Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
PORAŻKA TO MAŁY SUKCES
Cóż, panie i panowie,
wydaje mi się, że pokazałem,
że razem możemy dokonać wielkich rzeczy.
Musimy być jeszcze wydajniejsi.
Wraz z zespołem IT opracowałem aplikację,
która obniży koszty działalności firmy.
Po waszych minach widzę, że zastanawiacie się, o czym mówię.
Rozejrzyjmy się wokół. Co widzicie?
- Pracowników. - Owszem.
Ale nie tylko.
- Wydatki. - Zgadza się, proszę pana.
Dzięki tej apce będzie nas od siebie dzielić zaledwie jedno kliknięcie.
My będziemy tutaj, a oni w domach.
Wierzę, że pomoże nam poprawić produktywność i wydajność.
Szczegóły wysłałem mailem.
Jeśli dacie nam zielone światło,
będziemy kontynuować prace nad tą apką, jak i innymi, które szykujemy.
Dzwonił pan Ordoñez, by umówić się na spotkanie.
Skontaktuj go z Działem Rozwoju.
Stowarzyszenie absolwentów organizuje lunch w weekend.
Odpada. Mam ręce pełne roboty z klubem inżynierów.
Izba Handlowa dostosuje się do grafiku.
Umów 30-minutowe spotkanie.
Pana mama chce z panem porozmawiać.
- Wyślę jej SMS-a. - Ona chce rozmawiać.
Połączyć?
Gustavo, Gwiazda, nie pamiętasz go?
Nie wiem. Coś tam chyba pamiętam.
Dzieciak z sąsiedztwa.
Był twoim przyjacielem z dzieciństwa.
Nawet mi nie przypominaj. Co z nim?
Stracił pracę.
Pomyślałam, że mógłbyś zaproponować mu pracę w swojej firmie.
Co taki facet miałby tu robić, mamo?
Nie wiem. Niech parzy kawę.
Albo sprząta toalety. Musi być coś, co potrafi.
To dobry chłopak.
Dobry chłopak?
Gdyby był dobry, to nie szukałby pracy w tym wieku.
Nie sądzisz?
Miguel, nigdy o nic cię nie proszę.
Mamo...
W porządku.
Powiedz mu, żeby do mnie przyszedł. Ale pozwól, że wyrażę się jasno.
Nie mogę ci nic obiecać.
Jasne, zgoda.
Przypominam, że za tydzień biorę ślub. Zapisz sobie w kalendarzu.
À propos ślubu. Myślałeś o tym, co powiedziałam?
- O czym? - O zaproszeniu przyjaciół z sąsiedztwa.
To nie są moi przyjaciele, mamo.
Nie widziałem ich od lat.
To mogłoby być miłe spotkanie.
Nie zależy mi.
Mamo, muszę lecieć, idę na uniwersytet.
- Na razie. Pa. - Pa.
Jaki jest pierwszy krok przy redukcji zatrudnienia?
To proste.
Należy patrzeć globalnie. Mieć pełny obraz. Perspektywę makro.
Skupić się tylko na tym, co przyniosło sukcesy,
dzięki którym firma prosperuje. I to wszystko.
I na koniec, co robimy?
Odpowiadamy na jedno pytanie: „Co jest ważniejsze:
firma czy kapitał ludzki?”
Firma.
Rozmawiałam z tatą. Jest gotów zainwestować w rozwój aplikacji.
Naprawdę?
Kochanie, dziękuję, ale...
wolę trzymać te sprawy oddzielnie, wiesz?
Moi inwestorzy się tym zajmą. Nie martw się.
Przecież bierzemy ślub.
Co moje, będzie twoje.
Ale twój tata nie jest częścią tego równania.
Wiesz?
Może porozmawiamy o ślubie?
Wciąż mamy wiele do zrobienia, a ja nie lubię improwizować.
Jak chcesz. Widziałeś kwiaty, które ci wysłałam?
- Mam je tutaj. - Które ci się podobają?
Niech no zerknę...
Halo?
Jak się pan miewa? Dzień dobry.
Wspaniale.
Dziękujemy za zaufanie. Nie zawiedzie się pan.
Wrócę do biura i pokażę panu wszystko, co dotyczy...
Zgadza się, przepływ gotówki. Właśnie.
Do zobaczenia. Jasne.
Tak!
W dzisiejszych czasach nie jest łatwo odnieść sukces.
Na zdrowie!
Żyjemy w zglobalizowanym świecie.
Niezwykle konkurencyjnym.
W świecie pełnym możliwości,
ale i ludzi rywalizujących o nie.
Ten świat zmusza nas do odniesienia sukcesu szybko.
Być może najcenniejszą i najbardziej pożądaną rzeczą jest czas.
Dlatego ważne jest rozwijanie tego, co nazywam „duchem zwycięzcy”.
Szansa na sukces
może przyjść w każdej chwili.
I najgorsze, co możemy wtedy zrobić,
to jej nie wykorzystać, pozwolić jej odejść.
Możliwe, że już więcej się nie powtórzy.
Nigdy.
Co dobrego, Migueluchis?
Nie przywitasz się?
No proszę...
Masz taką dużą firmę!
- Co? Nie pamiętasz mnie? - Nie.
Jestem Gustavo, Gwiazda. Świta?
Stylowy gość.
Twoja mama powiedziała mi o pracy i...
Oto jestem. Do czego mogę się przydać?
Pamiętasz Lalusia? Lópeza?
Jest właścicielem sklepu z akcesoriami do komórek.
Był żonaty przez dwa lata.
Nie mów nikomu, ale rozwiódł się z żoną
i wrócił do domu, by opiekować się chorą matką.
Nie. Jestem ich ojcem, mam prawo się z nimi widywać.
Miriam, nie wysłałem ci pieniędzy, bo jest krucho z kasą, ale...
Wiesz, że mam dobre intencje.
Szlag! Tęsknię za dziećmi!
Z czym masz problem? Twój fagas jest bogaty!
Halo? Miriam?
Opowiadałem ci o Osquitarze. Kojarzysz go?
Oscara?
Pracuje jako niezależny księgowy.
I ma dwunastoletniego syna, który jest jego żywą kopią.
To przekomiczne.
Nie, to nie jest niesprawiedliwe.
Nie powinieneś palić trawki w szkole.
W sumie
w twoim wieku nie powinieneś palić nawet trawki w szkole.
Vicente pracuje w marketingu.
Jeszcze się nie ożenił.
Misją tej kampanii jest to, aby konsument poczuł,
że zapobieganie wszom łączy nas jako społeczeństwo.
Nieważne, czy jesteś bogaty, czy biedny.
Ten problem dotyczy dzieci ze wszystkich środowisk.
Jeśli nie potraktujemy go poważnie,
może stać się poważną bolączką zdrowia publicznego.
Nadal mieszka w domu swojego ojca, niech spoczywa w pokoju.
Dobrze sobie radzi, ale ciężko jest żyć samotnie przez tyle lat.
Pamiętasz Kluska Manrique?
Tego bramkarza.
On ma się naprawdę dobrze.
Pracuje przy konfekcjonowaniu...
- Sekunda. - Spoko. Poczekam.
Tak.
O co chodzi?
Już są?
Dobrze, zabierz ich do sali konferencyjnej.
Oddzwoń, gdy będą na miejscu.
Tak, niech obejrzą prognozy.
OK.
Migueluchis, jesteś bardzo zajęty.
Tak, przejdźmy do rzeczy.
No pewnie. Do sedna, jak to mówią.
Rzecz w tym, Migueluchisie...
Jestem bezrobotny, wiesz?
