Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
SİDNEY, AVUSTRALYA
ONEFOUR, Avustralya'nın ilk drill rap grubu.
Bu müzik türünün belirleyici bir özelliği
çete savaşları gibi şiddet içerikli tasvirler içermesi.
Daha 13 yaşındaki çocukların bile
şiddet içerikli Amerikan rap kültürünü örnek alan
bu sözde çetelere katıldığı söyleniyor.
Diyoruz ki reklamını yaptıkları müzikler
şiddete teşvik ediyor.
Kamu, buna engel olmamızı bekler.
Polisler binanın diğer tarafına geçene dek gözden uzak durmamız lazım ki…
Konseri tehlikeye atmasınlar diye burada, gözden uzak durmamız lazım.
Çocuğumun böyle bir konsere gitmesine ne kadar sıcak bakardım bilmiyorum,
olay çıkmasından korkuyorum.
ONEFOUR'cular müthiş şarkı yazarları.
İnsan dinlediğinde inanıyor.
Buranın rap camiasında en büyük etkisi olan grup
ama burada sahne alamadılar.
ONEFOUR, ülkenin en büyük hip-hop grubu oldu
ama polis, hayranlarına konser vermelerine izin vermiyor.
Her konserleri iptal ediliyor.
Delice ya. Avustralya'nın N.W.A. grubu gibi.
Aynen öyle.
Polisin duruma tepkisi aşırı saçmaydı.
Rabb'im, bu sefer
konsere engel olunmaması için sana dua ediyoruz.
Çok ilerleme kaydettik ama bu konseri vermezsek işimiz biter.
Muhtemelen olay çıkacağına dair istihbarat aldık.
Yeni Güney Galler'de konser olmayacak. Durdurmak için elimden geleni yapacağım.
ONEFOUR HER ŞEYE RAĞMEN
BATI SİDNEY, AVUSTRALYA
Müziği hiç kariyerim olacak bir şey olarak görmemiştim.
Bizim gibiler müzik yapamaz sanıyorduk. Böyle bir seçeneğimiz yoktu.
Batı Sidney'in uçlarındaki bir banliyöde, Mount Druitt'te büyüdük.
Büyük bir Pasifik Adalı topluluğu var.
Biz de Samoalıyız.
Hayatımın çoğunda arkadaştık. Beraber büyüdük.
Normal çocuklardık işte, sokakta oynardık.
Orada bırak.
Ailelerimiz dinine bağlı. Nasıl böyle olduk bilmiyorum.
CEVAP İSA'DA
O zamanlar pek anlamamıştık
ama Mount Druitt bayağı…
…kaos içindeydi.
Oraya dair bir ön yargı var, kimsenin umurunda değil.
Mount Druitt'te büyüyen Adalılar için üç seçenek vardı.
Ya futbol ya fabrika ya da suç dolu bir hayat.
Lisede tavsiye verdikleri bir Adalılar dersi vardı.
Adam dedi ki "Hepiniz hapse gireceksiniz.
Hem de her biriniz."
Hatırlıyorum da ilk kez haber izlediğimde bizim kiliseden birisinin
buradaki bir grup tarafından kafası ezilmişti.
Sonra da ne zaman izlesem Mount Druitt derlerdi.
Her seferinde de olumsuz konuşurlardı.
Mount Druitt. Burası da Sidney. Ama turist broşürlerindeki gibi değil.
Hava karardıktan sonra Mount Druitt'e gidilmez, gerçekten.
Halk örgütleri yardım çağrısında bulunuyor ve gençler dışarı çıkmaktan korkuyor.
Güvende hissetmemiz için sadece…
Sokakta dolaşamadığımız bir hâldeydik.
Sürekli birbirimizi kolluyorduk.
Gençlerin beraber takılmasının sebebi
diğer türlü arkadaşlarından birine çok kötü saldırıyor olmalarıydı.
Yine saldırıyorlardı.
Biz de dedik ki "Ne yapacağız, böyle olmaz."
Ondan sonra kalabalık dolaşmaya başladık.
Birisi bize yamuk yaparsa direkt haddini bildiriyorduk.
Herkesin Rambo bıçakları falan hazırdı.
Başından beri hep aile gibi görüyorduk.
Bize çete damgası vurduklarında bunu kasıtlı yaptıklarını biliyorduk.
Polisle hep ters düştük. Bizi suçlu olarak görüyorlar.
Bizi dövüyorlardı. Önceden öyleydi.
Silahım var.
Geri çekil.
Silahım var.
Hayatımızın o döneminde hep başımız belaya giriyordu.
Biraz yoldan çıkıyorduk.
Ama sonra Street Uni'yi keşfettik.
O zamanlar önemini fark edememiştik.
Bizim gibi haylazlarla ilgilenen gençlik lideri Esky'ydi.
Burası bir gençlik merkezi.
Mount Druitt'te bizi çevreleyen sokakların dışında
ait olabilecekleri, güvende hissedebilecekleri bir yer.
Gençlerin normalde erişmeyeceği
kaynak ve programlar sunuyoruz.
Onlarla bağ kurma yollarımızdan biri de kayıt stüdyomuzdu.
Bize stüdyoyu gösterdiklerinde oradan çıkmak bilmedik.
Bedava stüdyo gibiydi. Tam bizlikti.
O zamanlar hiç paramız yoktu.
Direkt işe koyulduk. Bayıldık.
"Bunu yapabiliriz" dedik.
Önceden yapacakları haylazlıklar yerine
enerjilerini aktarabilecekleri bir şey bulmalarına çok sevindim.
Dedim ki "Bu işi sevdiyseniz, beladan uzak olacaksanız,
meşgul olacaksanız, sokağa çıkmayacaksanız bana uyar."
J Emz kesinlikle liderleriydi.
Gruba dönüp derdi ki "Siz şuraya oturun.
Sen de masanın arkasına.
Ben de mikrofonu alıp başlayayım."
Spenny…
Spenny'yle tanışmadan önce adını duymuştum.
Kavgalarda en önde duran kişi olmasıyla biliniyordu.
Bence Spenny hep grubun çetin ceviziydi.
Bildiği tek çözüm kavga etmekti.
YP benim küçük kardeşim, öz kardeşim.
Ekibin en küçüğü hep oydu.
Gelip derlerdi ki "Esky, şunu dinlesene."
Bir şarkı dinletirlerdi.
Dinlerken de "Bu kimin sesi?" demiştim.
J Emz dedi ki "Kardeşim YP."
Dedim ki "Vay be kardeşim, ailecek müzisyensiniz."
Cell'i anlatacak olursam, şey…
Deli fişektir. O biraz… Çocukluğu çok zor geçti.
Celly hep yetenekli bir rapçiydi. Çok da severdi.
Yeteneklerini kullanarak
Devlet Konut Programı'nda yaşamanın nasıl bir şey olduğunu göstermek istedi.
Lekks, Street Uni'de çalışıyordu.
Stüdyoda iş başındayken bize yardım eden abimizdi aslında.
Lekks hep rapçiydi. Müziğe bayılırdı.
Bana Harlem Spartans'ı göstermişti.
O da ilham aldığı drill grubuydu.
Lekks dedi ki "Avustralya hip-hop'unun geleceği bu."
BU PİÇLER YELEK GİYSE DE BOYNUNA SIKARIZ BİZ DE
UNUTMA ÇÖPLÜĞÜNÜ SPARTANS SIKAR ÜMÜĞÜNÜ
Drill müziği. Tam ailelere göre.
Son on yılın başlarında, 2010'lu yıllarda Şikago'dan çıkan bir rap müziği türü.
Hip-hop camiasına şok gibi geldi, çok agresif ve makyajsızdı.
Daha şiddetli, cüretkâr bir hip-hop.
Sokaklarda hayatı anlatan sansürsüz sözlere sahipti.
Bıçaklamalar, adam vurmalar çok konuşulurdu.
İngiltere'de, özellikle de Londra'da yayılınca
küresel hip-hop ana akımında yerini aldı.
ONEFOUR da drill'in İngiliz versiyonuna yöneldi.
Drill karanlık ve korkutucu bir müzik. Korku filmi gibi.
Dinlediklerinde bence kendilerini buldular.
Yaşadıkları da aynı bunlardı çünkü.
Bayıldık. "Böyle bir şey yapabiliriz" dedik.
Denemeye başladık, drill yapmaya başladık.
Hepsi diyor sikeyim polisi Bırakın lan reisleri
Druitt'in hakikisi
ONEFOUR daha grup olmadan önce
bu bölgede şey olarak biliniyordu,
"çete" demekten nefret ediyorum
ama öyle biliniyordu.
ONEFOUR'un ilk şarkılarında
sokaktaki şiddetten çok bahsediyorlardı.
TETİKTEYİZ HER AN
KAÇMAYIZ BİZ KAVGADAN
GİDERİZ SAVAŞA HER GECE SİLAHLA
Spenny bir gün müzik atölyeme katılmıştı.
Sırayla yazdıklarımızı paylaşacaktık.
O da yazdıklarını okurken
ONEFOUR'dan birileri kapıdan gelip dedi ki
"Spenny, gitmemiz lazım, olay var."
Spenny de bana bakıp dedi ki "Kusura bakma abi."
"Sorun yok" dedim.
Spenny defteri bırakıp kapıdan çıktı.
Yin ve yang gibiydi.
Bir tarafta sokaklar,
diğer tarafta da müzik vardı.
Bölge savaşı bir şekilde
Los Angeles'tan Brixton'a kadar dünyanın her yerinde oluyor.
Gençler ufak topluluklar buluyor
ve rakip bir mahalle karşılarına çıktığında bile
ve ne pahasına olursa olsun koruyorlar.
Belli bölgeler arasında hep düşmanlık olmuş.
Nasıl başladığını bilmiyorum.
