Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(ซิดนีย์ ออสเตรเลีย)
วันโฟร์คือแรปเปอร์แนวดริลล์ กลุ่มแรกของออสเตรเลีย
แนวเพลงถูกนิยามไว้บางส่วนว่าเนื้อเพลง เต็มไปด้วยการบรรยายภาพความรุนแรง
รวมถึงสงครามระหว่างแก๊ง
ว่ากันว่าเด็กที่อายุแค่ 13 ปี มาเข้าร่วมแก๊งที่ว่าเหล่านี้
ที่เลียนแบบวัฒนธรรมแรปรุนแรงของสหรัฐฯ
เรากำลังบอกว่าเพลงที่พวกเขาโปรโมต
เป็นการปลุกปั่นความรุนแรง
ประชาชนคงคาดหวังให้เราหยุดมัน
อย่าให้ใครเห็น เพราะว่ามีตำรวจ อยู่ที่ฝั่งโน้นของตึก จะได้…
เราต้องอยู่ที่นี่ ต้องหลบ เผื่อพวกเขาจะทำลายการแสดง
ผมไม่รู้ว่าจะรู้สึกสบายใจได้ยังไงถ้าลูกผม
ไปดูคอนเสิร์ตพวกนี้ เพราะผมกลัวจะเกิดความขัดแย้ง
หนุ่มๆ วงวันโฟร์เป็นนักแต่งเพลงที่เก่งมาก
พอคุณได้ยินเพลงแล้วคุณจะเชื่อเลย
พวกเขาสร้างผลกระทบทางวัฒนธรรม ได้มากที่สุด แต่ไม่สามารถแสดงที่นี่ได้
วันโฟร์กลายเป็นวงฮิปฮอปที่ดังที่สุดในประเทศนี้
แต่ตำรวจไม่ยอมให้พวกเขาแสดงให้แฟนเพลงดู
ทุกโชว์ที่พวกเขาจัด ถูกสั่งให้หยุดทั้งหมด
เรื่องนี้มันบ้ามาก พวกเขาเหมือน เอ็น.ดับเบิลยู.เอของประเทศนี้นะ
ประมาณนั้น ใช่เลย
วิธีที่ตำรวจจัดการสถานการณ์นั้น มันไร้สาระมาก
เราขอวิงวอนต่อพระบิดา ให้การแสดงครั้งนี้ ไม่ถูกขัดขวางด้วยอะไรทั้งนั้น
ผมรู้สึกว่าเรามาไกลมากแล้ว แต่ถ้าแสดงไม่ได้ก็จบ
เราได้รับข่าวกรองมาว่า มีโอกาสเกิดความขัดแย้ง
ไม่มีทางที่จะมีการแสดงเกิดขึ้นในนิวเซาท์เวลส์
ผมจะทำทุกอย่างเพื่อหยุดมันให้ได้
(ONEFOUR: ดนตรีฝ่าอุปสรรค)
(เวสเทิร์น ซิดนีย์ ออสเตรเลีย)
ผมไม่เคยคิดว่าสุดท้ายแล้ว ผมจะเล่นดนตรีเป็นอาชีพ
เราไม่ได้คิดว่าคนอย่างพวกเราจะทำเพลงกันได้
เราทำไม่ได้หรอก
พวกเราโตที่เมาท์ดรูอิทท์ ชานเมืองที่ตั้งอยู่นอกเวสเทิร์น ซิดนีย์
มีชุมชนชาวหมู่เกาะแปซิฟิกที่ใหญ่มากอยู่ที่นั่น
และเราเป็นชาวซามัว
ผมรู้จักเพื่อนๆ ส่วนใหญ่มาตลอดชีวิต ผมโตมากับพวกเขา
เราเป็นเด็กธรรมดา เล่นกับเด็กคนอื่นๆ ตลอด
ทิ้งไว้ตรงนั้นแหละ
เรามาจากโบสถ์ ไม่รู้ว่าเรามาลงเอยแบบนี้ได้ยังไง
(พระเยซูคือคำตอบ)
ตอนนั้นเราไม่รู้หรอก แต่
เมาท์ดรูอิทท์สมัยนั้นมัน…
มันวุ่นวายมาก
มันมีความอัปยศอยู่ เป็นที่ที่ไม่มีใครสนใจ
การเติบโตมาในเมาท์ดรูอิทท์
มีทางเลือกสามทางสำหรับชาวหมู่เกาะ
ถ้าไม่เป็นนักฟุตบอล ก็ทำงานโรงงาน หรือเป็นอาชญากร
สมัยม.ปลาย
มีชั้นเรียนของชาวหมู่เกาะ ที่โรงเรียนพยายามให้คำแนะนำ
ครูบอกเราว่า "พวกนายทุกคนต้องเข้าคุก
พวกนายทุกคนเลย"
ผมจำครั้งแรกที่ดูข่าวได้ เป็นข่าวของผู้ชายคนหนึ่งที่โบสถ์
โดนผู้ชายอีกกลุ่มตีจนหัวบุบ
แล้วหลังจากนั้น ทุกครั้งที่ผมดูข่าว ก็จะเป็นเรื่องเมาท์ดรูอิทท์ตลอด
ถ้าพวกเขาพูดถึงเมาท์ดรูอิทท์ก็จะมีแต่แง่ลบ
เมาท์ดรูอิทท์ก็เป็นซิดนีย์ แค่ไม่ใช่ซิดนีย์ในแผ่นพับสำหรับนักท่องเที่ยว
คุณจะไม่อยากไปเมาท์ดรูอิทท์หลังฟ้ามืด ไม่ครับ คุณจะไม่อยากไปจริงๆ
กลุ่มชุมชนเรียกร้องขอความช่วยเหลือ เพราะคนหนุ่มสาวไม่กล้าออกไปนอกบ้าน
เพื่อให้เรารู้สึกปลอดภัย ก็ต้อง…
เราอยู่ในจุดที่ ออกไปเดินตามถนนไม่ได้ เราต้อง…
นายคอยดูแลฉัน ฉันคอยดูแลนาย
เหตุผลที่พวกหนุ่มๆ เริ่มมาขลุกอยู่ด้วยกันก็เพราะ…
เพื่อนเราคนนึงโดนทำร้ายหนักมาก
แล้วพวกหนุ่มๆ ก็กลับมา
พวกเขาแบบว่า
"เอาไงกันดี เราจะนั่งเฉยๆ ไม่ได้นะ"
หลังจากนั้น พวกเราก็เลย เริ่มเดินไปไหนมาไหนเป็นกลุ่มใหญ่
ถ้ามีใครดูถูกเรา ก็กระโจนใส่มันเลย
ทุกคนพกมีดเล่มใหญ่และอาวุธต่างๆ พร้อม
แต่ตอนแรกเรามองมันเหมือนครอบครัว
พอพวกเขาตราหน้าว่าเราเป็นแก๊ง ก็รู้เลยว่า พวกเขาพยายามจะบอกว่าเราเป็นยังไง
เรามีเรื่องกับตำรวจมาตลอด
พวกเขามองเราเป็นอาชญากร
พวกเขาชอบซ้อมเรา พวกเขาชอบทำแบบนั้น
ฉันมีปืนนะ
ถอยไป
ฉันมีปืนนะ
นี่เป็นช่วงเวลานึงในชีวิตที่เรามีเรื่องมีราวตลอด
ออกนอกลู่นอกทางนิดหน่อย
(สตรีตยูนิเวอร์ซิตี้)
แต่แล้วเราก็ค้นพบสตรีตยูนิ
ตอนนั้นเราไม่รู้ว่ามันสำคัญแค่ไหน
เอสกีเป็นผู้นำเยาวชน ที่คอยดูแลจอมก่อเรื่องอย่างพวกเรา
สตรีตยูนิเวอร์ซิตี้เป็นศูนย์เยาวชน
มันคือที่ที่พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งได้ และรู้สึกปลอดภัย
นอกเหนือจากถนนที่ล้อมเราอยู่ในเมาท์ดรูอิทท์
เราจัดหาผู้เชี่ยวชาญและโปรแกรมต่างๆ
ที่คนหนุ่มสาวมักจะไม่ได้มีส่วนร่วม
วิธีนึงที่เรามีส่วนร่วมกับพวกเขา
คือผ่านทางห้องอัดเสียง
พอพวกเขาแนะนำเราให้รู้จักกับห้องอัดเสียง เราก็อยู่แต่ที่นั่นเลย
มันเป็นห้องอัดเสียงฟรี ก็เลยเหมาะสำหรับเรามาก
เพราะตอนนั้นเราไม่มีเงินเลย
เราพุ่งเข้าใส่มันทันที เรารักมัน
เราคิดว่า "เฮ้ย เราทำอะไรแบบนี้ได้"
ฉันดีใจมากที่พวกเขามีช่องทาง ให้ปลดปล่อยพลังงานได้
นอกจากการสร้างปัญหาที่พวกเขาทำกัน
ฉันเลยบอกว่า "ให้ตายสิ ถ้านี่คือสิ่งที่ลูกชอบ
ถ้ามันจะทำให้ลูกอยู่ห่างจากปัญหา ทำให้ลูกไม่ว่าง แล้วลูกจะไม่ไปอยู่ตามถนน
แม่ก็โอเคเลย"
เจ เอ็มซ์เป็นหัวหน้าวงแน่นอน
เขาจะหันหน้าไปหาวงของเขา บอกว่า "พวกนายนั่งตรงนั้นนะ
ไปนั่งหลังโต๊ะ
ฉันจะกระโดดไปที่ไมค์แล้วเริ่ม"
สเปนนี…
ผมได้ยินเรื่องของสเปนนีก่อนจะได้เจอเขาซะอีก
เขาได้ชื่อว่าเป็นแนวหน้า
เวลาที่มีเรื่องทะเลาะวิวาท
ผมคิดว่าสเปนนีเป็นยอดนักสู้เสมอ
วิธีแก้ปัญหาเดียวที่เขารู้จักคือการต่อสู้
วายพี เขาเป็นน้องชายผม น้องชายแท้ๆ
เขาอายุน้อยที่สุดในกลุ่มเสมอ
พวกเขาจะแบบว่า "นี่ๆ เอสกี ฟังนี่สิ"
แล้วก็เอาเพลงนึงให้ผมฟัง
ผมก็ฟังและถามว่า "เสียงใครน่ะ"
เจเอ็มซ์บอกว่า "น้องผมเอง วายพี"
ผมแบบ "โห พวก
นี่มันครอบครัวดนตรีนี่นา"
ถ้าจะให้ผมพูดถึงเซลล์ ก็คงพูดว่า…
เขาเหมือนปืนที่พร้อมลั่น เขา… ตอนเด็กๆ เขาลำบากมาก
เซลลี่มีพรสวรรค์ด้านการแรปมาตลอด เขารักการแรป
เขาอยากใช้ทักษะการแรปของเขา ในการบรรยายภาพ
ว่าการเติบโตมาในการเคหะของรัฐมันเป็นยังไง
เล็กส์ เขาเคยทำงานที่สตรีตยูนิ
เขาเป็นพี่ชายที่คอยช่วยเราในห้องอัดเสียง ตอนที่เราเริ่มหมกมุ่นกับมัน
เล็กส์รักเพลงแรปมาก เขาชอบเพลงของเขามาก
ผมจำครั้งแรกที่เขา เอาวงฮาร์เล็มสปาร์ตันส์ให้ผมฟังได้
ซึ่งเป็นวงดริลล์ที่เป็นแรงบันดาลใจให้เขา
เล็กส์บอกว่า "นี่คืออนาคต ของฮิปฮอปออสเตรเลีย นี่แหละ"
(ไอ้เวรที่ใส่เสื้อเกราะ สปาร์ตันส์ เราจะเล็งพวกมันที่คอ)
(อย่า อย่าลืมว่านายเป็นตัวแทนที่ไหน เอาละ สปาร์ตันส์จะออกไปล่าหัวนาย)
เพลงแนวดริลล์ สนุกได้ทั้งครอบครัวเลย
มันเป็นแนวเพลงแรป ที่เกิดขึ้นที่ชิคาโก
ช่วงต้นทศวรรษที่ผ่านมา ตลอดช่วงทศวรรษที่ 2010
มันทำให้วงการฮิปฮอปช็อกมาก มันหยาบและดิบมาก
เป็นฮิปฮอปที่รุนแรงและหยาบกระด้างกว่า
โดยมีเนื้อเพลงโจ่งแจ้ง ที่เล่าว่าชีวิตข้างถนนเป็นยังไง
มีการพูดถึงการแทงกัน การยิงกันเยอะมาก
มันกลายเป็นส่วนหนึ่ง ของฮิปฮอปกระแสหลักระดับนานาชาติ
เมื่อมันข้ามไปอังกฤษ โดยเฉพาะในลอนดอน
สิ่งที่วันโฟร์มุ่งหน้าไปหาคือ เพลงดริลล์เวอร์ชั่นอังกฤษ
เพลงดริลล์มันหม่นและน่ากลัว แทบจะเหมือนหนังสยองขวัญเลย
และผมคิดว่าเพลงดริลล์พูดกับพวกเขาจริงๆ เวลาพวกเขาได้ยินมัน
เพราะนั่นคือสิ่งที่พวกเขาเผชิญกัน
เรารักมัน เราคิดว่า "เฮ้ย เราทำอะไรแบบนี้ได้"
พอเราเริ่มทดลอง เราก็เริ่มทำเพลงแนวดริลล์
ทุกคนพูดว่า ช-ม-ต ช่างมึงสิตำรวจ ปล่อยเพื่อนฉันซะ
เราคือสูตรของเมาท์ดรูอิทท์จริงๆ
ก่อนที่วันโฟร์จะเป็นวง
พวกเขาเป็นที่รู้จักในพื้นที่ว่าเป็น…
ผมเกลียดการใช้คำว่า "แก๊ง" นะ
แต่คนรู้จักพวกเขาแบบนั้น
และเพลงแรกๆ ของวันโฟร์ พวกเขาพูดถึง
ความรุนแรงตามท้องถนนจริงๆ
(ฉันจะไม่มีวันถอยจากการต่อสู้)
(ออกไปรบ เรายิงกันทั้งคืน)
สเปนนี มีวันนึง เขามาเวิร์กช็อปดนตรีกับผม
เรานั่งล้อมเป็นวงกลม และเอาสิ่งที่เขียนมาแบ่งกันดู
และระหว่างที่เขาให้ดูสิ่งที่เขาเขียน
วงวันโฟร์คนนึงเดินผ่านประตูแล้วพูดว่า
"สเปนนี เราต้องไปแล้ว มีเรื่อง"
และสเปนนีมองมาที่ผมและแบบว่า "โอ้ โทษทีนะพวก"
ผมบอก "ไม่เป็นไร"
แล้วสเปนนีก็ทิ้งสมุดไว้ แล้วก็เดินออกไป
มันเหมือนหยินกับหยางเลย
คุณมีชีวิตข้างถนน
แล้วคุณก็มีดนตรี
รูปแบบของสงครามระหว่างแก๊งเกิดขึ้นทั่วโลก
ตั้งแต่เซาท์เซ็นทรัล แอลเอ ไปจนถึงบริกซ์ตัน
มันเป็นเรื่องของคนหนุ่มสาว ที่ค้นพบชุมชนเล็กๆ
และพวกเขาจะปกป้องมันสุดชีวิต
แม้แต่ตอนที่มันโดนฝ่ายตรงข้ามทดสอบ
มีเรื่องดราม่ากับบางพื้นที่ตลอด
ผมไม่รู้ที่มาที่ไปทั้งหมดหรอก
เดาว่าเป็นเพราะเราโตมากับมัน เราเลยโดนดูดเข้าไปในนั้น
ถึงจุดที่เราหนีมันไปไม่ได้แล้ว
ตอนที่ผมข้องเกี่ยวกับสังคมนั้น
ผมได้สัมผัสความตายเยอะมาก
หลักๆ เลยก็การฆาตกรรมระหว่างแก๊ง
คนหนุ่มสาววัย 20 ทุกคน
มันเปลี่ยนชีวิตผม
ตอนนี้ผมเลยมาเป็นนักข่าว
ความรุนแรงกลายเป็นหนทาง ที่คุณจะได้มีสถานะในพื้นที่เหล่านี้
