Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ONEFOUR to pierwsi drill raperzy w Australii.
Gatunek ten po części charakteryzują jego obrazowe opisy
przemocy, w tym walki gangów.
Rzekomo nawet trzynastolatkowie dołączają do tych niby-gangów.
Naśladują brutalną kulturę rapu z USA.
Twierdzimy, że ich muzyka
podżega do przemocy.
Oczekuje się, że położymy temu kres.
Nie pokazujcie się,
dopóki nie przerzucimy policji na drugą stronę budynku.
Mamy się schować, aby nie ryzykować odwołania koncertu.
Nie wiem, czy czułbym się komfortowo,
gdyby moje dziecko poszło na taki koncert, bo bałbym się starć.
Chłopaki z ONEFOUR to niezwykli twórcy muzyczni.
To słychać, bez wątpienia.
Nikt tak nie wpłynął na australijską scenę jak oni,
ale nie mogli tu zagrać.
ONEFOUR to największa hiphopowa ekipa w kraju.
Policja zabrania im występów.
Blokują każdy ich koncert.
Pokręcona historia. Są niczym N.W.A. z tego kraju.
W skrócie – tak.
Zachowanie policji to jakiś pieprzony obłęd.
Ojcze, modlimy się, aby ten koncert nie został zakłócony.
Czuję, że zaszliśmy daleko, ale jeśli nie możemy wystąpić, to koniec.
Nasz wywiad wskazuje, że istnieje prawdopodobieństwo starć.
Nie dopuścimy do koncertu w Nowej Południowej Walii.
Zrobię wszystko, by go zablokować.
ZACHODNIE SYDNEY, AUSTRALIA
Nie sądziłem, że zawodowo będę zajmować się muzyką.
Nie myśleliśmy, że tacy jak my mogą robić muzykę.
Nie było to możliwe.
Dorastaliśmy w Mount Druitt, na przedmieściach Zachodniego Sydney.
Mieszka tam spora społeczność wyspiarzy. Jesteśmy Samoańczykami.
Znam większość chłopaków od dziecka. Dorastaliśmy razem.
Zwyczajne dzieci. Bawiliśmy się ze sobą na ulicy.
Zostaw tam.
Byliśmy zżyci z kościołem. Nie wiem, dlaczego tak nawaliliśmy.
JEZUS JEST ODPOWIEDZIĄ
Wtedy nie byliśmy tego świadomi, ale życie w Mount Druitt było…
ostre.
To miejsce wyklęte, które nikogo nie obchodzi.
W Mount Druitt wyspiarze mieli tylko trzy opcje.
Futbol, fabryka lub życie przestępcze.
W liceum
były zajęcia doradztwa zawodowego dla wyspiarzy.
Powtarzano nam, że trafimy do pierdla.
Każdy, co do jednego.
Po raz pierwszy oglądałem dziennik, gdy grupa chłopaków z okolicy
zmiażdżyła łeb chłopakowi z naszej parafii.
Mount Druitt pojawiał się
w wiadomościach tylko w negatywnym kontekście.
Mount Druitt to też Sydney, ale nie to z turystycznych broszur.
Nie jeździ się tam po zmroku. Mówię serio.
Grupy wspólnotowe błagają o wsparcie, bo dzieci boją się wychodzić na dwór.
Aby poczuć się bezpiecznie
i móc chodzić po ulicach,
musieliśmy się wzajemnie ochraniać.
Zaczęliśmy szlajać się wszędzie razem,
bo jeden nasz ziom dostał ostry wpierdol.
Spiknęliśmy się.
Padło pytanie: „Co robimy? Nie będziemy tu siedzieć zamknięci”.
Potem zaczęliśmy wałęsać się jako ekipa.
Gdy ktoś nam wszedł w drogę, bum, był odpór.
Każdy miał pod ręką kosę i te sprawy.
Od początku postrzegaliśmy siebie jako rodzinę.
Kiedy nazwali nas gangiem, wiedzieliśmy, jaką łatkę chcą nam przypiąć.
Zawsze były zatargi z policją. Widzieli w nas przestępców.
Tłukli nas. Taka prawda.
Mam broń.
Nie zbliżać się.
Mam broń.
W tamtym okresie wciąż pakowaliśmy się w kłopoty.
Jechaliśmy po bandzie.
Wtedy odkryliśmy Street Uni.
Nie mieliśmy świadomości, jakie to okaże się ważne.
Esky to młodzieżowy lider, który dbał o nas, rozrabiaków.
Street University to ośrodek młodzieżowy,
w którym mogą czuć się bezpiecznie, jak u siebie.
Z dala od ulic, które przecinają Mount Druitt.
Zapewniamy możliwości i programy,
do których inaczej nie mieliby dostępu.
Jedną z metod przyciągania ich
było studio nagrań.
Pokazali nam małe studio i wsiąkliśmy na całego.
Takie darmowe studio nagrań, w sam raz dla nas,
bo nie mieliśmy kasy.
Na dobre wpadliśmy. Coś wspaniałego.
„Kurde, możemy to robić”.
MATKA J EMZ I YP
Byłam wdzięczna, że mogli spożytkować
całą tę energię bez brojenia na ulicach.
Skoro to ich kręci,
a do tego przestaną bruździć na ulicach,
mnie to pasuje.
J Emz był liderem.
Zwracał się do grupy i mówił: „Wy usiądźcie tam,
ty idź za konsolę.
Wezmę mikrofon i zaczniemy”.
Spenny…
Znałem go z opowieści.
To był gość, który zawsze był pierwszy
do bójki.
Spenny zawsze był twardzielem.
Wszystkie sprawy rozwiązywał walką.
YP to mój młodszy brat, z krwi i kości.
Zawsze był najmłodszy w ekipie.
Mówili: „Esky, posłuchaj tego”.
Puszczali mi utwór.
Pytałem, czyj to głos. J Emz odpowiadał, że to jego brat, YP.
No, po prostu rodzina muzyków.
Jak bym opisał Cella?
Narwaniec. Nie miał łatwo, gdy dorastał.
Zawsze miał talent do rapu, uwielbiał to robić.
Chciał za pomocą talentu do nawijki przedstawić,
jak to jest dorastać w mieszkaniach społecznych.
Lekks kiedyś pracował w Street Uni.
Był niczym starszy brat. Pomagał w studiu, gdy się wkręciliśmy.
Zawsze jarał go rap. Uwielbiał tę muzę.
Pamiętam, gdy puścił mi ekipę Harlem Spartans,
zespół drillowy, który był dla niego inspiracją.
Lekks rzucił, że to przyszłość australijskiego hip-hopu.
Dranie w kamizelkach Spartanie, przy szyi gnat
Nie zapomnij, kto jest stąd Spartanie na ciebie dybią
Muzyka drill, coś dla rodziny.
To styl rapu, który pojawił się w Chicago
na początku drugiej dekady XXI wieku.
To był szok dla sceny, bo ta muza była taka mocna i surowa.
Bardziej agresywny, dosadniejszy styl
z wyrazistymi tekstami dotyczącymi ulicznego życia.
Pełen odniesień do bycia zadźganym, do strzelanin.
Stał się częścią mainstreamu hip-hopu,
kiedy dotarł do Wielkiej Brytanii, a konkretnie do Londynu.
ONEFOUR ciągnęło do brytyjskiej odmiany drillu.
Coś mrocznego i strasznego. Niczym horror.
Drill najzwyczajniej do nich przemawiał.
Utożsamiali się z tym.
Uwielbialiśmy to. Też tak chcieliśmy.
Więc zaczęliśmy eksperymentować z drillem.
Każdy krzyczy FTP Jebane psy, wypuśćcie mi ziomali
Jesteśmy Mt Druitt receptą
Zanim ekipa ONEFOUR stała się grupą,
znana była w okolicy jako…
Nie cierpię słowa „gang”.
Ale tak ich postrzegano.
We wczesnych kawałkach
ekipa ONEFOUR śpiewała o przemocy ulicznej.
Zewsząd przygotowani na ataki
Nigdy nie unikamy walki Z giwerą zarywamy na wojnie nocki
Pewnego razu Spenny wziął udział w moich warsztatach.
W kręgu dzieliliśmy się tym, co napisaliśmy.
Gdy czytał swój tekst,
akurat przechodziły chłopaki z ONEFOUR.
Padło: „Spenny, lecimy. Coś się kroi”.
Spojrzał na mnie i powiedział: „Wybacz, stary”.
Ja na to: „W porządku”.
Upuścił notatnik i wyszedł.
Są niczym yin i yang.
Z jednej strony ulica,
a z drugiej muzyka.
Wojny dzielni toczą się na całym świecie.
Od South Central w Los Angeles po Brixton.
