Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Përshëndetje.
Ai është tualeti.
-Ç'kemi. -Si ia çon?
Mirë.
-Po i heq çorapet dhe këpucët? -Po, i heq gjithmonë.
Është mirë, apo jo?
Në rregull, jemi gati.
-Unë kështu miratoj. -Shumë mirë.
-Në rregull, Oto. -Po.
Duam të thuash ca rreshta që do futen në fillim të filmit.
-Po. -Në rregull?
Do të dalin në fillim të dokumentarit.
Dhe do të shpjegojnë se cili je ti.
-Kush jam unë. Po. -Po. Dhe çfarë është ky dokumentar.
-Ashtu? Pra... -Dhe se ç'është personazhi im.
Personazhi yt je vetë ti në dokumentar.
-Unë jam. -Por mund ta eksplorojmë këtë.
Ta nisim duke i lexuar rreshtat e pastaj mbase i ndryshojmë
-po të duash ti. Do që ta provosh? -Mund ta provoj vetë.
Quhem Oto Bakster
dhe më kanë xhiruar që kur kam qenë foshnjë.
S'e mbaj mend sa shumë kam dalë në kamera.
Përshëndetje, ejani.
Unë jam tip që më pëlqen të dal.
Jam tip me humor.
Ndonjëherë bëhem shumë i pacipë.
Mund të kërcejmë bashkë, zemër?
Dokumentari i fundit u bë
nga miqtë e mi Piti dhe Brusi, kur isha 21 vjeç.
Tema ishte për mua që përpiqesha të bëja seks për herë të parë.
-Ishte shumë mirë. -Shumë mirë, apo jo?
Gjithë këta dokumentarë janë përpjekur të më kuptojnë,
por s'ia kanë dalë. Jo tamam.
Tani që po rritem,
Piti dhe Brusi po më çajnë trapin.
Nuk jam i sigurt që kjo ishte në skenar.
"Piti dhe Brusi duhet të më kuptojnë si duhet"
Tani që po rritem,
Piti dhe Brusi duhet të më kuptojnë si duhet,
pasi janë pjesë e rëndësishme e jetës time.
Do të na duhet të të ndihmojmë të marrësh vendime të rëndësishme.
Do ta marr parasysh rrezikun.
-Do të rrezikosh me ne? -Po, do ta bëja.
Nëse po të ndihmojmë që të zgjedhësh si do që ta jetosh jetën
atëherë ne duhet të kuptojmë se ç'ndjen ti vërtetë për jetën tënde.
Po të bezdisim, Oto?
Më pëlqejnë filmat.
Më pëlqen të flas për filmat me Pitin dhe Brusin,
ndaj më kanë kërkuar të shkruaj e xhiroj
një dramë për jetën time.
Historia ime e treguar nga unë.
Xhirimi i një filmi është sfidë e madhe.
Kur bën punën, e bën për të tjerët,
për atë që do të thonë ata për ty, apo për veten tënde?
Njerëzit e vonuar të trajnueshëm zakonisht nuk arrijnë të mësojnë shumë
sa i përket materialeve akademike.
Leximi mund të jetë i ngadaltë e të kërkojë punë.
Duhet të mos harrojmë të vendosim standarde realiste
që nuk janë shumë të larta për individin.
Unë bëj filma për gjërat që dua të jem.
Mund ta jetoj jetën dhe fantazinë time nëpërmjet filmit.
Produksioni mbylli
që zhvillohet në Londrën Viktoriane, me regji e skenar të Oto Baksterit.
Në film luajnë Pol Kej, Majana Bëring, dhe Dekster Fleçer,
si dhe Adil Akhtari.
Oto Bakster tha, se jam skenaristi e regjisori i parë me Sindromën Daun
që realizon një film si ky, por shpresoj të mos jem i fundit.
Nëse besojnë se njerëzit mendërisht të vonuar arrijnë të bëjnë ndonjë punë
mendoni vetëm për punët që kërkojnë veprime shumë të thjeshta.
Detyra të tilla s'duhet të kërkojnë vendimmarrje apo gjykim.
Kushdo që ka patur privilegjin të xhirojë një film,
e di se megjithëse mund të jetë si të shkruash Lufta dhe Paqja
në një makinë në park lodrash.
Kur arrin ta bësh punën si duhet,
ka pak kënaqësi të jetës që të japin të njëjtën ndjesi.
Përshëndetje të gjithë.
Dua të rrini e të shijoni The Puppet Asylum.
PESË VITE MË PARË
Përshëndetje, ju flet Oto Bakster.
Lini mesazh pas sinjalit. Piip.
SHTËPIA E 1000 KUFOMAVE
Hej, Oto, jam Brusi.
Doja të të thosha që unë dhe Piti do takohemi me ty sot në 11 paradite,
do ta nisim herët, shpresoj të jesh zgjuar.
Mezi presim të fillojmë nga puna.
Mendoj se sot duhet të sqarojmë se si e do filmin që të jetë,
dhe si do që ta tregosh historinë.
Është shumë emocionuese. Nejse, do të shihemi pas pak.
Në rregull, shihemi.
Jam i sigurt që ai s'është zgjuar ende.
O Zot.
E tmerrshme.
Ti je si tip grerëze bezdisëse.
Mirë.
Imagjino sikur je në një film. Po përgatit skenën për ne,
se këtë po bën tani, po shkruan skenarin e po xhiron.
-Jam regjisor. -Po.
-Tani do t'ua them unë ç'do të bëni. -Po,e duhet të mos dalësh nga tema.
Qepe. Ti shko e më përgatit një sanduiç me proshutë.
Lëre se e mora vesh si do shkojë kjo punë.
-Të qëndrojmë në temë. -Qëndro në temë.
Po mendoja se mbase mund të ndihemi të lirë të hedhim
të japim ca ide këtu, si thoni?
Mendo për momente që të kanë mbetur në kujtesë.
Nga dita që ke lindur e deri më sot.
Ta nisim nga e para, cili është kujtimi yt i parë?
Kujtimi i parë ishte kur më merrnin nga shkolla.
-Vërtetë? -Po.
Sa vjeç ishe?
Isha 19 ose 16.
Kujtimin e parë e ke nga mosha 16 vjeçe?
-Më duket se isha dy vjeç. -Dy, mirë.
Mendoj se shkolla është goxha...
Qëkur të kemi njohur, ti duket sikur përpiqesh të shmangësh
bisedën për gjërat e vështira dhe sfiduese në jetën tënde.
-E vërtetë është kjo? -Po.
Shpesh, kur flasim për filma dhe muzikë,
e vajzsa.
-Ti flet për vajza. -Po, për të mirat ose më të mirat.
Por të shkruash filmin që na jep të gjithëve mundësi të flasim për
disa nga sfidat e jetës tënde.
E kuptova.
LIBRAT E HISTORISË SË JETËS SË OTOS-KURSET E KOLEGJIT
Historia e jetës time.
Ta marrë djalli.
Adam Uord.
Ky jam unë.
-Kështu e kishe emrin kur linde? -Po?
Sa foto të bukura, Oto.
Ja dhe Otoja, mamaja e tij, Aleksi.
Ajo thjesht më dhuroi.
Pse mendon se nuk kujdesej dot për ty?
Puna është se unë jam me Sindromën Daun.
Ja dhe Lusi.
Mamaja ime e vërtetë është Lusi.
Ajo më donte, ajo më shpëtoi.
"Faleminderit që i dhe tim biri mundësinë për të ardhmen."
Jetova me mamin tim, Lusin, vëllanë e madh, Xhejmsin,
dhe dy vëllezërit më të vegjël, Titusin dhe Rafin.
Ata jetonin të gjithë bashkë në një shtëpi të vogël në Oksfordshajër.
Më pëlqen pjesa e shtëpisë së vogë. Të themi që dhe vëllezërit kishin
-Sindromën Daun? -Po, të gjithë kishin sindromën Daun.
-Pse të adoptoi Lusi? -S'e di.
-Ajo adoptoi katër prej jush. -Po.
Për shumë prej nesh, ideja e jetës me një fëmije me aftësi të kufizuara
është sifudiese, ndaj duhet një njeri special që do të dilte vullnetare
për të adoptuar një fëmijë të tillë.
Por Lusi Bakster jo vetëm ka adoptuar fëmijë të tillë,
ajo po kujdeset e vetme për ta.
Përveç se është e re, e bukur dhe beqare,
Lusi Bakster është nëna e dy fëmijëve të adoptuar.
Të dy janë me Sindromën Daun, por Lusi i donte fëmijët me nevoja speciale.
