Downloaded from YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(พาราไดซ์ ฮิลล์ส แอนด์ ริเวอร์เดล ‪ซานตาเฟ เม็กซิโก)
‪ดื่มครับ
‪ขอบคุณ
‪ซาบซึ้งใจจริงๆ
‪ยินดีด้วยนะ ปันโช
‪ใครจะไปคิดว่าคพื้นเพยากจน ‪จะก้าวหน้ามาไกลได้ถึงเพียงนี้
‪และกลายมาเป็นผู้จัดการทั่วไป
‪ฉลอง
‪- ขอให้โชคดีในตําแหน่งหน้าที่ใหม่ ‪- ดื่ม
‪ขอบคุณครับ คุณไฮมี่ ‪ทั้งหมดนี่ผมเป็นหนี้คุณและความเชื่อใจที่คุณมีให้ผม
‪เหลวไหลน่า ‪นายได้มันมาด้วยความพยายามของนายเอง
‪น่าเสียดายที่ครอบครัวมาร่วมยินดี ‪ในวันสําคัญเช่นนี้ไม่ได้
‪ฉันอยากพบครอบครัวนาย ‪และแสดงความยินดีกับพวกเขาด้วยตัวเอง
‪คุณอาจจําไม่ได้
‪แต่ผมเคยบอกว่าพ่อแม่ผมเสียชีวิตไปแล้ว ‪และผมเป็นลูกเพียงคนเดียว
‪ครอบครัวเดียวของผมคือมารีสุดที่รัก ‪และลูกๆ ที่แสนน่ารักของผมครับ
‪นายไม่ต้องการอย่างอื่นแล้วสินะ
‪ภรรยานายก็สวยแซ่บขนาดนี้
‪นายโชคดีเหมือนถูกรางวัลแจ็กพอต
‪เป็นเพราะเธอแท้ๆ นายถึงสูญเสีย ‪วิถีชีวิตบ้านนาไปซะหมด
‪จริงไหมล่ะ มารี
‪ขอบคุณค่ะ คุณไฮมี่
‪ดินเนอร์เสิร์ฟแล้วค่ะ
‪- เชิญนั่งก่อนนะคะ ‪- เชิญเลยครับ
‪- ท่านสาธุคุณ เชิญค่ะ ‪- เชิญครับ
‪- เชิญเลยค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪- ผ้าเช็ดปากคุณ ‪- โทษทีที่รัก
‪ขอบใจ
‪กินให้อร่อยนะคะ ‪เราจ้างบริการจัดเลี้ยงชั้นเลิศมาเลยนะคะ
‪ลองกินฟัวกราส์สิครับท่าน ‪แฮมสเปนก็รสชาติอร่อยจนยอมตาย
‪เรามีแขกมาเพิ่มอีกงั้นเหรอ
‪เซเลน่า...
‪- คุณเชิญใครมาอีกไหม ‪- ไม่นะ
‪มีผู้ชายสองคนถามหาคุณอยู่ที่ประตูค่ะ
‪พวกเขาบอกว่าเป็นญาติค่ะ
‪แต่พวกเขาอัปลักษณ์และตัวเหม็นหึ่ง
‪ผมว่าต้องเป็นเรื่องผิดพลาดสักอย่างแน่ๆ
‪ท่านครับ ขอเวลาผมไปจัดการสักครู่นะครับ
‪- เดี๋ยวกลับมาครับ ‪- อาจเป็นเพื่อนบ้านก็ได้
‪ดูนี่สิ พ่อ
‪ไอ้สารเลวนี่เสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทองนี่เอง
‪เขาถึงได้ลืมพวกเราสนิทไงละ
‪นายรู้จักพวกเขารึ
‪นายรู้จักเจ้าพวกเศษสวะโกโรโกโสนี่เหรอ
‪ใครครับ พวกเขาเหรอ ไม่ ผมไม่รู้จักพวกเขา
‪ฟังนะ สหาย
‪นี่เป็นสถานที่ส่วนบุคคล
‪ถ้าพวกนายไม่ออกไปซะเดี๋ยวนี้
‪ฉันจะตามบอร์ดี้การ์ดมาเตะตูดพวกนายออกไป
‪โลเปซอาจส่งพวกมันมาก่อกวนปาร์ตี้
‪ฟังให้นะ คุณผู้ชายทั้งหลาย
