Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
PAANO MAGTAGUMPAY SA PAGKATALO
Buweno, mga ginoo't binibini,
sa tingin ko, naipakita ko nang
marami tayong magagawa nang sama-sama.
Kailangang maging mas mahusay ang trabaho natin.
Kami ng IT team, nagsimula kaming gumawa ng isang app,
isang app na makapagpapabawas ng mga gastos sa kompanya.
Nakikita ko ang ekspresyon n'yo. Iniisip n'yo siguro kung ano iyon.
Tumingin tayo sa paligid. Ano-ano iyon?
- Mga empleyado. - Mga empleyado, tama?
Bukod sa pagiging empleyado, ano pa sila?
- Gastos. - Gastos. Mismo, sir.
Sa app na ito, isang click na lang tayo sa isa't isa.
Narito tayo, at nasa bahay sila.
Naniniwala akong makatutulong iyon sa paglakas ng productivity at efficiency.
Ipinadala ko sa email n'yo ang detalye.
Kung iaapruba n'yo ito,
itutuloy namin ang app, at ang iba pa naming inihanda.
Nagpa-schedule ng miting si G. Gilberto Ordoñez.
Ipakausap mo sa Development.
Magdadaos ng lunch ngayong weekend ang alumni association.
Di ako puwede. Abala ako masyado sa engineering club.
Umayon ang Chamber of Commerce sa schedule mo.
Magtakda ka ng 30-minutong pulong.
Kailangan ka raw kausapin ng nanay mo.
- Ite-text ko siya. - Tawag ang gusto niya, hindi text.
Ipapakausap ko ba sa 'yo?
Si Gustavo, 'yong Star, hindi mo siya naaalala?
Ewan ko. Siguro.
Kapitbahay yata.
Kaibigan mo siya sa pagkabata.
Huwag mo nang ipaalala. Nga pala, ano'ng meron sa kanya?
Nawalan siya ng trabaho.
Naisip kong baka puwede mo siyang alukin ng trabaho sa kompanya mo.
Ano'ng gagawin ng gaya n'on dito, Ma?
Ewan ko. Pagtimplahin mo ng kape.
Kaya niyang maglinis ng banyo. May kaya naman siguro siyang gawin.
Mabait siya.
Mabait?
Kung mabait siya, di siya maghahanap ng trabaho sa edad niyang 'yan.
Hindi ba?
Miguel, wala pa akong hiniling sa 'yo.
Mama...
Sige.
Sige, sabihin mong kausapin niya ako. Pero lilinawin ko lang,
wala akong maipapangako sa 'yo.
Ayos lang sa akin.
Ma, tandaan mong ikakasal na ako sa isang linggo. Huwag mong kalimutan.
Tungkol sa kasal. Pinag-isipan mo na ba ang sinabi ko?
- Tungkol saan? - Sa pag-imbita sa mga kaibigan mo rito.
Hindi ko sila kaibigan, Ma.
Ilang taon ko na silang hindi nakikita.
Puwedeng maging reunion iyon.
Hindi ako interesado.
Ma, aalis na ako. Pupunta pa ako sa unibersidad.
- Sige. Paalam. - Paalam.
Ano ang unang hakbang sa pagpapaliit ng kompanya?
Simple.
Tingnan n'yo ang pandaigdigang aspekto. 'Yong kabuuan nito. Ang macro perspective.
Magpokus kayo sa mga aspektong nagdala ng tagumpay
na nagpapatakbo sa kompanya. At iyon na iyon.
At panghuli, ano'ng gagawin natin?
Sasagutin natin ang tanong na, "Ano ang mas mahalaga,
"ang kompanya o ang human capital?"
Ang kompanya.
Kinausap ko si Papa, handa siyang mag-invest sa paggawa ng app.
Talaga?
Salamat, mahal, pero...
Mas gusto kong hiwalay ang mga bagay-bagay, alam mo 'yon?
Isa pa, mga investor ko na ang bahala. Huwag kang mag-alala.
Magpapakasal na rin tayo.
Kung ano'ng akin, magiging iyo.
Alam ko, pero hindi kasali ang tatay mo.
Alam mo 'yon?
Bakit di natin pag-usapan ang kasal?
Marami pa tayong gagawin, at ayoko ng mga biglaan.
Sige. Nakita mo ba ang mga bulaklak na pinadala ko?
- Nandito. - Ano-ano ang mga gusto mo?
Tingnan ko...
Hello?
Sir, kumusta? Magandang umaga.
Tamang-tama.
Salamat sa pagtitiwala sa amin. Hindi ka magsisisi.
Pupunta ako sa opisina at ipapakita ko ang lahat ng may kinalaman sa...
Opo, sir. Sa cash flow, mismo.
Magkita po tayo mamaya. Sige.
Ayos!
Sa panahon ngayon, hindi madaling magtagumpay.
Cheers, lintik!
Globalized na ang mundo natin.
Isang mundong matindi ang kompetisyon.
Isang mundong puno ng posibilidad,
pero puno rin ng mga taong naglalaban-laban para sa mga oportunidad.
Pinupuwersa tayo ng mundong ito na magtagumpay agad-agad.
Maaaring oras ang pinakamahalaga at pinakahinahanap-hanap sa lahat.
Kaya nga mahalagang magkaroon ng tinatawag kong "winning spirit."
Ang oportunidad na maabot ang tagumpay
ay maaaring mangyari anumang sandali.
At ang pinakamasaklap na magagawa natin
ay ang di gamitin ang oportunidad na iyon, ang pakawalan iyon.
May tsansang ang mga oportunidad na iyon ay hindi na mangyari ulit.
Kahit kailan.
Kumusta, Migueluchis?
Hindi ka man lang babati?
Buweno...
Ang laki ng kompanya mo!
- Ano? Hindi mo na ako naaalala? - Hindi.
Ako si Gustavo, ang Star, tanda mo?
Si boy angas.
Sinabi sa akin ng nanay mo ang tungkol sa trabaho, at...
Narito na ako. Ano'ng magagawa ko?
Naaalala mo si Pogi? Si Lopez?
May tindahan na siya ng cellphone accessories malapit sa lawa.
Dalawang taon na siyang kasal.
Wag mong sasabihin, pero nag-divorce sila ng asawa niya
at umuwi sa kanila para alagaan ang may sakit niyang nanay.
Hindi. Ako ang tatay nila, may karapatan akong makita sila.
Miriam, hindi ko ipinadala sa 'yo ang pera dahil naghihirap kami rito, pero...
Miriam, alam mong mabuti ang intensyon ko.
Lintik, kailangang makita ko mga anak ko!
Isa pa, ano'ng problema mo? Mayaman ang nobyo mo!
Hello? Miriam?
Ikinukuwento ko sa 'yo si Osquitar, naaalala mo siya?
Si Oscar?
Nagtatrabaho siya bilang freelance accountant.
At may dose-anyos siyang anak na kamukhang-kamukha niya.
Dapat makita mo, matindi.
Hindi, hindi sa hindi patas.
Hindi ka dapat nagma-marijuana sa school.
Sa katunayan,
hindi ka nga dapat gumagamit n'on sa school sa edad mong iyan.
Nasa marketing naman si Vicente.
Hindi pa siya kasal.
Ang lohika sa likod ng kampanya ay ang iparamdam sa consumer
na ang pagpuksa sa kuto ay nagbubuklod sa atin bilang lipunan.
Mahirap ka man o mayaman.
Naapektuhan ng isyung ito ang lahat ng mga bata.
Kung di natin seseryosohin ito,
maaari itong maging seryosong isyung pangkalusugan.
Nakatira pa rin siya sa bahay ng tatay niya, sumalangit nawa iyon.
Ayos naman siya, pero ang hirap sigurong mamuhay nang mag-isa nang napakatagal.
Naaalala mo si Chunky Manrique?
'Yong goalie.
Maganda talaga ang buhay niya.
Nagtatrabaho sa packaged food company at...
- Sandali lang. - Sige, ayos lang. Maghihintay ako.
Sige.
Kumusta?
Nandito na sila?
Mabuti, dalhin mo sila sa meeting room.
Kapag nariyan na ang lahat, tawagan mo ulit ako.
Oo, ipakita mo ang mga projection.
Okey.
Migueluchis, napaka-busy mo.