Mendoj se t'i marrësh këta fëmijë, sidomos si foshnja,
dhe t'i rritësh si të gjithë të tjerët në kulturën tonë, është emocionuese,
pasi limiti është qielli. Kush e di se çfarë do të ndodhë?
Kush e di se si do të bëhen?
E paske bërë qelbur fytyrën.
Njerëzit rreth meje ishin pak të befasuar,
dhe mamaja ime u përpoq të ma zbuste këtë efekt.
Ndërsa gjyshja ime thoshte,
se asnjë burrë nuk do m'i hidhte sytë po të adoptoja një fëmijë
me Sindromën Daun, dhe kjo m'u duk shumë interesante.
Por besoj se situatën kisha kohë që e mendoja,
pasi mendoja se doja të rrëmbeja ca njerëz
nga spitali ku shkoja dhe ofroja punë vullnetare.
Isha 17 vjeçe.
Isha në shkollë arti dhe dikush kërkoi vullnetarë për të ndihmuar një grup
për banorët e spitalit Royal Earlswood.
Dhe më pëlqente të kaloja kohë me njerëzit atje.
Shkova atje për 25 vite.
Ata ishin njerëz shumë të rëndësishëm,
dhe aktualisht, unë isha njëra nga vullnetaret e reja aty.
Ne donim më shumë për ata.
Dhe u përpoqëm të mos i mëshironim ata njerëz.
Na pëlqente shoqëria me ta dhe ishim gjithmonë duke qeshur me ta
dhe kur je fëmijë s'ke nevojë thjesht që të bëjë dikush bamirësi me ty.
Pret të kesh miq që ashtu si ti, iu pëlqen shoqëria jote,
dhe unë i kam dashur e i dua njerëzit me Sindromën Daun.
Gjatë rritjes, për 17-8 vite derisa shkova tek ky spital,
s'kisha takuar kurrë njeri me Sindromën Daun. Ishin si racë tjetër.
Ishte si diçka ndryshe.
Thjesht nuk ngatërroheshim me ta.
Më falni, po bëjmë një program për fëmijët mongoloidë.
Mund të më thoni çfarë ju vjen në mendje tani për ta?
Më duken pak të frikshëm, të them të drejtën.
-I jam trembur gjithmonë kësaj. -Duken si diçka e largët, apo jo?
-Duken si bosh, apo jo? -Po, fiks.
Nuk ka fare përqendrim aty, apo jo?
Por mendoni se duhet të shkojnë në shkolla normale aty ku munden?
-Jo. -Besoj se është pamja e tyre.
Menjëherë fillon të ruhesh dhe ke frikë e s'di si t'i trajtosh.
Nuk i trajton me inteligjencën që meritojnë të trajtohen.
-Kush je ti? -Ky jam unë.
I urrej të gjithë ata.
Njerëzit nuk e dinin se sa të mirë, të mrekullueshëm, të dashur
unikë e të talentuar janë këta fëmijë, thjesht nuk e dinin.
Ndaj shfrytëzova çdo mundësi që t'i nxirrja djemtë në televizor,
në artikuj revistash e gjëra të tilla.
Kjo ishte ideja, të sillja ca njerëz me t'i lija
që t'ua tregonin të gjithëve sa fantastikë janë.
Ky është procesi nëpër të cilin kam kaluar unë dhe Brusi, apo jo?
-Po. -Erdhëm profesionalisht këtu, apo jo?
-Po. -Na paguan që të bënim një dokumentar.
Por aktualisht kaluam një përvojë shumë ndryshe,
e shijuam kohën që kaluam me Oton.
Ai u bë shoku ynë.
Ti s'di t'i biesh fare kësaj.
Ik tutje, ik! Je copë copë.
-Kur keni lindur ju të dy? -Unë kam lindur në 1983.
-1974. -Unë e kam ndryshe vitin.
-Po. Kur ke lindur ti? -Më 1897.
-1897, po. -1897.
Ma mori mendja, ndaj e ke mjekrën të thinjur.
Vitin që dolën edhe Backstreet Boys.
-Kjo lloj muzike. -Ishin të mrekullueshëm, apo jo?
Ishin grupi më i mirë viktorian i muzikës, apo jo?
Do ta nisim skenën në dhomë me mamin tënd të lidhur pas tavolinës?
-Po. Kjo është Aleksi. -Kjo është Aleksi.
Pse mendon se është e rëndësishme që atë ta lidhin pas tavolinës?
Mendoj se ajo është komplet e çmendur.
Ti do që ajo ose të duket pak e lajthitur
ose të bëjë si e tillë
Domethënë, ta teprojë si e çmendur.
Do që ajo të lëvizë e të përplasë gjëra rreth e rrotull dhe...
Si vajza tek filmi Ekzorcisti.
Na duhet një paciente, një doktor dhe një infermiere.
Një paciente, pra do të na duhet të shohim aktore.
-Na duhet një doktor. -Një doktor.
-Dhe një infermiere. -Një infermiere.
Dua që fytyrat e tyre të duken kërcënuese.
Pa merak, s'të dhemb fare. Në fakt, do të të dhembë shumë.
Mirë. Kur del koka e foshnjës, e dëgjojmë duke qarë?
Po, e dëgjojmë.
Do të jetë e mbuluar nga shenjat.
-Sytë do t'i ketë si topa golf. -Sytë si topa golfi?
Pse je i interesuar që kjo të jetë skenë horror,
dhe ti të lindësh si përbindësh?
Kështu më quajnë njerëzit. Më thërrasin gjithmonë, përbindësh.
Tek kapakët e syve. Mbylli sytë.
Kam diçka.
Po.
Sa më rëndë aq më mirë, besoj.
Vëri këto, shiko.
Ky është një vend ku mund të xhirojmë skenën tënde të lindjes.
Sa bukur.
Mendon se ai e sheh veten si dikush, që thellë thellë,
duhet që ta kemi frikë?
Mendoj se ky ka qenë udhëtim i vështirë për Oton, pasi
mendoj se është pak paradoks, apo jo?
Disa njerëz të kuptojnë dhe disa të tjerë nuk të kuptojnë.
-Çfarë të pëlqeu aty? -Më pëlqyen shpërthimet e mëdha.
Të pëlqejnë shpërthimet. Ato kushtojnë.
-O Zot. -Shiko, shiko.
Më duket se do t'i vëmë lëkurë të re këtij.
-Më duket, si... Më kujton Oliver Kromuellin.
Oliver Kromuellin?
Ky është veprimi më mbresëlënës që ke bërë deri tani,
dhe më pëlqen.
S'jam as i sigurt se si dukej Oliver Kromuelli.
Sa herë ai del jashtë, ka nga këto probleme.
Gjëja e trishtueshme është që kjo është diçka shumë kaotike.
Ai nuk e di se kur do të ndodhë.
Kjo është tmerruese.
Na duhen edhe disa fantazma të tilla, gjithashtu.
Se këta janë njerëz të zakonshëm që ai mund ta shohë që sillen mirë
me çdo njeri tjetër, por jo me të.
-Xhejmsi do të donte ca domate. -S'e di pse na i ngulin sytë.
-Ashtu? -Pse na shohin gjithmonë ashtu?
Thjesht eja këtej. Otoja do të marrë diçka.
Pse mërzitesh kur t'i ngulin sytë?
Nuk më pëlqen... Mërzitem shumë.
Ashtu?
-E di pse t'i ngulin sytë ata? -Jo.
Mbase se je me Sindromën Daun.
E kam.
E ke parasysh ndonjëherë kur emocionohesh për gjëra?
-Bn... -Gjithmonë atë bëj.
Ashtu e bën dhe të gjithë të tallin për këtë, apo jo?
Po.
Njeh njeri tjetër që e bën këtë?
-Jo. -Ajo është pjesë e Sindromës Daun.
Ja, po e bën dhe tani.
Po pra.
Oto, po të isha në autobus me ty e papritur të bëja kështu.
Do të dukeshe çuditshëm.
E kupton tani se pse të shohin njerëzit?
-Po. -Ashtu?
DITA E PARË E XHIRIMIT: DITËLINDJA E OTOS
-Nga do të shkojmë? -Do të shkojmë në shesh xhirimi.
S'e kam idenë fare se si do të dalë filmi.
Mund të jetë komplet çmenduri dhe pa pikë lidhjeje
pa asnjë kuptim.
Por ai i mendon thellë gjërat.
Ndaj jam e sigurt që do të dalë kuptimi.
Mirëmëngjes.
-Ç'kemi? -Si je? Je mirë?