DZIENNIKARZ ŚLEDCZY
Młodzi tworzą małe wspólnoty
i bronią ich za wszelką cenę,
choćby tę jedność zakłócała tylko sąsiednia dzielnica.
Z niektórymi okolicami zawsze były jazdy.
Nie znam ich początków.
Dorastaliśmy wśród tego i zostaliśmy w to wciągnięci.
W pewnym momencie nie dało się od tego uciec.
Kiedy byłem częścią tego świata,
byłem świadkiem wielu śmierci.
Głównie morderstw gangów.
Sami dwudziestolatkowie.
To odmieniło moje życie, a teraz pracuję jako reporter.
Przemoc pozwala wywalczyć status w tych miejscach.
Tak jakby tylko to umożliwiało zbudowanie tożsamości.
Policja rozpoczęła szeroką akcję walki z przestępczością i bronią.
Trwa konflikt między dwoma gangami,
głównie imigrantów z wysp Pacyfiku.
Proszę spać spokojnie,
bo nasi ludzie bez wytchnienia robią wszystko,
aby walczyć ze sprawcami i zapewnić bezpieczeństwo na ulicach.
Ekipa ONEFOUR podpada pod tak zwane Mounty County,
czyli kod pocztowy 2770 w Greater Western Sydney.
Toczy wojnę z Inner West Brotherhood czy też z 21 District.
GOTOWI NA WOJNĘ
Na dzielni sfora psów Trafią na stół, gdy wpadną tu
Trzeba zszyć rozdartą klatę Tak zakończymy krwawą krucjatę
Diss jest czymś integralnym dla drillowych kawałków.
Nie myślałem o rapowaniu, dopóki nie zobaczyłem w tym sposobu,
aby ubliżyć osobom, których nie lubię.
W studio liczyłem się tylko ja,
pełen pasji i świadom, że poniżę tych kolesi za to,
że załatwili naszego kumpla.
Przekroczyli granicę.
Może to się wydawać pokręcone, ale dlatego właśnie kocham tworzyć muzę.
Uwielbiałem ranić ich uczucia.
Drill to były utwory dissowe.
To platforma do tworzenia muzyki i opowiadania o sobie
przy wsparciu social mediów.
PREZENTER RADIOWY I WŁAŚCICIEL WYTWÓRNI
Generowało to prawdziwą burzę.
Bałem się, że niektóre ich utwory nasilą przemoc w dzielnicy.
Był jeden incydent na stacji kolejowej.
Rozeszło się, że przyjeżdżają ludzie z innego kodu pocztowego.
Szykowała się wielka bójka.
Wrzucono koktajl Mołotowa do tunelu.
Powiedzieliśmy, że to musi się skończyć.
Mieliśmy ogromne nadzieje,
że powstrzymamy coś, co trwa od dekad.
Zatargi i kwasy to pewniki.
Robiliśmy, co chcieliśmy, a scysje były naszą codziennością.
Niedługo potem wylądowałem w więzieniu.
Starliśmy się z inną grupą kolesi
i eskalowało.
Sroga sprawa.
J Emz trafił do więzienia. Kilka miesięcy później – bez brata –
YP też zaczął broić.
Tamta noc w pubie…
była dla nas masakryczna.
Nie winię reszty chłopaków.
Sam odpowiada za swoje czyny…
Poszliśmy na urodziny jednego zioma.
Grupa białych chrzaniła od rzeczy.
Byli chamscy i rasistowscy.
Lekks był bezbronny, bezradny. Więc skoczyliśmy na nich.
Nie mieliśmy oporów.
Uczyniłem to, co uznałem za właściwe…
Tak.
Mogło skończyć się inaczej. Trzeba było z nimi pogadać.
Wtedy tak funkcjonowaliśmy. Nie umieliśmy rozmawiać.
STREFA VIP
Poczułam, jak serce mi zamarło.
To był wielki zawód.
Właśnie zaczęli zmieniać swoje życie,
gdy to się stało.
I znów mieli kłopoty z policją.
Ja, Cell i reszta ekipy wpłaciliśmy tego wieczoru kaucję.
Zapewniałem mamę, że damy radę i wychodzimy na prostą.
YP, Celly i Lekks czekali na wyrok.
W tym samym czasie ich muzyka zaczęła chwytać.
Dzień w dzień siedzieliśmy w studio. Nagraliśmy „What You Know”.
Radio często puszczało ten utwór.
W Triple J. W programie Hip-Hop Show Hauiego.
Dorwą nas gliny, bez żalu
Nie gadaj mi o wysiłku
Śledziłem rozwój grupy.
Zaczęli promować nowy singiel.
Grupę ONEFOUR wyróżnia jakość muzyki.
Nie chodzi tylko o umiejętności i rozumienie muzyki,
ale też o to, że chłopaki jako pierwsi w Australii uzyskali takie brzmienie.
Stwierdziłem, że ci goście mają to coś.
Dałem im znać, że wiem o ich zatargach z prawem,
ale jeśli chcą się z tego wyrwać dzięki muzyce,
niech się zgłoszą.
Hau wymiata.
Bez niego nie byłoby ONEFOUR.
Zaserwował nam pobudkę.
Zaczęliśmy sobie mówić, że możemy coś dzięki temu osiągnąć.
Zarządzam wytwórnią wspólnie z Sony.
Wspieram i promuję ludzi ze swojej społeczności.
Wyspiarzy czy też hip-hopowców.
Postawiłem im jedno zasadnicze pytanie:
„Poza kłopotami z prawem
co was powstrzymuje od osiągnięcia sukcesu?”.
J Emz odparł, że nie mają profesjonalnego studia.
Zapytałem, czy przyjdą, jeśli im to załatwię.
J Emz na to, żebym podał tylko czas i miejsce.
Pomyśleliśmy, że zostaniemy gwiazdami.
Po raz pierwszy byliśmy w porządnym studio.
Przez sam ten fakt i dołączenie do Sony
to był nasz najlepszy okres, jeśli chodzi o tworzenie muzyki.
Wprowadzono nas wtedy do branży.
Widok tych sławnych nazwisk i twarzy na ścianach sprawił,
że chciałem już na zawsze zostać w tym świecie.
Pragnąłem to robić.
Powiedziałem im, że to miejsce pracy.
To, co robią na zewnątrz, jest poza moją kontrolą,
ale tu nie ma picia, narkotyków, zatargów.
Tu nagrywa się i tworzy muzykę. Nic więcej.
Cały kawałek był mocny, brachu.
Spędzaliśmy tam każdą sobotę.
Pracowaliśmy i wychodziliśmy.
Hau wciąż nalegał, abyśmy pisali.
Stworzyliśmy naszą najlepszą muzykę.
Na jednej z pierwszych sesji rzuciłem: „Dobra, chłopcy. Pierwszy utwór?”.
YP na to, że mają piosenkę „Shanks and Shivs”.
Pytam, o czym jest. „O nożach”.
Kosy i piórka, kosy i co?
Tylko tyle nam trzeba Gdy wyruszamy w drogę
Pamiętam pierwszą sesję nagraniową z Hauiem.
Żadnego pozoranctwa. Wszedłem i chciałem zarapować swój tekst.
Hip-hop zawsze był narzędziem mniejszości i uciskanych.
Zwłaszcza drill nie skupia się na technice.
Liczy się autentyczność i surowość opowieści.
Dlatego jest tak efektywny.
Kawa na ławę, żadnej ściemy.
Istne wariactwo, ale to część tej muzyki.
Jest tak groźna, bo jest prawdziwa.
Jasna sprawa
Znów prawo nagnę, gdy do ekipy wrócę?
Może nie, ale co zrobię Gdy rywale się puszą
Jebać ich
Gdy zasięgi muzyki skoczyły, dotarło do nas,
że potrzebujemy kogoś, kto zna ten biznes.
Wiedziałem, że Ricky to człowiek dla nich.
Wiedziałem, że będzie trudno, ale nie, że aż tak.
Rick przesiadywał na sesjach.
Siedział w kącie zajęty sobą, ale zawsze służył dobrą radą.
Podziwiałem, jacy są lojalni wobec siebie
i jak o siebie dbają. Chciałem być tego częścią.
Pamiętam rozmowę z chłopakami:
„To może być dobre dla was.
Robicie coś całkiem nowego”.
Byli tego nieświadomi. Powtarzali, że wcale nie.
Współpracowałem wtedy z Kidem Laroi.
Myślałem, że będzie zainteresowany, aby pokazać im co i jak.
Zechce się z nimi spiknąć.
Laroi nie był wtedy aż taki sławny.
To był zwyczajny dzieciak z Redfern.
Widziałem wideo, jak rapują na Facebooku.
Od razu wiedziałem, że jest w nich coś wyjątkowego.
