Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Cześć.
To toaleta.
-Cześć. -Jak się masz?
W porządku.
-Zdejmujesz i buty i skarpetki? -Zawsze zdejmuję.
Dobre, prawda?
Możesz zaczynać.
-To mój kciuk w górę. -Bardzo dobrze.
-Dobrze, Otto. -Tak.
Powiedz kilka kwestii na początek filmu.
-Dobrze. -Tak?
To będzie na samym początku filmu.
To wyjaśni, kim jesteś.
-Kim jestem. Tak. -I o czym jest ten dokument.
-Więc... -I jaka jest też moja postać.
W dokumencie postacią jesteś ty.
-Tak. -Ale możemy o tym pogadać.
Zacznijmy od czytania kwestii, a potem może je zmienimy,
-jeśli chcesz. Co ty na to? -Mogę spróbować.
Nazywam się Otto Baxter
i od dziecka byłem filmowany przez innych ludzi.
Byłem w telewizji więcej razy, niż potrafię zliczyć.
Witam, proszę wejść.
Jestem towarzyski.
I trochę zabawny.
Czasem bywam bardzo zuchwały.
Zatańczysz ze mną, kochanie?
Ostatni dokument nakręcili moi przyjaciele,
Pete i Bruce. Miałem wtedy 21 lat.
O tym, jak próbowałem uprawiać seks po raz pierwszy.
-Było zajebiście. -Było zajebiście, nie?
Wszystkie te filmy próbowały mnie zrozumieć,
ale im się nie udało. Nie do końca.
Teraz, gdy się starzeję
Pete i Bruce są wkurwiający.
Chyba nie tak to jest napisane.
„Pete i Bruce muszą mnie zrozumieć”.
Teraz, gdy się starzeję
Pete i Bruce muszą mnie dobrze zrozumieć,
bo są dużą częścią mojego życia.
Jeśli mamy ci pomóc podejmować ważne decyzje.
Zaryzykuję.
-Zaufasz nam? -Tak.
Jeśli mamy ci pomóc w podejmowaniu decyzji o tym,
jak ma wyglądać twoje życie, musimy zrozumieć, co o nim myślisz.
Nudzimy cię, Otto?
Kocham filmy.
Uwielbiam rozmawiać o nich z Pete'em i Bruce'em.
Poprosili mnie, żebym napisał i wyreżyserował
serial o moim życiu.
Moja historia opowiedziana przeze mnie.
Kręcenie filmu to wielkie wyzwanie.
Zastanawiasz się, czy robisz to dla innych?
Co o tobie powiedzą? Czy robisz to dla siebie?
Opóźnione osoby zwykle nie są w stanie
uczyć się w rozumieniu naukowym.
Czytanie może być powolne i żmudne.
Należy pamiętać, by mieć realistyczne oczekiwania,
nie za wysokie dla takiej osoby.
Robię filmy o tym, kim chcę być.
Mogę spełniać swoje fantazje poprzez film.
Zakończyła się produkcja Azylu marionetek, horroru osadzonego
w wiktoriańskim Londynie. Scenariusz i reżyseria Otto Baxter.
W filmie grają Paul Kay, MyAnna Buring, Dexterem Fletcher
i Adeel Akhtar.
Otto Baxter powiedział, że jest pierwszym reżyserem z zespołem Downa,
który nakręcił taki film, ale ma nadzieję, że nie ostatnim.
Jeśli ludzie myślą, że opóźnieni umysłowo są zdolni do jakiejkolwiek
użytecznej pracy, to mowa jedynie o najprostszych zadaniach manualnych.
Takie zadania nie powinny wymagać osądu ani podejmowania decyzji.
Każdy, kto miał zaszczyt reżyserować film, wie,
że choć może to być jak pisanie Wojny i pokoju
w wesołym miasteczku...
Kiedy w końcu ci się uda,
niewiele radości w życiu może się z tym równać.
Witajcie.
Usiądźcie wygodnie i zapraszam do oglądania.
PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
Tu Otto Baxter.
Zostaw wiadomość po sygnale. Bip.
DOM TYSIĄCA TRUPÓW
Hej, Otto, tu Bruce.
Pete i ja dołączymy do ciebie o 11.
Wcześnie wstajemy.
Już nie możemy się doczekać.
Musisz się zastanowić, jaki film chcesz nakręcić
i w jaki sposób opowiedzieć swoją historię.
To ekscytujące. To na razie.
Na razie.
Założę się, że nie wstał z łóżka.
O rany.
Przerażające.
Jesteś jak denerwująca osa.
Okej.
Wyobraź sobie, że grasz w filmie. Opisujesz nam scenę.
Tak pracujesz nad scenariuszem i reżyserią.
-Jestem reżyserem. -Tak.
-Mówię ci, co masz robić. -Musisz się trzymać tematu.
Zamknij się. A ty zrób mi kanapkę z bekonem.
Domyślam się, jak będzie.
-Trzymaj się tematu. -Trzymam się tematu.
Może moglibyśmy, no wiesz,
zrobić burzę mózgów. Co ty na to?
Pomyśl o kilku pamiętnych chwilach, które cię spotkały.
Od dnia narodzin do dnia dzisiejszego.
Jakie jest twoje pierwsze wspomnienie?
Kiedy odbierali mnie ze szkoły.
-Naprawdę? -Tak.
Ile miałeś lat?
Chyba 19 lub 16.
Pierwsze wspomnienie w wieku 16 lat?
-Nie, chyba miałem dwa. -Dwa.
Szkoła jest całkiem dobra do...
Odkąd cię znamy, mam wrażenie, że unikasz rozmowy o trudnych,
ciężkich doświadczeniach w twoim życiu.
-To prawda? -To prawda.
Często rozmawialiśmy o filmach, o muzyce
i o dziewczynach.
-Ty mówiłeś o dziewczynach. -O top piątce.
Pisanie filmu daje nam okazję, by porozmawiać
o tych najtrudniejszych rzeczach w życiu.
Mam.
HISTORIA ŻYCIA OTTO + KSIĄŻKI STUDENCKIE
Historia mojego życia.
Jasna cholera.
Adam Ward.
To ja.
-Tak miałeś na imię, gdy się urodziłeś? -Tak.
Ładne fotki, Otto.
To Otto i jego mama, Alex.
Oddała mnie.
Jak myślisz, czemu nie mogła się tobą zająć?
Chodzi o to, że mam zespół Downa.
To jest Lucy.
Moja prawdziwa mama to Lucy.
Chciała mnie. Przyszła mi na ratunek.
„Dziękuję, że dałaś mojemu synowi szansę na przyszłość”.
Mieszkałem z mamą Lucy, starszym bratem Jamesem
i dwoma młodszymi braćmi, Titusem i Raffe.
Żyli razem w krzywym domku w Oxfordshire.
Podoba mi się. Powiemy, że twoi bracia mają zespół Downa?
Tak. Wszyscy mają zespół Downa.
-Dlaczego Lucy cię adoptowała? -Nie wiem.
-Adoptowała czwórkę dzieci? -Tak.