-Po. -Je i emocionuar për këtë?
Po. Një nga skenat e mia të preferuara.
Kjo ka për të qenë hera e parë që ne do ta kuptojmë vërtetë atë,
dhe se ç'i shkon nëpër mendje, dhe çfarë ndjen ai për gjërat,
si njeri me Sindromën Daun, ka për të qenë fantastike.
Po, mezi po pres.
Si i kam aktorët?
Mirë, Oto, si je ti?
Ai urdhëroi dy ndihmës dje.
-Vërtetë? -Që të luftojnë për vdekje.
Ju të dy, luftoni për vdekje.
Epo, në këtë fushë duhet të ecësh para me gjërat.
Unë jam komedian.
Kryqtarët me jelekë!
-Do të shohësh foshnjën. -Po.
-Do të çmendesh fare. -Po.
Nuk dua të kujdesem për foshnjën, është me Sindromën Daun.
Ta japim për adoptim.
Nuk dua ta dhuroj. Nuk dua ta jap fëmijën.
Do të të detyrojmë.
-Por kështu flet Aleksi. -Po.
Ajo është mamaja ime tjetër, quhet Aleks.
-Im atë quhet Martin. -Martin?
Po. S'më kanë dërguar as dhuratë as kartolinë ndonjëherë.
-Kurrë? -Kurrë.
Thjesht më lanë, mendojnë se jam pa vlerë.
-Ata kanë humbur. -Po.
Këtu, ti e ke atë në skriptin tënd,
-dhe ajo është shumë e trembur. -Hakmarrja ime.
Po, por ajo është e tmerruar e nuk e përballon dot
-Nuk përballon dot... -Foshnjën.
Ajo e sheh këtë foshnjë si përbindësh,
-dhe s'di ç'të bëjë me të. -Po.
Jam shumë e kënaqur që po e bëj këtë, ka për të qenë argëtuese.
-E vërtetë. -Do jetë gallatë.
Shikoje pak. E përkryer.
Sa ngjyrim i bukur.
-Muret. -Fantastike.
Sa bukur.
Pa merak, zemër. Do të të dhembë shumë pak.
Dhe ti afrohesh e unë them, jo, jo, jo, të lutem. Jo mua.
Pa merak, zemër. S'do të të dhembë shumë.
Ka për të të dhembur shumë.
Shkëlqyeshëm.
-Shumë mirë, apo jo? -Më pëlqen kjo skenë.
Po e mburr vetë punën tënde.
Thjesht një ide, se këtu është skenë e ndriçuar,
po sikur ta zbulojmë në fillim atë, këtu?
-Të zbulojmë fytyrën e doktorit? -Po.
-Fytyrën e ligë. -Mirë.
Dhe shtrëngimin e duarve, lojën me instrumenta.
Dhe e gjitha kjo që ajo të bëhet?
-Shumë më nervoze? -Për ta bërë të ndihet keq.
-Ta trazojmë atë. -Luaj me intrumenta,
dhe sillu rreth saj.
Mirë. Nëse unë marr gërshërët, dhe pastaj i lë prapë aty,
-po kërkoj për instrumentin e duhur. -Po, për departmentin e duhur.
Mirë, qetësi, ju lutem. Hiqe rolinën.
Gati.
Në rregull, vazhdojmë.
Ta marrë djalli! Ma nxirrni këtë gjë!
Ta marrë djalli!
Mjaft!
Oto?
-Më jep një puthje. -S'dua të të puth.
Seriozisht s'dua të të puth. Vazhdojmë tani.
Duhet të bëjmë gjëra të tilla, të dërgojmë emaile për
t'i bindur njerëzit që të marrin pjesë në film.
-Ka për të patur shumë emaile. -Hiqe atë tasin e sallatës.
Po, do ta heq. Mund ta marr?
Mund ta marr, Brusi ka shije sallate. Bytha e Brusit ka shije sallate.
Po vë...Po Piti, hundë salçiçja?
-E kuptoj që mund të... -S'ka problem.
-Edhe kjo mund të fshihet? -Po.
Po. Kjo po duket më mirë tani.
-Si je, Aleks? -Ç'kemi, si je?
Mirë, tani po dalim diku. Si je, Aleks?
Kam dhjetë vite pa të parë.
-Kam 10 vite pa të parë? -Po.
Do që t'i thuash asaj për filmin që po bën?
-Si do ta përshkruaje? -Si dramë horror.
-Për historinë e jetës tënde. -Për historinë e jetës time.
Duhet të hulumtosh pak mbi ketën tënde e këtë mund ta bësh
duke takuar njerëzit që kanë qenë të rëndësishëm për ty.
Ata që kam xhiruar.
-E mban mend herën kur e takove atë? -Po.
-Ku ishe? -Në Raigejt, në Sërej.
-Në shtëpinë tënde? -Po.
-Përshëndetje. -Aleks.
-Ç'kemi, mami. -Ç'kemi.
Në mendje të vijnë pamjet e Sindromës Daun.
Dhe mund të jetë injorancë nga ana ime,
por të gjithë kemi pamje që i mendojmp si përfaqësuese të Sindromës Daun.
-E kam bërë. -Shiko!
-Kjo është mamaja ime. -Po!
-Mendova se do ishe më i madh se unë. -Tani jam.
Pastaj sheh atë foto e pyet veten, a mund ta përballoj këtë gjë,
në karriuge me rrota, ose duke mëkuar dikë e duke i ndërruar pelenat
çdo ditë?
Të gjithë kanë përgjigje të ndryshme për arsye të ndryshme.
Por përgjigjia konë ishte jo. Jo, nuk e përballonim dot këtë.
E dua mamin.
-Do të ma tregosh vendin? -Po.
-Dua të shoh dhomën tënde të gjumit. -Sigurisht. E kam lart.
Sa mirë e mbake dhomën?
Kjo është gjëja ime e pordhëve.
-Gjëja jote e pordhëve? -Shtype.
Me një fëmijë normal, nëse mund ta thuash,
me një fëmijë normal, shpreson të njihet me një djalë apo vajzë,
të martohen, të krijojnë familje e të largohen, ky është cikli i jetës.
Por nga sa kam parë, fëmijët me Sindromën Daun varen nga prindërit.
Dhe shumë njerëz në moshë të thyer kanë ende fëmijët me Sindromën Daun.
Nuk do ta bëja dot këtë.
-Kjo je ti. -Jam bërë më simpatike, në fakt.
Ai ka në mur foto të familjes time
dhe të miat, dhe kjo gjë m'u duk shumë emocionale.
-Më vjen keq, a mundem. -Mirë, mami.
Thjesht mendoj ndonjëherë, si do të kishte qenë.
Duhet të jem e sinqertë, një pjesë e imja ndihet fajtore.
S'më pëlqen kjo fjalë pasi automatikisht,
kjo nënkupton që kam bërë diçka gabim,
dhe nuk ndihem sikur kam gabuar.
Por kur Otoja më përqafon dhe më thotë, erdhi mami im, Aleks,
dhe e dua shumë, më merr malli, atëherë më kaplon një ndjesi
trishtimi besoj.
Se kjo s'ishte zgjedhja e Otos.
Kjo ishte zgjedhja e tim shoqi dhe e imja.
"Kjo do të fitojë..." zhduku, plehrë..."Fitojë".
"Ose mund të më dërgosh email
në këtë adresë."
"Shpresoj të më shkruash së shpejti?"
Mirupafshim, Aleks.
"Mirupafshim, Aleks."
Post Scriptum.
"Të dua shumë, mami."
Do që ta shkruash "Të dua shumë, mami"? E do ti atë?
Sigurisht. Po.
Se ajo nuk ka qenë në jetën tënde, apo jo?
A të duket që e do ashtu si do djali mamanë?
-Po. -Vërtetë?
Po.
Fëmijët vijnë në jetë dhe presin shampanjë e festë,
ndërsa kur lind një fëmijë si Otoja, atëherë kthehet në funeral.
Si tha njëra nga nënat e fëmijëve të mi,
"Nuk mendoj se do t'i kisha buzëqeshur dot ndonjëherë atij."
Jam përpjekur shumë të mos ua hedh fajin prindërve.
Kam thënë thjesht që mendoja se prindërit kishin frikë.
Dhe unë mendoj se njerëzit kanë frikë.
Mbase nga fjala "frikë", Otoja mendoi,
se mbase ai është diçka që iu shkakton frikë njerëzve.
Dhe stop.
Ishte fantastike.
Do të ngremë një këngë për përbindëshin. A mundemi?
