Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
OJCIEC PILÓN ZAKŁADA GRUPĘ HEPTA
„ZMARLI NIE MÓWIĄ”
GLORIA PALOMEQUE JASNOWIDZKA I FARMACEUTKA
ZJAWISKA PARANORMALNE W PAŁACU VERGARA
ZJAWISKA PARANORMALNE POD LUPĄ
INSPIROWANE PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI
ZJAWISKA
MADRYT, ROK 1998
Przepraszam.
Kopę lat. Myśleliśmy, że ojciec zmarł.
Bez obaw. Dałbym wam jakiś sygnał.
- Broń Boże. - Chodźmy tam.
Kawa z mlekiem?
- Bez. Ktoś już jest? - Przyszedł ojciec pierwszy.
Dzięki, synu.
M-teoria Edwarda Wittena…
NOWE HORYZONTY FIZYKI TEORETYCZNEJ
…wywodzi się z teorii strun,
według której wszystkie cząstki są…
Nic z tego nie kumam.
Obiecałem profesorom z Cambridge, że zabierzemy ich wieczorem na flaczki.
- Flaczki na kolację? - W końcu to Anglicy.
Mam spotkanie i…
Widzimy się za 20 minut.
Wrócimy do tego za tydzień.
Proszę jeszcze nie zmazywać!
Interesowałby pana staż?
- Kawa z mlekiem. W szklance. - Kawa w kubku to grzech.
I woda.
- Dziękuję. - Proszę.
Carlos?
- To nie kwestia religii… - Przepraszam, coś mi wypadło.
- Dobry wieczór. - To Pablo Marimón.
- Wierzy tylko w naukę. - Uczeń Gerarda Plany. Miło mi.
Zwiał i przysłał sceptyka. Świetnie.
Interesuję się parapsychologią, ale z naukowego punktu widzenia.
Czytałem pani książki, a także słucham pani audycji.
- Co sobotę? - Tak.
Powinieneś się wtedy bawić. Młodym jest się tylko raz.
I nie mów do mnie na „pani”.
- Tak, proszę pani. - Świetnie.
Podwójna herbata z kwiatu lipy.
Na lodzie. Tak jak lubisz.
Weź szklankę.
Co się stało?
Carlos.
Chciał się skontaktować.
Spadło jego zdjęcie i zapanował chłód.
Zostaw przeszłość. Skup się na teraźniejszości.
A gdzie tamte dwie?
Stawiam herbatę, że Paz wymiga się przez wnuki.
Oczy ropuchy i żaby łapy! Babcia was pożre, wy małe szkraby!
Chwileczkę.
Zostawcie mnie na chwilę.
Zaczekajcie.
Co się stało, kochana? Już późno, a chcesz, by zostały na kolację.
Bo jestem jasnowidzką.
Mam zostawić je same?
Dobrze.
Daj palec, a wezmą całą rękę.
Cicho, bo nic nie słyszę!
- Do góry! - Jasne.
Co to było? Nie, zmiataj.
- Pa. - Do zobaczenia.
Ojcze.
- Wygrałam herbatę. - No cóż.
Kupię sobie taki telefon za pierwszą wypłatę.
Gerardo nie wspomniał, że nasza praca jest altruistyczna?
Więc czemu to robicie?
By pomóc potrzebującym. To najlepsza zapłata.
A pani?
Przepraszam.
A ty? Czemu dołączyłaś do grupy?
Carlos lubił zjawiska paranormalne.
Umówiliśmy się, że gdy jedno umrze, zrobimy to samo co Houdini.
Houdini?
Obiecał żonie, że jeśli istnieje życie po śmierci, da jej znać.
- Jak? - Wymyślił kod.
Dziesięć słów, które znali tylko oni.
Po jego śmierci żona udała się do wielu medium, ale bez skutku.
Oczywiście.
Nie można uganiać się za duchami.
- Proszę nas wprowadzić. - Oczywiście.
To pobliski antykwariat.
- A to? - Sprawa sprzed dekady.
Nie przyznał się, ale widziały to dwie sąsiadki.
Brutalna śmierć.
Kilka dni temu zadzwonił do mnie poruszony właściciel sklepu.
Nic nadzwyczajnego. Hałasy, ruszające się meble.
To, co zawsze. Skąd ten pośpiech?
Gdy pomachałem wahadłem nad podłogą tego antykwariatu,
wyleciało mi z rąk.
Urzędniczka, antropolożka, psycholożka i doktorantka w Paryżu.
Bien sûr.
Prowadzisz też aptekę, tak?
Pewnie uważasz urzędnika za kogoś potwornie nudnego.
Pragnę nudnego życia.
Jesteś piękna. Musisz mieć wielu adoratorów.
Sam wyglądasz niezgorzej.
Nie miałeś nikogo od śmierci żony?
- Jestem sam. - Śmierć to część życia.
Napisałem o tym w aktach.
Wybacz.
Skądś cię znam.
- Z telewizji! - Nie.
- Jesteś medium! - Tak, spokojnie.
- To straszne. - I tak to rzucam.
Skupię się na pracy w aptece.
Zostanę farmaceutką.
Przepraszam. Dzwoniła Gloria. Kiepsko się czuje.
No dobrze. Zbierajmy się.
Za pół godziny kończę.
Moglibyśmy pójść na drinka.
- Nie mogę. - Rozumiem.
Nie ma problemu.
„Zmień porę roku, bo zima nie opuści twego serca”.
- To Biblia? - Nie, piosenka pop.
Nie będziemy polować na duchy?
Bez niej to strata czasu.