Większość obawia się opieki nad dzieckiem
z niepełnosprawnością. To wyjątkowa osoba, która chce adoptować
niepełnosprawnego chłopca.
Lucy Baxter nie tylko zaadoptowała takie dzieci,
ale opiekuje się nimi sama.
Lucy Baxter, młoda, piękna i samotna
matka dwójki adoptowanych dzieci. Oboje mają zespół Downa.
Lucy chciała dzieci ze specjalnymi potrzebami.
Myślę, że wzięcie tych dzieci, zwłaszcza gdy były małe
i wychowywanie ich w naszej kulturze jak każde inne dziecko jest ekscytujące,
Możliwości są nieograniczone. Kto wie, co się stanie?
Kto wie, co z tego wyjdzie?
Masz brudną buźkę.
Ludzie wokół mnie byli zaskoczeni.
Mama próbowała mnie od tego odwieść.
Babcia powiedziała,
że żaden facet nie zwróci na mnie uwagi, jeśli adoptuję dziecko
z zespołem Downa. Myślałam, że to ciekawe.
Tak się to we mnie zbierało. Myślałam,
że chcę porwać ludzi ze szpitala,
w którym byłam wolontariuszem.
Miałam jakieś 17 lat.
W szkole artystycznej ktoś szukał ochotników do pomocy
przy grupie artystycznej w szpitalu Earlswood.
Uwielbiałam spędzać czas z ludźmi.
Chodziłam tam przez 25 lat.
To byli naprawdę ważni ludzie.
Ja byłam jedną z grupy młodych ochotników.
Chcieliśmy dla nich czegoś więcej.
Staraliśmy się nad nimi nie litować.
Cieszyliśmy się ich towarzystwem i śmialiśmy się razem.
Nikt nie chce politowania, zwłaszcza będąc dzieckiem.
Chcesz przyjaciół, którzy cię lubią,
lubią twoje towarzystwo, a ja uwielbiam ludzi z zespołem Downa.
Kiedy dorastałam, zanim trafiłam do tego szpitala,
nigdy nie spotkałam nikogo z zespołem Downa.
To były dwa różne światy.
Nie mieszaliśmy się.
Przepraszam, prowadzimy program o dzieciach z mongolizmem.
Jaka jest pani pierwsza myśl?
Szczerze mówiąc, trochę się boję.
-Zawsze się tego bałam. -Wyglądają na oderwane, prawda?
-Wydają się puste, nie? -I tyle.
Nie mają koncentracji, prawda?
Powinni uczęszczać do normalnych szkół, jeśli to możliwe?
-Nie. -Mówię o ich wyglądzie.
Od razu się bronisz i nie wiesz, jak je traktować.
Nie traktujemy ich tak, jak na to zasługują.
-Kim jesteś? -To ja.
Nienawidzę ich.
Ludzie nie wiedzieli, jak wspaniali,
wyjątkowi i utalentowani są. Po prostu nie wiedzieli.
Korzystałam z każdej okazji, by pokazywać synów w telewizji,
w gazetach i tak dalej.
O to chodziło. By zebrać parę osób i pokazać im,
jacy są niesamowici.
To proces, przez który przeszliśmy z Bruce’em.
-Tak. -Przyjechaliśmy tu zawodowo.
Zapłacili nam za nakręcenie filmu dokumentalnego.
Ale to było zupełnie inne doświadczenie.
Spędzaliśmy czas z Ottonem.
Stał się naszym przyjacielem.
Tragicznie ci idzie.
Spadaj! Beznadziejna gra.
-Kiedy się urodziliście? -Ja w 1983.
-Ja w 1974. -Ja mam inny.
-To w którym? -W 1897 roku.
-W 1897. -W 1897.
To wyjaśnia siwiznę na brodzie.
W tym samym roku co Backstreet Boys.
-Taka muzyka. -Byli cudowni, prawda?
Najlepszy wiktoriański boysband, nie?
Zaczniemy od sceny, w której twoja mama jest przywiązana do stołu?
-Tak. To Alex. -To Alex.
Czemu tak ci zależy, żeby była przypięta do stołu?
To wariatka.
Chcesz, żeby wyglądała na obłąkaną
albo zachowywała się trochę...
Przesadnie.
Chcemy, żeby naprawdę rzucała się i miotała.
Jak dziewczyna z Egzorcysty? Jak Regan?
Potrzebujemy pacjenta, lekarza i pielęgniarki.
Czyli casting? Pacjent.
-Potrzebujemy lekarza. -Lekarza.
-I pielęgniarki. -Pielęgniarki.
Mają wyglądać groźnie.
Spokojnie, to nie będzie bolało. No, może trochę.
Dobrze. Czy kiedy wychodzi główka, słyszymy płacz dziecka?
Tak.
Będzie miało blizny.
-Oczy jak piłeczki golfowe. -Piłeczki golfowe?
Dlaczego chcesz, żeby to była scena z horroru?
Rodzisz się potworem?
Tak mnie nazywają. Nazywają mnie potworem.
Na powiekach. Zamknij oczy.
Mam coś.
Tak.
Im bardziej niechlujnie, tym lepiej.
Otwórz.
To miejsce, w którym możemy sfilmować twoje narodziny.
Całkiem fajne.
Myślisz, że w głębi duszy uważa siebie za kogoś,
kogo należy się bać?
To bardzo trudna podróż dla Ottona.
Ten swoisty paradoks, prawda?
Że niektórzy cię rozumieją, a niektórzy nie.
-Co ci się podobało? -Podobały mi się te wielkie eksplozje.
Więc lubisz eksplozje. Są drogie.
-O rany. -O mój Boże.
Chyba damy mu nową skórę.
Przypomina mi Olivera Cromwella.
Olivera Cromwella?
To najbardziej niesamowita uwaga, jak na razie.
Podoba mi się to.
Nawet nie wiem, jak wygląda Oliver Cromwell.
Zawsze gdy wychodzi, są jakieś problemy.
Smutne, że to przypadkowe.
Nie wie, kiedy to się stanie.
To przerażające.
Potrzebujemy też paru takich zombie.
On widzi, że to zwykli ludzie,
którym nie przeszkadza nikt, poza nim.
-James chce pomidory. -Nie wiem, czemu ludzie się gapią.
-Gapią się? -Czemu zawsze się gapią?
Tędy. Otto musi coś kupić.
I czemu się wkurzasz, gdy się gapią?
Nie lubię... Wkurzam się.
Tak?
-Wiesz, czemu się na ciebie gapią? -Nie.
Pewnie dlatego, że masz zespół Downa.
Mam.
Znasz to uczucie, gdy jesteś czymś podekscytowany?
-Tak robisz. -Zawsze tak robię.
Wszystkich to śmieszy, prawda?
Tak.
Czy znasz kogoś, kto też tak robi?
-Nie. -To część zespołu Downa.
Właśnie to robisz.
Zgadza się.
Gdybym była z tobą w autobusie i nagle zrobiła...
Dziwnie byś wyglądała.
Rozumiesz, czemu ludzie na ciebie patrzą?
-Tak. -Tak?
PIERWSZY DZIEŃ ZDJĘĆ: NARODZINY OTTA
-Którędy? -Aż na plan.