A muszę pracować.
Twoja mama kazała mi przynieść CV.
Szefie.
Nic tu nie widzę.
- Nie, jest tam. - Tak, fizycznie jest,
ale mam na myśli...
brak informacji.
Mogę zadać ci pytanie?
Jasne, jesteśmy kumplami, nie?
Co robiłeś przez cały ten czas?
Żyłem, jak wszyscy.
Nie, chodzi mi o to.
A, o to.
Mamo, wyświadcz mi przysługę i okaż miłosierdzie.
Błagam, nigdy nie wysyłaj do mnie takich typów jak on.
To strata czasu
i kompletny obciach.
Miguel, założę się, że jest coś, co może u was robić.
Ale ten gość...
Tylko hamak, kokosy, plaża i racketball przez cały dzień.
Nie radzi sobie z harmonogramami ani zwierzchnikami.
To dobry chłopak.
- Pogadaj z nim i na pewno... - Nie.
Rozmowa nic tu nie da, mamo.
Po prostu nie wysyłaj takich ludzi do mojego biura.
I jeszcze coś, mamo, mam ważny telefon.
Jestem zajęty. Oddzwonię.
Synu, nie zapomniałeś o czymś?
O czym?
Dziś moje urodziny, a ty nie złożyłeś mi życzeń.
Mamo, tak mi przykro.
Wybacz. Wiesz, że jestem na bakier z datami.
Przez ślub i pracę myślami jestem gdzie indziej.
Wybaczę ci pod jednym warunkiem.
Wieczorem wpadną goście i chcę, żebyś przyszedł.
Jasne, mamo. Będę.
- Dobrze, synu. - OK.
Kocham cię.
Nie odbiera.
Założę się, że wkrótce oddzwoni.
Proszę się nie martwić.
Miguel pewnie pojawi się później. Głowa do góry, pani Mónico.
Choć jest dość późno.
Uważaj na moje włosy.
Możemy jeszcze trochę poczekać.
Jeśli nie przyjdzie, my zaśpiewamy Sto lat.
Po to przyszliśmy, prawda?
Dobrze.
- Poproszę drinka. - Ja też.
Wiecie co? Poza Miguelem na tej imprezie brakuje kobiet.
Czemu przyszliście sami?
Vicky odwiedza swoją mamę w Budze.
Niech będzie. A wy?
Weźcie się w garść.
Czas ucieka, nie warto iść przez życie w pojedynkę.
Lepszy wróbel w garści niż okropna baba w domu.
Poza tym Bóg potrafi być bardzo niesprawiedliwy.
Żadnych wieści o dziewczynie ze sklepu, Vicente?
Nie, pani Mónico. W tej chwili myślę tylko o wszach.
Wiecie co, chłopaki?
Odśpiewajmy Sto lat, pokrójmy tort
i napijmy się.
Jeśli Miguel nie przyjedzie, to jego strata.
♪ Sto lat, sto lat ♪
♪ Niech żyje, żyje nam ♪
♪ Jeszcze raz, jeszcze raz ♪
♪ Niech żyje nam ♪
To takie miłe! Poczekajcie...
Pomyślę życzenie.
Już wiem.
Cholera.
Nieodebrane połączenia od mamy.
Co z nią?
Dziś ma urodziny i zaprosiła mnie do siebie, ale nie dotarłem.
Tu poczta głosowa...
Przekierowuje do poczty głosowej. Szlag.
Wyluzuj. Jutro kupimy prezent i pojedziesz ją odwiedzić.
I po problemie.
Nie martw się.
„Po ślubie młoda para poleci do Mjanmy,
gdzie spędzą miesiąc miodowy.
Po powrocie zamieszkają w północnej części miasta.
Choć rozważają także przeprowadzkę do Miami”.
Więc...
- Dostaliście zaproszenie na ślub? - Nie, a ty?
Jasne, stary.
Poważnie?
Chłopie, naprawdę jesteś tak naiwny?
A ta cała Mjanma, gdzie to jest?
To dawna Birma.
I tak nie wiem, gdzie to jest.
W Azji Południowo-Wschodniej.
- Ale ładnie tam? - Podobno tak.
Widzisz, Klusek? Ty po ślubie zabrałeś Vicky do Melgar.
A on zabiera ją do Mjanmy.
My ani razu nie wyszliśmy z pokoju. Melgar dało radę.
- Właściwie... - Stary, nie chcemy wiedzieć.
Nie popisuj się, człowieku.
Cześć, chłopaki. Na razie.
Yadira, nie odchodź. Miło się zapowiada.
Sprzedajesz lubrykanty?
Idą jak ciepłe bułeczki. Dlatego jestem padnięta.
Klusek, powiedz Vicky, żeby do mnie zadzwoniła.
Oczywiście.
Wciąż czekam na tę obiecaną pracę w marketingu, Vicente.
Bardzo cię przepraszam. Tak mi wstyd.
Po prostu byłem strasznie zajęty.
Wybacz mi.
Jestem bardzo cierpliwą kobietą. Pod każdym względem.
Sam wiesz. Daj mi znać.
Kiedykolwiek, gdziekolwiek.
Pa, chłopaki.
Pa.
„Kiedykolwiek, gdziekolwiek”.
Vicentico, stary, ta dziewczyna rzuca ci się do stóp.
Leci na ciebie. Oszalała na twoim punkcie.
Yadira?
Nie, nie może być.
To nie mój typ.
Ona jest...
trochę tandetna, co?
Boże, czemuś tak niesprawiedliwy?
Proszę pani, dzwonię do banku już trzeci raz.
Błagam, niech mnie pani znów nie przełącza.
Muszę dziś porozmawiać z kierownikiem.
Tak, już dzwoniłem na jego komórkę,
ale nie odbiera.
Nie! Zrobimy tak.
Proszę się tym natychmiast zająć albo przeniosę się do innego banku!
Jasne?
- Pan Miguel Benítez. - Tak?
Aresztujemy pana za pranie brudnych pieniędzy i spisek.
Dobrze. Tylko spokojnie...
Kochanie.
Kochanie?
Kochanie!
Brzmi to jak banał w kraju,
w którym nikt za nic nie bierze odpowiedzialności,
ale mój syn był niewinny.
Jego jedyną zbrodnią było niedociekanie,
skąd jego „inwestorzy” mieli pieniądze.
Został skazany.
Trzy lata więzienia.
Skonfiskowany cały majątek.
Szukał pomocy wśród swych „wysoko postawionych” przyjaciół.
Bezskutecznie.
Nie odbierali jego telefonów.
3 LATA PÓŹNIEJ
Nawet jego dziewczyna. Jego przyszła żona.
Po odsiadce wyroku
wyszedł z więzienia ze zrujnowaną reputacją.
Spłukany.
Nie miał nic.
Oprócz piętna wyroku za pranie brudnych pieniędzy i spisek.
Człowieku, to bzdura.
Gdyby to była prawda, wiedziałbym.
Klusek, nie mamy pewności,
ponieważ to oni kontrolują urządzenia.
Czekaj, co powie ekspert? Przecież mamy tu eksperta.
Ja tylko sprzedaję telefony.
W łazience odkładam swój ekranem do dołu.
Oni nas inwigilują,
a zdobyte informacje wykorzystują,
by nas gnębić. To jest w manifeście. Proszę.
- Znowu zaczyna. - Sekunda.
Zaraz tu znajdę.
O rany.
Rozpakuj się i odpocznij.
Wiesz, że to zawsze będzie twój dom, prawda?
Rozchmurz się, skarbie. To dla ciebie nowy początek.
Witaj w domu.