‪คนแรกที่ขยับจะโดนรัวลูกตะกั่วใส่ไม่ยั้ง
‪ฉันบอกนายแล้วไง ‪ว่าไม่มีใครเรียกพวกเขาคุณผู้ชายอีกแล้ว
‪คําโบราณชะมัด
‪เหมือนประธานาธิบดีพูดว่า ‪ไอ้เบื๊อกพวกนี้เป็นนักอนุรักษ์นิยมลูกผู้รากมากดี
‪ในสายตาฉัน พวกมันก็แค่ไอ้เวรพวกเดียวกัน ‪ที่ทําให้การปฏิวัติต้องชะงัก
‪พ่อ ปู่
‪นี่มันไม่ใช่เวลานะ
‪ให้ผมส่งแขกเหรื่อกลับบ้านก่อนแล้วเราค่อยคุยกัน
‪แกกับแขกของแกไปลงนรกซะไป
‪ทางเดียวที่พวกเขาจะออกจากที่นี่ ‪คืออยู่ในถุงใส่ศพ
‪เลิกวุ่นวายซะที
‪สหาย อย่ามัวยึดติดอยู่กับ ‪ความทิฐิใจแคบและการแบ่งขั้วอํานาจ
‪ที่รัฐบาลประชานิยมนี้สนับสนุนเลยน่า
‪ถ้าพวกนายอยากได้เงิน
‪ฉันมีเยอะเลย อยากได้เท่าไหร่ก็ว่ามา
‪- เอาเงินแก... ‪- ใช่
‪- ม้วนเป็นแท่ง... ‪- ใช่
‪แล้วเอายัดรูตูดแกเหอะว่ะ
‪พ่อครับ ช่วยทําให้ปู่ใจร่มลงหน่อย ผมขอร้องละ
‪พ่อกับปู่กําลังทําชีวิตผมพังหมดนะ
‪ทําชีวิตแกพังงั้นเหรอ ปันโช
‪ดูที่แกทํากับเราสิ ไอ้ลูกเวรทรพี
‪ทั้งครอบครัวอุตส่าห์เสียสละเพื่อแก
‪ส่งเสียให้แกเรียนสูงๆ และดูที่แกตอบแทนเราสิ
‪ยี่สิบปีที่แกทิ้งขว้างเมินเฉยพวกเรา
‪แต่กลับมาใช้ชีวิตหรูหราฟุ้งเฟ้อราวจะหยามเรา
‪เอาละ โรเซนโด้ เลิกก้าวร้าวซะที
‪เอาพวกเขาไปด้านหลัง รีบจัดการให้เสร็จๆ
‪ครับพ่อ เร็วเข้า
‪ไปสิ ยัยผมบลอนด์
‪เธออยู่ที่นี่
‪- มานี่ที่รัก ‪- ปันโช มาสิ
‪มานี่สิเร็ว
‪- ไม่ ‪- มาเร็ว
‪เร็วสิ อย่าโอ้เอ้
‪ลูปิต้า
‪พิงกําแพง
‪ไม่นะ
‪เตรียมตัวโดนรัวยิงตาย
‪พ่อครับ ปู่ครับ... ‪ผมรู้ว่าผมอกตัญญูและน่ารังเกียจ
‪แต่ผมสาบานว่าจากนี้ไป ‪ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม
‪อะไรที่เป็นของผมก็เป็นของพ่อกับปู ‪และผมจะไม่มีวันทอดทิ้งพ่อกับปู่
‪สายไปแล้ว ปันโช
‪เวลาของตุลาการปฏิวัติแล้ว
‪ทีนี้คนจนต้องมาก่อน
‪- ปิดตาเขา โรเซนโด้ ‪- จัดไป
‪ได้โปรด อย่าครับ
‪นะครับพ่อ ขอร้องเถอะครับ
‪นึกถึงลูกๆ ผมบ้าง
‪พ่อดีกับผมมาเสมอ
‪พ่อขอโทษ ปันโช
‪ตอนแกมีโอกาสช่วยเรา แกกลับไม่ช่วย
‪ได้เวลาที่แกต้องชดใช้ความชั่วของแก
‪จะบอกว่าแม่กับพี่น้องแกฝากความรักมาให้
‪ขอบคุณครับ
‪- พร้อมไหม โรเซนโด้ ‪- ครับ
‪- พร้อม ‪- ไม่
‪เล็ง
‪ยิง
‪ฟราน
‪ปันโช
‪ฝันร้ายอีกแล้วสินะค
‪โอ้ มารี
‪คุณไม่รู้หรอกว่าในฝันมันน่ากลัวแค่ไหน
‪ครอบครัวคุณอีกแล้วเหรอ