Nie mam pojęcia, co będzie z tego filmu.
Wydaje mi się, że to kompletne szaleństwo,
które może się w ogóle nie kleić.
Ale on naprawdę głęboko rozważa różne rzeczy.
Na pewno poznamy znaczenie tego.
Dzień dobry.
-Cześć. Jak leci? -W porządku?
- Tak. -Cieszysz się?
Tak. Jedna z moich ulubionych scen.
Pierwszy raz naprawdę go zrozumiemy. Zobaczymy,
co się dzieje w jego głowie, co czuje jako człowiek
z zespołem Downa. To będzie fascynujące.
Nie mogę się doczekać.
Jak moi aktorzy?
Dobrze, Otto. A ty?
Zamówił dwóch biegaczy.
-Naprawdę? -Do walki na śmierć i życie.
Walczcie na śmierć i życie.
Ty też chcesz wejść do tego biznesu.
Jestem komikiem.
Zamaskowani krzyżowcy!
-Zobaczysz dziecko. -Tak.
-Zupełnie oszalejesz. -Tak.
Nie chcę się nim zajmować, ma zespół Downa.
Oddajmy go.
Ja nie chcę. Nie chcę go oddawać.
Zmuszamy cię.
-Ale to Alex. -Tak.
Moja inna mama, Alex.
-Tata ma na imię Martin. -Martin?
Tak. Nie przysłali mi prezentu ani kartki.
-Nigdy? -Nigdy.
Zostawili mnie i myślą, że jestem do dupy.
-Ich strata. -Tak.
W skrócie... W scenariuszu...
-Ona ma być przerażona. -Moja zemsta.
Boi się, że nie da rady
-Żyć... -Z tym dzieckiem.
Widzi w nim tylko potwora.
-I nie wie, co z nim zrobić. -Tak.
Cieszę się, że w tym uczestniczę. Będzie fajnie.
-Tak. -Będzie fajnie.
Spójrzcie na to. Idealnie.
Ładny rozprysk.
-Ściany. -Niesamowite.
Całkiem ładne.
Nie martw się, moja droga. Nie będzie bolało.
Potem się zbliżasz, a ja proszę, tylko nie ja.
Nie martw się, moja droga. Nie będzie bolało.
Będzie bardzo bolało.
Świetnie.
-Całkiem nieźle. -Uwielbiam tę scenę.
Skoro sam tak mówisz.
Jak już jesteśmy przy oświetleniu,
może najpierw pokażemy ją tutaj?
-Twarz lekarza? -Tak.
-Zły wyraz twarzy. -Okej.
Zaściskanie, zabawa narzędziami.
I to po to, żeby ją...
-By czuła się? -Niekomfortowo.
-Zdenerwować ją. -Baw się narzędziami.
Krąż wokół niej.
Dobrze. Jeśli wezmę nożyce, a potem je odłożę,
-to szukam właściwych... -Dokładnie.
Proszę o ciszę. Odłóż rolkę.
Gotowe.
Akcja.
Kurwa! Wyjmijcie to!
Kurwa!
Cięcie!
Otto?
-Daj buzi. -Nie chcę cię całować.
Naprawdę nie chcę. Dobra, do roboty.
Musimy robić takie rzeczy, wysyłać e-maile, by przekonać ludzi,
by dołączyli do filmu.
-Będzie tego dużo. -Usuń to o sałatce.
Tak, to też usunę. Mogę?
Bruce smakuje jak sałatka. Tyłek Bruce'a smakuje jak sałatka.
Tak. I parówkowy nosek Pete'a...
-Może to też... -W porządku.
-To też wyrzucimy? -Tak.
Dobrze. Od razu lepiej.
-Jak się masz, Alex? -Jak się masz?
To już coś.
Nie widzieliśmy się 10 lat temu.
-Nie widzieliśmy się od 10 lat? -Tak.
Powiesz jej o swoim filmie?
-Jak byś to opisał? -Kręcimy dramat-horror.
-O twoim życiu. -O moim życiu.
Musisz poznać historię swojego życia. Żeby to zrobić,
musisz spotkać się z ważnymi dla ciebie ludźmi.
Nagrywałem z nimi.
-Pamiętasz, kiedy ją widziałeś? -Tak.
-Gdzie to było? -W Reigate, w Surrey.
-W twoim domu? -Tak.
-Cześć. -Alex!
-Cześć, mamo. -Cześć.
Wyczarowujesz sobie te obrazy ludzi z zespołem Downa, prawda?
Może to z mojej strony ignorancja,
ale wszyscy mamy obraz tego, jak widzimy syndrom Downa.
-Ja mam. -Patrzcie!
-To moja mama. -Tak!
-Myślałam, że będziesz większy niż ja. -Już jestem.
Potem zastanawiasz się, czy poradziłabym sobie z tym,
mając go jeżdżącego na wózku albo karmiąc go łyżeczką
i zmieniając codziennie pieluchy?
Każdy będzie miał inną odpowiedź. Inne powody.
Ale nasza odpowiedź brzmi nie. Nie poradzimy sobie z tym.
Kocham moją mamę.
-Oprowadzisz mnie? -Tak.
-Chcę zobaczyć sypialnię. -Jest na górze.
Nie sprzątasz?
To moja pierd-poduszka.
-Co? -Naciśnij.
Z normalnym dzieckiem, o ile tak można powiedzieć,
masz nadzieję, że pozna dziewczynę czy chłopaka,
założy rodzinę i wyfrunie z gniazda. I tak to wygląda.
Jednak z tego co widziałam, oni polegają na rodzicach.
Wielu miłych starszych ludzi wciąż się swoimi opiekuje.
Ja bym tak nie mogła.
-To ty. -Mam lepsze zdjęcia.
Wiesza na ścianie zdjęcia moje i mojej rodziny.
To było bardzo wzruszające.
-Przepraszam, mogę... -Dobrze, mamo.
Zastanawiam się, jakby to było.
Szczerze mówiąc, czuję się trochę winna.
Nie lubię tego słowa,
bo od razu sugeruje, że zrobiłam coś złego,
a wcale tak nie uważam.
Kiedy Otto mnie przytula i mówi, że jest tu jego mama Alex,
i że mnie kocha, i że tęskni,
czasem odczuwam smutek.
To nie był wybór Ottona.
Tylko mojego męża i mój. Nasz wybór.
„To wygra...”. Spierdalaj.
„Proszę albo odpowiedz
na tego maila...”
„Liczę na odpowiedź”.
Pa, Alex.
„Pa, pa, Alex”.
PS.
„Kocham cię, mamo”.
Napisać tak? Kochasz ją?
Oczywiście. Tak.
Nie było jej w twoim życiu, prawda?
Czujesz, że kochasz ją jak syn kocha matkę?
-Tak. -Naprawdę?
Tak.
Dzieci przychodzą na świat i ludzie świętują.
Gdy na świat przychodzi dziecko takie jak Otto to jak pogrzeb.
Mama jednego z moich dzieci powiedziała:
„Chyba nigdy nie mogłabym się do niego uśmiechnąć”.
Bardzo starałam się nie obwiniać rodziców.