Chciałabym wznieść toast
za wszystkie dobre rzeczy, które nas spotykają.
Za zaręczyny Tati i Gabiego.
Awans Luigiego. Gratulacje.
I za naszą wspaniałą wspólną podróż.
Tak.
Na zdrowie.
Udało mi się wejść, bo portier mnie pamiętał.
Albo porady, których mu udzielałem.
Co tu robisz?
Wczoraj wyszedłem z więzienia. Nigdy mnie nie odwiedziłaś.
Czemu nie odbierałaś telefonów?
A jak myślisz?
Oszukałeś nas i prawie wpakowałeś tatę w kłopoty.
Jestem niewinny. Oszukano mnie, dobrze o tym wiesz.
Nic nie wiem. Wyświadcz mi przysługę.
Daj mi spokój.
Nie wiesz, ile wycierpiałam,
co musiałam zrobić, by pozbyć się piętna związku z przestępcą.
Nie chcę, byś znów spierdolił mi życie.
Miguel?
Więc to prawda.
Wróciłeś.
No dalej, właśnie tak!
Vicente, przejmij piłkę! Dalej!
Vicente!
Oscar! Naprzód!
Chryste!
Zawsze klęska.
Ale chyba się tym nie przejmują?
Nie.
Bardziej cierpi widownia, oglądając ich mecze, niż oni.
Dobrze było!
- Drużyna nazywa się Western Blue. - Słucham?
Klusek to wymyślił. Nieźle brzmi, co?
Tak! Dobrze!
W ciągu dziesięciu lat ich największy sukces to remis
z drużyną facetów z żelaźniaka. Tamci strzelili samobója.
W ciągu dziesięciu lat?
Przynajmniej dobrze się bawią. Tylko to się liczy, prawda?
No dalej!
Do boju, Western! Tak!
Naprzód! Uda wam się!
Western Blue!
Strzelmy gola!
Jecie tu tylko pieczonego kurczaka?
Nie.
Mamy pizzę, hamburgery.
Smażony ryż. Uwielbiam go.
Tylko na wynos.
Wiesz, że nigdy nie nauczyłam się gotować.
Nienawidzę garów i kuchenek.
To taka nuda.
Rozmawiałeś dziś z Vicky.
Opowiedziała mi o Western Blue...
Wciąż jest urocza, co?
Jakby czas stanął w miejscu.
Ta dziewczyna czekała na ciebie przez wiele lat.
W końcu chyba zdała sobie sprawę, że nie wrócisz.
Nie mówię tego, byś czuł się winny.
W końcu zakochała się w Klusku.
Są razem szczęśliwi.
Oby spędzili razem wiele,
wiele lat.
Potrzebujesz mnie?
Muszę wyjść.
Dam sobie radę.
Wrócę niedługo.
- Raz. - Dwa.
- Trzy. - Cztery.
Pięć.
Dobra.
- Jestem kapitanem. - Nie...
Miguel, co słychać?
Cześć.
Jak leci?
Co tam, Migueluchis?
Brakuje nam zawodnika na mecz.
Chichot nas wystawił.
Zagrasz z nami?
Nie mogę, mam...
ważne zobowiązanie.
- Szkoda. - Dobra.
- Innym razem. - Narka!
Trzymajcie się.
Cześć.
Jest próżny i kłamie.
„Ważne zobowiązanie”. To bzdura.
Paka nie nauczyła go pokory.
Wiesz, że jestem magistrem stosunków międzynarodowych. Mam MBA.
Spędziłem ponad dziesięć lat
w rozwoju technologii.
Przeprowadzałem analizy ryzyka.
Tak, wiem, ale posłuchaj, co mam ci do powiedzenia...
Ze względu na stare czasy.
Daj spokój, nie.
Jak możesz tak myśleć? Proszę.
Nie chodzi o pieniądze. Mogę zacząć od dołu,
jeśli trzeba, żeby nie myśleli, że pociągnąłem za sznurki.
Może spotkamy się jutro w twoim biurze i...
Jasne. Nie, oczywiście.
Rozumiem.
Tak czy siak, dzięki.
Skurczybyk się rozłączył!
Zapomnij o tych ludziach.
Nie byli twoimi przyjaciółmi.
Mamo, muszę coś zrobić.
Muszę coś znaleźć. Nie mogę spędzić życia...
Mieszkając z matką, tak?
Owszem! Mam inne potrzeby, inny styl życia,
inne zajęcia.
Z tego, co widzę,
musisz się przyzwyczaić do innych zajęć
- i innego stylu życia. - Tak.
Jasne, już to sobie wyobrażam.
Zamknąć się w przeciętnym biurze
z mierną pracą, a co najgorsze, z miernym szefem.
Tak? Albo jak chłopaki z sąsiedztwa. Nieudaczni, przeciętni frajerzy!
Spędzają czas, grając w piłkę nożną, tak?
Nie! Piją piwo i tyją jak José.
Nawet gorzej! Świętują porażki!
Nie! To nudne życie! Nie chcę tego dla siebie! Nie!
Wiesz co?
Może to nudne życie, o którym mówisz,
jest o wiele prawdziwsze
niż to, które prowadziłeś, zanim wszystko się posypało.
A dodam jeszcze, że nigdy nie widziałam cię szczęśliwego.
Szukasz pracy?
Pani Saturia potrzebuje pomocy w swoim sklepie.
Nie! Może to nie praca marzeń.
Ale praca to praca.
Dziwnie było znów zobaczyć Miguela.
Był w domu swojej mamy.
Szczerze mówiąc,
jeszcze dziwniej było go zobaczyć za ladą w sklepie pani Saturii.
Wyglądał jakby...
Jakby się poddał. Jakby został pokonany.
A to słowo nigdy nie było w słowniku tego człowieka.
Ale...
jak to się mówi,
życie jest pełne niespodzianek.
Cześć.
- Jak leci? - OK.
- Jak interesy? - Powoli, ale stabilnie.
To dobrze. Poproszę pięć butelek wody.
Pięć butelek wody. Robi się.
Zaraz zacznie się mecz.
Zamknij sklep i przyjdź.
Mojej szefowej by się to nie spodobało.
Szefowa wyjechała. Sama zawsze zamyka, żeby iść kibicować.
Chodź, będzie fajnie. Pójdziemy razem.
Drugie miejsce nie jest złe.
Naprzód!
Pokażcie pazur, Western Blue!
Pokażcie pazur!
Nie!
Western Blue!
Pokażcie pazur!
- Tego dnia zagraliśmy najlepszy mecz. - Tak.
Nieźle ich wkurzyliśmy!
Wszyscy zaczęli się kopać.
Nadal mam bliznę po kopniaku w goleń.
Spójrzcie, tu.
- Mimo to skopaliśmy im tyłki. - Tak.
Bracie, zagrałeś wyśmienicie.
Tak.
Więc wygraliście?
Przerżnęliśmy 0:3.
Mogę o coś zapytać?
Pewka. Nie pogniewamy się.
Nie przeszkadza wam porażka? Nie uwiera was?
Nigdy nie zastanawiacie się, co by się stało, gdybyście wygrali?
W dzisiejszych czasach nie jest łatwo odnieść sukces.
Żyjemy w zglobalizowanym świecie.
Niezwykle konkurencyjnym. W świecie...
W świecie pełnym możliwości, owszem,
ale i ludzi rywalizujących o nie.
Ten świat zmusza nas do odniesienia sukcesu natychmiast. Czemu?
Bo co jest najcenniejsze i najbardziej pożądane?
Czas.
Dlatego niektórzy z nas lubią koncepcję „ducha zwycięzcy”.