ทางเดียวที่คุณจะสร้างตัวตนให้ตัวเองได้ คือการใช้ความรุนแรง
ตำรวจเพิ่งจะทำการกวาดล้างทั่วเมืองเสร็จสิ้น
ทั้งอาชญากรรมรุนแรง และการครอบครองอาวุธ
มีความขัดแย้งอย่างต่อเนื่องระหว่างสองแก๊งคู่อริ
โดยที่ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับชาวหมู่เกาะแปซิฟิก
มั่นใจได้เลยว่าทุกวัน
ชายหญิงในองค์กรนี้ทำเต็มที่แล้ว
ในการต่อสู้กับผู้ที่เกี่ยวข้องในความขัดแย้ง เพื่อให้ถนนของเราปลอดภัย
ในกรณีนี้ วันโฟร์ตกเป็นส่วนนึง ของ "เมาตี้ เคาตี้"
ซึ่งก็คือรหัส 2770 ในเกรเทอร์ เวสเทิร์น ซิดนีย์
และพวกเขาทำสงคราม กับอินเนอร์ เวสต์ บราเธอร์ฮูด หรือเขต 21
(พร้อมทำสงคราม)
(เรามีหมาอยู่ในฉากหลายตัว ได้ยินอีกทีก็ไปหาหมอแล้ว)
(ไปรักษาหน้าอกที่ฉีกขาด เลือดออกจากเนื้อหนังอย่างหนัก)
ในเพลงดริลล์ ส่วนสำคัญของเพลงคือ คุณต้องดูถูกคนอื่นด้วย
ผมไม่เคยอยากแรปเลย จนผมเห็นว่ามันเป็นวิธี
ที่ผมสามารถดูถูกคนที่ผมไม่ชอบได้
เวลาผมเข้าห้องอัด มันมีแค่ตัวผม
ความมุ่งมั่น และการรู้ว่า ผมจะทำให้คนพวกนี้ไม่พอใจด้วยเพลงนี้จริงๆ
เพราะพวกเขาทำร้ายเพื่อนเรา
หลังจากนั้น มันเหมือนพวกเขาล้ำเส้น
ฟังดูบ้าครับ แต่นั่นทำให้ผม รักการทำเพลงของผมจริงๆ
ผมชอบทำร้ายความรู้สึกพวกเขา
เพลงดริลล์ที่ถูกทำขึ้นมาแล้วเป็นเพลงดูถูกกัน
ด้วยแพลตฟอร์มของการทำเพลงแบบนั้น
และการที่สามารถเล่าเรื่องราวของคุณ เชื่อมโยงกับสื่อโซเชียลได้
รู้ไหม นั่นคือเหตุการณ์ที่โคตรวุ่นวายเลยละ
ผมกังวลว่าเพลงบางเพลงที่พวกเขาทำ
จะทำให้ความรุนแรงในพื้นที่ ยิ่งรุนแรงขึ้น
มีครั้งนึง เกิดเรื่องขึ้นที่สถานีรถไฟ
คนลือกันไปว่ามีคนจากอีกเขตนึงกำลังมา
แปลว่าจะมีการทะเลาะวิวาทใหญ่โตแน่
ในการวิวาทครั้งนั้น มีการโยนระเบิดขวดเข้าไปในอุโมงค์นั้น
เราพูดว่าเรื่องนี้ต้องหยุดได้แล้ว
หวังสูงจริงๆ ว่าไหม
ที่คิดจะหยุดอะไรที่เกิดขึ้นมาหลายสิบปี
มีความขัดแย้งและดราม่าตลอด
เราแค่ทำทุกอย่างที่อยากทำ และปัญหาก็เหมือนเป็นเรื่องปกติ
หลังจากนั้นผมก็ติดคุก
สุดท้ายเราก็ไปมีเรื่องกับพวกเด็กผู้ชายอีกกลุ่ม
และมันก็รุนแรงขึ้น
มันแย่มากครับ
เจ เอ็มซ์ติดคุก พอไม่มีเขาอยู่ที่นั่น อาจจะสี่หรือห้าเดือนต่อมา
วายพีก็เริ่มมีปัญหาเหมือนกัน
คืนนั้น ที่ผับ…
คืนนั้นเป็นคืนที่โหดมากสำหรับเรา
ฉันไม่โทษเด็กคนอื่นๆ หรอกนะ ฉันไม่โทษพวกเขา
เขาทำ… การกระทำของเขา ก็คือการกระทำของเขา แต่…
เราแค่ไปงานวันเกิดของคนนึงในวง
หนุ่มออสซี่พวกนั้น
ปากไม่ดีกัน พวกเขาหยาบคายและเหยียดผิวมาก
เล็กส์หมดทางสู้ เขาทำอะไรไม่ได้เลย พวกเราเลยลุย
(วายพี)
ไม่ได้ตั้งคำถามเลย นึกออกไหม
ผมทำสิ่งที่รู้สึกว่าถูกต้องในตอนนั้น และ…
นั่นแหละ
มันน่าจะแตกต่างจากนั้นได้เยอะมาก เราน่าจะคุยกับพวกเขาได้
แต่เรากลับรับมือแบบนั้น สมัยนั้นเราไม่รู้ว่าต้องคุยยังไง
(วีไอพีเลานจ์)
ฉันจำได้ว่าฉันใจสลายเลย
มันน่าผิดหวังมากจริงๆ
เพราะพวกเขาเพิ่งจะเริ่มเปลี่ยนชีวิต
แล้วก็เกิดเรื่องนี้ขึ้น
พวกเขากลับไปมีปัญหากับตำรวจอีกแล้ว
ผม เซลล์ และเพื่อนๆ ที่ไปมีเรื่องกัน ได้รับการประกันตัวออกมาในคืนนั้น
และผมบอกว่า "เราจะผ่านมันไปได้ ไม่ต้องห่วงนะแม่ เราจะไม่เป็นไร"
วายพี เซลลี่ และเล็กส์กำลังรอรับโทษ
ระหว่างที่รอ ดนตรีก็เริ่มพัฒนาขึ้น
เราอยู่ในห้องอัดเสียงทุกวัน สุดท้ายเราก็ทำเพลง "วอทยูโนว"
วิทยุเปิดเพลงนั้น
คลื่นทริปเปิ้ลเจ มีรายการชื่อฮิปฮอปโชว์ เป็นรายการของเฮาวี่
(และถ้าโดนตำรวจจับก็อย่าเสียใจ)
(อย่ามาพูดเรื่องอัตราจ้างกับฉัน)
ผมติดตามวงนี้อยู่
พวกเขาเริ่มโปรโมตซิงเกิ้ลใหม่
ความสามารถทางดนตรีของวันโฟร์ ทำให้พวกเขาแตกต่างจริงๆ
ไม่ใช่แค่ความสามารถ และความคิดด้านดนตรีของพวกเขา
แต่รวมถึงการที่พวกเขาเป็นวงแรก ที่ใช้ซาวด์แบบนี้ในออสเตรเลีย
ผมคิดว่า "โอเค คนพวกนี้มีของ"
ผมติดต่อไปและบอกว่า
"ผมเข้าใจว่าพวกคุณมีประวัติการทำผิดกฎหมาย
แต่ถ้าคุณอยากให้ดนตรี เป็นหนทางที่จะพาคุณออกมาจากเรื่องนั้นจริงๆ
ก็มาร่วมมือกันดีกว่า"
(เล็กส์)
เฮาเจ๋งมาก
ถ้าไม่มีเขา ก็บอกได้เลยว่าคงไม่มีวันโฟร์หรอก
เขาปลุกให้เราตื่น
เราเริ่มบอกตัวเองว่า "เราทำอะไรจากสิ่งนี้ได้"
ผมทำค่ายเพลง ซึ่งเป็นบริษัทร่วมทุนกับโซนี่
ผมเป็นคนที่ผลักดัน และให้อำนาจคนในชุมชนของผม
ไม่ว่าจะเป็นชาวหมู่เกาะแปซิฟิกหรือชุมชนฮิปฮอป
และเรื่องสำคัญเรื่องนึงที่ผมถามพวกเขาคือ
"นอกจากปัญหาเรื่องกฎหมายแล้ว
อะไรที่ทำให้พวกนายไม่ประสบความสำเร็จ"
เจ เอ็มซ์บอกว่า "เราไม่มีห้องอัดเสียงแบบมืออาชีพ"
"โอเค งั้นถ้าฉันหาห้องอัดเสียงให้นายได้ นายจะมาไหม"
เจเอ็มซ์บอกว่า "บอกสถานที่ วัน เวลามา เราจะไปที่นั่น"
เราคิดว่า "เชี่ย เราจะดังแล้ว"
นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เข้าห้องอัดเสียงดีๆ
การไปที่ห้องอัดเสียงนั้น และการเป็นส่วนนึงของโซนี่
น่าจะเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการทำเพลงเลย
มันเป็นครั้งแรกที่ผมได้รู้จักวงการเพลง
การได้เห็นชื่อคนดังและใบหน้าคนดังบนกำแพง
ทำให้ผมรู้สึกว่า นี่คือที่ที่ผมอยากอยู่ไปตลอดชีวิต
และเป็นสิ่งที่ผมอยากทำ
ผมบอกว่า "พวกนายมานี่ เราทำงานกัน
สิ่งที่พวกนายทำนอกห้องอัด ขึ้นอยู่กับพวกนาย ฉันควบคุมไม่ได้
ห้ามดื่ม ห้ามเสพยา ห้ามก่อเรื่องดราม่า
พวกนายเข้ามาในนี้ อัดเพลง แต่งเพลง แค่นั้น"
ทั้งหมดนั้นมันยากน่ะพวก
ทุกวันเสาร์ เราเข้าห้องอัดกัน
ทำงานให้เสร็จแล้วก็ออกมา
เฮาบอกเราเสมอว่า "อย่าลืมแต่งเพลง"
นั่นคือตอนที่เราเริ่มทำเพลงที่ดีที่สุด
ช่วงแรกๆ ผมถามว่า "เอาละ หนุ่มๆ
เพลงแรกที่เราจะทำคือเพลงอะไร"
วายพีบอกว่า "อ๋อครับ เรามีเพลงชื่อ 'แชงส์แอนด์ชิฟส์'"
"เหรอ เพลงนี้เกี่ยวกับอะไร" "ก็เกี่ยวกับมีดสองสามเล่ม"
(คมและมีด คมและอะไรนะ)
(นั่นคือสิ่งเดียวที่เราต้องการจริงๆ เวลาไปที่นั่น เวลาเดินทาง)
ครับ ผมจำช่วงแรกที่เข้าห้องอัดกับเฮาวี่ได้
ผมไม่ได้พยายามจะสร้างภาพ ผมแค่อยากเข้าไปแรปเพลงผม
ฮิปฮอปเป็นสื่อกลางสำหรับชนกลุ่มน้อย และผู้ถูกกดขี่มาตลอด
เพลงดริลล์ไม่ได้เป็นเรื่องของเทคนิคมากนัก
มันเป็นเรื่องของการเล่าเรื่องให้สมจริง และดิบที่สุดเท่าที่จะทำได้
ผมคิดว่านั่นคือเหตุผล ที่เพลงดริลล์มีประสิทธิภาพมาก
สิ่งที่คุณเห็นคือสิ่งที่คุณได้รับ ไม่ตอแหล
มันบ้ามาก แต่นั่นเป็นแค่ส่วนนึงของเพลง
นั่นเป็นเหตุผลนึงที่มันอันตรายมาก เพราะมันเป็นเรื่องจริง
(บอกได้เลย)
(ฉันจะทำผิดอีกไหม เวลาอยู่กับเพื่อน นั่นคือคำถาม)
(อาจจะไม่ แต่ฉันจะทำยังไง เมื่อฝ่ายตรงข้ามเริ่มอวดเบ่ง)
(ช่างหัวแม่ง)
พอทุกอย่างเริ่มเติบโตขึ้น พอเพลงเริ่มพัฒนาขึ้น เราก็เริ่มคิดได้ว่า
"เฮ้ย เราต้องการคนที่รู้จักธุรกิจนี้"
และผมรู้ว่าริกกี้คือคนที่จะทำต่อได้
ผมรู้ว่ามันคงยาก แต่ไม่เคยรู้ว่ามันจะยากแค่ไหน
ริกชอบมานั่งกับเราในห้องอัดเสียงตลอดเวลา
เขาชอบทำอะไรของเขาอยู่ตรงมุมห้องคนเดียว แต่เขามีคำแนะนำให้เสมอ
ผมชื่นชมความภักดีที่พวกเขามีต่อกัน
วิธีที่พวกเขาดูแลกัน และผมคิดว่า "ผมอยากเป็นส่วนนึงของมัน"
ผมจำได้ว่าพูดกับพวกเขาว่า
"นี่อาจเปลี่ยนชีวิตพวกนายเลยนะ
พวกนายกำลังทำสิ่งที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน"
และเหมือนพวกเขาลืมนึกเรื่องนี้ไป พวกเขาบอก "จริงด้วย นี่เป็นสถานการณ์ที่ต่างจากเดิมจริงๆ"
ตอนนั้นผมทำงานกับลารอยอยู่
ผมคิดว่าเขาจะเป็นเด็กประเภทที่ อยากโชว์ความสามารถให้พวกเขาเห็น
อยากใกล้ชิดกับพวกเขา
ตอนนั้นลารอยยังไม่ดังขนาดนี้
เขาเป็นแค่เด็กธรรมดาอีกคนจากเรดเฟิร์น
ผมเคยเห็นคลิปที่พวกเขาแรป บนเฟซบุ๊กหรืออะไรทำนองนั้น
ผมรู้ทันทีเลยว่าพวกเขามีบางอย่างที่พิเศษ
เราได้เรียนรู้อะไรมากมาย จากการทำงานในห้องอัดเสียงกับเขา
เขาก็แค่ทำเรื่องที่เขาถนัด แล้วเราก็ตกใจตลอด
"แม่เจ้า เด็กคนนี้คืออัจฉริยะ"
ผมว่ามันเป็นเรื่องใหม่สำหรับพวกเขา
และที่เจ๋งที่สุดก็คือการได้เห็นการเติบโต อย่างต่อเนื่องของการทำงานของพวกเขา
แล้วหลังจากใช้เวลาอยู่กับพวกเขาสองสามเดือน
ผมก็คิดว่า "เจ้าบ้าพวกนี้ก้าวไปอีกขั้นแล้ว"
ถ้าคุณไม่อินกับเพลง "แชงส์แอนด์ชิฟส์"
คุณจะอินกับเพลง "เดอะแมสเสจ"
เรารู้ว่าจะส่งผลกระทบต่อวงการเพลงได้
เราต้องทำสิ่งที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน
นั่นเป็นเพลงแรกที่เราเพิ่งปิดตัวกรองทั้งหมด
แล้วก็จัดเต็ม
เราคิดว่า "เพลงนี้จะได้รับความสนใจ จากตำรวจ จากประชาชน"
ผมบอก "เออ ทำออกมาเดี๋ยวนี้เลย"
แล้วเราก็พูดว่า "ช่างแม่ง ปล่อยเพลงเลย"
เพลง "เดอะแมสเสจ" ถูกปล่อยออกมา นั่นเป็นเพลงที่เราดังระเบิด
(เดอะแมสเสจ - วันโฟร์ ดู 1 ครั้ง)
"แม่ เชื่อไหม คนดู 500 ครั้งแล้ว!"