Oo, dumeretso na tayo sa punto.
Sige. Sabi nga nila, deretsahan na.
Ganito kasi, Migueluchis...
Wala akong trabaho, alam mo 'yon?
Kailangan kong magtrabaho.
Sabi ng mama mo, magdala ako ng resume ko.
Boss.
Wala akong nakikita rito.
- Hindi, nandiyan iyan. - Oo, nandito ang papel,
pero ang ibig kong sabihin...
Walang impormasyon.
Puwedeng magtanong?
Sige, magkaibigan tayo, tanda mo?
Ano'ng pinagkaabalahan mo sa tagal ng panahong ito?
Namuhay ako, gaya ng lahat ng tao.
Hindi, ito ang tinutukoy ko.
Ah, iyan...
Ma, may ipapakiusap ako sa 'yo, sa pagmamahal sa puso mo,
huwag ka nang magpapadala ng kagaya niya sa opisina.
Aksaya sa oras,
at ang laking kahihiyan.
Miguel, tiyak akong may magagawa naman siya riyan.
Pero ang lalaking 'to...
Buong-araw lang na nagduduyan, umiinom ng buko, nasa dagat at naglalaro.
Hindi niya kaya ang mga schedule o pagsunod sa awtoridad.
Mabuti siyang tao.
- Kausapin mo siya, siguradong... - Hindi.
Hindi ito nadadaan sa usap, Ma.
Basta huwag ka nang magpapapunta ng mga ganoong tao sa opisina.
Okey? At isa pa, Ma, may importante akong tawag.
Abala ako. Tatawagan kita mamaya.
Anak, wala ka bang nakakalimutan?
Ano?
Kaarawan ko ngayon at wala ka man lang sinabi.
Ma, pasensya na talaga.
Patawarin mo ako. Alam mong hindi ako matandain sa mga petsa.
Dahil sa kasal ko, sa trabaho ko, wala sa hulog ang isip ko. Patawad.
Patatawarin kita, sa isang kondisyon.
May mga inimbitahan ako mamaya at gusto kong pumunta ka.
Sige, Ma. Pupunta ako.
- Sige, anak. - Sige po.
Mahal kita.
Hindi siya sumasagot.
Siguradong tatawag siya agad.
Huwag kang mag-alala, Gng. Monica.
Baka dumating si Miguel mamaya. Huwag kang mag-alala, Gng. Monica.
Pero gabi na.
Mag-ingat ka sa buhok ko.
Baka makapaghintay pa tayo.
Kapag wala pa siya, kakanta tayo ng Happy Birthday.
Iyon naman ang ipinunta natin, di ba?
Sige.
- Painom. - Ako rin.
Alam n'yo? Bukod kay Miguel, ang kulang sa party na ito ay kababaihan.
Bakit di kayo nagdala ng kasintahan?
Binisita ni Vicky ang nanay niya sa Buga.
Sige. Ikaw?
Umayos nga kayo.
Hindi na kayo bumabata, hindi dapat kayo mag-isa.
Mas mabuti nang mag-isang payapa, kaysa sa salbaheng kabiyak.
Isa pa, hindi patas ang Diyos.
Walang balita sa babae sa tindahan, Vicente?
Wala, Gng. Monica. Ngayon, kuto lang ang nasa isip ko.
Alam n'yo?
Kumanta tayo ng Happy Birthday, hatiin natin ang cake,
at mag-inuman tayo.
Kung dumating si Miguel, mabuti. Kung hindi, kawalan niya.
Happy birthday to you
Happy birthday, Gng. Monica
Happy birthday to you
Ang ganda! Sandali...
Magwi-wish ako.
Alam ko na.
Lintik.
Tatlo ang missed calls ni Mama.
Ano'ng meron sa kanya?
Kaarawan niya, inimbitahan niya ako, pero hindi ako pumunta.
Nasa voicemail ka ngayon...
Dumeretso sa voicemail. Lintik.
Kalma. Bibilhan natin siya ng regalo bukas at bibisitahin mo siya.
Ayos ang problema.
Huwag kang mag-alala.
"Pagkatapos ng kasal, magtutungo sila sa Myanmar,
"kung saan sila magha-honeymoon.
"Pagkatapos, lilipat sila sa apartment sa hilagang bahagi ng siyudad.
"Gayunpaman, pinag-iisipan nila ang ideya ng paglipat sa Miami."
Buweno...
- Naimbitahan ba kayo sa kasal? - Hindi, ikaw?
Syempre naman.
Talaga?
Pare, ganyan ka talaga kainosente?
At 'yong Myanmar, saan iyon?
Dating Burma iyon.
Hindi ko pa rin alam kung saan iyon.
Sa Timog-Silangang Asya, pare.
- Pero maganda roon? - Iyon ang alam ko.
Kita mo, Chunky? Dinala mo si Vicky sa Melgar noong honeymoon n'yo.
Si Miguel, sa Myanmar.
Hindi naman kami umalis sa kuwarto sa honeymoon namin. Ayos lang ang Melgar.
- Ang totoo... - Hindi, pare, ayaw naming malaman.
Huwag ka ngang pasikat, pare.
Hi, guys. Kumusta?
Yadira, sandali. Maganda ito.
Nabebenta mo ang pampadulas?
Sobra. Kaya nga pagod ako.
Chunky, patawagin mo si Vicky sa akin.
Sasabihin ko.
Hinihintay ko pa rin 'yong marketing job na ipinangako mo, Vicente.
Yadirita, pasensya na. Hiyang-hiya ako.
Sobrang abala lang kasi ako.
Pasensya na talaga.
Pasensyosa ako. Sa lahat ng aspekto.
Alam mo iyon? Sabihan mo ako.
Kahit kailan, kahit saan.
Paalam sa inyo.
Paalam.
"Kahit kailan, kahit saan."
Vicentico, pare ko, palay na ang lumalapit sa 'yo.
Gustong-gusto ka niya. Baliw na baliw siya sa 'yo.
Si Yadira?
Hindi, pare. Hindi...
Hindi siya ang tipo ko.
Para siyang...
cheap, ano?
Diyos ko, bakit napakalupit mo?
Miss, pangatlong tawag ko na ito sa bangko.
Pakiusap, huwag mo na akong i-hold.
Kailangan kong makausap ngayon ang manager.
Oo, tinawagan ko na siya sa cellphone,
at hindi siya sumasagot.
Hindi! Ganito, ito ang gagawin natin.
Ayusin n'yo ito ngayon, o lilipat na ako sa ibang bangko!
Malinaw ba ako?
- G. Miguel Benitez. - Ano iyon?
Inaaresto ka namin sa salang money laundering at conspiracy.
Sige. Dahan-dahan...
Mahal.
Mahal? Mahal!
Mahal!
Paulit-ulit man,
sa bansang walang umaako ng sisi sa kahit ano,
inosente ang anak ko.
Ang tanging krimen niya ay hindi pagtatanong
kung saan nanggaling ang pera ng kanyang mga "investor."
Nabilanggo siya...
nang tatlong taon sa kulungan.
Kinumpiska ang lahat ng mayroon siya.
Sinubukang humingi ni Miguel ng tulong sa mga sosyal niyang kaibigan.
Tinalikuran nila siya.
Ni hindi sinagot ang mga tawag niya.
MAKALIPAS ANG 3 TAON
Maging ang nobya niya. Ang dapat mapapangasawa niya.
Pagkatapos niyang makulong,
nakalabas siya sa piitang may dungis ang pangalan.
Walang pera.
Walang-wala siya.
Pasan-pasan ang pagkakakulong dahil sa money laundering at conspiracy.
Lintik, kalokohan iyon.
Kung totoo iyon, malalaman ko.
Hindi, Chunky, hindi natin masasabi
dahil sila ang mga nagkokontrol.
Sandali, ano'ng sabi ng eksperto? May eksperto tayo rito.
Nagbebenta ako ng phones, di gumagawa.
Itinataob ko rin ang phone ko sa banyo.
Minamanmanan nila tayo,
at ginagamit nila ang impormasyong iyon
upang pahirapan tayo. Nasa manifesto iyon. Dito.
- Heto na naman tayo. - Sandali.
Nandito iyon. Tingnan natin.
Naku...
Naku po...