To w pewnym sensie prowadzi nas do koinonii wszystkiego.
- Zaraz. - Do czego?
Do zrozumienia.
- Do zrozumienia... - Jasne.
Sukces można odnieść w dowolnym miejscu i czasie.
Ale prawdą jest też,
że czasem popełniamy najgorszy grzech.
Przepuszczamy okazję.
Nie wykorzystujemy jej.
A ona może się nigdy nie powtórzyć.
Oscar!
Armando, właśnie zamykam. W porządku.
Drogi Miguelu.
Ty i ja pójdziemy gdzie indziej.
I kupimy więcej drinków.
Tę porażkę należy odpowiednio odżałować.
Nie, czekaj, jestem wykończony. Zamykam.
Jesteś pijany. Idź do domu, człowieku.
Do domu?
Do jakiego domu?
Dom to nie tylko cztery ściany i sufit, stary.
Nie, proszę pana.
Nie, proszę pana!
Dom...
jest wspólnością, ciepłem.
To ciepło rodzinne. Dzielenie się z innymi.
Nienawidzę chodzić do domu.
Wiesz dlaczego?
Bo nikogo w nim nie ma.
To znaczy,
jest w nim moja mama.
Ona tam jest.
Ale jest chora, nic nie widzi, nie słyszy ani nie rozumie.
A mnie zabija samotność.
- Stary. - Wiesz, kiedy widziałem swoje dzieci?
Rok temu.
Eks utrudnia mi kontakty.
Zostawiła mnie.
Jest szczęśliwa z innym.
Wiesz, czemu zostawiła mnie dla innego?
Bo według niej jestem frajerem.
Mój drogi Miguelu.
Dziś nie idę do domu.
Nie wiedziałem, co robić, więc go zabrałem.
Dobrze zrobiłeś.
Czasami jest tak przygnębiony, że nie można go zostawić samego.
Synku.
Czekałam na ciebie. Jutro są urodziny Kluska José.
Vicky urządza grilla.
Chcesz, żebym poszedł? Nie jestem w nastroju na imprezy.
Jesteś pewny?
Myślę, że impreza dobrze ci zrobi.
♪ Sto lat, sto lat ♪
♪ Niech żyje, żyje nam ♪
Brawo, kochanie!
Nie!
Co za tupet!
- Jedzcie. - Proszę bardzo.
Dzięki.
- Super, że jesteś. - Dzięki za zaproszenie.
Nie ma za co.
- Jak wypieczony lubisz? - Mam paliwo.
Czyta pani w moich myślach, pani Moniquito.
Vicky. Synu.
Weź totuma.
Nie, dziękuję.
Jesteś taki nudny! Spójrz na siebie.
- Nie piję aguardiente. - Wypij jednego dla humoru.
- Ale... - Posłuchaj matki.
Albo zapomnę, że jesteś dorosły, i oberwiesz klapkiem.
- OK. - Zrozumiano?
Tak, to byłoby krępujące.
- W rzeczy samej. - Do dna!
To mój syn!
Komu aguardiente?
- Dawno tego nie piłem. - Wyobrażam sobie.
Twoja mama jest super.
To prawdziwa osobowość.
Spójrz na nią.
Pamiętasz tę piosenkę?
Kiedyś uwielbialiśmy do niej tańczyć.
Zawsze, gdy leciała.
Kiedy się spotykaliśmy.
Tak, przypominam sobie.
Stare czasy, prawda?
Stare czasy, tak.
- Zatańczymy? - Nie.
- Proszę!
Chodź!
- Nie. - Zatańczmy.
- OK. - Właśnie tak.
Nieźle.
To jak z jazdą na rowerze.
Jest taki szczęśliwy, kiedy tańczy z twoją mamą.
Ale jeśli ja poproszę go do tańca, zrobi się niezręcznie.
Bo go onieśmielasz. On przy tobie to krasnal ogrodowy.
Miguel! Mam wyłącznie dobre intencje.
Tak.
- Prawda, siostrzyczko? - Zdecydowanie.
Rzuciłam się mu do stóp.
Zaproponowałam klucze do mojego domu. Kusiłam bielizną.
- Wiecie, co powiedział? - Co?
Że ma złamane serce z powodu starej miłości, czy coś takiego.
On jest...
Jest uparty.
- Wznieśmy toast. - Proszę!
Tak.
Sama sobie wyczochram i zacznę szukać gdzie indziej.
- Wyczochrasz? - Bobra.
Za co ten toast?
- Ja wzniosę. - Ale za co?
Niech no pomyślę.
Wznieśmy toast...
za tych, którzy się wymknęli.
Idealny. Tak.
Zaczekajcie.
- Zróbmy to dobrze. - Tak.
Można wypić po kubeczku, spokój w głowie, w porządeczku!
- Dobre. - O tak.
Proszę bardzo.
Miguel, przyjacielu, my...
Zaraz, gdzie jest Klusek?
Z Vicky.
Nie możemy tego zrobić bez niego.
Klusek i Vicky nie potrzebują naszej pomocy przy tym, co teraz robią.
Miguel, kumplu.
My...
chcemy...
- Ty powiedz, Gus. - Tak...
- Ty to powiedz. - Powiem.
Migueluchis, nasz zespół...
Posłuchaj mnie. Słuchaj.
Chcemy wygrać.
Western Blue muszą być mistrzami.
Ponieważ znasz się na tych rzeczach, chcemy, abyś pomógł nam odnieść sukces.
Miguel, przyjacielu,
potrzebujemy cię,
byś przekazał nam tego ducha zwycięzcy.
- Posłuchajcie. - Tak?
Obiecuję wam,
że Western Blue nie tylko zacznie wygrywać,
- ale zdobędzie mistrzostwo. - Tak.
Western Blue przejdzie do historii, bo staniemy się numerem jeden!
- Tak jest! - Na zdrowie!
Za Western Blue!
Po tamtej nocy
dla Western Blue rozpoczął się nowy rozdział.
Bo u Miguela liczy się wszystko albo nic.
To były dni ciężkiej orki.
Bardzo wymagające.
Ale byliśmy przeszczęśliwi.
Mieliśmy duże oczekiwania co do tego, co się wydarzy.
Mocniejszy skręt. Tak.
Raz do przodu, raz do tyłu.
Do przodu.
Nogi do góry. Mocniej. Wyżej.
Stary, ładnie ci z tą fryzurą. Nie przejmuj się wyglądem.
- Wyluzuj. - Uważaj na włosy.
Zepsują się podczas gry. Dajesz.
Stań na tym i wykonuj ruchy do przodu i do tyłu.
Dłuższe kroki. Jeszcze.
Dłuższe.
Właśnie tak!
Drużyno, czas wzmocnić brzuch. Jedziemy z brzuszkami po gwizdku.
Na raz, dwa, trzy.
Z życiem.
- Tak. - Nie mogę.
Jedziesz.
Tak! Dobrze.
- Nie przestajesz! - I raz.
Mocniej! Szybciej!
Jeszcze dziesięć.
Co się stało, stary?
Jedziemy!
Gol!
Dalej!
Widzicie? Wszystko kręci się wokół siódemki.
Pinina jest super. Tak dobrze gra.
To syn pani Belén.
Jeśli powstrzymamy go, broniąc progresywnie,
ich zespół się posypie.
Wykorzystajcie też w pełni tę kieszeń w lewym polu. Jasne?
Do cna.
Szybciej. Znacznie szybciej.
Szybciej...
Tak. Bardzo dobrze. Doskonale.
Nie, musicie się rozciągnąć.
Dajecie do samego końca.