Sesje nagraniowe z nim sporo nas nauczyły.
Wpadał, robił swoje, a my byliśmy w szoku.
„O kurde. Dzieciak to geniusz”.
To wszystko było dla nich nowe.
Najfajniej było obserwować, jak to pozwala im się rozwijać.
Spędziłem z nimi parę miesięcy i wiedziałem, że te gnojki to elita.
Kto wątpił po „Shanks and Shivs”,
przestał po „The Message”.
Wiedzieliśmy, że jeśli mamy wpłynąć na muzyczną scenę,
musimy zrobić coś zupełnie nowego.
To był pierwszy utwór, w którym wyłączyliśmy filtry
i poszliśmy na żywioł.
Pomyśleliśmy, że to zwróci uwagę policji i społeczeństwa.
Stwierdziłem tylko, że trzeba to już wypuszczać.
Stwierdziliśmy: „Walić to. Wrzucamy”.
Utwór „The Message” ukazał się i naprawdę chwycił.
1 WYŚWIETLENIE
„Mamo, mamy już 500!”
„Hurra, 500 osób słuchało waszej piosenki”
„Nie, mamo, 500 000!”
„Boże. Kto na Boga słucha tego waszego szajsu?”
Pierwszy utwór z milionem wyświetleń.
To był koniec gry.
Miliony wyświetleń w trzy dni
to była rzecz niespotykana.
To było oddolne, naturalne, niezależne.
Wybuchli dzięki poczcie pantoflowej i mediom społecznościowym.
To było niesamowite.
Ludziom się to spodobało. Milion wyświetleń to obłęd.
To było niesłychane w Australii.
Najbardziej zaskoczyła mnie reakcja międzynarodowa.
Kanały reagujące naprawdę napędziły ruch dla ONEFOUR.
Nie wiedzieliśmy, że ludzie nagrywają reakcje na wideoklipy.
Film nagrano do celów rozrywkowych.
Tekst i postacie w utworze są fikcyjne i nie należy ich traktować dosłownie.
Z takim dementi pewnie nieźle broją.
Wokół tego utworu jest sporo szumu.
Chcę zobaczyć, o co biega. Zaczynamy.
Tu Celly ONEFOUR, Zachodnie Sydney W areszcie na czas lockdownu
Uwolnić Freddy’ego, Lebby’ego Uwolnić mnie i Rondo
Uwolnić Justina, Jeffsa Uwolnić 70 i ONEFOUR
Wymienił jakieś 50 000 osób, które trzeba uwolnić.
Utwór zaczynał się cholernym telefonem z więzienia.
Co do licha?
J Emz, weteran ONEFOUR Szef dzielni, bo wspieram swoich
Poznałem ulicę, wziąłem sprzęt
Odkryłem swoją obsesję
Szarża z piłką, żadnych pytań Na rywala bez pytań napieram
- Widzisz, gdzie są? - Brachu!
Przed gmachem sądu.
- Że co? - Zobacz.
Sąd w Mount Druitt. Nakręcili to przed budynkiem.
Baza, ziom.
To chyba największa prowokacja we współczesnej sztuce australijskiej.
Pokazali „wal się” wszystkiemu, co ich wykreowało.
Wóz do pełna, na czatach Sprzęt na biodrze, rywale pierzchną
Biorę kosę, a ty swoją Zobaczmy, kto pierwszy kogo ożeni
Powiedział: „Jestem biedny I zamierzam to wam pokazać.
Okaże się, kto pierwszy wykituje”.
Trzymajcie mnie z dala od tych ziomów.
Ale zabawne.
Chodzi o akcent. Choć jest serio fajny.
Na kolana, chwytam za stal Na nogi, spuszczam młot
Na początku była to nowinka, ale potem uświadomiłem sobie,
że goście naprawdę potrafią rapować.
Nie masz z nami na pieńku, a nadajesz
Poczęstować cię? Mamy czym nakarmić
Z kosy zrobię pokazówkę
Na tym ringu mów mi Festus
Świat nie widział niebiałych osób, które rapują z australijskim akcentem.
Dla wielu nie istnieliśmy.
Obaj mają kucyki.
Brachu, to chyba ziomale The Rocka.
No jasne.
- No ci… Samoańczycy. - Znam The Rocka.
Świat wiedział o Australijczykach
z seriali Sąsiedzi, Zatoka serc.
Lara Bingle.
Steve Irwin.
Wysocy blond surferzy.
ONEFOUR nie przypominali tych złamasów. Zmieniło to, jak postrzega się Australię
i życie w tym kraju.
Jestem na haju po gandży Popłynie ci jucha na antypodach
Rywale złamani, rozbici Ci kolesie padają na półmetku
Przez kokę jestem skołowany Rzut kośćmi i ląduję w Jumanji
Trafiam trzy za trzy jak Scotty Pippen Pichcę w kuchni, Gordon Ramsay
- Ej, brachu. - O kurde…
Muszę wyluzować, bo odlecę.
Brachu, zajebiste na maksa. Zakozaczyli z tym wideo.
Najwięksi brytyjscy artyści zaczęli nas propsować.
Pierwszy był chyba Skepta.
Szacun dla ONEFOUR. To są swoi G.
Dave wrzucił nas na Instastory.
To byli topowi artyści
i postowali o ONEFOUR.
Te propsy zza morza to był obłęd.
Odwet to mus Żadne może, ale ani czy
Linijka YP była legendarna, bo zwięźle zapodała, kim jest ta grupa.
Jako ONEFOUR jesteśmy stąd, a wy stamtąd i was nie lubimy.
Inwestujemy w kosy i piórka Jest zatarg, będzie wizyta
Żadni to rywale, tylko dźgamy padalce
Moich kumpli czeka dycha Twoi oglądają od spodu pudła
Że co? 21? Jeden zbetonowany Ha, czyli mamy już 20
O ja cię.
To było… Nie.
Spieprzajcie.
W cholerę bezlitosne.
W tamtym światku pewnych granic
nie należy przekraczać.
Kiedy ktoś nie żyje, nie należy
ich tak prowokować.
Niektórzy uznaliby, że to brak szacunku.
A oni to powiedzieli, nagrali i wypluli to do wersu.
Ta linijka odnosi się do zadźgania członka rywalizującego gangu 21 District.
Dźgnięto go i zmarł,
więc zostało im 20 członków.
Ten jeden wers miał wszystko zmienić dla ONEFOUR.
Odrzuciło mnie to,
ale w sztuce chodzi o wywołanie uczuć.
Więc tu osiągnęli swój cel.
Myślałem, że ludzie znienawidzą ten tekst
i będzie kontrowersyjny.
Był szokujący, napastliwy, ale wywoływał emocje.
Pięćdziesięciu kolesi w kominiarkach gada o ostrym sprzęcie.
Wzbudzali zainteresowanie.
Po „The Message” wydali „Spot the Diférence”
i weszli na wyższy poziom. Było już jasne.
Nastała nowa era hip-hopu w Australii.
To odjechana historia i musimy o tych gościach napisać.
Zdjęcia były szalone.
Wydzwaniali do ludzi.
Zapraszali tych czy tamtych.
To był wspaniały dzień, jeden z najlepszych w moim życiu.
To był obłęd. Zamknęli całą okolicę.
Byliśmy na parkingu, odpalano coraz więcej rac,
auta paliły gumy
i nagle postanowili zamknąć całą cholerną ulicę.
Policja była bezradna, bo 300-400 dzieciaków
przejmowało ulice Mount Druitt, odbijało je.
Nigdy nie byłem na takich zdjęciach. Lokalsi poczuli,
że po raz pierwszy ich widać i słychać.
Widzieliśmy jasne światła, a dzieciaki
chodziły za nami po sklepach i próbowały nam robić zdjęcia.
To była szczera miłość do dzielni.
Nie powiem wam, co czuje dzieciak z Mount Druitt,
który widzi swoją okolicę na ekranie, świadom, że cały świat patrzy.
Aż mam ciarki.
Teraz może spełniać swoje marzenia, bo innym z dzielni się udało.
WGRAJ FILM
Zauważcie różnicę
ONEFOUR wciąż aktywni, wciąż na czatach
Jeśli nie ma mnie na bloku Zapewniam, że haruję
Rok 2019 bez wątpienia należy do moich gości w studio.
ONEFOUR to najgorętsza ekipa na scenie.
To fenomen YouTube’a.
W dziejach australijskiej muzyki zapisali się
dzięki bezkompromisowym tekstom, żywej energii i dzielnicowej dumie.
Umawiało się nami wiele czasopism.
Rolling Stone, GQ.
Jak byście się teraz opisali? Opiszcie swoją tożsamość.
Jesteście raperami? Muzykami?
Pieprzonymi muzykami.