Sige, hahayaan kitang mag-ayos at magpahinga.
Alam mo namang pwede kang tumira dito kahit kailan, tama?
Ngumiti ka, anak. Maaaring bagong simula ito para sa 'yo.
At maligayang pagbabalik.
Nais kong mag-toast
para sa lahat ng magagandang nangyari sa atin.
Para sa engagement nina Tati at Gabi.
Sa promotion ni Luigi. Binabati ko kayo.
At sa ating masayang samahan.
Oo nga.
Cheers.
Nakapasok ako dahil naaalala ako ng doorman.
O ang mga tip na binibigay ko sa kanya dati.
Ano'ng ginagawa mo rito?
Nakalabas ako ng kulungan kahapon. Gusto kitang makita. Di ka bumisita.
Bakit di mo sinagot ang mga tawag ko?
Bakit sa tingin mo?
Niloko mo kaming lahat at muntik nang mapahamak si Papa.
Hindi, inosente ako. Ako ang niloko, at alam mo 'yan.
Wala akong alam. At pakiusap lang,
lubayan mo na ako.
Hindi mo alam ang mga dinanas ko,
at pinagdaanan ko para mabura ang pakikipag-date sa kriminal.
Huwag ka nang bumalik dito at sirain ulit ang buhay ko.
Miguel?
Kung gayon, totoo nga.
Bumalik ka na.
Ganyan nga!
Vicente, ang bola! Tara!
Vicente!
Oscar! Sige na!
Pakiusap!
Hindi sila nananalo.
Parang wala naman sa kanila, di ba?
Hindi.
Hindi, mas nasasaktan kami sa panonood kaysa sa kanilang naglalaro.
Ayos iyon!
- Western Blue ang pangalan ng team. - Ano iyon?
Si Chunky ang nakaisip n'on. Pero maganda naman, di ba?
Oo! Ayos!
Sa loob ng sampung taon, pinakatagumpay na nila 'yong nagtabla sila
ng koponan ng mga taga-hardware store na naka-score sa sarili nilang goal.
Sampung taon?
Ang mahalaga, masaya sila. Iyon lang naman ang mahalaga, tama?
Ano ba!
Kaya n'yo iyan, Western! Ayos!
Laban! Kaya n'yo iyan!
Western Blue! Western Blue!
Score tayo!
Litsong manok lang ba ang kinakain mo rito?
Hindi.
May pizza, hamburgers.
Sinangag. Paborito ko iyon.
Puro takeout.
Miguel, alam mong hindi ako natutong magluto.
Ayoko sa mga kawali't lutuan.
Nakakabagot.
Nakita kitang kausap si Vicky.
Ikinuwento niya sa akin ang team na Western Blue, at...
Cute pa rin siya, ano?
Parang huminto ang oras.
Ilang taon ka niyang hinintay.
Sa huli, mukhang napagtanto niyang hindi ka na babalik pa.
Di ko sinasabi iyon para sumama ang loob mo.
Sa huli, nahulog ang loob niya kay Chunky.
Masaya silang magkasama.
Sana magtagal sila
nang maraming taon.
Kailangan mo ba ako?
Lalabas ako.
Ayos lang ako.
Babalik ako.
- Isa. - Dalawa.
- Tatlo. - Apat.
Lima.
Sige.
- Ako ang kapitan. - Hindi...
Miguel, kumusta?
Hello.
Kumusta?
Kumusta, Migueluchis?
Kulang kami ng isa sa laban.
Di kami sinipot ni Giggles.
Gusto mong sumali?
Hindi, may...
may mahalaga akong pupuntahan.
- Sayang naman. - Sige.
- Sa susunod na lang. - Kita tayo!
Ingat ka.
Paalam.
Mayabang at sinungaling.
"Mahalagang pupuntahan." Kagaguhan.
Di natuto ng pagpapakumbaba sa kulungan.
Alam mong may master's ako sa international affairs. MBA.
Higit 10 taon akong nagtrabaho
sa technology department.
Nagri-risk analysis.
Oo, alam ko, pero pakinggan mo ang sasabihin ko sa 'yo...
May pinagsamahan naman tayo.
Hindi, hindi...
Paano mo naisip iyon? Utang na loob.
Hindi ito problema sa pera. Kaya kong magsimula sa baba,
kung kailangan, para di nila isiping may koneksyon ako.
Kung kitain kita sa opisina mo bukas at...
Sige. Hindi, syempre.
Naiintindihan ko.
Salamat pa rin.
Binabaan ako ng gago!
Kalimutan mo na sila.
Hindi mo naman sila kaibigan.
Ma, kailangang may gawin ako.
Kailangang maghanap ako ng matitirhan. Hindi ako puwedeng...
Hindi ka puwedeng tumira kasama ng mama mo?
Tama! May iba akong pangangailangan, ibang pamumuhay,
ibang dapat na gawin.
Sa nakikita ko,
kailangan mong masanay sa ibang bagay
- at ibang pamumuhay. - Oo.
Oo, naiisip ko na nga.
Ang makulong sa pipitsuging opisina,
may pipitsuging trabaho, at ang pinakamasaklap, pipitsuging amo.
Tama? O gaya ng mga kababata ko. Mga patapon at pipitsuging talunan!
Nagpapalipas-oras sila sa paglalaro ng soccer, tama?
Hindi! Nag-iinuman din sila at nagpapataba gaya ni Jose.
Mas malala pa! Ipinagdiriwang nila ang pagkatalo!
Hindi! Walang kuwentang buhay iyon! Ayoko ng ganoon! Ayoko!
Alam mo?
Baka 'yong walang kuwentang buhay na sinasabi mo
ay mas totoo pa
kaysa sa marangyang buhay mo bago nasira ang lahat.
At, siya nga pala, hindi kita nakitang masaya dati.
Gusto mo ba ng trabaho?
Kailangan ng tao ni Gng. Saturia sa tindahan niya.
Hindi! Baka di iyon ang pangarap mong trabaho.
Pero ang trabaho ay trabaho.
Kakaibang makita ulit si Miguel.
Nasa bahay siya ng nanay niya.
Pero, ang totoo,
mas kakaibang makita siya sa likod ng counter sa tindahan ni Gng. Saturia.
Mukha siyang...
Parang sumusuko, na parang natalo na talaga siya.
At ang balita, di niya alam ang salitang pagkatalo.
Pero...
Gaya ng kasabihan,
puno ng sorpresa ang buhay.
Hello.
- Kumusta? - Mabuti.
- Kumusta ang tindahan? - Mahina, pero sakto lang.
Mabuti. Pabili ng limang bote ng tubig.
Limang bote ng tubig. Sige.
Malapit nang lumaban ang team.
Magsara ka na at panoorin iyon.
Di iyon magugustuhan ng amo ko.
Nasa biyahe ang amo mo. Lagi siyang nagsasara 'pag may laban.
Sige na, masaya 'to. Tara na.
Puwede na ang ikalawang puwesto.
Kaya n'yo iyan!
Magpakitang-gilas, Western Blue!
Magpakitang-gilas kayo!
Naku, hindi!
Western Blue! Western Blue!
Magpakitang-gilas!
- Pinakamaganda nating laban. - Tama.
Ang totoo, inis na inis sila!
Nagsimula silang sumipa na parang baliw.
May peklat pa ako mula sa sumipa sa binti ko.
Tingnan n'yo, ito iyon.
- Pero nilampaso naman natin sila. - Oo nga.
Napakagaling ng laro mo, pare.
Oo nga.
Nanalo ba kayo?
Natalo kami, 3-0.
Puwedeng magtanong?
Sige. Hindi kami galit.
Ayos lang sa inyong matalo? Hindi kayo naaapektuhan?
Hindi n'yo iniisip kung ano ang mangyayari kung manalo kayo?
Sa ngayon, hindi madaling magtagumpay.
Nakatira tayo sa globalized na mundo.
Isang mundong may matinding kompetisyon. Isang mundong...
Isang mundong puno ng posibilidad, oo,
pero puno rin ng mga taong naglalaban para sa mga oportunidad na iyon.
Pinupuwersa tayo ng mundong ito na magtagumpay agad. Bakit?
Kasi ano ang pinakamahalaga at pinakakulang na bagay rito?
Oras.