Galiba büyürken biz de bu işlere karışıverdik.
Asla kaçamadığımız bir noktaya geldi.
O dünyaya dâhil olduğumda
birden çok ölüme şahit oldum.
Çete cinayetlerine yani.
Yirmili yaşlarında gençlerdi.
Hayatımı değiştirdim, artık gazetecilik yapıyorum.
Böyle bölgelerde şiddet, statü elde etme aracı oluyor.
Kendine bir kimlik yaratabilmenin tek yolu şiddetten geçiyor.
Polis, şehir çapında şiddet suçu ve silah sahipliği operasyonu tamamladı.
İki düşman çete arasında çatışmalar sürüyordu,
özellikle de Pasifik Adalılar vardı.
Emin olun,
bu teşkilattaki erkek ve kadınlar her gün
sokaklarımızı emniyetli hâle getirmek için olaylara dâhil olanlarla mücadele ediyor.
Bu durumda da ONEFOUR "Mounty Country" bayrağı altına giriyor.
Burası da Büyük Batı Sidney'de 2770 posta koduna denk geliyor.
Ve buradakiler de 21 District'teki Inner West Brotherhood'a düşman.
İTLER SÜRÜSÜ KARŞIMDA YOLLARIM ONLARI BAYTARA
HER YERİNDE KESİKLER AÇINCA ETLERİNDEN KANLAR FIŞKIRINCA
Drill parçalarında müziğin büyük bir kısmı diss atmaktan da oluşuyor.
Sevmediğim insanlara diss atabileceğim bir şey olduğunu
fark edene kadar rap yapmak istemedim.
Stüdyoya girdiğimde tutkulu oluyordum.
Çünkü dostlarıma saldıranları dediklerimle kızdıracağımı biliyordum.
Çizgiyi aştıkları içindi yani.
Kulağa delice geliyor ama müziğimi üretmeyi böyle sevdim.
Onları kızdırmayı seviyordum.
Drill müzik tamamen diss'lerden oluşuyor.
Müziği sosyal medyayla birlikte
hikâyeni anlatmak için bir araç olarak kullanıyorsun.
Sonra da ortalık karışıyor.
Yazılan şarkıların bazılarının
bölgedeki şiddeti körükleyeceğinden korkuyordum.
Bir keresinde tren istasyonunda bir olay olmuştu.
Başka bir bölgeden birilerinin geleceği duyuldu.
Büyük bir kavga çıkacaktı.
O kavgada tünele molotofkokteyli atıldı.
Bunun durması gerektiğini söyledik.
Hedefimiz büyüktü yani.
On yıllardır devam eden bir şeyi durdurmaya çalışmak.
Hep tartışmalar, olaylar oluyordu.
Kafamıza eseni yapıyorduk, başımızı belaya sokmak normal bir şeydi.
Ondan sonra hapse girdim.
Başka bir grupla bir anlaşmazlık yaşadık
ve çığırından çıktı.
Fenaydı.
J Emz hapse girdi ve o yokken dört beş ay sonra
YP'de başını derde sokmaya başladı.
Bardaki o akşam…
O akşam bizim için çok fenaydı.
Diğer çocukları suçlamıyorum. Onların suçu değil.
O yaptı… Kendi sorumluluğu ama…
Bizimkilerden birinin yaş gününe gittik.
Avustralyalı elemanlar atıp tutuyordu.
Kaba ve ırkçı davranıyorlardı.
Lekks yalnızdı. Bir şey yapamıyordu. Biz de araya girdik.
Başka seçenek yoktu.
O an doğru olduğunu düşündüğüm şeyi yaptım ve…
Evet.
Farklı olabilirdi. Onlarla konuşabilirdik.
Ama sorunlarımızı böyle çözüyorduk. O zamanlar konuşmayı bilmiyorduk.
Kalbimin sıkıştığını hatırlıyorum.
Çok hayal kırıklığına uğramıştık çünkü hayatlarını yeni toparlıyorlardı.
Sonra da bu oldu.
Yine polisle başları derde girdi.
Ben, Cell ve diğer ortaklarımla o gece kefaletle çıktık.
Dedim ki "Bunun icabına bakarız, merak etme anne. Sorun yok."
YP, Celly ve Lekks hüküm bekliyorlardı.
Onlar beklerken müziğimiz ivme kazanmaya başladı.
Her gün stüdyodaydık.
"What You Know"u yazdık.
O şarkıyla biraz radyoda çaldık.
Triple J'de Hip-Hop Show var. Hauie'nin programı.
POLİSE YAKALANIRSAK PİŞMANLIK YOK
ÇABALAMAK DEME BANA
Grubu takip ediyordum.
Single'larını tanıtmaya başladılar.
ONEFOUR'un müzisyenliği onları çok farklı kılıyor.
Hem yetenekleri ve müzik anlayışları
hem de bu sound'da Avustralya'nın ilki olmaları.
"Bunlara iş var" dedim.
Onlara ulaşıp dedim ki "Kanunlarla olan geçmişinizi anlıyorum
ama müzik sayesinde bunlardan kurtulmak istiyorsanız
gelin çalışalım."
Hau adamın dibi.
O olmasa ONEFOUR olmazdı açıkçası.
Bizi uyandırmaya başladı.
Kendimize "Buradan bir şey çıkarabiliriz" demeye başladık.
Sony'nin ortak girişimi olan bir müzik şirketi yönetiyorum.
Pasifik Adalılar da olsun, hip-hop camiası da olsun
çevremi destekleyen, kuvvetlendiren biriyim.
Onlara sorduğum asıl sorulardan biri şuydu,
"Yasal sıkıntılar dışında
sizi başarıdan alıkoyan nedir?"
J Emz dedi ki "Profesyonel kayıt yapacak yerimiz yok."
"Tamam, size stüdyo ayarlasam gelir misiniz?"
J Emz dedi ki "Yerini, gününü, saatini söyle, geliriz."
"Siktir, yıldız olacağız" dedik.
İlk kez doğru dürüst bir stüdyoya girdik.
O stüdyoya gidip Sony'nin bir parçası olmak
müzik yaparken yaşadığım en güzel günlerdi galiba.
Çünkü ilk kez müzik sektörüyle tanıştım.
Duvardaki o meşhur isimleri, yüzleri görünce
ömrüm boyunca burada olup bu işi yapmak istediğimi düşündüm.
Dedim ki "Buraya geldiğinizde çalışıyoruz.
Stüdyo dışında yaptıklarınızı kontrol edemem.
Ama burada içki, uyuşturucu, anlaşmazlık yok.
Burada müzik yazıp kaydedeceksiniz, o kadar."
O kısım fenaydı be abi.
Her cumartesi buradayız.
İşimizi yapıp çıkıyoruz.
Hau da sürekli bize "Yazmayı bırakmayın" diyordu.
En iyi şarkılarımızı o zaman yazmaya başladık.
İlk kayıt seanslarından birinde dedim ki "Tamam beyler.
İlk şarkı hangisi?"
YP dedi ki "Bir şarkı yazdık, adı da 'Shanks and Shivs.'"
"Siktir! Konusu ne?" "Bir sürü bıçak falan işte."
BIÇAK VE ŞİŞ BIÇAK VE NE?
TEK GEREKEN BU YEMİNLE DÜŞMANA GİTTİĞİMİZDE
Hauie'yle ilk seansımızı hatırlıyorum.
Bir role falan bürünmüyordum. Girip rap'imi okumak istedim sadece.
Hip-hop hep azınlıklar ve baskı altındakiler için bir araç oldu.
Drill müziğinde de asıl mesele teknik değil.
Mesele hikâyeni olabildiğince hakiki ve doğal bir şekilde anlatmak.
Bence bu yüzden drill bu kadar etkili.
Ne görüyorsan o. Başka bir bok yok.
Delice. Ama müziğin bir parçası bu.
Gerçek olduğu için bu kadar tehlikeli.
NEREDEN BİLECEKSİN
EKİPLEYKEN TEKRAR SUÇ İŞLEMEYECEĞİMİ
BELKİ İŞLEMEM AMA NE OLACAK YAMUK YAPARLARSA?
SİKERİM
Müziğimiz büyümeye başladığında fark etmeye başladık ki
"Siktir, bize olayın ticari kısmını bilen biri lazım."
Ricky'nin bu işi devam ettirecek adam olduğunu biliyordum.
Zor olacağını biliyordum ama bu kadarını beklemiyordum.
Rick seanslarda hep yanımızdaydı.
Kenarda kendi işine bakardı ama hep tavsiye verirdi.
Birbirlerine olan bağlılıklarına,
birbirlerini kollamalarına hayran kaldım.
Buna dâhil olmak istedim.
Onlarla konuşurken demiştim ki
"Sizin için bir kariyer olabilir.
Daha önce yapılmamış bir şey yapıyorsunuz."
Ama onların bundan haberi yoktu.
"Hayır, bu farklı bir durum" dedim.
O zamanlar Laroi'yle çalışıyordum.
Onlara bir şeyler gösterecek,
onlarla bağ kurmak isteyecek biri olduğunu düşündüm.
Laroi şimdiki kadar ünlü değildi.
Redfern'lü normal bir çocuktu yani.
Galiba Facebook'ta falan rap yaptıkları bir videoyu izlemiştim.
Özel bir yanlarının olduğunu anında anlamıştım.
Onun stüdyo seanslarına katılarak çok şey öğrendik.
Girip müziğini yapardı, şok olurduk.
"Ha siktir! Dâhi bu çocuk."
Bu işlere yeni giriyorlardı galiba.
En güzeli de sürekli gelişmelerini izlemekti.
Onlarla birkaç ay geçirdikten sonra "Bu piçler ayrı bir dünyadan" dedim.
"Shanks and Shivs"le ikna olmayanlar "The Message"la ikna oldu.