Ajo është përbindësh shumë i bukur.
Më pëlqen shumë ideja e këngës.
Mbase nuk e dua pranë atë, dhe pastaj
ta groposim atë atje ku nuk e gjejmë më.
Ai është përbindësh i bukur, nuk mund ta varrosësh,
ta groposim atë atje ku nuk gjendet më.
Ai është përbindësh i bukur, nuk mund ta varrosësh.
Ai është përbindësh, përbindësh, një klloun grotesk.
Ai është vetëm një foshnjë, por nuk e dua pranë.
Atëherë ta dërgojmë të jetojë në...
-
Ai është përbindësh, përbindësh, një klloun grotesk.
E do që është thjesht foshnjë, por nuk e dua pranë.
-Duket mirë. -Mirë, apo jo?
Mendoj se do të lëvizim ashtu si lëvizet, do lëvizim këtej.
Lëshoni zërin.
Ai është përbindësh i bukur, nuk mund ta varrosësh, përbindësh
Më vjen mirë që e shoh në mes të të gjithëve.
Kjo ka luajtur shumë rol në vetë-vlerësimin e tij.
Që njerëzit e marrin seriozisht.
Ndonjëherë ai e ndjen diçka prej meje por kjo e lejon të jetë fiks
që është, dhe kjo do të jetë arritje e madhe për të.
Pastaj ta dërgojë të jetojë në këndin e lojërave të djallit.
Mjaft.
-E mbyllëm me kaq. -E mbyllën me kaq!
Faleminderit, Oto. Ishte kënaqësi. Faleminderit shumë.
Sa bukur. Sa gjë e lezetshme, vërtetë.
Bravo.
Fantastike. Shumë bukur. Mezi pres ta shoh, ke qenë regjisor fantastik.
Përshëndetje, ju flet regjisori i famshëm.
Si mund t'iu ndihmoj? Biip!
Hej Oto, jam Piti.
Kam frikë se kam ca lajme të këqija.
Me sa duket nuk do arrijmë të marrim më shumë para nga financuesit
për të vazhduar për momentin.
Jo gjithçka ka marrë fund.
Do përpiqemi të gjejmë para nga diku tjetër.
Doja thjesht të ta thosha menjëherë këtë.
Pasi përfundova xhirimin e skenës së filmit,
producentja ime, Deizi, u lodh me këta trapat.
Nuk thotë ashtu! Thotë "U përpoq kudo të gjente para për të vazhduar."
Edhe ana tjetër mund të ketë qenë e vërtetë por...
U duk sikur bëmë fillim të mirë,
apo ti bëre një goxha fillim me atë skenën e lindjes.
Fillim shumë të fortë.
Dhe pastaj i gjithë procesi u ndal plotësisht.
U përpoqa shumë, Oto.
Të gjithë thanë jo.
Por në stilin që i ka hije Otos, ti u kundërpërgjigje me diçka tjetër.
-Po. -Po.
Të flasim pak për kohën që kalove si transvestit performues?
-Po. -Apo vazhdojmë më tej?
-Të flasim për atë që the. -Mirë, mirë.
Në rregull atëherë.
Ky është muzeu im i të qenit transvestit.
-Të mira, apo jo? -Ja dhe ti me Grejson Perin.
Jo, mos e bëj këtë, mos!
Mos je ti aty duke fituar Miss Natyra Alternative?
Po.
Të fitosh është shumë emocionuese. Shumë bukur.
Ka dhe një kurorë të lezetshme që fryhet.
-Ke patur shumë aktivitet? -Po, në fakt.
-Vërtetë? -Po.
Unë jam kthyer në argëtim.
Ti je paksa
Je në qendër të vëmendjes. Kushedi sa herë të kanë propozuar.
Po, në fakt.
Ke patur ndonjë rezultat?
Faleminderit.
Mirë.
T'i lëmë këto gjëra e të kthehemi tek filmi?
Po.
-Piter Mjekra. -Piter Mjekra?
Po, aktualish është rritur, e kam rruar më shumë
-se normalisht këtë vit. -Vërtetë?
Vendosa që viti 2020 të ishte pa mjekër.
Megjithëse kam vrarë mendjen se çfarë të bëj me flokët.
-Përshëndetje, më falni. -Ç'kemi, Deizi.
-Përshëndetje.
Kjo duket si bisedë shumë private.
Jo.
-Ç'kemi, Kira. -Përshëndetje, si je?
-Mirë je, zemër? -Po.
"Në rregull, zemër? Mirë je, llokum?"
-Mendon se është Stefania? -Po.
Po, është Stefania.
I thashë të fejuarës që po merrem me punë pune tani me ty.
Po. Si është Stefania?
Mirë. Gjithë kohën jep vetëm urdhra.
Hej Mougli, lëshoje babin!
Mougli.
Të them të drejtën nuk e kisha fare problem kyçen në shtëpi,
dhe kjo nuk më ndali të shkruaj ëndrrën.
-Ëndrrën apo dramën tënde? -Dramën.
-Drama jote është ëndrra jote. -Po.
Çfarë bëre gjatë kohës së bllokimit në pandemi?
-Luajte me PlayStation? -Po.
-Pe porno? -Po.
-Hëngre? -Po.
-Masturbove. -Mirë.
Kjo tjetra është pak më serioze, Oto.
-S'ka gjë, më pëlqejnë gjërat serioze. -S'jam i sigurt nëse të pëlqeu kjo.
Pastaj, rreth asaj kohe ndodhi diçka tjetër.
Diçka vërtetë e keqe.
Më vdiq mamaja biologjike.
Po pres për ty për intervalin, diku shumë pranë,
thjesht tek cepi.
Ajo ndërroi jetë.
Iku komplet.
-Ati ynë që je në qiell... -
Ardhtë mbretëria jote, u bëftë vullneti yt.
Thjesht nuk thashë asgjë.
Vetëm qava.
Se hera e fundit që fola me ty për mamin tënd,
para se të merrja vesh që kishte ndërruar jetë, ishe i zemëruar me të,
në skenat që xhiruam më parë.
Po.
Dhe kur po shkruanim skenën e lindjes, dukeshe shumë i zemëruar.
Po, isha.
Ata s'më dërguan kurrë kartolinë
apo dhuratë ditëlindjeje.
Ata më harruan.
Tani që ajo ka vdekur, s'je më i zemëruar me të?
Po.
Në fakt ndihem shumë fajtor.
Shumë fajtor.
-Këtë e ke patur në apartament? -Po.
Ky ishte peshqiri me të cilin erdhe.
Ky ishte një kostum bore me këto këpucët. Këpucë të vogla.
Batanija ime e vogël.
"Mbaje kokën lart dhe bëhu burrë, bir.
-Dhe Zoti të bekoftë." -Kush ta ka dhënë?
Kush mendon ti?
Lusi ta ka dhënë.
Jo, ia ka dhënë Aleksi.
-Këtë ma ka dhënë Aleksi. -Mamaj jote.
Ma ka dhënë Aleksi.
Ky është shenjtori mbrojtës i udhëtarëve, për të të ruajtur.
E more ditën që erdhe tek unë, ditën e Vitit të Ri,
se atë ditë shkova të të merrja.
Të bën kjo gjë të ndihesh pak më ndryshe për ta,
tani që e mban mend se ta dha ajo këtë dhuratë?
Po.
Në ç'drejtim?
Më ka thyer zemrën.
Më trishtoi.
S'besoj se të blejnë ndonjëherë ndonjë dhuratë për ditëlindje
apo për Krishtlindje. Por mund të them se ndonjëherë
për shkak se njerëzit janë adoptuar,
prindërit biologjikë,
mendojnë se dita e lindjes nuk është ditë e veçantë
për t'u festuar, pasi ata e humbën fëmijën.
Kjo ishte dita më e rëndësishme.
Që mamaja jote, kur erdhe të jetoje me mua, dërgoi këtë urim
për ty dhe që ti duhet ta mbash përgjithmonë në trup.
Dëgjon?
Që të jesh i sigurt.
Ke jetuar gjithë jetën këtu dhe ke tre vëllezër.
-Po. -Apo jo?
Dhe dy prej tyre kanë marrë dhurata,
për ditëlindje e Krishtlindje, nga familjet e tyre.
Çdo ditëlindje dhe Krishtlindje për vite e vite me radhë.
Dhe ti e ke parë këtë.
Dhe nuk ke thënë asgjë.
Dhe kjo është diëka e trishtueshme për ty, Oto.
Pse nuk ke thënë gjë?
Isha shumë i lënduar.
Jo.