Mówiłam, że moim zdaniem rodzice się bali.
Myślę, że ludzie się boją.
Może przez to słowo Otto uznał,
że jest kimś, kogo można się bać.
I cięcie.
To było świetne.
Mamy nagrać piosenkę o potworze. Możemy?
Piękny potwór.
Rety. Podoba mi się pomysł z piosenką.
Może nie chcę go tutaj...
Pochowajmy go gdzieś, żeby go nie było.
Piękny potwór. Pochowajmy go gdzieś,
gdzie nikt nie znajdzie.
Jest piękny. Nie można go uśpić.
Potwór, potwór, groteskowy klaun.
To tylko dziecko, ale nie chcę go tu.
Wyślemy go by żył...
-Na placu zabaw diabła. -Plac zabaw diabła?
To potwór, potwór, groteskowy klaun.
To tylko dziecko, ale nie chcę go tu.
-Dobrze. -Nieźle, co?
Pójdziemy tam, gdzie oni.
Dźwięk.
To piękny potwór. Nie można go uśpić...
Jestem zaskoczona, że jest wśród wszystkich.
To bardzo podniesie jego samoocenę.
To że traktują go poważnie.
Czasem coś ode mnie wyczuwa, ale bycie z nimi takim,
jaki jest, wiele by zmieniło.
Niech żyje na placu zabaw diabła.
I cięcie.
-Koniec zdjęć. -Koniec zdjęć!
Dzięki, Otto. To przyjemność. Bardzo dziękuję.
To było cudowne. Co za gratka.
Dobra robota.
Fantastycznie. Nie mogę się doczekać. Byłeś świetnym reżyserem.
Dzień dobry, mówi słynny reżyser.
Mogę w czymś pomóc? Bip!
Halo, Otto? Tu Pete.
Obawiam się, że mam złe wieści.
Wygląda na to, że nie uzyskamy więcej pieniędzy od sponsorów,
by kontynuować.
Nie wszystko stracone.
Postaramy się jakoś zdobyć pieniądze.
Chciałem ci tylko od razu dać znać.
Po zakończeniu sceny narodzin
moja producentka Daisy miała dość tych dwóch.
Wcale nie! „Próbowała zdobyć więcej pieniędzy”.
Może to drugie też było prawdą.
Czuliśmy, że dobrze zaczęliśmy.
Ty zaczęłaś mocno, od sceny porodu.
Bardzo dobrze.
A potem wszystko stanęło w miejscu.
Naprawdę się starałam, Otto.
Wszyscy odmówili.
Ale jak to Otto Baxter, wróciłeś i zrobiłeś coś innego.
-To prawda. -Tak.
Możemy porozmawiać o tym, jak byłeś drag queen?
-Tak. -Czy idziemy dalej?
-Omówmy to. -Dobrze. Dobrze.
W porządku.
To moje muzeum drag queen.
-Niezłe, co? -To ty z Greysonem Perrym.
Nie rób tego!
Wygrałeś konkurs talentów?
Tak.
Fajnie jest wygrać. Niezłe.
Ma śliczną, nadmuchiwaną koronę.
-Masz od tego branie? -Tak się składa, że tak.
-Naprawdę? -Tak.
Jestem atrakcją.
Wiem, że jesteś...
Jesteś w centrum uwagi. Miałeś pewnie jakieś propozycje.
Tak.
Coś z tego wyszło?
Dzięki.
Dobra.
Możemy już wrócić do filmu?
Tak.
-Peterze Brodaty. -Peterze Brodaty?
Trochę już odrasta, ale teraz się golę...
-W tym roku. -Naprawdę?
2020 będzie rokiem bez brody,
ale zastanawiałam się, co zrobić z włosami.
-Cześć, sorki. -Cześć, Daisy.
-Witaj, Daisy. -Cześć.
To brzmi jak prywatna rozmowa.
Nie.
-Cześć, Keira. -Jak się masz?
-W porządku, kochana? -Tak.
„W porządku, kochana? Co tam, ptaszyno?”
-Myślisz, że to Stephanie? -Tak.
Tak, to Stephanie.
Powiedziałem narzeczonej, że będziemy teraz pracowali.
Tak. Co u Stephanie?
Dobrze. Cały czas się rządzi.
Hej! Mowgli, złaź z tatusia!
Mowgli!
Szczerze mówiąc, lockdown mi nie przeszkadzał
i nie powstrzymał mnie przed opisaniem marzeń.
-Marzeń czy filmu? -Filmu.
-To twoje marzenie. -Tak.
Co właściwie robiłeś w czasie lockdownu?
-Playstation? -Tak.
-Porno? -Tak.
-Jedzenie? -Tak.
-Masturbacja. -Okej.
Następne jest trochę poważniejsze, Otto.
-W porządku, lubię powagę. -Okej. Nie wiem, czy ci się to spodoba.
W tym samym czasie stało się coś jeszcze.
Coś bardzo złego.
Moja biologiczna mama zmarła.
Czekam jednak na ciebie. Gdzieś bardzo blisko,
tuż za rogiem.
Zmarła.
Zupełnie zniknęła.
-Ojcze nasz, któryś jest w niebie. -Byłem na jej pogrzebie.
Przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja.
Nie mówiłem o tym.
Popłakałem się.
Gdy ostatnio rozmawialiśmy o twojej mamie,
zanim dowiedziałem się, że nie żyje byłeś na nią zły.
We wcześniejszych scenach.
Tak.
Gdy pisaliśmy scenę porodu, byłeś zły.
Byłem.
Nigdy nie przysłali mi kartki
ani prezentu na urodziny.
Zapomnieli o mnie.
Gdy nie żyje, nie jesteś już zły?
Tak.
Czuję się trochę winny.
Bardzo winny.
-Było w twoim mieszkaniu? -Tak.
Przyszedłeś z tym ręcznikiem.
A to kombinezon i butki. Maleńkie.
Mój kocyk.
„Unieś głowę wysoko i bądź mężczyzną, synu.
-Niech cię Bóg błogosławi”. -Od kogo to?
A jak myślisz?
Od Lucy.
Nie. To od Alex.
-To od Alex. -Twojej mamy.
To od Alex.
Patron podróżników, by cię chronić.
Dostałeś go tego dnia, gdy do mnie przyszedłeś.
W Sylwestra, gdy po ciebie pojechałam.
Czujesz się inaczej teraz,
gdy pamiętasz, że dała ci prezent?
Tak.
W jakim sensie?
Mam złamane serce.
Pękło.
Nie dostałeś prezentu urodzinowego i bożonarodzeniowego.
Ale chcę powiedzieć, że czasem ludzie,
którzy zostali adoptowani...
Ich biologiczni rodzice myślą,
że nie chcą świętować narodzin,
bo wtedy tracą swoich bliskich.
To był najważniejszy dzień.
Twoja mama, kiedy tu zamieszkałeś, dała ci najlepsze życzenia.
Pewnie masz to zawsze nosić.
Tak?
By cię chronić.
Mieszkasz tu całe życie, masz trzech braci.
-Tak. -Tak?
