Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
SİDNEY, AVUSTRALYA
OneFour, Avustralya'nın ilk drill rapçileri.
Bu tür, çete savaşları da dâhil olmak üzere
Şiddet tasvirleriyle dolu sözleriyle tanımlanıyor.
13 Yaşındaki küçük çocukların,
Şiddet içeren Amerikan rap kültürünü örnek alan
Bu sözde çetelere katıldığını söylüyorlar.
Biz, yaptıkları bu müziğin şiddeti teşvik ettiğini söylüyoruz.
Halk bizden bunu durdurmamızı bekliyor.
Biz polisi binanın o tarafına çekene kadar etrafta fazla dolaşmayın, böylece
-sizi rahatsız edemezler. -Evet.
Konseri iptal etmeleri ihtimaline karşı gözlerden uzakta olmalıyız.
Çocuğumun bu konserlere gitmesi konusunda ne kadar rahat olurum bilmiyorum
Çünkü kavga çıkmasından korkuyorum.
Onefour çocukları. Harika şarkılar yazıyorlar. Duyduğunuzda anlıyorsunuz.
Avustralya'da büyük bir kültürel etki yarattılar ama burada konser veremediler.
OneFour ülkedeki en büyük hip-hop grubu oldu,
Ama polis yüzünden konser veremiyorlar.
Çıktıkları her konser iptal ediliyor.
İlginç bir hikâye. Onlar bu ülkenin N.W.A.’i gibi mi?
Evet öyle denebilir.
Polisin bu durumu idare ediş şekli çok saçmaydı.
Bu kez konserin herhangi bir şekilde kesintiye uğramaması için dua edelim.
Bunca şey başardık ama konsere çıkamazsak bu iş biter.
Kavga çıkma olasılığı olduğuna dair istihbaratımız var.
New South Wales’te bir konser olması mümkün değil ve durdurmak için her şeyi
yapacağım.
ONEFOUR: HER ŞEYE RAĞMEN
"Eşi görülmemiş başarı"
BATI SİDNEY, AVUSTRALYA
Müziğin kariyer olarak benimseyeceğim bir şey olduğunu hiç düşünmemiştim.
Bizim gibi insanların müzik yapabileceğini düşünmedik. Bu bir seçenek
değildi.
Mount Druitt'te büyüdük. Batı Sidney’in eteklerinde bir banliyö.
Orada gerçekten büyük bir Adalı topluluğu var.
Biz Samoalıyız.
Bizim çocukları küçüklüğümden beri tanırım.
Beraber büyüdük. Sıradan çocuklardık. Sokaktaki diğer çocuklarla oynardık.
Bırak oraya.
Hepimiz kiliseden gidiyoruz, nasıl bu hâle geldik bilmiyorum.
İSA TEK ÇÖZÜMDÜR
O sıralar bunu bilmiyorduk ama
Mount Druitt o zamanlar
Hareketliydi.
Kimsenin gerçekten önemsemediği bir yer olarak damgalanmıştı.
Mount Druitt'te büyüyen Adalılar için sadece üç seçenek vardı.
Ya futbol ya fabrika ya da suç hayatı.
Lisede, Adalılar için öğüt vermeye çalıştıkları bir ders vardı. Bize "Hepiniz
hapse gireceksiniz," diyorlardı.
"Her biriniz."
Haberleri ilk kez izlediğim anı hatırlıyorum, kilisedeki çocuklardan
birinin kafası buradaki başka bir grup çocuk tarafından ezilmişti.
Ondan sonra ne zaman haberleri izlesem hep Mount Druitt'ten bir haber olurdu, hepsi
de olumsuzdu.
Mount Droit, orası da Sidney, ama turist broşürlerindeki gibi değil.
-Mount Druitt'e gece gidilmez. -Eğil!
Gerçekten gidilmez.
Bölge halkı yardım istiyor, gençler ise dışarı çıkmaya korkuyor.
Kendimizi güvende hissetmemiz gerekiyordu. Sokaklarda dolaşamıyorduk ve birbirimizi
kollamak zorundaydık.
Çocukların birlikte takılmaya başlamasının tek nedeni arkadaşlarımızdan
birinin
Çok kötü bir şekilde saldırıya uğramasıydı.
Sonra çocuklar geldi ve
"Pekâlâ, ne yapacağız? Burada öylece oturamayız," dedi.
Sonra etrafta dolaşmaya başladık.
Biri sorun çıkarırsa eğer biz de ona saldırırdık.
Herkesin yanında bir rambo bıçağı vardı.
Ama en başından beri bir aile gibiydik, bu yüzden bize çete dediklerinde, bizi nasıl
lanse etmeye çalıştıklarının farkındaydık.
Polisle her zaman çatışmalarımız oldu. Bize suçlu gözüyle bakıyorlardı.
Bize saldırırlardı. Yaptıkları buydu.
Silahım var.
Geride durun.
Başımızın daima belaya girdiği bir dönemdi.
Raydan çıkıyorduk.
Ama sonra Street Uni'yi keşfettik.
O zamanlar ne kadar önemli olacağını fark etmemiştik.
Esky bizim sorunlarımızla ilgilenen gençlik lideriydi.
Street University bir gençlik merkezi.
Mount Druitt'te bizi çevreleyen sokakların dışında ait olabilecekleri ve kendilerini
güvende hissedebilecekleri bir yer.
Gençlerin genelde dahil olamayacağı kaynaklar ve programlar sağlıyoruz. Onları
dahil ettiğimiz yollardan biri de kayıt stüdyosuydu.
Bize oradaki küçük stüdyoyu gösterdiklerinde bayılmıştık.
Ücretsiz bir kayıt stüdyosu gibiydi, bizim için mükemmeldi çünkü hiç paramız yoktu.
Hemen içeri girdik, çok hoşumuza gitti. "Böyle bir şey yapabiliriz" dedik.
Yaptıkları haylazlıklar dışında enerjilerini harcayacakları bir şey olduğu
içingerçekten çok sevindim. Ben de "Eğer istediğiniz buysa, çocuklar, sizi beladan
uzak tutacaksa, sizi meşgul edip sokaklardan uzak tutacaksa, bana uyar"
dedim.
Liderleri kesinlikle J Emz’di. Grubuna dönüp "Pekâlâ, siz orada, masanın
arkasında oturun. Ben mikrofona geçeceğim ve başlayacağız" derdi.
Spenny.
Spenny'nin ismini onunla tanışmadan önce duymuştum ama kavgalar söz konusu
olduğunda en öndeki adam olarak bilinirdi.
Spenny, her zaman baş belası bir tipti. Sorunlarını sadece kavga ederek çözerdi.
YP, benim küçük kardeşim, öz kardeşim. Her zaman ekibin en genciydi.
“Baksana Eski, şunu dinle," dediler. Bana şarkılarından birini gösteriyorlardı. Ben
de dinleyip "Bu kimin sesi?" Diye sordum. J Emz de "Kardeşim YP’nin" dedi ve "Vay
be, müzisyen bir aile" dedim.
Cell'i tanımlayacak olursam
Evet serseri mayın gibi derdim
Zor bir çocukluk geçirdiğini biliyorum zaten.
Celly, rep konusunda yetenekliydi, rap yapmayı severdi.
Rap yeteneklerini, sosyal konutlarda büyümenin nasıl bir şey olduğunu anlatmak
için kullanmak istedi.
Lekks, Street Uni'de çalışıyordu.
Evet, stüdyoya girmeye başladığımızda bize yardım eden abimiz gibiydi. Çok
iyiydi.
Lekks her zaman reple ilgilenirdi. Müziği çok severdi.
Bana ilk kez Harlem Spartans’ı gösterdiğini hatırlıyorum, etkilendiği
drill grubunun adı buydu. Lekks, "Avustralya hiphop'ının geleceği işte
burada" dedi.
PİÇLER YELEK GİYER
SPARTANS HEPSİNİ EZER
UNUTMA NEREYİ TEMSİL ETTİĞİNİ
SPARTANS PEŞİNDE ŞİMDİ
Drill müziği, evet. Herkesi eğlendirir. Son on yılın başlarında ve 2010'lar
boyunca Şikago'da ortaya çıkan bir rap müzik tarzı. Hiphop camiasında şok etkisi
yarattı. Rahatsız edici ve açıktı.
Sokaklardaki yaşamın nasıl olduğuna atıfta bulunan, sansürsüz şarkı sözleriyle daha
şiddetli, cesur bir hiphop türü. Bıçaklamalara, silahlı saldırılara
göndermeler vardı. Birleşik Krallık'a ve özellikle Londra ile Güney Londra'ya
geçtiğinde uluslararası hiphop ana akımının bir parçası oldu.
Onefour'un yöneldiği şey drillin İngiltere versiyonu gibiydi. Drill
karanlık ve korkutucu. Neredeyse bir korku filmi gibi. Bence drilli
duyduklarında onlara hitap etti çünkü tam olarak yaşadıkları şey buydu.
Resmen bayıldık. "Böyle bir şey yapabiliriz" dedik.
Sonra denemeye başladık, drill yapmaya başladık.
Onefour bir grup olmadan önce bile bölgelerinde biliniyorlardı. 'Çete'
kelimesini kullanmak istemiyorum
Ama bu, bu şekilde biliniyorlardı.
Onefour'un ilk şarkılarında açıkça sokaklardaki şiddetten bahsediyorlardı.
KAVGADAN KAÇMAM BURADAYIM
BÜTÜN GECE SAVAŞTAYIM
Spenny, bir gün benim müzik atölyelerime katıldı. Birlikte oturup yazdıklarımızı
paylaşacaktık. Yazdıklarını gösterirken Onefour'dan bazı çocuklar kapının önünden
geçti ve "Hey Spenny, gitmeliyiz, bir şeyler oluyor" dediler.
Spenny bana baktı ve "Ah, üzgünüm" dedi, ben de "Sorun değil" dedim.
Not defterini bıraktı ve kapıdan çıkıp gitti.
Yin’le ve yang gibi. Bir tarafında sokak var, bir tarafında müzik.