Dajemy popalić i jesteśmy w tym dobrzy.
Każdy trep w Australii chciał tworzyć muzykę drill.
Nie skumam się z kumplem rywala Ten most spłonął
Młodziak z wypadem Zadzwonił, że obiekt zabity
Bez wyjątku.
Mały australijski taniec.
Pomogliście spopularyzować Mounty Bop.
Trenduje na TikToku.
Takie oddziaływanie jest bez precedensu w muzyce australijskiej.
Poczułem się jak gwiazda.
Fajne uczucie, bo zmieniło to nasze myślenie
i sposób postrzegania życia.
Potem Dave miał trasę po Australii.
ONEFOUR mieli być jego supportem w Sydney i Melbourne.
Wszystko zaczęło im się układać.
GMACH SĄDU W MOUNT DRUITT
GRUPA RAPOWA Z SYDNEY WYMYKA SIĘ SPOD KONTROLI
UJAWNIAMY WOJNY NASTOLETNICH GANGÓW
RAPERZY SPIENIĘŻAJĄ KULT PRZEMOCY
Brak mi odwagi gliny, zaciekłości gangstera
czy sprytu prawnika. Zostałem więc reporterem kryminalnym.
Jedna rzecz mieć hymn.
Czym innym jest jego treść i jak jest interpretowany.
Grupa młodych chłopaków
śpiewa o tym, jacy są twardzi,
że noszą noże i nienawidzą inne ekipy.
Hymny mogą być pozytywne i negatywne.
ONEFOUR zyskali nieco złej sławy. Stali się popularni.
Kontrowersje wokół ONEFOUR zaczęły się, gdy inne ekipy drillowe
pojawiły się w Zachodnim Sydney.
Media podchwyciły temat waśni między raperami.
Media w Australii mają wyraźny skręt w prawo.
Tabloidy jak Daily Mail i Daily Telegraph
straszyły gangami w Zachodnim Sydney.
Te tematy sprzedają im nakłady.
Uwielbiają wrzucać to na okładkę
oraz generować panikę i histerię.
Jeśli wierzyć tym gazetom,
Sydney przypomina Gotham City.
Kreują obraz epidemii brutalnej przestępczości,
a Zachodnie Sydney jest poza kontrolą za sprawą młodych wyspiarzy z Pacyfiku.
Liczby w ogóle tego nie pokazują.
Sydney dawno nie było tak bezpieczne.
Po raz pierwszy zetknąłem się z ONEFOUR
w artykule prasowym.
Uznałem, że to ciekawe.
Co ci kolesie uczynili, że media tak się nimi zainteresowały?
W skali międzynarodowej nie można powiedzieć,
że w Australii istnieje problem przestępczości.
Dominuje tu przemoc domowa, rodzinna
i napaść seksualna.
Ale media wolą się skupiać na innych formach zbrodni,
jak przestępczość zorganizowana czy przestępczość gangów.
Z pozoru jest to temat ekscytujący i godny medialnej uwagi.
Czy jest coraz gorzej? To zależy. Młodzież robi się agresywniejsza.
Nie opieram tego na danych z urzędu statystycznego,
tylko na 40 latach pisania o przestępczości w Sydney.
Te tabloidy zdają się sugerować,
że jeśli grupy muzyczne zyskają na popularności i znaczeniu,
to wzrośnie przestępczość.
Nowa Południowa Walia jest chora, zwłaszcza Sydney.
Straszna sprawa.
Drill rap napędza najgorszy miejski konflikt od pokolenia.
Podburza do walk. Bez wątpienia.
Nie wiem, czy czułbym się komfortowo,
gdyby moje nastoletnie dziecko poszło na taki koncert.
Bałbym się starć.
Tworzymy muzykę. Nie podżegamy do przemocy.
Nie zachęcamy ludzi, by robili to, o czym śpiewamy.
Media zawsze były nam wrogie.
Nienawidziły tego, co reprezentowaliśmy.
Gdy tylko coś się stało na ulicy, obwiniały nas za to.
Sztuka opowiadająca o przemocy nie jest niczym niezwykłym.
Z jakiegoś powodu hip-hop z Zachodniego Sydney
znów wywołał tę debatę.
Chyba przez to, kto opowiada tę historię.
Utknąłem na dzielni Hajs zarobiłem dla dzielni
Tyram dla dzielni Młodzi marzą, aby dołączyć
Proszę zostawcie dzielnię
Mam za mocną ekipę Twoi goryle nie są gotowi
Trzaskamy z bata, łoimy skórę Nasi na czatach jak Ned Kelly
Kontrowersyjny aspekt ONEFOUR stał się dla ekipy mieczem obosiecznym.
To, co tak przyciągnęło ludzi,
zostało użyte przeciwko grupie przez duże korporacje medialne
i – rzecz jasna – policję.
KOMISARIAT POLICJI W MOUNT DRUITT
Dorastałem w południowo-wschodnim Sydney.
NADINSPEKTOR POLICJI
Byłem wtedy świadkiem skutków przestępczości.
W mojej rodzinie były jej ofiary.
Naprawdę zależy mi na tym, aby było bezpiecznie dla wszystkich.
Nazywam się Deb Wallace.
Mój pierwszy komisariat główny, 40 lat temu, był położony w Blacktown,
a posterunek w Mount Druitt.
Zobaczyłam szkody,
które wyrządzają wspólnocie narkotyki i gangi.
Interesowała mnie zwłaszcza ta działka.
LIPIEC 2019
Okoły połowy lipca 2019 roku
zaobserwowaliśmy eskalację przemocy między gangami.
Łączono się pod sztandarami.
Ale wciąż je zmieniano,
więc nie było to ustrukturyzowane.
Co rusz pojawiały się nowe sztandary.
Na samym początku
mieliśmy do czynienia z Greater West i District 21.
Potem pojawili się ONEFOUR.
Usłyszeliśmy ich teksty.
ŻE CO? 21? JEDEN ZBETONOWANY HA, CZYLI MAMY JUŻ 20
Próbujemy walczyć z przestępczością i odciągać od niej dzieci.
Tymczasem ten zespół używał tekstów,
które mogły podżegać do przemocy
wśród gangów ulicznych.
W drillu istnieje zasada, że jeśli nie popełniłeś przestępstwa
lub nie jesteś w gangu, nie możesz o tym śpiewać.
Wiemy, że niektórzy z nich brali udział w poważnych napaściach.
Słowa „The Message”
ujawniają, że są dwie grupy.
Otwarcie opisują, co się stanie w razie ich starcia.
Chcieliśmy szybko się tym zająć, zanim dojdzie do eskalacji.
Policja Nowej Południowej Walii miała szereg agend do walki z gangami.
Zostały połączone w Oddział Uderzeniowy Raptor.
To taktyczna elitarna jednostka policji Nowej Południowej Walii.
Ma za zadanie zakłócać działalność zorganizowanych gangów.
Skupiali się na podejrzanych o terroryzm lub gangach motocyklowych.
Mniej więcej wtedy Oddział Uderzeniowy Raptor
rozpoczął krucjatę przeciwko ONEFOUR.
Policja utworzyła specjalną grupę uderzeniową,
aby zająć się epidemią przestępczości wśród młodych w Zachodnim Sydney.
Rzekomo nawet trzynastolatkowie dołączają do tych niby-gangów.
Naśladują brutalną kulturę rapu z USA.
Fakt, że władze skupiły działania
na raperach i społeczności hip-hopowej, jest bez precedensu w historii Australii.
Byliśmy zaskoczeni, gdy się na nas uwzięli.
Nie wiedzieliśmy, o co biega.
Policja wciąż robiła nam naloty i przeszukiwała.
Władze weszły ostro: liczne naloty, zatrzymania pojazdów.
Totalna inwigilacja, dużo konfrontacyjnych działań.
W Nowej Południowej Walii ustawodawstwo
daje policji uprawnienia,
które w wielu krajach byłyby niedopuszczalne.
W kółko przeszukiwano moich rodziców.
Jechali ulicą i byli zatrzymywani.
Takie gówno nie dotyka tylko ciebie, ale też twoją rodzinę.
W razie nalotu kto jest w domu? Moja rodzina.
Wszystko wywrócono do góry nogami. Kosze na śmieci, rośliny doniczkowe.
Moja córka miała 14 lat.
Szła w stronę drzwi, gdy wpadli.
Celowali do niej z karabinów, a ona płakała.
Krzyczała tylko: „Nie strzelajcie do mojego psa!”
Musimy z tym żyć, doświadczać tego.
Nie dorastali w tym, więc nie zrozumieją.
To oni wyważają drzwi.
Nie mieszkają w domu, którego drzwi zostały wyłamane.
To nierówna walka.