Kaya ang ilan sa atin, gusto ang konsepto ng "winning spirit."
Sa ganito, nagkakaroon tayo ng koinonia sa lahat.
- Sandali. - Ano?
Pagkakaintindihan.
- Isang pagkakaintindihan... - Tama.
Ang tagumpay, mahahanap kahit saan at kahit anong oras.
Pero totoo ring
minsan, nagagawa natin ang pinakamalalang kasalanan, ang...
pagpapalagpas sa oportunidad na iyon.
Ang hindi pagsulit doon.
Kasi maaaring hindi na ito bumalik pa.
Oscar!
Armando, magsasara na ako. Ayos lang.
Miguel, pare ko.
Tayong dalawa, may mararating tayong iba.
At iinom pa tayo.
Kailangang pagluksaan ang pagkatalong ito.
Hindi, sandali. Pagod na talaga ako. Magsasara na ako.
Lasing ka na. Umuwi ka na sa bahay n'yo, pare.
Bahay?
Bahay. Saang bahay?
Ang bahay ay apat na pader at kisame lang, pare.
Huwag, sir.
Huwag, sir!
Ang tahanan...
ay pagkakaroon ng kasama, ng init.
Iyon ang init ng pamilya mo. Ang pakikibahagi sa iba.
Ayokong umuuwi roon.
Alam mo kung bakit ayaw ko roon?
Kasi walang tao roon.
At kapag sinabi kong wala,
naroon naman ang nanay ko.
Nandoon siya.
Pero malala ang sakit niya, bulag siya, bingi pa, wala siyang maunawaan.
At pinapatay ako ng kalungkutan, pare.
- Pare... - Kailan ko huling nakita ang mga anak ko?
Noong isang taon.
Ayaw silang ipakita sa akin ng mama nila.
Iniwan niya ako.
Masaya na siya sa iba.
Alam mo kung bakit niya ako ipinagpalit?
Kasi, ayon sa kanya, talunan ako.
Miguel, pare ko...
Ngayong gabi, hindi ako uuwi sa bahay.
Hindi ko alam ang gagawin kaya inuwi ko siya rito.
Ayos ang ginawa mo.
Minsan, nade-depress nang todo ang isang 'to, di siya puwedeng mag-isa.
Anak.
Hinintay kita kasi bukas, kaarawan ni Chunky Jose.
Magdadaos ng barbecue party si Vicky.
Gusto mong pumunta ako? Hindi, Ma, wala ako sa mood pumunta sa party.
Sigurado ka?
Tingin ko, makakabuti sa 'yo ang party.
Happy birthday, dear Chunky
Happy birthday to you
Bravo, mahal ko!
Hindi!
Bastos!
- Kain na. - 'Ayan.
Salamat.
- Mabuti at dumating ka. - Salamat sa pag-imbita.
Wala iyon.
- Gusto mo ng medyo hilaw? - Narito ang alak.
Nabasa mo ang isip ko, Gng. Moniquita.
Vicky. Anak,
ihanda n'yo na ang totuma.
Ayos na ako.
Ang boring mo naman! Tingnan mo ang mukha mo.
- Di ako umiinom ng aguardiente. - Isa lang, para ganahan ka.
- Pero... - Makinig ka sa nanay mo.
O makakalimutan kong matanda ka na at papaluin kita ng tsinelas ko.
- Okey. - Malinaw?
Oo, nakakahiya iyon.
- Nakakahiya nga. - Inom!
Iyan ang anak ko!
Sino'ng gusto ng aguardiente?
- Matagal na akong di umiinom nito. - Palagay ko nga.
Ang galing ng nanay mo.
Malupit talaga siya.
Tingnan mo siya.
Tanda mo ang kantang 'to?
Hilig nating isayaw 'to dati.
Tuwing tinutugtog ito...
noong nagde-date tayo.
Oo, ngayon ko lang naalala.
Ang tagal na rin, ano?
Matagal na nga.
- Magsayaw tayo? - Huwag.
- Huwag... - Pakiusap!
Halika!
- Huwag. - Tara na.
- Sige. - Ganyan.
Sige.
Marunong pa rin ako.
Sumasaya talaga siya kapag kasayaw ang nanay mo.
Pero kapag ako ang nag-aya, para siyang timang.
Siguro, nai-intimidate siya sa 'yo. Mukha siyang unano sa tabi mo.
Miguel! Maganda ang intensyon ko.
Ayos.
- Hindi ba, 'te? - Oo naman.
Ako na mismo ang nanliligaw riyan.
Inalok ko siya ng susi ng bahay ko. Hinagisan ko ng bras at thongs sa mukha.
- Alam mo ang sinabi niya? - Ano?
Wasak ang puso niya dahil sa dating pag-ibig o kung anuman.
Ma...
Matigas ang ulo niya.
- Tara, tagay tayo. - Utang na loob!
Sige.
Hahaplusin ko siya at maghahanap ng iba.
- Sino? - Sarili niya.
Bakit tayo nagto-toast?
- Ako ang magto-toast. - Pero bakit?
Tingnan natin.
Mag-toast tayo...
para sa mga pinakawalan natin.
Gusto ko iyan. Oo.
Sandali.
- Teka, gawin natin nang tama. - Sige.
Bahay-alak, humanda ka na, isang tagay, raragasa na!
- Ang sarap. Di ba? - Talaga.
Tama.
Miguel, kaibigan, gus...
Sandali, nasaan si Chunky?
Kasama ni Vicky si Chunky.
Hindi natin magagawa 'to nang wala si Chunky.
Ang ginagawa ni Chunky kay Vicky, kaya niyang gawin nang wala tayo.
Miguel, pare.
Gusto...
Gusto naming...
- Ikaw na, Gus. - Oo nga...
- Ikaw na. - Ako na.
Migueluchis, ang koponan namin...
Makinig ka sa akin. Makinig ka.
Gusto naming manalo.
Kailangang maging kampeon ng Western Blue.
Dahil alam mo na iyon, gusto naming tulungan mo kaming magtagumpay.
Miguel, pare,
kailangan ka namin
para ipasa ang winning spirit na iyon.
- Makinig kayo sa akin. - Ano?
Ipinapangako ko sa inyong
hindi lang magiging mataas ang puntos ng Western Blue,
- pero magiging kampeon din ito. - Ayos.
Gagawa ng kasaysayan ang Western Blue dahil tayo ang mangunguna!
- Ayos! - Cheers!
- Para sa Western Blue! - Para sa Western Blue! Cheers!
Pagkatapos ng gabing iyon,
nagsimula ng bagong kabanata ang Western Blue.
Dahil para kay Miguel, ang tanging opsyon lang ay manalo.
Matindi ang pagsisikap sa mga araw na iyon.
Napaka-demanding.
Pero napakasaya naming lahat.
Matataas ang mga inaasahan namin sa maaaring mangyari.
Twist. I-twist mo pa. Ganyan.
Isang pasulong, isang paatras. Sulong, atras.
Sulong.
Taas ang binti. Lakasan mo pa. Taas.
Pare, bagay sa 'yo ang buhok na iyan. Huwag mong isipin ang hitsura mo.
- Relax. - Mag-ingat ka sa buhok.
Masisira iyan kapag naglaro ka. Sige na...
Sakyan mo at mag-urong-sulong ka.
Habaan mo pa. Haba pa.
Habaan mo pa.
'Ayun! 'Ayun.
Team, patatagin natin ang core natin. Mag-situps kayo sa tunog ng pito.
Isa, dalawa, tatlo.
'Ayan.
Ganyan.
Ganyan nga.
- Ganyan. - Kaya ko.
'Ayun.
Ganyan! Magaling, magaling.
- Tara! Tara! - 'Ayun.
Tigasan n'yo pa! Bilisan n'yo pa!
Sampu pa.
Ano'ng nangyari, pare?
Tara!
Goal!
Sige!
Kita n'yo? Umiikot ang lahat sa numero siyete.
Ang galing ni Pinina. Mahusay siya.
Siya ang anak ni Gng. Belen.
Kung mapipigilan natin siya sa maayos na depensa,
babagsak ang koponan nila.
Saka gamitin n'yo 'yong opening sa kaliwa, ha?
Sulitin n'yo.
Iyan. Bilis pa. Bilisan n'yo pa.
Bilis...