ANTYKWARIAT
Idę!
Idę.
ANTYKWARIAT
Chwileczkę.
- Dobry wieczór. - Witam.
- Przyszedłem do… - Nikogo już nie ma.
Wrócę innym razem.
Zamykają coraz wcześniej. Nie mają klientów.
Rano jeden z nich wybiegł stąd, jakby goniła go policja.
Biedak się posikał.
Długo jest pani dozorczynią?
Przyjechałam tu z mężem w młodości.
- Wie pan, co tu zaszło? - Mowa o morderstwie?
Tak. Zabito mojego biednego męża.
Zostałam sama z córką.
- Wyrazy współczucia. - Życie.
Mam klucze do antykwariatu.
- Jeśli możemy. - Ufam ojcu.
Znam ojca z telewizji.
Proszę potem zostawić klucze w skrzynce pocztowej dozorczyni.
- Oczywiście, dziękuję. - Z Bogiem.
W połowie lat 80. Pilón utworzył interdyscyplinarną grupę badawczą
zajmującą się zjawiskami paranormalnymi.
Wolę „medium”, bo określenie to łączy w sobie dwa pozostałe.
Jasnowidztwo, czyli widzenie poza ramami czasu, i telepatię.
Cztery minuty to maksymalny czas wizji.
Inaczej mogłaby nie wrócić.
Kiedy wchodzi w trans,
duch zmarłego przejmuje ciało Glorii.
- Zwykle są spokojne. - I uprzejme.
Jedna z popularniejszych spraw to duch Pałacu Vergara.
Mówiły o niej wszystkie stacje.
Nagrania EVP z pałacu były słynne w całym kraju.
Opowiedz o Vergarze.
Czemu nie?
Przepraszam, cięcie. Chwileczkę.
Posłuchajcie uważnie tego nagrania.
Potrzebuję tylko trzech.
Miało miejsce anormalne zjawisko. Zweryfikowaliśmy je przyrządami.
Nasza medium, Gloria…
Naprawdę przez kilka minut była nieprzytomna?
To była naprawdę trudna sprawa.
Życzymy ojcu Pilónowi szybkiego powrotu do zdrowia.
Dawno go u nas nie było.
Przejdźmy do prognozy pogody na weekend.
Możemy spodziewać się gwałtownych burzy.
Dziennikarze już wysyłają go do grobu.
Musieli wspomnieć o pałacu Vergara.
Cześć.
Co z nim?
Musi być tam coś bardzo groźnego.
Daj spokój! Pije po dziesięć kaw i śpi trzy godziny.
Wczoraj czuł się dobrze.
Mądry ksiądz po szkodzie.
Puściłaś go samego?
Chociaż przyszłam na spotkanie.
Nie można zachorować?
- Zachorowałaś? - Tak.
Nie wątpię, że tak było.
Złamał protokół. Badamy sprawy razem.
Coś przeczuwał i martwił się. I jak zwykle się spieszył.
Ale nie mówił, że pójdzie sam.
W ogóle. Czemu, ojcze?
- Co szyjesz? - Koc, by było mu ciepło.
Co tu się dzieje? Może mieć tylko jednego gościa.
Naprawdę? Tu jest mnóstwo osób.
Jakaś kobieta twierdzi, że pozwie pana za zaniedbanie.
Nie leczę żadnej z was.
Trafiła tu z guzem wielkości ziemniaka, a pan uznał to za zaparcia.
Biedaczka zmarła dwa dni później.
Proszę stąd wyjść!
- W tej chwili! - Spokojnie.
- Mogę dokończyć? - Na zewnątrz.
Musisz być silna.
Czemu?
- Zostawiłam kulę. - Gloria.
No co?
Musimy ustalić, co się stało.
SKLEP Z TYTONIEM
- A Gerardo? - Został z ojcem Pilónem.
- Cześć. W porządku? - Zamknij okno, bo zmokniemy.
To było coś paranormalnego.
Nie dajmy się ponieść emocjom. Jest stary i pali jak smok.
Trzymajmy się protokołu. Przekonamy się.
Protokołu?
Na początku trzeba wykluczyć, że to normalne zjawisko.
Należy sprawdzić, czy warunki można uznać za normalne.
Zjawisko nie może być zgodne z prawami fizyki.
Tu wkraczasz ty i twoje gadżety.
Zwykle za zjawiskami paranormalnymi stoją istoty, które utknęły w interfazie.
Chwileczkę.
Mózg to substrat neuroanatomiczny, który daje nam świadomość.
Bez niego jest ona niemożliwa.
Kocham go.
To Gerardo. Masz.
Otwórz.
W XVI wieku była tu plebania. W 1538 roku doszło do pożaru.
Wszystko spłonęło, a ziemię nabył włoski kupiec.
Zbudował dom, a jego rodzina mieszkała tu przez wieki.
W 1989 r. najemca lokalu w piwnicy zabił sąsiada młotkiem.
Jezu!
Jeśli utknął w interfazie, musiał naprawdę się wkurzyć.
Jasne, w interfazie.
Nie martw się, bo zazwyczaj to tylko złośliwe duchy.
- Nie bój się martwych. - To żywi są okrutni.
- Rzucają czymś, ale nie trafiają. - Chcą przykuć naszą uwagę.
Paz!
Najważniejsze, byś zachował spokój.
Kiedy zobaczysz, jak Gloria nawiązuje kontakt,
od razu uwierzysz. To niezwykły widok.
- To komplement? - Owszem.
To tu!
Cholera.
Ale ulewa. Nie do wiary.