Bölge savaşlarının bir versiyonu Los Angeles'ın güneyinden Brixton’a kadar
dünyanın her yerinde yaşanıyor. Küçük topluluklarda yer bulan gençler, karşı
mahalle tarafından kışkırtıldıklarında bile bölgelerini ne pahasına olursa olsun
savunurlar.
Belirli bölgelerde her zaman bir olay olmuştur.
Nasıl başladığını, tüm geçmişini bilmiyorum, sanırım bölgede büyürken
olayların içine çekildik.
Bundan kaçamadığınız bir noktaya geliyorsunuz.
O dünyanın içindeyken birçok kişinin öldüğünü gördüm, ee, çete cinayetleriydi.
Hepsi de 20'li yaşlarda genç insanlardı. Bu benim hayatımı değiştirdi
ve şimdi gazeteci olarak çalışıyorum.
Şiddet, bu alanlarda bir statü elde etmeniz için araç hâline geliyor.
Kendinize bir kimlik yaratabilmenizin tek yolu şiddetten
geçiyor.
Polis, şiddet ve silah bulundurmaya karşı
Şehirde bir baskın tamamladı.
Özellikle Pasifik Adalıları içeren iki rakip çete arasında
Devam eden çatışmalar var.
Rahat olun, burada her gün,
Kavgaya karışanlarla mücadele etmek amacıyla
Sokaklarımız daha güvenli olsun diye elinden geleni yapanlar var.
Bu durumda Onefour, Batı Sidney'deki 27 70 posta kodlu 'Mounty County' çatısı altına
giriyor, Innerwest Kardeşliği veya 21 District ile savaş hâlindeler.
ETRAFTA BİR SÜRÜ KÖPEK VAR BİR BAKMIŞSIN BAYTARDALAR
GÖĞSÜ PARÇALANMIŞ YATIYOR ETİNDEN KAN AKIYOR
Drill şarkılarda müziğin büyük bir kısmı diss atmaktan oluşuyor.
Sevmediğim insanlara diss atabileceğim bir yol olarak görene kadar rap yapmayı
hiç istemedim. Stüdyoya girdiğimde, resmen tutkuluydum ve sözlerimle bu
adamları rahatsız edeceğimi biliyordum. Çünkü arkadaşlarımızdan birini
haklamışlardı.
Bu olayla çizgiyi aşmışlardı. Çılgınca geliyor biliyorum ama müziğimi yapmayı bu
yüzden seviyordum.
Onların duygularını incitmeyi seviyordum.
Yapılan drill şarkıları diss şarkılarıydı. Böyle bir müzik platformu ile şarkı yapıp
derdinizi anlatmak sosyal medya ile birleşince tam bir kaos ortaya çıktı.
Yaptıkları bazı şarkıların bölgedeki şiddeti daha da artıracağından endişe
ediyordum.
Bir keresinde tren istasyonunda bir olay oldu. Başka bir bölgeden insanların buraya
geleceği söylentisi yayıldı. Büyük bir arbede yaşanacaktı.
O arbede sırasında tünele bir molotof atıldı.
Biz…
Bunun durması gerektiğini söyledik. Çok şey ummuştuk. Onlarca yıldır olan bir şeyi
durdurmaya çalışıyorduk.
Her zaman çatışma olacaktı, olaylar olacaktı. Biz sadece istediğimizi
yapıyorduk ve sorun çıkması normal bir şeydi.
Sonra o Pazar gecesi yaşandı ve hapse girdim. Sonunda başka bir grupla
tartışmaya girdik
Ve olay büyüdü
Çok kötüydü.
J Emz hapse girdi ve o yokken, belki dört ya da beş ay sonra
YP'nin de başı derde girmeye başladı.
Bardaki o gece, ee
O gece bizim için çok zor bir geceydi. Diğer çocukları suçlamıyorum, onların suçu
değil. Sonuçta ne yaptıysa kendi yaptı ama…
Çocuklardan birinin doğum gününe gittik. Oradaki adamlar ileri geri konuşuyordu.
Oldukça kaba ve ırkçılardı.
Lekks’in elinden hiçbir şey gelmezdi. Biz de saldırdık.
Düşünecek bir şey yoktu, o anda doğru olduğunu düşündüğüm şeyi yaptım.
Evet.
Çok daha farklı olabilirdi. Gidip konuşabilirdik ama bu şekilde hallettik. O
zamanlar nasıl konuşacağımızı bilmiyorduk.
Çok üzüldüğümü hatırlıyorum.
Hayal kırıklığına uğramıştık, çünkü hayatlarını yoluna koymaya başlamışlardı.
Sonra bu olay oldu.
Yine polisle başları beladaydı.
Ben, Cell ve diğer arkadaşlarım o gece kefaletle serbest bırakıldık ve "Bunun
üstesinden geleceğiz. Merak etme anne, eminiz,” dedim.
YP, Celly ve Lekks ceza için bekliyordu.
Beklerken müzik yapmaya başladılar.
Her gün stüdyodaydık. Sonunda “What You Know”u yaptık.
Evet, o şarkı radyolarda çaldık. On Triple J’de hiphop programı vardı,
Hauie'nun programı.
BANA ÇABADAN BAHSETME
Grubun ilerleyişini izliyordum, yeni teklilerini tanıtmaya başladılar.
Onefour'un müzisyenliği onları gerçekten diğerlerinden ayırıyor.
Sadece yetenekleri ve müziğe olan yatkınlıkları değil, aynı zamanda
Avustralya'da kendi tarzlarında ilk olmalarıyla öne çıkıyorlar. "Tamam, bu
adamlarda iş var" dedim.
Onlara ulaştım ve "Bakın, kanunlarla olan geçmişinizi anlıyorum, ancak müziğin
gerçekten bu işlerden kurtulma yolunuz olmasını istiyorsanız, o zaman bağlantı
kuralım,” dedim.
Hau harikadır.
Dürüst olmak gerekirse o olmasaydı Onefour da olmazdı.
Bizi kendimize getirdi, biz de "Siktir, gerçekten başarılı olabiliriz," demeye
başladık.
Sony ile ortak bir girişim olan bir plak şirketini yönetiyorum.
İster Pasifik Adalı olsun ister hiphop topluluğu olsun, ben kendi topluluğumdaki
insanları destekleyen ve güçlendiren biriyim. Onlara sorduğum önemli sorulardan
biri şuydu: "Yasal sorunlar dışında sizi başarıdan alıkoyan nedir?
J Emz, "Kayıt yapacak profesyonel bir yerimiz yok" dedi. "Peki, size bir stüdyo
ayarlayabilirsem gelir misiniz?" Dedim.
J Emz de "Yeri, saati, günü söyle, orada olacağız," dedi.
"Ha siktir, yıldız olmak üzereyiz" dedik.
İlk kez gerçek bir stüdyoya giriyorduk.
O stüdyoya girmek ve Sony'nin bir parçası olmak muhtemelen müzik yapmak için en iyi
zamandı. Çünkü müzik endüstrisiyle ilk kez tanışmıştım.
Duvardaki tüm o büyük isimleri ve büyük yüzleri görmek bana hayatımın geri
kalanında olmak istediğim yerin burası olduğunu ve ne yapmak istediğimi gösterdi.
“Buraya geldiğinizde çalışırız. Stüdyo dışında ne yapacağın sana kalmış. Bunu
kontrol edemem. İçki yok, uyuşturucu yok, olay yok. Buraya gelip
şarkı kaydedeceksin, tamam mı? Bu kadar," dedim.
Her şey iyi gidiyor.
Her cumartesi oradaydık
Sadece işimizi halledip çıkıyorduk.
Hau her zaman arkamızdaydı, "Şarkı yazın," diyordu ve en iyi şarkılarımızı
orada yapmaya başladık.
İlk kayıtlardan birinde, "Pekâlâ çocuklar, yapacağımız ilk şarkı ne olacak?" Dedik.
YP demişti, " 'Shanks and Shivs' adında bir şarkımız var" dedi. "Bu şarkı
ne hakkında?" Dedim. "Şey, bıçaklarla ilgili" dedi.
BIÇAK VE JİLET BIÇAK VE NE?
TEK GEREKEN BU ORAYA VARINCA YOLA KOYUL
Evet, Hauie ile ilk stüdyo seansımızı hatırlıyorum.
Rol yapmaya falan çalışmıyordum, sadece oraya girip rap yapmak istiyordum.
Hip-hop her zaman azınlıklar ve ezilenler için bir araç olmuştur. Özellikle drill
müziğin amacı teknik olmak değil, hikâyeyi olabildiğince gerçekçi ve ham bir şekilde
anlatmak. Bence drill'in bu kadar etkili olmasının nedeni de bu.
Ne gördüyseniz odur, başka zırvalıklar yoktur.
Çılgınca ama bu müziğin bir parçası. Gerçek olduğu için bir bakıma bu kadar
tehlikeli.
EKİPLEYKEN SUÇ İŞLEYECEK MİYİM MERAK EDİLEN BU
BELKİ OLMAZ AMA DÜŞMAN VARSA NE YAPARSIN HAYAT BU
SİKTİRSİNLER
İşler büyümeye başladığında, müziğimiz gelişmeye başladığında, "İşlerin sektör
yönünü bilen birine ihtiyacımız var" demeye başladık.
Ricky'nin devam etmek için doğru kişi olduğunu biliyordum.
Zor olacağını biliyordum. Ne kadar zor olacağını hiç bilmiyordum.
Rick her zaman gelip bizimle seanslara katılırdı. Bir köşede kendi
işiyle ilgilenirdi. Ama her zaman tavsiyeleri olurdu.
Birbirlerine olan sadakatlerine gerçekten hayrandım. Birbirlerine sahip çıkmaları
çok güzeldi ve "Ben de bunun bir parçası olmak istiyorum" dedim.
Çocuklarla konuşurken "Bu aslında size özel bir şey olabilir" dediğimi
hatırlıyorum
"Daha önce yapılmamış bir şey yapıyorsunuz.”