Dwoje z nich dostawało prezenty urodzinowe
i świąteczne od swoich rodzin.
W każde urodziny i Boże Narodzenie, od lat.
Patrzyłeś na to.
Nic nie powiedziałeś.
I to było dla ciebie przykre, Otto.
Czemu nic nie powiedziałeś?
Zbyt bolesne.
Nie.
Daisy przypomina mi Claudię Winkleman.
Claudię Winkleman?
Ona nie ma grzywki, prawda?
I nie jest pomarańczowa.
Trochę mniej pomarańczowa.
Musimy to wyjaśnić. Po ilu latach?
-Czterech? -Czterech.
Cztery lata nikogo to nie obchodziło, nikt nie dawał pieniędzy,
nikt nie uważał, że to dobry pomysł, ale wszystko
się zmieniło.
Napisaliśmy parę kwestii.
Jasne.
Z tej strony.
Przez cztery lata od pierwszego nagrania
świat trochę się zmienił.
Widzowie chcieli słuchać historii niepełnosprawnych,
opowiadanych przez niepełnosprawnych.
Miałem wzięcie!
Producenci ignorują niepełnosprawnych pisarzy,
a filmowcy nie opowiadają niepełnosprawnych historii.
Problem w tym, że nie wspieramy niepełnosprawnych talentów.
A jeśli już to robimy, to nie cenimy ich historii.
Telewizja całkowicie zawiodła niepełnosprawnych.
To musi się zmienić.
Mamy pieniądze,
żeby nakręcić mój film.
2022
Cześć.
-Dobry, szefie. -Cześć. Założyłem to.
-Jak tam, Otto? -Poszukiwany. Żywy lub martwy.
-Piosenka Bon Joviego. -Lubię go.
-Znam to. -Kiedyś lubiłem.
Mam jego muzykę.
DRUGI DZIEŃ ZDJĘĆ: ADOPCJA OTTA
Następna scena jest o twojej adopcji,
a ty postanowiłeś umiejscowić ją na Placu Zabaw Diabła.
W kolejce jest dużo ludzi.
Znak: „Przyprowadź swoje dziwadła”.
„Przyprowadź swoje dziwadła”?
Więc to cyrk?
Tak.
Plac Zabaw Diabła.
Chciałem to zobaczyć.
-Plac Zabaw Diabła. -Tak.
Ta lokalizacja na pewno pasuje do Ottona.
Przenoszą tego potwora na Plac Zabaw Diabła?
-Tam idziesz? -Tak.
I co będzie z tobą?
Aż diabeł po mnie przyjdzie.
Władca demonów.
Ale tak naprawdę przygarnia cię Lucy.
Lucy, prawda?
„Jestem tu, by cię uratować”.
-Tak mówi? -Tak.
-„Jestem tu”. -Dziecko.
„Przybyłam uratować cię przed diabłem”.
Tak.
-Który masz lepszy profil? -Obojętne.
-Nie wiem, który mój jest lepszy. -Możesz się odwrócić.
Widać ci tyłek.
Jasne.
Lucy będzie grana przez Rebeccę Callard.
Witam.
Otto, prosto do mnie. Otto, kamera.
-Dobrze się dogadujecie. -Fajnie.
Pięcio albo sześcioletni chłopiec
zagra twojego brata Jamesa.
To już trzy osoby w scenie.
Lucy będzie na ciebie patrzeć...
Może mój brat zagra w filmie.
Ma 40 lat.
Może być mu ciężko zagrać dziecko.
Ma taką brodę.
Kto zagra Jamesa?
-Też jesteś aktorem, Mikey? -Tak.
-Cieszymy się, że tu jesteś. -Wiem.
Ile ma lat?
-Ile masz? -Dziesięć.
Dziesięć.
Podoba mi się. Koszulka też.
No i nie ma go. Dobra.
Podoba mi się ten film.
-Podobało ci się dzisiaj? -Tak.
-Lubisz Rebeccę? -Jasne.
-Okej, Bruce? -Tak, Otto.
-Jak wyglądam? -Świetnie.
Dobrze.
Spójrzmy na twoją twarz, Bruce.
Nie mam jeszcze makijażu.
-Ale masz fryzurę. -To nowy Bryan Adams.
-Co to za sprośna kobieta? -To moja mama.
-Kręcimy, Otto. -Tak?
Tak.
Do wszystkich statystów. Do wszystkich statystów.
-Cieszycie się? -Tak!
Ci z tyłu, jesteście gotowi?
Tak!
Wszyscy razem. Gotowi?
Tak!
Cisza i spokój, proszę o próbę.
-Jestem gotowy. Tak. -Próba.
-Tło i... -I akcja.
Akcja.
Panie i panowie...
Adam ważył tylko 2,18 kg przy porodzie i ma zespół Downa.
Opuścił szpital w wieku miesiąca.
To drugie dziecko z małżeństwa jego rodziców.
Nie są w stanie zająć się Adamem.
Nie, to mój potwór!
I cięcie.
Obudził się.
Mamy to.
„Chcą dla niego miłości i bezpieczeństwa rodziny adopcyjnej”.
Będziesz moim dzieckiem.
Ja nazwę cię Otto.
-„Nazwę cię Szatan”. -Cięcie.
-Otto, Szatan, czyli zamienne. -Oznacza to samo.
-Ma dziwne imię dla dziecka. -Otto.
Hej!
Dobra, zaczynamy.
Nie znałam zbyt wielu dzieci z zespołem Downa.
Myślałam: „Czyż on nie jest słodki? Piękny. Niesamowity”.
Jeszcze kilka. Prosto na mnie.
Wszystko się ułożyło,
i miałam szczęście zabrać go do domu.
Następnego dnia spał w łóżeczku turystycznym.
Pamiętam, że leżałam w salonie
i myślałam... Było cicho.
A ja myślałam:
„Co ja robię z czyimś dzieckiem?”.
To było bardzo dziwne.
Z Jamesem było inaczej,
bo był już starszy.
Zajmowałam się dziećmi i przywykłam do nich.
Ale nie tak... „Co ja robię z tym dzieckiem?
Nie powinno ze mną być.
To nienaturalne i niewłaściwe”.
Byłam trochę smutna, myślałam:
„Co ja robię z tym dzieckiem?”.
Nie sądziłam, że zostanę matką.
Chciałam tylko kogoś uratować i zapewnić mu dobre życie.
Ale Otto pokazał mi, jaką jestem matką.
A czyj to pokój?
-Titus to ma. -Tak!
-James ma to. -Na zdrowie.
Chciałam, żeby moi synowie dorastali
tak jak inni.
Otto zaczynał w zwykłej grupie,
potem poszedł do pierwszej szkoły i było dobrze.
Ale kiedy poszedł do gimnazjum,
wtedy po raz pierwszy zetknęliśmy się z prawdziwą dyskryminacją.
Jego przyjaciele poszli dalej,
a Ottona nie przyjęto.
Potrzebowaliśmy dwóch lat, żeby go przyjęli.
Przez dwa lata nie mógł się uczyć.
Puk, puk.
REUBEN REUTER JAKO NASTOLETNI OTTO
Ma siedzieć na miejscu?