Deizi më kujton Klaudia Uinkëllmanin.
Klaudia Uinkëllmanin?
Ajo ka atë si tip kurore, apo jo?
Dhe është më pak si portokalle.
Mendoj se ka më pak ngjyrë portokalli.
Duhet ta shpjegojmë që pas sa vitesh?
-Katër vitesh? -Katër vite.
Pas katër vitesh që s'deshi t'ia dinte askush e s'dha njeri para,
ku askush s'mendoi se një film me ty si regjisor ishte ide e mirë,
por gjërat ndryshuan.
Ne i kemi shkruar disa rreshta. Si të duken.
Po.
Nga kjo anë.
Në katër vite që nga skena ime e parë,
bota kishte ndryshuar pak.
Audienca donte të dëgjonte histori nga njerëz me aftësi të kufizuara,
të treguara nga njerëz me aftësi të kufizuara.
Tashmë po më kërkonin!
Producentët i kanë injoruar skenaristët me aftësi të kufizuara
nuk është shfrytëzuar mundësia për historitë e këtyre njerëzve.
Problemi është se nuk ndihmohet talenti i njerëzve si Otoja,
dhe kur e bëjmë, nuk i vlerësojmë historitë që tregojnë.
Televizioni i ka lënë në baltë njerëzit me aftësi të kufizuara,
dhe kjo gjë duhet të ndryshojë.
Ne i gjetëm paratë
për të vazhduar me filmin tim
Ç'kemi.
-Mirëmëngjes, shef. -Ç'kemi. E siguruam projektin.
-Si je, Oto? -I kërkuar. Gjallë ose vdekur.
-Kjo është këngë e Bon Jovit. -
-E njoh këtë këngë. -Më ka pëlqente Bon Jovi.
Dhe kam këngë nga ai.
DITA E DYTË E XHIRIMEV: ADOPTIMI I OTOS
Kjo skena e radhës është aktualisht për adoptimin tënd,
dhe ti ke vendosur që të jetë në Këndin e Lojërave të Djallit.
Ka shumë njerëz që kanë zënë radhën.
Një tabelë, "sillni përbindëshat".
"Sillni përbindëshat"?
Qenka shfaqje përbindëshash?
Po.
Këndi i Lojërave të Djallit.
KËNDI I LOJËRAVE TË DJALLIT
E kuptoj si mund të funksionojë kjo gjë.
-Këndi i Lojërave të Djallit. -Po.
Po, ky duket si lokacion që do t'i pëlqente Otos.
Do ta çojnë beben përbindësh tek ky vend?
-Atje do ta çosh? -Po.
Po ç'do të ndodhë me ty atëherë?
Derisa djalli të vijë e të më marrë.
Padroni i Demonëve.
Por personi që të merr ty në fakt është Lusi.
Lusi, apo jo?
"Erdha, erdha të të shpëtoj."
-Këtë po thotë ajo? -Po.
-"Jam këtu." -Fëmijë.
-"Jam këtu." -"Erdha të të shpëtoj nga djalli."
Po.
-Cila është ana jote më e mirë? -S'ka rëndësi.
-S'e di cila është ana ime më e mirë. -Mund të kthehesh nga ajo anë.
-Mirë. -Të duket prapanica.
Mirë.
Rolin e Lusit do ta luajë Rebeka Kallard.
Përshëndetje.
Në rregull, Oto, më shiko mua. Oto, shiko kameran.
-E gjete mirë gjuhën me të. -Sa mirë.
Pastaj do të jetë një djalë pesë apo gjashtë vjeç
që luan rolin e vëllait tënd Xhejmsit.
Këta janë tre njerëzit në skenën e krimit.
Lusi, mbase do të të shikojë ty
Nuk mund ta përdorim vëllanë tim në film.
Vëllai yt është 40 vjeç tani ndaj...
Mund ta ketë të vështirë ta luajë atë rol.
Dhe mjekrën e ka deri këtu.
Kush do ta luajë rolin e Xhejmsit?
-Ti je edhe aktor, apo jo? -Po.
-Jemi shumë të gëzuar që je këtu. -E di.
Sa vjeç është?
-Sa vjeç je? -Dhjetë.
Dhjetë.
Me dy shifra. Më pëlqen edhe bluza jote.
Iku ai. Në rregull.
Më pëlqen ky film.
-Të pëlqeu dita sot? -Po.
-Të pëlqen Rebeka, apo jo? -Sigurisht.
-Je mirë, Brus? -Po, mirë jam, Oto.
-Si dukem? -Shumë mirë.
Mirë.
Të të shohim pak fytyrën, Brus.
S'kam bërë ende grimin.
-Flokët i kam mirë, apo jo? -Ja dhe Brajën Adamsi i ri.
-Kush është kjo provokuesja? -Qenka mami im.
-Do xhirojmë një skenë, Oto. -Po.
Po.
Po thërrasim dublantët. Të gjithë dublantët.
-Jeni të emocionuar? -Po!
Po grupi nga pas, a jeni gati?
Po!
Dua ta thonë të gjithë, flisni. A jeni gati?
Po!
Tani pa zhurmë për provën, ju lutem.
-Jam gati. Po. -Po bëjmë prova.
-Sfond, aksion dhe... -Dhe filloni.
Filloni.
Zonja dhe zotërinj
Adami peshonte vetëm 2.1 kg në lindje dhe është me Sindromën Daun.
Adami doli një muajsh nga spitali.
Ai është fëmija i dytë i martesës së prindërve.
Ata e shohin veten të paaftë që t'i përkushtohen Adamit."
Jo, ai është foshnja ime përbindësh!
Dhe stop.
Ai u ngrit.
E kapëm.
"Dhe duan që ai të ketë dashurinë dhe sigurinë e prindërve adoptues."
Ti do të jesh fëmija im përbindësh.
Do të të quaj Oto.
-"Do të të quaj Satana." -Stop.
-Oto, Satana, përdoren të dy. -Varja, kanë të njëjtin kuptim.
-Ai ka emër të frikshëm për foshnjë. -Epo, Otoja kështu është.
Hej!
Vazhdojmë.
S'kisha parë shumë foshnja me Sindromën Daun,
ndaj thosha "Sa i lezetshëm? I bukur. Fantastik."
Edhe nja dy të tjera, më shikoni mua.
Pastaj gjithçka funksionoi,
ndaj pata fatin e mirë ta sillja në shtëpi.
Por të nesërmen atë e zuri gjumi në djepin lëvizës,
dhe mbaj mend thjesht që u shtriva në sallon,
dhe po mendoja, ishte qetësi,
dhe po mendoja,
"Po unë çfarë bëj me foshnjën e dikujt tjetër?"
Ishte shumë e çuditshme.
Kur pata Xhejmsin, s'ishte e njëjta gjë,
se ai ishte një fëmijë i formuar,
dhe unë isha kujdesur për fëmijë e isha mësuar me ta.
Por po mendoja "Ç'po bëj me këtë foshnjë?"
Ky fëmijë s'duhet të jetë me mua.
Nuk është e natyrshme, nuk është e drejtë."
Dhe kështu ndjeva pak trishtim,
dhe po mendoja,"Çfarë", po, "Çfarë po bëj me këtë fëmijë?"
nuk mendoja që do të isha mama.
Doja thjesht të shpëtoja dikë e t'i jepja një jetë të mirë.
Por Otoja më mësoi rolin si nënë.
Dhe e kujt është kjo dhoma?
-Titusi ka atë atje. -Po!
-Xhejmsi mund të ketë atë. -Shëndet.
Doja vërtetë që djemtë e mi të rriteshin,
në kontakt me çdo gjë.
Dhe Otoja e filloi tek një grup loje i zakonshëm,
pastaj shkoi në shkollën e parë dhe çdo gjë ishte në rregull.
Por kur iu desh të shkonte në shkollën nëntëvjeçare,
aty hasëm diskriminimin e parë të vërtetë.
Të gjithë shokët e tij ikën gjithë kënaqësi,
ndërsa Otos iu refuzua pranimi aty.
U deshën dy vite që atë ta regjistronin në shkollë,
ndaj Otoja humbi dy vite shkollim.
Trokit, trokit, trokit në dru.
RUBEN ROITER "OTO ADOLESHENTI"
Ta mbaj këtë djalosh në bankën e tij?
Otoja pastaj shkoi në shkollë por problemet s'mbaruan aty,
pasi pati një drejtoreshë shumë jomiqësor,
që nuk e donte Oton në shkollën e saj.
Mund të përpiqesh t'i trembësh, një nga një.