Bunun farkında değillerdi, "Hayır, bu
Bu farklı bir durum,” diyorlardı.
O sırada Laroi ile çalışıyordum. Onlara bir şeyler göstermek isteyecek, onlarla
bağlantı kurmaya hevesli bir çocuk olacağını düşündüm.
Laroi o zamanlar şimdiki kadar büyük değildi.
Redfern'den gelen normal bir çocuktu.
Facebook'ta falan rap yaptıkları bir video görmüştüm. Onların özel bir grup olduğunu
hemen anladım.
Onunla girdiğimiz stüdyo seanslarında çok şey öğrendik.
Oraya girer ve işini yapardı, biz de "Vay anasını, bu çocuk bir dâhi" derdik.
Onlar için her şey çok yeniydi ve en güzel yanı da süreçlerindeki sürekli gelişmeyi
görmekti. Onlarla birkaç ay geçirdikten sonra, "Bu herifler başka bir seviyedeler"
dedim.
Shanks and Shivs' ile ikna olmadıysanız
The Message' ile ikna olurdunuz.
Müzik camiasını etkileyebilmek için daha önce kimsenin yapmadığı bir şey yapmamız
gerektiğini biliyorduk. Kendimizi sansürlemediğimiz ilk parçaydı ve işe
koyulduk. "Hem polisin hem de halkın dikkatini çekecek" dedik.
Ben de "Evet, bunu hemen çıkaralım" dedim.
"Sikerler. Yayınlayalım şu şarkıyı" dedik.
The Message' çıktı ve patlayan şarkımız o oldu.
"Anne, bak? 500'E çıktı!" Dediler. "Yaşasın. 500 kişi şarkınızı dinledi,"
dedim. "Bak anne, 500 bin!" Dediler. “Aman Tanrım, zırvalarınızı kim dinliyor?”
Dedim.
Bir milyon izlenmeye ulaşan ilk şarkımızdı.
İşte bu kadardı. Üç gün içinde milyonlarca görüntülenme almak, büyük
ölçüde duyulmamış bir şeydi. O kadar doğal, o kadar yeni, o kadar bağımsızdı
ki, ağızdan ağıza yayıldı ve sosyal medyada patladı.
"İnsanlar şarkımızı gerçekten seviyor. Bir milyon görüntüleme resmen çılgınlık,”
diyorlardı.
Avustralya'da daha önce böyle bir şey hiç görmemiştim. Sanırım beni en çok şaşırtan
şey uluslararası tepkiler oldu.
Onefour’u asıl patlatan şey tepki videosu çekenlerdi.
Tepki videolarının ne olduğunu ilk kez öğrendik, müzik videolarına yaptıklarını
bilmiyorduk.
“Bu video eğlence amaçlı hazırlanmıştır.
Sözler ve karakterler kurgusaldır.”
Uyarıya bakılırsa kötü şeyler yapıyor olmalılar.
Bu şarkı ile ilgili çok dedikodu var, neymiş görmek istiyorum.
BEN BATI SİDNEY'DEN CELLY ONEFOUR CEZAEVİNE GERİ GÖNDERİLDİM
FREDDY'YE, LEBBY'YE, BANA, RONDO'YA ÖZGÜRLÜK
JUSTIN'E, JEFFS'E, SEVENTY'YE, ONEFOUR'A ÖZGÜRLÜK
Az önce serbest bırakılması gereken 50.000 kişinin ismini verdi.
Şarkı hapishaneden gelen bir telefonla başlıyor, nasıl bir şey bu?
J EMZ ONEFOUR GEDİKLİSİ PATRON BENİM KOLLARIM HEPSİNİ
SOKAKLARDA RAP YAPINCA ANLADIM SAPLANTIMI BULDUĞUMU HARBİ
KUŞKUSUZ YOLUMU BULDUM DÜŞMANI GÖRÜNCE İNDİRDİM
-Bak, neredeler? -Kanka.
Adliye binasının dışı.
Mount Druitt Mahkeme Binası'nın önünde yapıyorlar.
Çok uygun.
Bence son dönem çağdaş Avustralya sanatındaki en provokatif şey. Bu adamları
şekillendiren her şeye bir cevap niteliğinde.
ARABAYI DOLDUR GAZA BAS HASMININ KAÇIŞINA BAK
BIÇAĞIMI ÇEKEYİM SEN DE ÇEK BAKALIM İLK KİM TÜYECEK
"Sapına kadar erkeğim. S ize göstereceğim çocuklar.
İlk kimin öleceğini göstereceğiz," dedi.
Bu siyahilerden uzak dururum.
Bu çok tuhaf.
Aksanları gerçekten iyi.
SİLAHI ALINCA ÖP YERİ ÇEKİCİ ALINCA KALDIR ELLERİNİ
Bir yenilik olarak başladı, ama sonra bu adamların gerçekten rap yapabildiğini fark
ettim.
İYİ KAZANIYORUM DERS OLSUN DİYE PARA SAÇIYORUM
Dünya henüz Avustralya’da rap yapan etnik azınlıkları görmemişti. Çoğumuzun
varlığından bile haberleri yoktu.
İkisi de at kuyruklu.
Kardeşim, sanırım hepsi Rocksides'tan.
Oralılar evet.
-Biliyorsun, değil mi? Samoalı. -Evet.
Avustralyalıların ne olduğuna dair algıları 'Neighbours' ve 'Home and Away'
idi.
Lara Bingle, Steve Irwin, uzun boylu sarışın sörfçüler. Onefour bu insanların
hiçbirine benzemiyor. Avustralya'nın neye benzediğine, nasıl göründüğüne ve burada
neler olduğuna dair algıyı değiştirdiler.
OT YÜZÜNDEN KAFAM DUMAN ESRARIM SENİ KOMAYA SOKAR
ANLAYAMAZ BU HERİFLER PARA YOK AYNI OTU DÖNERLER ANCA
BU KOKO ZIPLATIYOR BENİ ZARI AT KALDIN BURADA JUMANJI
SCOTTY PIPPEN GİBİ PARA BOL KIZIYOR MUTFAKTA GORDON RAMSEY
-Şu kafiyelere bakar mısın? Çıldıracağım. -Hadi ama.
İngiltere'deki en iyi sanatçılar bize destek vermeye başladı. Sanırım ilki
Skepta'ydı.
OneFour'a selamlar. Tüm kardeşlerime.
Dave, bizi hikâyesinde yayınladı.
Bunlar kariyerlerinin zirvesinde olan sanatçılardı ve Onefour’u paylaşıyorlardı.
Yurtdışından bu kadar sevgi görmek çılgıncaydı.
MİSİLLEME ŞART BELKİSİ, EĞERİ, AMASI OLMAZ
YP'nin şarkı sözü ikonikti çünkü grubun ne hakkında olduğunun kısa ve net bir
özetiydi.
Onefour, biz buralıyız, siz oralısınız, sizi sevmiyoruz.
BIÇAK VE JİLET BİZİM İŞİMİZ KAVGA VARSA HEMEN GELİRİZ
DÜŞMAN BİLE DİYEMEM BU ADAMLAR FİYASKO
DOSTLARIM VAR ON NUMARA SENİNKİLER İSE TABUTTA
21 Mİ? BİRİ MEFTA KALDI 20 KİŞİ DEMEK HA
Aman Tanrım.
Bu ne böyle? Hayır, hayır.
Siktir git dostum. Siktir git.
Oldukça sertti. Onların da parçası olduğu o dünyada bazı sınırları…
Gerçekten geçemezsiniz. Özellikle de biri öldüğünde onları bu şekilde…
Kışkırtamazsınız. Bazıları bunun saygısızlık olduğunu söyleyebilir
Ama bunu söylediler, kaydettiler ve bir dizeye döktüler.
Bu dize 21 Districtadlı karşıt bir çeteden birinin öldürülmesine atıfta
bulunuyor. Üyelerden biri bıçaklanıp öldürülüyor ve 21 üyeden geriye 20 kişi
kalıyor. Bu dizeyle birlikte Onefour için her şey değişmek üzereydi.
Bundan tiksinmiştim
Ama sanat size bir şeyler hissettirmek içinse, amacına ulaşmıştı diyebilirim.
İnsanların bu dizeden nefret edeceğini, tartışma yaratacağını düşündüm.
Şoke etti. Gerçeği yüzlerine vurdu. Heyecan vericiydi.
Kesici aletler hakkında konuşan kar maskeli 50 adam. Onlarla ilgili
dedikodular dolaşıyordu.
The Message'ın ardından Spot The Difference’ı yayınlayıp bir seviye daha
atladılar. Bunu gördük, Avustralya'da hip-hop için yeni bir devrin başladığını
biliyorduk.
"Bu bir suç hikâyesi. Bu adamları haber yapmalıyız,” dedim.
Çılgın bir çekim oldu. Telefonla insanları arıyorlardı. Şu adamlar gelsin,
bu adamlar gelsin diyorlardı.
Hayatımın en güzel günlerinden biriydi.
Çılgınca bir şeydi. Bütün mahalle dışarıdaydı resmen.
Bir otoparktaydık ve işaret fişekleri yanıyordu, arabalar patinaj çekiyordu ve
aniden "Hadi lanet olası yolu kapatalım!" Dediler.
Polisler hiçbir şey yapamadı çünkü üç yüz, dört yüz çocuk Mount Druitt
sokaklarına hücum etmiş, sokakları ele geçirmişti.
Daha önce katıldığım hiçbir çekime benzemiyordu çünkü insanlar ilk kez
duyulduklarını, görüldüklerini hissediyorlardı.
Parlak ışıkları, çocukları görüyorduk ve fotoğraf çekmek için bizi dükkânlara kadar
takip ediyorlardı.
Gerçek bir mahalle sevgisiydi.
Mount Druitt'te bir çocuk olmanın, mahallenizin ekranlara çıktığını ve tüm
dünyanın dikkatini çektiğini görmenin nasıl bir his olduğunu hayal bile
edemiyorum.
Düşününce bile tüylerim diken diken oluyor, "Hayallerim var ve artık onları
gerçekleştirebilirim çünkü yolun karşısındaki adamlar yaptı,” diyorlar.