Ganyan. Mahusay. Perpekto.
Hindi, pero kailangan n'yong mag-unat.
Itodo n'yo pa.
At dito.
Iyan. Bilis pa...
Chunky! Bilisan mo, pare! Ganyan.
Tara! Tara! Malapit nang matapos.
Bilis pa. Ayos, Oscar. Magaling iyan!
Buweno, G. Genaro, ang pinakamagandang investment
ay sa amin sa Western Blue, tama?
Alam naming ang kalaban n'yo
ay lumalapit na, kaya ano'ng gagawin mo?
Palawakin natin ang customer base mo. Sino ang mga kustomer mo?
Ang mga tao sa komunidad at mga kalapit nito.
Sila-sila rin ang mga manonood sa laban.
Bakit ka gagastos sa mga ad sa flyers at social media,
o sa mga community manager, kung puwede kang mag-invest sa amin?
Kapag naging equity partner ka namin, sa ating tatlo ng customer base,
pare, kikita tayo nang malaki.
Gumawa tayo ng malinaw na konsepto.
Nakasalalay sa score board ang investment.
Dahil magaling kami, tataas kami sa board at kikita nang mas malaki.
At sino'ng kikita n'on?
Ano sa tingin mo?
Tandaan n'yo, kapag nawala sa atin ang bola, na hindi mangyayari,
susundan ni Armando si Pinina.
Si Oscar, sa likod ni Armando sakaling mag-dribble. Tara na!
Kapag nabawi natin ang kontrol sa kaliwa...
Pupunta sa kaliwa si Gustavo.
Chunky, umatake ka nang umatake roon. Handa na?
- Handa na? Tara. - Tara na!
Western, Western, Western Blue!
'Yong sponsor natin!
Parasoles!
Tara!
Hindi!
Hoy, ano 'yang mga mukhang iyan?
Hindi na rin masama.
Natalo lang tayo ng isang goal. Isa lang.
- Ayos na iyon. Di ba? - Hindi.
Magiging okey tayo kapag nanalo tayo.
Pero maganda ang laro namin, pare. Di ba?
Ang magandang laro, pumupuntos at di 'yong nalalamangan ng puntos, okey?
Hindi nagiging makasaysayan ang mga nasa ikalawang puwesto.
Isa pa, may sponsor na tayong kailangan nating gawan ng score.
Kaya umuwi na kayo, okey? Magpahinga kayo.
At bukas, susuriin natin ang laro at gagawa ng mga pasya.
Sige na.
Ganyan.
- Ayos lang. - Di ko madama ang kaliwang puwit ko.
- Juice? - Paalam, Migueluchis.
Tara, Josecito. Tayo.
Mas maganda ang laro nila kanina, tama?
Nagsikap talaga sila.
Pero hindi sila nanalo.
Hindi rin sila natuwa roon.
Parang nawasak ang mga puso nila.
Mabuti.
Ang dusa ng pagkatalo ay magandang palatandaan, Ma.
Naglalaro ka ba para magdusa?
Naglalaro ka para manalo.
Makikita mo, Ma. Kapag nanalo sila, sasaya talaga sila.
Sabi mo, e.
Sino'ng nagte-text sa 'yo ng ganitong oras?
Amiga ko.
Amiga?
May sasabihin ka ba sa akin?
Ako? Wala.
Akin na, patingin.
Ano iyon?
Naku...
Hindi asintado ang mga tira.
Pero ang dami nating pagkakataong maka-goal. Ano'ng ibig sabihin n'on?
Ibig sabihin, maganda ang opensa natin
pero mahina ang depensa natin.
Kaya kung gusto nating magtagumpay rito,
kailangan nating galingan doon.
Magsasanay pa kami lalo?
Hindi, Chunky.
Kailangan nating gumawa ng matitinding desisyon.
Iniisip ko, at...
Kailangan natin ng goalie at sweeper,
at mababayaran natin sila gamit ang pera ng sponsor natin, si G. Genaro.
Sandali. Isang tanong lang.
Ibig sabihin, mababangko kami ni Oscar?
Ibig sabihin, kailangan n'yong paghirapan ang posisyon n'yo.
Oo.
Pasok ka kapag magaling ka,
at wala tayong garantisadong posisyon,
kaya kailangan n'yong paghirapan iyon.
Ano?
Ginagawa ko ang hiniling n'yo sa akin.
Ayaw n'yo bang manalo ang Western Blue? Ako, gusto ko.
Ganito.
Sino'ng nag-iisip na kailangan natin ng tulong para humusay?
Mabuti.
Mabuti, ganyan.
'Ayun. Mabuti. Gus?
Buweno.
Paumanhin, pero ginawa natin ang pinakanararapat.
Nasaktan si Chunky na hindi namin siya sinuportahan.
Pero mabait si Chunky.
Nang sumunod na araw, napagtanto niyang para sa koponan iyon.
Tapos, bumalik siya sa mga pagsasanay
nang puno ng enerhiya, gustong maibalik sa kanya ang posisyon niya.
At gaya ng sinabi ni Miguelucho, dahil sa mga dagdag na tulong,
nagsimulang manalo ang koponan.
Magaling, Paolo! Ang husay na goalie!
'Ayun! Magaling!
Ang galing, pare! Pabagsakin mo!
Kita n'yo? Bagsak.
Goal!
'Ayun! Magaling, team!
Unang panalo sa loob ng 15 taon ng Western Blue.
At grabe, ang sarap! Ang saya!
At nagsisimula pa lang tayo, guys!
Pupunta tayo sa kampeonato? Oo! Tapos, ang city cup!
- Ang city cup? - Syempre.
Mananatili lang ba tayo sa labanan dito sa komunidad?
- Mangarap tayo nang malaki! - Oo nga!
Western Blue! Western Blue!
Western Blue!
Armando.
May tawag para sa 'yo.
Hindi man lang tumawag ang mga bata.
Lola nila iyon.
Mahal na mahal niya sila.
'Wag kang mag-alala, tiyak na darating sila...
Hindi, di kasalanan ng mga bata. Si Miriam iyon at ang nobya niya.
Mayabang na sila ngayon, dahil may pera ang lalaki.
Hindi sila pupunta rito sa bayang ito.
Lintik, mahal ng nanay ko ang mga batang iyon.
At ako rin.
Binigo ko ang nanay ko.
Nagbanat siya ng buto para mapag-aral ako.
Nagawa niya ang imposible para makapagkolehiyo ako, at heto ako.
Nagbebenta ng mga cellphone.
Kawawang Mama...
Ang hirap ng buhay.
Minsan, hindi talaga patas.
Kami ni Patricia iyan.
- Kayo iyan? - Oo.
Malapit kaming magkaibigan.
Kayo iyan noong mga bata kayo.
Sa birthday party iyan ni Vicente. Tanda mo iyan?
Oo, may buhok pa siya nito.
Oo, nakakatuwa kayo noon.
Iniisip ko 'yong pinag-usapan natin
noong araw na bumalik ka.
Miguel, sa tingin ko, gusto rin nilang magtagumpay.
Pinaghirapan nila iyon.
Ang ilan lang sa kanila, hindi ko alam, napagod na,
ang iba, hindi masuwerte,
at ang iba pa, hindi ko alam.
Iba ang buhay na gusto nila.
Pero mabubuti pa rin silang mga tao gaya noong mga bata sila.
Tingnan mo ang isang 'to.
- Minahal mo siya. - Oo. Siya.
Medyo nakakatawa, kasi ayaw ng nanay ko sa soccer.
Pero ang pagpanalo ng kampeonato sa Western
ay isang paraan upang mabayaran ang nanay ko.
Ibig kong sabihin,
hindi ako naging propesyunal sa kahit ano,
pero puwede kaming maging kampeon. Magiging kampeon kami.
Dadalhin ko ang tropeo sa puntod niya.
Iyon ang magiging paraan ko para parangalan ang alaala niya.
Kahit pa kailanganin kong iwan ang puso ko sa field.
Ang tanga. Nagkamali ako.
Ganyan. Magaling, Vicente.
'Ayun, pare.
Sige!
Puwede kang makausap?
Sige.
Oo...
Armando, ikaw na muna.
Kahit anong gusto mo, pare.