Müzik camiasına damgamızı vurmamız için
hiç yapılmamış bir şey yapmalıydık.
Tüm dizginlerimizi bıraktığımız ilk parça oydu,
direkt daldık yani.
"Bu parça polisin, kamunun dikkatini çekecek" diye düşündük.
Dedim ki "Hadi hemen çıkaralım."
"Siktir et. Yayınla" dedik.
"The Message" çıktı. Ve fena patladı.
THE MESSAGE - ONEFOUR 1 İZLEME
"Anne, baksana. 500 kişi izlemiş!"
"Ne güzel. 500 kişi şarkınızı dinlemiş."
"Anne! 500 bin oldu!"
"Aman tanrım! Sizin zırvanızı kim dinliyor?" Yani…
Bir milyonu gören ilk şarkımızdı.
1 MİLYON
Oyun bitmişti be.
Üç günde milyonlarca kez izlenmek
hiç duyulmamış bir şeydi.
Çok doğal, çok halk işi, çok bağımsızdı.
Kulaktan kulağa ve sosyal medyayla birden patlayıverdi.
Dediler ki "Aman tanrım.
İnsanlar yaptığımızı çok beğendi. Bir milyon delice."
Bu ülkede böyle bir şey görmedim.
Ama beni en çok şaşırtan küresel tepkiydi.
Yorum kanalları ONEFOUR'u iyice yaydı.
Yorum kanalı neymiş o zaman öğrendik.
Kliplere bunun yapıldığını bilmiyorduk.
"Bu video eğlence amaçlıdır.
Şarkının söz ve karakterleri kurgudur
ve gerçek olarak algılanmamalıdır."
Bu uyarı varsa kötü işler dönüyor demektir.
İlk olarak bu şarkı çok konuşuluyor.
Bakalım nedenmiş. Hadi izleyelim.
BATI SİDNEY'DEN CELLY ONEFOUR
HÂLÂ HAPİSTEYİM
FREDDY'Yİ SALIN, LEBBY'Yİ SALIN, BENİ SALIN, RONDO'YU SALIN
JUSTIN'İ SALIN, JEFFS'İ SALIN, 70'LİLERİ SALIN, ONEFOUR'U SALIN
Oğlum, 50 bin kişiyi salın dedi ya.
Şarkı hapisten bir telefonla başlıyor lan.
Bu ne ulan?
J EMZ, ONEFOUR ESKİSİ EKİBİN ARKASINDA MEKÂNIN REİSİ
SOKAKLA TANIŞIP GİRDİĞİMDE
SAPLANTIMI BULDUM BİRDENBİRE
BALIKLAMA DALDIM YEMİNLE
HER DÜŞMANIN YÜRÜDÜM ÜSTÜNE
-Dışarıyı görüyor musun? -Oha!
Adliyenin önündeler.
-Ne? -Bak.
Mount Druitt Adliyesi, adliyenin önünde çekiyorlar.
Helal lan.
Güncel, çağdaş Avustralya sanatındaki en kışkırtıcı hareket bu bence.
Onları şekillendiren şeylere fena siktir çekiyorlar.
ARABAYA BİNİP ÇIKARIZ AVA BELDE EMANET, GÖREN HAYALET
ÇEKELİM ŞİŞLERİ BAKALIM KİM BİTİRECEK KİMİ
Dedi ki "Ben bıçak çekerim, sen de çek.
Bakalım önce kim ölecek."
Bu piçlerden uzak tutun beni.
Çok komik.
Aksanları yani. Aksanları bayağı güzel.
ÇELİĞİ ÇEKTİĞİMDE YAT AŞAĞI HOROZU ÇEKTİĞİMDE ELLER YUKARI
İlginçler diye başlamıştık ama sonra fark ettim ki
"Vay be, bunlar bayağı iyi rapçiler."
DÜŞMANLIK YOKKEN ATIP TUTANIN DA BAKARIZ İCABINA
TOK TABİİ KARNIMIZ
ÇEKTİM ÇELİĞİ, BAK BAKALIM
RİNGDE FESTUS GİBİ
Dünya, Avustralya aksanıyla rap yapan beyaz olmayan birini görmemişti.
Varlığımızdan bihaberlerdi.
İkisinin de atkuyruğu var.
Kanka galiba Rocksides'dakilerden.
Oradan be abi.
-Anladın mı? Samoalılar. -Aynen, biliyorum.
Avustralyalıları Neighbours'taki, Home and Away'dekiler gibi sanıyorlardı.
Lara Bingle.
Steve Irwin.
Uzun, sarışın sörfçüler.
ONEFOUR o piçlere benzemiyor.
Avustralya'nın görünüşüne, sesine
ve burada olanlara dair görüşü kesinlikle değiştirdiler.
KAFAM BİR MİLYON OTLA GÖMERİM ADAMI TOPRAĞA
DÜŞMAN BEŞ PARASIZ CİGARAYI BÖLÜŞECEK HIYARLAR
KOKO GERDİ BENİ
ZARI ATIP KALDIM JUMANJİ'DE
SCOTTIE PIPPEN GİBİ MAAŞLAR HANELİ
MALI PİŞİRİRİM, AYNI GORDON RAMSAY
-Vay be abi. -Hayır be ama…
Ağırdan almak lazım yoksa kafayı yiyeceğim.
Bu klip yakıyor amına koyayım. Adamlar yapıyor bu işi.
İngiltere'deki ünlü sanatçılar bizi övmeye başladı.
İlki Skepta'ydı galiba.
ONEFOUR'a selam. Helal olsun.
Dave de Instagram'da paylaştı.
Müziğin zirvesindeki sanatçılar
ONEFOUR'u paylaşıyordu.
Küresel sevgi görmek muhteşemdi.
HER ZAMAN KISASA KISAS AMASI MAMASI OLMAZ
Bence YP'nin sözü
grubun olayını çok güzel özetlediği için çok ikonikti.
ONEFOUR, biz buralıyız. Siz oralısınız. Sizi sevmiyoruz.
CEBİMİZDE BIÇAK VE ŞİŞ SIKINTI VARSA GELİRİZ
DEĞMEZ DÜŞMAN DEMEYE KARŞIDAKİ SEFİLLERE
BİZİM EKİP BURADA SİZDEN ONUNU GÖMDÜK DAHA
ADI 21'LİYDİ BİRİ GİTTİ, KALDI YİRMİ
Aman aman.
Ama bu… Hayır.
Siktir lan.
Çok ağır lan.
Dâhil oldukları o dünyada
bazı çizgiler aşılmaz.
Özellikle biri öldüyse aslında onları
böyle kışkırtmamak gerek.
Bazılarına göre bayağı saygısızca.
Ama dediler, kaydettiler, şarkıda söylediler.
Bu söz, 21 District adlı düşman çetenin üyesinin bıçaklanıp ölmesine atfen.
Üyelerden biri bıçaklandı, öldü
ve 20 üye kaldı.
Bu sözle ONEFOUR için her şey değişmek üzereydi.
Bir yandan iğreniyorum
ama sanatın amacı insana bir şey hissettirmekse
bu amaca ulaşmışlar demek.
Ama bu sözden nefret edileceğini, çok tartışılacağını düşündüm.
Şok ediciydi. Saldırgandı. Ama heyecan vericiydi be.
Kar maskeli 50 adam keskin nesnelerden bahsediyor.
Yani bir havaları vardı.
"The Message"dan sonra "Spot the Difference"ı çıkardılar
ve bir üst düzeye çıktılar.
Bunu gördük.
Avustralya hip-hop'unda yeni bir şafaktı.
"Şahane bir hikâye, bunların haberini yapalım" dedim.
Acayip bir çekimdi.
Telefonla birilerini arıyorlardı.
"Bu gelsin, şu gelsin" dediler.
Harika bir gündü. Hayatımın en güzel günlerindendi.
Deliceydi. Bütün bölgedekiler geldi.
Otoparktaydık, işaret fişekleri yanıyordu,
arabalar patinaj çekiyordu
ve birden "Yolu kapatalım lan!" dediler.
Polisler hiçbir şey yapamıyordu çünkü üç yüz dört yüz çocuk
Mount Druitt sokaklarını basmış, sokakları ele geçiriyordu.
Hiç böyle bir çekim yaşamamıştım
çünkü ilk kez duyulmuş ve görülmüş hissediyorlardı.
Parlak ışıkları,
bizi takip edip fotoğraf çekmeye çalışan çocukları görüyorduk.
Hakiki mahalle sevgisi gibiydi.
Bütün dünya dikkatini doğrultmuşken bölgesini ekranlarda gören
Mount Druitt'li bir çocuk olmak nasıldır hayal bile edemiyorum.
Tüylerim diken diken oluyor.
Çünkü birden fark ediyorlar ki
"Hayallerim var ve komşularım başardıysa ben de başarabilirim."
VİDEO YÜKLE
ONEFOUR, BURADAYIZ HÂLÂ AVDAYIZ HÂLÂ
DEĞİLSEM ORTALIKTA İŞ BAŞINDAYIM DAİMA
Şüphesiz ki 2019'u şimdiki stüdyo konuğum kasıp kavurdu ve böyle devam ediyor.
ONEFOUR şu an camiayı ele geçirmiş hâlde.
YouTube'da fenomen.
Dizginsiz sözleri ve saf enerjileriyle, bölgeleriyle duydukları gururla
Avustralya müzik tarihinde yerlerini edindiler.
Dergilerle görüşmeye başladık.
Rolling Stone falan. GQ.
Kendinizi nasıl tanımlıyorsunuz? Kimliğiniz ne?
Rapçi misiniz? Müzisyen misiniz?
Müzisyeniz ulan.
Siktir lan. İşimizde iyiyiz de.
Ondan sonra buradaki her piç drill yapmak istedi.