"เย่ มีคนฟังเพลงลูก 500 คนแล้ว"
"แม่! 500,000 แล้ว!"
"พระเจ้าช่วย ใครกันนะ ที่ฟังเพลงไร้สาระของลูก" แบบว่า…
นั่นเป็นเพลงแรกของเราที่มียอดวิวถึงหนึ่งล้าน
เกมแม่งจบแล้วละ
การได้ยอดเข้าชมล้านกว่าครั้งในสามวันเนี่ย
เป็นเรื่องที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน
มันเป็นธรรมชาติมาก รากหญ้ามาก เป็นอิสระมาก
แค่บอกกันปากต่อปาก และใช้สื่อโซเชียลก็ดังเปรี้ยงปร้าง
พวกเขาแบบว่า "โอ้พระเจ้า"
"คนชอบสิ่งที่เรากำลังทำอยู่จริงๆ ยอดวิวหนึ่งล้านนี่มันบ้ามาก"
ผมไม่เคยเห็นเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในออสเตรเลีย
ผมว่าสิ่งที่ทำให้ผมอึ้งที่สุด คือปฏิกิริยาจากนานาชาติ
การตอบสนองของผู้คน คือสิ่งที่ทำให้วันโฟร์ดังมากจริงๆ
ครั้งแรกที่เราได้รู้ว่าผู้คนมีปฏิกิริยาเป็นยังไง
เราไม่รู้ว่ามีคนทำแบบนั้นกับมิวสิกวิดีโอ
คลิปวิดีโอนี้ทำขึ้นเพื่อความบันเทิง
เนื้อเพลงและตัวละครในเพลงนี้เป็นแค่สิ่งสมมติ
และไม่ควรมองเป็นเรื่องจริงจัง
พวกเขาคงกำลังทำเรื่องแย่ๆ ด้วยคำปฏิเสธนั่น
(เดอะแมสเสจ)
อย่างแรกเลย คนพูดถึงเพลงนี้กันเยอะมาก
ผมอยากรู้ว่ามันเกี่ยวกับอะไร ไปดูกัน
(นี่เซลลี่ วันโฟร์ จากเวสเทิร์น ซิดนีย์)
(ฉันถูกคุมขังตอนล็อกดาวน์ครั้งนั้น)
(ปล่อยเฟร็ดดี้ ปล่อยเล็บบี้ ปล่อยฉัน ปล่อยรอนโด)
(ปล่อยจัสติน ปล่อยเจฟส์ ปล่อยเซเวนตี้ ปล่อยวงวันโฟร์)
พวก เขาพูดชื่อคน 50,000 คน ที่ต้องการเป็นอิสระ
เพลงเปิดด้วยการโทรศัพท์จากในคุก
แบบว่า เชี่ยไรวะเนี่ย
(เจ เอ็มซ์ ฉันเป็นขาเก๋าของวันโฟร์ บอสของถิ่นฉัน เพราะฉันช่วยย่านฉัน)
(เมื่อฉันเจอถนนและปะทะสิ่งนั้น)
(ฉันรู้ว่าฉันเจอสิ่งที่หลงใหลแล้ว)
(ให้ฉันจัดงานเลี้ยง ได้เลย)
(สาบานว่าเจออริเมื่อไหร่ ฉันจะซัดมัน)
- เห็นไหมว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน - พวก!
พวกเขาอยู่หน้าศาล
- ว่าไงนะ - ดูสิ
ศาลเมาท์ดรูอิทท์ และพวกเขาทำแบบนี้กันหน้าศาล
เจ๋งว่ะ พวก
ผมคิดว่ามันเป็นอะไรที่เร้าใจที่สุด ในศิลปะร่วมสมัยล่าสุดของออสเตรเลีย
การที่ "ช่างหัวมึง" กับทุกอย่าง คือสิ่งที่ทำให้คนพวกนี้เป็นแบบนี้
(แค่เติมน้ำมันแล้วขโมย มีของอยู่ที่สะโพก เฝ้าดูอริแยกย้าย)
(ฉันเก็บมีดฉัน นายชักมีดนาย แล้วดูว่าใครจะเผ่นก่อน)
เขาบอกว่า "เฮ้ย ฉันจะชักมีดฉัน แล้วจะยอมให้นายชักมีดนาย"
"เราจะทำให้เห็นว่าใครจะตายก่อน"
อย่าให้ผมยุ่งกับคนพวกนี้เลยพวก
ตรงนี้สนุกมาก
ในส่วนของสำเนียง สำเนียงดีจริงๆ
(ก้มลงตอนฉันคว้าเหล็กนั่น ยกมือขึ้นตอนฉันเอาค้อนนั่นมา)
มันเริ่มจากการเป็นความแปลกใหม่ แต่ตอนนั้นแหละที่ผมคิดได้ว่า
"โอ้ ว้าว คนพวกนี้แรปได้จริงๆ"
(ถ้านายไม่เกี่ยวกับปัญหานี้ แต่อยากพูดหมาๆ)
(นายก็เอาด้วยได้ เห็นฉันกินของดี)
(เอาเงินฉันออกมาอวดและเล่าเรื่อง)
โลกยังไม่เคยเห็นคนผิวสี แรปสำเนียงออสเตรเลีย
พวกเขาไม่รู้ว่ามีพวกเราอยู่เยอะเลย
พวกเขาไว้หางม้ากันทั้งคู่
เพื่อน ฉันว่าทั้งหมดมาจากร็อกไซด์นะพวก
อ๋อ คนที่นั่น
- เรียกว่าอะไรแล้วนะ ซาโมน - ใช่ ฉันรู้จักเดอะร็อก
พวกเขาคิดว่าชาวออสเตรเลียเป็นเหมือนกับ
ซีรีส์เรื่องเนเบอร์ส โฮมแอนด์อะเวย์
ลาร่า บิงเกิล
สตีฟ เออร์วิน
นักโต้คลื่นผมบลอนด์ตัวสูง
แต่วันโฟร์ดูไม่เหมือนคนพวกนั้นเลย
พวกเขาเปลี่ยนการรับรู้ไปเลย ว่าออสเตรเลียเป็นยังไง
ฟังดูเป็นยังไง และเกิดอะไรขึ้นที่นี่
(ฉันกำลังเมากัญชา ความโชคร้ายของฉันพานายไปออสเตรเลียได้)
(อริพวกนี้ถังแตก รวมกันไม่ได้ พวกมันเป็นพวกที่หารครึ่งเวลากินเหล้า)
(โคเคนทำให้ฉันรู้สึกกังวล)
(ทอยลูกเต๋าแล้วติดอยู่ในจูแมนจิ)
(ได้เลขสามตัว เหมือนฉันเป็นสก็อตตี้ พิพเพน)
(กำลังปรุงยา กอร์ดอน แรมเซย์)
- โย่ พวก - ไม่ ไม่เอาน่า แบบ…
ต้องใจเย็นๆนะ ไม่งั้นฉันจะสติแตกแล้ว
พวก คลิปตัวนี้มันเจ๋งโคตรๆ คนพวกนี้คาดไม่ถึงจริงๆ
ศิลปินชั้นนำในสหราชอาณาจักร เริ่มเอาอุปกรณ์ประกอบฉากให้เรา
คนแรกน่าจะเป็นสเคปตา
เจ๋งมากวันโฟร์ ชาวแก๊งทุกคน
เดฟ เขาโพสต์ถึงเราในสตอรี่ของเขา
พวกนี้เป็นศิลปินชั้นนำของวงการ
และพวกเขาโพสต์ถึงวันโฟร์
การได้รับความรักจากต่างประเทศมันบ้ามาก
(การแก้แค้นเป็นสิ่งที่ต้องทำ ไม่มีคำว่าอาจจะ ถ้า หรือแต่)
ผมว่าเนื้อเพลงของวายพีโดดเด่นมาก
เพราะมันเป็นการสรุปที่สั้นกระชับ ว่าวงนี้เกี่ยวกับอะไร
วันโฟร์ เรามาจากที่นี่ พวกแกมาจากที่นั่น เราไม่ชอบพวกแก
(เราลงทุนกับคมและมีด และถ้ามีปัญหา เราก็เล่นยา)
(ฉันเรียกพวกมันว่าอริไม่ได้ เราทะเลาะกันไม่สำเร็จ)
(ฉันมีเพื่อน มองไปที่สิบนาฬิกา แกดูเพื่อนแกถูกจับลงโลง)
(21 อะไร แต่มีคนนึงตายห่านี่ ฮะ เดาว่าน่าจะเหลือ 20 แล้วนะ)
โอ้ แม่เจ้า
มันเป็นอะไรที่… ไม่
ไปให้พ้นเลยพวก
ใช่ มันโหดเหี้ยมมาก
มีเส้นบางเส้นในวงการนั้นซึ่งเป็นส่วนที่
คุณข้ามไม่ได้จริงๆ
โดยเฉพาะเวลามีคนตาย คุณต้องไม่
ยั่วโมโหพวกเขาแบบนั้น
มันค่อนข้าง… บางคนจะพูดว่าเป็นการหยามกัน
แต่พวกเขาพูดมันออกมา บันทึกเสียง แรปมันในเพลง
ประโยคนั้นหมายถึงการโดนแทงตาย
ของสมาชิกแก๊งคู่อริที่ชื่อว่าเขต 21
สมาชิกคนนึงถูกแทง ถูกฆ่าตาย
และนั่นทำให้พวกเขาเหลือสมาชิก 20 คน
เพราะประโยคนั้น ทุกอย่างสำหรับวันโฟร์กำลังจะเปลี่ยนไป
มันทั้งทำให้ผมขยะแขยง
แต่ถ้าศิลปะควรจะทำให้คุณรู้สึกอะไรสักอย่าง
คุณก็ทำสำเร็จในแง่ของศิลปะ
แต่ผมก็คิดว่าคนจะเกลียดประโยคนี้เหมือนกัน
มันจะเป็นที่ถกเถียงกันมาก
มันน่าตกใจมาก มันคือการเผชิญหน้า แต่มันน่าตื่นเต้นมาก
ผู้ชาย 50 คนใส่หมวกไอ้โม่งพูดถึงของมีคม
รู้ไหม คนพูดถึงพวกเขาเยอะมาก
พวกเขาปล่อยเพลง "สปอตเดอะดิฟเฟอเรนซ์" ต่อจาก "เดอะแมสเสจ"
และยกระดับขึ้นไปอีกนิดหน่อย
เราเห็นมัน
เรารู้เลยว่ามันเป็นรุ่งอรุณใหม่ ของฮิปฮอปในออสเตรเลีย
ผมคิดว่า "นี่เป็นเรื่องที่โคตรเจ๋งเลย เราควรปกป้องคนพวกนี้"
และมันเป็นอะไรที่บ้าคลั่งมาก
พวกเขาโทรศัพท์หาคนนั้นคนนี้
คนพวกนี้ทยอยกันเข้ามา ทยอยกันเข้ามา
วันนั้นเป็นวันที่ดีที่สุดเลย เป็นวันนึงที่ดีที่สุดในชีวิตผม
มันน่าตื่นเต้นมาก ทำให้คนทั้งพื้นที่ออกมากันหมด
เราอยู่ในลานจอดรถ มีการจุดไฟมากขึ้นเรื่อยๆ
และรถก็เบิร์นยางกัน
แล้วอยู่ๆ พวกเขาก็บอกว่า
"ปิดถนนกันเถอะ"
ตำรวจทำอะไรไม่ได้ เพราะมีเด็กสามสี่ร้อยคน
จู่โจมถนนเมาท์ดรูอิทท์ เอาถนนคืน ยึดถนนไปเลย
มันไม่เหมือนเหตุการณ์ไหนที่ผมเคยเจอ เพราะมีคนที่รู้สึกว่า
มีคนได้ยินและมองเห็นพวกเขาเป็นครั้งแรก
เรามองเห็นแสงสว่าง และเราเห็นเด็กๆ
พวกเขาเดินตามเราไปตามร้านต่างๆ พยายามถ่ายรูป
มันรู้สึกเหมือนเป็นการรักบ้านเกิดจริงๆ
นึกไม่ออกเลยว่าจะรู้สึกยังไง ที่เป็นเด็กในเมาท์ดรูอิทท์
และได้เห็นท้องถิ่นของคุณขึ้นไปอยู่บนจอ และคนทั้งโลกให้ความสนใจ
คิดแล้วผมก็ขนลุกเลยละ
จู่ๆ ก็เหมือนกับว่า "ฉันมีความฝันเหล่านี้
และตอนนี้ฉันทำมันให้เป็นจริงได้แล้ว เพราะคนที่อยู่อีกฝั่งของถนนทำ"
(อัปโหลดวิดีโอ)
(สปอตเดอะดิฟเฟอเรนซ์)
(วันโฟร์ เรายังลุยอยู่ เรายังบุกบ้าน)
(ถ้าฉันไม่อยู่แถวบ้าน ก็รับรองได้เลยว่าทำงานอยู่)
ปี 2019 เคยและยังคงปกครองโดย แขกคนต่อไปของผมในสตูดิโออย่างไม่ต้องสงสัย
วันโฟร์ วงที่ร้อนแรงที่สุดในวงการตอนนี้
พวกเขาคือปรากฏการณ์ยูทูบ
พวกเขาฟันฝ่าเข้าไปใน ประวัติศาสตร์ดนตรีออสเตรเลีย
ด้วยการเขียนเพลงที่ไม่รู้สึกผิด ด้วยพลังดิบๆ ของพวกเขา
และความภาคภูมิใจที่พวกเขามีในพื้นที่
เราเริ่มพบปะนิตยสารหลายฉบับ
โรลลิ่งสโตนและทุกฉบับ จีคิว
ตอนนี้คุณจะพูดถึงตัวเองว่ายังไง ตัวตนของคุณเป็นยังไง
คุณเป็นแรปเปอร์หรือเป็นนักดนตรี
เราเป็นนักดนตรี
เงียบไปเลย เราเก่งในสิ่งที่เราทำด้วย
หลังจากนั้นทุกคนในออสเตรเลีย ก็อยากทำเพลงดริลล์
(รวมกลุ่มกับเพื่อนของอริไม่ได้ สะพานนั้นถูกเผาไปแล้ว)
(วัยรุ่นคนนึงเล่นยา)
(และโทรไปบอกว่า "ฆ่าแล้วเรียบร้อย")
ทุกคนจริงๆ
เขามีท่าเต้นแบบออสเตรเลียด้วย
ท่าเมาตี้บ็อป พวกนายช่วยให้มันฮิต
มันกำลังดังมากในติ๊กต็อก
มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ในวงการเพลงออสเตรเลีย
ไม่เคยมีอิทธิพลแบบนั้น
ผมรู้สึกเหมือนเป็นซูเปอร์สตาร์
ครับ รู้สึกดี เพราะมันเปลี่ยนกรอบความคิดของผม
และวิธีที่เรามองชีวิตไปเลย
แล้วหลังจากนั้น เดฟก็มาทัวร์ออสเตรเลีย