ONEFOUR, HÂLÂ BURADAYIZ KOŞUŞTURUYORUZ
DIŞARIDA DEĞİLSEM KESİN İŞİME BAKIYORUM
2019, Stüdyodaki konuklarımın yılıydı, hâlâ da öyle.
OneFour şu an camiadaki en popüler şey.
Onlar bir YouTube fenomeni.
Dobra şarkıları, ham enerjileri
Ve bölgeleriyle duydukları gururla Avustralya müzik tarihine geçtiler.
Birçok dergiyle görüşmeye başladık, mesela Rolling Stone ve GQ.
Peki kendinizi nasıl tanımlarsınız? Kimliğiniz nedir? Rapçi misiniz? Müzisyen
-misiniz? Siz… -Biz müzisyeniz.
Kapa çeneni. Yaptığımız işte de iyiyiz.
Avustralya'daki herkes bundan sonra drill müziği yapmak istedi.
HASMIMIN DOSTUYLA ÇALIŞMAM KÖPRÜLERİ YAKARIM
GENCİN BİRİ YAPTI BİR TELEFON, "ÖLÜM ONAYLANDI"
Hem de herkes.
Küçük bir Avustralya dansı yapıyor.
Mounty bop'ı popülerleştirdiniz, TikTok'ta çok popüler.
Avustralya müzik tarihinde böyle bir etki görülmedi.
Bir süperstar gibi hissettim. İyi hissettim çünkü zihniyetimizi ve hayata
bakış açımızı değiştirdi.
Sonra Dave Avustralya turnesine çıktı. Onefour'dan Sidney ve Melbourne
ayaklarında ona destek olmasını istedi. Onlar için her şey yoluna girmek üzereydi.
SİDNEYLİ RAP GRUBU KONTROLDEN ÇIKIYOR
SİDNEY'DEKİ GENÇ ÇETE SAVAŞLARI AÇIĞA ÇIKTI
Polis olacak kadar cesur, gangster olacak kadar sert ya da avukat olacak kadar zeki
değilim. Bu yüzden adliye muhabiri oldum.
Bir şarkınızın olması güzeldir ama bu şarkının ne söylediğine ya da nasıl
yorumlandığına bağlıdır. Bir grup genç adam ne kadar sert olduklarından, bıçak
taşıdıklarından, başka bir çeteden nefret ettiklerinden bahsediyor. Şarkılar
hem olumlu hem de olumsuz olabilir.
Açıkçası, Onefour’un adı çıkmaya başladı. Popüler olmaya başladılar.
Onefour'un etrafındaki asıl tartışma, Batı Sidney'de birkaç drill grubunun daha
ortaya çıkmasıyla başladı. Medya bu repçiler arasındaki kavgalara kilitlendi.
Avustralya'da muhafazakâr bir medya var. Daily Mailve Daily Telegraph gibi tabloid
gazeteler Batı Sidney'de çete suçları konusunda büyük bir heyecan yarattı. Bu
gazeteler çete suçlarından bahsettiklerinde çok satıyor, bu tür
haberleri manşetlerine taşımaya, panik ve histeri duygusu yaratmaya bayılıyorlar.
Bu gazetelere inanırsanız, Sidney’in Gotham şehri olduğunu sanırsınız. Bir
şiddet suçu salgını olduğunu, Batı Sidney'de suçun kontrolden çıktığını ve
tüm bunların genç Adalı erkekler tarafından işlendiğini düşünürsünüz.
Rakamlara bakınca durum öyle değil. Sidney uzun zamandır bu kadar güvenli olmamıştı.
Onefour’a ilk kez bir gazete haberinde, ee, denk geldim ve bunun gerçekten ilginç
olduğunu düşündüm. Bu adamlar medyanın bu kadar ilgisini çekmek için ne yapmış
olabilirlerdi ki?
Uluslararası ölçekte, Avustralya'nın ciddi bir suç sorunu olduğunu söyleyemezsiniz.
Avustralya'da suç sorunları aile içi şiddet ve cinsel saldırı etrafında
şekilleniyor.
Yine de çoğu zaman medyanın ilgisi ister organize suç ister çete suçu deyin,
görünüşte çok daha heyecan verici ve çok daha haber değeri olan bu farklı suç
türleri üzerindedir.
Sidney'de şiddetin arttığını düşünüyor muyum? Bence bazı açılardan Sidney
gençleri daha da şiddet yanlısı oluyor. Bu istatistik bürosundan ya da
nüfus sayımından değil, Sidney'deki 40 yıllık suç raporlarından geliyor.
Tüm tabloid gazeteler, bu müzik grupları daha popüler ve daha önemli hâle gelirse,
sokaklarda daha fazla şiddet olacağını öne sürüyorlardı.
New South Wales'te kötü bir şeyler oluyor.
Bu çok korkutucu.
Bir neslin en kötü kavgası drill rap tarafından körükleniyor.
Evet kışkırtıyor, buna şüphe yok.
14-15 Yaşındaki çocuğumun bu konserlerden birine gitmesi konusunda ne kadar rahat
hissedebilirim bilmiyorum çünkü kavga çıkmasından korkuyorum.
Biz müzik yapıyoruz, şiddeti teşvik etmiyoruz. İnsanlara söylediğimiz şeyleri
yaptırmıyoruz.
Medya hiç bizim tarafımızda olmadı. Temsil ettiğimiz şeyden nefret ediyorlardı ve ne
zaman sokakta bir şey olsa bizi suçluyorlardı.
Şiddetten bahseden sanatın benzersiz bir yanı yok, ama nedense Batı Sidney'deki
hiphop söz konusu olduğunda bu tartışmayı yeniden yaşıyoruz. Bence bunun nedeni bu
hikâyeyi kimin anlattığı.
MAHALLEDE KALDIM MAHALLE İÇİN KAZANDIM
MAHALLE İÇİN ÇALIŞTIM GENÇLİK YÜKSELMEK İSTİYOR
O YÜZDEN GELME MAHALLEYE
İKİ YANIM DOLU ADAMLARIN HAZIR DEĞİL
ARABADAN İN KAP PARAYI
YÜZÜNDE MASKE AYNI NED KELLY
Onefour'un tartışmalı yönü hem avantajlı hem de dezavantajlı olmaya
başladı. Başlangıçta insanları gruba çeken şey, daha sonra büyük medya
kuruluşları ve polis tarafından onlara karşı kullanıldı.
Gençken Güneybatı Sidney'de büyüdüm ve büyüdüğüm dönemde suçun etkilerini gördüm.
Ailemde suç mağdurları vardı, bu nedenle burayı herkes için daha güvenli bir yer
haline getirmek için gerçek bir sebebim var.
Adım Deb Wallace. 40 yıl önce ilk görev yerim Blacktown adında bir yerdi ve şubesi
de Mount Druitt'ti.
Uyuşturucu ve çete suçlarının topluma verdiği zararı gördüm, bu bilhassa ilgimi
çeken bir alandı.
Bu sokak çetelerinde şiddetin tırmandığını görmeye başladığımızda muhtemelen Temmuz
2019'un ortalarıydı.
Semboller taşıdıklarını gördük. Bunları düzenli olarak değiştiriyorlardı, bu da
bana yapılanmış veya gelişmiş olmadıklarını gösteriyor. Muhtemelen benim
o güne kadar gördüklerimden daha fazla sembolleri vardı. Sanırım ilk ortaya
çıkmaya başladıklarında isimleri Greater West ve District 21’dı. Sonra Onefour'u
görmeye başladık.
Ve Onefour'un kullandığı bazı şarkı sözlerini duymaya başladık, biz çocuklarla
mücadele etmeye ve onları şiddetten uzaklaştırmaya çalışırken, bu grup bize
göre sokak çetelerinin gerçekleştirdiği şiddet eylemlerini kışkırtma olasılığı
olan şarkı sözleri kullanıyordu.
Drill repinde, o suçu gerçekten işlemediyseniz ya da o çetenin içinde
değilseniz, o gerçekleşmiş faaliyet hakkında şarkı söyleyemeyeceğiniz
aşikardır. Bazılarının çok ciddi saldırılara karıştığını biliyoruz. The
Message şarkısının sözlerini okursanız, aslında iki gruptan
bahsedildiğini görürsünüz, bu iki grup birbirine girerse neler olacağını anlatan
açık bir platform.
Amacımız olay büyümeden hızlı bir şekilde ele almaktı.
New South Wales polis teşkilatının çete suçlarını hedef alan farklı birimleri
vardı. Bu gruplar Suçla Mücadele Birimi adı verilen bir ekipte birleştirildi.
New South Wales polisinin güçlü bir taktiksel birimi olan bu birimin görevi
New South Wales’teki organize çete faaliyetlerini engellemek ve özellikle
terör şüphelilerine ya da organize motosiklet çetelerine odaklanmaktı.
Bu sıralarda Suçla Mücadele Birimi, Onefour'a karşı savaşa başladı.
Batı Sidney'deki gençlik suçlarını ele almak için
New South Wales polisi özel bir birim kurdu.
13 Yaşındaki küçük çocukların,
Şiddet içeren Amerikan rap kültürünü örnek alan
Bu sözde çetelere katıldığını söylüyorlar.
Bu güçlerin repçilere ve hiphop camiasındaki insanlara karşı kullanılmaya
başlanması, Avustralya tarihinde görülmemiş bir durum.
Bize odaklandıklarında ne olduğunu anlamamıştık. Neden yaptıklarını
bilmiyorduk.
Gittiğimiz her yerde polis tarafından basılıyor ve kovalanıyorduk.
Ağır bir polis müdahalesi vardı. Sürekli baskın, sürekli arama oluyordu. Yoğun bir
denetim vardı, bu şekilde kışkırtmaya çalışıyorlardı.
New South Wales’te, özellikle denizaşırı ülkelerdeki polis teşkilatının
bu tür yetkilere sahip olmasına izin vermeyecek veya anlayış göstermeyecek bir
mevzuatımız var.