Z jednej strony grupa mająca 15 milionów dolarów
i ponad 100 policjantów,
z drugiej garstka raperów, którzy tworzą sztukę.
Byłem fanem muzyki ONEFOUR.
Robili niesamowitą muzykę.
Przywodziła mi na myśl USA
z przełomu lat 80. i 90. i twórczość N.W.A.
Nagrałem materiał radiowy dla ABC, australijskiego nadawcy publicznego:
Licencja na drillowanie.
Spotkałem się z sierżantem Truemanem, szefem zespołu dedykowanemu ONEFOUR.
Powiedział mi coś szokującego.
Zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby uprzykrzyć wam życie,
aż przerwiecie te działania.
Każdy aspekt waszego życia stanie się piekłem.
Możliwości Raptora
są większe niż lokalnej policji.
Mamy czas, środki
i upór, aby rozwiązać problem.
Zgodnie z prawem będziemy nękać grupę
i wprowadzać w życie środki,
aż grupa rozpadnie się lub porzuci przestępczą działalność.
Nie będziemy za to przepraszać.
Tak ukierunkowane ataki policji na ONEFOUR
nie mają precedensu w Australii.
Policja wie, że te metody ich złamią.
Otrzymałem SMS-a od kolegi.
Oddział Raptor z policji miał zrobić prezentację na temat zespołu ONEFOUR
i jego wpływie na młodych.
Musiałem to zobaczyć na własne oczy.
Z perspektywy Raptora
aktywizacja społeczna jest sednem pracy policji.
Prawda jest taka, że nie da się pracować,
jeśli społeczność nie chce opieki policji.
To fundamentalna zasada pracy policji.
Po wejściu włączyli prezentację.
Powiedzieli: „Dobra, oto ONEFOUR”.
Zjawili się pastorzy, starszyzna, liderzy społeczni i młodzieżowi, młodzież.
Siedzieliśmy tam,
a oni ustawili się w rzędzie pod ścianą.
Mieli na sobie te grube kamizelki Raptorów.
Pokazywali nam zdjęcia młodych ludzi
i wmawiali, że są potencjalnie odpowiedzialni za przemoc,
dlatego że piszą teksty.
Chyba chcieli wyedukować rodziców,
jak rozpoznać, że ich dzieci zadają się z gangami.
W dużej mierze obciążyli moje dzieci odpowiedzialnością
i twierdzili, że to wina muzyki.
Wsadzili razem do pokoju ludzi pochodzących z Pacyfiku,
by skarcić nas za złe zachowanie.
Gdy jesteś stale profilowany przez policję
i czujesz się zagrożony we własnej wspólnocie,
wywoła to frustrację.
Grupa niejako podzieliła się na pół.
Część mówiła,
że zespół ONEFOUR promuje przemoc gangów.
A druga część twierdziła,
że to tylko jeden aspekt tematu.
Był szok i łzy.
Niektórzy wstali i wyszli w połowie prezentacji.
Mówili, że to członkowie ich rodzin.
Z założenia miało to nas zastraszyć.
Chcieli zlustrować nasze wspólnoty,
które i tak czują się wykluczone.
Straszna głupota.
Wydają kasę na takie bzdety,
gdy mogą pomóc dzieciom na ulicach.
Wielka szkoda, bo mają tyle zasobów.
Mogliby tyle uczynić,
aby zbudować zaufanie między młodzieżą a policją.
Jeden z oficerów powiedział mi, że zaczynają koncertować.
Jeden koncert miał się odbyć w teatrze w Sydney.
Obawiałam się, że jeśli dojdzie do skutku,
zejdą się razem gangi ONEFOUR
i 21 District.
Raczej nie będą się częstować cukierkami.
Wiedzieliśmy, że policja
zrobi wszystko, aby zakłócić występ.
Ale nie mieliśmy pojęcia, jak daleko się posuną.
Policja miała tyle świetnych pomysłów.
Chciała porozmawiać z promotorami
i wyjaśnić im nasze obawy.
Przekazałem wszystkie informacje obiektom i dawałem znać,
że nie zabezpieczymy koncertu tak, aby mógł się odbyć.
Wpływy z biletów nigdy nie pokryją kosztów
policji potrzebnej do zabezpieczenia takiego eventu.
Zrobię tak z każdym koncertem w Nowej Południowej Walii,
dopóki przemoc trwa.
Jakiś absurd.
W pewnym momencie
promotorzy mieli już dość.
Po raz pierwszy
zablokowano jakiś nasz występ.
Znalazłeś sposób, aby wyrwać się z dzielnicy
i coś osiągnąć.
Wtedy policja ci mówi, że nigdy nie wystąpisz na żywo
w rodzinnym mieście, przed największymi fanami.
Bardzo demoralizujące.
Zakazano nam grać w Sydney,
ale inne prowincje pozostawały opcją.
Zabukowaliśmy występ w Brisbane dla 2000 ludzi.
Ogłosiliśmy koncert
i wyprzedał się w 10-15 minut.
DZIENNIK TRASY
To był przełom, pierwszy koncert jako gwiazda.
Jesteśmy w centrum uwagi. Duma rozpiera.
ROZMOWA Z WIĘZIENIA: CELLY, ONEFOUR
O tak.
Blisko współpracowaliśmy z promotorami eventu.
Oni też pochodzili z Pacyfiku.
Zadbaliśmy o obecność na sali starszyzny, która znała młodzież.
Ściśle współpracowaliśmy z lokalną wspólnotą,
aby nie było kwasów.
Cała australijska branża muzyczna ogląda ten koncert.
Przede wszystkim chcemy uniknąć przemocy.
Adrenalina płynie i rozpiera nas energia. Jesteśmy gotowi wejść na scenę.
Dobry Boże, dziękujemy, że nas połączyłeś.
- Amen. - Dajemy.
Koncert w Brisbane był ich chwilą w blasku jupiterów.
Wtedy dotarło do nas, ilu mamy fanów.
Szalony widok. To była moc!
Będziemy mogli zostawić za sobą to życie.
Uświadomiłem sobie, że pragnę kariery na scenie.
Udowodniliśmy, że możemy bezpiecznie zorganizować koncert.
Czyli koniec problemów, prawda?
Zapodaliśmy „In The Beginning” i wszyscy oszaleli.
Gadają o drillingu W głębi zazdroszczą nam drygu
Wjedź na dzielnię, tam cię potnę Zatarg trwa, póki rywali nie wyrżnę
Co? Masz mnie za młota?
Spoks, robimy zadymę
Wszyscy byli pełni optymizmu i energii.
Uznaliśmy, że to idealny moment na trasę krajową.
TRASA THE BEGINNING
Melbourne, Adelaide, Perth, do Nowej Zelandii i znów Sydney.
Po paru godzinach koncerty były niemalże wyprzedane.
Robiliśmy próby i szykowaliśmy się do trasy.
To ja i gang Pokazaliśmy temu krajowi drilling
Ćwiczyli setlistę, nakręceni na maksa.
Wszyscy mieli bezbłędny flow, występ zaczął się spinać.
Zajebiście, gościu! Wykurwiście!
Kochamy cię!
Serio wam dziękuję.
Dziękuję! Cudowny dzień!
Wtedy dostałem wiadomość od agenta,
że Raptor skontaktował się z salami koncertowymi
w Melbourne i Adelaidzie.
Jeden z obiektów chciał się wycofać
z powodu nacisków policji.
Policja listownie zastraszała te miejsca.
Jeśli grupa zagra, Raptor przyjrzy się nieco bliżej
naruszeniom w zakresie sprzedaży alkoholu,
które mogły mieć miejsce.
Groziła odebraniem licencji.
Każda osoba czytająca list
uznałaby to zasadniczo za szantaż.
Nie zabroniliśmy im koncertować.
Mieliśmy jednak obowiązek
powiadomić obiekty o potencjalnym ryzyku.
Postawię sprawę jasno: policja nie zablokowała koncertu.
To lokal uznał, że nie są gotowi na jego organizację.
Przeczytałem emaila i nie wiedziałem, co powiedzieć chłopakom.
To zniszczy ich morale.
Posadziłem ich po próbie i powiedziałem,
że mam złe wieści.
Policja naciskała na Melbourne i koncert odwołano.
Odparli, że jeśli nie stracą Sydney
i zagrają u siebie, wszystko gra.
Następnego dnia wznowiono próby.
Następna wieść była taka, że stracimy Adelaidę i Sydney.
Dzień po dniu wycofywał się jakiś lokal.
Żaden obiekt nas nie chciał z powodu nacisków policji.
To był bolesny cios.
Chcieli z tym walczyć, ale jak?
Jak walczyć z takim kolosem?
Koncertowanie jest kluczowe dla artysty.
To nie tylko okazja, aby zbliżyć się do fanów,
ale też na porządny zarobek.