- Może być? - Niesamowite!
TEATR
- Palisz? - Nie.
Młodzi są tacy nudni!
Chodźmy.
Enrique?
Miło mi.
Enrique. A to moja żona, Marisa.
- Miło mi. Sagrario. - Witam.
- Ruiz de Carvajal, znam panią. - No tak.
Nie do wiary, Palomeque. Jasnowidztwo musi być niezwykłe!
Wolę określenie „medium”.
- Piękne. - To Paz.
- Ciebie nie znam. - Zajmuję się nagrywaniem.
Jasne.
- Pablo, nasz fizyk. - Cześć.
- Miło mi. - Wzajemnie.
- Nie jesteś za młody? - Studiuję fizykę.
Sagrario. To znaczy… proszę pani. Co z ojcem Pilónem?
- Źle. Wciąż jest w szpitalu. - Biedak.
- To straszny szok. - Tak.
Byłam taka podekscytowana, gdy go zobaczyłam.
- Podekscytowana? - Jestem jego wielką fanką.
- To łysienie plackowate. - Nagle stracił brwi.
Ze stresu.
Narysowałam sztuczne, ale ich nie lubi.
- Wejdziemy porozmawiać? - Oczywiście.
Dźwigacie i mokniecie. Wejdźcie.
Przynajmniej wiesz…
- Masz wszystko? - Pomóc?
Cześć.
Jak ci na imię, kochanie?
Rozchmurz się. Nie ma piękna bez szczęścia.
- Kto zrobił ci te pompony? - Susanita, nie przeszkadzaj.
Nie przeszkadza.
Zrobić państwu kawy lub czegoś innego?
- Zrobiłam tosty francuskie. - Nie trzeba.
- Dzięki. - Chodź.
To dozorczyni, złota kobieta. Chodźmy.
Dzięki, Chimichurri.
Słyszymy dziwne odgłosy, od kiedy się wprowadziliśmy.
To typowe w sklepie pełnym antyków.
Na początku też tak myślałem.
Spójrzcie!
Kiedyś ten świecznik sam się zapalił.
Czasami kontakt z powietrzem lub wodą wystarczy,
by powstał samozapłon. Znam takie przypadki.
Przy zjawiskach paranormalnych temperatura znacznie spada.
Przy wyłączonych grzejnikach też.
- Ogrzewanie kosztuje krocie. - Tylko coś zobaczę.
W wymiarze duchów wibracje energii są dużo wyższe.
Zużywają tu sporo energii.
Termalnej. Stąd spadek temperatury.
- Chłód. - Absorbują ciepło.
- Jasne. - Nie wierzę w duchy.
Ale tu dzieje się coś dziwnego.
Wszystko można jakoś wyjaśnić.
Też tak kiedyś myślałem, ale…
Przepraszam na chwilę.
Lustro spadło na tę rzeźbę, która była gotowa do sprzedaży.
- A lustro jest całe. - Fascynujące.
Często właściciele wykurzają tak najemców.
- To nasz sklep. - Naprawdę?
- Tak. - Nie wiedziałam.
- Od dwóch miesięcy. - Mamy długów po brwi.
Dowiemy się, co tu się dzieje.
Niczego nie wyczuwam.
Tylko…
ten okropny zapach.
- Ma nadpotliwość. - Co?
Nadmiernie się poci.
Sporo się dzieje.
- Zróbmy pomiary, Pablo. - Tak.
- Zmierzy pole magnetyczne. - Wiem, o co chodzi.
Jestem fanką Jiméneza del Oso.
- I słucham pani programu. - Mojego?
Masz już dwoje słuchaczy, ją i kuzyna.
Zabawne.
Proszę o chwilę ciszy.
- Gotowe. - Gloria.
Zaczynam.
A więc…
nic tu nie ma. Powodzenia.
Gloria!
- Co z tobą? - Nic tu nie ma, a jestem umówiona.
- Dlatego nic nie widzisz. - Nie!
Ojciec Pilón miał przeczucie i zobacz, jak skończył.
Dostał udaru.
Nie wszystko musi się wiązać z czymś nadprzyrodzonym.
Czemu tak się przy tym upierasz?
Daj spokój! Słyszałaś, co się tu działo.
- Właściciel to paranoik. - Myślisz, że to rozgryzłaś.
To jego nieokiełznany umysł za tym stoi.
Spójrzcie.
Ta lalka pojawiła się znikąd.
Znaleźliśmy ją w tamtym pokoju. Chodźcie.
Sama głowa. Bez ciała.
Ja wychodzę.
Ojciec Pilón nigdy nie porzuciłby kogoś w potrzebie.
Rób, co chcesz.
Co za manipulantka.
Mogę pobrać próbki?
- Oczywiście. - Dziękuję.
- Wcześniej jej nie było. - Macie tu sporo rzeczy.
Gloria weźmie swoją kulę i powie, czy coś zobaczy.
- Kulę? - Świetnie.
Jak sobie pani życzy.
Kula jest dla niej pomostem między światami.
- Rany. - Gotowa?
Wypadła mi podczas szalonej jazdy Paz.
Możesz wrócić pieszo. Pogoda zachęca.
- Wezmę kluczyki. - Wiele rzeczy znika.
Tak, księga rachunkowa, klucze, szklane oko.
Zaraz wrócę.
- I o wiele więcej. - Tak.
- Na bank ma kulę w torbie. - Mam ją!
Już.
- Miałam ją w torbie. - Kontynuujmy. Proszę o ciszę.
Paz.
To ty?
Nie.