‪ใช่
‪ฉันบอกคุณเป็นพันๆ รอบ
‪คุณต้องไปพบนักบําบัด
‪นี่ไม่ใช่อาการปกติ
‪ขอฉันนอนให้เต็มตื่นสักงีบก่อนนาฬิกาปลุกคุณจะดัง
‪ได้ ผมเองก็คงต้องนอนสักตื่น
‪พรุ่งนี้มีงานสําคัญที่โรงงาน
‪- อรุณสวัสดิ์ทุกคน ‪- อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪ผมมีนัดประชุมกับคุณเฮมี่ ผมสายแล้ว
‪- รับอะไรดีคะ ‪- ขอกาแฟไปดื่มสักแก้ว ผมดูเป็นไงบ้าง
‪ดูเพลียหน่อยๆ แต่หล่อสุดๆ
‪หล่อมากค่ะ พ่อ
‪ขอบใจ เจ้าหญิงของพ่อ
‪ทําไมคุณเอาแต่ใส่รองเท้านั่นกับสูทนี่
‪เฟอร์รากาโมสีดําดูดีกว่า
‪ผมไม่มีเวลาเปลี่ยน จะพูดไงดีล่ะ
‪จัดเสื้อซะหน่อย ดูหลุดลุ่ยไปหมด
‪ฮัลโหล
‪ค่ะ นี่ครอบครัวเรเยสค่ะ
‪ใครนะคะ
‪สักครู่นะคะ
‪คุณคะ สายคุณ จากพ่อคุณค่ะ
‪และเขาบอกว่าเรื่องสําคัญมาก
‪บอกเขาว่าผมออกไปทํางานแล้ว ‪และไม่รู้ว่าจะกลับเมื่อไหร่
‪ลูปิต้า ไม่ว่ายังไง อย่าให้เบอร์มือถือผมกับเขา
‪ตามนั้น
‪คุณโรเซนโด้คะ
‪คุณปันโชออกไปทํางานแล้วค่ะ ‪เขาไม่แน่ใจว่าจะกลับเมื่อไหร่
‪ฉันไม่มีเบอร์มือถือเขาค่ะ
‪ไม่ต้องห่วง ฉันจะบอกเขาให้ค่ะ
‪ค่ะ สวัสดีค่ะ
‪เขาต้องการคุยกับคุณด่วนค่ะ
‪มีบางอย่างเกิดขึ้นกับปู่ของคุณ ‪เขาอยากให้คุณโทรกลับ
‪จังหวะแย่มาก นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันต้องการ
‪รู้ไหมว่าเขาต้องการอะไร
‪เขาอาจต้องการเงิน แต่ผมคุยกับเขาวันนี้ไม่ได้
‪ผมก็อยากคุยกับเขาหรอกนะ
‪แต่ไว้วันหลัง
‪- ไปก่อนนะ ไว้เจอกัน ‪- บายค่ะพ่อ
‪- โชคดีนะคะ คุณผู้ชาย ‪- บาย
‪อย่างที่บอก นี่มันสกปรกไปหมด และหมอนี่...
‪นายพลาดไปจุดนึงนะ เอ-โฟร์เป็นไง
‪- ดีมาก ‪- เพอร์เฟกต์
‪เครื่องจักรยังใช้งานไม่ได้อีกเหรอ
‪ทําไมคุณยังไม่ซ่อมอีก
‪- ฝ่ายพัสดุดีไหม ‪- คุณเรเยส
‪พ่อคุณรอสายอยู่ที่เลขต่อภายใน 18
‪- คุณเรเยส... ‪- มาเถอะ
‪พ่อคุณรอสายอยู่ที่เลขต่อภายใน 18
‪อรุณสวัสดิ์ครับ ช่วยยกมือขึ้นทีถ้าได้ยินผม
‪ขอบคุณครับ
‪เพื่อนร่วมงานทุกคนครับ อย่างที่รู้
‪สถานการณ์ทางเศรษฐกิจ ‪ของประเทศและของโรงงานเราเลวร้ายมาก
‪ถึงเราจะพยายามและเสียสละ ‪ที่จะผ่านพ้นวิกฤตไปให้ได้
‪แต่สิ่งเดียวที่ทําให้เรายังรอดอยู่
‪ก็คือความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของคุณซามเปาโล
‪โชคไม่ดีที่สถานการณ์ดูท่าจะไม่ยั่งยืน