Ailem gittikleri her yerde aranıyordu. Arabayla yolda giderken durduruluyordu.
Kötü bir şey olduğunda sadece siz değil, aileniz de etkilenir. Evim basıldığında
ailem evdeydi.
Her şeyi dağıttılar, çöp kutularını, saksıdaki bitkileri bile.
Kızım o zamanlar 14 yaşındaydı. İçeri girdiklerinde evin önüne doğru yürüyordu
ve ona tüfek doğrultmuşlardı. Kızım ağlıyordu ve tek söylediği "Köpeğimi
vurmayın, köpeğimi vurmayın"dı.
Bunu yaşamak, buna katlanmak zorundayız.
İçinde büyümedikleri bir şeyi anlayamazlar.
Kapıları tekmeleyenler onlar ama kapıların tekmelendiği evde yaşayanlar onlar değil.
Bu adil bir mücadele değil. Sanatını icra etmeye çalışan birkaç repçiye karşı
15 milyon dolar fona ve 100'den fazla polis memuruna sahip bir taraf var.
Bir süredir Onefour'un müziğinin hayranıydım. Yaptıkları şey inanılmazdı ve
bana 90'ların başında ve 80'lerin sonundaki N.W.A.’i hatırlattı.
Avustralya'nın ulusal kanalı ABC için 'License to Drill' adlı bir sesli belgesel
hazırladım. Onefour'u hedef alan ekibin başındaki Çavuş Trueman ile görüştüm ve
bana söyledikleri oldukça şok ediciydi.
Sen yaptığın şeyi yapmayı bırakana kadar
Hayatını çekilmez hâle getirmek için elimden gelen her şeyi yapacağım.
Hayatının her alanında seni rahatsız edeceğim.
Birim’in yerel polisin sahip olmadığı yeteneği şudur. Bir sorun yaşandığında, o
grubu yasal olarak taciz ettiğimizden ve o grup dağılana ya da suç içeren
davranışlarından vazgeçene kadar elimizden gelen tüm önlemleri uyguladığımızdan emin
olacak zamana, kaynaklara ve azme sahibiz.
Bunun için özür dilemeyiz.
Onefour'u hedef almak için polisin kullanılma şekli Avustralya'da hiç
görülmemiş bir şey. Polis yaptıklarıyla onları dağıtacağını biliyor.
Bir meslektaşım bana mesaj attı. "Mücadele Birimi, polis, Onefour ve
gençler üzerindeki etkileriyle ilgili bir sunum düzenliyor" dedi.
"Tamam, bunu kesinlikle görmeliyim" dedim.
Mücadele Birimi’nin açısından bakıldığında, toplumsal katılım her zaman
polisliğin merkezinde yer alır. Çünkü toplum olmadan polislik yapamayız.
Polislik yapmamızı isterler. Polisliğin temel ilkesi budur.
İçeri girdikten sonra sunum slaytını açtılar. "Pekâlâ millet, bu Onefour"
dediler.
Toplantıda yaşlılar, papazlar, gençlik liderleri, toplum liderleri, gençler
vardı. Hepimiz oturmuştuk, onlar da duvarın önünde sıralanmışlardı.
Birim’in giysilerini giymişlerdi, kalın yelekleri vardı. Bize gençlerin
fotoğraflarını gösteriyor ve bu insanların potansiyel olarak şiddetten
sorumlu olduklarını söylüyor ve şarkı sözlerini yansıtıyorlardı.
Sanırım ebeveynleri gençlerin çetelere karıştığına dair işaretler konusunda
eğitmeye çalışıyorlardı. Çocuklarımı pek çok şeyle suçladıklarını hissettim ve
bunun müzik yüzünden olduğunu söylüyorlardı.
Pasifikliler olarak bizi bir odaya toplayıp kötü olmayı bırakmamızı
söylüyorlardı.
Polis tarafından sürekli fişleniyorsanız ve kendi toplumunuzda
güvende hissetmiyorsanız…
Öfkelenirsiniz.
Sanki grup ikiye bölünmüş gibiydi. Bir grup "Evet, Onefour çete şiddetini teşvik
ediyor" derken, diğer yarısı da "Öyle ama
Olay bundan ibaret değil" diyordu.
Herkes şaşırmıştı. Ağlıyorlardı. Bazı insanların sunumun yarısında kalkıp
gittiklerini ve bunlar bizim aile üyelerimiz dediklerini hatırlıyorum.
Göz korkutmaya kendilerini zaten yersiz yurtsuz hisseden topluluklarımızı mercek
altına almaya yönelikti.
Böyle aptalca şeylere para harcamaları çok saçma.
Hem de çocuklara ve sokaktaki insanlara yardım edebilecekken.
Yazık oluyor çünkü elinizde çok fazla kaynak var, insanlara ulaşıp gençlerle
polis arasında bir köprü kurmak için birçok şey yapabilirsiniz.
Memurlarımızdan biri gelip "Patron, konser vermeye başlıyorlar. Yakın tarihte
bir tane var" dedi, sanırım Sidney'de bir tiyatrodaydı ve ben de "Bu konser olursa,
bir kavga çıkmasından endişeliyiz. Hem Onefour hem de 21 District gelecek,
gelirlerse oturup birlikte takılmayacaklar,” dedim.
Polisin engel olmak için…
Elinden geleni ardına koymayacağını biliyorduk.
Ama ne kadar ileri gidebilecekleri konusunda hiçbir fikrimiz yoktu.
Polislerin harika fikirleri vardı. Gidip organizatörlerle konuşacağımızı ve onlara
endişelerimizi anlatacağımızı söylediler.
Mekânlara bilgileri veriyorum,
"Etkinlik için gereken güvenliği sağlayamazsınız" diyorum.
Biletlerin maliyeti, etkinliği güvenli bir şekilde yapmak için
Gereken polisi karşılayamaz.
Şiddet durana kadar bunu New South Wales’teki her yerde yapacağım.
Bu çok saçma.
Evet, organizatörlerin artık canına tak ettiği bir noktaya geldi.
İlk defa bir konserimiz iptal oldu.
Bu mahallelerden çıkıp başarılı olma fırsatı bulursanız ve sonra polis size, en
büyük hayranlarınızı yetiştiren şehirde asla canlı performans
sergileyemeyeceğinizi söylerse, bu gerçekten moral bozucu olur.
Sidney'de konsere çıkmamız yasaklandı ama başka bir eyalette çıkabilirdik.
Brisbane’de 2000 kişilik bir konser ayarladık.
Konseri duyurduk ve muhtemelen 10 ila 15 dakika içinde biletler tükendi.
ONEFOUR TURNE DEFTERİ
Büyük bir olaydı çünkü ilk kez ana grup olarak çıkacaktık.
İlgi görmeye başladık bence. Gurur duyuyorum.
Evet.
Pasifik Adalı olan etkinlik organizatörleriyle çok sıkı çalıştık.
Çocukların tanıyabilecekleri topluluk büyükleri olduğundan emin olduk. Herhangi
bir sorun yaşanmaması için bölgedeki toplulukla çok yakın çalıştık.
Avustralya'da müzik camiasındaki herkes bu konseri izleyecek. En önemli şey şiddet
olayı yaşanmaması.
Adrenalin tavan yaptı, heyecanlıyız, sahneye çıkmaya hazırız.
Merhaba naber?
Dua edelim. Yüce Tanrım, bizi bir araya getirdiğin için teşekkür ederiz.
Hadi çocuklar.
Brisbane konseri.
Onların başarı anıydı.
İşte o zaman ne kadar çok hayranımız olduğunu fark ettim. Bunu görünce,
gerçekten bu hayatı geride bırakabileceğiz, dedim.
Sahneye çıktığımda, yapmak istediğim şey bu dedim.
Bir etkinliği güvenli bir şekilde gerçekleştirebileceğimizi gösterdikten
sonra
Artık hiçbir sorun olmayacağını düşündük.
In The Beginning' yayınladık
Ve herkes çılgına döndü.
DRILL DİYORLAR AMA KAZANDIĞIMIZI BİLİYORLAR
YANIMA GEL HAŞATIN ÇIKSIN
DÜŞMANIM ÖLMEDEN BİTMEZ BU KAVGA
NE? APTAL MIYIM BEN?
SÖYLEYİN BULUŞALIM HEMEN
Herkes çok ama çok heyecanlıydı. Biz de ülke turnesi yapmak için mükemmel bir
zaman olduğuna karar verdik.
Melbourne, Adelaide, Perth, sonra Yeni Zelanda ve Sidney.
Duyuruyu yaptıktan birkaç saat sonra biletler tükenmek üzereydi.
Provalar yapıp ülke turnesi için hazırlanıyorduk.
Çocuklar heyecanla şarkı listesi oluşturuyordu. Herkes mısralarını
çalışıyordu ve liste tamamlanıyordu.
Sizi çok seviyoruz. Harika bir konserdi. Sizi seviyoruz.
Sonra rezervasyon acentemizden Mücadele Birimi’nin Melbourne ve
Adelaide’deki mekânlarla görüştüğünü söyleyen bir mesaj aldım. Görünüşe göre
mekânlardan biri polis baskısı yüzünden vazgeçmek üzereydi.
Polis mekanlara yıldırıcı mektuplar göndererek, “bu gruba izin verirseniz, son
birkaç yıl içinde meydana gelmiş olabilecek içki ruhsatı yasa ihlallerini
biraz daha dikkatli inceleyeceğiz ve belki de gelecekte bu lisansa sahip
olmayacaksınız,” diyordu.
Mektubu okuyan herkes muhtemelen bunu şantaja çok yakın bir şey olarak
yorumlayacaktır.
Konser veremeyeceklerini söylemedik. Sadece potansiyel riski mekânlara bildirme
yükümlülüğümüz vardı.
Şunu açıklığa kavuşturmak isterim ki, konseri iptal eden polis değildi. Mekân,
konserin gerçekleştirilmesine izin vermeye hazır olmadığına karar verdi.
E-postayı okuduğumda, "Çocuklara bunu nasıl söyleyeceğim? Moralleri bozulacak,"
diye düşündüm.