Ciekawe. Uważam, że powinniśmy dać im szansę.
Mogą odnieść sukces międzynarodowy.
To znany powszechnie fakt, że zarabia się na koncertach.
Tłamszenie ich to odcinanie ich od możliwości wyżycia z tego.
Zostaną z niczym, co byłoby wielkim zawodem
dla ekipy z Mount Druitt, która już tyle osiągnęła.
Co do jednego byliśmy pewni:
policja niewiele zdziała w Nowej Zelandii.
„Przynajmniej tam zagramy”.
Ale YP, Lekks i Celly czekali na wyrok
za incydent w pubie sprzed paru lat.
Do Nowej Zelandii mogli więc tylko pojechać J Emz i Spenny.
Jarało nas, że wyjedziemy z kraju,
bo mieliśmy już dość tej dramy w domu.
Wylądowaliśmy i przeszliśmy odprawę celną.
Poczułem, że coś nie gra,
gdy zobaczyłem sporo policji.
Przy kontroli paszportowej chcieliśmy sczytać paszporty.
Spenny próbował przejść pierwszy.
Bramka się nie otworzyła. Pojawił się wielki, czerwony iks.
Komu zabrano paszporty? Zapraszam waszą trójkę.
Reszta…
SŁUŻBA GRANICZNA
Przekazali nam, że Raptor z Australii powiadomił ich
o naszym przylocie do kraju.
Dla dowódczyni Raptora
i wydziału do spraw gangów to normalne,
że przekazujemy informacje
o potencjalnym ryzyku dla innych społeczności.
Tylko tak możemy zwalczyć zorganizowaną przestępczość.
Nie mówimy innym, co mają robić i na czym polega ich praca.
Przekazujemy tylko informacje o naszych ustaleniach i wynikach śledztwa.
Dali znać, że J Emz nie wjedzie do kraju,
bo ma kartotekę.
Wyjaśniałem im, po co tu jesteśmy,
a J Emz nie stanowi ryzyka dla kraju.
Nie złamie prawa. Przyleciał do pracy.
Stwierdzili, że go nie wpuszczą i tyle.
Dobiło mnie to. Pokonałem taki kawał drogi po nic.
Ale mogłem to przewidzieć.
Czekałem w izbie zatrzymań, gdy usłyszałem,
że wsadzono Lekksa, mojego braciszka i Celly’ego.
YP dostał cztery lata.
Lekks też cztery, a Celly chyba dziesięć.
W pewnym momencie ogarnia cię znieczulica.
Gdy sędzina wydała werdykt, wiedziałem, że rodzina ciężko to przeżyje.
Stan umysłu miałem taki, a nie inny: walić to, takie życie.
Powiedziałam mężowi, że nieważne co, ale się nie rozpłaczę.
Nie obciążę tym syna.
Pamiętam, jak jechaliśmy do domu przez Harbor Bridge
i ocierałam łzy.
Przybiła mnie ta wiadomość.
Jak utrzymać bez nich ekipę?
Spodziewali się dostać mniej.
Wszystko zaczęło się układać.
Po czym wciśnięto pauzę.
Najgorszy możliwy moment.
ZATRZYMANY
…dać oświadczenie.
Koncert się nie odbędzie. Myślicie, że dam radę sam?
W życiu.
Byłbyś do bani.
Nie zrobimy tego.
Musisz wystąpić sam.
Współczułem Spenny’emu, bo dźwigał duży ciężar.
Nie wiedzieliśmy, czy koncert się odbędzie.
Pieprzyć to. I tak wystąpię.
Daj znać naszym.
Nacierasz…
Przedstawienie musi trwać.
Nie powstrzymają nas.
Przedstawienie musi trwać!
Nie denerwowałem się. Byłem wkurzony i chciałem coś udowodnić.
Miałem dość tego, że próbują nas powstrzymać.
Chciałem móc spojrzeć w przeszłość i rzec, że nas wtedy nie złamali.
- Jesteście gotowi na wieczór? - Ach, tak!
Odbywa się wielki koncert
grupy dużego kalibru, która podbiła świat.
Widziałem skupienie Spenny’ego i jego oddanie,
ale nie wiedział, jak to zrobić.
Chyba że przeżyłeś to samo co my,
nie próbuj mi nic tłumaczyć.
Nie tworzymy tej muzyki, bo chcemy.
Tylko przez to, co przeszliśmy.
Ludzie ją uwielbiają, bo wiele osób to zna i przeżyło to samo.
Dlatego ludzie przyjdą.
Wiedzą, że to szczere. Rząd nie chce, żebyśmy zagrali.
Nie chcą, żeby nam się żyło lepiej, ale nie mają tu nic do gadania.
Ludzie sami zdecydują.
Nerwy wzięły górę na pięć minut przed.
Nogi odmówiły współpracy,
ale poszedłem na żywioł.
Dźwigał duży ciężar.
Musiał zadbać o reputację ONEFOUR.
Wiedział, że fani czekają
i to już bardzo długo.
Uwolnić YP!
Dali Celly’emu dziesięć lat, a YP cztery.
YP napisał to, zanim go przyskrzynili.
Posłuchajcie pieprzonego tekstu. To dla nas walka.
Zwą nas rwaczami z wielkim szacunkiem
Zna nas system, niewielu nas zostało
Byłem z siebie dumny.
Ten koncert wiele mówi o charakterze grupy,
ile są gotowi zrobić dla siebie nawzajem
i jak bardzo są temu oddani.
Próbuję tylko zarobić na życie i być sobą
Nie przestanę, dopóki mnie nie uwolnią
Trenuj ostro, bracie, i trwaj
Nie bądź kolejną ofiarą Którą pożarł system
Będzie git, kiedy cię odwiedzą
Więc, brachu, witaj w więzieniu
W domu znów to samo gówno. Raptor czekał na nas na lotnisku.
Rozdzielili nas i wypytywali o wyjazd,
oraz czy wiemy, że robimy coś nielegalnego.
Poprosili nas o podpisanie oświadczeń o niezrzeszaniu się,
czyli że nie będziemy współpracować z innymi raperami z grupy.
Jednym z naszych najpotężniejszych narzędzi
jest prawo dotyczące zrzeszania się.
Uświadamiamy ludziom, że jeśli utrzymują relację z kimś,
kto był skazany za poważne przestępstwo,
sami być może łamią prawo. Ostrzegamy ich.
Uważamy, że to było zastraszanie.
Chcieli nas odstraszyć od współpracy z grupą.
Mówili mi, że nie mogę współpracować z J Emz.
Miałem stres, bo nie wiedziałem, czy to prawda.
Jak mamy tworzyć muzykę, jeśli nas rozdzielą?
To koniec ONEFOUR?
Lekks już siedział. Celly też. YP niebawem.
Czy Spenny i J Emz dadzą radę nieść tę pochodnię?
Zostałem sam ze Spennym. Spory ciężar spoczął na naszych barkach.
Sięgnęliśmy dna.
Chciałem się poddać i już tego nie robić.
Stres mnie dobijał.
Były chwile,
gdy wszyscy czuli, że to ich przerasta.
Ile jeszcze zniesiemy, zanim powiemy sobie dość?
Rozkminialiśmy, jak się z tego wywinąć.
Chłopaki zmieniły życie na lepsze.
Sam byłem tego świadkiem.
Odnoszę wrażenie, że życzą im porażki.
Trzeba dać ludziom szansę, pozwolić im się rozwinąć.
Nie można ich blokować.
Myślałem o tym, aby wrócić do tego, co było.
Do dawnego życia i włóczenia się po ulicach.
Gdzie Spenny? Zawołaj go…
Zawsze staram się wspierać ekipę.
Koniec końców, jestem przestępcą. Znasz mnie.
Znam. Zależało ci na tym.
- Jestem zbirem. - Nie w tym rzecz.
Wiedziałem, że potrzebują oderwać się od wszystkiego.
Smucili się utratą Lekksa, Celly’ego i YP.
Uznałem, że dobrze byłoby uchwycić te uczucia.
Niech staną się inspiracją albo przyczynkiem dla nowej muzyki.
Pojechaliśmy na prowincję i zaczęliśmy pisać muzykę.
Chcieliśmy tworzyć ją z B Wise.
Zastanawialiśmy się, jak pokazać ludziom,
że ta ekipa ma drugie dno.
Musicie znaleźć równowagę, jasne?
Nie porzucajcie tego, co ewidentnie się sprawdza.
Trzeba jednak pokazać rozwój.
Pozwoliło nam to zmienić myślenie i podejście do pracy.
Wiedzieliśmy, że musimy oprzeć się na swoich przejściach.
Tak powstała piosenka „Home and Away”.