‪เรามีทางเลือกแค่สองทาง
‪ที่ทําให้ธุรกิจอยู่ต่อได้
‪คือเราย้ายโรงงานและบริษัทสาขาไปเอเชีย
‪หรือเราเลือกที่จะใช้ยาแรงแต่จําเป็น
‪นั่นคือลดคนงาน
‪ตามความเข้าใจของคุณ
‪และความสมัครสมานในบรรดาเพื่อนร่วมงา
‪โปรดยกมือขึ้นถ้าคุณอาสาจะรับเงินชดเชยว่าจ้าง
‪เอาละ ในเมื่อไม่มีใครอยากรับ
‪ข้อเสนออันแสนมีน้ําใจของบริษัท
‪ผมจะเป็นคนเลือกพนักงานที่จะถูกเลิกจ้างเอง
‪อัลคันตารา ติบูร์ชิโอ
‪โบโฮร์เกซ อิกนาซิโอ
‪การ์เดนาส คุตลาฮวค
‪คุณเรเยส
‪พ่อคุณโทรมาอีกสายที่เบอร์ภายใน 16
‪ให้ตายสิ
‪คุณเรเยส
‪พ่อคุณโทรมาอีกสายที่เบอร์ภายใน 16
‪เพื่อนร่วมงานทุกคน อยู่ในความสงบ
‪ยินดีด้วยนะ ปันโช
‪เป็นเพราะนายแท้ๆ ผลิตภาพพุ่งทะลุเพดานเลย
‪แถมกําไรมากกว่าที่เคยซะอีก
‪ขอบคุณครับท่าน
‪วันนี้นายไล่ออกไปกี่คน
‪อีก 40 คนครับ
‪พูดตามตรง ‪ผมคิดว่าไม่เหลือคนงานให้ปลดออกแล้วนะครับ
‪มีเสมออยู่แล้ว ปันโช
‪พอเครื่องจักรใหม่จากเยอรมนีมาถึง
‪เราจะสามารถกําจัดปรสิตพวกนั้น ‪เพิ่มได้อีกสิบเปอร์เซ็นต์
‪คนงานอีก 180 ที่ต้องเดินเตะฝุ่นน่ะเหรอครับ
‪หวังว่าสหภาพแรงงานจะไม่ขู่ว่าจะประท้วง
‪ช่างหัวไอ้พวกตัวสร้างปัญหา ‪ฝักใฝ่คอมมิวนิสต์พวกนั้นเถอะน่า
‪เพราะประธานาธิบดีประชานิยมของเรา
‪เอาแต่พูดว่า "คนจนมาก่อน"
‪คนพวกนั้นเลยเริ่มคิดว่าจะเรียกร้องอะไรก็ได้
‪ว่ายังไง
‪คุณซานเปาโล ประทานโทษที่รบกวนค่ะ
‪เลขาฯ ของคุณเรเยสอยู่ที่นี่
‪และเธอต้องการคุยกับเขาโดยด่วน
‪ให้เธอเข้ามา
‪สวัสดียามบ่ายค่ะ คุณไฮมี่
‪ขอโทษที่ดิฉันมาขัดจังหวะ
‪คุณเรเยสคะ พ่อคุณโทรมาตลอดทั้งเช้า
‪เขาต้องการคุยกับคุณ ‪เป็นเหตุฉุกเฉินเรื่องความเป็นความตาย
‪ไม่ต้องห่วง ผมรู้จักพ่อผม ‪ผมแน่ใจว่าไม่มีอะไรหรอก
‪บอกเขาว่าผมไม่อยู่
‪และคราวหน้าตอนผมประชุมอยู่กับคุณซานเปาโล
‪อย่ารบกวนเด็ดขาด ได้โปรด
‪แน่นอนค่ะ
‪ประทานโทษอีกครั้งนะคะที่รบกวน
‪คุณรบกวนผมได้ทุกเมื่อตามใจคุณเลย คนสวย
‪แต่ผมไม่สัญญานะว่าจะไม่จับคุณตีก้น
‪หรือแม้แต่ให้คุณโก้งโค้งบนโต๊ะผม คนสวย
‪ไอ้แก่ตัณหากลับ
‪- นายได้แอ้มสะโพกสลาตันนั่นรึยัง ปันโช ‪- ไม่ครับ
‪เธอร้อนแรงน่าหม่ําเป็นบ้า
‪ใครดูก็รู้ว่าเธออยากโดนอึ๊บสักยกใหญ่
‪ไม่ครับ โดยเฉพาะตอนนี้
‪ตอนที่คุณอาจถูกกล่าวหา ‪ว่าล่วงละเมืดทางเพศโดยไม่ได้ทําอะไรเลย
