.
Mój książę.
Czerwony Kapturku, dziękuję.
Dzięki tobie rozwiązaliśmy tę sprawę.
I nie przeszkadza ci to?
Że jest jeszcze jedna sprawa do rozwiązania.
Co takiego?
Twoja przyszła żona, oczywiście.
Na balu wybrałeś Kopciuszka, ale została aresztowana.
Zapomnij o tym.
Nawet gdyby nie aresztowano Kopciuszka,
nie planowałem uczynić z niej mojej żony.
Naprawdę? Na balu ci się podobała.
Musiałem z kimś zatańczyć, bo był tam mój ojciec.
To nieco bezduszne.
Źle się z tym czuję.
Ale ktoś inny
skradł już moje serce.
Tak, jeśli o nią chodzi…
To też było dziwne.
Dlaczego Remi zniknęła rok temu?
Czy to naprawdę wina króla?
To mógł być tylko on.
Sprawdziłam dom Hansa i znalazłam starą, zaschniętą krew.
Co chcesz powiedzieć?
Remi została zaatakowana przez Hansa.
Wiedziałem.
Te włosy należały do Remi.
Hans ją zaatakował, a ona próbowała go odeprzeć.
Oszpecona blizną na twarzy zniknęła .
Dlaczego?
Blizna na twarzy to nie powód,
żeby się ukrywać.
W tym królestwie tak.
Tutaj liczy się tylko piękno.
Żona księcia z pewnością byłaby oceniana po wyglądzie.
Ze szpecącą blizną na twarzy
nie byłaby już uznana za urodziwą.
Dlatego zniknęła.
Prawda?
Kim jesteś?
Remi…
Remi.
Szukałam cię cały ten czas.
Ja…
nie jestem już godna twych słów.
Zostałam oszpecona.
Nie jestem ciebie warta.
- To nieprawda! - Ależ jest!
Gdzieś tam jest piękna kobieta godna ciebie.
Po prostu o mnie…
zapomnij.
Remi…
Co ty mówisz?
Mogę coś wtrącić?
Remi, byłaś na wzgórzu w dniu balu.
Czemu obserwowałaś księcia?
Ponieważ…
nadal go kochasz.
Mam rację?
Dlatego go obserwowałaś, nawet z ukrycia.
Starałaś się, żeby cię nie zauważano i ignorowano.
Remi.
Nadal jesteś dla mnie…
najpiękniejsza na świecie.
Mój książę…
DZIĘKUJEMY
Czerwony Kapturku, dziękuję.
Z przyjemnością.
Mój książę i Remi, cieszę się, że król się zgodził.
To dzięki tobie.
Zrozumiałam, co jest dla mnie ważne.
Dziękuję.
Bądźcie szczęśliwi.
Na mnie już pora.
I w ten oto sposób
historia Kopciuszka i Czerwonego Kapturka dobiegła końca.
Maestra Czerwony Kapturku!
Ale to tylko jedna z wielu historii.
Tak jest. Oto opowieść o miłości i magii,
w której Czerwony Kapturek ryzykuje życie.
Auć! Au!
Kolejny cierń?
Faktycznie piękne rzeczy mają w sobie kolce.
Napisy: Anita Rudomina