Mirë.
Ishte shumë shtypëse për Oton e shkretë.
Kur të thuash rreshtin tënd "I shkreti" I shkreti përbindësh.
Dua që t'i biesh fort tavolinës me dorë.
Mirë.
-Je i kënaqur, Oto? -Po.
Ta bëjmë dhe një dubël?
Në rregull.
Gati në sfond.
-Kur të jeni gati. -Filloni.
I shkreti përbindësh i vogël.
Dritat u ndezën, por s'ka njeri në shtëpi.
Ja se ç'do të bëjmë, përbindësh i vogël i tmerrshëm.
Përgjigjiu saktë këtij ekuacioni dhe do të të lë të lirë.
-Stop. -Ndaloni.
Të flasim pak për personazhin e Padronit?
Ai kthehet vazhdimisht, apo jo?
Po ç'tip është ai?
Mjegull misterioze.
Do tregohem i sinqertë,
nuk e kuptoj plotësisht këtë punën e padronit.
Ndaj, do ta nisim me
Hajde, Pit, përfshihu dhe ti!
Më pëlqen si koncept, thjesht s'e kuptoj.
Si koncept.
Çfarë mendon se përfaqëson Padroni?
Ai më dominon mua.
Domethënë s'të pëlqen kur njerëzit të japin urdhra.
Jo.
Mendoj se Padroni meriton faqen e tij.
Duhet ta eksplorojmë këtë temë.
Ka disa ide të mira për Padronin.
Po pra, Padroni.
Si do ta përshkruajmë Padronin?
Nuk e di, nuk do ta përshkruajmë, Oto.
Do ta përshkruaj unë.
Ai mban veshur të njëjtën gjë si në atë foto.
Pak a shumë si tip zotërie viktorian.
Ai është zotëri viktorian.
Mirë.
Ai mban, jo këpucë si këto,
por këpucë të zeza me shkëlqim, me një toka argjendi, jo ari.
-Po, po. -Me kafkë.
-Një toka ari me kafkë? -Po.
A është Padroni dikush që përfaqëson gjithë njerëzit
që mendon se kanë tentuar të të trajtojnë si fëmijë?
Po.
Gjithë këta të këqijtë e jetës tënde,
do t'i fusim tek ky personazh, Padroni.
Po.
Dhe fillojmë.
Më falni, z. MekManus.
Ti nuk je z. MekManus!
-Ti je Padroni! -Stop.
-Ndalo aty. -Ishte fantastike.
Shumë mirë, Pol, shkëlqyeshëm.
Vjen si surprizë dhe vjen këtu për të folur apo flet nga ku është?
Po.
Më falni, djema.
-Shumë mirë. -Ashtu?
-Pastaj kemi dialogun? -Po.
Po me dialogun çfarë do të bëj?
Xhejmi është shoku im i vjetër nga Reigeiti.
Ai është i bazuar në personazh të vërtetë.
Po.
Më në fund!
59
-Zoti Xhej. -Oto, ç'kemi, si je?
U bë kohë pa u parë.
E mban mend bisedën e fundit që pate me Xhejmin?
E mban mend se ç'ishte ajo gjëja...goditje me bile.
Po pra.
Këtë më bëri ai.
Ma shpjego pak se ç'ishte kjo.
Nuk mendoj se...
Isha i ulur në dysheme duke parë televizor.
Nxori bilen dhe më goditi me bile mu në vesh.
-Kjo ishte hera e parë që e takove? -Po.
-Dhe kjo është gjëja e parë që bëri? -Po.
Ky veprim përcaktoi edhe tonin e marrëdhënies, apo jo?
E mban mend këtë?
-Çmenduri. -Po pra.
-Pra... -Sisë burrash.
"O Zot, ai vrau Kenin. Ndyrësirë."
Shiko, shiko gjithë këtë. Pa shiko ç'qenka këtu.
Oto, s'e di si ndihesh ti për këtë,
Otoja po të imagjinon në këtë film si kukull ventrilokuiste
pak a shumë kështu, por me flokë të kuqe, apo jo?
-Po. -Është pak personazh i pacipë.
-Paksa si... -Ëaki.
-
-Po. -Po.
Po të të duhej të mendoje për
pesë kujtimet e tua kryesore me Oton,
cilat do ishin ato?
Topi i borës me shoferin e autobusit.
Ai e kishte lënë dritaren hapur dhe unë...
-Çfarë bëri kur e goditi topi i borës? -E goditi në fytyrë.
Ishte goditje e mirë. Po dilte nga cepi.
-Autobusi po lëvizte? -Po dilte nga cepi.
E rrezikshme.
Otoja e hodhi topin e borës kështu,
dhe e mbaj mend, ja kështu,
dhe ai kapi frenat,
shau i inatosur dhe pastaj iku.
S'do e bëja për dikë tjetër.
Të zësh shokë është gjëja më e rëndësishme.
Të shkuarit në shkollë ishte shoqërim me të tjerët
dhe të mësuarit e aftësive të jetës.
Ishte mrekulli të shihje Oton si adoleshent
që arrinte të kishte një marrëdhënie kaq të ngushtë.
Përshëndetje.
Një kohë lirie e vërtetë për të.
Ç'është kjo, Oto?
Bluzë për në disko.
-Më duket se është për të kapur vajza. -Për vajza.
Kur e pyesje Oton se ç'po bënte,
ai nuk fliste për të shkuar në bregdet,
nuk fliste për asgjë tjetër, vetëm për vajzat,
ajo ishte gjëja më e rëndësishme.
Kjo është gjëja më e rëndësishme për shumicën e 16 vjeçarëve, apo jo?
Hapi i parë do të jetë, të pyesësh një vajzë "Dëshiron të kërcesh?".
Hapi i dytë është, pasi të mbarosh kërcimin,
pasi të ketë mbaruar një vallëzim e një këngë,
lëre të ulet për pesë apo dhjetë minuta,
shko e pi diçka,
apo shko e luaj për pesë apo dhjetë minuta,
dhe pastaj shko prapë e kërkoji të kërceni.
I thashë "A mund të kërcejmë bashkë, zemër?"
Kjo është marrëdhënie fantastike.
S'e prisja Oton ta bënte këtë,
të krijonte një marrëdhënie kaq jetëgjatë me dikë.
Është fantastike.
Kjo tregon se ç'njeri është bërë ai.
Kush janë këto bukuroshet?
-Unë jam njeriu me fat këtu. -Po.
-Pra, ke grua, je martuar. -Po.
Jemi njohur që në shkollë me të.
E mban mend herën e fundit që isha këtu?
Im atë vrau veten, e mban mend? Vdiq.
-Çfarë bëri? -Vrau veten.
-Po. -Jo shumë e këndshme.
E mban mend që ca kohë më iku mendja fare.
-Dhe fillova të pija shumë. -Ashtu?
Probleme me pijen.
-Me ndonjë birrë. -Pija shumë.
E rastisa një natë kur po pija.
-Filluam të flisnim. -Ashtu?
Po, gjërat ndonjën njëra-tjetrën si zakonisht.
-Po. -Dhe pastaj...përshëndetje.
Ç'kemi. Ua ndjen aromën koqeve të mia?
Ajo ma ndryshoi jetën dhe më ofroi një mundësi,
nëse doja që lidhja të ishte serioze,
dhe duhet të zgjidhja mes saj dhe pijes.
Nëse s'do të ishte ajo, s'e di ku do të isha tani.
E dini që Xhejmi ka gjetur dikë që e dashuron?
-Po. -Është martuar me të?
-Do të të pëlqente kjo gjë? -Po.
-Ke patur shumë të dashura? -Kam patur ca.
Ç'kemi.
Na thuaj disa prej tyre.
-Sara Markis. -Po.
E kam patur atë.
Lidia Fichauard.
Otoja e ka të vështirë të ketë lidhje,
sepse shpesh njerëzit me të cilët shkon mirë
dhe do që të bisedojë, shpesh kanë familje që i ruajnë shumë
ose kanë kujdestarë.
Është si fushë e minuar, dhe është shumë e trishtuar.
Edhe një puthje e përqafim e lamtumirë.
Eja, Lids. Mirupafshim, Oto, faleminderit që na prite.
Edhe ti rrofsh.
Nevojat e zakonshme janë gjërat më të rëndësishme
tek qeniet njerëzore.
Por nëse ke vështirësi në të mësuar,
ato sakrifikohen plotësisht për të plotësuar ato pak nevoja speciale,
por unë s'i kam rritur kështu fëmijët.