Gdy ktoś wyda jakiś odgłos, niech mi o tym powie.
Nie żartujesz sobie, Gloria?
Mam randkę. Pamiętasz jeszcze, co to takiego?
Chodzi się na nią przed…
Kurwa.
To dochodzi stamtąd.
Nagraj to, Paz.
- Chimichurri? - Dochodziło stąd.
Gloria.
Wilgoć.
Nie tylko mąż ma nadpotliwość.
To normalne. Rury mogą przeciekać.
Wcześniej tego nie było.
- Co? - Można tego nie zauważyć.
Enrique codziennie przed wyjściem robi zdjęcia dla porównania.
Paz.
Niemożliwe.
Co?
21 LISTOPADA 1998
Jasne.
Nawet sześć osób by tego nie ruszyło. Może to pole psioniczne?
Elohim?
Geoecja, heloklastia, pandemonium? Czy tylko Kamparupa?
- Marisa. - Co?
- Spokojnie. - Tu znalazłam ojca Pilóna.
Na ziemi.
Tutaj?
To nie przypadek.
Paz!
Chwileczkę.
- Niesamowite. - Przepuście mnie.
Dość! Sprzedałem go.
Niesamowite.
- To ja. - Pablo.
Chwileczkę.
- Niemożliwe. - Co?
Co?
- Co? - Spójrzcie.
Niemożliwe.
- To błąd. - Osiemnaście?
Pole magnetyczne w Madrycie to 35.
Często boli was głowa?
Owszem, męczą mnie migreny.
Spokojnie, to pewnie jakaś żelazna belka.
Albo przejście do innego świata.
Boże.
Ktoś sprowadził tu ducha.
- Tak? - Na miłość boską!
- Nie można przenosić rzeczy siłą woli. - Jak nie? To psychoragia.
Przypływ energii psychicznej w sytuacji wielkiego stresu.
A stresu jest tu sporo.
To nie moja wina. Coś wam powiem.
Nie, spokojnie.
- To nie sprawka żywych. - Nie lekceważ go.
To nie Enrique.
Gubi się przy liczeniu, a miałby poruszać rzeczami?
Mówiąc o „przejściu”, miała pani na myśli
jeden koniec mostu Einsteina-Rosena?
Paz!
Nie jestem taka brzydka.
- Paz! - Moja kamera!
Rany Julek!
Dobry cel.
- Nagrałaś to? - Chyba. Może być uszkodzona.
- Pablo, daj Paz krzesło. - Co za trafienie.
Proszę.
Zobaczmy.
Zobacz, Pablo.
Spokojnie.
W porządku? Marisa?
- Nic ci nie jest? - Tak, wbiła się obok.
- Mogła odciąć ci rękę. - Nic mi nie jest.
- Leciała jak strzała. - Nie celowały.
To kilka duchów?
Spokojnie. To nie pomaga.
Fortuna sprzyja odważnym.
Upiory wyczują strach z daleka.
- Przestań. - Uspokój się!
- Jestem bardzo spokojny. - Masz coś?
Spójrzcie.
- Świeżo naostrzony. - Nie trafiły was, prawda?
- Owszem. - Marisina, proszę cię.
- To było ostrzeżenie. - Jasne. Wychodzimy.
Żartujesz? Dopiero robi się ciekawie.
Źle się czuję!
Wyjdźcie na zewnątrz. Niech trochę odetchnie.
Nie jestem taka brzydka.
Spójrzcie.
- Celowały. - Kto?
Energie. Enrique jest ich źródłem.
- Szybko się uczysz. - Widzieliście moją kulę?
- To ty jesteś medium. - W drugim pokoju.
To jednostajnie przyspieszony ruch prostoliniowy
modyfikowany przez grawitację. Musiałbym to obliczyć.
- Mogę przewinąć? - Ja to zrobię.
To twoje.
- Bateria padła? - Weź zapasową.
- Co? - Brawo, młody.
Podłączmy się do tej nowoczesnej sieci.
Nawet bez urządzeń widać, że coś tu się dzieje.
I to coś wielkiego.
Niesamowite. Moja pierwsza plansza Ouija.
- Zrób zdjęcie. - Marisa.
Nie psuj mi tego. Jedno zdjęcie.
- Siadaj. - Za dużo nas tu.
Ouija to nie zabawa.
Może być niebezpieczna dla słabszych psychicznie.
- Mowa o mnie? - Nie.
Przyda nam się męska energia.
Podziękuję.
Zostanę tam na czatach.
Ja mam mnóstwo męskiej energii.
- Zauważę, jeśli będziesz oszukiwał. - Mam nadzieję.
Proszę o siłę…
Proszę spojrzeć.
Piękna. Ładna bluzka.
Co?
Nie… To bezpieczne?
Wiem, co robię.
Gloria jest świetna.
- Dwa komplementy? - Nie przywyknij.
Mam randkę. Podajcie ręce.
- Spokojnie, Marisa. - Dobrze.
Ręce.
Druga.
Skup się.
Jesteś tam?
Śmiało. Przed chwilą się nie chowałeś.
Nie takim tonem!
Kim jesteś? Chcemy ci pomóc.
Nie do wiary.
Enrique.
- Nie ruszaj się. - Oczywiście.
Możesz mi zaufać.
Jest.
Cieszę się, że jesteś. Przedstawisz się?
„Q”.
„U”.
„I”.
„M”.
- „I”. - Quimi.
Mieszkasz tu?
- Tak. - Marisa, zabierz palec.
- Czemu? - Zrób to.
Paz.
- Przysięgam, nic nie robię. - Teraz.