เขาขอให้วันโฟร์ช่วยเขาแสดง ในโชว์ที่ซิดนีย์และเมลเบิร์น
พวกเขากำลังจะประสบความสำเร็จแล้วจริงๆ
(ศาลเมาท์ดรูอิทท์)
(วงแรปซิดนีย์เกินควบคุม)
(วันโฟร์และเขต 21: สงครามแก๊งวัยรุ่นซิดนีย์ถูกเปิดเผย)
ผมไม่กล้าพอที่จะเป็นตำรวจ แต่แกร่งพอที่จะเป็นนักเลง
ไม่ฉลาดพอที่จะเป็นทนาย ผมเลยมาเป็นนักข่าวอาชญากรรม
การมีเพลงชาติก็เรื่องนึง
แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าเพลงชาตินั้นพูดว่าอะไร หรือถูกตีความว่าอะไรด้วย
คนหนุ่มกลุ่มนึง
ที่บอกว่าตัวเองแกร่งแค่ไหน
พูดถึงการพกมีด พูดถึงความเกลียดชังคนอีกกลุ่ม
เพลงชาติอาจจะเป็นเชิงบวกหรือลบก็ได้
เห็นได้ชัดว่าวันโฟร์มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ พวกเขากำลังดัง
การโต้เถียงกันจริงๆ เกี่ยวกับวันโฟร์ เริ่มขึ้นตอนที่วงดริลล์วงอื่นอีกสองสามวง
เริ่มเกิดขึ้นในซิดนีย์ตะวันตกด้วย
สื่อเกาะติดความบาดหมาง ระหว่างแรปเปอร์พวกนี้
เรามีสื่อในออสเตรเลีย โดยเฉพาะฝั่งอนุรักษ์นิยม
แท็บลอยด์อย่างเดลี่เมลและเดลี่เทเลกราฟ
ที่กระตุ้นความรู้สึกที่แรงกล้า ของแก๊งอาชญากรรมในเวสเทิร์น ซิดนีย์
หนังสือพิมพ์พวกนี้ขายได้ เวลาพูดถึงแก๊งอาชญากรรม
พวกเขาชอบเล่นเรื่องพวกนี้บนหน้าหนึ่ง
พวกเขาชอบสร้างความรู้สึกตื่นตระหนก และความหวาดผวา
ถ้าคุณเชื่อหนังสือพิมพ์พวกนี้
คุณจะคิดว่าซิดนีย์เป็นเหมือนเมืองก็อตแธม
คุณจะคิดว่ามีอาชญากรรมรุนแรงแพร่ระบาด
และอาชญากรรมในเวสเทิร์น ซิดนีย์ เกินควบคุมได้
และทุกอย่างถูกทำให้ยืดเยื้อ โดยหนุ่มๆ ชาวหมู่เกาะ
ถ้าคุณดูตัวเลขจริงๆ มันไม่ได้เป็นแบบนั้น
มันก็คือซิดนีย์ที่ปลอดภัยที่สุดอย่างที่เคยเป็นมานาน
ความทรงจำแรกของผมที่ได้เห็นวันโฟร์
คือบทความในหนังสือพิมพ์
และผมคิดว่ามันน่าสนใจมาก
คนพวกนี้ทำบ้าอะไร ถึงได้รับความสนใจจากสื่อแบบนี้
ในระดับนานาชาติ
คุณจะไม่พูดว่าออสเตรเลีย มีปัญหาอาชญากรรมร้ายแรง
ในออสเตรเลีย ปัญหาอาชญากรรม เป็นเรื่องของความรุนแรงครอบครัว
และการล่วงละเมิดทางเพศ
แต่บ่อยครั้งที่สื่อให้ความสนใจ กับอาชญากรรมรูปแบบต่างๆ เหล่านี้
ไม่ว่าจะเป็นอาชญากรรมองค์กร หรือแก๊งนักเลง จะเรียกแบบนั้นก็ได้
ซึ่งดูเหมือนว่าฉากหน้าของมันจะน่าตื่นเต้นกว่า และน่าเล่นข่าวมากกว่า
ผมคิดว่าซิดนีย์รุนแรงขึ้นไหม ผมว่ามันมีหลายแง่มุม
วัยรุ่นซิดนีย์รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
นั่นไม่ได้มาจากสำนักสถิติ หรือการสำรวจประชากร
แต่มาจากการรายงานข่าวอาชญากรรม ในซิดนีย์มา 40 ปี
หนังสือพิมพ์แท็บลอยด์ทุกฉบับชี้นำว่า
ถ้าวงดนตรีพวกนี้เป็นที่นิยมและโด่งดังมากขึ้น
จะยิ่งมีความรุนแรงมากขึ้น
มีบางอย่างที่แย่มากในนิวเซาท์เวลส์ โดยเฉพาะซิดนีย์
นี่มันน่ากลัวมาก
ความขัดแย้งในเมืองที่เลวร้ายที่สุดในคนรุ่นนี้ ถูกกระตุ้นด้วยเพลงแรปแนวดริลล์
ใช่ครับ มันยุยง ไม่ต้องสงสัยเลย
ผมไม่รู้ว่าจะรู้สึกสบายใจได้ยังไง
ถ้าลูกผมที่อายุ 14 หรือ 15 ไปดูคอนเสิร์ตพวกนี้
เพราะผมกลัวว่าจะมีความขัดแย้ง
เราทำเพลงกัน รู้ไหม เราไม่ได้ปลุกปั่นความรุนแรง
เราไม่ได้บังคับให้คนออกไปทำสิ่งที่เราพูด
สื่อไม่เคยเข้าข้างเรา
พวกเขาเกลียดสิ่งที่เรานำเสนอ
ทุกครั้งที่มีอะไรเกิดขึ้นบนถนน พวกเขาก็จะโทษเรา
ศิลปะที่พูดถึงความรุนแรงไม่ได้มีเอกลักษณ์อะไร
แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง พอเป็นฮิปฮอปจากเวสเทิร์น ซิดนีย์
เราก็มีการโต้เถียงอีกครั้ง
และผมคิดมันว่าเป็นเพราะคนที่เล่าเรื่องนั้นด้วย
(สาบานได้ว่าฉันติดอยู่ถิ่นฉัน ทำเงินพวกนี้ให้ถิ่นฉัน)
(ฉันทำงานหนักเพื่อถิ่นฉัน วัยรุ่นโหยหาความนับถือจะแย่)
(ดังนั้นได้โปรดอย่ามาถิ่นฉัน)
(ฝั่งฉันมันรุนแรงไป ลูกน้องนายไม่พร้อมหรอก)
(กระโจนออกจากรถแล้วแทงพวกมัน)
(ใส่หมวกไอ้โม่งให้เด็กข้างถนน เหมือนเน็ด เคลลี่)
ผมคิดว่าประเด็นขัดแย้งของวันโฟร์กลายเป็น
ดาบสองคมสำหรับพวกเขา
สิ่งที่ดึงดูดคนเข้าไปหาวงในตอนแรก
ต่อมากลายเป็นปฏิปักษ์ต่อพวกเขา ด้วยองค์กรสื่อที่ใหญ่ขึ้น
และแน่นอน ตำรวจ
(สถานีตำรวจเมาท์ดรูอิทท์)
ผมโตมาในซิดนีย์ตะวันตกเฉียงใต้ตอนเด็กๆ
ในสมัยที่ผมเด็กๆ ผมเห็นผลกระทบของอาชญากรรม
มีคนในครอบครัวผมที่เป็นเหยื่ออาชญากรรม
ผมเลยมีแรงผลักดันที่จะทำให้ที่นี่ เป็นที่ที่ปลอดภัยขึ้นสำหรับทุกคน
ฉันชื่อเด็บ วอลเลซ
สถานีแรกของฉัน เมื่อ 40 ปีก่อน คือสถานที่ที่ชื่อว่าแบล็กทาวน์
และสถานีย่อยคือเมาท์ดรูอิทท์
ฉันคิดว่าฉันเห็นอันตราย
ที่ยาเสพติดและแก๊งอาชญากรรมมีต่อชุมชน
และมันคือพื้นที่ที่ฉันสนใจเป็นพิเศษ
น่าจะเป็นช่วงกลางเดือนกรกฎาคม ปี 2019
ที่เราเริ่มเห็นความรุนแรง ของแก๊งข้างถนนเพิ่มขึ้น
เราเห็นพวกเขาขึ้นป้ายผ้า
และพวกเขาเปลี่ยนป้ายผ้าประจำ
ซึ่งทำให้ฉันเห็นว่า มันไม่ได้มีโครงสร้างหรือมีความซับซ้อน
พวกเขาอาจจะมีป้ายผ้า มากกว่าที่ฉันเคยกินเบคดินเนอร์อีก
ตอนที่เราเริ่มเห็นพวกเขาโผล่มา
ชื่อของพวกเขาคือ เกรเทอร์ เวสเทิร์นและเขต 21
แล้วเราก็เริ่มเห็นวันโฟร์
แล้วเราก็เริ่มได้ยินเนื้อเพลง
ที่วันโฟร์ใช้
ขณะที่เราพยายามต่อสู้ และหันเหความสนใจของเด็กจากความรุนแรง
วงนี้กลับใช้เนื้อเพลงที่เรามองว่า
มีความเป็นไปได้ที่จะยุยงให้เกิดความรุนแรง
ที่พวกแก๊งข้างถนนกำลังทำกัน
มันฝังรากลึกในการแรปเพลงดริลล์ ว่าถ้าคุณไม่ได้ก่ออาชญากรรม
หรือไม่ได้อยู่ในแก๊งนั้น คุณก็ร้องเพลงเกี่ยวกับกิจกรรมนั้นไม่ได้
และเรารู้ว่าบางคนมีส่วนเกี่ยวข้อง ในการทำร้ายร่างกายที่รุนแรงมาก
ถ้าคุณอ่านเนื้อเพลง "เดอะแมสเสจ"
พวกเขามีกันสองกลุ่ม
เปิดเวทีคุยกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าทั้งสองกลุ่มมาเจอกัน
แผนการคือรีบจัดการมันให้ไว ก่อนที่มันจะบานปลาย
กองกำลังตำรวจนิวเซาท์เวลส์ มีประวัติของหน่วยต่างๆ
ที่จ้องเล่นงานแก๊งอาชญากรรม
กลุ่มเหล่านั้นถูกรวมเข้าเป็นหน่วยจู่โจมแร็ปเตอร์
นั่นคือสุดยอดหน่วยยุทธวิธี ของตำรวจนิวเซาท์เวลส์
ซึ่งมีหน้าที่ขัดขวางกิจกรรมของแก๊งอาชญากร
ทั่วนิวเซาท์เวลส์ ที่เน้นเป็นพิเศษ
ในส่วนของผู้ต้องสงสัยก่อการร้าย หรือแก๊งมอเตอร์ไซค์
เป็นช่วงนั้นแหละที่หน่วยจู่โจมแร็ปเตอร์
เริ่มทำสงครามมหากาพย์กับวันโฟร์
ตำรวจนิวเซาท์เวลส์ได้จัดตั้งหน่วยจู่โจมพิเศษขึ้น
เพื่อแก้ปัญหาอาชญากรรมเยาวชน ที่แพร่ระบาดในเขตตะวันตกของซิดนีย์
ว่ากันว่าเด็กที่อายุแค่ 13 ปี มาเข้าร่วมแก๊งที่ว่าเหล่านี้
ที่เลียนแบบวัฒนธรรมแรปรุนแรงของสหรัฐฯ
การที่พลังเหล่านี้เริ่มถูกใช้
กับแรปเปอร์และผู้คนในชุมชนฮิปฮอป
เป็นสิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อน ในประวัติศาสตร์ออสเตรเลีย
ตอนที่พวกเขาจับตาดูเรา เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เราไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาถึงทำแบบนั้น
เราถูกตำรวจบุกและโจมตีทุกที่ที่เราไป
พวกเขาเลยใช้ตำรวจที่มีอิทธิพลสูง มีการตรวจค้นบ่อย โดนเรียกให้จอดรถบ่อย
มีการสอดแนมอย่างหนัก อะไรแบบนั้น เพื่อทำให้คุณโมโห
เรามีกฎหมายหลายฉบับในนิวเซาท์เวลส์
โดยเฉพาะกฎหมายสำหรับต่างประเทศ
ที่น่าจะไม่อนุญาตหรือเข้าใจ กองกำลังตำรวจของพวกเขาที่มีอำนาจขนาดนั้น
พ่อแม่ผมถูกค้นตัวทุกที่ที่พวกเขาไป
พวกเขาจะขับรถไปตามถนนและถูกเรียกให้จอด
เวลาเจอเรื่องแย่ๆ ไม่ใช่แค่เราที่ต้องเจอ
ครอบครัวเราก็ต้องเจอด้วย
เวลาบ้านผมโดนบุกค้น ใครอยู่ในบ้านล่ะ ก็ครอบครัวผมไง
ทุกอย่างพลิกคว่ำไปหมด ถังขยะ กระถางต้นไม้ ทุกอย่างเลย
ลูกสาวฉันอายุ 14
แกกำลังเดินไปหน้าบ้านตอนที่พวกเขาเข้ามา
และพวกเขาเอาปืนไรเฟิลจ่อแก และแกร้องไห้
และแกพูดอยู่ประโยคเดียวว่า "อย่ายิงหมาหนูนะ!"
เราต้องเจอเรื่องแบบนั้น เราต้องอยู่กับมัน
ผมไม่คาดหวังให้พวกเขาเข้าใจ สิ่งที่พวกเขาไม่ได้โตมากับมัน
พวกเขาคือคนที่ถีบประตูพัง
พวกเขาไม่ใช่คนที่อยู่ในบ้านที่ประตูโดนถีบ
มันไม่ใช่การต่อสู้ที่ยุติธรรม
ฝ่ายนึงมีเงินทุน 15 ล้านดอลลาร์
และทีมเจ้าหน้าที่ตำรวจร้อยกว่านาย
กับแรปเปอร์ไม่กี่คนที่พยายามทำงานศิลปะ
ใช่ ผมเคยเป็นแฟนเพลงวงวันโฟร์อยู่พักนึง
ผมเคยคิดว่าสิ่งที่พวกเขาทำมันน่าทึ่ง
และทำให้ผมนึกถึงสิ่งที่เราเห็นในอเมริกา
ช่วงต้นยุค 90 และปลายยุค 80 กับวงเอ็น.ดับเบิลยู.เอ.