Ç'kemi. Unë jam Brusi, Stefani. S'jemi takuar më parë.
-Jo, s'jemi takuar. Ç'kemi. -Unë jam Piti. Gëzohem.
-Jemi miqtë e Otos. -Ky është Rubeni.
-Ç'kemi, Ruben. -Ç'kemi.
Gëzohem që u takuam.
Ama kam dëgjuar shumë për ty, Stefani.
-Faleminderit. -Po.
-Ti je e dashura e Otos? -Jo, e fejuara.
Ndjesë, më falni.
-Po, e fejuara. -Po.
-Në jetën e vërtetë. -Po, në jetën e vërtetë.
-Të pëlqen? -Po.
-Mjaft tani. -Jo, ti mjaft tani.
-Mjaft. -Ti mjaft.
Ai është pak i ngathët me femrat, si gjithë adoleshentët.
Ai do që të bisedojë me vajzat, por nuk di si ta bëjë,
se nuk ka arritur të zhvillojë marrëdhënie.
-Ajo që bëre ti atje. -Jo, tregoji për atë që bëre ti.
Prapë kjo është diçka romantike për të.
Mendoj se ky është një prej problemeve.
I duket vetja si Xhejms Bond
një vajzë thjesht do t'i bjerë ndër këmbë.
-Thjesht vendose këtu këtë. -Po, në rregull.
"GRUAJA E BUKUR" AUDICIONE
Ç'prezanton ky rol, apo është thjesht një grua e bukur?
Është thjesht një grua e bukur.
-Je i sigurt? -Po.
-Ky është Piti. -Ç'kemi, Pit.
Në këtë skenë, do të shkojmë të lexojmë në pab,
dhe ajo në fakt largohet nga ti,
ose ka frikë nga foshnja përbindësh.
-Po. -Ç'do të thotë kjo?
Mua më thërrisnin përbindësh, "Mos m'u afro'.
-E bëjnë vërtetë vajzat këtë me ty? -Po, normalisht e bëjnë.
-Vërtetë? -Po në jetën tënde personale.
Në jetën tënde personale e kanë bërë vajzat këtë?
Po.
Kur je përpjekur të lidhesh me to dhe ato...
Po.
-Çfarë të kanë thënë? -"Mjaft tani.
Ik andej, Daun."
Është nder i madh, a mund të të qeras me një pije?
Ajo largohet me neveri.
M'u largo.
S'ke shance të tentosh gjë me mua.
Ti je...
Je përbindësh.
-Jam këtu. -Mirë.
Dukesh fiks si Amanda Holden.
-Po pra. -Pak mbase.
Po kthehem.
-Po bën punë shumë të mirë, Hanah. -Faleminderit.
-Mund të të qeras me pije ndonjëherë. -Në festën përmbyllëse.
-Po. -Ashtu po.
Mund të të qeras me diçka.
Gati?
-Po. -Thuaj që të fillojmë. Je gati?
-Fillojmë. -Fillojmë.
Ku është e dashura e regjisorit?
Më mirë...bëj kujdes,
se nuk e dimë ku shkon ajo.
-Jo, ne nuk duhet të... -Oto, Oto, Oto.
Ç'të duket ty ky, kalë lodër?
-Si ndihesh? -Mirë.
Ashtu?
-Foli Deizi me ty? -Po.
Ashtu?
-Jo me shumë flirtim. -Po.
-E mban mend që e thashë më herët. -Po, e di.
Por s'mund t'i quash seksi femrat, kupton?
-Po. -Në rregull?
Ne thjesht...
-Po. -Po?
Jemi në rregull?
Se nëse do që të gjithë të ndihen mirë
që të vijë të rrinë pranë teje e të flasin me ty
-që ti nuk do të... -Do ta bëj vetëm te festa.
-As tek festa nuk do ta bësh. -Po.
Nuk mendoj se ndonjë nga këta njerëzit me të cilët punojmë
-janë njerëz që do të pranonin... -Ti i përket Jezusit.
Jo, por e kam seriozisht, Oto.
Si gjithë njerëzit në shesh xhirimi,
me të cilët punojmë, burra,gra,
nuk janë njerëz me të cilët do të kemi marrëdhënie.
Se janë kolegë pune.
Kjo është situatë pune,
dhe njerëzit nuk ndihen rehat nëse ti sugjeron
se mund të krijosh lidhje romantike apo gjëra të tilla.
Të gjithë ata që punojnë për ty duhet të ndihen rehat.
Të vjen gjë për të vjellë?
-A më vjen për të vjellë? -Po.
Ndihem mirë. Pse e thua këtë?
-A ndihesh keq? -Jo, s'ndihem.
Në këtë dhomë tani.
Po, por mendojmë, Oto, që
ti je duke ecur shumë mirë si regjisor, është fantastike.
-Gjithçka është në rregull. -Dhe aktualisht,
mendoj se do tregohesh i zoti
duke mos flirtuar gjithë kohën, apo jo?
Se e di që ti e bën si gallatë këtë
por jo të gjithë ndihen ashtu.
-Po. -Në rregull?
Shumë mirë.
Po? Ta tokim si burrat?
-Në rregull. Vazhdojmë atëherë. -T'i kthehemi xhirimit.
Vazhdojmë, xhirojmë.
-Mund ta pish çajin. -Çajin.
-Ndal, të lutem. -Mjaft.
Sillu mirë!
-Dukesh shumë bukur. -Përshëndetje.
Jeni të dyja shumë simpatike. Jeni shumë simpatike.
Po them që duhet të vishemi kështu gjithë kohën.
-Si zonja të mëdha. -Po, madamë.
-Pa merak, për të kujdesem unë. -E di.
-Ti je shumë e veçantë. -Faleminderit.
Është kënaqësi që jam këtu.
-Si të duket puna sot? -Po pra.
-Po shkon mirë? -Mezi pres skenat e ardhshme.
-Ashtu. -Unë dhe ti në skenën finale.
Në këtë skenë finale, po, e vërtetë.
Me fustanin tim ndryshe. Po pra.
-Po shkon puna sipas planit sot? -Po.
Sa mirë, shumë mirë.
Mezi pres të të shoh tek skena e fundit.
Po.
Jemi unë dhe ti.
Dhe gjithë të tjerët rreth e rrotull, apo jo?
Po.
-Duhet të merrem me regjinë. -Shihemi më vonë.
Jo biseda seksi, mirë?
Se kjo i bën njerëzit të ndihen në siklet.
Ne jemi thjesht shokë.
S'jemi gjë tjetër.
Stop.
Vazhdo.
Jo, thuaj diçka!
Të dashuroj!
Jepi, ec!
Mjaft u qurravite, plehrë e vogël! Tani je i imi, djalosh!
Të premtoj se do të ta bëj jetën ferrë!
Ndjesë që të vrava mamanë, por kjo gjë të forcon karakterin.
-Lusi vdiq. -Po.
Ç'ndodh me jetën tënde?
Mund të shkoj në Transilvani.
Por mendoj se në këtë film do të ishte interesante që
të krijoja një ndjesi nga ti
se si do të ishte jeta jote nëse Lusi s'do ishte këtu.
Duan që të shkoj të jetoj në azilin e të çmendurve.
Mendon se këtë do të preferonin ata
se ti do ishe më mirë po të jetoje diku
në një tip azili për njerëz me Sindromën Daun?
Po, jam shumë dyshues.
Ndjen ndonjëherë sikur njerëzit po marrin vendime
mbi jetën tënde dhe ti s'përfshihesh në këto vendime?
Po.
-Të shqetëson kjo? -Po.
A të duket ndonjëherë sikur njerëzit marrin vendime
për jetën tënde pa të përfshirë ty në to?
Bëje me shkop bejzbolli.
Do ta bëja.
Ty do të të çonin në shtëpi ku jeton me kujdestar.
Pra, është një shtëpi për katër njerëz që e ndajnë shtëpinë
dhe secili ka dhomën e tij, e kanë sallon të përbashkët,
dhe kuzhinën po ashtu.
Nëse ka shumë njerëz rreth teje që thonë se s'do ta bënin dot
ne aplikuam
për t'u siguruar se kishe disa njerëz
që janë më të rëndësishëm se shërbimet sociale.
Po të vendosje se ishe çmendurisht i dashuruar me një vajzë
dhe do doje të jetoje me të,
dhe shërbimet sociale të thoshin, "Jo, s'mund ta bësh këtë,"
ne kemi të drejtë të themi "Po, mundet."
Gjykata e Mbrojtjes të ka dhënë disa ndihmës.
Ndihmës?