‪ช่างไอ้แฮชแท็กมีทูเหลวไหล ‪กับนโยบายต้านการล่วงละเมิดนั่นปะไร
‪ฉันถึงได้เป็นหัวหน้าไงละ ใช่ไหม
‪- ใช่ก็ใช่ครับ ‪- ดี
‪ครอบครัวนายเป็นไงบ้าง ‪ฉันนึกว่านายเป็นเด็กกําพร้าซะอีก
‪ไม่นะครับ คุณน่าจะจําผมสลับกับคนอื่น
‪ผมแน่ใจว่าพ่อผมทําตัวเกินกว่าเหตุไปหน่อย
‪ครอบครัวผมคิดว่าผมรวย
‪พวกเขาเลยชอบติดต่อมาขอเงิน
‪บอกให้พวกเขาไสหัวไปสิ
‪ญาติจนๆ ของฉันก็ทําเหมือนกัน
‪ฉันจําที่พ่อฉันเคยพูดได้เสมอ
‪"พระอาทิตย์กับครอบครัว ยิ่งไกลยิ่งดี"
‪เมื่อกี้ฉันพูดถึงไหนนะ
‪ก่อนที่เลขาฯ ร่านรักของนายจะเข้ามา
‪อ๋อ ใช่
‪ฉันพูดว่าฉันเบื่อรัฐบาลเต็มแก่
‪กับนโยบายประชานิยมยุคเอเชเบร์ริอา
‪ฉันอาจจะขายโรงงานให้พวกต่างด้าว
‪หรือย้ายฐานผลิตทั้งหมดไปจีนหรือสิงคโปร์
‪ฉันได้เตรียมร่างงบไว้แล้ว
‪ไม่นะครับท่าน อย่าได้พูดเป็นเล่นเรื่องนั้น
‪คือผมจะพูดยังไงดีล่ะ
‪ผมยังจ่ายค่าจํานองบ้านไม่หมดเลย
‪ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น
‪ถึงหัวนอนปลายเท้านายจะน่าสงสัย
‪แต่ตอนนี้นายก็เป็นพวกเราแล้ว
‪ถ้านายตั้งใจทํางานให้ดี ‪และเรียนภาษาอังกฤษและจีนกลาง
‪ฉันอาจเลื่อนขั้นนายเป็นผู้จัดการทั่วไป
‪ผู้จัดการทั่วไปเหรอครับ
‪- พูดจริงไหมครับ ‪- แหงน่ะสิ
‪ดูแลโกดังให้ดี
‪แล้วก็โรงงานในอากวัสกาเลียนเตส
‪ดูว่ามีพวกปรสิตให้กําจัดทิ้งอีกไหม
‪แน่นอนครับผม
‪ขอตัวนะครับ
‪ว่ายังไง ลูปิต้า
‪พ่อผมอีกแล้วเหรอ
‪ถ้าเขาโทรมาอีก บอกเขาว่าคุณไม่เจอผม
‪แค่บอกไปตามนั้น และบอกมารีว่าผมกําลังไป
‪ตอนเธอกลับถึงบ้าน
‪บาย
‪สวัสดีครับผม
‪เราอยากคุยกับคุณเรื่องปลดคนงาน
‪ซิริโล ผมขอโทษที ผมติดประชุม ‪ไว้คุยกันคราวหน้านะ
‪โทษที ขอตัวก่อนนะ
‪ไอ้คนมักใหญ่ใฝ่สูง เศรษฐีใหม่
‪ยังไงเขาลืมเราไม่ลงแน่ ฉันพูดถูกไหม
‪ใช่
‪(ไอ้เวรตะไล)
‪ไอ้พวกขี้อิจฉา ‪ไม่แปลกใจทําไมประเทศถึงเฮงซวย
‪ไปตายซะไป
‪(พาราไดซ์ ฮิลล์ส ‪สถานที่ที่ความฝันเป็นจริง)
‪- กลับมาแล้วทุกคน ‪- โอ้ ฟราน
‪ดีใจจังที่คุณกลับมาพอดี ฉันกําลังจะเสียสติ
‪- มีอะไรเหรอ ‪- พ่อคุณโทรมาไม่หยุด ฉันสุดจะทนแล้วนะ
‪เขาบอกไหมว่าต้องการอะไร
‪สักอย่างเกี่ยวกับปู่คุณ ‪แต่เขาอยากบอกคุณด้วยตัวเอง
‪ชุดใหม่อีกแล้วเหรอ ที่รัก
‪สําหรับพิธีวิวาห์ของปาโลม่า
‪ห้างสักส์ลดราคาน่ะ ฉันอดใจไม่ไหว