ผมเคยทำสารคดีเสียงให้เอบีซี สถานีโทรทัศน์แห่งชาติออสเตรเลีย
ชื่อรายการเสรีภาพสู่เพลงดริลล์
ผมนั่งคุยกับจ่าทรูแมน หัวหน้าทีมทีเพ่งเล็งวันโฟร์อยู่
และสิ่งที่เขาบอกผมมันน่าตกใจมาก
ผมจะใช้อำนาจทั้งหมดที่ผมมี เพื่อทำให้ชีวิตคุณเป็นทุกข์
จนกว่าคุณจะหยุดทำสิ่งที่คุณทำอยู่
ทุกแง่มุมของชีวิตคุณ ผมจะทำให้คุณอึดอัด
ความสามารถของแร็ปเตอร์
ที่ตำรวจท้องถิ่นไม่มี
นั่นคือเรามีเวลา มีทรัพยากร
และความดื้อรั้น ที่เมื่อเรามีปัญหา
เราจะพยายามคุกคามคนกลุ่มนั้นอย่างถูกกฎหมาย
และบังคับใช้ทุกมาตรการที่เราทำได้
จนกว่าคนกลุ่มนั้นจะสลายตัวไป
หรือไม่ก็เลิกทำพฤติกรรมของอาชญากร
และเราจะไม่ขอโทษเลย
วิธีที่ตำรวจใช้เพื่อพุ่งเป้าโจมตีวันโฟร์
คือสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในออสเตรเลีย
และตำรวจรู้ว่าสิ่งที่พวกเขากำลังทำ จะทำลายวันโฟร์ได้
ผมได้รับข้อความนี้มาจากเพื่อนร่วมงานอีกคน
พวกเขาบอกว่า "โอ้ หน่วยแร็ปเตอร์ ตำรวจ กำลังจะฉายพรีเซนเทชั่นเกี่ยวกับวันโฟร์
และมันมีผลกระทบต่อคนหนุ่มสาว"
ผมบอก "ได้ ผมต้องขอตรวจสอบ พรีเซนเทชั่นนี้ก่อนจริงๆ"
จากมุมมองของแร็ปเตอร์
การมีส่วนร่วมของชุมชนคือหัวใจ ของสิ่งที่การรักษาความสงบเรียบร้อยเป็นเสมอ
เพราะความเป็นจริงของการรักษา ความสงบเรียบร้อยคือเราทำหน้าที่ไม่ได้
ถ้าชุมชนไม่อยากให้เรารักษาความสงบเรียบร้อย
มันคือหลักการพื้นฐาน ของรักษาความสงบเรียบร้อย
พอคุณเดินเข้ามา พวกเขาก็จะเปิดสไลด์พรีเซนเทชั่น
และพูดว่า "โอเค ทุกท่าน นี่คือวันโฟร์"
มีทั้งผู้สูงอายุ ศาสนาจารย์ ผู้นำเยาวชน
ผู้นำชุมชน คนหนุ่มสาว
เราทุกคนนั่งอยู่ตรงนั้น
และพวกเขายืนเรียงแถวอยู่ที่กำแพงด้านหลัง
พวกเขาใส่ชุดแร็ปเตอร์ เสื้อกั๊กหนาๆ น่ะค่ะ
เปิดรูปภาพวัยรุ่นให้เราดู
และพูดว่าคนพวกนี้มีแนวโน้ม ที่จะเป็นต้นเหตุความรุนแรง
แล้วก็เอาเนื้อเพลงขึ้นมา
ฉันเดาว่าพวกเขาพยายามจะให้ความรู้พ่อแม่
เกี่ยวกับสัญญาณของวัยรุ่น ที่จะเกี่ยวข้องกับแก๊งอะไรพวกนี้
ฉันรู้สึกว่าพวกเขาโทษลูกๆ ของฉันหลายอย่าง
และบอกว่าเป็นเพราะดนตรี
พวกเขาให้เราที่เป็นชาวแปซิฟิก เข้าไปอยู่ในห้องด้วยกัน
เพื่อบอกให้เราเลิกทำตัวไม่ดี
ถ้าคุณถูกตำรวจวิเคราะห์พฤติกรรมตลอด
และรู้สึกไม่มั่นคงและไม่ปลอดภัย ในชุมชนของตัวเอง
คุณจะโกรธ
มันเหมือนค่ายของกลุ่มถูกแบ่งเป็นสองส่วน
มีกลุ่มของพวกเขาที่บอกว่า
"ใช่ วันโฟร์กำลังส่งเสริม การใช้ความรุนแรงของแก๊งนักเลง"
แล้วก็มีอีกครึ่งนึงที่บอกว่า
"ใช่ แต่นั่นไม่ใช่ภาพรวมทั้งหมด"
คนตกใจกันมาก มีคนร้องไห้
ฉันจำได้ว่าพอฉายพรีเซนเทชั่นไปได้ครึ่งทาง
บางคนก็ลุกออกไปเลย
และพูดว่าคนพวกนี้คือครอบครัวเรา
มันมุ่งไปที่การข่มขู่
เพื่อตรวจสอบชุมชนของเรา
ที่รู้สึกแปลกแยกอยู่แล้ว
มันงี่เง่ามาก
ที่พวกเขาใช้เงินไปกับเรื่องงี่เง่าแบบนั้น
ทั้งที่เขาสามารถช่วยเด็กๆ ข้างถนนได้
น่าเสียดาย เพราะมี ทรัพยากรมากมายอยู่เบื้องหลังคุณ
คุณทำอะไรได้มากมาย ที่จะสามารถมีผลกระทบต่อผู้คน
และสร้างสะพานเชื่อม ระหว่างเยาวชนกับตำรวจได้
แล้วเจ้าหน้าที่ของฉันคนหนึ่งบอกว่า "พวกเขาจะแสดงคอนเสิร์ตกัน
เคยแสดงครั้งนึงแล้ว และผมคิดว่าเป็นที่โรงละครซิดนีย์"
และฉันบอกว่า "เรากังวลว่า ถ้าคอนเสิร์ตนี้ดำเนินต่อไป
มันจะมีการปะทะกันแน่ๆ โดยที่วันโฟร์โผล่มา
แต่เขต 21 ก็มาด้วย"
"และถ้าเป็นแบบนั้น พวกเขาจะไม่นั่งลง และแบ่งขนมกันกินแน่ๆ"
เรารู้ว่าตำรวจ
จะพยายามทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อขัดขวาง
แต่เราไม่รู้เลยว่าพวกเขาจะไปถึงขั้นไหน
เพราะตำรวจพวกนี้มีไอเดียดีๆ เยอะมาก
พวกเขาบอกว่าจะไปคุยกับโปรโมเตอร์
และบอกพวกเขาถึงสิ่งที่เรากังวล
ผมให้ข้อมูลทั้งหมดกับสถานที่จัดงาน และบอกพวกเขาว่า
"คุณดูแลความปลอดภัย เพื่อให้งานนี้ดำเนินต่อไปไม่ได้หรอก"
และค่าตั๋วก็จะไม่มีทางครอบคลุม
จำนวนตำรวจที่ต้องใช้ เพื่อให้จัดงานแบบนี้ได้อย่างปลอดภัย
ผมจะทำแบบนั้นกับทุกงานในนิวเซาท์เวลส์
จนกว่าความรุนแรงจะหยุดลง
ไร้สาระสิ้นดี
ใช่ มันมาถึงจุดที่
โปรโมเตอร์ไม่ไหวแล้ว
นี่เป็นครั้งแรก
ที่การแสดงของเราถูกยกเลิก
ถ้าคุณพบโอกาสที่จะออกไป จากแหล่งเสื่อมโทรมเหล่านี้ได้
และสร้างบางอย่างด้วยตัวเองได้
แล้วตำรวจก็บอกคุณว่า คุณจะไม่มีวันได้แสดงสด
ในเมืองที่ยกระดับคุณจนมีแฟนเพลงตัวยง
มันน่าสิ้นหวังจริงๆ ครับ
เราถูกห้ามไม่ให้เล่นในซิดนีย์
แต่ไม่ได้แปลว่าเราจะเล่นที่รัฐอื่นไม่ได้
เราจองการแสดงที่บริสเบน 2,000 คน
เราประกาศการแสดง และภายใน
สิบนาทีถึง 15 นาที บัตรก็ขายหมดเกลี้ยง
(สมุดทัวร์วันโฟร์)
มันยิ่งใหญ่มากสำหรับเรา เพราะเป็นโชว์ที่เราเป็นศิลปินหลักครั้งแรก
ฉันรู้สึกว่ามันค่อนข้างเป็นจุดสนใจ ฉันภูมิใจนะ
สุดยอดเลย
เราทำงานใกล้ชิดกับโปรโมเตอร์
ซึ่งเป็นชาวเกาะแปซิฟิกเหมือนกัน
เราจัดแจงให้มีผู้ใหญ่ในชุมชนที่เด็กๆ ยกย่อง
อยู่ในห้องก่อนที่พวกเขาจะเข้าไป
และเราทำงานกับชุมชนท้องถิ่นอย่างใกล้ชิดมาก
เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีปัญหา
ทุกคนในวงการเพลงในออสเตรเลีย
กำลังดูการแสดงนี้อยู่
ประเด็นแรกคือไม่มีวี่แววของความรุนแรงใดๆ
อะดรีนาลีนพลุ่งพล่านแล้ว และเราตื่นเต้นมาก
เราพร้อมขึ้นเวทีแล้ว
พระบิดาเจ้า ขอบคุณพระองค์ ที่นำเรามาอยู่ร่วมกัน
- อาเมน - ลุยเลยหนุ่มๆ
การแสดงที่บริสเบน เป็นช่วงเวลาที่พวกเขาได้เปล่งประกาย
นั่นคือตอนที่ผมได้รู้ ว่าเรามีแฟนเพลงเยอะแค่ไหน
มันบ้ามากที่ได้เห็น แบบว่า
ใช่เลย! เราจะทิ้งชีวิตแบบนี้ไปได้ซะที
ทำให้ผมรู้ว่าการได้อยู่บนเวทีนั้น คือสิ่งที่ผมอยากทำ
การที่ได้แสดงให้เห็นว่า เราจัดงานได้อย่างปลอดภัย
เราเลยคิดว่าตอนนี้เราไม่น่าจะมีปัญหาแล้วละ
เราปล่อยเพลง "อินเดอะบีกินนิ่ง" แล้วทุกคนก็คลั่งไคล้มาก
(พวกเขาพูดถึงเพลงดริลล์ แต่ลึกๆ แล้ว พวกเขารู้ว่าเราชนะ)
(มาแถวบ้านสิ โดนจับ โดนสับ)
(ปัญหานี้จะไม่หยุด จนกว่าอริเราจะตายทุกคน)
(อะไร คิดว่าฉันเป็นกรองก์เหรอ)
(ดี บอกพวกมันมาเจอกัน ลุยเลย)
ทุกคนคิดบวกมาก ตื่นเต้นกันสุดๆ
และเราตัดสินใจกันว่าตอนนี้เป็นเวลาที่เหมาะ ที่จะออกทัวร์ทั่วประเทศ
เมลเบิร์น แอดิเลด เพิร์ท ไปถึงนิวซีแลนด์ แล้วกลับไปที่ซิดนีย์
หลังจากประกาศไปสองสามชั่วโมง
เราก็ขายบัตรได้เกือบหมด
เรากำลังซ้อมและเตรียมตัว สำหรับทัวร์ทั่วประเทศครั้งนี้
มีแค่ฉันกับแก๊ง แนะนำประเทศนี้ให้รู้จักดริลล์…
ทุกคนซ้อมเพลงของพวกเขา ตื่นเต้นกันสุดๆ
ทุกคนแรปท่อนของตัวเองได้อย่างเจ๋ง แล้วก็เอาทุกเพลงมารวมกัน
โคตรรักเลย ที่รัก โคตรเจ๋งเลย
เรารักพวกคุณ
ขอบคุณทุกคนจริงๆ
ขอบคุณ วันนี้เป็นวันที่ดีที่สุดเลย
แล้วผมก็ได้รับข้อความ จากตัวแทนจองบัตรของเรา
บอกว่าแร็ปเตอร์มาที่สถานที่จัดงานแล้ว
ในเมลเบิร์นและแอดิเลด
และดูเหมือนสถานที่จัดงานแห่งนึง กำลังจะถอนตัว
เพราะแรงกดดันจากตำรวจ
ตำรวจส่งจดหมายข่มขู่ ไปยังสถานที่จัดงานต่างๆ เพื่อบอกว่า
ถ้าคุณให้วงนี้เล่น เราจะจับตาดูคุณ เป็นพิเศษนิดหน่อย
เรื่องการฝ่าฝืนกฎหมายใบอนุญาตสุราของคุณ
ที่อาจเกิดขึ้นในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา
และในอนาคตคุณอาจไม่มีใบอนุญาตนั้น
ใครก็ตามที่ได้ดูจดหมาย
คงจะตีความว่ามัน เป็นสิ่งที่ใกล้เคียงกับการขู่กรรโชก
เราไม่ได้บอกว่าพวกเขาแสดงไม่ได้
เราแค่มีหน้าที่
ต้องบอกสถานที่จัดงาน ถึงความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นได้
ผมอยากแก้ไขความเข้าใจผิดนะครับ ว่าไม่ใช่ตำรวจที่หยุดมัน
แต่เป็นสถานที่จัดงานเองที่ระบุว่าไม่พร้อม ที่จะให้คอนเสิร์ตนั้นดำเนินต่อไป
ตอนผมอ่านอีเมลนั่น ผมคิดว่า "เอาแล้ว จะบอกเด็กๆ ยังไงดีเนี่ย
พวกเขาต้องเสียกำลังใจกันแน่ๆ"
ผมให้พวกเขานั่งลงหลังซ้อมและบอกว่า
"ฉันมีข่าวมาบอก
ตำรวจกดดันเมลเบิร์น และเราจะเสียเมลเบิร์นไป"
และพวกเขาบอกว่า "ตราบใดที่เราไม่เสียซิดนีย์ไป
ตราบใดที่เราจะได้เล่นที่บ้าน ก็ไม่เป็นไร"
แล้ววันต่อมา เราก็ซ้อมกันอีก
แล้วผมก็ได้รับข่าวที่สองว่า เราจะเสียแอดิเลดกับซิดนีย์ไป
ใช่ มันเกิดขึ้นทุกวัน เราเสียสถานที่แสดงไปวันละแห่ง
ไม่มีสถานที่ไหนอยากทำอะไรกับเรา เพราะตำรวจกดดัน
ครับ เราเสียใจมาก
พวกเขาอยากตอบโต้ แต่คุณจะตอบโต้ยังไง
คุณจะตอบโต้สิ่งที่มีอำนาจขนาดนั้นได้ยังไง
การทัวร์คอนเสิร์ตเป็นเรื่องใหญ่สำหรับศิลปิน
มันเป็นโอกาสของพวกเขา ที่ไม่ใช่แค่จะได้เชื่อมโยงกับแฟนเพลง
แต่ยังเป็นโอกาสที่จะได้ทำเงินก้อนโตด้วย
มันน่าสนใจเพราะฉันคิดว่า เราควรให้คนพวกนี้ได้แสดง
พวกเขามีโอกาสไปสู่ระดับสากล
และเป็นที่รู้กันดีว่าคุณทำเงินได้จากคอนเสิร์ต
การยับยั้งพวกเขาแบบนั้น คือคุณกำลังทำให้พวกเขาเสียรายได้
พวกเขาจะไม่มีอะไรเลย ซึ่งฉันคิดว่าน่าผิดหวังมาก
สำหรับกลุ่มเด็กหนุ่มจากเมาท์ดรูอิทท์ ที่ทำได้ดีมากจนมาได้ไกลขนาดนี้
ที่เดียวที่เรารู้สึกว่าเราจะแสดงได้จริงๆ
และตำรวจแทรกแซงไม่ค่อยได้เท่าไหร่ คือนิวซีแลนด์
ผมคิดว่า "อย่างน้อย เราก็จะได้แสดงที่นิวซีแลนด์"
แต่โชคไม่ดีที่วายพี เล็กส์ และเซลลี่ ถึงกำหนดต้องรับโทษ
จากเหตุการณ์นั้นที่ผับเมื่อสองสามปีก่อน
สมาชิกสองคนที่เดินทางไปนิวซีแลนด์ได้ เลยมีแค่เจ เอ็มซ์กับสเปนนี
เราตื่นเต้นที่จะได้ออกนอกประเทศ
เพราะเรื่องดราม่าทั้งหลายที่เกิดขึ้นที่บ้าน
เราลงจากเครื่องบินและผ่านด่านศุลกากร และ…
ผมรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เพราะผมเห็นตำรวจเยอะมาก
เราไปถึงด่านตม.