Enrique!
Nie możesz teraz wyjść.
Przeszkadza ci nasza obecność, Quimi?
Przeszkadzają ci Enrique i Marisa?
Chcesz, by stąd odeszli?
Po co tak naciskać?
Cholera. Z randki nici.
- Spokojnie. - To przez deszcz…
Widzisz?
To nie Quimi, tylko ktoś gorszy.
Kurwa!
Pablo, latarka.
- Latarka? - Szybko!
Obok narzędzi.
Przepraszam, to ja.
- Walnąłem w krzesło. - Spokojnie.
Chimichurri?
Enrique!
Chimichurri!
Złotko, wystraszyłeś mnie.
Jesteś Enrique?
Cholera!
Enrique!
Musimy go złapać.
Chodźcie.
- Szybko. - Nie mogę!
Szybko!
Trzymajcie go!
Mocno!
Mocniej!
- Jesteśmy na to za stare. - Mów za siebie!
- Jestem trzy miesiące młodsza. - Jasne.
Słyszałaś, Paz?
Głośno i wyraźnie.
Uważaj!
Słodki Jezu!
Enriquito! Co oni ci zrobili?
Kochany!
Wszyscy cali?
- Chyba tak. A ty? - Nic mi nie jest.
Proszę bardzo.
Zostaniecie osądzone.
Niemożliwe.
Nie…
Enrique!
W porządku?
- Zimno mi. - Ogrzeję cię.
Proszę cię, Chimichurri.
- Rany. - Pokiereszowało go.
- Enrique! - W porządku?
Tak. A ty, Gloria?
- Tak. - Na pewno?
To było niesamowite.
- Bez obaw, jutro zadzwonimy. - Trzymajcie się.
Obłęd, co?
Pierwszy raz Gloria zostawiła kogoś na planszy.
- Serio? - Tak.
Nigdy nie poznałam kogoś takiego jak on.
Posłuchaj.
Jako dziecko spałeś przy włączonym świetle?
Jak wszyscy.
Czujesz podczas snu, że ktoś cię obserwuje?
Naucz się bronić.
- Przed kim? - Przed sobą.
Twój talent to dar.
Ale musisz nad nim panować.
- Bardzo pomogłeś. Dzięki. - Nie mogę teraz odejść.
- Chcę doprowadzić to do końca. - To zbyt niebezpieczne.
Pomóż mi. Na pewno umiesz.
Musisz oduczyć się wielu rzeczy.
To wymaga czasu, a obecnie go nie mamy.
Dam radę się oduczyć. Tak samo, jak się uczę.
Nie spiesz się.
To była najlepsza noc mojego życia, panie.
- Uważaj, młody. - Przepraszam.
Naprawdę. Jesteście zajebiste.
- Owszem. - Tak.
Uważajcie.
Wszystko mnie boli.
O co ci chodzi?
Umieściłam kamery w pokojach i na korytarzu. Może coś nagrają.
- Co robisz? - To tylko nóż.
Ale z ciebie zbój.
- Gdzie Sagrario? - Kiepsko się czuje.
- Czemu? - Zgadnij.
Oby jej przeszło. Coś strasznego.
Wiesz, co tu się dzieje?
Nie, jestem trochę zagubiona.
Nagrałaś to? Jest zagubiona.
Naprawdę nie wiem, co myśleć.
A jeśli to Quimi zatłukł swojego sąsiada?
Nie, jest tu teraz, w 1998 roku.
Do zbrodni doszło dekadę temu.
Zaufajcie mi. Coś tu nie gra.
Też ciągle jestem w szoku. Dzięki.
I to nie ma związku z twoim zmarłym mężem.
- Nie czytaj mi w myślach. - Taka dola przyjaźni z wiedźmą.
„Przyjaźni”?
- Skończyłaś? - Tak.
- Chodźmy się napić. - Świetnie.
Widziałyście moją kulę?
Dziękuję.
Nie znacie tego miejsca?
To nie do końca moje klimaty.
- Rzadko gdzieś wychodzę. - Twoja córka nadrabia za ciebie.
Powinna płacić ci za to niańczenie.
- Tylko matka to zrozumie. - Nie jestem, a rozumiem.
- Bo jesteś święta. - Ja?
Już ci się tu podoba?
O gustach się nie dyskutuje. Skończcie się już kłócić.
Zdrowie.
- Za co? - Za ojca Pilóna.
- Dobrze. - Za ojca Pilóna.
- Nie wznoś toastu wodą. - Przestań!
Ojciec mówił, by nie ufać tym, którzy piją tylko wodę.
To wiele tłumaczy.
- Oddaj. - Nie.
Raz w roku nie zaszkodzi.
- Raz w miesiącu też. - Dobra.
- Zdrowie. - Namówiłyście mnie.
Za ojca Pilóna!
- Sagrario? - Tak?
Znamy się?
Jesteście tu razem. Cudownie.
Uratowałyście mi życie 20 lat temu.
Byłam stewardessą, mieszkałam w bliźniaku.
Pan Federico!
- Tak! - Wspaniale.
Uparł się, by tam zostać.
Chciał wydziedziczyć córkę, która sprzedała mieszkanie.
Ciągle nabijałaś się: „Jak ją wydziedziczysz zza grobu?”.
A on odpowiadał tylko: „Nie odejdę, póki jej nie wydziedziczę”.
Zdziałałyście tam cuda. Teraz mieszka tam mój syn.
- Był jeszcze dzieckiem. - Teraz ma 32 lata i dwójkę dzieci.
Rany!