‪ฉันซื้อเนคไทให้คุณด้วยนะ
‪กับปากกามงต์บลอง คัฟลิงก์ทองสุดหรู
‪คุณชอบไหม โดลเช่เชียวนะ
‪- มันสวยมาก ‪- ใช่ไหมล่ะ
‪คุณต้องหยุด บัตรเครดิตเราเต็มวงเงินแล้ว
‪ค่ะ ฉันรู้
‪- ลูกๆ อยู่ไหน ‪- โทนี่ คาตี้
‪มาหวัดดีพ่อหน่อยสิลูก
‪ถ้าภรรยาไม่ใช้จ่ายเงิน สามีจะเจริญได้ยังไง
‪ว่าไงลูกๆ เป็นยังไงกันบ้าง
‪เป็นไงลูก ทําไมยังไม่เปลี่ยนชุด
‪ผมได้เอวิชาประวัติศาสตร์ครับ
‪หนูได้รับเลือกให้เล่นเป็นซินเดอเรลล่าค่ะ
‪ข่าวดีอะไรแบบนี้ ‪เพราะพ่อเองก็มีข่าวดีเหมือนกัน
‪- อะไรเหรอคะ ‪- ไม่ๆ ไปกับลูปิต้า
‪- ไปเปลี่ยนชุดเตรียมกินมื้อค่ํา ‪- โอเค
‪- คุณได้วันพักร้อนเพิ่มเหรอ ‪- อดใจรอก่อน
‪คุณไฮมี่แสดงความยินดีกับผม
‪และบอกว่าถ้าผมตั้งใจทํางานให้ดี
‪และเรียนภาษาอังกฤษกับจีนกลาง ‪เราจะเลื่อนขั้นผมเป็นผู้จัดการทั่วไป
‪เขาอาจให้ผมเป็นหุ้นส่วน
‪- แล้วได้ขึ้นเงินเดือนไหม ‪- แน่อยู่แล้ว
‪อย่างน้อยก็สองเท่า พอๆ กับผู้บริหารโง่ๆ ได้กัน
‪ยินดีด้วยค่ะ
‪ความจริงคือเราต้องการรถเอสยูวีคันใหม่ ‪และโรงเรียนที่ดีกว่าเดิมให้ลูกๆ
‪ลูกๆ จะได้คบหาเพื่อนๆ ที่ฐานะร่ํารวยกว่า
‪และเรียนภาษาอังกฤษกับฝรั่งเศส ‪แล้วรู้อะไรอีกไหม
‪เราน่าจะซื้อบ้านพักตากอากาศชายทะเล ดีไหม
‪ดีค่ะ
‪ตอนพ่อได้เป็นหัวหน้า ‪พ่อซื้อมอเตอร์ไซค์ให้ผมได้ไหมครับ
‪- หนูอยากได้ลูกม้าเหมือนของปาตี้ ‪- เดี๋ยวก่อน
‪อย่าเพิ่งตื่นเต้นเกินเหตุและถลุงเงินจนหมด
‪เราต้องจ่ายค่าจํานองบ้านก่อนอันดับแรก
‪จากนั้นก็ต้องจ่ายค่ารถ
‪และที่สําคัญที่สุด มาเรีย อีเลน่า
‪เราต้องจ่ายเงินกู้ธนาคารและหนี้บัตรเครดิต
‪อย่าคุยเรื่องเงินต่อหน้าลูกๆ
‪- อะไรนะ ‪- อย่าพูดให้ห่อเหี่ยว
‪ไม่ได้พูดให้ห่อเหี่ยว แต่พูดเรื่องจริง
‪เราจะใช้เงินเหมือนเรารวยไม่ได้
‪อย่างน้อยก็ยังไม่ได้จนกว่าผมจะได้เลื่อนขั้น
‪ขอโทษนะคะ
‪ลูปิต้า มานี่หน่อย
‪ไอ้เหลวๆ นี่อะไร
‪ก็ที่คุณให้ฉันทําไงคะ
‪- "ชูเฟล่" ชีสกับผักโขมไงคะ ‪- ดูเหมือนดินเลนเละๆ ไม่ใช่ซูเฟล่
‪ฉันบอกให้เธอถามฉันก่อนถ้ามีคําถามอะไร
‪ค่ะ แต่คุณออกไปชอปปิงตลอดทั้งบ่าย ‪ฉันเลยต้องทําเท่าที่ทําได้
‪ยกนี่ไปเก็บและทําแซนด์วิชไก่งวงมาให้เราแทน
‪เพื่อสอนบทเรียนให้เธอ เธอต้องกินทั้งหมดนี่ซะ
‪- เข้าใจไหม ‪- ค่ะ คุณผู้หญิง ตามนั้นค่ะ