และระหว่างที่เราผ่านด่านตรวจหนังสือเดินทาง
สเปนนีพยายามจะเดินเข้าไปคนแรก
และประตูไม่ยอมเปิด
เป็นกากบาทสีแดงตัวใหญ่
ใครโดนยึดหนังสือเดินทางไป พวกคุณสามคนตามผมมาได้ไหม
พวกคุณที่เหลือ…
พวกเขาบอกว่าแร็ปเตอร์ จากออสเตรเลียติดต่อพวกเขาไป
และบอกว่าเรากำลังจะเข้าประเทศ
ในฐานะผู้บัญชาการหน่วยจู่โจมแร็ปเตอร์
กับแก๊งนักเลง มันค่อนข้างเป็นเรื่องปกติ
ที่ข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้น
ต่อชุมชนอื่นหรือพื้นที่อื่นจะถูกส่งต่อ
มันเป็นทางเดียว ที่เราจะสู้กับองค์กรอาชญากรรมได้
เราไม่ได้บอกคนอื่น ว่าต้องทำงานยังไงหรือทำอะไร
เราแค่ส่งต่อข้อมูล เกี่ยวกับสิ่งที่เราพบและสิ่งที่เราทำ
พวกเขาบอกเราว่า เจ เอ็มซ์จะไม่ได้เข้าประเทศ
เพราะประวัติอาชญากรรมของเขา
ผมอธิบายกับพวกเขาว่า "เรามาที่นี่เพื่อสิ่งนี้
เจ เอ็มซ์ ไม่ได้เป็นอันตรายต่อประเทศเลย
เขาจะไม่ทำผิดกฎหมาย เขามาเพื่อทำงาน"
แต่พวกเขาบอกว่า "เราจะไม่ให้เขาเข้าประเทศ แค่นั้นเลย"
ผมเสียใจมาก เดินทางไปไกลขนาดนั้น แต่ก็แสดงไม่ได้
แต่ใช่ ผมน่าจะรู้อยู่ก่อนแล้วละ เข้าใจใช่ไหมครับ
ตอนที่ผมอยู่ในห้องขังคือตอนที่ผมได้ข่าว
ว่าเล็กส์ น้องชายผม และเซลลี่ติดคุกแล้ว
พีโดนสี่ปี
เล็กส์โดนสี่ปี และเซลลี่โดน… ผมคิดว่าสิบปีนะ
มันมาถึงขั้นที่ใจเราชาไปหมดแล้ว
นาทีที่เธออ่านคำตัดสิน ผมรู้จักครอบครัวผมดี และมันยากครับ
แต่ผมก็ยังมีความคิดว่า เออ ช่างแม่งวะ ชีวิตก็แบบนี้แหละ
ฉันบอกสามีว่า "ไม่ว่าวันนี้จะเกิดอะไรขึ้น
ฉันจะไม่ร้องไห้ ฉันจะไม่ทำให้เขาต้องหนักใจ"
แต่ฉันจำได้ว่าฉันกลับบ้าน และข้ามสะพานท่าเรือ
และเช็ดน้ำตา
ตอนผมรู้ข่าว ผมใจสลายมาก
ผมคิดว่า "เราจะรั้งทีมงานไว้ได้ยังไง ระหว่างที่พวกเขาไม่อยู่"
เราไม่คิดว่าพวกเขาจะติดคุกนานขนาดนั้น
ทุกอย่างกำลังไปได้สวย
จากนั้นมันก็ต้องหยุดชั่วคราว
มันเป็นจังหวะที่แย่ที่สุด
รายงาน
การแสดงกำลังจะถูกยกเลิก
คิดว่าผมจะแสดงคนเดียวได้เหรอ
ไม่มีทาง
นายมันห่วยแตก
ไม่มีทางซะล่ะ
นายต้องแสดงคนเดียว
ผมเห็นใจสเปนนีในตอนนั้นนะ เพราะว่า
เขาแบกภาระไว้เยอะมาก เราไม่รู้ว่าจะฝืนแสดงได้ไหม
ช่างแม่ง ผมจะแสดง
เพราะงั้นแจ้งคนของเราเลย
ต้องไปให้สุด…
การแสดงแม่งต้องดำเนินต่อไป
พวกเขาหยุดเราไม่ได้
การแสดงแม่งต้องดำเนินต่อไป
ผมไม่ได้กังวล ผมโกรธมากกว่า
ผมอยากพิสูจน์ว่าเราไม่ผิด
ผมก้าวข้ามเรื่องไร้สาระพวกนั้น ที่พวกเขาพยายามจะหยุดเรา
ผมอยากมองย้อนกลับไปแล้วรู้สึกว่า "คืนนั้นพวกเขาทำลายเราไม่ได้"
- หวังว่านายจะพร้อมลุยคืนนี้นะ - ใช่แล้ว คืนนี้
จะมีการแสดงใหญ่เกิดขึ้น
จากวงระดับโลก ที่เพิ่งพิชิตโลกนี้ไปได้อย่างรวดเร็ว
และผมเห็นสเปนนีครุ่นคิด เขามุ่งมั่นกับแผนการ
แต่เขาไม่รู้ว่ามันจะสำเร็จได้ยังไง
ถ้าคุณไม่ได้เจอแบบที่เราเจอ
งั้นก็มาคุยกับผมสิ เข้าใจใช่ไหม
เราไม่ได้แค่ทำเพลงแบบนี้เพราะอยากทำ
แต่เพราะนั่นคือสิ่งที่เราเจอมา
และคนถึงได้ชอบมัน
เพราะหลายคนเคยเจอเรื่องเดียวกัน เจอสถานการณ์เดียวกันมา
นั่นคือเหตุผลที่คนจะมาดูแน่ๆ
พวกเขารู้ว่ามันเป็นเรื่องจริง เข้าใจใช่ไหม รัฐบาลไม่อยากให้เราแสดง
พวกเขาไม่อยากให้เราดีขึ้น แต่… มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับพวกเขา
เพราะประชาชนพูดเพื่อตัวเอง
ห้านาทีก่อนการแสดง ผมกังวลมากขึ้น
ขาผมไม่ขยับเลย
แต่ผมก็แค่ลุยไป
มันเป็นการแบกภาระที่หนักหนามาก
แต่เขารู้ว่าเขาต้องรักษาชื่อเสียงของวันโฟร์ไว้
เขารู้ว่าแฟนๆ รออยู่
และรอมานานมากแล้ว
ปล่อยวายพี!
พวกเขาให้เซลลี่ติดคุกสิบปี วายพีสี่ปี
ฟังนะ วายพีเขียนเพลงนี้ก่อนที่เขาจะโดนจับ
ฟังเนื้อเพลงดู เรื่องนี้มันยากสำหรับเรา
เขาเรียกเราว่าเด็กเก็บบอล ด้วยความเคารพอย่างสูง
รู้จักกันดีในระบบ เราเหลือกันไม่มากแล้ว
เป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่ผมภูมิใจที่สุด
การแสดงครั้งนั้นบอกอะไรคุณมากมาย เกี่ยวกับลักษณะนิสัยของวง
และสิ่งที่พวกเขาเต็มใจจะทำให้กันและกัน
และความมุ่งมั่นที่พวกเขามีในสิ่งที่พวกเขาทำ
(ฉันแค่พยายามจะทำมาหากิน และเป็นตัวเอง)
(ฉันจะไม่หยุด จนกว่าพวกเขาจะปล่อยฉัน)
(ฝึกให้หนัก พี่ชาย และแนวแน่เข้าไว้)
(ฟังนะ อย่าเป็นเหยื่ออีกราย อย่าแพ้ให้ระบบ)
(แล้วนายจะเจ๋ง เมื่อพวกเขามาเจอนาย)
(แล้วพูดว่า น้องชาย ขอต้อนรับสู่เรือนจำ)
กลับบ้านมาเจอเรื่องเดิมๆ
แร็ปเตอร์รอเราอยู่ที่สนามบิน
พวกเขาแยกเราออกจากกัน และเริ่มถามคำถามมากมายเกี่ยวกับสิ่งที่เราทำ
ถามว่ารู้ไหมว่าสิ่งที่เราทำ มันผิดกฎหมายหรือไม่ถูกต้อง
พวกเขาขอให้เราเซ็น เอกสารยืนยันการไม่ข้องเกี่ยว
เพื่อบอกว่าเราจะไม่ข้องเกี่ยวกับ สมาชิกของวง กับแรปเปอร์
หนึ่งในเครื่องมือที่แข็งแกร่งที่สุดที่เรามี
คือกฎหมายความสัมพันธ์
และมันเกี่ยวกับการบอกประชาชนว่า ถ้าคุณข้องเกี่ยวกับบุคคลนั้น
ที่เคยกระทำความผิดร้ายแรง
คุณก็อาจเป็นผู้ก่ออาชญากรรมเอง
และเราเตือนพวกเขา
เรารู้สึกว่ามันเป็นการข่มขู่
มันตั้งใจจะทำให้เรากลัวที่จะทำงานกับวง
พวกเขาบอกผมว่าผมข้องเกี่ยวกับเจ เอ็มซ์ไม่ได้
ผมเริ่มกังวล เพราะคิดว่านี่มันเรื่องจริงรึเปล่า
เพราะถ้าเราข้องเกี่ยวกันไม่ได้ เราจะทำเพลงได้ยังไง
หรือว่านี่จะเป็นจุดจบของวันโฟร์
เล็กส์ติดคุกแล้ว เซลลี่ติดคุกแล้ว วายพีกำลังจะติดคุก
สเปนนีกับเจ เอ็มซ์จะเป็นตัวแทนวงต่อไปได้ไหม
เหลือแค่ผมกับสเปนนี และมีหลายอย่างที่เราต้องรักษาไว้
เพราะพวกเขาไม่อยู่แล้ว
ผมคิดว่านี่เป็นช่วงเวลาที่เราตกต่ำสุด
ผมอยากยอมแพ้ และไม่อยากทำมันอีกแล้ว
ผมรู้สึกว่ามันเครียดเกินไป
ใช่ มีบางช่วงที่ผมรู้สึกว่า
เราทุกคนมีความคิดว่า เรื่องนี้มันชักจะยากเกินไปแล้ว
เราจะรับได้มากแค่ไหน ก่อนที่เราจะพูดว่า
"เฮ้อ มันไม่เวิร์กว่ะ"
เราแค่คิดว่า
"เราจะหลุดพ้นจากเรื่องนี้ได้ยังไง"
หนุ่มๆ พวกนี้ได้เปลี่ยนชีวิตตัวเอง และเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น
และผมเห็นเองกับตา
รู้สึกจริงๆ ว่ารัฐไม่อยากเห็นพวกเขาชนะ
ผมคิดว่าคุณต้องให้โอกาสคนนะ คุณต้องให้โอกาสคนเติบโต
คุณหยุดพวกเขาไม่ได้
ใช่ ผมมีความคิดว่าจะกลับไปทำสิ่งที่เราคุ้นเคย
ทำเรื่องเดิมๆ หรือวิ่งเล่นบนถนน
สเปนนีอยู่ไหน โทรหาสเปนนีและ…
ฉันพยายามอยู่เคียงข้างทีมเสมอ
แต่สุดท้ายแล้ว ฉันเป็นอาชญากร นายรู้จักฉันดี
ฉันรู้ นายต้องการสิ่งนี้มาก
- ฉันเป็นอาชญากร - นั่นไม่ใช่ประเด็น
ผมรู้ว่าพวกเขาแค่ต้องหนีจากสิ่งต่างๆ ไปสักพัก
มันเศร้าที่ต้องเสีย เล็กส์ เซลลี่ และวายพีไป
ผมคิดว่าน่าจะเป็นจังหวะเหมาะ ที่จะเก็บความรู้สึกนั้นไว้
และความรู้สึกนั้นจะเป็นส่วนสำคัญ หรือแรงบันดาลใจให้เพลงใหม่ๆ
เราเลยไปชนบทและเริ่มทำเพลงกัน
จุดประสงค์ที่ไปที่นั่นก็เพื่อทำเพลงกับบี ไวส์
ตอนนั้นเราคิดอยู่ว่า เราจะทำให้คนเห็นได้ยังไง
ว่าวงมีอะไรมากกว่าที่พวกเขาอาจจะเห็น
นายต้องหาจุดสมดุลให้ได้ เข้าใจที่พูดใช่ไหม
อย่าทิ้งสิ่งที่เห็นๆ อยู่ว่าเวิร์กไปหมด
แค่สิ่งที่นายทำคือ นายกำลังแสดงให้เห็นพัฒนาการ
อยู่ที่นั่นเราคิดอะไรออก และทำงานที่แตกต่างออกไปได้
เรารู้แค่ว่าเราต้องอ้างอิงจากสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนั้น
แล้วสุดท้ายเราก็ได้เพลง ที่ชื่อว่า "โฮมแอนด์อะเวย์"
แต่นี่ไม่ใช่โฮมแอนด์อะเวย์
ฉันไม่ได้โตมาแถวชายหาด…
เราอุทิศเพลงนั้นให้หนุ่มๆ ในคุก และพื้นที่ที่เราโตมา
(ใช่ ฉันโตมาในเมาตี้ นั่นคือบ้านของผู้กล้า)
(ข้างนอกนี่ เรารบกับตำรวจเหมือนแบร็กซ์)
(แต่นี่ไม่ใช่โฮมแอนด์อะเวย์)
(ฉันไม่ได้โตมาแถวชายหาดพวกนั้น)
(แต่ฉันยังมีเพื่อนอยู่ที่อ่าว)
(ยินดีต้อนรับสู่เมาท์ดรูอิทท์)
"โฮมแอนด์อะเวย์" คือเด็กพวกนั้น
ที่พยายามหาอะไรมาเติมเต็มช่องว่างนั้น
วันโฟร์โตมากับการดูซีรีส์เรื่องโฮมแอนด์อะเวย์
และไม่เห็นว่าตัวเองเป็นตัวแทนเรื่องนั้น
พวกเขาอยากให้เด็กรุ่นต่อไป
ไม่ต้องสนใจเรื่องที่เกิดขึ้นที่อ่าว
แต่ให้เข้าใจว่าชีวิตที่พวกเขามี ก็มีเหตุผลที่จะถูกเอามานำเสนอ
และเอามาเล่าได้
เวลาดู "โฮมแอนด์อะเวย์" คุณจะเห็นแต่ต้นปาล์ม ชายหาด ทราย
และเรารู้สึกว่านั่นคือมุมมอง ที่คนมีต่อออสเตรเลีย
เราเลยคิดว่าจะทำให้พวกเขาเห็น อีกมุมของออสเตรเลีย
และชีวิตที่เรามี
และแง่มุมของเรา ของออสเตรเลียว่าเป็นยังไง
ดังนั้น ปีหน้าทั้งปี เราจะเข้าสู่จังหวะของการทำงาน นั่นแหละครับ
เพลงอะเกนสต์ออลอ็อดส์
พวกเขาบันทึกสิ่งที่พวกเขารู้สึกในตอนนั้นล้วนๆ
ผมคิดว่ามันคงเป็นช่วงเวลาที่ยากมาก สำหรับเจ เอ็มซ์และสเปนนี
ทั้งสองคน ต้องฟันฝ่าอุปสรรคขวากหนามเยอะมาก
ตอนนี้เรามีความเสี่ยงสูงมาก
มันไม่เหมือนกัน
ผมมีคนที่ต้องพึ่งพาผม
โทรศัพท์สายนี้มาจากศูนย์ราชทัณฑ์
ตอนนี้พวกนายออกวิทยุอยู่นะ และฉันรู้ว่าพวกนายเจ๋งมาก
นายก็ทำสิ่งนี้เพื่อเราได้เหมือนกัน
คิดว่าไง
ฉันกำลังหัดเล่นเพลง เพราะฉันจะพิสูจน์ว่าทุกคนคิดผิด