Provalardan sonra onları oturtup "Size bir haberim var. Polis Melbourne'e baskı
yapıyor, Melbourne iptal olacak," dedim.
Onlar da "Sidney iptal olmadığı sürece, evimizde yapabildiğimiz sürece sorun yok"
dediler. Ertesi gün tekrar prova yaptık.
Adelaide ve Sidney'in iptal olacağına dair ikinci haberi de aldım. Evet,
neredeyse her gün bir mekân iptal oldu.
Polis baskısı yüzünden hiçbir mekân bizi kabul etmedi. Bu duruma çok üzüldük.
Karşı koymak istediler ama nasıl? Bu kadar büyük bir şeye nasıl karşı
koyarsınız?
Bir sanatçı için turneye çıkmak büyük bir olaydır. Sadece hayranlarıyla bağlantı
kurmak için değil, aynı zamanda gerçekten iyi para kazanmak için de bir fırsattır.
İlginç bir durum çünkü bu adamlara bir şans vermeliyiz.
Dünyaca ünlü olabilirler, elbette konserlerden para kazanıyorlar.
Onları bu şekilde sıkıştırarak, ticari olarak zor durumda bırakıyorsunuz.
Hiçbir şey kazanamayacaklar.
Bence Mount Druitt'ten buraya gelmeyi başarmış bir grup için
Büyük bir hayal kırıklığı.
Konser verebileceğimizi düşündüğümüz ve polisin çok fazla müdahale edemeyeceği tek
yer Yeni Zelanda'ydı. "En azından Yeni Zelanda'ya gideriz" diyordum.
Ama ne yazık ki YP, Lekks ve Celly birkaç yıl önce bardaki o olaydan dolayı
ceza alacaklardı.
Dolayısıyla, Yeni Zelanda'ya gidebilen sadece J Emz ve Spenny oldu.
Burada yaşanan tüm olaylardan sonra ülke dışına çıkacağımız için heyecanlıydık.
Karaya ayak bastık, gümrükten geçtik ve…
Polis kalabalığını görünce bir sorun olduğunu anladım.
Göçmen bürosuna gittik. Pasaport işlemleri için geçerken önce Spenny geçmeye çalıştı
ama kapı açılmadı, izin vermediler.
İyi günler. Bir sorun çıktı da. Üçünüz benimle gelebilir misiniz? Görüşmemiz
gerekiyor. Sadece üçünüzün gelmesi yeterli.
Avustralya'daki Mücadele Birimi’nin onlarla iletişime geçip ülkeye
gireceğimizi bildirdiğini söylediler.
Suçla Mücadele Birimi ve çete ekibinin lideri olarak, başka bir topluma veya
başka bir bölgeye yönelik potansiyel risklerle ilgili bilgi aktarmak oldukça
doğaldır. Organize suçlarla ancak bu şekilde mücadele edebiliriz. Kimseye işini
nasıl yapacağını ya da ne yapacağını söylemiyoruz, sadece bulduklarımıza ve
yaptıklarımıza dair bilgileri aktarıyoruz.
Bize J Emz'in önceki sabıka kaydı nedeniyle ülkeye alınmayacağını
söylediler.
Onlara açıkladım. "Bakın, iş için buradayız. J Emz ülke için bir risk teşkil
etmiyor, burada olduğu sürece suç işlemeyecek. İş için burada," dedim. Ama
"Onu ülkeye almıyoruz" dediler, bu kadar.
Çok üzülmüştüm. Onca yol kat edip konsere çıkamadım. Ama bunun olacağını
tahmin etmeliydim.
Nezarethanedeyken Lekks’in, kardeşimin ve Celly’nin hapse atıldığı haberini aldım.
P dört yıl aldı.
Lekks dört yıl, Celly ise sanırım on yıl aldı.
Belli bir noktada hissizleşiyorsunuz. O an yargıç kararı açıklarken ailemi düşündüm,
çok zordu. Ama hâlâ siktir et diye düşünüyordum. Hayat bu sonuçta.
Kocama, "Bugün ne olursa olsun ağlamayacağım. Ona bu yükü
yüklemeyeceğim," dedim.
Ama eve dönerken Liman Köprüsü'nden geçiyorduk ve gözyaşlarımı siliyordum.
Haberi aldığımda resmen yıkılmıştım. Onlar yokken ekibi nasıl ayakta tutacağız diye
düşündüm. Uzun süre yatacaklarını sanmamıştık.
Her şey çok iyi gidiyordu.
Sonra bir anda duraksadık.
Zamanlama çok kötüydü.
Konser iptal olacak.
Sence tek başıma yapabilir miyim?
Hayır.
Berbat edersin.
Öyle bir şey olmayacak.
Tek başına çıkmak zorunda mısın?
O zamanlar Spenny için üzülmüştüm çünkü omuzlarında çok fazla yük vardı. Konsere
devam edip etmeyeceğimizi bilmiyorduk.
Siktir et, konsere çıkacağım.
Bizimkilere haber ver.
Çocukları yüz üstü bırakmayacağım.
Gösteri devam etmeli.
Gergin değildim. Öfkeliydim. Bir şeyi kanıtlamak istiyordum. Saçmalıklarından,
bizi durdurmaya çalışmalarından bıkmıştım.
Geriye dönüp baktığımda "O gece bizi yıkamadılar," demek istiyordum.
Bu geceye hazır olun.
Evet, bu gece! Dünyayı kasıp kavuran
Küresel bir gruptan gelen bir mesaj var.
Spenny’nin bu fikri benimsediği ama işe yarayıp yaramayacağını bilmediği belliydi.
Yaşadığımız boktan şeyleri yaşamadıysan gel benimle konuş kardeşim, tamam mı?
Biz istediğimiz için müzik yapmıyoruz, yaşadığımız şey bu olduğu için yapıyoruz.
Bu yüzden insanlar seviyor çünkü çoğu kişi aynı şeyleri, aynı durumları yaşadı.
Bu yüzden insanlar konsere geliyor. Bunun gerçek olduğunu biliyorlar. Hükümet konser
vermemizi istemiyor.
Daha iyi olmamızı istemiyor. Ama…
Bu onlara kalmış bir şey değil. Çünkü halk kendi kararını veriyor.
Konserden beş dakika önce daha gergindim. Bacaklarım tutmuyordu
Ama devam ettim.
Üstünde çok baskı vardı. Ama Onefour'un itibarını koruması gerektiğini biliyordu.
Hayranlarının uzun zamandır beklediğini biliyordu.
Pekâlâ, durum şundan ibaret., Celly'ye on yıl, YP'ye dört yıl verdiler.
Ama dinleyin, YP hapse girmeden önce bunu yazdı, sözleri dinleyin, mücadelemize
kulak verin.
En gurur duyduğum anlardı. Bu konser grubun karakteri, birbirleri için neler
yapmaya istekli oldukları ve yaptıkları işe ne kadar bağlı oldukları hakkında çok
şey anlatıyor.
HAYATINI KAZANMAYA ÇALIŞAN BİR ADAMIM
ÖZGÜR KALANA KADAR DURMAYACAĞIM
SIKI ÇALIŞ KARDEŞİM DİMDİK DUR
SİSTEME KURBAN GİDENLERDEN OLMA
YANINA GELDİKLERİNDE İYİ OLACAKSIN
KODESE HOŞ GELDİN KARDEŞİM DE
Eve döndüğümde aynı şeyle karşılaştım. Mücadele Birimi bizi havaalanında
bekliyordu.
Bizi ayırdılar ve ne yaptığımızla ilgili bir sürü soru sormaya başladılar.
Yaptığımız şeyin yasadışı ya da yanlış olduğunu bilip bilmediğimizi sordular. Bu
yüzden bizden grup üyeleriyle, repçilerle ilişki kurmayacağımıza dair
belgeler imzalamamızı istediler.
İşimize yarayan en önemli kozlardan biri de suç ortaklığı yasasıydı. Basitçe, ciddi
bir suçtan hüküm giymiş bir kişiyle ilişki kurarsanız, sizin de suç işlemiş
olabileceğinizi söyleyen bir yasaydı. Onları uyardık.
Sadece gözdağı verdiler. Grupla çalışma konusunda bizi korkutmak içindi.
J Emz ile çalışamayacağımı söylüyorlardı. Geriliyordum, bu doğru mu değil mi diye
düşünüyordum. Birbirimizle çalışamazsak nasıl müzik yapacaktık?
Bu Onefour'un sonu olabilir miydi? Lekks hapisteydi, Seli de girmişti, YP girmek
üzereydi. Spenny ve J Emz devam edebilir miydi?
Geriye ben ve Spenny kaldık, devam ettirmemiz gereken çok şey var.
Sanırım bu en zor zamanlarımızdı, pes etmek istedim. Artık bu işi yapmak
istemiyordum. Baskı fazla gelmeye başlamıştı.
Evet, hepimizin "Mücadele etmek gittikçe zorlaşıyor" diye düşündüğü anlar oldu. Bu
iş artık yürümüyor demeden önce buna daha ne kadar katlanabiliriz ki?
Eee “Bu duruma nasıl bir çözüm bulacağız?” Diye düşünüyorduk.
Bu çocuklar hayatlarını iyi yönde değiştirdi, buna bizzat şahit oldum.
Onların kazandığını görmek istemiyorlar. Bir şans vermelisiniz. Gelişmeleri için
imkân vermelisiniz. Öylece bitiremezsiniz.
Geri dönüp bildiğimiz şeyleri yapmayı, eskisi gibi takılıp sokaklarda koşturmayı
düşündüm.
Evet dostum, çok haklısın, ne olacak böyle?
-Spenny nerede? Spenny'yi ara ve… -Ekibin yanında olmaya çalışıyorum.
Her zaman olacağım. Ama sonuçta ben bir suçluyum, beni bilirsin.
Biliyorum. Kim olduğunu iyi biliyorum. Bunu çok istiyordun.
Ben bir suçluyum. Hep olduğum gibi.
Hayır, konu bu değil.