‪สกปรกยังไม่พอ เธอยังไม่รู้ที่ต่ําที่สูงอีก
‪ไม่รู้ทําไมคุณถึงพยายาม
‪จะให้บอกว่าคุณไม่อยู่ไหมคะ คุณผู้ชาย ‪ฉันไม่แน่ใจว่าพ่อน่ารําคาญของคุณโทรมาอีกไหม
‪ผมรับสายเอง ลูปิต้า
‪เธอคิดว่าเป็นพวกเดียวกับเรา
‪- ฮัลโหล ‪- ไง ไอ้ลูกชาย
‪สบายดีไหมครับพ่อ ดีใจที่พ่อโทรมา
‪ทุกอย่างที่นั่นเป็นยังไงบ้างครับ
‪จะบอกให้นะ ลูกชาย
‪ฟรานซิสโก ปู่ของแก ‪ขอพระผู้เป็นเจ้าให้เขาพักอย่างสงบ
‪เขาเสียชีวิตแล้วเมื่อสองสามวันก่อน
‪คุณปู่ฟรานซิสโกตายแล้วเหรอครับ ‪เขาอายุเท่าไหร่
‪- เสียใจด้วยค่ะ ‪- เราบวกลบคูณหารดูแล้ว
‪เขาอายุเกินกว่า 120 ปี
‪แต่ไม่มีใครรู้อายุแน่ชัด
‪ฝากบอกแม่กับคุณย่าปาสกัวล่าว่าผมรักมาก
‪- มารีก็ฝากความรักไปให้ด้วยครับ ‪- จะบอกให้นะ ไอ้ลูกชาย
‪ฟังนะ มันสําคัญมากที่แกจะต้องมาที่โปรสเปรีดัด
‪มันคงจะยากหน่อยน่ะครับ
‪ผมงานท่วมหัวไปหมด
‪ที่นี่เราไม่มีตัวเลือกมากนักหรอกนะ
‪ฟังนะ เรื่องของเรื่องคือ
‪ความปรารถนาสุดท้ายของปู่แก ‪คือให้แกมาร่วมงานศพเขา
‪เขายังสั่งไม่ให้ทนายส่วนตัวเปิดพินัยกรรม
‪จนกว่าแกจะปรากฏตัว
‪และถ้าแกไม่มา
‪เราอาจถูกไล่ที่ก็ได้
‪ไม่เอาน่า อย่าพูดแบบนั้นสิครับ
‪ช่วงนี้ไม่ใช่เวลาเหมาะ
‪ไว้ผมอาจแวะไปเยี่ยมช่วงเดือนธันวาคมดีไหม
‪อย่าทํากับเราแบบนี้
‪ปู่ตายไปสามวันแล้ว เขาเริ่มจะส่งกลิ่นเน่า
‪มันเป็นเรื่องความเป็นความตายเชียวนะ
‪พ่อจะให้ผมพูดว่ายังไง ผมไปไม่ได้ จบนะ
‪ก็ได้ ถ้าแกมาไม่ได้ ก็ไม่ต้องมา ‪เราจะทําอะไรได้
‪ฉันบังคับขืนใจแกไม่ได้อยู่แล้ว
‪งั้นก็ฝากบอกทุกคนที่บ้านว่าผมคิดถึง
‪แกก็ด้วย ปันโช
‪จะบอกให้ว่าฉันไม่แปลกใจเลยจริงๆ
‪แกมันไอ้ลูกชายไม่รักดี
‪เห็นแก่ตัว อกตัญญู
‪ไอ้ลูกเบื๊อกไม่เอาไหน
‪มาเร็ว ไปกันเถอะ ฟิเลมอน
‪เขาวางสายใส่ผม
‪โถ ที่รัก
‪คุณไม่เคยสนิทกับครอบครัวคุณ ‪ฉันแปลกใจนะที่คุณโมโห
‪ครอบครัวผมก็เรื่องนึง แต่คุณปู่ผมก็อีกเรื่อง
‪ผมเป็นหลานคนโปรดของปู่เสมอ
‪เขาช่วยผมให้ย้ายออกมา ‪และจ่ายค่าเล่าเรียนให้ผม
‪จริงเหรอ บางทีคุณน่าจะกลับไปเยี่ยมบ้านนะ
‪- ไปดูว่าคุณปู่ทิ้งอะไรให้คุณบ้าง ‪- เขาจะทิ้งอะไรไว้ได้
‪ที่ดินสักแปลงรึไง หรือบ้านพังๆ สักหลัง
‪ลาสองตัวกับวัวอีกหนึ่ง ไม่มีค่าอะไรสักนิด
‪เขาอาจทิ้งบ้านไว้ให้คุณก็ได้ ‪ฉันแน่ใจว่าต้องมีค่าบ้างแหละน่า