- Miło was zobaczyć. - Wzajemnie.
- Bawcie się dobrze. - Wszystkiego dobrego.
Pan Federico. Miał złoty łańcuszek i surdut.
Żaden typ nas nie zaskoczy.
To było przed pałacem Vergara, prawda?
Twoją piętą Achillesa.
Nie wracajmy do tego. Niemal zginęła.
Jak mu było? Sarmiento!
Ksiądz z okropnym charakterkiem.
Z czasów inkwizycji. Niemal zabił Glorię.
Ale w końcu odszedł.
Podobno. Ale nie dzięki tobie.
Dość!
C'est fini.
Dzisiaj się rozwiodłem, więc dedykuję tę piosenkę wam.
Zawaliłam jedną sprawę.
Jedną?
- Z moim mężem też nie wypaliło. - Proszę, nie dzisiaj.
Jestem padnięta.
- Nie mogłaś czy nie chciałaś? - To niesprawiedliwe.
Staramy się od lat.
Zabrałaś mnie nawet do auta, w którym się „poznaliście”.
Tak, ale wiem, czemu tego unikasz.
Teraz jesteś medium?
Po dołączeniu do grupy powiedziałam, że znalezienie męża to mój główny cel.
Że niby unikam kontaktu, byś nas nie opuściła?
Kto wspomniał o nas Jiménezowi del Oso i załatwił artykuły w prasie?
Masz rację.
Tylko ty zyskujesz na tym, co robimy.
Beze mnie grupa by nie istniała.
- I beze mnie! - A ja to co?
Jesteś świetna w dokumentacji,
ale grupa badająca zjawiska paranormalne bez medium to byłby żart.
Haruję każdego dnia.
Interesują cię tylko zmarli!
A ciebie tylko żywi, by przepisać im swoje prochy!
Spytaj jej. Odchodzi, by prowadzić aptekę.
- Szperałaś w moich rzeczach? - Nie czytam w myślach.
Spytaj jej.
Wiesz, jak mówią. Muszę spróbować przed pięćdziesiątką,
bo nie zrobię tego wcale.
- Skończyłam już 50 lat. - Kilka lat temu.
W porządku, zostaw nas.
Dokończ drinka, Gloria. Musimy odkryć, co tam się dzieje.
Nie potrzebuję twojego pozwolenia.
Nie skończcie jak ojciec Pilón.
Przepraszam!
Wyszła bez płacenia.
Obłęd! Strasznie leje.
Nieszczęścia chodzą parami.
Cholera.
- Zbierz rzeczy, zaraz wrócę. - Dobrze.
Klucz…
Co się dzieje?
Rany!
Idę!
Idę.
Dobry wieczór. Przepraszam za porę.
- Rany. - Posprzątamy to.
- Skupcie się na tamtym. - Pracujemy nad tym.
- Oglądam program. - Mogę pomówić z córką?
- Nie. - To jej, prawda?
- Tak, ale proszę ją zostawić. - Ale…
Chodzi o sprawę. Musimy zebrać oświadczenia.
- Do telewizji? - Tak.
Pogadam z nią, a potem to nakręcimy.
- Pożyczę pani ręcznik. - Dziękuję.
Proszę.
- Nakręcimy później. - Dobrze.
Mój biedny mąż.
Wyglądał jak Bertín Osborne.
Jest w swoim pokoju. Pewnie czyta, uwielbia książki.
A raczej magazyny o gwiazdach.
Ja jej nie obchodzę.
To…
Program się zaczyna. Mogę?
Susanita, pani chce z tobą porozmawiać.
Cześć. Straszna ulewa, co?
Susanita, prawda?
Fajne czasopismo.
Którą lalkę lubisz najbardziej?
Gitarzystkę Barbie i Lolę.
To Lola?
Piękna.
To twoje?
Wiesz, kto to zrobił?
Lubisz telewizję?
Możesz w niej wystąpić,
ale musisz mi powiedzieć, kto to zrobił.
Boisz się? Jeśli to ty, nie szkodzi.
- To nie byłam ja. - To kto?
- Mam przystojnego chłopaka. - Tak?
- Jak ma na imię? - Quimi.
Quimi?
Wita się, uśmiecha i rozmawia ze mną.
To on zniszczył lalkę?
Jest tu teraz?
Widuję go, gdy wraca do domu.
TEATR
- Rozmawiacie? - Kocha mnie. Jest przystojny.
Tak, masz wielkie szczęście.
Tak. Pomaga, gdy mnie krzywdzą.
- Quimi cię krzywdzi? - Nie, to mój chłopak.
To kto?
Możesz mi zaufać. Kto cię krzywdzi?
Okulary.
Masz świetną piżamę. Pożyczysz mi ją kiedyś?
To boli?
A tu?
Mogę zobaczyć?
Masz je gdzieś jeszcze?
Kto ci to zrobił?
Nie dziewczynkę!
Lubisz deszcz?
Wyjdziemy?
Nikomu nie mówmy. To będzie nasza tajemnica.
Chodź, po cichu.
Nie!
Dobrze. Daj rękę.
Bądź cicho.
Nie! Dokąd idziesz?
Po lalkę.
Musimy stąd uciekać.
Chodź.
Idę!
- Kto to? - Jest tu Sagrario?
- Kto? - Wspólniczka.
- Przyszła ze mną. - Nikogo nie ma.
- Miała tu przyjść. - Nie było jej.
- Dziwne. - Tak.
Zalało cały antykwariat. Potrzebuję mopa.
Póki nie ma strażaków.
Cicho.