DÜŞMANIN DOSTUYLA DOSTLUK OLMAZ YAKILIR O KÖPRÜLER
GENÇLER GİDER "GEBERTTİK" DİYE TELEFON EDER
Bildiğin herkes.
Avustralya dansı yapıyor lan.
Mounty Bop dansını siz yaydınız.
TikTok'ta çok yayıldı.
Avustralya müziği tarihinde böyle bir etki hiç görülmedi.
Süperstar gibi hissettim.
Güzel bir histi çünkü zihin yapımızı ve hayata bakış açımızı değiştirdi.
Sonra da Dave, Avustralya turnesine çıktı.
Sidney ve Melbourne konserlerinde ONEFOUR'la beraber çıkmak istedi.
Gelecekleri çok iyi görünüyordu.
MOUNT DRUITT ADLİYESİ
SİDNEY'Lİ RAP GRUBU ÇIĞIRINDAN ÇIKTI
ONEFOUR, 21 DISTRICT: SİDNEY'İN GENÇ ÇETE SAVAŞLARI
RAPÇİLER ŞİDDETTEN FAYDALANIYOR
Polis olacak cesarete, suçlu olacak sertliğe,
avukat olacak zekâya sahip değilim, o yüzden suç muhabiri oldum.
Marşın olabilir tabii
ama o marşın ne dediği, nasıl anlaşıldığı önemli.
Bir sürü genç erkek
ne kadar sert olduklarını anlatıyor,
bıçak taşımaktan, diğer ekipten nefret etmekten bahsediyor.
Marşlar olumlu da olumsuz da olabilir.
Tabii ONEFOUR biraz nam sahibi oldu. Popülerleşmeye başladılar.
ONEFOUR'la ilgili asıl tartışmalar
Batı Sidney'de başka drill sanatçıları çıktığında başladı.
Basın, bu rapçiler arasındaki düşmanlığa odaklandı.
Özellikle muhafazakâr tarafta belli bir basın var.
Daily Mail ve Daily Telegraph gibi gazeteler
Batı Sidney'de çete suçlarına dair bir yaygara çıkardı.
Bu gazeteler çete suçlarından bahsedince iyi satıyor.
Bunları manşetlere koymayı seviyorlar.
Panik ve korku havası yaratmaya bayılıyorlar.
Bunlara inansak Sidney'i Gotham City gibi sanardık.
Batı Sidney'de kontrolden çıkmış korkunç bir şiddet suçu salgını var
ve hepsini Adalı gençler işliyor sanırdık.
Sayılara baktığımızda öyle değil.
Sidney uzun zamandır bu kadar güvenli olmamıştı.
ONEFOUR'la bir gazete yazısıyla tanıştım,
ilginç olduğunu düşünmüştüm.
Bu adamlar basından böyle bir tepki almak için ne yaptı ki?
Uluslararası ölçekte bakarsak
Avustralya'da ciddi bir suç sorunu yok.
Avustralya'daki suç sorunları
ev ve aile içi şiddet ve cinsel saldırılardan oluşuyor.
Ama yine de genelde basın bu farklı suçlara odaklanıyor.
Organize suç olsun, tabiri caizse çete suçları olsun,
ilk bakışta daha heyecan verici, daha iyi haber malzemesi oluyor.
Sidney'de şiddet artıyor mu? Duruma göre.
Genç Sidney'de artıyor.
İstatistik Kurumu'na verilerine göre falan söylemiyorum ben
40 yıldır Sidney'de suç muhabirliği yaptığım için söylüyorum.
Gazeteler diyordu ki
bu müzik grupları popülerleşip daha çok rağbet görürse
sokaktaki şiddet artacaktı.
YGG'de, özellikle Sidney'de bir hastalık var.
Bu çok korkutucu.
Bir nesilde görülmüş en büyük kentsel zıtlaşmayı drill rap körüklüyor.
Teşvik ediyor. Şüphe yok.
Yani 14 15 yaşlarında bir çocuğumun
böyle bir konsere gitmesine ne kadar sıcak bakardım bilmiyorum,
olay çıkmasından korkuyorum.
Müzik yapıyoruz. Şiddete teşvik etmiyoruz.
İnsanları çıkıp dediklerimizi yapmaya zorlamıyoruz.
Basın hiç bizden taraf olmadı.
Temsil ettiğimiz şeyden nefret ettiler.
Sokakta her bir şey olduğunda bizi suçlarlardı.
Şiddetten bahseden sanatın hiç yeni bir yanı yok
ama nedense Batı Sidney hip-hop'una dair yine bu konuyu konuşuyoruz.
Bence sebebi de bu hikâyeyi kimin anlattığı.
GETTODA KALDIM GETTO İÇİN KAZANDIM
GETTO İÇİN KIÇIMI YIRTTIM GENÇLER KAN PEŞİNDE
O YÜZDEN GETTOYA GELME
FAZLA KUVVETLİ BENİMKİLER HAZIR DEĞİL SENİNKİLER
ARABADAN ATLAYIP KESERİM
AVDAYIM, YÜZÜMDE KAR MASKESİ AYNI NED KELLY
ONEFOUR'un tartışmalı yanı hem avantaj hem dezavantaj oldu.
İnsanları başta gruba çeken şey
daha sonra basın ve tabii ki de polisçe
onlara karşı kullanıldı.
MOUNT DRUITT EMNİYET MERKEZİ
Gençken Güneybatı Sidney'de büyüdüm.
Gençken, buralarda büyürken suçun etkisini gördüm.
Aile fertlerim suça mağdur oldu.
O yüzden burayı herkes için daha emniyetli bir yer yapmak istiyorum.
Adım Deb Wallace.
40 yıl önce ilk görev yerim Blacktown adlı bir yerdi,
Mount Druitt de oraya bağlıydı.
Bence uyuşturucunun
ve çete suçlarının topluma olan zararını gördüm
ve bu bölge özellikle ilgimi çeken bir yerdi.
Muhtemelen 2019'un temmuz ayının ortası gibi
bu sokak çetelerinde şiddetin arttığını görmeye başladık.
Amblem giydiklerini gördük.
Ama sürekli değiştiriyorlardı
yani pek düzenli ve sofistike değillerdi.
Sayamayacağım kadar fazla amblemleri vardı.
İlk çıktıklarında
galiba isimleri Greater West ve District 21'dı.
Sonra da ONEFOUR'u görmeye başladık.
Ve ONEFOUR'un kullandığı
bazı şarkı sözlerini duyduk.
Biz şiddetle savaşırken, çocukları uzaklaştırmaya çalışırken
bu grup bize göre çetelerin işlediği şiddet eylemlerini
teşvik etme potansiyeli olan şarkı sözleri kullanıyordu.
Drill rap kültüründe yerleşik bir kural o suçu işlemediysen
ya da o çetede değilsen o işe dair şarkı söyleyemezsin.
Bazılarının da ciddi saldırılarda bulunduğunu biliyoruz.
"The Message"ın sözlerinde
iki grup anlatılıyor
ve karşılaşırlarsa ne olacaklarını açık açık konuşuyorlar.
Amacımız işler büyümeden hızlıca önüne geçmekti.
Yeni Güney Galller polis teşkilatının farklı çete suçu birimleri vardı.
Bu birimler birleştirilip Suçla Mücadele Birimi oluşturuldu.
Yeni Güney Galler polisinin kuvvetli, seçkin bir taktik birimi.
Görevleri de Yeni Güney Galler'de
özellikle terör şüphelileri ve örgütlü motosiklet çetelerine odaklı
çete faaliyetlerine engel olmak.
Bu zamanlar Suçla Mücadele Birimi
ONEFOUR'a karşı seferine başladı.
Yeni Güney Galler polisi
Batı Sidney'deki genç suç salgınıyla mücadele için
özel bir görev birimi kurdu.
Daha 13 yaşındaki çocukların bile
şiddet içerikli Amerikan rap kültürünü örnek alan
bu sözde çetelere katıldığı söyleniyor.
Bu güçlerin
rapçiler ve hip-hop camiasındakilere karşı kullanılması
Avustralya tarihinde görülmemiş bir şey.
Bize taktıklarında ne olduğunu anlamamıştık.
Niye yaptıklarını anlamamıştık.
Nereye gitsek polis baskın yapıyor, üstümüze geliyordu.
Etkin polislik taktikleri uyguladılar. Bir sürü baskın. Bolca çevirme.
Ağır gözetim vardı, böyle şeyler yaparak nefes aldırmadılar.
Yeni Güney Galler'deki yasalarımız
özellikle yurt dışında polis teşkilatlarına verilmeyen
veya teşkilatlarının bu sahip olmasını anlamayacakları güçler sağlıyor.
Anne babam nereye gitse aranıyordu.
Yolda giderken durduruluyorlardı.
Böyle boka battığında tek başına batmıyorsun.
Bütün ailen de yaşıyor.
Evimi basıyorlar, evde kim var? Ailem.
Her şeyi altüst ediyorlar. Çöp kovalarını, saksıları, her şeyi.
Kızım 14 yaşındaydı.
Polis geldiğinde evin önüne doğru yürüyordu
ve ona tüfek doğrultmuşlardı, ağlıyordu.
Tek dediği de şuydu, "Köpeğimi vurmayın!"
Bunu deneyimleyen, yaşayan bizdik.
İçinde büyümedikleri bir şeyi anlamazlar zaten.
Kapıyı kıran onlar.
Kapısı kırılan evde yaşayan onlar değil.
Adil bir mücadele değil.
Bir tarafın 15 milyon dolar finansmanı
ve 100'den fazla polis memuru var,
diğer taraftaysa sanat icra etmeye çalışan birkaç rapçi.
Bir süredir ONEFOUR'un müziğini seviyordum.
Bence yaptıkları inanılmaz bir şeydi
ve 80'lerin sonu, 90'ların başında
ABD'de N.W.A. grubuyla olanları anımsattı.