I tu.
I tam. Szybciej.
Klusek! Szybciej, człowieku! Dalej.
Do roboty! Już prawie kończymy.
Szybciej. Dobrze, Oscar. Dobrze nam idzie!
Panie Genaro, inwestycja w nas, w Western Blue,
to najlepsze, co może pan zrobić, prawda?
Wiemy, że pański konkurent
depcze panu po piętach, co z tym zrobić?
Powiększyć bazę klientów. A kim oni są?
To ludzie stąd i z okolic.
To oni będą śledzić turniej.
Po co wydawać pieniądze na gazety i media społecznościowe,
skoro może pan zainwestować w nas?
Proszę zostać naszym partnerem kapitałowym, a razem
zarobimy dużo pieniędzy.
Nakreślmy jasną strategię.
Tablica wyników z inwestycją.
My zwyciężymy, awansujemy w tabeli i wygramy więcej kasy.
A kto dostanie tę kasę?
Co pan na to?
Pamiętajcie, jeśli stracimy piłkę, do czego nie dojdzie,
Armando ma kryć Pininę.
Oscar za Armandem na wypadek, gdyby koleś zaczął dryblować.
Gdy odzyskamy kontrolę w lewym polu...
Tam będzie czekał Gustavo.
Klusek, wszystkie ataki tam. Gotowy?
- Gotowi? Do boju. - Do dzieła!
Western, Western, Western Blue!
Nasz sponsor!
Parasoles!
Jedziemy z tym meczem!
Nie!
Dajcie spokój, co to za miny?
Nie wszystko poszło źle.
Przegraliśmy jedną bramką. Tylko jedną.
- To dobrze. Nie? - Nie.
Będzie dobrze, gdy zaczniemy wygrywać.
Ale graliśmy dobrze. Nie?
Dobra gra oznacza zdobywanie bramek. Nie ich utratę, OK?
Drugie miejsca nie przechodzą do historii.
Teraz mamy sponsora, dla którego musimy osiągać wyniki.
Więc idźcie do domu, dobrze? Odpocznijcie.
A jutro przeanalizujemy grę i taktykę.
Ale już.
- Jest w porządku. - Nie czuję lewego pośladka.
- Sok? - Na razie, Migueluchis.
Chodź, Josécito. Wstań.
Chłopaki grali dziś lepiej, co?
Ciężko pracowali.
Ale nie wygrali.
I nie cieszyli się grą.
Wyglądali na załamanych.
Świetnie.
Cierpienie z powodu porażki to dobry znak.
Grasz, żeby cierpieć?
Żeby wygrać.
Zobaczysz, mamo. Kiedy wygrają, będą się świetnie bawić.
Skoro tak.
Do kogo piszesz o tej porze?
Do koleżanki.
Do koleżanki?
Masz mi coś do powiedzenia?
Ja? Nie, nic.
Pokaż.
Tak?
O rany.
Strzały na bramkę nie były zbyt precyzyjne.
Ale mieliśmy mnóstwo okazji. Co to oznacza?
Że nasza strategia ofensywna jest właściwa,
ale obrona niedomaga.
Jeśli chcemy odnieść sukces w tym projekcie,
musimy poprawić ten aspekt.
Musimy więcej trenować?
Nie, drogi Klusku.
Musimy podjąć drastyczne decyzje.
Myślałem nad tym i potrzebujemy...
bramkarza i obrońcy,
możemy ich opłacić z kasy od naszego sponsora, pana Genaro.
Zaraz. Jeszcze jedno.
To oznacza, że ja i Oscar będziemy grzać ławę?
To oznacza, że musicie zasłużyć na swoje pozycje.
Tak.
Decydują umiejętności
i nikt nie ma gwarancji wyjścia w pierwszym składzie,
trzeba na to zasłużyć.
Co?
Robię to, o co prosiliście.
Nie chcecie, by Western Blue zwyciężało? Ja chcę.
Posłuchajcie.
Kto uważa, że potrzebujemy posiłków, aby poprawić grę?
Dobrze.
Dobrze, o to chodzi.
Właśnie tak. Dobrze. Gus?
No cóż.
Przykro mi, ale dokonaliśmy najlepszego wyboru.
Klusek poczuł się urażony, że go nie poparliśmy.
To spoko gość.
Następnego dnia zrozumiał, że to dla dobra drużyny.
I wrócił do treningów
pełen energii i motywacji, by odzyskać swoją pozycję.
A Miguelucho miał rację, z posiłkami
drużyna zaczęła wygrywać.
Brawo, Paolo! Świetny bramkarz!
Właśnie tak! Dobrze!
Dobrze, stary! Nisko!
Widzisz? Niziutko.
Gol!
Tak jest! Świetna robota!
Pierwsza wygrana Western Blue od 15 lat.
Do licha, jakie to miłe uczucie!
A my dopiero się rozkręcamy, panowie!
Idziemy po mistrzostwo? Tak! A potem puchar miasta!
- Puchar miasta? - Oczywiście.
Zadowolimy się jakimś turniejem sąsiedzkim?
- Trzeba mierzyć wysoko! - Tak!
♪ Western Blue! ♪
Armando.
Telefon do ciebie.
Dzieci nawet nie zadzwoniły.
To była ich babcia.
Tak bardzo je kochała.
Nie martw się, na pewno przyjdą...
Nie, to nie ich wina. To Miriam i ten jej gach.
Czują się teraz lepsi, bo on jest kasiasty.
Nie przyjadą tu, do tego miasta.
Szlag, moja matka kochała te dzieci.
I mnie też.
Zawiodłem ją.
Zaharowywała się, bym mógł się uczyć.
Dokonała niemożliwego, żebym poszedł na studia, i co?
Sprzedaję komórki.
Biedna mama.
Życie jest takie trudne.
Czasami jest cholernie niesprawiedliwe.
To Patricia i ja.
- To wy? - Tak.
Byłyśmy blisko.
Spójrz, to wy jako dzieci.
To na przyjęciu urodzinowym Vicente. Pamiętasz?
Wtedy miał włosy.
Byliście wspaniałymi dziećmi.
Myślałam o naszej rozmowie
po twoim powrocie do domu.
Wydaje mi się, że oni też chcieli odnieść sukces.
Ciężko na to pracowali.
Po prostu niektórzy z nich, nie wiem, zmęczyli się,
inni nie mieli tyle szczęścia,
a reszta, sama nie wiem.
Chcieli innego życia.
Ale nadal są tymi wspaniałymi ludźmi, którymi byli jako dzieci.
Patrz na to.
- Kochałeś ją. - Tak. Ją.
To trochę absurdalne, bo mama nie lubiła piłki nożnej.
Ale zdobywając mistrzostwo z Western,
chciałbym się jej odwdzięczyć.
To znaczy,
nie skończyłem studiów,
ale mogliśmy zostać mistrzami. Mieliśmy zostać mistrzami.
Zamierzałem zanieść trofeum na jej grób.
W taki sposób chciałem uczcić jej pamięć.
Nawet gdybym musiał zostawić serce na boisku.
Idiota ze mnie. Myliłem się.
Dobrze, Vicente.
Właśnie tak, stary.
Jedziemy!
Masz chwilę?
Tak.
Armando, zastąp mnie.
Czego tylko pragniesz.
Matka chrzestna przysłała mi kilka przysiadów. Zróbmy kilka.
Raz, dwa, trzy...
Widziałem to, Klusek, uważaj na kolana. Pięć...
Widziałyście nowych?
- W depresji? - Tak.
Może tego nie zrozumiesz, ale ta drużyna jest...
To jego całe życie.