นั่นคือสิ่งที่ฉันถนัด พิสูจน์ว่าทุกคนคิดผิด
ทั้งหมดเป็นเรื่องของวันโฟร์และอีพีใหม่ ของพวกเขา จากเมาท์ดรูอิทท์สู่ทั่วโลก
คุณอยากให้ทุกคนได้อะไรจากโปรเจกต์นี้
แค่อ่านชื่อเพลงที่ว่า "อะเกนสต์ออลอ็อดส์"
คุณก็เอาหลังพิงกำแพงได้ตามใจชอบเลย
แต่มันอยู่ที่ว่าคุณลุกกลับขึ้นมาและสู้ต่อไปกี่ครั้ง
จริง
เราพบว่าศิลปินระดับโลกเบอร์ใหญ่ๆ เริ่มติดต่อมาหาเรา
แล้วเราก็คิดได้ว่า พวก ได้เวลาทำงานแล้ว นึกออกไหม
จะไม่มีใครมาทำเพื่อเราหรอก เราต้องทำเพื่อตัวเอง
เฟิร์กติดต่อเรามา
เอเจ เฮดี้
เรายังทำเพลงชื่อ "มายซิตี้" ร่วมกับเดอะ คิด ลารอยด้วย
(พวกเขาโทษวันโฟร์ สำหรับการดริลล์ทั้งหมด)
(พวกเขาโทษเรา สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นในซิดนีย์)
(พวกเขาโทษเรา สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นในเมลเบิร์น)
(พวกเขาโทษเรา สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นในบริสซี่)
(ใครเห็นด้วยบ้าง)
(ฉันไม่ได้ล้อเล่น เรื่องนี้เกิดขึ้นจริงๆ)
(ตั้งแต่สมัยนั้น)
(ไม่มีใครพูดอะไรตอนที่… โดนเล่น)
(แต่ตอนนี้ทุกคนมีบางอย่างจะพูด)
ไม่อยากจะเชื่อเลย
ผมไม่เคยเห็นใครจากวงการฮิปฮอปออสเตรเลีย
ได้รับการยอมรับ จากศิลปินต่างชาติที่ผมชื่นชอบเลย
คนพวกนี้คือคนที่เป็นเบอร์ต้น ของสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในวัฒนธรรม
ในตอนนี้
เพราะฮิปฮอปเป็นแนวเพลงที่ใหญ่ที่สุดในโลก
แต่ในออสเตรเลีย เรากลับอยากจะปิดกั้นมันและเซ็นเซอร์มัน
ถ้าพวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้แสดง หรือหาเลี้ยงชีพด้วยการทำงานศิลปะไม่ได้
ผมคิดว่าวันโฟร์จะเป็น เรื่องเตือนใจที่สินหวังทีเดียว
สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นถ้าคุณเลือก ที่จะต่อต้านตำรวจออสเตรเลีย
ถ้าตำรวจทำลายวงได้สำเร็จ
มันจะเป็นยุคมืดของออสเตรเลีย และเสรีภาพในการแสดงออก
น่าเศร้าใจมาก
คุณคงสงสัยตัวเองว่าจะทำเพลงไปทำไม
ถ้าฉันแสดงให้คนดูไม่ได้
ผมได้ยินข่าวลือมาว่า อีกไม่นานวายพีจะออกจากคุกแล้ว
และผมคิดว่านั่นคือการอัดฉีดพลังงาน ที่วันโฟร์ต้องการจริงๆ ในตอนนี้
ผมอยากให้เขาออกมาสุดๆ แล้ว
เราทำงานกันโดยไม่มีเขา และเล็กส์และเซลล์มาตลอด
และในที่สุดก็ถึงเวลาที่เรา จะได้กลับมาอยู่ด้วยกันและเดินหน้าต่อไปแล้ว
แม่อยากถ่ายคลิปไว้นะ
เราวิดีโอคอลกันทุกสุดสัปดาห์ เรามีกันและกันเสมอ
ทุกคนจะทักทาย แล้วพวกเขาจะพูดว่า "นี่แม่"
แล้วเวลาอื่นก็คุยโทรศัพท์กัน
ฉันรู้ตัวแล้วว่าอยากทำอะไร ฉันอยากทำเพลงตลอดเวลา
พอออกไปแล้ว ฉันไม่อยากทำอย่างอื่นเลย อยากทำเพลงอย่างเดียว
รอไม่ไหวแล้วครับ นั่นน้องชายผม
ผมรอวันนี้มาตั้งแต่เขาเข้าไปแล้ว
นี่ผมจัดเตียงรอเขาแล้วนะเนี่ย
เขาอยู่ในคุกมาสองปี และผมรู้สึกว่าเขาอาจจะสับสนนิดๆ
เวลาคุณอยู่ในกำแพงนั่น คุณอาจรู้สึกไร้อิสรภาพและรู้สึกแย่
ฉันจะเป็นคนแบบนี้ไปตลอดชีวิตแล้ว
เขาเริ่มไม่ชินกับชีวิตอิสระนิดๆ
เพราะติดคุกตั้งแต่อายุยังน้อย
เขาเข้าไปตอนอายุ 18
แต่สิ่งที่ดีกว่าจะเกิดขึ้นเมื่อเขาออกมาจากรั้วนั่น
ผมเดาว่าคุณคงรู้ว่าตอนนั้นผมคิดอะไรอยู่
ก่อนที่ผมจะเดินออกมาจากรั้วของพวกเขาด้วยซ้ำ
ยังรู้สึกไร้เสรีภาพ ยังมองทุกคน เหมือนผมอยากเล่นงานทุกคน
แล้วพอผมเดินออกมาและเห็นหน้าน้องสาวกับแม่
มันก็รู้สึกเหมือนฝันนิดๆ
กอดแม่อีกทีสิ
ผมรู้สึกค่อนข้าง…
วิตกกังวล และผมไม่เคยรู้เลยว่ามันคืออะไร แต่ทันทีที่เดินออกมา ผมก็สังเกตเห็น
พวก มันแปลกน่ะ รู้ไหม
การออกมาและไม่รู้ว่าจะทำอะไร มันเป็นเรื่องใหญ่
เหมือนกับว่า เอาละ ฉันจะกลับไปมีนิสัยเดิมๆ
แล้วสุดท้ายก็จะกลับไปติดคุก
นายโอเคไหม
แล้วพอผมออกมา ผมก็คิดได้ว่า
ตอนนี้โอกาสแม่งอยู่ในมือผมแล้ว
ถ้าผมไม่ไปให้ถึงเป้าหมายของผม ก็เป็นความผิดผมแล้วละ
ตอนนั้นแหละที่ผมลุกขึ้นมา และคิดว่าช่างแม่ง ลุยโลด
มาเริ่มกันเลย
(23 ชั่วโมงในห้องขัง หนึ่งชั่วโมงบนสนามหญ้า)
(มันทำให้ฉันมีเวลาคิดทบทวน)
(อยู่กับไอ้พวกนักฆ่า ใครแข็งแรงสุดก็รอด)
(ฉันยืนหยัดบนนิ้วเท้าทั้งสิบ พร้อมเหนี่ยวไก)
(ฉันจะไม่โอเค จนกว่าพวกเขาจะปล่อยเล็กส์)
(ฉันจะไม่โอเค จนกว่าพวกเขาจะปล่อยเชฟ)
ใกล้จะต้องเข้าห้องอัดแล้ว วันจันทร์ถึงศุกร์ หยุดเสาร์อาทิตย์
กิจวัตรของผมเริ่มกลับมาอีกครั้ง และมันก็คิดว่า
"รู้อะไรไหม นายต้องทำเดี๋ยวนี้ นี่คือหน้าที่ของนาย นี่คืองานของนาย"
"อยากใช้ชีวิตบนทางที่ถูกต้องต่อไปไหม นี่คือสิ่งที่นายต้องทำ"
จุดนี้ถ้าไม่ปังก็พังยับ ใช่ ผมตื่นเต้นมาก
ผมรู้สึกว่าด้วยทุกอย่างที่เกิดขึ้นรอบตัวเรา และ…
อุปสรรคทั้งหมดที่เราต้องเจอมา
ในที่สุดก็ถึงตาเรา ที่จะได้เห็นศักยภาพจริงๆ ของเราแล้ว
และไปให้ถึงจุดที่เราควรอยู่
แต่ทันใดนั้นเอง แร็ปเตอร์ก็กลับเข้ามา
(ข่าวด่วน)
สัปดาห์นี้ ตำรวจนิวเซาท์เวลส์ยกระดับขึ้น
ด้วยการเตือนเว็บไซต์อย่างเช่นยูทูบ อินสตาแกรม และสปอติฟาย
ว่าพวกเขาจะจัดการเนื้อหา ที่ปลุกปั่นความรุนแรงหรือการก่ออาชญากรรม
เท่าที่ผมรวบรวมมาได้ ตอนนี้ตำรวจกำลังดูอยู่
และไม่ใช่แค่เพลงนะ แต่รวมถึง
โพสต์ เนื้อหาวิดีโอ ที่พวกเขาเชื่อว่า
อาจเป็นภัยต่อส่วนไหนของชุมชนก็ได้
พวกเขาจะไปหาแพลตฟอร์มและบอกว่า "เราอยากให้คุณดูนั่นหน่อย
เราคิดว่ามันอันตราย"
ไม่ใช่ว่าเราไปที่ยูทูบ
หรือแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดีย แล้วพูดว่า "เอานี่ออก"
เมื่อเราคิดว่าเนื้อหามันปลุกปั่นความรุนแรง
เราถึงจะบอกกับแพลตฟอร์มว่า
"เราแจ้งเรื่องนี้ให้คุณทราบ คุณตัดสินใจเองนะ ว่ามันเหมาะกับเป้าหมาย
ของโครงสร้างบริษัทของคุณไหม"
ตำรวจพยายามหยุดเพลงนี้
ไม่ให้มีคนได้ยิน ไม่ให้ถูกแสดง ไม่ให้ถูกสตรีม
พวกเขากำลังพยายามส่งสารถึงวันโฟร์ หรือใครก็ตามที่เหมือนวันโฟร์
อย่าเสียเวลาเลย เราจะทำลายชีวิตคุณถ้าคุณทำแบบนี้
แต่ตำรวจนิวเซาท์เวลส์
เป็นผู้ตัดสินที่เหมาสมจริงรึเปล่า ว่าอะไรที่ยอมรับได้และอะไรไม่ได้
ผมนึกไม่ออกเลยว่ามีช่วงไหน ในวงการเพลงฮิปฮอปออสเตรเลียอีก
ที่นักดนตรีถูกเซ็นเซอร์
และผมได้ยินเพลงฮิปฮอปออสเตรเลีย ที่โหดที่สุดที่เท่าที่จะนึกออกได้
คนพวกนี้จะขึ้นเวทีไหนในเมลเบิร์น หรือซิดนีย์ก็ได้ทุกเมื่อที่พวกเขาต้องการ
ผมคิดว่าตราบใดที่ตำรวจนิวเซาท์เวลส์
เซ็นเซอร์และปิดกั้นศิลปินผิวสี
หนทางของเราก็ยังอีกยาวไกล
ในแง่ของประเภทของวัฒนธรรม ที่เรายินดีจะยอมรับและนำเสนอ
พวกเขาไม่ได้โจมตีเราเหมือนเมื่อก่อน
แต่ผมคิดว่า มันแย่กว่าเดิมซะอีก
เราพยายามเดินบนทางที่ถูกต้อง
และพวกเขากำลังพรากความสามารถ ในการทำงานและการดูแลตัวเองของเราไป
พวกเขาอาจคิดว่า พวกเขาหยุดการแสดงได้หนึ่งหรือสองงาน
แต่ผมมองว่าสิ่งที่พวกเขากำลังทำ เป็นการจุดไฟในใจผมให้ลุกโชนกว่าเดิม
ผมจะไม่ยอมหยุดแล้ว เพราะสิ่งที่พวกเขาทำไม่เลิก
(พวกเขาบอกว่าเพลงดริลล์ในออสซี่ตายแล้ว ฉันก็เลยจะเอามันกลับมา)
(ศพกำลังบอกฉันให้เข้าห้องอัดได้แล้ว)
(อยากให้ฉันร้องหรือแรปล่ะ)
(เบื่อแรปเปอร์พวกนี้ที่มาถูกทาง เพราะสิ่งที่พวกเขาทำคือการโกหก)
(ฉันบอกรุ่นน้องให้ "เก็บไว้ที่บ้าน" แต่เขาพยายามปล่อยให้มันลั่น)
(ฉันโดนขังและโดนควบคุม ตอนนี้มีคนบอกว่าฉันเปลี่ยนไป)
(มาลองดูดิ ว่าจะเป็นไง ลองเสี่ยงและยอมรับความเสี่ยงเอง)
(ฉันอาจจะเงียบ แต่ผลักฉันสิ…)
เห็นได้ชัดว่าแร็ปเตอร์ไม่ยอมปล่อยไปแน่
แต่เราโชคดีที่เพื่อนเก่าคนนึงติดต่อมา
เขาทักแชทมาหาผม
และบอกว่าจะไม่ถูกต้องเลย ถ้าให้คนอื่นมาเล่นเปิดให้เขา
เขาเลยติดต่อมาหาผม และถามว่าเป็นไงบ้าง
ในช่วงสองปีที่ผมทำงานกับวันโฟร์
ลารอยได้กลายเป็นการส่งออกดนตรี ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของออสเตรเลีย
ซูเปอร์สตาร์ระดับโลก
ลารอยขอให้วันโฟร์ช่วยเล่นให้เขา ในการทัวร์คอนเสิร์ตระดับประเทศ
เดอะ คิด ลารอย เป็นหนึ่งในป๊อปสตาร์ที่โด่งดังที่สุดในโลก
หลังจากแจ้งเกิดในวงการ เมื่อสองสามปีก่อนนี้เอง
ในที่สุดลารอยก็กลับมาออสเตรเลีย เพื่ออารีน่าทัวร์คอนเสิร์ตครั้งใหญ่ของประเทศ
ผมพยายามจะให้พวกเขามาเล่นเปิด ให้ทัวร์ของผม และพวกเขาบอกว่า
"อืม ไม่มีทางเป็นไปได้แน่ๆ"
เราคิดกลับไปกลับมา และเขาบอกว่า
พวกเขาจะจัดทัวร์คอนเสิร์ตไม่ได้ ถ้าประกาศว่ามีเราด้วย
ผมบอก "โอเค รู้อะไรไหม ไม่เป็นไร เรื่องนั้นไม่ต้องกังวล" และ…
ใช่ ผมก็แค่จะเอาพวกเขาเข้ามาและไม่บอกใคร
ผมเลยแอบให้พวกเขาเข้ามา ในการแสดงวันพฤหัส
มันจะต้องบ้ามากแน่ๆ
พวกเขาแสดงสดแทบจะไม่ถึงสองครั้ง
ดังนั้นการขึ้นเวทีและได้รับการชื่นชม ต่อหน้าชาวซิดนีย์ 20,000 คนเนี่ย
มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย
ในที่สุดก็จะมีโอกาสได้แสดง
โดยไม่ต้องโดนสถานที่จัดงานไหนไม่พอใจ
และต้องขอขอบคุณคิด ลารอย เพราะยังไงเราก็ไม่เคยได้แสดงเลย
โคตรรักเลยพวก รักหมดใจ
ใช่ พวกเขาคงคิดว่าคำขอโทษของนาย…
วันโฟร์โว้ย ที่รัก!