Zaraz go oddam. Dziękuję.
Dziękuję.
Mogę prosić o szklankę wody?
Biegnij.
Leje jak z cebra, co?
Ale w końcu woda to życie.
Mogłabym pożyczyć ręcznik?
Nie.
No cóż…
Tortilla nigdy mi nie wychodzi. Jak pani ją robi?
Idę, mamo.
Niektórzy dają cebulę, inni nie.
A pani?
Z cebulą?
Pa, mamo!
Nie!
Uciekaj, Susanita!
Nie!
Paz, obudź się!
Pomyśl o córce!
Spokojnie.
Nie można zostawić was samych.
…list o treści: „To mężczyzna moich marzeń”.
Trzymaj się.
- Bez obaw, zaopiekujemy się nią. - A co z matką?
Zabierzemy ją na komisariat. Zobaczymy, co powie.
- Jest w całkowitym szoku. - Dziękuję.
- W porządku, Paz? - Tak.
Bardzo dziękuję.
Chodź.
Idziemy.
Chodź.
W porządku?
Chodźmy. Czuję się, jakby przejechał po mnie walec.
Oberwało ci się.
Bez ryzyka nie ma zabawy.
Następnym razem posłuchajcie. Mówiłam, że niczego tu nie ma.
A Quimi?
To jej ulubiony aktor.
Gra w spektaklu w teatrze obok.
Codziennie tędy przechodzi.
Kluczem było cierpienie tej biedaczki.
- Dasz radę prowadzić? - Tak.
Tak chcę zobaczyć wnuczki, że żaden ból mi niestraszny.
Ale z ciebie masochistka.
Chodźcie, zjawiskowe panny.
Co?
Dawno twój widok tak mnie nie ucieszył.
Uratowałam cię dzisiaj dwa razy.
Dzięki.
Nie przyzwyczajaj się.
Nie chcę być irytująca, ale ta piosenka to przeznaczenie.
To muzyka z reklamy samochodu.
Merde. Kula.
- O nie! - Żartujesz?
Daj klucze.
Bolą mnie wszystkie mięśnie.
- I chrząstki. - Chciałabym już być w domu.
- Valium i do łóżka. - Nie biorę tego.
Bo jesteś najstabilniejsza.
- I najnudniejsza. - Nie.
Pragnę stabilnego życia.
- Nie wiem, co ci powiedzieć. - Masz papierosa?
Może tutaj.
- Nie. - Ale zimno.
- Może Gloria ma. - Sprawdzę kieszenie.
A ja w jej torebce.
Nie wierzę!
Nie!
Szybko.
Zaczekaj! Nie ma prądu.
Zobacz.
Tu skręciłam kostkę.
Tutaj.
- Co? - Zobacz.
To nie jest śmieszne! Gdzie jesteś?
Przestań się ukrywać!
Tam.
Pomóż mi przesunąć tę szafkę.
Podejdź tu.
- Dobra. - Na trzy.
- Dobrze. - Raz, dwa, trzy.
- Waży chyba z tonę. - Nie poruszyła się.
- Żylaki mi pękną. - Damy radę.
- Prawda? - Tak.
- Zobaczysz. - Próbujmy.
Jeszcze raz.
- Na trzy. - Dobra.
Wytrzymaj i oddychaj. Raz, dwa, trzy.
- Co to jest? - Daj latarkę.
Ohyda!
Wali zgnilizną.
Jesteśmy na to za stare.
Dobra.
- Chodźmy. Ostrożnie. - Paz!
Kurtka Glorii!
Jesteś tu?!
Chodź.
- Na pewno? - Uratowała mnie dwa razy.
A mnie ani razu.
Co to za miejsce?
Ostrożnie.
Gloria? Co ty robisz?
Co to?
Zabawki dla twych wnucząt.
Nie waż się o nich wspominać!
Czego chcesz?
Czemu zabrałyście matkę?
Lubiłem nabijać się z jej prostackiej córki,
gdy wrzeszczała i płakała.
Czego chcesz?
Mam trzy wiedźmy.
Pomogę ci.
Ale wypuść moją przyjaciółkę.
Przyjaźnimy się?
Oczywiście!
Wiem, że mnie słyszysz, Gloria. Musisz się wydostać.
- Proszę! - Masz mało czasu.
Mam mnóstwo czasu.
Co to?
Ladacznice, które sprzedały dusze diabłu.
Nazywały się wiedźmami,
ale były zwykłymi łajdaczkami.
Gdy trafiły w moje ręce…
ich krzyki zagłuszały trzask łamanych kości.
- Musimy ją obudzić. - To niebezpieczne.
Nie możemy czekać!
Stań z tej strony, a ja z drugiej.
Gloria.
Potrzebuję tylko trzech.
Czekałem na was cały wiek.
Bez obaw.
Czeka was uczciwy proces.
Nie!
Jedno dźgnięcie wystarczy.
Skoro nie krwawi,
w jej ciele nie ma już śladu człowieczeństwa.
Zostawiłyście mnie samego!
- To ojciec Pilón! - Nie!
- To on, puść. Pomóż nam, ojcze. - To nie on.
- Musisz nam pomóc. - Posłuchaj. To nie on.
Ale to dobry pomysł.
Gloria! Posłuchaj.
Znajdź ojca Pilóna.
Znajdź go. On ci pomoże!
Poszukaj go!
Wytrzymaj.
Nie jestem…
dość silna, ojcze.
Podaj rękę.
Chodź ze mną.
To…
Pałac Vergara.
- To Sarmiento jest w antykwariacie? - Użył mnie, by cię znaleźć.