Çocukların bir süreliğine ara vermesi gerekiyordu.
Lekks, Celly ve YP'yi kaybettikleri için üzgünlerdi ve bu duyguyu yakalamak için
iyi bir fırsat olabileceğini düşündüm. Hisleri yeni şarkıların temeli ya da ilham
kaynağı olacaktı.
Şehir dışında bir yere gittik ve şarkı yapmaya başladık. Oraya gitmemizin tek
amacı müzik yapmaktı, iyi oldu.
İnsanlara grupta görebileceklerinden daha fazlası olduğunu nasıl gösterebiliriz diye
düşünüyorduk.
Bu dengeyi bulmak zorundasınız. İşe yarayan bir şeyi tamamen bırakmayın.
Yaptığınız şeyi yapın, ilerleme kaydedin.
Orada kafa dinleyip farklı bir şekilde çalışabiliyorduk.
Olanları konu almamız gerektiğini biliyorduk.
Sonunda 'Home And Away' adında bir şarkı yaptık.
Bu şarkıyı hapisteki kardeşlerimize ve geldiğimiz bölgeye ithaf ettik.
MOUNTY'DE BÜYÜDÜM CESURLARIN VATANI
POLİSTE SAVAŞTAYIZ BRAX GİBİ BU HOME AND AWAY DEĞİL
SAHİL KENARINDA BÜYÜMEDİM AMA KOYDA VAR KARDEŞLERİM
MOUNT DRUITT'E HOŞ GELDİNİZ
Home And Away' ile çocuklar o boşluğu dolduracak bir şeyler bulmaya çalışıyordu.
Onefour 'Home And Away'i izleyerek büyüdü ama temsil edildiklerini görmedi.
Yeni nesil çocukların körfezde olup bitenlere odaklanmalarını değil,
yaşadıkları hayatların temsil edilmeye ve hikâyelerinin anlatılmaya değer olduğunu
fark etmelerini istiyorlar.
Home And Away'i izlediğinizde palmiyeler, plajlar, kum görüyorsunuz.
İnsanların Avustralya'ya bakış açısının bu olduğunu düşünüyoruz.
Biz de onlara Avustralya'nın farklı bir yüzünü, bizim yaşadığımız hayatı ve
Avustralya'nın dışının nasıl bir yer olduğunu gösterelim dedik.
Böylece şarkıyı yazdık ve bir çalışma ritmine girdik.
Against All Odds' albümünde o anda hissettiklerini kaydettiler.
Özellikle de bu kadar çok engelle uğraşırken tek başlarına kalan J Emz ve
Spenny için gerçekten zor bir dönem olduğunu düşünüyorum.
Şu anda çok şey tehlikede. Bu farklı bir şey. Bana güvenen insanlar var.
Bu arama ıslah merkezinden yapılmaktadır.
Radyoda sizi dinledim, çok iyiydiniz. Bizim yerimize de yapın.
Ne düşünüyorsun?
Şarkıyı çalmayı öğreniyorum, herkesi haksız çıkaracağım.
İyi olduğum şey bu. İnsanları haksız çıkarmak.
Konumuz OneFour ve yeni albümleri.
İnsanların bu albümden hangi mesajı almasını istiyorsunuz?
Albümün adı mesajı veriyor.
Zor durumda olsanız da önemli olan kaç kez ayağa kalkıp devam ettiğinizdir.
Doğru.
Bazı büyük uluslararası sanatçıların bize ulaşmaya başladığını öğrendik ve
artık çalışma zamanı dedik.
Kimse bize yardım etmeyecek, kendi işimizi kendimiz yapmalıyız.
Ferg bize ulaştı.
AJ, Heady.
Ayrıca The Kid Laroi’un yer aldığı 'My City' adlı bir şarkı yaptık.
DRILL İÇİN ONEFOUR'U SUÇLUYORLAR
SİDNEY İÇİN BİZİ SUÇLUYORLAR MELBOURNE İÇİN BİZİ SUÇLUYORLAR
BRISSY İÇİN BİZİ SUÇLUYORLAR KİM YANIMDA?
ÇÜNKÜ BUNLAR EZELDEN BERİ OLUYOR
O ÖLÜNCE HERKES SUSTU
ŞİMDİ HERKESİN ÇENESİ DÜŞTÜ
İnanamıyordum, daha önce Avustralya hip-hop'ından birinin, hayranı olduğum
denizaşırı bir sanatçı tarafından tanındığını görmemiştim.
Bu adamlar şu anda kültürde olup bitenlerin zirvesinde yer alıyor çünkü
hiphop dünyadaki en büyük müzik türü. Ancak Avustralya'da biz bunu ortadan
kaldırmak ve sansürlemek istiyoruz.
Konser vermelerine izin verilmezse, müzik yaparak para kazanamazlarsa,
Onefour, Avustralya polisi ile uğraşmayı seçerseniz neler olacağına dair oldukça
kasvetli bir ibret hikâyesi olacak.
Polis bir grubu yok etmekte başarılı olursa, bu Avustralya ve ifade özgürlüğü
için kara bir gün olur.
Çok üzücü bir durum. İnsan, dinleyicilere şarkı bile söyleyemeyeceksem
müzik yapmanın ne anlamı var diye kendini sorgular.
YP'nin çok yakında çıkacağını duydum, bence Onefour'un şu anda bu enerji
takviyesine gerçekten ihtiyacı var.
Çıkması için sabırsızlanıyorum. Onsuz, Lekks'siz ve Cell'siz de grubu idare
ediyorduk ama nihayet, bir araya gelip ilerlememizin zamanı geldi.
Her hafta sonu görüntülü görüşüyoruz. Sadece o ve ben.
Herkes merhaba der, sonra "Annem gelmiş" der ve kalan vaktinde benimle konuşur.
Ne yapacağımı biliyorum. S adece müzik yapmak istiyorum.
Çıktığımda başka bir şey yapmak istemiyorum, sadece müzik.
Sabırsızlanıyorum. O benim kardeşim. İçeri girdiğinden beri bugünü bekliyordum.
Yani, yatağını bile hazırladım.
İki yıldır içeride
Çıktığında biraz afallayabilir.
O duvarların arasındayken kapana kısılmış gibi hissediyorsun, sanki hayatının geri
kalanında böyle olacak gibi.
Genç yaşta girdiği için biraz sarsıldı. 18 yaşında girdi ama o kapıdan çıktığında
daha iyi şeyler olacak.
Sanırım o kapıdan çıkmadan önce aklımın nerede olduğunu tahmin edersiniz. Kapana
kısılmıştım. Hâlâ herkese düşman olmak istiyor gibi bakıyordum. Dışarı çıktığımda
kız kardeşlerimi ve annemi gördüğümde hayal gibi geldi.
Bir an için kaygılandım, bana ne olduğunu bir türlü anlamamıştım. Ama
dışarı çıktığım anda bu durumun garip geldiğini fark ettim.
Dışarı çıkmak ve ne yapacağımı bilememek büyük bir sorundu, kendi kendime
eski alışkanlıklarıma geri dönüp tekrar hapse gireceğim diyordum
İyi misin?
Sonra dışarıdayken
Şunu fark ettim
Aradığım fırsatlar artık elimdeydi
Nihai hedeflerime ulaşamazsam bütün sorumluluk bana aitti. İşte o zaman
kendime geldim ve “Siktir et, bildiğimiz işi yapalım,” dedim.
23 SAAT HÜCREDE BİR SAAT AVLUDA
DÜŞÜNMEK İÇİN ZAMANIM OLDU
KATİLLERLE KALDIĞINDA GÜÇLÜ OLAN YAŞAR
SİLAHIMI ÇEKMEK İÇİN HAZIRDA DURDUM
LEKKS ÖZGÜR KALANA DEK HUZUR YOK
CHEF ÖZGÜR KALANA DEK RAHAT YOK
Stüdyo seansları yapıyorduk. Pazartesiden cumaya kadar, hafta sonu
tatildi.
Tekrardan rutinime döndüm. Kendi kendime
“Bunu şimdi yapmalısın, bu senin işin. Bu senin sanatın. Doğru yoldan şaşmak
istemiyorsan yapman gereken şey bu,” dedim.
Ya hep ya hiç. Evet, epey heyecanlıyım. Sanki…
Etrafımızda olan onca şey ve…
Yaşamak zorunda kaldığımız onca aksilikten sonra, tam potansiyelimizi görüp olmamız
gereken yere ulaşma sırası bizdeymiş gibi geliyor.
Ama bir de baktık ki Birim geri gelmiş.
Bu hafta New South Wales polisi
YouTube, Instagram ve Spotify gibi sitelere
Şiddete veya suça teşvik eden materyaller konusunda
İşlem başlatacaklarına dair bir uyarıda bulundu.
Anladığım kadarıyla polis devreye girdi. Mesele şarkılarda bitmiyor.
Toplumun herhangi bir kesimi için tehdit oluşturabileceğine inandıkları
paylaşımlar, video içerikleri de konuya dahil.
Platformlara gidip "Bakın, buna bakmanızı istiyoruz. Bunun tehlikeli
olduğunu düşünüyoruz" diyecekler.
YouTube’a ya da bir sosyal medya platformuna gidip "Bunu kaldırın"
demiyorduk. Mesajın şiddeti teşvik ettiğini düşündüğümüz durumlarda,
platformlara "Bunu dikkatinize sunuyoruz ve siz karar verin. Bu bir şirket olarak
çalışma formatınıza uygun mu?" Diyorduk.
Polis bu müziğin duyulmasını, icra edilmesini, yayınlanmasını engellemeye
çalışıyor. Onefour'a ya da onlar gibi olanlara “zahmet etmeyin, bunu yaparsanız
hayatınızı mahvedersiniz,” mesajı veriyor.
New South Wales polisi neyin kabul edilebilir neyin edilemez olduğu konusunda
karar verebilir mi?
Avustralya hip-hop'ında
Müzisyenlerin sansürlendiği başka bir dönem yok, ki aklınıza gelebilecek en
şiddetli Avustralya hiphop'ından bazılarını dinledim.