Ale to nie Zatoka serc Nie dorastałem wśród tych…
Zadedykowaliśmy kawałek chłopakom w więzieniu i z naszej okolicy.
Wychowałem się w Mounty Ojczyźnie odważnych
Na wojnie z glinami jak Brax Ale to nie Zatoka serc
Nie dorastałem wśród tych plaż Choć w zatoce jest moja brać
WITAMY W MT. DRUITT
Za pomocą „Home and Away”
chcieli jakoś wypełnić tę pustkę.
ONEFOUR wychowali się na Zatoce serc.
Ale nikt ich tam nie reprezentował.
Chcą, aby kolejne pokolenie
nie skupiało się na tym, co się dzieje w zatoce,
tylko uświadomiło sobie, że ich życie też jest ważne
i warte opowiedzenia.
W Zatoce serc pokazują palmy, plaże, piasek.
Czujemy, że tak ludzie postrzegają Australię.
Chcieliśmy pokazać jej inne oblicze
i przedstawić, jak wygląda życie w naszej części Australii.
To był rok w rytmie ciężkiej pracy.
Na epce Against All Odds
otworzyli swoje serce.
To musiał być trudny okres dla J Emza i Spenny’ego.
W dwójkę musieli pokonać wiele przeszkód.
Dźwigamy duży ciężar.
Jest inaczej.
Ludzie na mnie polegają.
Rozmowa przychodząca z zakładu karnego.
Grają was teraz w radiu. Jesteście na topie.
Robicie to też dla nas.
Co myślisz?
Uczę się grać piosenkę, aby pokazać ludziom, że się mylą.
Jestem mistrzem w pokazywaniu, że się mylą.
Gadamy o ONEFOUR i ich nowej epce. Przekaz z Mount Druitt do świata.
Co chcecie, aby ludzie wynieśli z tego projektu?
Przeczytaj tytuł. Against All Odds.
Możesz być przypartym do muru,
ale liczy się to, ile razy wstaniesz, aby dalej walczyć.
To prawda.
Zaczęli się do nas odzywać wielcy międzynarodowi artyści.
Dotarło do nas, że czas wziąć się do roboty.
Nikt tego za nas nie zrobi.
Ferg nas zagaił.
AJ, Headie.
Nagraliśmy też piosenkę „My City” z udziałem The Kid Laroi.
Obwiniają ONEFOUR za wszystkie drille Obwiniają o Sydney
Obwiniają o Melbourne
Obwiniają o Brissy
Kto jest ze mną?
Bez jaj, bo tak u nas jest Już od dawien dawna
Cisza, gdy Shh zaciukano
Teraz każdy ma coś do dodania
Spieprzajcie mi stąd
Nie mogłem uwierzyć.
Jak dotąd nikt inny z australijskiej sceny hip-hopowej
nie zdobył uznania podziwianych przeze mnie zachodnich gwiazd.
Tych gości na szczycie współczesnej kultury światowej.
Hip-hip to obecnie największy gatunek muzyczny.
A w Australii chcemy go usuwać z platform i cenzurować.
Jeśli zabroni im się występować i zarabiać na sztuce,
zespół ONEFOUR stanie się ponurą przestrogą dla tych,
którzy spróbują zadzierać z australijską policją.
Jeśli władzy uda się zniszczyć tę grupę,
to będzie tragedia dla Australii i wolności słowa.
Bardzo deprymujące.
Zaczynasz w siebie wątpić. Jaki jest sens tworzenia muzyki,
jeśli nie wolno występować przed ludźmi?
Wieść niesie, że YP niedługo wyjdzie.
Byłby to zastrzyk energii, której ONEFOUR naprawdę brakuje.
Już się nie mogę doczekać.
Działamy bez niego, Lekksa i Cella.
Już czas znów być razem i ruszyć do przodu.
Macie mi to nagrać.
Rozmawiamy przez wideo w każdy weekend.
Wszyscy się witają, po czym mówią: „Masz mamę”.
Reszta rozmowy jest już ze mną.
Zrozumiałem, co chcę robić. Poświęcę się muzyce.
Po wyjściu stąd nic innego mnie nie interesuje.
Nie mogę się doczekać. To mój brat.
Czekałem na ten dzień, odkąd go zamknęli.
Kurde, już mu zaścieliłem łóżko.
Siedzi już dwa lata i może czuć się zagubiony.
Uwięziony w tych murach czujesz się do dupy.
Że taka będzie reszta twojego życia.
Został zinstytucjonalizowany w młodym wieku.
Miał 18 lat.
Czekają go dobre rzeczy, gdy opuści te bramy.
Było widać, w jakim jestem stanie, zanim nawet opuściłem więzienie.
Wciąż byłem uwięziony. Wszędzie widziałem wrogów.
Wyszedłem i zobaczyłem młodsze siostry i mamę.
To było jakieś nierealne.
Uściskaj mnie znów.
Poczułem niepokój i te sprawy.
Nie wiedziałem, o co chodzi, ale od razu to poczułem.
Było po prostu dziwnie.
Nie wiedziałem, co począć po wyjściu. Ważki temat.
Jeśli wrócę do starych nawyków,
znów trafię za kraty.
Wszystko gra?
Po wyjściu dotarło do mnie,
że mam od cholery możliwości.
Jeśli nie osiągnę swoich celów, mogę winić tylko siebie.
Wtedy postanowiłem, że stanę na wysokości zadania.
Muszę zostawić wszystko za sobą.
Były 23 godziny w celi Jedna na dziedzińcu
Dało mi to wiele czasu do namysłu
Wśród morderców tylko silni przetrwają
Stałem na palcach, wyrabiałem sety
Nie będzie git, aż nie uwolnią Lekksa Nie będzie miło, aż nie uwolnią Chefa
Przed nami sesje nagraniowe. Od poniedziałku do piątku.
Znów wpadałem w rutynę.
Mówiłem sobie, że muszę tu wytrwać, bo to moja praca.
Jeśli chcę wyjść na prostą, muszę to robić.
Wóz albo przewóz. Czuję moc.
Po tym wszystkim, co się stało…
z tymi wszystkimi wybojami na drodze,
w końcu możemy rozwinąć nasz potencjał i być tam, gdzie nasze miejsce.
I oto Raptor znów się objawił.
Z OSTATNIEJ CHWILI
Policja Nowej Południowej Walii
ostrzegła strony takie jak YouTube, Instagram i Spotify,
że zajmą się materiałami,
które nawołują do przemocy czy przestępczości.
O ile wiem, policja się przygląda.
Nie chodzi tylko o piosenki.
Chodzi też o posty i filmiki, które, zdaniem policji,
mogą stworzyć zagrożenie dla społeczności.
Chce, żeby platformy przyjrzały się różnym rzeczom,
bo jej zdaniem są niebezpieczne.
Nie prosiliśmy YouTube’a
lub platformy społecznościowe o zdjęcie czegoś.
Jeśli naszym zdaniem treść podżegała do przemocy,
dawaliśmy znać platformom,
aby same zdecydowały, czy to się nadaje
jako materiał dla danej firmy.
Policja próbuje uniemożliwić ludziom
słuchanie tej muzyki, jej wykonywanie czy streamingowanie.
Wysyłają wiadomość ONEFOUR i podobnym im ekipom:
Nie próbujcie, bo zniszczymy wam życie.
Czy policja Nowej Południowej Walii ma prawo osądzać,
co wolno, a czego nie?
Nie przypominam sobie, aby kiedyś w historii australijskiego hip-hopu
cenzurowano muzyków.
A nie uwierzycie, jak brutalnego hip-hopu słuchałem.
A tamci mogą wystąpić na dowolnej scenie w Melbourne i Sydney.
Dopóki policja Nowej Południowej Walii
cenzuruje i zdejmuje ze sceny niebiałych artystów,
przed nami długa droga,
jeśli chodzi o to, jaką kulturę jesteśmy gotowi akceptować.
Nie tłuką nas jak wcześniej,
ale te metody są jeszcze gorsze.
Chcieliśmy wyjść na prostą,
a oni zabierają nam możliwość zarabiania na siebie.
Niech myślą, że mogą zamknąć parę koncertów.
Ale tak naprawdę tylko rozpalają we mnie żar.
Przez to, co robią, już nigdy nie odpuszczę.
Ponoć drill na antypodach zdechł Ale ja go wskrzeszę
Ziom mówi, żebym wszedł na ring Mam śpiewać czy rapować?
Mam dość raperów na trackach Chcą tylko kit wciskać
Mówię młodemu G: „Bądź sobą” Ale on woli dowalać
Za kratami skoczyłem z poziomami Ktoś twierdzi, że wymiękłem
Spróbuj i zobaczysz Zaryzykuj na własne ryzyko
Cichy ze mnie typ, ale spróbuj…
To jasne. Raptor nie odpuści.