Pinadalhan ako ng squats ng ninang ko. Gamitin natin 'tong squats na 'to.
Isa, dalawa, tatlo...
Nakita kitang nakaluhod, Chunky. Lima...
Nakita n'yo 'yong mga bago?
- Depressed? - Depressed.
Baka hindi mo maintindihan, Miguel, pero ang koponang iyon...
ang buhay ni Jose.
Mula nang matigil siyang maglaro, malamlam na siya.
Pero nananalo kami!
Pero gusto niyang maglaro sa field.
Naiintindihan ko, pero hindi siya magaling.
- Nagpakahirap siya. - Ano'ng magagawa ko?
Nagsasanay siya. Pinagdiyeta ko pa nga siya.
Ganito.
Mula nang bumalik ako,
iniisip ko na...
Paano kayo nagkatuluyan?
Si Jose...
Mabuting tao si Jose.
Ano naman?
Sapat na ba iyon?
Ganito.
Pumunta ako rito para humingi ng espesyal na pabor.
Paglaruin mo si Jose.
Pakiusap, ilagay mo siya sa field. Paglaruin mo siya.
Tinitiyak ko sa 'yo, hindi ka niya bibiguin.
Pakiusap.
Team, halikayo, magtipon tayo!
Maayos ang lahat. Ayos.
Team.
Chunky, ikaw ang goalie.
Maglalaro ka. Hubarin mo na 'yan. At ayusin mo.
- E, ako? - Tara na, team.
- Team. - Magaling, Chunky.
Team.
Tara.
Western, Western, Western Blue!
Iyan ang Chunky ko!
Sige!
Magaling!
Taas, taas! Taas!
Sandali, pare. Sandali.
Kapatid.
Ano'ng nilalaro natin? Ano'ng nilalaro natin?
Magpokus ka!
Huwag mo akong gaguhin.
- Pokus. - Huwag kang papalpak.
Nagkamali ka roon.
- Soccer ito. - Nagkamali ka roon.
Pumuntos ka roon.
Sige na.
Pambihira ang taong ito!
Desisyon ni Miguel ito.
- Ilang goals ang ipinuntos mo? Tabi! - Pokus!
Tama na. Ano ba!
Tara na. Tara.
Tama na!
Ano ba? Ipasa mo.
Ano?
Lintik!
- Sige na! - Makinig!
Magaling. Dalawang goals.
- Dalawang goals! - Sigawan mo siya, pare!
Tama na.
Ano'ng nilalaro natin?
Hindi, pare!
Sundan natin si numero 26.
Pumupuntos siya. Nananalo siya sa laban, guys.
Gustavo, Vicente, magpalit kayo.
Okay? Magpalit kayo.
Pakiusap.
Tanong lang.
Si Chunky ba ang goalie?
Patawarin mo ako, pare, pero...
Natatalo tayo kasi dalawang beses kang nagkamali. Pasensya na.
Relax, Vicente, nagkakamali ang lahat.
Sang-ayon ako kay Vicente.
Nagkakamali ang lahat.
Pero hindi dalawang sunod-sunod. Hindi ka para dito
at nagdurusa ang team.
Sandali. Kumalma tayong lahat.
Ako ang nagpapasya rito. Kaya naman...
Hindi.
Hayaan mo silang magsalita.
Di ko alam kung sino ka sa tingin mo, Vicente!
- Si Messi? - 'Yong boses mo.
- Ronaldo? Bezos? Jeff Bezos? - Okey.
Bezos, sige. Hindi, brad.
Pasensya na.
Kailangan mong tanggapin
na di ka angkop sa lebel ng team.
- Pasensya, kailangang sabihin. - Sige, kailangan ka naming paniwalaan.
Ano'ng sinabi mo?
Tama na! Tama na!
Tama na!
- Tama na! - Sige.
At ikaw, huwag kang makasarili.
Tanggapin mo na. Una dapat ang team.
'Ayan.
Heto na...
Gustavo.
Tutulong ako.
...ang team jersey mo. Tabi.
Bumalik ka, Chunky.
- Chunky. - Chunky!
Chunky, bumalik ka!
Kumusta, Miguel?
Akala ko, magdiriwang ka.
Nagsimula ang laban ng 2-0 tapos nagbago iyon...
Hindi nagagawa ng team iyon dati.
Pero pagkatapos ng nangyari kay Chunky, bakit tayo magdiriwang?
Oo nga, ang kalat n'on, ano?
Bakit ayaw mo akong pagbilhan ng beer? May sasabihin ako sa 'yo.
Oscar, mag-usap tayo nang walang beer kasi sarado na ako ngayon, kaya...
- Wala na. - Sige, dederetsahin kita.
Gusto kong maglaro. Gusto kong masali sa simula. Handa na ako.
Isa pa, mag-usap tayo ng negosyo.
- Negosyo? - Oo.
May impormasyon akong baka maging interesado ka.
Simple lang.
Ibibigay ko sa 'yo ang impormasyon, pahinging tsansa sa susunod na laban.
Libre mong binigay iyon kay Chunky, at tinitiyak kong di ko sasayangin iyon.
Ano'ng masasabi mo?
Tungkol sa nanay mo.
Ang saklap ng nangyari kay Chunky.
Mahirap nga.
Bakit mo siya pinaglaro?
Nakiusap sa akin si Vicky.
Nakita ko kayong nagtitinginan kanina.
Hindi iyon ang unang beses na nakita kitang ganoon.
Miguel, ayokong makialam,
pero mag-ingat ka.
Minsan, kaming mga babae, di kami makaiwas sa mga ex namin.
Lalo na kung di pa kami nakakalimot.
- Hindi, Ma. - Miguel, makinig ka sa akin, pakiusap.
Uulitin ko. Mag-ingat ka.
Hindi sulit iyon para makapanakit ng iba. Okey?
- Aalis na ako. - Sa ganitong oras?
Oo. Magkikita kami ng amiga ko.
Ma.
Pasabi ng hi sa kaibigan mo.
Sige.
Ang ganda mo na naman, Monica.
Salamat.
Hoy, bakit ang tsismoso mo?
Hindi kita sasaktan dahil ayokong madungisan ang kamay ko.
Hindi ako tsismoso! Malay natin kung ano'ng narinig mo?
Alam mo? Kung malinis ka, malinis ka.
- Relax, Gustavito. - Tinatanggi mo, kung gayon?
Syempre, tinatanggi ko.
- Ano naman? - Armando.
Sabihin mo sa kanila ang sinabi nito kay Miguel.
- Ano? - Bakit mo ako idadamay?
- Ikaw ang totoong tsismoso? - Tigil. Ano'ng nangyayari dito?
Sinisira ng pasaway na ito ang lahat dahil sa simpleng tsismis.
Hindi ako pasaway. Siguro. Pero hindi ako tsismoso.
Itatanggi mo ba ang sinabi mo tungkol kay Gustavo kagabi?
- Kumalma tayo. - Paano tayo kakalma, Miguelucho?
Kailangang sabihin niya ang totoo.
- Halika. - Sabihin mo sa kanya ang totoo.
- Gustavo. - Makinig ka sa akin.
Babantayan kita.
- Gustavo. - Tingnan n'yo iyan.
- Tingnan mo ang kalat mo, Armando. - Ikaw ang gumawa ng kalat.
Traydor ka, sumbungero.
Ano ba, Armando?
Miguel.
Maupo ka.
Dahil alam mo na ang nangyayari,
gusto kong sabihin sa 'yong dito na titira si Gustavo mula ngayon.
Dati pa namin pinagpasyahan ito.
Bago ka makalabas ng kulungan.
Hindi ko mahanap ang pagkakataong sabihin sa 'yo, kaya...
Dahil si Oscar...
Alegre, sa likod. Pava, sa goal.
Armando, sa harap. Gustavo, sa likod. Vicente, harap.
- Tara. - Miguel, sandali.
Nagkasundo tayo. Sabi mo, puwede akong maglaro.
Maglalaro ka, pero di sa simula.
Pare, hindi iyon ang pinagkasunduan.
Nagkasundo tayong maglalaro ka.
- Sumbungero. - Armando, alam mo?
- Itikom mo 'yang bibig mo. - O ano? Ano'ng gagawin ng sumbungero?
Tama na...
'Wag mong sayangin ang oras mo sa basurang 'to.