Buranın ulusal yayın kuruluşu ABC'ye sesli bir belgesel hazırladım.
Adı License to Drill.
ONEFOUR'u hedef alan birimin başı Komiser Trueman'la oturup konuştum
ve dedikleri çok şok ediciydi.
Bunları yapmayı bırakana kadar
bütün gücümü hayatını ızdıraba çevirmek için kullanacağım.
Hayatının her kısmını senin için rahatsız hâle getireceğim.
Mücadele Birimi'nin
yerel poliste olmayan avantajı
yeterince zaman, kaynak ve azme sahip olmamız.
Böylece sorun olduğunda
hedefimizdeki grup dağılana ya da suç işlemeyi bırakana dek
yasal olarak onları rahatsız ediyor ve her türlü önlemi uyguluyoruz.
Bunun için özür dilemiyoruz.
Polisin ONEFOUR'u böyle hedef alması
Avustralya'da hiç görülmemiş bir şey.
Polis de yaptıklarının onları mahvedeceğini biliyor.
Bir meslektaşımdan mesaj geldi.
Dedi ki "Polisin Suçla Mücadele Birimi
ONEFOUR ve gençler üstündeki etkisine dair bir sunum yapacak."
"Bunu görmem lazım ya" dedim.
Birim açısından
toplum katılımı her zaman polisliğin merkezindedir.
Çünkü polislikte şöyle bir gerçek var,
toplum istemezse görevimizi yapamayız.
Polisliğin temel ilkelerinden biri.
İçeri girdik, sunum slaytlarını açtılar.
Dediler ki "Tamam, ONEFOUR bu."
Yaşlılar, kilise görevlileri, gençlik liderleri,
topluluk liderleri, gençler vardı.
Hepimiz oturuyorduk
ve onlar da duvarın önünde sıra olmuşlardı.
Taktik ekipmanlarını takmışlardı, çelik yelekli falan.
Gençlerin görüntülerini gösterip
bu insanların şiddetten sorumlu olabileceğini söylediler
ve şarkı sözlerini gösterdiler.
Galiba ebeveynleri eğitip
gençlerin çetelere karışmasına dair göstergeleri öğretmeye çalışıyordu.
Bir sürü şeyin suçunu çocuklarıma attıklarını hissettim,
müzikten dolayı olduğunu söylediler.
Pasifikliler olarak bizi bir odada topladılar
ve bize uslu olun dediler.
Sürekli polis tarafından fişleniyorsanız
ve kendi mahallenizde emniyetsiz, güvensiz hissediyorsanız
tabii sinirlenirsiniz.
Oradakiler fikir olarak ikiye bölünmüştü.
Bir grup diyordu ki
"Evet, ONEFOUR çete şiddetine teşvik ediyor."
Diğer yarısı da diyordu ki
"Teşvik ediyorlar ama olayın tamamı bundan ibaret değil."
Çok şok olan oldu. Ağlayanlar vardı.
Hatırlıyorum da bazı insanlar
bunlar bizim aile fertlerimiz, deyip
sunumun ortasında çıkıp gitti.
Zaten kendini yabancı hisseden halkımızı
hem korkutmayı amaçlıyorlardı
hem de eleştirmeyi.
Sokaktaki çocuklara yardım edebilecekken
böyle geri zekâlıca şeylere
para harcamaları çok aptalca.
Çok yazık. Çünkü çok kaynakları var.
İnsanlarla bağ kurabilmek için,
gençlerle polis arasındaki köprüyü kurmak için çok şey yapılabilir.
Sonra memurlarımdan biri gelip dedi ki "Konser verecekler.
Sanırım Sidney'de bir tiyatroda var."
Ben de dedim ki "Endişemiz şu ki bu konser düzenlenirse
ONEFOUR'cular geldiğinde kargaşa çıkabilir ve bir de 21 District var.
Onlar da gelirse oturup tatlı yiyecek değiller ya."
Polisin engel olmak için
elinden gelen her şeyi yapacağını biliyorduk.
Ama bu kadar ileri gideceklerini hiç tahmin edemedik.
Bu polislerin çok güzel fikirleri vardı.
Organizatörlerle konuşup
endişelerimizi paylaşacağız, dediler.
Mekânlara tüm bilgileri sunup onlara diyorum ki
"Bu etkinlik için gerekli güvenliği sağlayamayacaksınız."
Bilet ücreti, böyle bir etkinliği
emniyetli yürütmek için gereken polis maliyetini karşılamaz.
Şiddet durana kadar
Yeni Güney Galler'deki her konser için bunu yapacağım.
Saçmalık.
Evet, öyle bir noktaya geldi ki organizatörler artık dayanamadı.
İlk kez bir konserimiz iptal edildi.
Bu gettolardan kurtulabileceğin,
iyi yerlere gelebileceğin bir fırsat bulmuşsun,
sonra polis gelip seni yetiştiren şehirde
en sadık hayranlarına asla konser veremeyeceğini söylüyor.
Çok moral bozucu.
Sidney'de konsere çıkmamız yasaklansa da
başka bir eyalette çıkamayız demek değildi.
Brisbane'de bir konser ayarladık. 2 bin kişilik.
Konseri duyurduk,
aşağı yukarı 15 dakikada biletler tükendi.
ONEFOUR TURNE DEFTERİ
İlk kez ana sanatçı olarak çıkacaktık.
Güzel bir spot ışığı olur. Gurur duydum.
Evet.
Organizatörler de Pasifik Adalılardı,
onlarla çok yakın çalıştık.
Çocuklar girmeden önce
orada tanıyacakları toplum büyüklerinin olmasını sağladık.
Sorun çıkmamasını sağlamak için
yerel toplumla çok yakın çalıştık.
Avustralya müzik sektöründeki herkes bu konseri izliyor.
En önemlisi hiçbir şiddet göstergesi olmaması.
Adrenalin yükseliyor, hevesliyiz.
Sahneye hazırız.
Bir arada olduğumuz için şükürler olsun.
-Âmin. -Hadi beyler.
Brisbane konseri onların anıydı.
Ne kadar hayranımız olduğunu orada fark ettim.
Bunu görmek çılgıncaydı. Siktir be!
Bu hayatı geride bırakabileceğiz, dedim.
O sahnede olmayı istediğimi fark ettim.
Güvenli bir şekilde konser verebildiğimizi gösterince
artık sorun yaşamayız sandık.
"In the Beginning"i çıkardık ve herkes delirdi.
DRILL'DEN BAHSEDİYORLAR KAZANIYORUZ, BİLİYORLAR
GELSENE LAN AVLAN, BIÇAKLAN
BİTMEZ DAVAM ÖLENE DEK HER DÜŞMAN
NE? NE SANDIN LAN?
GEL GÖRÜŞELİM HADİ GÜZELİM
Herkes çok pozitif, çok heyecanlı.
Ulusal turneye çıkmanın tam zamanı olduğunu düşündük.
Melbourne, Adelaide, Perth, sonra Yeni Zelanda, sonra da Sidney.
Duyurudan birkaç saat sonra biletler tükenmek üzereydi.
Prova yapıp ulusal turneye hazırlanıyorduk.
Sadece ben ve ekibim Bu ülkeye getirdi drill'i…
Şarkı listesine çalışıyorlardı, çok heyecanlılardı.
Herkes sözlerini kusursuz okuyordu, konser hazır oluyordu.
Harika be yavrum! Muhteşem ulan!
Seni seviyoruz!
Sağ olun millet.
Teşekkürler! Müthiş bir gündü!
Sonra da rezervasyon menajerimizden bir mesaj geldi,
Suçla Mücadele Birimi
Melbourne ve Adelaide'deki konser mekânlarına ulaşmış.
Ve mekânlardan birisi polis baskısı yüzünden
konseri iptal etmek üzereymiş.
Polis, mekânlara korkutucu mektuplar gönderip diyor ki
bu grubu çıkarırsanız son birkaç yılda bulunmuş olabileceğiniz
alkol lisansı yasası ihlâllerinize daha yakından bakacağız
ve belki de gelecekte bu lisansa sahip olmayacaksınız.
Böyle bir mektuba kim baksa
muhtemelen şantaja çok yakın bir şey olarak yorumlar.
Sahne alamazlar demedik.
Sadece konser alanlarına
potansiyel riski bildirme sorumluluğumuz vardı.
Şurası bilinsin istiyorum, engel olan polis değildi.
Mekânın kendisi bu konsere hazır olmadığına karar verdi.
E-postayı okuduğumda dedim ki "Bizimkilere nasıl söylerim?
Moralleri yerle bir olacak."
Provadan sonra onları karşıma aldım ve dedim ki
"Size haberim var.
Polis Melbourne'a baskı yapıyor, orayı kaybedeceğiz."
Dediler ki "Sidney'i kaybetmediğimiz sürece,
memlekette çıktığımız sürece sorun değil."
Ertesi gün tekrar prova yaptık.
Adelaide ve Sidney'i de kaybedeceğimizin haberini aldım.
Gün gün oldu. Her gün bir mekânı kaybettik.
Polis baskısından dolayı hiçbir mekân bizi istemedi.
İçler acısıydı.
Mücadele etmek istediler ama nasıl etsinler?
Bu kadar büyük bir şeyle nasıl mücadele edeceksin?
Sanatçılar için turneye çıkmak çok önemli.
Hem hayranlarıyla bağ kurmak için bir fırsat
hem de iyi para kazanmak için.
İlginç. Bence onlara bir şans tanımalıyız.
Küresel olarak tanınma şansları var
ve müzisyenlerin asıl parayı konserden kazandığı bir gerçek.
Onları böyle boğarak gelir kaynaklarını kesiyorlar,
hiçbir yerden kazanamayacaklar
ve bence çok güzel ilerleyip buralara kadar gelen
Mount Druitt'li birkaç genç için çok büyük bir hayal kırıklığıdır.