Otto trafił do tej szkoły, ale problemy nie ustały.
Dyrektorka była niemiła,
bo nie chciała go w szkole.
Spróbuj ich wystraszyć, jednego po drugim.
Dobrze.
Biedny Otto czuł się gnębiony.
Kiedy mówisz swoją kwestię: „Biedny mały potworek.”
Nachyl się i uderz ręką w stół.
Dobrze.
-Zadowolony? -Tak.
Jeszcze jedno?
Gotowe.
Akcja w tle.
-Kiedy będziesz gotowy. -Akcja.
Biedny potworek.
Światła się palą, ale nikogo nie ma w domu.
Słuchaj, ty ohydny mały kretynie.
Rozwiąż to równanie, a dam ci spokój.
-I cięcie. -Cięcie.
Porozmawiamy o postaci Mistrza?
Ciągle wraca, prawda?
O co z nim chodzi?
Tajemniczy dym.
Szczerze mówiąc,
nie do końca go rozumiem.
To może zaczniemy od...
Pete, daj się ponieść.
Podoba mi się pomysł, ale nie rozumiem.
Koncepcji.
Co reprezentuje Mistrz?
Jest tam, przytłacza mnie.
Nie lubisz, jak ci mówią, co masz robić?
Nie.
Władca zasługuje na własną stronę.
Zbadajmy to.
Burza myśli o Mistrzu.
Tak.
Jak go opiszesz?
My nie będziemy go opisywać, Otto.
Ja będę.
Ma na sobie to samo, co na tym zdjęciu.
Taki wiktoriański dżentelmen.
To wiktoriański dżentelmen.
Dobra.
Nosi... Nie te buty.
Czarne, lśniące buty ze srebrną... Ze złotą klamrą.
-Tak, tak. -Z czaszką.
-Złota klamra z czaszką? -Tak.
Czy Mistrz to ktoś, kto reprezentuje tych,
którzy traktowali cię jak dziecko?
Tak.
Wszystkich tych złych w twoim życiu
przekładamy na postać Mistrza.
Tak.
I akcja.
Przepraszam, panie McManus.
Nie jesteś McManus!
-To Mistrz! -I cięcie.
-Cięcie. -To było świetne.
Świetnie, Paul.
Podchodzi do niego, czy mówi z daleka?
Tak.
Przepraszam.
-Nieźle. -Tak?
-I dialogi? -Tak.
I ten dialog... Co ci zrobię?
Jamie to mój stary przyjaciel z Reigate.
To na podstawie prawdziwej osoby?
Tak.
Nareszcie!
-Panie J. -Cześć, Otto. Jak leci?
Kopę lat.
Pamiętasz pierwszą rozmowę z Jamiem?
-Pamiętasz, co to było? -Policzek z penisa.
Dobrze.
Właśnie to mi zrobił.
Jak to było?
Nie sądzę że...
Siedziałem na podłodze i oglądałem telewizję.
Wyciągnął ptaszka i uderzył mnie w ucho.
-Wtedy się poznaliście? -Tak.
-Pierwsza rzecz, jaką zrobił? -Tak.
To nadało ton waszej relacji.
Pamiętasz to?
-Szaleństwo. -Tak.
-Więc... -Męskie cycki.
„Boże, zabił Kenny'ego. Ty draniu”.
Rany Julek, spójrz na to wszystko.
Nie wiem, co o tym myślisz,
ale Otto wyobraża sobie ciebie w filmie jako lalkę brzuchomówcy,
trochę taką, tylko z rudymi włosami, prawda?
-Tak. -To zawadiacka postać.
-Wyobraź sobie... -Chucky.
Pewna siebie Chucky.
-Tak. -Tak.
Gdybyś miał przypomnieć sobie
jakieś pięć najlepszych wspomnień z Otto,
co widzisz?
Zdecydowanie to z kierowcą autobusu i śnieżką.
Zostawił otwarte okno, a ja...
-Co zrobił, gdy dostał? -Trafiła go prosto w twarz.
Dobry strzał. Jechał zza rogu.
-Autobus jechał? -Dosłownie za rogiem.
Niebezpiecznie.
Otto zrobił tak...
To pamiętam... W ten sposób.
Dał po hamulcach,
pokrzyczał i odjechał.
Tylko dla ciebie.
Najważniejsze to zdobyć przyjaciół.
Szkoła polegała na mieszaniu się z innymi
i uczeniu się umiejętności życiowych.
Wspaniale było zobaczyć Otto jako nastolatka
z tak bliskimi relacjami.
Witam wszystkich.
To dla niego czas wolności.
Co to jest, Otto?
Koszulka z dyskotekowa.
-Dziewczyna ciągnąca za koszulę. -Tak.
Gdy pytałeś Otto,
co robi... Nie mówił, że jest nad morzem.
Tylko, że podrywa dziewczyny,
więc to jest najważniejsze.
A to jest najważniejsze dla większości 16-letnich kolesi.
Najpierw pytasz dziewczynę, czy chciałaby zatańczyć.
Potem jest tak, że po skończonym tańcu,
po piosence, idziesz i dajesz jej usiąść na pięć,
dziesięć minut, wychodzisz na drinka,
idziesz do salonu gier.
Na pięć, dziesięć minut,
wracasz i prosisz o kolejny taniec.
„Mogę prosić do tańca, kochanie?”
To naprawdę niesamowita relacja.
Nie spodziewałam się,
że Otto stworzy z kimś tak długą relację.
To fantastyczne.
To udowadnia jakim człowiekiem się stał.
Kim są te urocze damy?
-To ja mam szczęście. -Tak.
-Czyli masz żonę. -Tak.
Znaliśmy się ze szkoły.
Pamiętasz ostatnio jak tu byłem?
Mój tata popełnił samobójstwo, pamiętasz?
-Co zrobił? -Popełnił samobójstwo.
Kiepsko, co?
Pamiętasz, jak zszedłem na złą drogę?
-I miałem problem z alkoholem. -Tak.
Z piwem.
Dużo piwa.
Wpadłem na nią pewnej nocy, kiedy tam piłem.
-Zaczęliśmy rozmawiać. -Tak?
I tak od jednego do drugiego, jak zwykle.
-Tak. -A potem... Cześć.
Czujesz zapach moich piesków?
Odmieniła moje życie i dała mi wybór.
Jeśli ten związek miał być poważny,
musiałem przestać pić.
Gdyby nie ona, nie wiem, co bym teraz robił.
Wiesz, że Jamie znalazł kogoś, kogo kocha?
-Tak. -Ożenił się?
-Chciałabyś tego? -Tak.
-Miałeś wiele dziewczyn? -Całkiem sporo.
Witam.
Wymień kilka.
-Sarah Marquis. -Tak.
Kiedyś ją miałem.
Lydię Fitzhoward.
Szczególnie trudno jest Otto znaleźć związek,
bo ludzie, z którymi chce się wiązać,
mają nadopiekuńcze rodziny
albo są zależni od opiekunek.
To pole minowe. To bardzo smutne pole minowe.
Buziak i pożegnanie.
Chodź, Lyds. Pa, Otto. Dzięki za gościnę.
Ja dziękuję.
Zwykłe potrzeby są w człowieku
najważniejsze.
Ale osoby z trudnościami w uczeniu się
poświęcają je, by zaspokoić kilka potrzeb specjalnych.
Tak więc... Nie tak wychowałam dzieci.
Jestem Bruce. Nie znamy się.
-To prawda. Cześć. -Jestem Pete. Miło mi.
To Reuben.
-Cześć. -Cześć.
Miło mi.
Wiele o tobie słyszałem, Stephanie.
-Dziękuję. -Tak.
-Jesteś dziewczyną Ottona? -Nie, narzeczoną.
Przepraszam. Przepraszam.
-Narzeczoną. -Tak.
-Naprawdę. -Tak, naprawdę.
-Podoba ci się? -Tak.
-Przestań. -Nie, ty przestań.
-Przestań. -Ty przestań.
Jest dość niezdarny z kobietami, jak nastolatki.
Chce podrywać kobiety, ale nie wie jak,
bo nie rozwija tych relacji.
-Co zrobiłaś. -Ty mu to powiedz.
To romantyczne.
To chyba jeden z problemów.
Ma się za Jamesa Bonda. Myśli, że coś powie
i ktoś padnie mu do stóp.
-Wrzuć to tutaj. -Dobrze.
PRZESŁUCHANIA DO ROLI „PIĘKNEJ KOBIETY”
Co ta rola ma znaczyć, czy jest po prostu piękną kobietą?
To po prostu piękna kobieta.
-Na pewno? -Tak.
-To jest Pete. -Cześć, Pete.
W tej scenie w pubie, którą będziemy czytać,
ona tak naprawdę... Odsunie się od ciebie...
Albo odsunie się od dziecka-potwora.
-Tak. -Co to ma znaczyć?
Nazywały mnie potworem. „Trzymaj się z daleka”.
-Dziewczyny naprawdę tak robią? -Normalnie tak robią.
-Serio? -I w życiu osobistym.
Tak robiły?
Tak.
Jak próbowałeś z nimi, a one...
Tak.
-Co mówiły? -„Weź się.
Spadaj, downie”.
Czy mogę mieć zaszczyt postawić ci drinka?
Odsuwa się.
Zostaw mnie.
Nie podrywasz mnie.
Ty...
Jesteś potworem.
-Jestem tu. -Dobrze.
Wyglądasz jak Amanda Holden.
Mam to.
Skręcamy.
-Odwalasz kawał dobrej roboty. -Dzięki.
-Może kiedyś postawię ci drinka. -Na imprezie zakończenia zdjęć.
Tak.
Postawię ci.
Gotowy?
-Tak. -Akcja? Jesteś gotowy?
-Akcja. -Akcja.
Gdzie moja nowa dziewczyna?
A może po prostu... Ostrożnie.
Nie wiemy, gdzie prowadzi.
-Nie, nie powinniśmy... -Otto, Otto, Otto.
Myślisz, że to konik na biegunach?
-Jak się czujesz? -Dobrze.
Tak?
-Daisy z tobą rozmawiała? -Tak.
Tak?
-Za dużo flirtowania. -Tak.
-Pamiętaj, co mówiłem wcześniej. -Wiem.
Nie możesz mówić, że ktoś jest seksowny.
-Tak. -Tak?
My...
-Tak. -Tak?
W porządku?
Bo chcesz, żeby wszyscy czuli się komfortowo,
że mogą stać obok i rozmawiać
-i że nie będziesz... -To na imprezie.
Na imprezie też nie.
Ludzie, z którymi pracujemy
-to ludzie, z którymi... -Należysz do Jezusa.
Mówię poważnie, Otto.
Wszyscy ludzie z planu,
z którymi pracujemy,
mężczyźni, kobiety, nie będziemy się z nimi umawiać.
To koledzy z pracy.
To sytuacja zawodowa.
Czuliby się niezręcznie, gdyśmy sugerowali,
że ktoś jest naszą dziewczyną.
Twoi pracownicy powinni się dobrze czuć.
Źle się czujesz?
-Ja? -Tak.
Czuję się dobrze. Czemu ja?
-A czujesz się? -Nie, nie ja.
W tej sali.
Naszym zdaniem,
Otto, reżyserujesz świetnie, tak?
-Wszystko gra. -A teraz...
Będzie ci szło lepiej bez ciągłego flirtowania,
prawda?
Wiem, że to dla ciebie żarty,
ale nie każdy tak myśli.
-Tak. -Tak?
Super.
Tak? Strzała?
-Dobrze. Do dzieła. -Wracamy do pieprzonego kręcenia.
Do roboty. Kręcimy.
-Czas na herbatę. -Herbata.
-Przestań, proszę. -Przestań.
Zachowuj się!
-Pięknie wyglądasz. -Cześć. To moja praca.
Obie jesteście piękne. Obie jesteście śliczne.
Powinnyśmy się tak ubierać na co dzień.
-Tak olśniewająco. -Tak, madame.
-Ja się nią zajmuję. -Wiem.
-Jesteś wyjątkowa. -Dziękuję.
Dobrze tu być.
-Jak się dziś czujesz? -Dobrze.
-Tak? -Nie mogę się doczekać.
-Tak. -Ja i ty w finałowej scenie.
Zgadza się.
W innym stroju. Tak.
-Wszystko idzie zgodnie z planem? -Tak.
To dobrze. Super.
Nie mogę się doczekać, aż cię zobaczę w ostatniej scenie.
Tak.
Ty i ja.
I wszyscy dookoła, tak?
Tak.
-Muszę reżyserować. -Na razie.
Zero gadki o seksie.
Ludzie czują się niekomfortowo.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Niczym więcej.
I cięcie.
I akcja.
O nie, powiedz coś!
Kocham cię!
No dalej!
Przestań się mazać! Jesteś mój, chłopcze!
Obiecuję ci życie w nędzy!
Przykro mi, że zabiłem ci matkę, ale to kształtuje charakter.
-Lucy nie żyje. -Tak.
Co z twoim życiem?
Może pojadę do Transylwanii.
W tym filmie byłoby ciekawie, gdybyś zastanowił się,
jakby to było,
gdyby Lucy tu nie było.
Chcieliby mnie zamknąć w wariatkowie.
Myślisz, że chcieli,
żebyś zamieszkał w domu
dla ludzi z zespołem Downa?
Tak. Robię się podejrzliwy.
Masz czasem wrażenie,
że ludzie decydują o twoim życiu bez ciebie?
Tak. Tak.
-Martwi cię to? -Tak.
Masz czasem wrażenie,
że ludzie decydują o twoim życiu bez ciebie?
Kijem baseballowym.
Zrobiłbym tak.
Miejsce, do którego pójdziesz, to dom wsparcia.
Powiedzmy, że dom może pomieścić cztery osoby.
Dom dzielą cztery osoby i każda ma swoją sypialnię,
dzielą salon i kuchnię, tak?
O ile nie ma ludzi, którzy zaprzeczyliby twojej zdolności.
Zgłosiliśmy się.
By zapewnić ci ludzi,
którzy są ważniejsi od opieki społecznej.
Gdybyś był zakochany do szaleństwa i chciał
się przeprowadzić,
a opieka społeczna powie: „Nie możesz tego zrobić”,
my mogliśmy to kwestionować.
Sąd ochrony przydzielił ci przedstawicieli.
Przedstawicieli?
-To dwie osoby. -Pete i Bruce.
Prawie.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Miło, że moi synowie mają tak dobrych przyjaciół.
Zrobiłam to wczoraj wieczorem.
To... Są dwaj... To ja...
Pierwsze, co mówi każdy rodzic,
któremu rodzi się dziecko z zespołem Downa,
to co się stanie, gdy mnie zabraknie.
Ja myślałam: „Nie chcę o tym myśleć.
Nie jestem zainteresowana”.
Dlatego teraz tak mnie to szokuje,
bo wcale o tym nie myślałam.
Ale mam już ze 150 lat.
To się kiedyś stanie.
Celowo
o tym nie mówiłam.
O planowaniu z osobą... Budżecie osobistym...
Dlatego zaczęłam się martwić.
Zdałam sobie sprawę, że aby ten dom był inny,
beze mnie, musimy ukształtować w nich
zupełnie inną kulturę.
Pamiętasz, że jesteśmy twoimi przedstawicielami?
Tak.
-Wiesz, co to znaczy? -Nie.
Kiedy nadejdzie czas,
będziemy pomagać ci z ważnymi decyzjami.
Jak spędzisz resztę życia, gdzie zamieszkasz,
co zrobisz z problemami zdrowotnymi, jeśli źle się poczujesz.
Tak.
Bo pewnego dnia Lucy już nie będzie.
Nie.
Decyzje podejmiemy we trójkę.
To duża odpowiedzialność, że kiedyś
pomożemy ci w decyzji,
gdzie zamieszkasz.
Podejmę ryzyko.
-Zaufasz nam? -Tak.
Przed sesją pisarską
powiedziałeś nam, że jeśli Lucy umrze, opieka społeczna
może cię odesłać i zamknąć
w zakładzie psychiatrycznym.
Tak.
I że nie chcesz tego,
chcesz zostać w domu.
Tak?
Przed tamtą rozmową nigdy nam o tym nie mówiłeś.
Teraz wiem, że jeśli coś stanie się Lucy,
-to zostaniesz w swoim domu. -Tak.
Podejmowanie ważnych decyzji w życiu,
bez ciebie, możemy włączyć do tej sceny.
Ten zakład, reprezentuje miejsce,
w którym opieka społeczna mówi:
„Otto nie powinien mieszkać w domu, tylko...”
-W wariatkowie. -Tak to nazywasz.
Wariatkowo.
I akcja.
Muszę walczyć.
-Masz z tym problem? -Dość trudne.
Nigdy nie rozumieją.
W głębi duszy znasz prawdę.
Badałem takich jak ty.
Jesteś wyjątkowy.
Co ludzie już o tobie myślą?
Biedny, głupi potworek. Właśnie!
Po co rodziłaś to dziecko?
Powinnaś spuścić go w kiblu.
Jak zajmiemy się tym pieprzonym dzieciakiem.
-Jest z innego świata. -Nie wiem, co robić.
Dokonałeś wyboru.
Kto jest brzydkim gnojem?
Płacz, kurwa!
Będę cię ogrzewał,
bo jako dziecko nie stanowisz dla mnie zagrożenia.
Władza, kontrola.
-Władza. To są słowa... -Kontrola.
Kontrola.
To są ostateczne cele postaci, tak?
-To chcesz osiągnąć na końcu? -Tak.
Będziesz moim potwornym dzieckiem.
Ja nazwę cię Otto.
Światła się palą, ale nikogo nie ma w domu.
Biologiczni rodzice nie pamiętali o twoich urodzinach.
Twoje ciało się zestarzeje, ale nigdy nie dojrzejesz.
Otto przeobrażał się w mężczyznę, którym miał się stać.
-W porządku. -Dla mnie to też dobrze.
Co ludzie już o tobie myślą?
Przejmuję kontrolę.
Gotowe.
-Trochę się denerwuję. -Płacz, kurwa!
Po co rodziłaś to dziecko?
Kto jest brzydkim gnojem?
Teraz ja jestem mistrzem.
-I jak było? -Zajebiście.
To dowód na to,
jaką jest osobą.
Świetne uczucie.
Zaakceptował to,
po raz pierwszy w życiu
tak się czuł.
Dla Otta to bardzo ważne,
bo to jak katharsis.
Nie widziałam cię jeszcze tak radosnego.
Jak prawdziwy zapaśnik.
Co cię ucieszyło?
To że się udało? Ta moc?
Moc!
DOM MARIONETEK
EKRAN
Witam wszystkich.
Usiądźcie wygodnie i cieszcie się filmem.
Tak, tak, cudownie. Dziękuję, panie Bażancie.
Cześć! Nie zauważyłem was.
Kieliszek absyntu, a może rum?
Rozgośćcie się, bo opowiem
straszną historię o potworze, który walczy,
by stać się panem własnego losu.
Mam nadzieję, że da nadzieję wielu innym ludziom.
Jest wielu, wielu takich jak on.
To Mary Campbell,
moja przyjaciółka.
Widywałam ją w klubach
i zabierałam z powrotem na oddział.
Widziałam, jak żyje.
Pilnowały jej pielęgniarki w białych fartuchach.
Miałam samochód, miałam przyjaciół.
Wyjeżdżałam na wakacje i narty za granicą.
Miałam chłopaka. Świat się dla mnie otworzył.
Dla niej był malutki.
Nie miała prawa wyboru.
Trzymano ją jak małe dziecko.
Mama mówiła:
„Po co trzymać ludzi przy życiu, by tylko egzystowali?
Lepiej by było, gdyby ich zabili,
bo po co?”.
Spójrz, co tu jest do robienia?
Otto...
Stał się wzorem do naśladowania,
bo łatwo mógł stać się taką osobą.
Patrzę i widzę, że tylko okoliczności
odróżniają Otto
od tego chłopca tam.
Ci ludzie...
Mogliby robić,
co tylko by chcieli,
gdyby dano im szansę.
Myślisz, że ludzie biorą cię
za idiotę.
Kiedy już obejrzą twój film,
i ten dokument, zobaczą, jakim jesteś dobrym reżyserem...
Zobaczą, co u mnie.
Tak, co u ciebie.
Jak chciałbyś, żeby zmieniło się ich zdanie?
Chcę, żeby ludzie patrzyli i mówili:
„Możemy go zatrudnić jako striptizera”.
„Zaprośmy go na imprezę”.
Czyli to jest tylko wejściówka do twojej kariery striptizera?
Tak.
OTTO PRACUJE NAD NASTĘPNYM FILMEM
NAD HORROREM O NAZWIE „SZATAN MIKOŁAJ”
OTTO CHCE, BYŚCIE OBEJRZELI JEGO FILM.
DOM MARIONETEK
„TO O WIELE LEPSZE NIŻ TEN GÓWNIANY DOKUMENT”
Tekst polski: Monika Radaszkiewicz