- Ano 'ka mo? - Di mo siya kailangang insultuhin.
Halikan mo, kung gayon. 'Wag kang makialam.
- Ikaw ang 'wag makialam. - Hindi nga.
- Pero nakikialam ka. - Hindi kita lalabanan.
Hoy!
Saka kayo magsuntukan pagkatapos ng laban.
Pero nandito tayo para maglaro at manalo, okey?
- Tara na! - Hindi. Alam mo?
'Wag mo na akong asahan. Kahit kailan.
Iyo na 'tong basura mong team.
Huwag, pakiusap, dito ka lang.
Alam mo? Sana talaga ilampaso nila kayo,
kayong mga gag...
Sobrang...
Kayong mga...
Di ba aalis ka na?
Ano?
...mga tanga!
- Aalis na ako. - Bahala ka.
Osquitar! Os...
Hindi. Di n'yo kailangang ipahiya siya.
Pinahiya niya ang sarili niya.
- Hinaan mo ang boses mo. Ayo... - Ano?
Mababa na ba 'to para sa 'yo?
Ganito, ang problema rito...
Hoy! Maglalaro ba tayo o hindi?
Di ba magkakaibigan kayo?
Matagal nang magkakaibigan?
Kaya ipanalo natin ang labang ito.
Tara. Oo. Tara na!
Sige na...
Tara! Tara!
Ganyan!
Ganyan, Gus, ayos!
Mahusay, Gus!
Ayos, sige!
Magaling, pare!
Sige, Vicente!
Goal!
Vicente! Goal!
Goal! Ganyan! Goal!
Ayos, mga gago! Goal! Sige, team!
Ano 'yang hitsurang iyan? Maayos ang laro natin!
Ano'ng problema n'yo?
Ano 'to? Birthday party?
Nakaabot kami sa semifinals. Kailangan naming magdiwang.
- Mabuti. Binabati ko kayo. - Salamat.
- At nasaan sila? - Baka parating na.
O baka hindi.
Buweno, mag-beer ka muna. Libre ko na.
Kailangan pa ring magdiwang, tama?
Bigla silang nag-away-away at...
- Kaya hindi sila pumunta. - Siguro.
Kailangan kita sa bleachers.
Habang naglalaro ka, mayroon akong...
sinosolusyunang maliit na problema.
Ayaw kang papuntahin ni Chunky.
Walang nagsasabi sa akin kung ano ang dapat o di dapat.
- Nanatili ka para suportahan siya? - Umalis siya sa bahay.
Umabot na sa...
kritikal na punto. Nagpasya kaming magpahinga.
Hindi ko alam. Patawad.
Hindi ko alam kung...
hindi ko na mahal si Chunky,
o pansamantala lang ito,
o hindi na niya ako mahal.
O kung mali na ito noon pa man.
Ang totoo...
pagod na ako.
Bakit hindi ka nag-asawa?
Mag-aasawa na dapat, kaso...
'Yong ex ko...
Ayaw niyang isipin ng mga kaibigan niya
na kriminal ang nobyo niya, kaya...
tinapos niya.
At minahal mo talaga siya?
Akala ko, oo, pero...
Okey...
Mula nang bumalik ako,
napagtanto kong...
ang lahat ng mga bagay na akala ko magtatagal,
hindi pala magtatagal.
Napakababaw ng buhay ko noon.
Marupok.
Gayunpaman...
Ngayon...
Parang totoo na akong nabubuhay.
Malalim.
Wala nang laman ang boteng ito.
Pagabi na at baka umulan...
Uuwi na ako.
Masaya akong nagbalik ka, Miguel.
Migueluchis!
- Napag-initan si Vicente. - Ano?
- Paano? - Nasa ospital siya.
- Tara. - Isasara ko muna ang tindahan.
Maniwala kayo, mas maayos ang pakiramdam ko kaysa sa hitsura ko.
- Hindi mo nakikita ang sarili mo. - Tanga.
Vicente, ano'ng sabi ng mga doktor?
Buti na lang,
walang nadali sa lamang-loob ko.
Buhay ako.
Pero mabubuti lang ang namamatay agad, di ba?
Pero may problema.
Alam n'yo namang ako ay...
freelancer.
Wala akong health insurance.
Di ko alam kung paano ako lalabas dito.
Di ko mabayaran ang gastos sa ospital.
Tulungan n'yo akong tumakas.
Relax, Vicente.
Mag-aambagan kami para mabayaran ang lahat.
Magpokus ka lang sa pagpapagaling, okey?
Nakakatuwa naman.
Hay, naku.
- Hanggang sa muli. - Ingat.
Pambihira. Hindi na tayo ligtas sa mga lansangan.
- Sobrang delikado. - Hindi napag-initan si Vicente.
Gawa-gawa niya lang iyon.
Alam n'yo namang may neo-Nazi na grupo sa Colombia,
nahuli nila siyang may tinitirang lalaki sa parking lot.
Nakatakas 'yong lalaki, si Vicente, hindi.
- Ano? - Sinabi sa 'kin ng pulis.
Ang hirap n'on.
Di natin siya puwedeng iwan doon. Mag-ambagan tayo, okey?
May iniwang pera sa akin ang nanay ko. Hindi kalakihan, pero puwede na.
Ibibigay ko ang mid-year bonus ko.
Walang-wala ako,
pero mag-aambag ako para sa kaibigan ko.
- Magbabakasyon sana ako kasama si... - Mama.
Kasama siya.
Pero mag-aambag ako.
May pera tayo mula sa sponsor natin sa pag-abot sa semifinals.
Sapat na siguro iyon. Tatanungin ko kung magkano, una na kayo.
- Okey, sige. - Ayos.
- Masayang makita ka. - Halika.
May kontak ako rito sa klinika, pero...
Ayos ka lang?
Gusto kong sabihing huwag kang mag-alala.
Nakaisip na kami ng paraan para makabayad.
Salamat.
May iba akong gustong sabihin.
Ano iyon?
Buweno...
Alam naming di ka napag-initan.
Na nahuli ka nilang may tinitirang lalaki sa kotse.
Ano'ng sabi ng iba?
Wala.
Ilang taon na naming alam na lalaki ang gusto mo.
Alam mo, Vicente, noong bumalik ako,
kumbinsido talaga akong huhusgahan ako ng lahat...
dahil sa ginawa ko.
Sa pag-alis na gaya ng ginawa ko.
Sa pag-iwan sa inyong lahat.
Kahit sa nanay ko.
Dahil ikinahiya ko kung sino ako,
at sa pinanggalingan ko.
Sa inyo. Sa lahat.
At alam mo?
Wala sa inyo ang may sinabi.
Wala talaga.
Ipinagpapasalamat ko iyon dahil respeto iyon.
At mahirap nang makuha iyon ngayon, tama?
Mahal ka ng mga kaibigan mo.
Mahal ka namin.
At maniwala ka kapag sinabi kong...
anumang piliin mo sa buhay mo,
anuman iyon,
kasama mo kami.
Kaya bilisan mo ang pagpapagaling.
Kailangan ka namin.
Okey?
Sige.
Taas-noo, Vicentico!
Miguelucho. Miguelucho, gising!
- May tawag ka mula sa Japan? - Japan?
Oo, mula sa mga singkit. Gising.
Grabe, ano'ng oras na ba?
Gising na. Dali.
Hay, naku...
Magkita tayo dalawang araw mula ngayon at may ipepresenta akong proposal.
Maraming salamat, paalam.
Ano'ng nangyari? Sino iyon?
Ma...
Isang Japanese multinational company
ang may digital transformation redesign project dito sa Colombia.
Gusto nila akong mamuno.
Maganda iyon, Migueluchis.
Baka iniisip mo kung bakit ko kayo pinapunta rito.
Simple lang.
Gagawin nating itong nangungunang kompanya sa anim na buwan.
Paano natin magagawa iyon?
Wala tayong kailangang hanapin.
Kailangan nating palakasin ang pakikiisa sa kompanya.
Ang pakikiisa ko.
Sa madaling salita,
ang sinasabi ko, di natin kailangan ng iba pa.
O ng pinakamagaling sa industriya, hindi.
Kailangan nating mag-invest sa mga tao para humusay sila.
Kumusta?