Kesin çıkabileceğimizi,
polisin engel olamayacağını düşündüğümüz tek konser Yeni Zelanda'dakiydi.
"En azından Yeni Zelanda var" diyordum.
Ama maalesef YP, Lekks ve Celly
birkaç yıl önce barda yaşanan olaydan dolayı hüküm bekliyor.
Yani Yeni Zelanda'ya sadece J Emz ve Spenny gidebiliyordu.
Memlekette yaşanan olaylardan dolayı ülkeden çıkmayı dört gözle bekliyorduk.
Uçaktan indik ve gümrükten geçtik.
Çok sayıda polis gördüğüm için
bir terslik olduğunu anladım.
Göçmenliğe gittik.
Pasaportlarımız kontrol edilirken
ilk Spenny geçmeye çalıştı
ve kapı açılmadı.
Koca, kırmızı bir "X" vardı.
Kimin pasaportu alındı? Üçünüz benimle gelir misiniz?
Geri kalanınız da…
SINIR POLİSİ
Avustralya'dan Suçla Mücadele Birimi onlara ulaşmış,
ülkeye geldiğimizi söylemiş.
Suçla Mücadele Birimi ve Çete Timi'nin şefi olarak diyebilirim ki
başka bir toplumla, bölgeyle
potansiyel risklere dair her türlü bilgi paylaşımı gayet normaldir.
Organize suçla mücadele edebilmemizin tek yolu bu.
Kimseye işini nasıl yapacağını, ne yapacağını söylemiyoruz.
Biz sadece bulduğumuz ve yaptıklarımızı diğer tarafa iletiyoruz.
Sabıka kaydı olduğu için J Emz'in ülkeye alınmayacağını söylediler.
Onlara açıkladım. Dedim ki "Bu yüzden geldik.
J Emz ülkeniz için risk teşkil etmiyor.
Suç işlemeyecek. Çalışmaya geldi."
Ama dediler ki "Onu almıyoruz" ve olay orada kapandı.
İçim parçalandı. O kadar yol gidip sahne alamadım.
Ama evet, galiba tahmin edebilmeliydim, değil mi?
Orada nezarette tutulurken haber geldi,
kardeşim, Lekks ve Celly hapse atılmış.
YP dört yıl yemiş.
Lekks de dört yıl almış, Celly'ninki de sanırım 10 yıldı.
Öyle bir noktaya geliyor ki duygulara karşı hissizleşiyorsun.
Kararı açıkladığı anda ailem aklıma geldi, o kısmı çok zordu.
Ama yine de zihniyetim aynıydı. Sikerler, bu hayat böyle işte.
Eşime dedim ki
"Bugün ne olursa olsun ağlamayacağım.
Bu yükü ona bindirmem."
Ama hatırlıyorum da
eve dönerken liman köprüsünde
gözyaşlarımı siliyordum.
Duyduğumda mahvoldum.
"Onlar yokken ekibi nasıl bir arada tutacağız?" dedim.
Bu kadar uzun ceza beklemiyorduk.
Her şey çok iyi gidiyordu.
Sonra da birden askıya alındı.
Zamanlama berbattı.
NEZARETTE
…ifade.
Konsere engel oluyorlar. Acaba tek çıkabilir miyim?
Hayatta olmaz.
Berbat olursun.
Olmaz ya.
Tek çıkman lazım.
Spenny için üzüldüm çünkü omzuna çok yük bindi.
Konseri yapacak mıyız bilmiyorduk.
Siktir et. Yine de çıkacağım.
Elemanlara haber ver.
Top artık bende ve…
Şov devam etmeli ulan.
Bizi durduramazlar.
Şov devam etmeli ulan!
Gergin değildim. Sinirliydim. Bir şeyi kanıtlamak istedim.
Durdurmak için yaptıkları saçmalıklardan artık bıkmıştım.
İleride bu anı düşündüğümde "O akşam bizi yenemediler" demek istedim.
-Umarım bu akşam için hazırsınızdır. -Akşam!
Dünyayı kasıp kavuran küresel bir grubun muhteşem bir konseri var.
Spenny'nin düşündüğünü görüyordum, bu fikre kendini adamıştı
ama nasıl yapacağını bilmiyordu.
Bizim yaşadıklarımızı yaşamamışsan
gelip benimle konuşma, tamam mı?
Böyle bir müziği keyfimizden yapmıyoruz.
Bunları yaşadığımız için yapıyoruz.
İnsanlar da bu yüzden çok seviyor çünkü çoğu aynı şeyleri yaşamış oluyor.
Bence bu yüzden konsere gelecekler.
Gerçek olduğunu biliyorlar. Devlet, sahne almamızı istemiyor.
Daha iyi yerlere gelmemizi istemiyor ama bu onların elinde olan bir şey değil.
Çünkü insanlar kendi adına konuşuyor.
Konsere beş dakika kala heyecanlandım.
Bacaklarım tutmuyordu
ama çıkıverdim.
Omuzlarında çok ağır bir yük vardı.
ONEFOUR'un itibarını koruması gerektiğini biliyordu.
Hayranların çok uzun zamandır beklediğini biliyordu.
YP'ye özgürlük!
Celly'ye 10, YP'ye dört yıl verdiler.
Dinleyin, YP bunu içeri girmeden hemen önce yazdı.
Sözlerini dinleyin lan. Biz her gün mücadele ediyoruz.
Bize ağır topçu derler Anarlar hürmetle
Sistemde tanınırız Çok kalmadı bizden
En gururlu anlarımdan.
Bu konser, grubun karakterine dair çok şey gösteriyor,
birbirleri için neler yapabileceklerini
ve işlerine ne kadar bağlı olduklarını da.
TEK DERDİM GEÇİNMEK ARTIK YAŞAYABİLMEK
DURMAK YOK BANA ÖZGÜR KALANA DEK
SIKI ÇALIŞ KARDEŞİM SAĞLAM KAL
DİNLE, KURBAN OLMA SEN DE KAYBOLAN SİSTEMDE
TANIŞMAYA GELİNCE KEYFİN OLACAK YERİNDE
DİYECEKLER KARDEŞİM HAPİSE HOŞ GELDİN
Memlekete döndük, aynı bok.
Mücadele Birimi havaalanında bizi bekliyordu.
Bizi birbirimizden ayırıp ne yaptığımıza dair dolu soru sordular.
"Yanlış bir şey yaptığınızı biliyor musunuz?" dediler.
Grubun üyeleriyle, rapçilerle ilişiğimiz olmayacağını belirten
ilişiksizlik belgeleri imzalamamızı istediler.
Alet çantamızdaki en güçlü araçlardan biri
ortaklık yasalarıydı.
Bu yasalar da diyor ki
ciddi bir suçtan hüküm giymiş biriyle ilişiğiniz olursa
siz de suç işliyor olabilirsiniz.
Ve onları uyarıyoruz.
Bizce gözdağı vermek içindi.
Grupla çalışmaktan korkmamızı sağlamak içindi.
J Emz'yle ilişiğimin olamayacağını söylediler.
Gerildim, bu doğru mu acaba diye düşündüm.
İlişiğimiz olamıyorsa nasıl müzik yapacağız?
Bu ONEFOUR'un sonu olabilir miydi?
Lekks çoktan içerideydi. Celly de. YP de girmek üzereydi.
Spenny ve J Emz devamını getirebilir miydi?
Sadece Spenny'yle ben kaldığımız için namımızı korumamız lazım.
Bence en kötü günlerimiz bunlardı.
Pes etmek istedim, daha devam etmek istemedim.
Fazla stresliymiş gibi geliyordu.
Evet, bazı anlarda kesinlikle
hepimiz bu işin fazla zorlaştığını düşündük bence.
"Olmuyor artık" demeden önce
daha ne kadar dayanabilirdik?
"Bu işin içinden nasıl çıkacağız lan?" diyorduk işte.
Olay şu ki bu adamlar hayatlarını toparladılar
ve buun bizzat gördüm.
Kazanmalarını istemiyorlar.
İnsanlara fırsat vermek gerek. Gelişmelerine müsaade etmek gerek.
Zorla kapatamazsın.
Evet, eskiden yaptıklarımıza dönmek aklımdan geçiyordu.
Aynı bokları yemek, sokaklarda dolaşmak gibi.
Spenny nerede? Onu ara…
Hep ekibe destek olmaya çalışıyorum.
Ama sonuçta ben bir suçluyum, beni tanıyorsun.
Biliyorum. Bunu çok istedin.
-Suçluyum. -Mesele o değil.
Bir süreliğine uzaklaşmaları gerektiğini biliyordum.
Lekks, Celly ve YP'yi kaybetmenin üzüntüsü vardı.
Bu hissi yakalamak için iyi bir an diye düşündüm.
Ve bu his yeni müziklerinin temeli, ilhamı oldu.
Taşrada bir yere gittik ve müzik yapmaya başladık.
Gitmemizin amacı B Wise'la müzik yapmaktı.
O zamanlar insanlara grubun gördüklerinden ibaret olmadığını
nasıl gösterebiliriz diye düşünüyorduk.
O dengeyi bulman gerek, anlıyor musun?
Başarılı bir şeyi tamamen kenara bırakma.
Sadece geliştiğini göstermen gerek.
Orada düşünüp daha farklı çalışabildik.
O zamanlar yaşadıklarımıza dair yazmamız gerekiyordu.
Sonra da "Home and Away" diye bir şarkı yazdık.
Değiliz dizideki gibi
Oralarda büyümedik biz…
O şarkıyı hapis yatanlara ve memleketimize adadık.