Na szczęście odezwał się stary przyjaciel.
Napisał do mnie.
Nie wyobrażał sobie, by ktoś inny był jego supportem.
Dał mi znak i zapytał, co ja na to.
W ciągu tych dwóch lat pracy z ONEFOUR
Laroi stał się największym muzycznym eksportem Australii.
Światową supergwiazdą.
Laroi zaprosił ONEFOUR jako support na trasie krajowej.
The Kid Laroi to jedna z największych gwiazd popu na świecie.
Wparował na scenę kilka lat temu.
Laroi w końcu wrócił do Australii na serię stadionowych koncertów.
Chciałem, aby otworzyli dla mnie trasę, ale powiedziano mi,
że to się nie wydarzy.
Sytuacja była dynamiczna. Stwierdził, że może nie dojść do trasy,
jeśli nas zapowie.
Powiedziałem, że spoko, wszystko gra.
No i zaprosiłem ekipę, nikomu o tym nie mówiąc.
Przemyciłem ich na koncert w czwartek.
Szykowała się jazda.
Zagrali zaledwie dwa koncerty na żywo.
Mieli teraz wejść na scenę i dać popis przed 20 000 sydnejczyków.
Srogi temat.
Nadarzyła się okazja, aby wystąpić
bez presji ze strony organizatorów.
Szacun dla Kida Laroi. Bez niego nie byłoby koncertów.
Kochamy cię, stary.
Słowo. Pewnie myślą, że twoje drobne przeprosiny…
One-pieprzony-four.
Narka. Do wieczora.
Obłęd. Mieliśmy próbę, wiedząc, że tego samego wieczora
zagramy przed 20 000 ludzi.
Po raz pierwszy od trzech lat wystąpimy na scenie z YP.
To szaleństwo robić coś z Kidem Laroi na taką skalę. Wielka sprawa.
TRZY GODZINY PÓŹNIEJ
Policja, przeszukanie! Otwierać!
Policja wyłamała nam drzwi
i zrobiła nalot w noc pierwszego koncertu Laroi.
To odrażające. Mowa o domu.
Obcy wtargnęli ci do chaty z wyciągniętymi gnatami.
Wywrócili wszystko do góry nogami.
Niełatwo się domyślić, jak to przeżyły moja mama i siostry.
Tak po prostu nie można.
Przeszukali cały dom i dwóch policjantów pilnowało,
abyśmy nie wychodzili z pokoju.
No masakra.
Chłopaki nie dotrą. Nici z pierwszego koncertu.
To nie był przypadek.
Był w tym cel. Policja dawała znać,
że to nie zespół kontroluje sytuację.
To pewne, że wiedzieli o naszym występie.
Mieliśmy wyjechać o 18.00.
Nalot na ich chatę był o 17.30.
Sugeruje się, że nalot Raptor był w związku z koncertem niespodzianką.
W takim razie co to za niespodzianka?
Ale nigdy nie zrobilibyśmy nalotu, bo zamierzali zagrać koncert.
Moim zdaniem to absurd.
W tym rzecz z utrudnieniami policji.
Gdyby
zdołali nas powstrzymać, stalibyśmy się gorsi niż kiedykolwiek.
Staramy się wyjść na prostą. Jeśli wrzucą nas znów do okopów,
skończy się to dla nich większą dramą.
Nieważne, przez co dotąd przeszliśmy
i co nas spotkało z ONEFOUR,
czuję, że to pomogło wszystkim, nie tylko mnie.
Rodzina ma się lepiej. To najważniejsze.
Sukces to dla nich
możliwość zadbania o rodzinę i przyjaciół.
Taką mają kulturę. To ich pochodzenie.
To jest sukces twój i całej twojej wioski.
Pamiętam, że kiedy się pojawili, J Emz powtarzał,
że kiedy będą sławni, wrócą i odnowią studio.
No i dwa lata później przyszli i to zrobili.
Jest wiele młodych talentów muzycznych.
Uwielbiam ich słuchać.
Przebili szklany sufit dla tylu wykonawców,
zwłaszcza pochodzenia oceanicznego.
Mogli zająć się muzyką i zrobić karierę.
Jasna sprawa. Jestem dumny z tego, co osiągnęliśmy.
Chcieliśmy dokonać wyłomu w kulturze.
Wszystko ostatecznie sprowadza się do młodego chłopaka w Mount Druitt,
który widzi raperów z jego ulicy,
którzy zdobyli światową sławę.
Poczuje wtedy tę iskierkę nadziei, że też może marzyć.
Ludzie muszą zrozumieć, jakie to ważne,
by podążać za tym, co się kocha.
Czy to muzyka, czy coś innego.
To nam pomogło
zostawić za sobą całe to gówno.
Istnienie ONEFOUR miało oszałamiający wpływ
na australijską branżę muzyczną.
O ironio, ONEFOUR zakazano grać koncerty.
To przez nich wszyscy zarabiają więcej,
ale oni nie dostają nic z tego tortu.
Choć sami go upiekli.
Dano nam ostro popalić.
Traciliśmy trasy, raperów, ale nie zamierzamy tak odejść.
W życiu.
To kluczowy powód, dla którego przemy naprzód.
Nasz świat się powiększył.
Mamy dużo więcej do stracenia,
więc przegrana odpada.
Całe szczęście Laroi urządził drugi koncert następnego dnia.
Przed piątkowym show rósł w nas niepokój,
stres czy też czuliśmy jakieś napięcie.
Nie wiedzieliśmy, czy do niego dojdzie.
Policja nie może niczego wywęszyć.
Nie pokazujcie się, póki nie przerzucimy policji
na drugą stronę budynku. Aby nie próbowali nas powstrzymać.
Mamy się schować, aby nie ryzykować odwołania koncertu.
Ojcze, modlimy się,
aby ten koncert nie został zakłócony.
- Amen. - Amen.
- Hej, Lekks. - Cześć, stary.
Brachu, zaraz wchodzimy.
Zadzwonimy potem. Kochamy cię.
Zasługujemy, żeby tu być.
Sydney, normalnie
zaczęlibyśmy z następną piosenkę.
Ale jak pisałem na Instagramie, dzisiaj mamy specjalnego gościa.
Zanim wyjdzie na scenę, mam tyle do powiedzenia:
Zakazano im występować w Australii.
I wiecie co?
Mam to w dupie.
Dzisiaj dam im to, na co zasługują.
Wyjdą i zagrają dla nas kilka utworów.
Dajemy, Sydney! Naróbcie hałasu dla samych swoich z ONEFOUR!
Wiecie, która jest godzina? Zaczynamy, Sydney!
Jestem jak Jay czy Drake mego miasta Walić ich, mogą mi naskoczyć
Wszyscy moi bracia są ze mną Propsy dla ziomów z 70
Propsy dla ziomów z 60, oni mnie znają
Propsy dla ziomów z 17 Wiedzą, jak dorastałem
Te uczucia, to miasto
Traktują jak Boga Szóstką wozimy się bryką
Coś nie gra? Niech mi to powiedzą w twarz
Dwulicowi, fałszywi Jadę dzielnią w lamborghini
Może dam pakę ziomom Dzięki, że o nią dbacie
Przykro mi, jeśli czuliście się porzuceni
Obwiniają ONEFOUR za wszystkie drille Obwiniają o Sydney
Obwiniają o Melbourne
Obwiniają o Brissy
Kto jest ze mną? Bez jaj Bo tak u nas jest już od dawien dawna
Cisza, gdy Shh zaciukano
Teraz każdy ma coś do dodania Spieprzajcie mi stąd
OD CZASU NAKRĘCENIA FILMU CELLY I LEKKS WYSZLI Z WIĘZIENIA.
ONEFOUR WCIĄŻ ZNAJDUJĄ SIĘ NA ŚWIECZNIKU GRUPY UDERZENIOWEJ RAPTOR.
PÓŁ ROKU PO ZAKOŃCZENIU ZDJĘĆ
…macie wykonać utwór, promować go czy coś.
To się tu nie wydarzy.
Nie będzie piosenki, śpiewania, tańczenia, promowania.
Dlaczego nie możemy zagrać piosenki?
- To sedno problemu. - Co jest nie tak z nią?
Nie chodzi o piosenkę, tylko o waszą obecność.
Czemu uniemożliwiasz nam puszczać utwór?
- Będziemy gadać w kółko? - Nie, proszę o odpowiedź.
- Próbuję wyjaśnić… - Wciąż kręcisz.
Nie ma sprawy. Wszyscy pod ścianę. Dajcie tam ręce.
- Nie odpowiadasz. - Wy nie słuchacie.
PAMIĘCI VILZY I HOLLABACKA
Napisy: Przemysław Stępień