Odkąd przestał grać, jest przygnębiony.
Ale przecież wygrywamy!
Ale on chce być na boisku, grać.
Kumam, ale nie jest dobrym zawodnikiem.
- Ciężko pracował. - Co mogę zrobić?
Trenuje. Nawet ułożyłam mu dietę.
Posłuchaj.
Odkąd wróciłem,
zastanawiam się...
Jak to się stało, że się pobraliście?
José...
José to świetny gość.
No i?
To wystarczy?
Posłuchaj.
Przyszłam prosić cię o przysługę.
Pozwól José grać.
Proszę, wpuść go na boisko.
Gwarantuję, że cię nie zawiedzie.
Proszę.
Drużyno, zbierzmy się!
Świetnie.
Skład na dziś.
Klusek, stajesz na bramce.
Wchodzisz. Zdejmij to. I nie schrzań tego.
- A ja? - Do boju, panowie.
- Gramy. - Ale czad, Klusek.
Zespołowo.
Razem.
Western, Western, Western Blue!
To mój Klusek!
Dalej!
Dobrze!
Górą!
Zaczekaj, stary.
Bracie.
Co my gramy?
Musisz się skupić!
Odczep się.
- Skupienie. - Nie nawal.
Sam tam zjebałeś.
- To piłka nożna. - Sam zjebałeś.
Idź strzelać bramki.
Już.
Gość jest żałosny!
To był wybór Miguela.
- Ile strzeliłeś? Odpieprz się! - Skupienie!
Przestań. Daj spokój!
Gramy. No dalej.
Przestańcie!
No już. Podaj.
Co?
Cholera!
- Szlag! - Skup się!
Dobra robota. Dwa gole.
- Dwa gole! - Jemu to powiedz!
Wyluzuj.
W co my gramy?
Nie!
Musimy kryć numer 26.
On strzela. I wygrywa mecz.
Gustavo, Vicente, zamieńcie się.
Dobra? Zamieńcie się stronami.
Proszę.
Jedno pytanie.
Czy Klusek będzie bronił?
Wybacz mi, bracie, ale...
przegrywamy, bo dwa razy dałeś ciała. Sorry.
Spokojnie, Vicente, każdy może popełniać błędy.
Zgadzam się z Vicente.
Popełniamy błędy.
Ale nie dwa z rzędu. To nie jest gra dla ciebie.
Zespół płaci cenę.
Zaraz, zaraz. Proszę, uspokójmy się wszyscy.
To ja tu podejmuję decyzje.
Nie.
Niech mówią, co chcą.
Za kogo się uważasz, Vicente?
- Messiego? - Nie tan ton.
- Ronaldo? Bezosa? Jeffa Bezosa? - OK.
Bezosa, jasne. Nie, bracie.
Wybacz mi.
Ale musisz przyznać,
że odstajesz od reszty zespołu.
- Musiałem to powiedzieć. - Jasne, a my musimy ci uwierzyć.
Co powiedziałeś?
Że co?
Przestańcie.
Dość!
- Dość. - Dobrze.
A ty, nie bądź egoistą.
Zaakceptuj to. Priorytetem jest zespół.
Proszę bardzo.
Macie swoją...
Gustavo.
Pomogę.
...jebaną koszulkę. Z drogi.
Wracaj, Klusek.
Klusek.
Klusek, wróć!
Co słychać, Miguel?
Myślałem, że będziesz świętować.
Przegrywaliśmy 0:2, a zdołaliśmy wygrać...
Kiedyś to było nie do pomyślenia.
Ale po tej historii z Kluskiem jak mielibyśmy świętować?
Tak, to było przykre, co?
Poproszę piwo. Muszę z tobą coś obgadać.
Będziemy musieli pogadać bez piwa. Już zamknąłem kasę...
- Koniec na dziś. - OK, będę z tobą szczery.
Chcę grać. Być w pierwszym składzie. Jestem gotowy.
Poza tym chcę pogadać o interesach.
- O interesach? - Tak.
Mam informacje, które uznasz za interesujące.
To proste.
W zamian za informacje dasz mi szansę w następnym meczu.
Klusek dostał szansę za nic, a ja gwarantuję, że nie dam ciała.
Co ty na to?
Chodzi o twoją mamę.
Ta sytuacja z Kluskiem była okropna.
Trudna.
Dlaczego pozwoliłeś mu grać?
Vicky mnie prosiła.
Widziałam, jak na siebie patrzycie.
Nie pierwszy raz widzę, jak to robisz.
Miguel, synku, nie chcę się wtrącać,
ale bądź ostrożny.
Czasami nam, kobietom, trudno oprzeć się byłym sympatiom.
Zwłaszcza gdy nie przestałyśmy ich kochać.
- Nie, mamo. - Posłuchaj mnie, proszę.
Powiem to jeszcze raz. Bądź ostrożny.
Nie warto ryzykować, że komuś stanie się krzywda.
- Muszę iść. - O tej porze?
Tak. Spotykam się z koleżanką.
Mamo.
Pozdrów koleżankę.
Pozdrowię.
Wyglądasz pięknie jak zawsze.
Dzięki.
Czemu z ciebie taki pleciuch?
Nie przyłożę ci, bo nie chcę sobie pobrudzić rąk.
Nie jestem żadnym pleciuchem! Kto wie, co słyszałeś?
Jeśli masz czyste sumienie, to możesz spać spokojnie.
- Wyluzuj, Gustavito. - Więc zaprzeczasz?
Oczywiście, że zaprzeczam.
- No i co? - Armando.
Powiedz im, co nakablował Miguelowi.
- No? - Czemu mnie wsypałeś?
- Więc to ty jesteś pleciuchem. - Dość. Co tu się dzieje?
Ten wichrzyciel wszystko niszczy przez zwykłą plotkę.
Nie jestem wichrzycielem. A może. Ale nie jestem pleciuchem.
Zaprzeczysz temu, co powiedział ci wczoraj o Gustavo?
- Uspokójmy się. - Jak mamy się uspokoić, Miguelucho?
Chcę usłyszeć od tego gościa prawdę.
- Nie unoś się. - Powiedz mu prawdę.
- Gustavo. - Posłuchaj mnie.
Będę cię obserwować.
- Gustavo. - No proszę.
- Ale narobiłeś bałaganu, Armando. - To wszystko twoja wina, stary.
Jesteś zdrajcą, kapusiem.
Daj spokój, Armando.
Miguel?
Usiądź, proszę.
Skoro już wiesz, co się dzieje,
chciałam ci powiedzieć, że Gustavo od dziś z nami zamieszka.
Zdecydowaliśmy o tym jakiś czas temu.
Zanim wyszedłeś z więzienia.
Nie mogłam znaleźć odpowiedniej pory, żeby ci powiedzieć...
Skoro Oscar już to zrobił...
Alegre z tyłu. Pava na bramce.
Armando i Gustavo z przodu. Vicente z tyłu.
- Do dzieła. - Miguel, chwileczkę.
Zawarliśmy umowę. Powiedziałeś, że zagram.
Zagrasz, ale nie od początku.
Kolego, nie tak się umawialiśmy.
Uzgodniliśmy, że zagrasz, a nie kiedy.
- Kapuś. - Armando, wiesz co?
- Powinieneś zamknąć japę. - Co zrobi kapuś?
Przestań.
Nie trać czasu na tego dupka.
- Słucham? - Nie ma potrzeby go obrażać.
To go pocałuj. Nie wtrącaj się.
- Ty się nie wtrącaj. - No nie.
- Ależ tak. - Z tobą bym nie zadzierał.