EVET, MOUNTY'DE BÜYÜDÜM YİĞİTLERİN MEMLEKETİ
SAVAŞTAYIZ POLİSLE DİZİDEKİ BRAX GİBİ
AMA DEĞİLİZ DİZİDEKİ GİBİ
BEN BÜYÜMEDİM O SAHİLLERDE
AMA KARDEŞLERİM VAR KÖRFEZDE
MT. DRUITT'E HOŞ GELDİNİZ
"Home and Away"le
bu boşluğu dolduracak bir şey arıyorlardı.
Home and Away'i izleyerek büyüdüler
ama kendilerini o dizide görmediler.
Gelecek neslin bilmesini istedikleri
körfezde olanları boş verip kendi hayatlarının da
temsil edilmeyi ve anlatılmayı hak ettiğini fark etmeleri gerektiği.
Home and Away dizisinde palmiyeler, sahiller, kum görüyorsunuz.
İnsanların bu ülkeye bakış açısı da bu.
Biz de onlara Avustralya'nın başka bir yanını,
bizim yaşadığımız hayatları,
ülkenin bizim yaşadığımız kısmını göstermek istedik.
Sonraki yıl boyunca da iyi bir çalışma temposuna girdik. Evet.
Against All Odds adlı EP'de
o zamanlar hissettiklerini kaydettiler.
J Emz ve Spenny için çok zor bir dönemdir tabii.
Çünkü özellikle ikisi çok engelle, çok zorlukla karşılaştı.
Kaybedecek çok şeyimiz var.
Artık farklı.
Bana bel bağlayan insanlar var.
Bu arama cezaevinden gelmektedir.
Artık radyoda çalıyorsunuz ve çok büyüdüğünüz ortada.
Bizim için yapabilirsiniz.
Ne dersin?
Herkesi haksız çıkarmak için şarkıyı çalmayı öğreniyorum.
Yeteneğim bu, insanları haksız çıkarmak.
ONEFOUR ve yeni EP'lerini konuşuyoruz, Mount Druitt'ten tüm dünyaya.
İnsanlar bu projeden ne anlasın istiyorsunuz?
Adı yeter. Against All Odds.
İstediğin kadar köşeye sıkışabilirsin,
önemli olan kaç kez ayağa kalkıp savaşmaya devam ettiğin.
Doğru.
Uluslararası büyük isimler bize ulaşmaya başladı
ve fark ettik ki artık işe koyulma vaktiydi.
Kimse bizim yerimize yapmayacak, kendimiz yapmamız gerek.
Ferg bize ulaştı.
AJ, Headie.
The Kid Laroi'un yer aldığı "My City" adlı bir şarkı da çıkardık.
ONEFOUR'U SUÇLUYORLAR DRILL OLAYLARI İÇİN
BİZİ SUÇLUYORLAR SİDNEY İÇİN
BİZİ SUÇLUYORLAR MELBOURNE İÇİN
BİZİ SUÇLUYORLAR BRISSY İÇİN
KİM BENİMLE?
ŞAKA DEĞİL BUNLAR OLUYOR
TA BAŞINDAN BERİ
İŞLER KÖTÜYKEN KONUŞAN YOKTU
AMA ŞİMDİ KONUŞAN ÇOK
İnanamadım.
Avustralya hip-hop'undan birilerinin
hayranı olduğum yabancı bir sanatçının saygısını görmesi bir ilkti.
Bunlar şu an kültürün zirvesinde yer alan adamlar
çünkü hip-hop şu an dünyanın en büyük müzik türü.
Ama burada sesini kesmek, sansürlemek istiyoruz.
Sahne almaları yasaksa veya sanatlarıyla geçinemezlerse
bence ONEFOUR, Avustralya polisiyle sürtüştüğünde neler olduğuna dair
insanları vazgeçiren, kasvetli bir hikâye olacak.
Polis bir grubu yok etmeyi başarırsa
hem Avustralya hem de ifade özgürlüğü için çok büyük bir kayıp olur.
Çok cesaret kırıcı.
İnsanı kendinden şüphe ettirir.
Yani insanlara konser bile veremiyorsan
müzik yapmanın ne anlamı var ki?
YP'nin çok yakında çıkacağını duydum
ve bence ONEFOUR'a tam da böyle bir enerji takviyesi lazım.
Sabırsızlanıyorum.
O, Lekks ve Cell olmadan bu işi sürdürüyorduk.
Nihayet bir arada olacağız ve ilerleyebileceğiz.
Videosunu istiyorum.
Onunla her hafta sonu görüntülü görüşüyoruz.
Herkes merhaba deyip gidiyor,
sonra da görüşme boyunca ben konuşuyorum.
Ne yapmak istediğimi anladım. Hep müzik yapmak istiyorum.
Çıkınca başka bir şey yapmak istemiyorum. Sadece müzik.
İple çekiyorum. Kardeşim o benim.
Girdiğinden beri bu günü bekliyorum.
Ulan yatağını falan bile hazırladım.
İki yıldır içeride ve bence biraz kötü durumda olabilir.
O duvarların içinde insan kapana kısılmış hissediyor.
"Siktir, artık ben buyum" diyorsun.
Genç yaşta girdiği için
hapis ortamı onu etkilemiş.
Daha 18 yaşında girdi
ama o kapılardan çıktığında güzel şeyler olacak.
Kapıdan çıkmadan önce bile
kafam neredeydi fark ediliyordur.
Hâlâ kapana kısılmış, hâlâ herkese saldıracakmış gibiydim.
Sonra dışarı çıktım, kız kardeşlerimi ve annemi gördüm,
gerçek olduğuna inanamadım.
Bir daha sarılalım.
İçimi kaygı gibi bir şey kaplamıştı
ve ne olduğunu hiç anlamamıştım ama çıktığım anda fark ettim.
Her şey garip gelmişti.
Dışarı çıkıp ne yapacağımı bilmemek çok zordu.
Eski alışkanlıklarıma dönüp
yine hapse düşeceğim diye düşündüm.
İyi misin?
Sonra dışarıdayken fark ettim ki
fırsatlar artık benim elimde lan.
Hedeflerime falan ulaşamazsam sorumlusu benim.
O zaman iyice işe koyuldum, iyice gaza geldim.
Birden başladım.
23 SAAT HÜCREDE BİR SAAT BAHÇEDE
BOL VAKTİM OLDU DÜŞÜNMEYE
KATİLLERLE YAŞADIM GÜÇLÜ OLAN YAŞADI
DİŞİMİ TIRNAĞIMA TAKTIM ÇIKMAK İÇİN
RAHAT ETMEM LEKKS ÖZGÜR OLANA DEK
MUTLU OLMAM CHEF ÖZGÜR OLANA DEK
Stüdyo seansları var, haftada beş gün. İki gün boş.
Yine rutine başladım ve dedim ki
"Artık bunu yapmak zorundasın. Bu senin işin, görevin.
Düzgün bir hayat yaşamak istiyorsan yapman gereken bu."
Ya batacağız ya çıkacağız. Evet, heyecanlıyım.
Bence etrafımızda olan her şeyden sonra…
…yaşadığımız tüm aksaklıklardan sonra
nihayet tam potansiyelimizi görme ve hak ettiğimiz yere gelme sırası bizde.
Ama tabii ki Suçla Mücadele yine araya girdi.
SON DAKİKA
Yeni Güney Galler polisi
şiddet veya suç faaliyetlerine teşvik eden içeriklere işlem başlatacaklarına dair
YouTube, Instagram, Spotify gibi sitelere uyarı göndererek çıtayı yükseltti.
Anladığım kadarıyla polis arıyor.
Sadece şarkılar da değil.
Toplumun herhangi bir kısmına karşı tehdit teşkil edebilecek
her türlü paylaşım ve video içerikleri de.
Platformlara ulaşıp diyecekler ki
"Buna bir bakın. Tehlikeli olduğu görüşündeyiz."
YouTube'a ya da bir sosyal medya platformuna gidip
"Bunu kaldırın" demedik.
İçeriğin mesajı şiddeğe teşvik eder hâldeyse
platformlara diyorduk ki
"Bunu dikkatinize sunuyoruz. Siz karar verin.
Şirketinizin yapısına uygun mu?"
Polis bu müziğin duyulmasına,
sahnelenmesine, internetten dinlenmesine engel olmaya çalışıyor.
ONEFOUR ve onlara benzeyenlere bir mesaj veriyorlar.
Zahmet etmeyin. Yoksa hayatı zindan ederiz.
Ama Yeni Güney Galler polisi
neyin kabul edilebilir olduğuna karar vermeye ehil mi?
Avustralya hip-hop'unda
müzisyenlerin sansüre uğradığı başka bir durum hatırlamıyorum.
Ve aklınıza gelebilecek en şiddetli Avustralya hip-hop şarkılarını dinledim.
Bu adamlar Melbourne'da, Sidney'de istediği sahneye çıkabiliyor.
Yeni Güney Galler polisi
beyaz olmayan sanatçıları
sansürleyip susturduğu sürece
kabul ve temsil etmek istediğimiz kültürler konusunda daha yolumuz uzun.
Önceki gibi bizi dövmüyorlardı
ama bence bu daha da beter.
Suçu bırakmaya çalıştık
ama şimdi çalışıp kendimize bakma kabiliyetimizi elimizden alıyorlar,
sırf birkaç konseri iptal edebilmek için.
Ama benim açımdan tek yaptıkları içimdeki ateşi iyice körüklemek.
Sırf böyle yapıyorlar diye artık asla bırakmam.
AVUSTRALYA'DA DRILL ÖLDÜ DEDİLER DEDİM CANLANDIRAYIM
DİYOR Kİ STÜDYOYA GİR HADİ ŞARKI MI SÖYLEYEYİM RAP Mİ?