Alam mong di palasalita ang mga Hapones,
pero sa tingin ko, nakumbinsi ko sila.
Pakisabi sa mga empleyado, hindi nila kailangang umalis.
At sana tama na talaga ang ginagawa ko.
Mabuti, sasaya sila rito.
Tumawag si Miss Cristina.
Ang bipolar na bangungot na naman?
- Oo. Hindi siya sumusuko. - Oo nga.
Sige. Sa susunod na tawag niya, sabihin mong nasa Tibet ako.
- O puwede ko siyang i-block. - Sige!
MAKALIPAS ANG ISANG LINGGO
Tingnan mo nga naman.
- Kumusta ka? - Mabuti, at ikaw?
Napakabuti.
Balita ko, nagtatrabaho ka sa Jump and Art.
Akalain mo iyon?
Magiging direktang kakompetensya ako ng tatay mo.
Nga pala, gusto ka niyang makausap.
Bakit hindi ka maghapunan sa amin?
Kausapin mo siya, at baka puwede tayong mag-usap pagkatapos.
May pinagsamahan naman tayo.
Masaya iyan, pero...
Magpo-propose ako mamaya sa babaeng mahal ko,
at sa tingin ko, ayaw niyang nakakasama ko pa rin ang ex ko.
Sino iyon?
'Yong magandang babaeng palapit sa atin.
- Binabati kita. - Salamat.
- Hi. - Hi.
- Gusto mo ba rito? - Oo, ang ganda.
Tingin ko, ito ang tamang lugar para kausapin ka tungkol dito.
Kaya kita pinapunta.
Bakit ang seryoso mo?
Hindi ako magaling sa ganito.
- Dederetsahin ko na. - Utang na loob.
Wala na akong oras. Kailangan kong umuwi.
May napakaespesyal na labang lalaruin ang team ngayon.
- Lalaban sila sa finals? - Hindi iyon.
Mula nang umalis ka, bumalik na sa normal ang lahat.
Hindi na uli sila nananalo.
Bakit espesyal, kung gayon?
Espesyal, kasi...
sa pagkakataong ito...
ipagdiriwang namin ang pagbubuntis ko!
Nalaman ko lang dalawang araw ang nakararaan, at...
wala kaming pagkakataong makipagdiwang sa lahat,
at nagpasya kaming gawin iyon kasama nila pagkatapos ng laban.
Kayo ni Chunky, hindi ba...
Oo, nagpahinga kami, at nakatulong ang panahong iyon para matanto naming
di namin kaya nang wala ng isa't isa.
At may parating pang baby.
Ngayon.
Binabati kita.
Buweno, ano 'yong gusto mong sabihin?
Wala. Gusto kitang pasalamatan.
Salamat sa lahat ng ginawa mo para sa akin.
Lahat ng ginawa mo mula nang bumalik ako.
Sa pagtulong sa aking mahanap ulit ang sarili ko.
Alam kong natagalan ako,
pero kailangan kong pasalamatan ka.
Hindi mangyayari iyon kung hindi dahil sa 'yo.
Madali lang iyon.
Alam mo...
Alam mo naman, Miguel, na lagi't lagi kitang magiging kaibigan.
Palagi.
Alam ko. Grabe nga.
Nalimot kong sabihin sa 'yo.
Nabalisa talaga ako sa pagdating ni Miguel.
Hindi lang dahil guwapo siya.
Pero dating magkasintahan sina Miguel at Vicky noong bata pa kami.
Pero nagkamali kami.
Pareho kaming iba ang inisip sa ginagawa niya.
Akala ko, di na ako mahal ni Vicky.
Inisip ni Miguel na mahal ulit siya ni Vicky.
Kailangan talaga naming mga lalaki na maunawaan ang babae.
Kalalakihan... Kababaihan...
Vicky.
Kumusta?
Okey naman yata.
Okey, sabihin mo na lang mamaya. Magsisimula na ang pulong.
Hindi, halika rito.
Hindi ako pupunta. May mahalaga akong gagawin.
Mas mahalaga kaysa sa proyektong ilang linggo na nating ginagawa?
Oo...
Mas mahalaga.
At hindi ko na kailangan nito. Kaya ingatan mo ito.
At sige lang. Handa ka na para dito. Kaya mo 'to.
Western, Western, Western Blue!
Tulungan mo kami sa scorpion kick.
Iyan! Iyan ang team ko!
Tara!
Miguel! Miguel!
- Kumusta? - Uy!
Masaya akong dumating ka!
Hindi ko palalampasin ang pagdiriwang na ito. Hindi puwede!
Hindi puwede!
Tara na! Tapusin natin 'to!
Western Blue! Magpakitang-gilas kayo!
Western Blue! Western Blue!
Magpakitang-gilas kayo!
- Tingan mo 'to. - Wow, grabe.
Magiging mabuti kayong magulang.
Oo nga.
Gusto mo ba ng lalaki o babae?
Ewan ko pero...
- Ano'ng gusto natin? - Babae.
- Masaya ako para sa inyo. - Salamat.
Pahinging pabor.
Kapag babae, dapat kamukha mo at hindi ni Chunky, pakiusap.
Salbahe!
- Miguel! - Kumusta?
Naaalala mo si Rodolfito?
Rodolfito? Kumusta na, pare?
- Kumusta ka? - Baliw siya sa lahat ng galing sa Japan.
Sabi ko, makakatrabaho mo sila.
Baka mabigyan mo siya ng payo.
Payo? Oo.
Umuwi ka, kumuha ng maleta, magsuot ng magara.
Itsek mo ang panahon sa Japan kasi dadalhin ko ang tatay sa Tokyo.
Kailangan ng accountant. Accountant ka, tama?
Ano'ng masasabi mo?
- Syempre, pare! Japan! - Halika.
Armandito, inumin?
Hindi na, salamat.
Sa weekend, pinayagan ako ni Miriam na makita ang mga bata.
At di na ako magkakamali.
Mabuti!
May pagpipigil pala.
Sinusubukan ko.
- Binabati kita. - Gusto mo ba?
Ang saya ko. Ang saya ko.
Ang gulo nila, ano?
Uy, guys.
Gng. Monica. Kumusta?
Ito si...
Juan Carlos. Isa sa mga kliyente ko. Magkaibigan kami.
Siya ang nobyo ko.
Ayos!
- Malaya ka na. Sa wakas! - Magaling.
- Masayang makilala ka. - Welcome.
Uminom ka.
- Hayun. - Sige.
Heto, anak.
Masaya ka ba?
Sobra.
Kita mo? Kahit matagal kang mawala,
palaging ito ang tahanan mo.
Ito ang komunidad mo, ito ang mga kaibigan mo.
Tama.
Yadirita, bakit mag-isa ka riyan?
Pinapanood ko ang view.
Oo.
Ang guwapo mo ngayon.
- Ang ganda mo. - Salamat.
Kailangan kong magpaganda sa party ng kaibigan ko.
At uminom kasama ni Miguel, tama?
Sige.
- Mag-toast tayo. - Sige.
Pero sa pagkakataong ito, mag-toast tayo para sa mga taong hindi papakawalan.
Gusto ko iyan. Cheers.
Ikaw ang gumawa ng sangria?
Simulan natin ang party.
- Palitan n'yo 'yong tugtog! - Halika.
Sige...
Ipinakita sa akin ng pag-uwi
na ang winning spirit na sinasabi ko noon,
at hanggang ngayon,
ay ang pagpapakita ng pagkamakasarili ng tao.
Walang panalo kung walang talo.
Ibig kong sabihin,
sa madaling salita,
para maging panalo, kailangan mong masiyahan
sa paglampaso sa kalaban mo, ang talunan.
Bawat tagumpay, nagpapahiwatig ng kasiyahan
sa kalungkutan ng iba.
Miguel!
Sinubukan ko...
Ang pagdiriwang sa pagkatalo ay...
isang gawi ng kabaitan.
Ang pinakamalaking patunay
na nauunawaan natin ang isa't isa, Makakagawa tayo ng koinonia sa sarili.
Ang pinakamaglalarawan sa atin bilang sangkatauhan.
Kaya naman
kumbinsido akong
hindi ganoon kasamang matalo.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Jessica Ignacio
Mapanlikhang Superbisor Erika Ivene Columna