Po meczu możecie sobie obić gęby.
Ale przyjechaliśmy tu, żeby wygrać, tak?
- Chodźmy! - Nie. Wiesz co?
Na mnie nie licz. Nigdy więcej.
Wypchajcie się ze swoją gównianą drużyną.
Nie, proszę, zostań.
Wiecie co? Naprawdę mam nadzieję, że skopią wam tyłki,
wy...
Jesteście...
bandą...
Chyba miałeś już iść?
No co?
...idiotów!
- Idę. - Wsio ryba.
Osquitar!
Niepotrzebnie go upokorzyłeś.
Sam się upokorzył.
- Nie podnoś głosu. Dość... - Co?
Tak może być?
Problem w tym...
Hej! Gramy w piłkę czy nie?
Przecież się kumplujecie?
Przyjaciele na życie?
Więc wygrajmy ten mecz.
No dalej. Do roboty.
No już.
Naprzód!
Tak jest!
Tak, Gus, tak!
Brawo, Gus!
Tak, dajesz!
Dobrze, stary!
Naprzód, Vicente!
Gol!
Vicente! Bramka!
Tak jest! Bramka!
Tak, kurwa! Gol! Do boju, drużyno!
Co to za miny? Dobrze nam idzie!
Co z wami?
Co to? Impreza urodzinowa?
Dotarliśmy do półfinału. Musimy świętować. Nie?
- Nieźle. Gratulacje. Cieszę się. - Dzięki.
- A chłopaki? - Pewnie już w drodze.
Albo i nie.
Cóż, napij się piwa. Ja stawiam.
Jakoś musimy to uczcić, prawda?
Nagle wszyscy zaczęli się bić i...
- Dlatego się nie pojawili. - Chyba.
Brakowało cię na trybunach.
Podczas gdy wy graliście, ja...
Rozwiązywałam mały problem.
On nie pozwolił ci przyjść.
Nikt mi nie mówi, co mogę robić, a czego nie.
- Zostałaś, żeby go wspierać? - Wyszedł z domu.
Nie wiem, doszliśmy...
do punktu krytycznego. Postanowiliśmy zrobić sobie przerwę.
Nie wiedziałem. Tak mi przykro.
Nie wiem, czy...
już go nie kocham,
czy to tylko chwilowe.
A może on już nie kocha mnie.
Może ten związek od początku był pomyłką.
Prawda jest taka,
że jestem zmęczona.
Dlaczego się nie ożeniłeś?
Miałem zamiar, ale rzecz w tym, że...
Moja była...
nie chciała, by jej znajomi
myśleli, że ma faceta kryminalistę, więc...
zerwała ze mną.
Naprawdę ją kochałeś?
Wydawało mi się, że tak, ale...
Cóż...
Odkąd wróciłem do domu,
zdałem sobie sprawę,
że wszystko, co brałem za pewnik,
wcale takie nie było.
Prowadziłem bardzo płytkie życie.
Kruche.
Jednakże...
Teraz...
Czuję, że żyję naprawdę.
Tak głęboko.
Cóż, butelka jest pusta.
Robi się późno i może padać.
Muszę wrócić do domu.
Miło mieć cię z powrotem, Miguel.
Migueluchis!
- Vicente został napadnięty. - Co?
- Jak to? - Jest w szpitalu.
- Chodźmy. - Tylko zamknę sklep.
Naprawdę czuję się lepiej, niż wyglądam.
- Bo się nie widziałeś. - Idiota.
Vicente, co powiedzieli lekarze?
Na szczęście
żaden organ nie został uszkodzony.
Przeżyłem.
Tylko dobrzy umierają młodo, nie?
Ale jest problem, chłopaki.
Wiecie, że jestem...
freelancerem.
Bez ubezpieczenia zdrowotnego.
Nie wiem, jak się stąd wydostanę.
Nie stać mnie na opłacenie szpitala.
Będziecie musieli pomóc mi uciec.
Spokojnie, Vicente.
Złożymy się i za wszystko zapłacimy.
Ty staraj się wyzdrowieć, dobrze?
To bardzo miłe.
Bracie.
- Narka. - Trzymaj się.
Niewiarygodne. Na ulicach już nie jest bezpiecznie.
- Tyle zagrożeń. - Vicente nie został napadnięty.
On to zmyślił.
Zespół neonazistowski... Tak, w Kolumbii, to właśnie oni
przyłapali go na seksie z facetem na parkingu.
Ten drugi uciekł, Vicente nie zdołał.
- Co? - Gliny mi powiedziały.
To okrutne, bracie.
Nie możemy go tam zostawić. Musimy pomóc.
Mama zostawiła mi trochę pieniędzy. Niedużo, ale zawsze coś.
Dorzucę swoją półroczną premię.
Chłopaki, jestem spłukany,
ale zdobędę tę forsę dla przyjaciela.
- Miałem jechać z... - Mamą.
Z nią.
Ale też się dorzucę.
Mamy pieniądze od sponsora za awans do półfinału.
Myślę, że to wystarczy. Zapytam o koszty. Wy idźcie.
- Dobra. - Luzik.
- Dobrze było cię widzieć. - No już.
Znam kogoś w klinice, ale...
Jak się czujesz?
Nie musisz się o nic martwić.
Znaleźliśmy sposób, by zapłacić rachunek.
Dzięki.
Chciałem ci powiedzieć coś jeszcze.
Co?
Więc...
Wiemy, że to nie był napad.
Że przyłapali cię na seksie z facetem w aucie.
Jak zareagowali inni?
Normalnie.
Od lat wiemy, że lubisz facetów.
Kiedy wróciłem do domu,
byłem absolutnie przekonany, że wszyscy mnie osądzą
za wszystko, co zrobiłem.
Za wyjazd w taki sposób, w jaki to zrobiłem.
Porzucenie wszystkich.
Nawet mamy.
Za to, że wstydzę się tego, kim jestem
i skąd pochodzę.
Za was. Za wszystko.
I wiesz co?
Nikt z was nic nie powiedział.
Absolutnie nic.
Doceniam to. Okazaliście szacunek.
A o to ostatnio ciężko, prawda?
Twoi przyjaciele cię kochają.
Kochamy cię, stary.
I wierz mi, kiedy mówię,
że niezależnie od wyborów w życiu,
cokolwiek to jest,
możesz na nas liczyć.
Więc zdrowiej, stary.
Potrzebujemy cię.
Dobra?
Dobra.
Głowa do góry, Vicentico!
Miguelucho, obudź się!
- Dzwonią do ciebie z Japonii! - Z Japonii?
Tak, faceci o charakterystycznych oczach. Obudź się.
Rany, która godzina?
Wstawaj. Ale już.
Chryste.
Spotkamy się za dwa dni i przedstawię państwu ofertę.
Bardzo dziękuję. Żegnam.
Co się stało? Kto to był?
Mamo...
Japońska firma międzynarodowa
prowadzi projekt transformacji cyfrowej w Kolumbii.
Chcą, bym nim zarządzał.
Wspaniale, Migueluchisie.
Zastanawiacie się, po co was zaprosiłem.
To proste.
Zaprowadzimy tę firmę na szczyt w zaledwie sześć miesięcy.
Jak to osiągniemy?
Nie musimy nikogo szukać.
Wystarczy wzmocnić nasze poczucie przynależności do firmy.
Moje poczucie przynależności.
Innymi słowy,
próbuję powiedzieć, że nie potrzeba nam nikogo innego.
Żadnych najlepszych specjalistów na rynku.
Musimy inwestować we własnych ludzi, by byli najlepsi.
Jak poszło?