BU RAPÇİLERDEN BIKTIM SÜREKLİ PALAVRA SIKTINIZ
GENÇLERE DİYORUM ÇIKMAYIN EVDEN AMA İŞ PEŞİNDELER
İÇERİDEYDİM, ÇETİNLEŞTİM BİRİ DİYOR Kİ DEĞİŞMİŞ
GEL DENE, GÖRSENE RİSKE GİR, SEN BİLİRSİN
SESSİZ OLABİLİRİM AMA ÜSTÜME…
Polis peşimizi bırakmayacaktı.
Neyse ki eski bir dostumuz bize ulaştı.
Bana mesaj attı
ve dedi ki ondan önce konsere başkasının çıkması doğru olmazmış.
Yani bana bir sordu, oluru var mı diye merak etti.
ONEFOUR'la çalıştığım iki yıl boyunca
Laroi, Avustralya'nın en büyük müzik ihracı oldu.
Küresel bir süperstar.
Laroi, ulusal turnesinde ONEFOUR'un yanında yer almasını istedi.
The Kid Laroi, dünyanın en büyük pop yıldızlarından biri
ve daha sadece birkaç yıl önce sektöre muhteşem bir giriş yaptı.
Laroi nihayet Avustralya'ya döndü ve dev bir arena turnesi düzenliyor.
Turnede açılışı yapmalarını istiyordum
ama bana dediler ki
"Bu iş hayatta olmaz."
İletişimdeydik, organizatörlere göre
bizim olduğumuz duyurulursa turne iptal olurmuş.
Ben de dedim ki "Tamam ya. Boş verin. Dert etmeyin."
Ama evet, onlara siktiri çekip
kimseye söylemeden ONEFOUR'u çıkaracağım ve…
O yüzden perşembe onları konsere sokacağım.
Delice olacak.
Daha zar zor iki konser verdiler,
o yüzden 20 bin Sidney'linin önünde sahneye çıkıp konser vermeleri
hiç ufak bir şey değil.
Nihayet mekânların baskısı olmadan
doğru dürüst konser verme şansımız var.
Kid Laroi sağ olsun, normalde hiç konser veremiyoruz.
Seni seviyoruz be.
Aynen. Muhtemelen senin özür dilemen…
ONEFOUR ulan!
Görüşürüz. Akşam görüşürüz.
Aynı akşam 20 bin kişinin önüne çıkacağımızı bile bile
prova yapmak delice.
Yaklaşık üç yıl sonra ilk kez YP'yle sahnede olacağız.
Kid Laroi'yla, o seviyede bir şey yapmak delice. Şahane olacak.
3 SAAT SONRA
Polis! Arama emri! Açın kapıyı!
Evet, Laroi'un ilk konserinin akşamı
polis gelip kapımızı kırdı.
İğrenç bir şey. Orası senin evin,
bir sürü yabancı gelmiş, ellerinde silahlar,
her şeyi altüst ediyorlar.
Annemle kız kardeşlerimin ne düşündüğünü siz hayal edin.
Yani bu
yanlış bir şey ya.
Bütün evi aradılar,
iki polis de gitmeyelim diye
sürekli yanımızda bekledi.
Ondan sonra da "Hay sikeyim" dedik.
Bizimkiler gelemeyecekti. İlk konserine gidemeyecektik.
Tesadüf olamaz.
Bunun arkasında bir emel var
ve polis, kontrolün bizde değil, onlarda olduğu mesajını veriyor.
Sahne alacağımızı kesinlikle biliyorlardı.
Altıda çıkmaya hazırlanıyorduk.
Onların evini de 17.30'da bastılar.
Birim'in oraya habersiz ziyarette bulunduğu ima ediliyorsa
ne kadar habersizdir bilmiyorum.
Ama asla konserde şarkı söyleyecek diye birinin evini basmayız.
Benim görüşüm bunun saçmalık olduğu.
Polisin bizi durdurmaya çalışmasının olayı da bu.
Bizi durdulabilselerdi eski hâlimizden de kötü olurduk.
Biz kurtulmaya çalışırken bizi sokaklara geri atabilselerdi
başlarına daha çok iş açardık.
Geçmişte ne yaşamışsak yaşayalım,
ONEFOUR olarak ne çekmişsek çekelim,
bence bu sırf bana değil, etrafımdaki herkes yararlı.
Ailem için de yararlı. Çok önemli.
Onlar için başarı
artık ilk olarak aile ve arkadaşlarını geçindirebilmek.
Kültürleri, memleketleri böyle işte.
Tek başına başarılı olmak yok, hep beraber olacak.
Hatırlıyorum da ilk çıktıklarında J Emz derdi ki
"Ünlü olduğumuzda geri gelip stüdyonu yenileyeceğiz."
Bir bakmışım, iki yıl sonra gelip stüdyoyu yenilediler.
Bir sürü genç müzisyen yetişiyor.
Hepsine bayılıyorum.
Başta Pasifik Adalı kökenliler için birçok sanatçıya müziğin kapılarını açıp
böyle bir kariyerin mümkün olduğunu fark ettirdiler.
Tabii ki. Başardıklarımızla çok gurur duyuyorum.
Kültürü değiştirmeyi amaçladık ve başardık.
Bence günün sonunda önemli olan Mount Druitt'te evinde oturan,
birden karşı komşusunun dünya sahnesine çıktığını gören
genç çocuklar.
Birden aynı kıvılcım, aynı hayal onda da hayat buluyor.
Sevdiğin bir şey bulup kendini vermenin önemini bilinsin istiyorum.
İster müzik olsun, ister başka bir şey.
Çektiğimiz bu boktan durumlarda bize en çok yararı olan buydu.
ONEFOUR'un varlığının
Avustralya'daki bütün müzik sektöründe çok büyük etkisi oldu.
Ama ironik olarak ONEFOUR konser veremiyor.
Herkesin daha çok kazanmasının sebebi onlar olsa da
pastadan hak ettikleri dilimi alamıyorlar, kendi yaptıkları pastadan.
Turneleri, rapçilerimizi kaybedip
böyle ağır darbeler almış olsak da bu iş burada bitmez.
Hayatta olmaz.
Devam etmemizin ana sebeplerinden biri.
Çember daha büyük, çerçeve daha büyük,
kaybedersek kaybımız daha büyük olacak.
Yani kaybedemeyiz.
Bizim şansımıza Laroi ertesi gün bir konser daha ayarladı.
Cuma günkü konsere gidiyoruz ve bir endişe ortamı var
ya da gerginlik diyebiliriz, kötü bir şey olacak beklentisi de var.
Çıkabilecekler mi bilmiyoruz.
Polisin durumu öğrenmesi riskine hiçbir şekilde giremeyiz.
Polisler binanın diğer tarafına geçene dek gözden uzak durmamız lazım.
Bizi rahatsız etmelerini istemiyoruz.
Konseri tehlikeye atmasınlar diye burada, gözden uzak durmamız lazım.
Rabb'im, bu sefer
konsere engel olunmaması için sana dua ediyoruz.
-Âmin. -Âmin.
-Selam Lekks. -Selam kanka.
Selam kanka. Çıkacağız.
Sonra ararım. Seni seviyoruz.
Orada olmayı hak ediyoruz.
Sidney, normalde
direkt sıradaki şarkıya geçerdik.
Ama bu akşam Instagram'da dediğim gibi çok özel bir konuğum var.
Çok özel konuğum gelmeden önce bir şey demek istiyorum.
Bu adamların Avustralya'da sahne alması yasaklandı.
Tahmin edin ne oldu?
Bu bana ters.
O yüzden onlara hak ettiklerini vereceğim,
buraya gelip bu akşam bize birkaç şarkı söyleyecekler.
Sesinizi duyalım Sidney! Hakiki Sidney'li ONEFOUR için ses ver!
Vakit geldi ulan! Hadi Sidney!
Şehrim için Jay ve Drake gibiyim
Sikerler ne derlerse Bana demezler elbette
Şehre inerim kardeşlerimle Selam 70'ten kardeşlerime
Selam 60'tan kardeşlerime Beni bilirler
Selam 17'den kardeşlerime Ne yaşadım bilirler
Ne güzel, şehirde yürürken İlah muamelesi görüyorum ya
Yığıldık arabaya
Dertleri varmış benimle Dedim söyle yüzüme
Palavracı bunlar ama Lamborghini'yle gettoda
Yüzlük veririm kankalarıma Mahalle size emanet
Bir yanlışım olduysa Bakmayın kusuruma
ONEFOUR'u suçluyorlar Drill olayları için
Bizi suçluyorlar Sidney için
Bizi suçluyorlar Melbourne için Bizi suçluyorlar Brissy için
Kim benimle? Şaka değil
Bunlar oluyor ta başından beri
İşler kötüyken konuşan yoktu
Ama şimdi konuşan çok
Siktir git başımdan
ÇEKİMLERDEN BERİ CELLY VE LEKKS CEZAEVİNDEN ÇIKTI.
ONEFOUR HÂLÂ SUÇLA MÜCADELE BİRİMİ'NİN MERCEĞİ ALTINDA.
ÇEKİMDEN ALTI AY SONRA
…şarkınızı söylemek, reklam yapmak istediniz, neyse.
Öyle bir şey olmayacak.
Yani şarkı falan yok. Dans yok. Reklam da yok.
Şarkıyı söylememizde ne sorun var?
-Sorun ondan ibaret. -Şarkının nesi var ki?
Şarkının kendisiyle alakası yok. Mesele sizin gelmeniz.
O zaman niye şarkıyı durduruyorsun?
-Böyle devam mı edeceğiz? -Sorumu cevapla yeter.
-Açıklamaya çalışıyorum ve… -Düzgün cevaplamıyorsun.
Sorun yok. Hepiniz duvara yaslanın. Eller duvara.
-Cevap vermiyorsun. -Hayır, dinlemiyorsun.
VILZA VE HOLLABACK'İN ANISINA
Alt yazı çevirmeni: Deniz Fikirdanış