-Në dhomë ke dy prej tyre. -Këta janë Piti dhe Brusi.
Pothuajse.
Faleminderit të gjithëve që erdhët,
dhe më vjen shumë mirë që djemtë e mi kanë miq kaq të mirë.
Kam bërë këtë pikturë. E bëra mbrëmë.
Kjo është, janë dy, kjo është...jam unë,
dhe kjo është gjëja e parë që i del nga goja çdo prindi
kur lindin fëmijë me Sindromën Daun është,
"Ç'do të ndodhë kur të mos jem unë këtu?"
Dhe mendova "Nuk do rri thjesht duarkryq.
Nuk më intereson fare."
Ndaj tani është pak tronditëse
pasi s'e kam menduar fare këtë gjë.
E kam menduar por tani jam 150 vjeçe
dhe e di që do të ndodhë.
Gjithsesi
nuk kam folur qëllimisht për këtë gjë.
Nuk kam folur, nuk kam planifikuar gjë me njerëi, ndonjë buxhet...
Kjo gjë më shqetësoi,
dhe më bëri të kuptoj që aktualisht, ta bëja këtë shtëpi ndryshe
dhe kur të mos jem këtu, duhet që të krijojmë një kulturë këtu,
ku gjërat të jenë komplet ndryshe.
Këtë rol e kemi ne si zëvendësit e tu ligjorë, Oto.
Po.
-E di ç'do të thotë kjo? -Jo.
Kur të vijë puna,
ne do të të ndihmojmë të marrësh vendime vërtetë të rëndësishme.
Si ta kalosh pjesën tjetër të jetës,
ku të jetosh, ç'të bësh me problemet mjekësore nëse sëmuresh.
Po.
Se një ditë Lusi nuk do jetë më rrotull.
Jo.
Dhe vendimet do t'i marrim ne të tre.
Ndaj, është përgjegjësi e madhe që një ditë
do të të ndihmojmë të marrësh vendime.
si ku të jetosh.
Do ta ndërmarr rrezikun.
-Do pranosh të rrezikosh me ne? -Po.
Para se të kryenim seancën e skenarit,
ku na the që nëse Lusi do të vdiste shërbimet sociale
pak a shumë, shteti, mund të të çonte
në një azil të çmendurish, kështu na the.
Po.
Dhe aktualisht ti nuk e do këtë,
-ti do të rrish në shtëpinë tënde. -Po.
Ashtu?
Deri sa e bëmë atë bisedë, ti nuk e kishe shprehur këtë më parë.
Dhe tani e di se nëse i ndodh gjë Lusit
-do mund të rrish në shtëpinë tënde. -Po.
Marrja e vendimeve të rëndësishme për jetën tënde,
pa të përfshirë ty në këto vendime, mund ta përfshijmë në këtë skenë.
Dhe ky azil këtë gjë përfaqëson, për ty,
llojin e vendit, shërbimet sociale kanë thënë,
"Oto, nuk duhet të jetojë në këtë shtëpi, duhet të jetojë..."
-Në azilin e të çmenduri. -Po, nëse mund ta thuash ashtu.
Çmenduri.
Dhe fillojmë.
Duhet të kundërpërgjigjem.
-Të duket e vështirë kjo? -Shumë e vështirë.
Ata nuk e kuptojnë kurrë.
Thellë brenda vetes ti e di të vërtetën.
E kam studiuar tipin tënd.
Ti, miku im, je i veçantë.
Çfarë mendojnë njerëzit për ty?
Përbindësh i vogël e i mjerë. Pikërisht!
Të thashë të mos e lindje atë foshnjë.
Mendoj se duhet ta hedhësh në hale e të shtypësh ujin.
Ti e di që s'kujdesemi dot për këtë dreq fëmije.
-Ai nuk është i botës tonë. -Nuk di ç'të bëj.
Ti e ke bërë zgjedhjen.
Kush është bastard i vogël dhe i shëmtuar?
Qaj, plehrë!
Do të të mbaj ngrohtë si fëmijë,
se si fëmijë ti s'përbën kërcënim për mua.
Pushtet, kontroll.
-Pushtet. Këto janë fjalët... -Kontroll.
Kontroll.
Dhe këto janë qëllimet finale të personazhit, apo jo?
-Këtë do që të marrësh në fund? -Po.
Ti do të jesh fëmija im përbindësh.
Do të të quaj Oto.
Dritat janë ndezur por në shtëpi s'ka njeri.
Prindërit e tu biologjikë s'e kanë mbajtur mend kurrë ditëlindjen tënde.
Trupi yt do të plaket, por ti s'do ta arrish kurrë pjekurinë.
Otoja po shndërrohej në burrin që ishte destinuar të bëhej.
-Në rregull. -Edhe mua mirë më duket.
Ç'mendojnë njerëzit për ty?
Po marr kontrollin.
Gati.
-Jam shumë nervoz për këtë. -Qaj pra!
Të thashë të mos e lindje atë foshnjë.
Kush është bastard i vogël e i shëmtuar?
Unë jam padroni tani.
-Si u ndjeve? -Fantastik fare.
Kjo tregon se cili është ai në të vërtetë,
një vlerësim i plotë se cili është ai si njeri.
Ndihem shumë mirë.
Dhe ky është një pranim,
që është mbase hera e parë në jetën e tij
që ai e ka patur vërtetë këtë gjë.
Për Oton, ky është moment shumë i rëndësishëm
pasi është moment ndarës.
Oto, nuk të kam parë kaq të emocionuar më parë.
Si mundës i vërtetë.
Çfarë të emocionoi kaq shumë?
A ishte mahnitëse? Si pushteti?
Pushteti!
AZILI I KUKULLAVE
EKRANI
Përshëndetje, të gjithëve.
Dua të rrini e të shijoni pjesën Azili i Kukullave.
Po, kjo është fantastike. Faleminderit, z. Fazan.
Përshëndetje! Nuk të pashë fare.
Do pak absinth apo një gllënjkë xhin?
Rehatohu,
se do të të tregoj një histori për një përbindësh
që lufton të bëhet padron i fatit të tij.
Shpresoj që kjo t'iu japë shpresë shumë njerëzve.
Ka shumë Oto të tjerë rrotull.
Kjo është Meri Kempbëll,
që ka qenë shoqe e mirë e imja.
E kam takuar në klube,
dhe e shoqëroja në pavion.
Dhe pashë si jetonte ajo.
Për të kujdeseshin infermiere me bluza të bardha.
Unë kisha makinë, kisha shoqe, dilja
ikja me pushime jashtë, shkoja për ski,
kisha të dashur. Më ishte hapur bota para syve.
Për të bota ishte shumë e vogël.
Ajo nuk kishte fare mundësi zgjedhjeje,
dhe e mbanin si fëmijë të vogël.
Ime më thoshte
"Ç'kuptim ka që i mbajnë këta njerëz, thjesht që i mbajnë gjallë?"
Do të tregonin më shumë mirësi po t'i vrisnin,
se fundja ç'kuptim ka?"
Shikoje pak këtë këtu, ç'të bësh këtu?
Otoja
është bërë model
pasi ai mund të përfundonte shumë lehtë si këta njerëz.
Ndaj i shikoj këto pamje
dhe vetëm rrethanat sjellin ndryshimin
ndërmjet shqiponjës këtu dhe Otos.
Njerëzit, gjithë këta njerëz
gjithë këta njerëz mund të jenë
duke bërë gjëra nga më të ndryshmet,
nëse do t'iu ishte dhënë mundësia.
Se ti the që mendon se njerëzit të shikojnë
dhe mendojnë që je idiot?
Pasi të kenë kaluar procesin e të shikuarit të filmit tënd,
pasi të shohin këtë dokumentar dhe sa regjisor i mirë je
Të shohin si kam qenë.
Të shohin si ke qenë, çfarë...
si do të doje të ndryshonte mendimi i tyre?
Dua që njerëzit ta shohin e të thonë,
"Mund ta punësojmë si striptist."
"Mund ta ftojmë në festë."
Pra, ti këtë e sheh thjesht si derë drejt një karriere si striptist?
Po.
OTOJA PO PUNON PËR FILMIN E TIJ TË RADHËS
NJË HORROR KRISHTLINDJEJE I QUAJTUR "SATAN KLAUS"
OTOJA GJITHASHTU DO TË THOTË QË TA SHIKONI PATJETËR FILMIN E TIJ
AZILII I KUKULLAVE
"ËSHTË SHUMË MË I BUKUR SE KY DOKUMENTAR KOT"
Përkthyer nga: Florian Muzaka