Japończycy niewiele mówią,
ale myślę, że byłem przekonujący.
Przekaż pracownikom, że nie muszą odchodzić.
Mam nadzieję, że tym razem robię wszystko dobrze.
Świetnie, będą zadowoleni.
Dzwoniła panna Cristina.
Znowu ten dwubiegunowy koszmar?
- Ona się nie podda. - Tak.
Następnym razem powiedz jej, że jestem w Tybecie i to wszystko.
- Albo mogę ją zablokować. - Tak!
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Kogo my tu mamy?
- Jak się masz? - OK, a ty?
Fantastycznie.
Słyszałam, że współpracujesz z Jump and Art.
Dasz wiarę?
Będę konkurentem twojego taty.
On chce z tobą porozmawiać.
Może wpadniesz dziś na kolację?
Pogadacie sobie, a potem spędzimy razem trochę czasu.
Jak za dawnych czasów.
Brzmi kusząco, ale...
wieczorem oświadczam się kobiecie, którą kocham,
i raczej nie spodoba jej się, że spotykam się z byłą.
Kim ona jest?
To ta piękność, która idzie w naszą stronę.
- Gratulacje. - Dzięki.
- Cześć. - Cześć.
- Podoba ci się tu? - Jest pięknie.
To chyba odpowiednie miejsce na rozmowę.
Dlatego cię tu zaprosiłem.
Dlaczego tak poważnie?
Nie jestem zbyt dobry w tych sprawach.
- Przejdę do rzeczy. - Proszę.
Nie mam dużo czasu. Muszę wracać do domu.
Drużyna rozegra dziś wyjątkowy mecz.
- Przejdą do finału? - Nie, nie o to chodzi.
Odkąd wyjechałeś, wszystko wróciło do normy.
Przegrywają każdy mecz.
Dlaczego więc jest wyjątkowy?
Bo...
tym razem...
będziemy świętować to, że jestem w ciąży!
Dowiedziałam się dwa dni temu i...
nie mieliśmy okazji świętować ze wszystkimi.
Więc postanowiliśmy zrobić to z chłopakami po meczu.
Ale ty i Klusek...
Tak, zrobiliśmy sobie przerwę, ale ten czas pomógł nam zrozumieć,
że nie możemy bez siebie żyć.
Do tego dziecko w drodze.
Teraz.
Gratulacje.
A o czym chciałeś rozmawiać?
O niczym. Chciałem ci podziękować.
Za wszystko, co dla mnie zrobiłaś.
Za wszystko, co zrobiłaś, odkąd wróciłem do domu.
Za pomoc w ponownym odnalezieniu siebie.
Wiem, że zajęło mi to zbyt długo,
ale musiałem ci podziękować.
Bez ciebie nie byłoby tak samo.
To było proste.
Przecież wiesz.
Wiesz, że zawsze byłeś i zawsze będziesz moim przyjacielem.
Zawsze.
Wiem. To szaleństwo.
Zapomniałem wspomnieć.
Wpadłem w paranoję z powodu powrotu Miguela.
Nie tylko dlatego, że jest przystojny, bo jest.
Ale Miguel i Vicky w młodości byli parą.
Ależ my się pogubiliśmy.
Oboje źle zinterpretowaliśmy jej zachowanie.
Ja sądziłem, że Vicky już mnie nie kocha.
A Miguel pomyślał, że ona znów coś do niego czuje.
Mężczyźni mają wiele do nadrobienia, by zrozumieć kobiety.
Mężczyźni. Kobiety.
Vicky.
Jak poszło?
W porządku, chyba.
Później mi pan opowie. Zaraz zacznie się spotkanie.
Nie, zaczekaj.
Nie idę. Mam ważną sprawę do załatwienia.
Ważniejszą niż projekt, nad którym pracowaliśmy od tygodni?
Tak.
O wiele ważniejszą.
I nie potrzebuję tego, zabierz go.
Jesteś na to gotowa. Dasz sobie radę.
Western, Western, Western Blue!
Kolego, pomóż nam z kopnięciem skorpiona.
Tak jest! Oto moja drużyna!
Do boju!
Miguel!
Co słychać?
Tak się cieszę, że jesteś!
Nie mogło mnie tu zabraknąć.
Nie ma mowy!
Naprzód, chłopaki! Skosicie ich!
Western Blue! Pokażcie pazur!
Western Blue!
Pokażcie pazur!
- Spójrz na niego. - Wow, stary.
Będziecie najlepszymi rodzicami.
Tak.
Chcesz chłopca czy dziewczynkę?
Nie wiem, ale ja...
- Kogo chcemy? - Dziewczynkę.
- Tak się cieszę. - Dzięki.
Proszę o przysługę.
Jeśli urodzi się córka, niech wygląda jak ty, a nie Klusek, błagam.
Złośliwiec!
- Miguel! - Co jest?
Pamiętasz Rodolfito?
Rodolfito? Co słychać, chłopie?
Ma obsesję na punkcie wszystkiego, co japońskie.
Powiedziałem mu, że będziesz z nimi pracował.
Może dasz mu jakąś radę.
Radę? Tak.
Idź do domu, spakuj najlepsze ciuchy
i sprawdź pogodę w Japonii, bo zabieram tatę do Tokio.
Potrzebuję księgowego. Czyli ciebie?
Co ty na to?
- Jasne, stary! Japonia! - Chodź.
Armandito, może drineczka?
Nie, stary, dzięki.
W ten weekend widzę się z dziećmi.
Nie spieprzę tego.
Dobrze!
Prohibicja, rozumiem.
Staram się.
- Gratulacje. - Napijesz się?
Cieszę się.
Przezabawni są, co?
Cześć, ludzie.
Pani Mónica. Co słychać?
To...
Juan Carlos. Jeden z moich klientów. Jesteśmy przyjaciółmi.
To mój chłopak.
Ekstra!
- Jesteś wolny. Wreszcie! - Dobra robota.
- Miło poznać. - Zapraszamy.
Proszę się napić.
- Proszę. - Dobra.
Proszę, synku.
Szczęśliwy?
Jak świnia w błocie.
Widzisz? To zawsze będzie twój dom,
nawet jeśli go na chwilę opuścisz.
To jest twoje miejsce, twoi przyjaciele.
Zgadza się.
Yadirita, czemu stoisz tu sama?
Podziwiam widoki.
Tak.
Nieźle dziś wyglądasz.
- A ty pięknie. - Dzięki.
Musiałam się wystroić dla przyjaciół.
I napić się ze starym, dobrym Miguelem, co?
Pewnie.
- Toast. - OK.
Ale tym razem za tych, którzy się nie wymknęli.
Podoba mi się. Wypijmy za to.
Zrobiłeś sangrię?
Rozkręćmy tę imprezę.
- Zmień muzykę! - Chodź do mnie.
Tak.
Powrót do domu pokazał mi,
że duch zwycięzcy, o którym tyle mówiłem...
Cóż, to...
najwyższy przejaw ludzkiego egoizmu.
Nie ma zwycięzcy bez przegranego.
Innymi słowy,
chodzi mi o to,
że aby być zwycięzcą, trzeba czerpać radość
z miażdżenia przeciwnika.
Każde zwycięstwo oznacza rozkosz
z frustracji innych.
Miguel!
Próbowałem...
Świętowanie porażki to...
akt dobroci.
Największy dowód na to,
że potrafimy się zrozumieć. Możemy nawiązać koinonię.
Coś, co definiuje nas jako rasę ludzką.
Dlatego
jestem przekonany,
że w porażce tkwi sukces.
Napisy: Marta Kowalczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Małgorzata Fularczyk