- Przykro mi. - Musisz stawić mu czoła.
Nie dam rady.
Nie mogę. Jest ode mnie dużo silniejszy.
- Możesz. - Masz dar.
Już nie chcę tego robić.
Masz dar i większą moc, niż sobie wyobrażasz.
Jest jak ty. Możesz go przejąć.
Jest jak ty.
Wiem.
Nie mogę, ojcze. Nie chcę!
To ten sam proces, ale od końca.
Co będzie z ojcem?
Sprowadź go do mnie.
Nie!
- Wiem, że mnie słyszysz, Gloria! - Musisz się wydostać.
Gloria nie jest twoją przyjaciółką.
Zawsze wiedziała, gdzie mnie znaleźć.
Carlos?
Dzięki niemu możemy być razem już na zawsze.
- To prawda? - Mogę wszystko!
- Zwodzi cię. - Zamknij się.
W końcu jesteśmy razem.
- To mój ukochany. - Nie.
Tęskniłam za twym głosem.
Spytaj go o wasz kod.
Wciąż cię szukałem.
Wypowiedz kod, pieprzony draniu!
Neapol.
Tołstoj.
Siedemnaście.
Biały.
Mikima.
Dziewiętnaście.
To nie może być on.
To niemożliwe!
Carlos!
Nie mogę go teraz stracić!
- Sagrario! - Puść mnie!
- Puść! - Sagrario!
Obudź się, Gloria!
Obudź się!
Nie ma czasu. Musisz go pokonać.
- Nie mam siły. - Musisz dać radę beze mnie.
- Nie odchodź, ojcze. - Zrobiłem swoje.
- Twoja kolej. Uwierz w siebie! - Gloria!
Gloria, jestem tu.
Nie porzucaj mnie, Carlos!
Carlos, nie odchodź!
Nie zostawiaj mnie!
Nie!
Zostaw mnie!
Nie!
Zostań ze mną!
Nie!
Wybacz, Sagrario.
Przepraszam. Sagrario?
Obudź się, Gloria!
Obudź się!
- Jestem gotowy. - Nie, ojcze!
Nikt nie ucieknie przed swoim losem.
- Boję się, ojcze. - Musisz to zrobić!
Dla siebie, dla nich. Dla tych, którzy cię potrzebują.
Sprowadź go do mnie!
Gloria! Obudź się.
Oddychaj. Już dobrze.
Cholera!
Oddychaj.
- Jestem cała, a ty? - Co jej się stało?
Wejdź tam.
Potrzebujemy czegoś mocnego.
Trwałego.
Wyciągnijmy ją stąd.
Dobra.
- Masz ją, Paz? - Zaczynajmy.
Raz, dwa, trzy.
Dawaj!
Sagrario!
Paz!
- Oddycha? - Tak.
Wyciągnijmy ją z wody.
Dobrze.
No dalej, Gloria.
- No dalej. - Jeszcze raz.
Dobrze.
Wróciła do nas!
Dobrze.
No już.
- Oddychaj. - Macie…
- Już. - Ostrożnie.
Co?
Macie papierosa?
Zaśnij, maleństwo Zaśnij już
Babcia utuli cię do snu
Do łóżka.
Piję czekoladę z przyjaciółkami.
Idź spać, kochanie.
Pa.
Czemu twoja córka dzwoniła o tej porze?
I to do mnie.
Mała się obudziła i chciała ze mną rozmawiać. Słodzina.
Masz cierpliwość.
Jezu! Przestraszyłeś mnie.
Gerardo.
W porządku?
Tak.
- Byłem u… - Ojca Pilóna.
Nie!
Nie.
Pożegnał się.
Wiedziałaś o tym?
Co się stało?
Gerardo.
Opowiemy ci o tym przy whiskey.
HISTORIA INKWIZYCJI
Opisują historię księdza, który mieszkał na plebanii.
Manuela Isidro Sarmiento.
Tak.
Dla mnie mocna.
Wcześniej mieszkał w pałacu Vergara.
Przeniesiono go do małej parafii i zakazano polowań na czarownice.
Nie zaprzestał jednak osądów,
bo chciał przyćmić Pierre’a de Lancre’a
który stracił 81 kobiet.
Nie chciał przegrać z żabojadem.
Podczas jednego z tajnych procesów wybuchł pożar i spłonął żywcem.
Do pobicia de Lancre’a brakowało mu trzech wiedźm.
„Potrzebuję tylko trzech”.
Naszej trójki.
Cholerna geniuszka.
- Ty przeklinasz? - Właśnie.
Przy takiej okazji.
- Napijmy się. - Spodobało ci się?
- Tak, do licha! - Cholera!
- Cholerna geniuszka. - Cicho.
- Dziękujemy. - Za ojca Pilóna.
Za ojca Pilóna.
W porządku.
- Po jego śmierci grupa zapewne… - Gerardo.
Widzisz mnie w aptece?
Będziecie się bawić, a ja mam robić na nocki? Nie!
Byłeś u fryzjera, Jesús?
- Nie. - Ładna fryzura.
- Dzięki. - Dobrze wygląda.
Owszem.
Lecę, mam dużo…
Uważaj!
Żółta dla ojca Pilóna.
GRUPA HEPTA, ZAŁOŻONA W 1987 R. PRZEZ OJCA JOSÉ MARÍĘ PILÓNA,
PRZEZ TRZY DEKADY BADAŁA ZJAWISKA PARANORMALNE.
PAMIĘCI PALOMY NAVARRETE
Napisy: Krzysztof Zając