แล้วเจอกันนะ เจอกันคืนนี้
มันบ้ามากที่เราได้ซ้อมกัน และรู้ว่าในคืนเดียวกันนั้น
เรากำลังจะได้ออกไปแสดง ต่อหน้าคน 20,000 คน
นี่จะเป็นครั้งแรกที่เรา ได้แสดงกับวายพีบนเวทีในรอบสามปี
มันบ้ามากที่ได้ทำอะไรกับคิด ลารอย ในระดับนั้น มันต้องยิ่งใหญ่แน่
(สามชั่วโมงต่อมา)
ตำรวจมีหมายค้น! เปิดประตูที!
ใช่ ตำรวจ สุดท้ายพวกเขาก็พังประตูเข้ามา
และตรวจค้นพวกเรา
ในคืนที่ลารอยแสดงคืนแรก
มันทุเรศน่ะ นี่มันบ้านเรานะ
แล้วอยู่ๆ ก็มีคนแปลกหน้าวิ่งเข้ามาในบ้าน เอาปืนออกมา นู่นนี่นั่น
ค้นข้าวของทุกอย่าง
คิดดูสิว่าแม่กับน้องสาวผมจะคิดยังไง
มัน…
มันไม่ถูกต้องน่ะ
บ้านถูกค้นทั้งหลัง
และมีตำรวจสองคนเฝ้าเราตลอดเวลา
เพื่อให้แน่ใจว่าเราไม่ออกไปจากห้อง
ตั้งแต่ตอนนั้น เราก็คิดว่า ให้ตายสิวะ
พวกเขาไม่โผล่มาแน่ๆ เราเล่นให้โชว์แรกของลารอยไม่ได้
ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ
มีแรงจูงใจเบื้องหลัง และสารที่ตำรวจกำลังบอกเรา
ว่าเราไม่ใช่คนคุมเกม เป็นพวกเขาต่างหาก
ใช่ แหงอยู่แล้ว พวกเขารู้ว่าเราจะขึ้นเวที
เรากำลังเตรียมตัวจะออกเดินทางตอนหกโมง
และพวกเขาถูกบุกค้นบ้านตอนห้าโมงครึ่ง
ถ้าสรุปได้ว่าแร็ปเตอร์ไปที่นั่น เพราะพวกเขาแวะไปหาแบบไม่ทันตั้งตัว
ผมก็ไม่แน่ใจว่ามันจะน่าตกใจแค่ไหน
แต่เราจะไม่มีวันบุกค้นบ้านใคร เพราะพวกเขาจะร้องเพลงในคอนเสิร์ตหรอก
ผมคิดว่าเรื่องแบบนั้นมันไร้สาระ
มันคือการที่ตำรวจพยายามหยุดเรา
ถ้า…
พวกเขาหยุดเราได้ เราจะแย่กว่าที่เราเคยเป็นซะอีกนะ
เราพยายามจะเข้าใจมันอยู่ และการทำให้พวกเรากลับไปลำบาก
เราจะมีแต่สร้างดราม่าให้พวกเขามากขึ้น
ดังนั้นไม่ว่าเราจะผ่านอะไรมาในอดีต
และสิ่งที่เราต้องฝ่าฟันกันมากับวันโฟร์
ผมรู้สึกว่ามันช่วยทุกคนรอบตัวผม ไม่ใช่แค่ตัวผม
มันช่วยครอบครัวผม มันหมายถึงทุกอย่าง
ตอนนี้ความสำเร็จของพวกเขาคือ
อย่างแรกคือการหาเลี้ยงเพื่อนและครอบครัวได้
นั่นคือวัฒนธรรมและที่มาของพวกเขา
คุณไม่ได้ประสบความสำเร็จด้วยตัวเอง คุณต้องพาหมู่บ้านมาด้วย
ผมจำได้ว่าครั้งแรกที่พวกเขามา เจ เอ็มซ์พูดตลอดว่า
"ถ้าเราดังเมื่อไหร่ เราจะกลับมาปรับปรุงห้องอัดให้คุณ"
ดูสิ แค่สองปีต่อมา พวกเขาก็กลับมาปรับปรุงห้องอัดแล้ว
มีนักดนตรีเด็ก และเด็กที่มีพรสวรรค์มากันเยอะมาก
ผมชอบมาก ผมชอบฟังมากเลย
พวกเขาเปิดประตูระบายน้ำ ให้ศิลปินอื่นๆ อีกเพียบ
โดยเฉพาะคนที่มีปูมหลังเป็นชาวหมู่เกาะแปซิฟิก
ให้เข้ามาเล่นดนตรี และได้รู้ว่านี่เป็นอาชีพที่ประสบความสำเร็จได้
แน่นอน ผมภูมิใจมากกับความสำเร็จของเรา
เราออกเดินทางเพื่อเปลี่ยนวัฒนธรรม และเราก็ทำได้
สุดท้ายแล้ว สิ่งสำคัญคือ เด็กหนุ่มที่บ้านอยู่ในเมาท์ดรูอิทท์
จู่ๆ ก็เห็นแร็ปเปอร์พวกนี้ที่อยู่ตรงข้ามบ้านเขา
ไปถึงเวทีโลกได้
แล้วจู่ๆ มันก็จุดประกายให้เขา ฝันไปในทางเดียวกัน
สิ่งนึงที่ผมอยากให้คนเข้าใจคือมันสำคัญมาก
ที่ต้องหาสิ่งที่คุณรักให้เจอ แล้วก็ทำมันให้ได้
ไม่ว่าจะเป็นดนตรีหรืออย่างอื่น
นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยให้เรา
หลุดพ้นจากเรื่องเหลวไหลมากมายที่เราต้องเจอ
การปรากฏตัวของวันโฟร์ส่งผลกระทบอย่างมาก
ต่อวงการเพลงในออสเตรเลียทั้งหมด
แต่ตลกมากที่วันโฟร์ถูกห้ามไม่ให้แสดง
ดังนั้นถึงแม้พวกเขาจะเป็นเหตุผล ที่ทุกคนได้ค่าตอบแทนมากขึ้น
แต่พวกเขาไม่ได้ส่วนแบ่งด้วย
ส่วนแบ่งที่พวกเขาเป็นคนทำด้วย
ถึงเราจะโดนเล่นงานหนักขนาดนั้น
เสียทัวร์ไป เสียแรปเปอร์ไป แต่เราจะไม่ยอมเลิกแน่
ไม่มีทาง
นั่นเป็นหนึ่งในเหตุผลหลัก ที่เราจะช่วยกันผลักดันต่อไป
เพราะเรารู้ว่ากลุ่มเรามันใหญ่ขึ้น ภาพมันใหญ่ขึ้น
และถ้าเราแพ้ ก็มีอะไรต้องสูญเสียอีกเยอะมาก
ดังนั้นเราจะแพ้ไม่ได้
พวกเราโชคดีที่ลารอยมีอีกโชว์ในวันรุ่งขึ้น
ฮ่าๆ
การมุ่งหน้าไปที่การแสดงวันศุกร์ รู้สึกได้เลยว่ามีความกังวล
หรือความลนลาน แต่ก็รู้สึกกระวนกระวายใจด้วย
เราไม่รู้ว่าเราจะได้แสดงจริงไหม
เราจะเสี่ยงให้ตำรวจรู้ไม่ได้เลย
อย่าให้ใครเห็น อย่าให้ใครนึกถึง
เพราะว่ามีตำรวจอยู่ที่ฝั่งโน้นของตึก
เราแค่ไม่อยากให้พวกเขามารบกวนเรา
เราต้องอยู่ที่นี่ ต้องหลบ
เผื่อพวกเขาจะทำลายการแสดง
เราขอวิงวอนต่อพระบิดา ให้ครั้งนี้
การแสดงไม่ถูกขัดขวางด้วยอะไรทั้งนั้น
- อาเมน - อาเมน
- ไง เล็กส์ - ไง พวก
ไง พวก เรากำลังจะขึ้นเวทีแล้ว
เดี๋ยวฉันโทรหานะ รักนะ เล็กส์
เราสมควรได้อยู่บนนั้น
ซิดนีย์ ปกติแล้ว
เราจะเริ่มเพลงต่อไปทันที
แต่คืนนี้ ผมบอกพวกคุณในอินสตาแกรมแล้ว ว่าผมมีแขกรับเชิญสุดพิเศษ
ก่อนที่แขกพิเศษคนนี้จะออกมา ผมอยากพูดแบบนี้
คนพวกนี้ถูกห้ามไม่ให้แสดงในออสเตรเลีย
แล้วรู้อะไรไหม
ผมไม่สนหรอก
ดังนั้นคืนนี้ ผมจะทำให้พวกเขา ได้รับสิ่งที่ควรได้รับ
และพวกเขาจะขึ้นเวที มาร้องเพลงสองสามเพลงให้เราคืนนี้
ลุยโลด ซิดนีย์ ขอเสียงต้อนรับวงของคุณ วันโฟร์!
รู้ไหมว่านี่มันกี่โมง ลุยโลด ซิดนีย์!
ฉันเหมือนเจย์หรือเดรกของเมืองฉัน พวกมันว่าไงช่างแม่ง
พวกมันจะไม่พูดเรื่องนั้นกับฉัน ฉันอยู่ใจกลางเมือง
พี่น้องทุกคนอยู่กับฉัน ขอบคุณเพื่อนฉันจากเขต 70
ขอบคุณเพื่อนฉันจากเขต 60 พวกเขารู้ว่าฉันมีอะไร
ขอบคุณเพื่อนฉันจากเขต 17 พวกเขารู้ว่าฉันมีชีวิตยังไง
รู้สึกดีจัง ฉันเดินทั่วเมือง
พวกเขาทำเหมือนฉันเป็นพระเจ้า เราหลบอยู่ในรถห้าที่นั่ง
ฉันได้ยินว่าพวกมันมีปัญหากับฉัน บอกมัน "มาเจอกันเลย"
แต่พวกมันเสแสร้ง หลอกลวง ขับลัมโบร์กินีผ่านถิ่นเรา
ฉันอาจจะเอาให้เพื่อนฉันร้อยนึง ขอบใจที่ใจเย็น
และฉันขอโทษถ้านายรู้สึกว่ามีการเกลียดกัน
พวกเขาโทษวันโฟร์ สำหรับการดริลล์ทั้งหมด
พวกเขาโทษเรา สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นในซิดนีย์
พวกเขาโทษเรา สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นในเมลเบิร์น
พวกเขาโทษเรา สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นในบริสซี่
ใครเห็นด้วยบ้าง พวก ฉันไม่ได้ล้อเล่น
เรื่องนี้เกิดขึ้นจริงๆ ตั้งแต่สมัยนั้น
ไม่มีใครพูดอะไรตอนที่… โดนเล่น
แต่ตอนนี้ทุกคนมีบางอย่างจะพูด
ไสหัวไปซะ
(ตั้งแต่ถ่ายทำ เซลลี่และเล็กส์ ได้รับการปล่อยตัวจากเรือนจำแล้ว)
(วันโฟร์ยังคงได้รับความสนใจ จากหน่วยจู่โจมแร็ปเตอร์)
(หลังถ่ายทำ 6 เดือน)
พวกคุณควรจะแสดงเพลงของพวกคุณ โปรโมตมัน อะไรก็ตามแต่
มันจะไม่เกิดขึ้นตอนนี้
ดังนั้นห้ามเล่นเพลง ห้ามร้องเพลง ห้ามเต้น ห้ามโปรโมต
มีปัญหาอะไรเหรอที่เราแต่งเพลง
- นั่นแหละปัญหาทั้งหมด - เพลงมีปัญหาอะไร
มันไม่เกี่ยวกับเพลงหรอก แต่เป็นการที่พวกคุณมาที่นี่
แล้วทำไมคุณต้องสั่งให้หยุดเล่นเพลงด้วย
- นี่ผมจะพูดซ้ำเรื่องเดิมแล้วนะ - ไม่ แค่ตอบคำถามผมก็พอ
- ผมพยายามอธิบายให้คุณฟัง… - คุณตอบไม่ตรงคำถาม
ไม่มีปัญหา ทุกคน หันหน้าเข้ากำแพง เอามือยันกำแพงไว้
- คุณไม่ตอบคำถาม - ไม่ ก็คุณไม่ฟัง
(ด้วยความระลึกถึงวิลซาและฮอลลาแบ็ก)
คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล