Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
O QUE ESTADES A PUNTO DE VER ESTÁ INSPIRADO EN FEITOS REAIS
Xulgádeme se queredes,
mais esta é a miña historia, e fíxeno por unha boa razón.
A ver,
non minimizarei o que fixemos,
EX DIRECTOR EXECUTIVO
e non darei nomes, excepto o de Liza Drake.
Vas falar con ela?
Ben, o que debes recordar é que, en fin,
non somos Purdue Pharma.
Non matamos a EE. UU.
É o ano 2011. Nin sequera fomos parte da crise de opiáceos.
Lonafen nunca foi unha droga da rúa.
Mais a xente escoita "fentanil"
e perde a puta perspectiva.
"Vendías fentanil?"
Como se por iso fose El Chapo?
Sabes quen o probou?
EX AXENTE DE VENTAS
Túa nai. E salvoume a pel
cando Liza me rebentou a pelve coa súa cabeza de bebé xigante.
Liza Drake?
EXDOUTOR
Creoume ela.
Algunha vez quixen que morrese nun accidente de avión.
Outras veces, desexeille unha morte
máis lenta e dolorosa.
A Liza non lle importaba un carallo
ninguén.
Por iso era como familia para min.
Que queres, Randy?
- Se fose ti, non me provocaría, Liza. - Por que?
Intento manter un ton amigable pola miña filla.
"A miña filla."
Soa como se tiveses estado presente algunha vez.
- Que queres dicir? - Que carallo?
Trae a Phoebe a Savannah. Dareiche cada terceiro finde.
Por que? Phoebe non quere iso. Nin ti.
Aquí ten unha casa fermosa nun terreo con acceso á praia,
e ti tes… un coche.
Sácame del.
Estás nun bar?
- Non é un bar. - Liza!
- Teño que colgar, Randy. - Liza…
Está ben. Un momento.
Entón que?
- Merda, Pete. - Unha receita.
- Cen microgramos. - É culpa miña.
- Cen! - Por que collería o teléfono?
- Que problema hai? Cen! - Seino. Cálmate.
- Jimmy! - Veña.
- Chamarasme mañá? - Non o creo.
- Merda! - Ola.
Non estou de humor para un baile privado.
Nin eu. Só quería baixar de aí.
- Non vou pagar por un baile. - Non cho intento vender.
Xogamos a algo?
Só un xogo. Aposto dez pavos a que adiviño a que te dedicas.
Podes intentalo, mais debes saber que fixen loita libre no instituto.
Ben, a ver…
Se estás neste antro, non te dedicas ás finanzas.
Diría seguros, mais son uns Ferragamo demasiado bonitos.
Así que coches.
Ou comercial farmacéutico.
Sabía analizar a xente.
Facíate sentir valorado e comprendido
dunha forma moi poderosa,
e 45 minutos despois, perderas 2000 $.
Antes de que lle puidese zoscar,
fai aquelo.
Vaia numeriño.
Ten a cabeza en medio das miñas coxas de 13 anos,
e comeza a…
moverse como Pac-Man.
E decátome de que este diácono amable intenta,
como cho explico,
- arrincarme o pito dunha mordedela. - Teu pai fixo iso?
Non. Foi un maldito… tío de acollida.
Que horror.
É unha historia espantosa.
Mais con final feliz.
Fíxenlle tragar dentes antes de chegar á mercancía.
Ah, si?
Camareiro!
Escoita.
Seguro que cho din moitos idiotas, mais podo sacarte de aquí.
Chega a casa san e salvo e xa está, vale?
- Destiny! Teléfono. - Marcho.
Agarda. Gústasme, oíches?
Traballa para min.
Gañarás 100 mil este ano.
- En serio? - Si.
Ei, teléfono!
Se minto, podes bicarme onde queiras neste corpo perfecto.
Destiny! Teléfono!
- Que pasou? - Mamá, síntoo moito.
Tranquila.
- Non, síntoo. - Que pasou?
Foi unha estupidez, e vannos expulsar.
Ninguén vos vai expulsar.
Tranquila. Que pasou?
Se esta infracción non é digna de expulsión, non sei cal o é.
- Que infracción, exactamente? - Escolla unha.
Meter fogos artificiais ilegais na escola.
Perdoe. Só quero aclarar algo.
Non eran fogos artificiais nin ilegais.
Compreinos no súper.
Iso non importa.
A súa filla puxo en perigo a seguridade dos alumnos.
Merda. Vale.
Podo parala? Ninguén correu perigo. Estaban ao outro lado da rúa.
- Saíran da escola. - Partamos diso.
Saír da escola sen permiso.
Si. Saíron, e mireino no código de disciplina
e podería deixalo pasar cun aviso se quixese.
Ou expulsalas cinco días.
Mi madriña.
Que lle parece un día?
Creo que sigue sendo duro, mais pódoo aceptar.
Síntoo.
Tranquilas. Mantede a cabeza alta.
- Tres días? - Xa. Quería expulsalas.
- É un bo resultado. - É un maldito pesadelo.
- Quen queda con elas? - A min non me mires.
Ninguén te está a mirar.
De feito, poderías, por favor…?
Tranquila. Non te preocupes, vale?
Despedíronme por saír antes de tempo, así que estarei aquí.
Que rápido. Mesmo para ti.
Insúltasme e menosprézasme…
Dixeches unha semana.
Xa van dous meses.
Sinto desgastarche o sofá do garaxe.
Por non mencionar os cartos.
Acabas de facelo. Devolvereichos.
- Vale? Devolvereichos. - Marabilloso. Ben!
- Como? - Pronto!
Dá a casualidade, Andy,
de que estamos a punto de triunfar a túa irmá e mais eu.
Caralludo.
Webcam? Roubo de identidade?
Liza inventou algo para promover os meus produtos para o coidado da pel.
- É intelixente. Creativo. - Por favor, non.
Si. É incrible. É unha aplicación.
DRAKE COIDADO DA PEL
Terei un chintófano deses
no que sacas unha foto da túa cara e sóbela.
Analiza a pel
e elixe unha rutina cos seus produtos. Está moi ben.
- Debícheslle dedicar horas. - Dediquei, si.
E a tecnoloxía é maior ca a cosmética.
É coma o deseño de interiores. Telemedicina.
Agora es un xenio da tecnoloxía? Liza, estás imparable.
- Que che dean, Andy! - Sabes que?
Lisca da miña casa!
- Ben! - Xa estou farta!
- Non fala en serio. - Fala.
- Non… - Prepárate. Es a seguinte.
Merda.
Ola.
Vamos, rula. Tranquila.
…teríannos encarcerado,
- mais miña nai… - Ei! Phoebe…
Fíxolle un truco mental Jedi. Expulsáronnos só temporalmente.
Hora de deitarse. Vamos.
Este é Sidney.
- Traballa en barcos e caeu dun. - Vale.
Rompeu o brazo.
Si, entre outros logros.
Ola, son Camille.
- Mudádesvos aquí? - Si. Estamos alí.
Vale. Un momento.
Teño algo para vós.
Ola.
Esta é a famosa Phoebe que incendiou a escola.
Só o bosque.
Teñen que arder de cando en vez.
- É o ciclo da vida, non si? - Si.
- Benvidas ao Bloque D. - Grazas.
Hai moito ruído por aquí?
- Un pouco. - Vale.
- Que bonita. - Non, grazas.
Xa teño unha manta, mais grazas.
É unha colcha.
Non a podemos aceptar, grazas.
Collédea.
Está en plan Robin Hood agora.
Cre que somos os ricos.
Vale. Claro.
- Cóllea. Grazas. - Vale, si.
Grazas.
- Grazas por isto. - Grazas a vós.
- Dá as grazas polo zume. - Grazas.
- Un pracer. - Calquera cousa, avisade.
Fai o que sexa por un zume.
Abur.
- Moi ben, rula. - Grazas.
Aí ben metidiña!
- Estás ben? - Estou. E ti?
- Si. - Vale.
Ensalada de pelis?
Vale.
Pásame o mando.
Non me darei por vencida.
Non renunciarei aos meus soños.
Farei que a miña vida importe.
Ola, Sr. Brenner.
Son Liza Drake.
Foi un pracer coñecelo onte.
Espero que se encontre ben.
Chamo pola oferta de emprego da que me falou onte.
Se me puidese devolver a chamada,
sería marabilloso. Que teña un moi bo día.
E…
Vale, abur.
Mamá.
Vas superar isto.
Si. Superaralo.
Ti es así.
Non se trata de diñeiro.
Ou si, porque estarán a apoiar a maior saída a bolsa do ano.
E de que se trata?
De que se xubilará, mirará atrás
e poderá dicir: "Non fun só un banqueiro.
Fun un heroe."
Por que teñen unha penetración de mercado inferior ao 1%?
Non temos os cartos para competir.
A COMPETENCIA
Praxiom.
Son donos do sector da dor cunha piruleta de fentanil
tan tóxica e ineficaz, que é o noso deber facelos anacos.
Apodrenta os dentes e tarda 45 minutos en facer efecto.
Lonafen tarda cinco.
Somos os soldados de elite.
Cando os ósos che arden, cinco minutos son unha bendición.
Mais o voso spray bucal é fentanil, non?
O que matou a Ohio.
Segundo un estudio do Mass General,
o risco de adicción e sobredose é inferior ao 1 %.
O nivel de débeda de Zanna é de 35 millóns?
En realidade, era de 80 millóns.
Todo do peto do Dr. Jack Neel. O multimillonario máis estraño do sector.
Cunha previsión de penetración de mercado
tras a OPV dun 22, talvez mesmo un 26 %…
Pronto en creba grazas a esta fábrica de rexeitamentos,
- o CEO, Eric Paley. - Un solo de mercado de mil millóns.
Como comunicamos á SEC, o noso esforzo por informar médicos
afronta retos nas áreas de capitalización…
Brent Larkin, VP de márketing, unha víbora traidora co poder biónico
de facerche querer mercar o contrario do que vende.
Pasamos o ano pasado loitando polo posto de COO.
Investir 10 millóns en márketing podería lograr a aceptación
de médicos, pacientes e terceiros
para que Lonafen sexa rendible.
Verán, síntoo.
Aínda que botase Xesús líquido,
ninguén o receita.
A forma de recuperarse, doutor,
é vender a patente a alguén capaz de entrar no mercado.
Perdoen.
A TÍA DO CLUB
Vale?
Quen é esa?
Unha comercial de J&J. Desculpen.
Non conxelaramos as contratacións?
Ola, son Liza Brake.
Sinto presentarme aquí sen máis.
- Chamei… - O enderezo non está na tarxeta.
Chamei a secretaría de estado e pedino.
Penseino e gustaríame aceptar a súa oferta.
Tes currículo?
- Teño. - Vamos.
- Só dous anos de instituto? - Quixen facer carreira en vendas.
- Cutco? Coitelos de carne a domicilio? - Si. E outros tipos de coitelos.
Amway, Avon, Mary Kay.
Presidenta de Green Rock Enterprises? Que é iso?
A idea era reciclar residuos de porco
en paneis de xeso.
Estaba moi ben.
- Facías cartón xeso de merda de porco? - Case.
Un restaurante en Savannah? Como lle vai?
Ben.
Obtén cifras sólidas para o meu ex.
Veña, déame unha oportunidade.
Por favor.
Unha oportunidade.
- Telo en Word? - Teño.
Tome.
EXPERIENCIA ASISTENTE DE INVESTIGACIÓN EN BIOQUÍMICA
LICENCIADA EN BIOQUÍMICA
EXECUTIVO NA INDUSTRIA FARMACÉUTICA
DOR E BENEFICIO
1989-1993 HONORES: CUM LAUDE CIENCIA NACIONAL
Bio… cum laude… A ver, eu non…
Doutorado? Apenas saquei o título de secundaria.
- Vamos. - Mimá.
- Podemos falar, Pete? - Ven.
- Pete. - Dr. Neel!
- Preséntolle a Lizza Drake. - Ola!
Ola.
Acabo de ler a súa publicación. É… Son unha grande admiradora súa!
É moi amable.
É un pracer.
Moi ben.
- O pracer é meu. - Claro. Si.
Pois…
Esa é a súa muller?
Un sorriso precioso.
Si. Grazas.
Xa coñecerá a historia.
- Gustaríame que ma contase vostede. - Ben…
Estivemos casados 40 anos,
e Zanna era un sopro de vida para min.
De verdade.
Si.
Mais diagnosticáronlle cancro de fígado,
e aínda que aceptei que morrería,
o feito de que non só morrería con dor,
senón con temor á dor… Iso non o puiden aceptar.
Por iso creei Lonafen,
para darlles a pacientes de cancro a axuda
que non lle puiden dar a ela.
Claro.
Que saiba que se vai unir a un proxecto maldito.
Si. Sen arrepentimento.
Se debemos afundir o barco,
dirixámonos a un iceberg no que creamos.
En todo caso, non podería estar en mans dun capitán mellor ca Pete.
Grazas, señor.
De nada.
Pois… este é o meu currículo, se o quere.
Non o necesitamos.
- Estupendo. Vale. - Moi ben.
Entón, contratada?
- Contratada. - Vémonos.
Vale, xefe.
- Vaiche ir ben. - Grazas.
- Bo traballo, Pete. - Grazas.
- Non mencionaches o iceberg. - É moi dramático.
- Só é un mal trimestre. - Mentiches.
Son comercial.
- O fármaco milagroso é morfina? Aspirina? - Agarda.
- Ola, Brent. - Ola. Son Liza Drake.
- Conxelamos as contratacións. - Dillo ao Dr. Neel. Contratouna el.
O soldo son 7,60 $.
Corres cos custos das viaxes.
Tes unha semana.
- Unha semana para que? - Crear un médico.
Que quere dicir iso?
Consigue que un médico receite o teu fármaco.
E se non?
Estás despedida.
Seguridade laboral nula, o soldo base é a metade do que…
O soldo base é para inútiles.
As comisións son a clave. Sabes canto dá a dose completa?
- Non. - Corenta mil.
- Ao ano? - Ao mes.
Corenta e oito mil ao ano por un paciente?
Ou medio millón en dez.
En serio?
Depende de ti. Comes o que matas.
Hai un rasca premiado baixo mil rexeitamentos,
e debes ter a ousadía de estender o brazo e rascalo.
Pílloo.
É a túa finde. Non me avergoñes.
Lonafen é un medicamento revolucionario
para tratar a dor irruptiva oncolóxica.
Un ensaio clínico independente do Hospital Xeral de Massachusetts,
levado a cabo polo Dr. Elliot Hartigan,
concluíu que o risco de sobredose e adicción
para pacientes que toman Lonafen está por debaixo do 1 %.
Lonafen é o primeiro aerosol de fentanil sublingual.
Aplícase baixo a lingua
onde pasa pola arteria sublingual
ao torrente sanguíneo en só cinco minutos.
É o alivio máis rápido que se pode lograr sen agulla.
- Que fas? - Cando os pacientes sofren…
É un chat de comerciais farmacéuticos.
"Tedes consellos e trucos para alguén que comeza?"
Vale.
- "Querida novata: unha blusa escotada…" - Non.
- "…e recheo…" - Non!
"…ten sido o padrón os últimos 20 anos."
- Non! Para! - Non!
Tes que oír isto, vale?
Mi madriña.
"Vai ao armario de medicamentos do hospital,
íspete, agarda de xeonllos polo médico…"
É de tolos. Es unha meniña. Non quero que leas isto!
Non!
Para.
Non é gracioso?
"Un médico noxento coquetea comigo…" Vale, acabouse.
Déixallo a mamá. Xa está.
Non, dáme o…
Non é apto para ti.
Non volvas facer iso.
Perdón.
Déixame concentrarme.
Vale.
O maleteiro.
TINTURERÍA CARTER AMAÑOS
ROUPA A MEDIDA REPARACIÓN DE CALZADO
Que hai na caixa?
A que cheira?
Lasaña de espinaca e pastel de mazá.
- O vídeo di almorzos formativos. - Este é Pete.
- Ola. - Non hai cole?
- Botáronme. - Temporalmente.
- Por? - Incendio.
Non foi iso.
- Caralludo. - Onde imos?
Clínica Lakeland.
A gorida de Nathan Lydell, o médico dos 9 millóns de dólares.
Iso receitou para a competencia o ano pasado.
Manda truco!
Ese é o home dos nove millóns de dólares.
É máis seguro ca a aspirina.
E como fai efecto antes, pode reducir outros analxésicos.
Así, os pacientes están menos mallados e máis presentes.
"É un regalo, unha bendición." Iso nos din.
Os pacientes e as súas familias. Que lle parece?
É incrible.
Se ten algún paciente en mente, podemos deixar uns cupóns, volver…
Non, isto. Como se chama?
Pastel de mazá.
Toc, toc!
Vaia, está viva.
Non recibiches a miña chamada?
Nate, síntoo moito.
Tiven un retiro de traballo en Turks e Caicos.
A próxima vez, virás comigo.
Veña, teño moito que contar. Vaiamos ao teu despacho.
Cría que me fora ben.
É igual. Perténcelle a Praxiom.
Porque lle trouxo macarons?
Recórdalle á rapaza que o excitaba no instituto,
mais agora ten o control el.
O seu latte dobre grande. Queríalle volver falar de Lonafen.
O fármaco para a dor de efecto máis rápido.
- Tarda cinco minutos. - Xa a chamarei.
É moito máis rápido ca Xeraphen. Non o deixe pasar!
A doutora non ten tempo hoxe.
Podería ensinarlle o estudio clínico, por favor?
Podo deixarlle algo disto.
Temos moitas cousas divertidas. Encántanme os bolis. Que graciosos.
- Vén de? - Zanna Therapeutics.
- Quere algún para os seus fillos? - A industria prohibiu isto hai anos.
ALIVIO DA DOR
TRATAMENTO DA DOR
Dr. Lanning, preguntábame se lle podería falar…?
Bo día, doutor. Atenderaa nun momento.
- Vale. - Grazas por esperar.
Está ben.
Intentáchelo.
É horrible.
Si.
Pheeb?
Estás ben?
- Si. - Mirabas ao baleiro.
Que tal, guapa? Ola.
Ola.
Perdoa. Pois…
Meu Deus.
Tranquila. Está ben.
Só necesita espazo. Está ben.
Tráiolle algo?
Só é un espasmo. Está ben.
Tranquila. Mira a mamá.
Mira a mamá. Tranquila, rula.
Estou aquí. Estou contigo.
Tranquila, rula.
Phoebe, parece que che pasa algo.
Si, teño epilepsia.
Iso é un diagnóstico xeral
para: "Danlle espasmos, mais non sabemos por que."
Eu sei por que. Por este de aquí.
- É un tumor. - Non é un tumor, e non é cáncer.
Chamámolo MAV, malformación arteriovenosa.
Coma un nó de vasos sanguíneos.
Cando o sangue se acumula, ínchase e dáche un ataque.
E que facemos?
Nada, espero.
É pequeno e parece estable.
Ás veces, as MAV infantís corríxense durante a puberdade.
Que noxo.
E se non?
Teriámolo que extirpar.
Unha boa opción é a craniotomía.
É dicir, abrirlle o cranio
e sacar o que non é un tumor cunha culler.
A outra opción…
…é a laparoscopia. Entramos polo nariz.
Menor risco, pouco invasora, non temos que retraer o…
A única pexa é
que Medicaid non cubre a opción da culler.
E non cobren a opción da laparoscopia
nin a radiación nin a terapia postoperatoria.
Mais por agora,
a menos que haxa outra convulsión,
mareos ou dores de cabeza, vémonos dentro de seis meses.
Entre tanto,
quero que descanses moito e tomes os teus medicamentos.
E mamá, proporciónelle un ambiente tranquilo e estable.
Non é para sempre. Dous meses máximo.
- Conseguirei traballo e un piso. - Dous?
Vai estar xenial.
Que fas?
Cría que estabamos a facer ruídos absurdos.
Só quero o mellor para ti…
O mellor? Como vivir con xente malvada?
Teu pai non é malo.
- Diana si. - Non o é.
Si, mamá.
Sabes? Fala mal de ti.
Si? E que di?
- Di… - Que di? Dimo.
Fala.
Di que es…
unha perdedora e unha sambesuga, e que non sabes ser nai.
Que cabrona.
- Ola, Pete. - Ola!
Estou a ver o GPS do iPad. Por que estás a 48 km do teu territorio?
Xurdiu algo e…
Acabei a folla de chamadas, e nada. Así que…
Grazas pola oportunidade. Envíoche o iPad por correo?
É inaceptable! Paguei por cinco días…
Levoume só catro que me rexeitase cada peixe gordo.
Pois que o fagan outra vez! Oíches?
Es miña ata as cinco da tarde!
Levo a Phoebe a Savannah onda seu pai.
Por sorte, Savannah non vai a ningures!
Segues a cargo ata as cinco ou incinerareiche a puta vida!
Levareite a rastro polo tribunal de reclamacións…
Ola?
Que imos facer?
Ímonos relaxar durante 12 minutos, vale?
- Por que? - Para que non me demanden.
Un momento, rula, por favor.
Vale? Por favor.
Vale.
Mira, o Dr. Sospeitoso.
Pecha as portas.
Movémonos en círculos. Estou farto desta conversación.
O acordo prenupcial é hermético en canto á manutención da cónxuxe.
De onde saca o 40 %?
Non. Nin falar.
Que afortunada. O meu ex quedou co negocio.
Ola.
- A do pastel. - Tranquilo,
non lle darei a roncha. Vin pola friameira. Pode ser?
Si?
- Pode. - Vale.
Se non lle falas dos efectos secundarios, fareino eu.
Non quero falar diso.
É o que hai.
- Que hai de novo? - As chagas na boca son novas.
- Non pasa nada. - Si pasa. Apenas pode falar.
Parece un zombi todo o tempo
porque sempre está coa piruleta,
- e nunca lle calma a dor. - Vale.
Parece que deberiamos pensar en reducir a dose de Xeraphen.
Talvez sexa boa idea.
Podo marchar, por favor?
- Dóenlle? As chagas… - Non!
Agarde un momento.
- Oínos sen querer. - Non entende a pregunta.
Por que non o axudou?
- Como se chamaba? - Liza Drake.
As chagas, o tempo en facer efecto…
Lonafen é mellor xusto niso.
Non lle intento vender nada. Deixeino.
É que non ten sentido.
Por que ninguén quere receitar algo mellor.
- Non o entendo. - Mire…
Liza, a verdade é
que non podo cambiar medicacións sempre que saia algo novo.
- Coñecemos Xeraphen. - Díxolle que é horrible.
- Non sei se Lonafen é diferente. - Non o proba.
Desculpen…
de que están a falar?
É quimicamente idéntico ao que xa toma,
mais fai efecto supostamente máis rápido e debería axudar coas chagas na boca.
Xa, non sei.
Non sabía.
Só sabía que tiña medo todo o tempo.
E non son unha persoa asustadiza.
Fun médico da Mariña, por certo.
No fronte en Iraq.
Vin cousas e vivín situacións incómodas,
mais nunca tiven medo.
Nunca tiven pesadelos.
Mais cando enfermei…
entroume un medo atroz.
Para evitar que a dor te sorprenda,
chegas ao punto no que queres estar sempre drogado.
Mamá, podemos coller algo para comer?
Esperade fóra.
- Mamá… - Ao vestíbulo!
Si, vale.
Vale?
Comezaremos de novo con 100 microgramos.
Xa veremos se hai que aumentar a dose.
O comezo será difícil.
Vale, escoitade.
Obviamente, estamos ante as mesmas cifras,
así que xa saberedes o que vou dicir.
- O importante é… - Non.
Ben, para reducir gastos
durante este próximo tramo curto…
- Bonito traxe. Que contas? - Nada.
Conseguín unha receita.
- Quen? - O Dr. Lydell de Lakeland.
Que va.
Conseguina.
Compróbao.
Comprobando.
Cen microgramos. Gran cousa.
E tanto.
É o home dos nove millóns, e Liza preñouno.
- Cres que o preñaches? - Si, bastante.
Díxoche que receitaría máis Lonafen?
Dixo que se uniría ao noso programa de conferencias.
Dixeches que o tiñamos?
Dixen que o Dr. Lydell o ía lanzar, e que ía ser incrible.
Eses programas son o segredo sucio das farmacéuticas,
só que non son un segredo.
Que é un programa de conferencias? Mandas os médicos
a Hawai, Pebble Beach, e se queres seguir as regras,
algún cabrón lerá rápido unhas diapositivas
para que todos poidan volver a coquetear e emborracharse.
Volven a casa e receitan o teu medicamento.
É un timo legal,
e facíano todos.
E nós teriámolo feito
de non estar arruinados.
Hoteis, voos, comidas.
Quen o reserva?
- Kathy? - Catherine.
Non ten que ser un desbaratamento.
Conduce un PT Cruiser, estase divorciando, está só.
Bástalle recibir atención nun posto de tacos.
Nin falar.
OITOCENTOS LIZA DRAKE
O problema aquí é que estes pisos están deformados.
Así que probablemente tome unha curva cara arriba, e despois…
Teño unha idea.
E se pasamos de Brent Larkin?
Encántame. Como?
Facemos o evento con poucos cartos. Pagámolo nós.
Non…
- Por que? - Non quero arriscar o pescozo.
Algo barato.
Poñemos uns 400 dólares cada un.
Unha comisión do 10 % sobre nove millóns ao ano.
O parvo non leva nada.
- Veña. - Non sei.
Que non sabes?
Alguén sabio dixo: "É un rasca premiado."
Debe atreverse a rascarlle as bólas.
Mira ese panel. Vas oír ese agradable tilín.
- Valo oír. - Cáesme ben.
Ben.
ÁS 20:00 EN PUNTO!
Ola!
Gardeiche un sitio.
Onde están os médicos?
A metade non podía. O resto non asistiron.
Merda!
E Lydell?
Ía chamalo e dicirlle que non viñese, mais é a túa presa. Concédoche o pracer.
Non. Imos celebrar o evento.
Nós cagándoa e a remoer na cagada é o evento.
Temos a sala, a comida!
E un rexistro de entrada no que debe haber nomes de médicos
ou virán os Federais.
Ola! Hai aquí algún médico?
Eu son podólogo.
É un laretas. Eu son podólogo.
Queredes comer costelas e beber viño comigo?
Creo que quero.
Si? Ti tamén?
Ei, Liza! Cría que ías pasar tempo connosco.
- Agora volvo. - Onde vas?
Síntoo moito, Liza. Houbo un choque.
Tranquilo. Non pasa nada.
Marcharon todos?
Dr. Lydell, enténdoo.
Como lle vai a Matt?
- Quen é Matt? - O seu paciente. Lonafen funciona?
- Que? - Como está?
Veña. Dígamo.
Vino onte.
Dixo: "Voulle dar unha tunda por non mo dar hai seis meses."
En serio.
Facía o que ela dixera.
Devolveume a vida un instante.
Vaillo retirar agora?
Non acepto consellos de quen organiza programas aos que non…
Foi un desastre. Seino.
Merece un grande evento. Enorme.
Deben escoitalo.
Eses tipos?
Eses non. Son podólogos. A industria.
Teñen que oír que aínda que Praxiom crea que o controla,
coma a todos neste estado,
receitou o axeitado para o seu paciente.
Receiteino.
- Que máis quere? - Veña.
Como consigo que os médicos receiten o mellor?
E que lle paguen?
Así debería funcionar o mercado.
E está corrompido.
Axúdeme a cambialo.
Veña. Axúdeme.
Como?
Non sei.
Comezamos con costelas frías e podólogos coma cubas?
Dixen: "Non son prediabético. Só quero unha colonoscopia."
Listo. Mercado penetrado.
Sei quen quero que me leve a casa!
Si!
Sei quen quero que me leve a casa!
Sei quen quero que me leve a casa.
Lévame a casa.
Vin o contorno dos dedos dos pés deste tipo no parabrisas.
Puxen o meu pé aí.
E non encaixaba.
Entón souben que ela ía casar con el.
Canto o sinto, Nate.
Por certo, eu non fixen nada ilegal.
Diso encargouse Pete.
Axustaremos a tarifa á súa experiencia clínica.
MIL DÓLARES
A miña experiencia clínica?
Ofrecémoslle 1500 $ por charla,
tres á semana,
se cambia os pacientes de Xeraphen a Lonafen.
- Mellores amigos! - Si!
Amigos para sempre!
- Ide amodo. - Ide vós para casa.
- Vémonos pronto! - Para casa.
- Abur! - Para casa todo o mundo.
Que merda foi iso?
Pescamos o peixe gordo!
Catro mil quiñentos dólares? Iso é legal?
Roza o límite.
Todos os demais cruzan o límite.
Lanzamos o mellor medicamento para a dor por cancro. Que lles dean!
Se é o mellor, por que lle hai que pagar?
Se non, farao outro.
Os grandes atopan o límite e achéganse sen cruzalo.
Que pasa se o cruzamos?
Póñenche unha multa. É parte do orzamento de márketing.
- Non temos orzamento de márketing. - Terémolo! Mi madriña, Liza!
Salvaches a empresa!
Axudarás a moitos pacientes con cancro!
Traballabas na choza dos peitos. Agora vas ser unha lenda no sector.
Alégrate!
Alégrome! Si.
Foi divertido! O barato funcionou.
- Eh? - Vai a modo.
Vale, ti tamén.
Dáme a albóndega. Vamos!
Veña.
A batear!
Vamos, Sid!
Tócalle a Laura, podes logralo.
- Perdoa! - Sid!
- Estás ben? - Sid?
Non! Saíuseme o óso, rapazas?
Podédelo ver? Podedes…?
Sayonara, papana!
Dobre xogada!
Que parvo es, Sidney!
Estás ben?
Estou.
Ei!
Tío!
Que demo!
Mira. Receita Lonafen como se lle ardese a man.
- Hostia. - 400 microgramos.
Seiscentos. Oito.
Cambiou 40 pacientes en tres días.
Mi madriña.
Así que…
Que? Por que?
Veña.
NOVATA DO ANO
"Novata do ano."
- Pensa en min cando a empeñes. - Non o farei.
Pete, é moi…
- Podes abrila? - Si. Xa está.
É moi…
Non vas gañar 100 mil este ano.
Serán máis ben 600 mil.
É raro, non si?
Contenta?
Que pasa? Algún problema?
Ben, un trato é un trato.
Deixarei que me biques onde queiras.
Mais advírtocho.
Ensaios clínicos demostraron que son moi aditivo.
Grazas.
Merda.
Que?
Ola, mamá. O teu coche derramouse.
Liza.
É teu.
- Non. - Si.
- Non. - Véndeo. Compra unha moto. Tanto dá.
- Toma. - E demasiado… Liza!
- Cólleas! - Mimá…
- Liza. - Contenta?
É incrible. Si.
É demasiado… Grazas!
Mete aí o traseiro!
Grazas!
Como brilla!
Con intereses.
- Ola, eu… - Vale.
Como gañas tantos cartos?
É unha comisión do 10 % sobre o total neto de vendas.
Así que simplemente camiñas por aí, e de repente es…
Proporciono alivio para a dor a pacientes de cancro.
Algún problema?
É iso malo?
Alégrate.
Quedades fóra.
Estades acabados.
- Moi ben. - Recollede e marchade. En serio.
- Gary rosmón. - Oso cruel.
Prohibinvos os programas de conferencias.
Por que os odias?
Odio os cabróns rebeldes que arriscan a reputación da empresa.
Carece de reputación porque nunca te arriscas.
Non podedes facer isto! Un equipo debe revisar
- o orador… - Contratémolo!
Igual é un distribuidor ilícito
- coas autoridades detrás! - Lydell non o é.
Saberíalo se levases a carga algunha vez.
O Dr. Jack lanzaravos pola xanela cando saiba que fixestes.
O que fixemos foi gañar 200 000 $ esta semana
cun maldito médico.
Non é para distraerte do despido.
Non. Ou sexa, obviamente, estas cifras son alentadoras.
A ver como lle coloco o programa ao xefe.
- Como te apuntas o tanto? - Xa llo contamos.
Vale.
Temos luz verde para probar o programa no sueste.
Estamos contratando.
Bota un ollo.
Fálanos un pouco de ti.
Premedicina en Florida, Phi Beta Kappa.
Bolseira en Merck. Líder júnior de Pfizer.
- Si. - Non.
Licenciácheste en Farmacia en Amherst?
- Non sabía que tiñan Farmacia. - É das mellores.
Recórdame que mascota teñen.
- Desculpade. - Tranquila.
Cal é a túa historia verdadeira?
A verdadeira.
Vendía pneumáticos polo salario mínimo máis comisións
coas que quedaba o meu encargado.
Fíxeno dez anos, deixeino,
e agora fago unha merda parecida vendendo anteparos.
Máquinas CPAP, bañeiras de hidromasaxe…
Periquitos, aceites, cousas para levantar o pene.
Chopos no corpo. Bailes privados.
A miña dignidade.
Por que queres vender medicamentos?
Cando a pensión alimenticia tarda, meu fillo non come.
Para non mentirlles aos meus fillos sobre o que fago.
Por que cres poder conseguir un médico?
É un medicamento de primeira.
Fai efecto máis rápido ca o da competencia.
Por unha comisión dun 10 %, comería coitelas en chamas.
Porque me deito cun oncólogo de Plant City.
Fixen márketing de campo para Malibú
e fun Miss Hawaiian Tropic por Pensacola.
- Nin falar. - Mimá, si.
Vamos.
Meu pai é especialista en dor
e receitará o voso fármaco se me contratades.
Roza o límite?
Benvido ao equipo.
Nin de puta broma.
Ti contratas o xoguete sexual e eu miña nai.
Arrepentiraste.
Ti tamén.
Regra do Dr. Jack.
Só MD.
- Ningún é doutor. - "Miserables e desamparados."
No teu caso, era "D" de "desesperada".
SI
O que fas hoxe…
QUE CONSIGO
…conforma quen serás mañá.
Esforzádevos como se estivésedes contra as cordas.
Non vos encargades dun territorio, dominades o voso territorio.
Vale? Dominades o voso territorio.
Dominades un territorio, dominades un médico.
- O voso territorio, o voso médico. - O voso médico.
- O voso territorio, o voso médico! - O voso médico!
- O voso territorio! - O voso médico!
Dependiamos da enfermeira na recepción,
e se algo odia a de 50 anos
é unha moza guapa coa metade da súa idade que gaña o dobre ca ela.
Teño que saber cando podo ver o médico.
Ola, Sonya. Que tal?
TRATAMENTO DA DOR
Ola.
Subornar médicos é un arte.
Todas as farmacéuticas os queren comprar.
Non lles podes lanzar cheques. Cren que levas un micro.
- Non estou seguro… - De poder fiarse de min?
Doutor, teño dúas hipotecas, tres fillos, un con necesidades especiais.
Se se une aos nosos oradores, sería o meu socio e o meu salvavidas.
Camiñarei sobre lume para protexelo.
XOGADORES ANÓNIMOS
Grazas por compartilo, doutor.
E non o esquezades.
Contratade sempre xente versátil.
Ves comigo?
Só esta primeira vez.
Non. É hora de alzar o voo, paxariño.
Podes facelo.
E mentres a nosa competencia
loitaba polos famosos médicos da Mayo Clinic…
Dr. Davis?
Jackie Drake, de Zanna.
…nós iamos tralos que non recibían nin un boli.
Que tal?
Agora mesmo, especialmente ben, grazas.
E sen eses comerciais desesperados,
non teriamos atopado a mina de ouro dos médicos desesperados.
Grazas a todos por vir.
Nos eventos aprendemos que os médicos son
tan cobizosos e luxuriosos coma os demais.
Que nos diferenciaba?
Dicíalle aos comerciais: "Non tratedes o médico como unha venda.
Sede familia. Sede amigos.
Iámolos recoller.
Paseabámoslles os cans.
Aguantabamos a súa serenata de folk-rock.
Necesitábannos.
- É moi real e denso. - Custa afacerse,
- mais gústame. - Si?
Gústame como me sinto. Camiño máis rápido, máis erguido.
Tes un andar lixeiro.
Que alegría verte.
Cheira de marabilla.
Rozaba o límite.
Igual estaba un pouco por riba,
mais era a forma de tomar o castelo,
de que o mellor fármaco chegase a quen o necesitaba.
Non foi agradable, mais gañamos.
Nun trimestre, pasamos de cero a unha cota de mercado do 86 % no sueste.
O voso médico!
O voso destino!
E aínda que xogásemos sucio, ao cabo,
o noso fármaco chegaba a quen o necesitaba.
O sábado dixen: "Nenos, imos facer algo.
Non me doe." Fomos de excursión, por incrible que pareza.
- Parecíamo. - Pode pasar, Sidney.
Todos estaban contentos.
Menos a competencia.
Contenta? Roubáchesme os médicos.
Contenta de que os pacientes deixen a piruleta tóxica.
Crédesvos moi importantes? Sodes un chiste.
Todos se burlan dos vosos programas de conferencias
no bar de striptease.
Graza teñen os que vos prohibiron a vós por delincuentes.
Así usamos o orzamento de márketing
para vos destruír.
- Espertastes o dragón. - O de márketing?
O que dá polo cu. E vaslle encantar.
Que ganas. Dr. Lydell! Que che presten os macarons.
- Estivo a usar a cinta? - Claro.
- Véxoo moi ben. - Adestro para un 5k.
E Praxiom non foi quen de recuperar os seus médicos
con mellores programas e máis cartos.
A dor é dor.
Artrite, dor postoperatoria…
A dor é dor.
E…
Pilláronos por promover usos extraoficiais,
é dicir, por pagar a médicos por receitar fentanil
non só a pacientes de cancro, senón a calquera para calquera cousa.
Dores de cabeza, padrastros? Fentanil.
Como nos protexe a lei desta escoura?
Non o fai.
Non pecharon Praxiom.
Ninguén foi ao cárcere.
O xuíz impúxolles unha multa estándar e prohibiulles subornar médicos…
durante cinco anos.
Arre demo.
Podería afacerme a isto.
Ten dous andares, e teño dormitorio propio.
O piso da empresa? Mais pagades aluguer?
Si. Mais, a ver, o meu armario é máis grande ca o meu antigo cuarto.
Temos hidromasaxe, e o meu novo mellor amigo
é o Golfo de México.
Ola.
É moito, verdade?
Si, parece xenial.
Saúda a mamá.
- Ola. - Ola.
- Vaites. - Mimá.
- Vamos. - Podes crer o que ves?
Ola.
Grazas.
Usamos a la para arte téxtil,
e o esterco fai marabillas co noso claro de gardenias.
Onde firmo?
Odio preguntar, mais temos 80 solicitudes e cinco prazas.
Canto podería pagar?
A matrícula completa.
O diñeiro é dignidade.
Non ter que suplicar.
Non sabedes que significou ser por fin desas
ás que non podes humillar nin foder.
- Pagaría a matrícula mellorada? - Que é iso?
Dobre.
Por que ía pagar dobre?
A escola endebedouse un pouco para mercar os animais.
Para manter o programa, necesitamos o apoio da comunidade.
Ascendes un par de tramos fiscais,
e é a estafa de sempre, por máis cartos,
e cheira a gardenias e a merda de alpaca.
Que sexa dobre.
Ola.
- Vaiche boa. - Que?
Unha torre de flocos de millo. Quéresme pedir algo.
- Sóache o de ser amable? - Xa.
Estou algo enfadada polos programas.
Sei que son noxentos e pasan da raia.
Cando saiamos a bolsa, farémolos segundo a normativa.
Non. Encántanme cando podo participar.
- Mamá. - Pete dálle o meu diñeiro para oradores
á que fai chamadas en roupa interior.
- Déronche unha bonificación de 30 mil. - A Tina, 125.
Teño unha reunión cedo co Dr. Jack e debo concentrarme.
- É importante. - Dr. Jack. Vale, aínda mellor.
Dille que deberiamos deducir os honorarios das vendas netas.
Probablemente sería a número un no meu equipo.
- Vale. - En serio.
Vouno pensar.
Grazas.
Ola!
- Ola. - Necesitas axuda?
Supoño.
Sabes francés?
- Túa nai nunca che pediu un favor? - Non. Está morta.
Vale, teu pai.
El tamén.
Vaia, Pete, síntoo moito.
Non o sintas. Terían sido uns avós horribles.
Como dis?
Crin que xa o tería divulgado.
Tina está preñada.
No terceiro trimestre, 96 millóns no sueste.
Os programas funcionan.
Se a métrica da cota de mercado se expande,
con programas por todo o país,
estaremos a un paso dos mil millóns ao ano.
Con quiñentos millóns en multas por violacións de suborno.
Como mencionou Pete, levará os programas un equipo de cumprimento normativo.
Impórtanche as normas e a ética, Liza?
Deberían importarnos a todos.
Deberían.
Por certo, recibín un paquete raro dun tal Randy Drake, o teu exmarido.
Quería corrixir cousas na biografía da túa páxina.
Nin fuches á universidade nin terminaches o instituto.
Antes de vir aquí, espíaste por diñeiro.
- Dáme iso, hostia. - Un momento!
Supoño que así vos coñecestes.
En canto á carreira na industria farmacéutica
que inventaches.
A menos que contes o tempo como traficante de drogas,
polo que te condenaron por felonía.
Vendía gominolas de THC.
Tamén a xente con dor crónico, o que creo…
Cumpriches condena tres meses,
así que tamén mentiches sobre o do cárcere.
Golpeáchesme o escritorio cun sobre?
Crin que debería saber a verdade.
A verdade é que lle estás a faltar ao respecto.
Mírame cando falo contigo.
Non estou de acordo. Creo…
Non che pedín a túa opinión.
Liza Drake axudou a salvar esta empresa.
Liza, voute ascender a directora nacional de vendas.
Vaites, moitísimas grazas.
Grazas.
Debería darche unha labazada.
- Pete? - Si?
Es o novo xefe de operacións.
Grazas, señor.
- Non penso traballar para Pete. - Sabes que, Brent?
Non te deixarei dimitir.
Pete, vamos.
Non sen dicirche con toda sinceridade
que che dean polo cu, maldita víbora.
Estás despedido.
Hostia, Pete.
Z-N-N-A. Guy Schatz está moi atento a Zanna.
A farmacéutica de Florida
que domina o mercado da dor irruptiva oncolóxica.
BOLSA NASDAQ
Tres, dous, un!
TRATAMENTO DA DOR
Incrible. Ganancia do 400 % en tres días, como Cincenta.
Pasaron de: "Quen diaño son?"
a ser a primeira OPV do ano.
Isto é The Bullpen. Guy Schatz.
Ascendéronos de novo. A director executivo e a vicepresidenta de márketing.
Vencestes a Goliat!
Somos a puta Horda de Ouro.
Dominamos o cancro.
Que facemos? Dominamos o cancro.
Tras a saída a bolsa,
cando todo nos ía moi ben,
a presión do éxito comezoulle a afectar ao xefe,
e volveuse raro.
Atención, todo o mundo!
Mirade ao voso redor.
Mirade o chan e o sucio que está.
Sabedes canto custa pulilo?
Oitenta mil dólares!
A partir de agora, en Zanna Therapeutics,
traballaremos descalzos!
Son eu ou estáselle indo a cabeza?
A cabeza xa está ben lonxe.
- Que mirades? - Non lle faltedes ao respecto.
Tedes dedos feos? Facede unha pedicura!
Tedes pés feos? Poñede calcetíns.
Ei! Descalzádevos!
Descalzádevos!
E todo iso do avaro demente
non presaxiaba nada bo para o plan de amañar os programas.
Un equipo de cumprimento normativo é un gasto innecesario.
Unha multa federal enorme é un gasto innecesario.
- Ese equipo sería unha boa inversión. - Boa?
Creamos a empresa porque non temiamos ir a matar.
Ben dito.
A ver, eu só quero dicir
que cando Pete e Liza comezaron a pagarlles aos médicos polas receitas,
cousa que, por certo, eu non autoricei,
iso foi…
Que?
- Que tes no peto! - Merda!
- Para. Non! - Que tes no puto peto!
...a pagarlles aos médicos polas…
- Vale. Podo… - Está calzado!
Víbora! Marcha dunha puta vez!
- Vale! Marcho! - Lisca de aquí.
Cagueina, vale? Síntoo. Perdoádeme!
Era só para min. Para protexerme.
Paley xurou que non era un delator.
Quérote, Jack!
Estaba paranoico por se todo se viña abaixo.
Se alguén presentaba unha demanda, quería poder presentar unha mellor.
Despedírono, e foi tan miserable como se pode ser
tras cobrar 32 millóns en accións da empresa.
Si!
Adoro a miña puta vida!
- Ao carallo! - Si!
Traga!
Ryan, estás a cagar no vertedoiro?
É unha pregunta complicada.
Case o esquezo.
O teu contrato de opcións.
Seis millóns ao peche.
- Probablemente 20 cando vendas. - Non necesito 20. Quedo con seis.
Non podes vender ata adquirir dereitos.
Que merda queres dicir?
É igual. Sexa o que sexa, fareino.
É cando levas un ano na empresa.
Seis meses máis e podes vender.
Lanzamos a OPV do ano, e non sabes de opcións?
Non entendo nada.
Isto é un momento incrible.
Cáganse en ti. Búrlanse de ti.
Cren que non o lograrás, e vas e lógralo.
Riqueza?
Seguridade.
Eu síntome igual.
Ben. Alégrome.
Quero dicir que non me sinto diferente. Síntome igual.
Que tes? Que merda che pasa?
Non desexarías estar aquí por ter feito algo importante,
algo valioso, e non porque todos sexan uns putos cobizosos?
- Ti non? - Que queres que che diga?
Amaña os programas.
- Pódoche ver as tetas? - Mimá.
Perdoa, iso soou mal.
Estou casado.
Fas que isto se volva incómodo. Para.
- Eu quérote de verdade, sabes? - Déixao. Cala.
Hai algunha versión disto na que acabemos na cama?
Esquéceo.
Vale.
Jack.
Abandónasme?
Vou por uns cafés.
Tranquilo. Era broma.
Grazas por onte. Estivo moi…
Estivo moi ben.
Quéixaseme a pita.
- Tes zume de arando? - Que noxo.
É unha sorpresa tan horrible descubrir que túa nai é un ser humano?
Sabes que é horrible?
Trátanme con respecto por primeira vez na miña vida
e ti avergóñasme. Unha sorpresa? Non.
Es unha estreita.
Foi divertido.
Non o quero saber.
Ata que se puxo a chorar.
Non sei se foi o resultado directo de deitarse con miña nai,
mais tras a festa, o xefe volveuse aínda máis raro.
Os móbiles, por favor.
Bolso.
Zapatos.
Queredes unha copa?
Si. O que toma vostede.
Non merecedes o que tomo eu.
Que cona pasa en Birmingham?
- Que quere dicir? - O noso home de Birmingham.
- O Dr. Frazier? - Si.
Sabedes cantas receitas escribiu a semana pasada?
- Non. - Catro.
E esta semana? Catro. Vedes o problema?
As nosas vendas estancaron. Estades matando a puta empresa.
Mantéñense en 170 millóns por trimestre porque controlamos o cancro.
Se non medras, morres. E o crecemento?
- Noutros mercados con outros fármacos. - Lonafen é outro fármaco!
Os médicos non o saben porque a mensaxe é confusa!
A mensaxe?
Hai millóns de persoas agonizantes,
con pedras no ril, fibromialxia, dor postoperatoria.
E dicímoslles aos médicos que só é para o cancro?
Por que cancro?
Lonafen só se aprobou para pacientes de cancro.
Creo que o que quere dicir… Liza.
- Que? - O que quere dicir,
e ten razón, é que a dor é dor.
Moitas grazas. Iso mesmo.
A dor é dor.
Queredes que o aproben para pedras no ril?
Querédelo ofrecer para usos extraoficiais?
Podes deixarme a soas con Liza?
Si.
Non pode dicir: "A dor é dor."
- Non o pode promover para outro uso. - Liza.
- Non é… - Liza!
Non quero falar máis do tema.
- Que tal o piso? - Moi ben.
- Estás a gusto? - É precioso. Estámoslle moi agradecidas.
Quero mostrarche algo.
Merda.
Recibín isto de…
- Miña nai. - Si.
- Envioume tres. - Vaites. Síntoo moito.
Violaches o proceso de RR. HH ao contratar a túa nai, e…
- Por que? - Por que?
Contrataches a túa nai.
E non o consultaches comigo.
Desfaite dela.
E asegúrate de que non volva contactar comigo.
E… fai que firme isto.
Cando se che adxudican as túas opcións?
En novembro.
Xa podes marchar.
A dor é dor!
Si!
Fixemos marabillas cos pacientes de cancro.
E as xaquecas? E as dores postoperatorias?
- Deixamos que sufran? - Non!
E unha merda.
Á merda o cancro.
A dor…
é dor!
- A dor… - É dor!
- A dor… - É dor.
Así se fala!
Telo que asinar, por favor.
Síntoo. Asínao, por favor.
- De acordo? - Vale.
Non. Que?
Isto…
Non ten sentido. Que fixen?
Ao Dr. Neel non lle gustaron as túas torres de flocos de millo.
Que lle dean. Quería ser amable.
En serio? Desde o fondo do corazón, pensaches:
- "Ao multimillonario tolo hanlle gustar." - Que ten de malo?
- Todo. - Non.
Non me axudabas co diñeiro para subornos, e pensei
- que Jack intercedería. - Meu Deus.
Pedícheslle máis cartos ao Dr. Neel?
Que che pasa?
É o mínimo. Que máis lle dá?
A min no me dá igual.
Arríscome para conseguirche o traballo e posme en ridículo.
Iso falo ti mesma.
Fodín co xefe diante de toda a empresa?
- Non te pases. - Non me paso.
Son a única persoa
na túa vida que sempre te apoiou.
Cando todos dicían: "A tola de Liza volveuna cagar,"
- eu calaba. - Tamén crías que era unha fracasada?
- Non. - Simplemente mentías?
Ese é o teu puto triunfo como nai? Moi ben.
Non, digo que te apoiei!
Dei a vida polas miñas fillas.
Veña, mamá. Déchesnos aos avós
para poder ir de cruceiro co tipo da semana.
Non me amoles. Sabes que é certo.
Que desagradecida es.
Es… Mi madriña.
Non terías nada disto de non ser por min.
Sabes que? Vale.
Que máis me ensinaches aparte de: "Casa nova
e ten un neno para que non te deixe."
- Que fixeches por min? - Convertinte nunha supervivente.
Sobrevivinte eu a ti, mamá!
Cheguei aquí eu soa!
Veña, temos que marchar xa.
…mostra que se están a consumir cantidades masivas de fármacos receitados.
Na actualidade, sete millóns de cidadáns deste país
usan fármacos receitados para…
Estás ben?
Estou. Vale.
Ben.
Colle a mochila. Marchamos.
Vamos.
- Diga. - Jack está enfadado.
Non ve receitas de Lydell para usos extraoficiais.
Porque vou agora para alí, vale?
Leva o móbil e ponme en conferencia. Apoiareite.
- Sei como falar co meu médico. - Pois non a cagues!
Prométesmo?
Vale, papá. Eu tamén te quero. De acordo. Quérote…
Déixote. Teño visita.
Falas alemán?
Son alemán.
- Vin aquí con seis anos. - Como non o sabía?
Talvez porque non che interesa moito.
Que? Iso non é certo. Por que dis iso?
Vai todo ben?
Por que non ía ir?
Non sei.
Que me traes?
Filetes e costelas de primeira.
Estás ben?
Si. Estou…
Só estou algo estresada.
- Ven aquí. - Non, estou ben.
Vamos.
- Xa me sinto mellor. - Xenial.
- Podemos entrar? - Claro.
Vasme dicir que che pasa?
Quería comentarche algo,
e debe quedar entre nós.
Por suposto.
Que pasa?
Queren que exerzamos presión
para que receitedes Lonafen para usos extraoficiais.
Digo encantada que te negas.
Dixen eu iso?
Non, mais…
- Non digas o que non dixen. - Eu non…
Sabes mellor ca min…
que non se pode receitar Lonafen para xaquecas ou cousas así.
Onde estudaras medicina?
Que pasa? Só coido de ti.
Pedíndome que abandone o meu xuízo profesional
e confíe no teu?
- Non dixen iso. - Quero 25 % sobre o total bruto
de todas as receitas para usos extraoficiais.
Será posible?
Para.
Co fentanil, non se trata da dor.
Libera as sustancias neuroquímicas que sinte unha nai
a primeira vez que colle o seu fillo.
Ese sentimento é a razón de ser dos humanos.
Que o receitasen para outros usos veume xenial.
O médico descubriu que o cancro estaba remitindo.
Non llo dixera para que me seguise dando Lonafen.
De feito, a dor empeorou.
Neuropatía da quimioterapia, supoño.
Siga tomando Lonafen logo, se funciona.
Por un lado, facía os meus días no concesionario máis doados.
Sr. Jorgensen…
Algunha vez cansa de sorrir?
- Non. - Cansará se o mando a casa nese Elantra.
É un Toyota.
É a mesma cousa.
DANZA BALINESA
Ei!
Ben… deberían dar dous pasos atrás.
- Só dan medio paso. - Non.
Cinda, hoxe non. É o ensaio final.
- Temos dez minutos. - Ou algo máis de medio…
Pódesme dicir por que o Dr. Frazier en Birmingham
- receitou dúas veces Xeraphen? - Tranquila, nin as pagaron.
O paciente tiña uns cupóns.
Non o pillas, Nicole. Penetran o mercado. Prexudican o prezo das accións.
- Telo que solucionar. - Volvemos ao principio.
Pheeb! Ei!
- Entendido? - Perdoe, Sra. Drake!
Non sei que pasa.
Meu Deus.
Atrás.
Non pasa nada, afastádevos.
Tranquila, rula.
Tranquila, respira…
Mírame, cariño.
Xa está. Podedes apartar un pouco? Grazas.
Xa está, rula. Ti respira.
Sobresae tres milímetros máis ca na última consulta.
Non podemos esperar ata decembro.
Poderiamos esperar dúas semanas.
Eu non esperaría.
Vaites, rula.
Tes que reter os medicamentos, oíches?
Telos que intentar reter.
- Non traballo para ti. - Eu non…
- Non me berres! - Para. Non o fago.
Tranquila.
Síntoo.
Síntoo, cariño.
Aforrei o que puiden. Teño uns 235…
Douscentos trinta e nove en efectivo.
Ben. E a contía do préstamo?
450 000 $. Esperaba podelo pedir coas miñas opcións sobre accións,
valoradas nuns 15 millóns, ou máis cando adquira dereitos en novembro.
Infelizmente, a industria farmacéutica é un sector moi volátil,
e desde a perspectiva das aseguradoras, pode pasar moito en tres meses.
Síntoo moito.
O único que se me ocorría
era poñerme a catro patas ante a persoa que tiña os cartos
e me faría un favor xeneroso para dominarme.
Mais despois todo cambiou.
E o curioso é que ninguén o viu vir.
Nin nós nin moito menos os médicos.
Eramos ese pavo da granxa que goza da vida.
Cada día come un saboroso prato de millo.
E despois dun ano,
chega o día de Acción de Gracias.
Fillo de puta!
- Merda! - Matt Elliston, lémbrase del?
Sufriu unha sobredose e tería morto se o can non o tivese atopado no soto!
Soltádeme. Vouno demandar.
- Sacádea de aquí. - Vouno demandar.
- Sacádea! - Que me soltedes!
Merda.
Non hai máis Vicodin. Fallou no reconto de pastillas.
Necesito algo, doutor.
Mi madriña.
Agache iso.
Vale, probemos algo novo.
Bótase baixo a lingua.
É para a dor por cancro.
Ese lunar na meixela, miráronllo?
- Non. - Parece canceroso.
Si.
- Ola. - Ten Lonafen?
- Non. - Ela ten!
- Non o levo comigo. - Ela ten!
- Teño cartos. - Merda.
- Non teño, vale? - Vina por aquí.
Esperen polo Dr. Lydell.
Afástense do coche, por favor.
Atrás!
- Vaia. - É un desastre.
Perder a Lydell afectará o trimestre.
Nada que facer.
Compensemos a perda pulindo a mensaxe sobre a dose.
- Que? - Correcto.
Se non, o modelo non é sostible.
- As doses baratas mátannos. - Correcto.
Aumentemos as doses. Doses maiores, máis comisións.
E os pacientes de Lydell?
- Hai que atopalos. - A iso me refiro.
Ver onde van. Temos que traer eses médicos ao…
Falo dos mortos.
Non temos a culpa.
Os avogados din
que os pacientes toman doses altas doutros fármacos do Grupo II.
Non podemos ser os únicos implicados.
- Teño que coller. - Quen é?
- Prohibino. - Reunión mañá.
Repasamos a mensaxe para o evento. Algo divertido, lixeiro.
De acordo?
Diga?
Supuxen que quedarían 24 horas para que afundise a empresa.
E pensei, que carallo?
Estás ben?
- Queríache falar de algo. - Que pasa?
- Lémbraste de Phoebe? - Claro.
Non está ben.
Necesita cirurxía.
E o seguro non a cobre.
Aforrei todo o que puiden, mais necesito outros 450 para pagala.
Non quero un regalo.
- Pensei que lle podía vender as opcións. - Antes de adquirir os dereitos?
Non estarás pensando en deixarnos?
Non.
Opérana o mes que ven, e adquiro dereitos en novembro.
- Ese é o problema. - Xa vexo.
Verás,
cando a miña muller ía morrer, quedei paralizado pola dor.
Non me decatei de que a súa enfermidade traía consigo un agasallo secreto,
unha nova percepción do tempo, un fogo creativo.
Usa a túa crise coma o teu fogo,
e verás do que es capaz.
Podes comezar por localizar os pacientes.
Crise.
Fogo.
Vamos.
Phoebe necesítate.
FALECIDO POR SOBREDOSE
Ola.
Ola, rula.
Mamá.
Tranquila.
Tranquila, cariño.
Vai coa túa irmá, vale?
Só vos quería devolver a vosa…
Meu Deus.
Síntoo moitísimo, Camille.
Ti non fixeches nada.
Non é culpa túa.
Non es mala persoa.
Non me darei por vencida.
Non renunciarei aos meus soños.
Farei que a miña vida importe.
FISCALÍA DOS EE. UU.
- Debería ter un avogado presente. - Non importa.
Quero que saiban…
que axudei a crear o programa de conferencias.
O programa de subornos.
Intentei que cumprise coa normativa.
Quen máis autorizou os programas?
Eric Paley.
Pete Brenner.
Jack Neel.
Foi todo idea de Jack. Testificarei iso.
Necesitamos máis ca o seu testemuño
porque o que vai pasar é isto.
Neel contratará avogados incribles
que contarán a historia triste dun tenro ancián
enredado por unha delincuente chamada Liza.
Comecei como comercial de baixo nivel. El é un multimillonario cun doutorado.
Certo. Mais se non quere comerse a súa parte nisto,
necesitamos probas que o vinculen.
Como que?
Documentos. Gravacións de voz.
Non o entende. Non toca o traballo cotián.
Non vai ao despacho desde a OPV.
Non te podes achegar cun móbil.
Ten un tipo cunha variña…
Mensaxes, correos.
Tráianos algo que o vincule, e podemos ocuparnos.
Ten un móbil con tapa, non escribe correos.
Funciona así. Envío…
Enviamos un correo ao director executivo…
- Brenner. - Si.
Brenner imprime unha copia. Jack fai anotacións,
e Brenner dános os detalles e come o orixinal. Non o sei.
Pode traernos unha desas follas?
Pediremos que non vaia ao cárcere.
O Dr. Jack tiña razón en algo.
Nada inspira máis ca a pura desesperación.
Díxenlle a Pete que localizara os pacientes de Lydell
en 18 médicos,
e que necesitaba 250 mil dólares para metelos no programa.
Dixen que querían abonos de golf, matrículas universitarias,
varias cousas para que Jack opinase.
E Jack, bendito sexa, deixou a súa marca por todo o papel.
DEZ MIL DÓLARES - ROLEX DE OURO - FESTA
Brenner seguiu as miñas instrucións
e tróuxoo á nosa reunión de vendas aquela noite.
Vale, en canto a Patton…
Decil baixo.
A factura universitaria, cando demostre o que vale.
Bonitas mallas.
Todo ben?
Si.
Sae aí e aplaude.
Sabes como me chamo. Non? Chámome Brenner.
Cando hai que fichar pacientes, son a pera.
Falamos cos médicos e gañamos perspectiva.
As receitas de doses baixas non son efectivas.
Ninguén leva o pastel e afecta aos ingresos.
Queres toda a comisión? Segue estes pasos.
Axuste da dose, beneficios cunha dose.
Seiscentos microgramos, axuste da dose.
Axuste da dose, beneficios cunha dose.
Seiscentos microgramos e a comisión sobe.
Sobe!
- Sobe! - Sobe!
Escoitade! Temos un problema!
As receitas de doses baixas.
As doses baixas!
A partir de agora,
comisións dobres en receitas a partir de 600 microgramos!
Comisións triplas en receitas de 1600!
Así me gusta. Estades comigo?
Liza!
Tocan os grupos de traballo.
Phoebe está enferma. Nicole encargarase do meu, vale?
- Vale. - Vale.
- Necesitas algo? - Non. Porase ben.
Deica mañá.
- Que se mellore. - Grazas.
Mi madriña.
- Dáme a folla! - Que fas!
Serás filla de puta.
Cando te convenceron?
Contactei eu con eles.
Por que?
Por que o fixeches, Liza. Maldita sexa!
Sabes onde estabas cando te saquei de alí?
- Seino. - Deiche unha oportunidade. Unha vida.
E ti fasme isto?
Matamos xente.
Mentira!
Fixémolo, e agora ofreces bonificacións por doses maiores.
- Non dou as receitas! - Morren por culpa nosa.
Non o pillas? Non che importa? Que che pasa?
Impórtache a ti? Pillan o teu peixe gordo
e náceche a conciencia.
- Vai ao carallo. - Que che dan?
Debe ser bo para que unha avara coma ti delate antes de cobrar.
- Non me coñeces. - Son ti, Liza!
Somos cabróns egoístas. Mais ti non tes límite.
Non son para nada coma ti.
Espero que morras.
Pete, imos conter isto.
Ti atente a unha certa verdade.
Que quere dicir iso?
Estás implicado.
Éche o que hai.
O Dr. Neel farase cargo dos teus gastos legais.
Conseguirémosche o acordo máis vantaxoso…
E coñecer o meu fillo tras un cristal?
Nin falar. Non penso facer iso. Non.
O cárcere non é unha opción,
mais as accións, a casa, os aforros…
Probablemente perdas todo iso.
Quérote como a un fillo. Coidarei de ti.
Asegurareime de que a ti e á túa familia vos vaia ben toda a vida.
A túa casa, os teus coches.
Universidade para o teu fillo.
Confía en min.
Se testifico que vostede non sabía nada.
É o mellor para todos.
Policía! Abra a porta!
Pete? Pete…
Mesmo deron con Eric Paley en Arxentina.
- Listo para falar? - Si.
O Dr. Neel non sabía da conspiración.
Despois dos avogados de Neel.
Sra. Drake? Súa filla está en recuperación.
Está ben?
Está. Saíu todo ben.
Rula.
Pódesme oír?
E mentres todos ían ao cárcere,
ninguén puido demostrar que Neel mentía.
O NEGOCIO DA DOR
Saíu na portada da Forbes.
Cando lle preguntaban sobre os cargos dos que pasaran pola empresa…
A miña implicación?
Eu era un inversor.
Non coñecía as actividades diarias.
Era un inversor pasivo.
Por favor, perdóame.
Eu tamén o sinto.
Alégrome moito de verte.
- Ola, avoa. - Ola, meu sol.
Como estás?
Ben. Estou estupenda.
Mamá, cando pedías a Jack Neel máis cartos para oradores…
- Outra vez con iso? - Non.
Cando contactaches con el, chamáchelo?
Non me deu o seu número.
Só o seu correo.
Escribícheslle… directamente?
Cantas veces?
Algunhas.
Gardaches os correos?
Debe saber que, por exemplo,
Tina Murphy conseguiu 8000 $ para o Dr. Jacob, e eu só 900 $.
Vale. Sigue.
"Vinte e dous mil dólares,
Andrea Welch, unha comercial pésima, necesita todo o diñeiro de subornos que…"
Respondeu?
Máis abaixo.
DE: JACK NEEL ASUNTO: RE: OLA!
PARA: JACKIE
Mamá… Mimá. Que sorte que sexas unha pendanga!
Os titulares tras o arresto do Dr. Jack non foron bonitos.
Falaban de Adrienne Jenkins,
filla.
Tiña 22 anos. Atopárona morta con niveis tóxicos de fentanil no sangue.
Emma Kowalski, nai.
Sam Walter, marido.
Podo pararte?
Claro, dime.
Dixo que o risco de sobredose estaba por debaixo do 1 %.
Segundo o estudio.
- O estudio? - O estudio Hartigan do Mass General.
Elliot Hartigan. Eu escribín o estudio.
Foi un estudio falso?
O estudio foi preciso.
Dun grupo de 200 pacientes baixo observación durante dous anos,
só houbo unha sobredose por fentanil.
O que omitiron foi
que administraron o fármaco a pacientes con tolerancia a opiáceos
médicos responsables.
Non lles pagaban por aumentar as doses e crear adictos.
Ademais,
os suxeitos eran pacientes con cancro en estado 4.
Antes de que se puidesen volver adictos,
a maioría morrían.
Para pacientes non terminais, concluíron
que o risco de sobredose e adicción
era incriblemente alto porque…
ben, desculpen, mais hostia,
é fentanil.
Si, confiaba no estudio.
O estudio da dor por cancro.
E despois subornaches médicos para receitalo para dores de cabeza.
Si.
Ademais de multas e indemnizacións,
Dr. Lydell, condénoo a un período de 40 meses.
Dezaseis meses.
Trinta e seis meses.
Sesenta e seis meses.
Escribimos unha declaración…
onde digo que era moi inocente cando comecei.
Que cando lles dixera aos xefes
que non me parecía correcto…
dixeran que seguían as regras, e que os crin e lles seguín a corrente.
Debía dicir que non estudei Farmacia.
Que non estendía as receitas, que non fora culpa miña.
Mais iso sería mentira.
Axudei a crear todo isto.
E sabía que estaba mal.
O certo é que quería diñeiro.
Quería respecto.
Tanto quería iso, que deixou de importarme como obtelo.
E as vidas de moitas persoas quedaron destruídas.
Se o sinto?
Si.
Mais fixen o que fixen.
En nome do goberno,
quero recalcar a magnitude do que este caso logrou.
Executivos da industria farmacéutica
irán ao cárcere polo seu papel na crise dos opiáceos,
e non o poderiamos ter feito sen a colaboración de Liza Drake.
Por iso, recomendamos non lle impor prisión
para enviar a mensaxe a xente no seu lugar
de que se alcen e fagan o correcto.
Agradezo a recomendación,
e a contrición da Sra. Drake, que considero xenuína.
Mais a súa cobiza cobrou vidas.
Iso non desaparece coa colaboración.
Non me causa ningún pracer,
mais irá ao cárcere, Sra. Drake.
En pé, por favor.
Condénoa a cumprir unha pena de prisión
dun ano e tres meses.
Si. Moita vergoña.
Moita culpa.
Moitas cousas que só podes resolver con Deus.
Mais unha cousa pode ser dúas á vez.
Sabes?
Podería nomear moitos que viviron
sen facer nunca nada por ninguén.
Si, fixemos dano.
Si, destruímos vidas.
Mais tamén proporcionamos
a xente que sufría
o mellor fármaco do mundo para a dor irruptiva oncolóxica.
En serio? Aínda cres iso?
Vendes o que tes.
QUINCE MESES DESPOIS
Creo que o rexuvenecedor de ollos
e o corrector de poros iríanlle ben.
- Pódoo probar? - Bótollo na man?
- Por favor. - Ve que suave?
Así?
Póñao por aí e iluminaraa.
É todo natural e feito a man pola miña nai.
É a que vai de azul.
Ten 68 anos. Pódeo crer?
- Ve? Isto funciona. - É incrible.
Debía ser o pai da metade dos nenos de Tampa, mais como cantaba.
Estivo casada catro veces?
Ese foi anulado.
Iso é sexy.
Ryan, non.
A min chéirame a cadáver.
Mais deixade que vos mostre algo.
- Esta… - Nicole?
- Vou almorzar algo. - Vale.
- Vixías o forte? - Vale!
Tocade.
Non penso na vella vida.
Só ás veces…
cando intento adormecer pola noite.
Un chopo de Cuervo.
- Vale. - Grazas.
Teño soños que non son realmente soños
nos que dirixo a empresa,
logrei afastarnos da corrupción,
e a xente mírame como se fose alguén.
E síntome tan ben que me dá medo.
Así que sento e acendo a luz.
ÚLTIMA HORA
O fundador da farmacéutica culpable de orquestrar
un plan de subornos relacionado cos opiáceos
recibirá a súa condena.
John Kapoor, o fundador,
irá ao cárcere cinco anos e medio.
Os fiscais esperan enviar
unha mensaxe clara ás farmacéuticas.
Por pura cobiza,
os executivos de Insys, comezando por John Kapoor,
subornaron médicos para que receitasen un fármaco forte e aditivo
a xente que non o necesitaba.
Foi o fundador de Insys, e unirase a outros executivos
que están a ser condenados e foron os líderes ata hoxe.
Subtítulos: Lorena Pereiras