Bu adamlar Melbourne ya da Sidney'de istedikleri zaman sahneye çıkabilir.
Bence New South Wales polisi etnik kökenli sanatçıları sansürleyip sektörden
dışladığı sürece, kabul ve temsil etmeye istekli olduğumuz kültür türü açısından
kat etmemiz gereken uzun bir yol var demektir.
Bize eskisi gibi saldırmıyorlar ama bence bu daha da kötü. Biz doğru yoldan
şaşmamaya çalışıyoruz ama onlar bizim işimizi, geçim kapımızı elimizden alıyor.
Bırak bir iki konseri iptal ettireceklerini düşünsünler.
Bana kalırsa tek yaptıkları içimdeki ateşi daha da harlamak. Yapmaya devam ettikleri
şey yüzünden artık asla durmayacağım.
BURADA DRILL RAP ÖLMÜŞ DİYORLAR DİRİLTMEYE GELDİM
BRODIE STÜDYOYA GEL DİYOR ŞARKI MI SÖYLEYEYİM RAP Mİ?
ŞU RAPÇİLERİN BAŞARISINDAN BIKTIM TEK SÖYLEDİKLERİ YALAN
GENÇ KARDEŞİME SAKİN DİYORUM O COŞMAYA ÇALIŞIYOR
HAPSE ATILDIM AMA AZMETTİM BİRİYSE ÖTTÜ DİYOR
YÜZÜME SÖYLE BAK NE OLUYOR BU RİSKİ GÖZE AL KONUŞ
Belli ki Birim peşini bırakmayacak.
Neyse ki, eski bir dostumuz bize ulaştı.
Bana mesaj attı ve turnesinde açılış sanatçısı olarak başka birini
düşünmediğini söyledi. Beni aradı ve uygun olur mu diye sordu.
Onefour ile çalıştığım iki yıl içinde Laroi Avustralya'nın en büyük müzik
ihracatçısı hâline geldi.
Küresel bir süperstar.
Laroi ülke turnesinde Onefour’un eşlik etmesini istemişti.
The Kid Laroi birkaç yıl önce çıkış yaptığından beri
En büyük pop yıldızlarından biri oldu.
Laroi büyük bir arena turnesi için Avustralya'ya geri döndü.
Turnede açılış sanatçısı olmaları için uğraşıyordum ama bana "Şu anda bu mümkün
değil" dediler.
Kararsız kalmıştık, bizi duyururlarsa turneyi yapamayacaklarını söylüyordu.
"Tamam, her şey yolunda, endişelenmeyin" dedim. En sonunda onları sahneye getirecek
ve kimseye söylemeyecektim.
Onları perşembe günkü konsere gizlice sokacaktım.
Çılgınca olacaktı. Sadece iki kez canlı performans sergilemişlerdi ve sahneye
çıkıp 20 bin Sidneylinin önünde şarkı söylemek büyük bir olaydı.
Sonunda bir mekân tarafından zorlanmadan performans sergileme fırsatı yakaladık.
Kid Laroi'a minnettarız. Zaten hiç konser veremiyorduk, çok sevindik.
Yarım ağızla özür dilemeyi düşünüyorlar.
Aynı gece 20 bin kişinin karşısına çıkacağımızı bilerek prova yaptığımıza
inanamıyorum.
Yaklaşık üç yıldan beri YP ile sahnede ilk kez performans sergileyeceğiz.
Aklım almıyor. Kid Laroi ile bu boyutta bir şey yapmak büyük bir iş
olacak.
ÜÇ SAAT SONRA
Polis, kapıyı açın!
Polis geldi, Laroi'un ilk konserinin olduğu gece kapıyı kırıp evimizi bastılar.
Berbat bir şey. Evindesin ve bir grup yabancı evine giriyor, silah çekiyor,
istediğini yapıyor, her şeyi alt üst ediyor.
Annem ve kız kardeşlerimin ne düşüneceğini tahmin edersiniz…
Çok yanlış.
Bütün ev aranıyordu ve odadan çıkmayalım diye başımıza iki polis
diktiler.
Siktir, çocuklar gelemeyecek dedik. Laroi'un ilk konserine gidemedik.
Bu bir tesadüf olamaz, bunun arkasında bir neden vardı. Polis kontrolün bizde değil,
onlarda olduğu mesajını veriyordu.
Evet, dışarı çıkacağımızı biliyorlardı. Saat altıda ayrılmaya hazırlanıyorduk.
Evleri tam beş buçukta basıldı.
Birim’in oraya sürpriz bir ziyaret için gittiği çıkarımı yapılıyorsa, bu nasıl
sürpriz oluyor bilmiyorum. Hayır, konserde şarkı söyleyecekler diye asla
birinin evine gidip baskın yapmayız. Bana göre tam bir saçmalık.
Polisin bizi engellemesindeki sorun şu. Eğer…
Bizi engelleyebilirse, şimdi olduğumuzdan daha kötü oluruz. Durumu
onlar için elimizden geldiğince güçleştiririz. Daha fazla olay çıkarırız.
Geçmişte yaşadıklarımız ve Onefour ile yaşadıklarımız ne olursa olsun, sadece
kendime değil, aileme ve etrafımdakilere de faydası oluyor. Çok şey ifade ediyor.
Onlar için başarı her şeyden önce arkadaşlarının ve ailelerinin geçimini
sağlayabilmek demek, ama kültürlerine göre tek başına başarılı olamazsın. Mahalleni
de başarıya ulaştırırsın.
Buraya ilk geldiklerinde J Emz her zaman "Meşhur olduğumuzda geri gelip tüm
stüdyonuzu yenileyeceğiz" derdi.
Sıkı durun, sadece iki yıl sonra geri gelip stüdyoyu yenilediler.
Devamlı genç yetenekler ortaya çıkıyor. Onları dinlemeyi çok seviyorum.
Çoğu sanatçı için, özellikle de Pasifik Adalıların müzik sektörüne girmesi ve
bunun uygun bir kariyer olduğunu fark etmesi için yol gösterdiler.
Evet. Başardığımız şeyden gurur duyuyorum.
Kültürü değiştirmek için yola çıktık ve bunu başardık.
En nihayetinde önemli olan şu. Mount Druitt'teki evinde yaşayan genç çocuk,
aynı mahallede yaşayan bu repçilerin aniden dünyaca meşhur olduğunu görüyor.
Sonra o da bunu başarmanın hayalini kuruyor.
İnsanların anlamasını istediğim şey sevdiğiniz işle uğraşmanın ne kadar önemli
olduğu.
Bu ister müzik olsun ister başka bir şey. Yaşadığımız pek çok şeyden kurtulmamıza
yardımcı olan tek şey buydu.
Onefour'un varlığı Avustralya'daki müzik endüstrisi üzerinde çok büyük bir etki
yarattı. Ancak ironiktir ki Onefour'un konser vermesi yasaklandı. Herkesin daha
iyi ücretler almasının nedeni olsalar da kendi pişirdikleri pastadan paylarını
alamıyorlar.
Her ne kadar turnelerimizi ve rapçilerimizi kaybederek büyük bir darbe
almış olsak da böyle sona ermeyecek.
İlerlemeye devam etmemizin ana nedenlerinden biri de bu. Çünkü çevremiz,
amacımız daha büyük ve kaybedeceğimiz çok şey var.
Bu yüzden kaybedemeyiz.
Şansımıza Laroi ertesi gün başka bir konser ekledi.
Ha ha.
Cuma günkü konsere giderken, ortamda endişe veya gerginlik vardı, ama aynı
zamanda bir belirsizlik de mevcuttu.
Konsere çıkabilecekler mi bilmiyoruz.
Polisin haberdar olma riskini göze alamayız.
Biz polisi binanın o tarafına çekene kadar etrafta fazla dolaşmayın, böylece
bizi rahatsız edemezler.
Konseri iptal etmeleri ihtimaline karşı gözlerden uzakta olmalıyız.
Bu kez konserin herhangi bir şekilde kesintiye uğramaması için dua edelim.
Amen.
Hey, Lekks.
-Merhaba kardeşim. -Merhaba. Sahneye çıkıyoruz.
Ararım. Seni seviyorum Lekks.
Bunu hak ediyoruz. Sadece dik durun.
Sidney, normalde, normalde bir sonraki şarkıya geçecektik. Ama bu gece size
İnstagram'ımda çok özel bir konuğum olacağını söyledim.
Bu çok özel konuk çıkmadan önce şunu söylemek istiyorum. Bu adamların
Avustralya'da sahne alması yasaklandı.
Bir şey diyeyim mi?
Umurumda bile değil.
Bu gece onlara hak ettiklerini vereceğim, buraya gelip bizim için birkaç
şarkı söyleyecekler. Hadi bakalım Sidney, alkışlarınızı duyalım, Onefour
için!
İşte zamanı geldi, elleri görelim Sidney!
ÇEKİMLERDEN SONRA CELLY VE LEKKS HAPİSTEN ÇIKTI
ONEFOUR SUÇLA MÜCADELE BİRİMİ'NİN DİKKATİNİ ÇEKMEYE DEVAM ETTİ
Etkinlik koordinatörleri, menajeriniz ve polisle olanlardan sonra, şarkınızı
çalmanız veya yüklemeniz gerekiyordu. Bunu yapmıyorsunuz. Yani şarkı yok, şarkı
söylemek yok, dans etmek yok, tanıtım yok.
Şarkıyı çalmamızın ne sakıncası var?
Bütün sorun bu. Şarkıyla bir ilgisi yok, sorun sizin burada olmanız.
Ama neden şarkının çalmasını engelliyorsunuz?
-Aynı şeyleri tekrar mı edeyim? Sadece… -Soruma cevap verin.
Açıklamaya çalışıyorum ama soru soruyorsun…
Soruma cevap vermiyorsunuz.
Pekâlâ, sorun değil. Herkes şu duvara geçsin. Ellerinizi duvara koyun.
Soruya cevap vermiyorsun.
-Dinlemiyorsunuz. -Gidelim.