‪แหงสินะ
‪แต่พ่อแม่กับพี่น้องผมอาศัยที่นั่นมาตลอด
‪ถ้าอยู่ๆ ผมได้บ้านหลังนั้นขึ้นมา ‪ผมไล่พวกเขาไม่ไปแน่
‪ผมอยากไปเยี่ยมบ้านเกิดพ่อ ‪อยากเจอคุณปู่คุณย่า
‪หนูอยากเอาลากับวัวกลับบ้านมาอยู่กับเราด้วยค่ะ
‪น่ารักจังเลย
‪ใช่
‪พ่อสัญญาว่าจะพาลูกๆ ไปโปรสเปรีดัดสักวัน
‪ลูกจะได้เจอครอบครัวพ่อและเห็นที่ที่พ่อเติบโตมา
‪จะได้เห็นว่ามันเป็นเมืองที่สวยงามแค่ไหน
‪รู้อะไรไหม
‪เราควรเข้านอนกันได้แล้ว ชักจะดึกแล้ว
‪แซนด์วิชมาแล้วค่ะ ไม่รับสักหน่อยเหรอคะ
‪- ขอบใจ ราตรีสวัสดิ์ ‪- ไม่ ถ้าไม่กินก็โยนทิ้งไปเลย
‪แต่กินซูเฟล่ให้หมด หัดเรียนรู้ซะบ้าง ราตรีสวัสดิ์
‪ยัยบ้า
‪คุณนับถือและฝึกปฏิบัติตามหลักศรัทธาคาทอลิกไหม
‪ผมเป็นคริสตชน...
‪- ช่วยปิดสักทีได้ไหม ‪- ทําไมล่ะ ที่รัก
‪ฉันเห็นเขาทุกที่จนเบื่อ
‪ฉันเกลียดสําเนียงเขตร้อนของเขา
‪และสุนทรพจน์ที่พล่ามไม่หยุด ‪เกี่ยวกับมวลชนผู้สูงศักดิ์
‪และที่ว่าคนจนต้องมาก่อน
‪"จงรับมาจากคนรวยและมอบให้คนจน"
‪เหมือนงานของพระเยซูคริสต์
‪เขาเป็นนักสู้
‪ที่สําคัญที่สุด...
‪เขากําลังเปรียบตัวเองกับพระเยซูแล้วนั่นไง
‪ประเทศกําลังโกลาหล เขาอาจพูดมีประเด็นก็ได้
‪อย่ามาพูดอํากันหน่อยน่า ‪เหมือนเพื่อนๆ ฉันที่คันทรีคลับพูด
‪เขาเป็นนักปลุกปั่นประชานิยม ‪ที่จะทําประเทศเราพัง
‪และเปลี่ยนประเทศให้เป็นคิวบาหรือเวเนซุเอลา
‪"เหมือนคิวบาหรือเวเนซุเอลา"
‪รู้ไหมว่าคุณควรทําอะไร
‪คุณกับคุณไฮมี่ควรคุยกันเรื่องประธานาธิบดี
‪ถ้าคุณได้ยินสิ่งที่เขาพูด ‪คุณคงจะเชิดชูบูชาเขาเลยละ
‪ฉันแน่ใจว่าคุณไฮมี่พูดถูก
‪ราตรีสวัสดิ์ ท่านลอร์ดประชานิยม
‪ราตรีสวัสดิ์ ท่านหญิงจอมอภิสิทธิ์
‪ว้าว
‪นี่ ฟราน
‪คุณแน่ใจจริงๆ เหรอว่ามันไม่คุ้มที่จะไปดูหน่อยว่า
‪คุณปู่ของคุณทิ้งอะไรไว้ให้บ้าง
‪เขาอาจมีสมบัติมีค่าสักอย่างที่คุณไม่รู้ก็ได้
‪ไม่ ผมแน่ใจสุดๆ ว่ามันไม่คุ้ม
‪ราตรีสวัสดิ์ ฝันดีนะ
‪บาย
‪ปันโช
‪ปันโช มานี่สิ
‪ดูสิว่าปู่เจออะไร
‪อีกก้อนแล้วเหรอครับปู่
‪ก้อนนี้ใหญ่จัง
‪มันจะทําเงินได้มากแค่ไหนครับ
‪มากมายก่ายกองหลานรัก ท่วมหัว
‪อย่าลืมว่านี่เป็นความลับ
‪รู้กันแค่หลานกับปู่
‪สุดท้ายแล้ว พอปู่ไม่อยู่
‪ทั้งหมดนี่จะเป็นของหลาน
‪แน่นอนครับปู่
‪ไม่ต้องห่วง
‪และอย่าลืม
‪โลกใบนี้เต็มไปด้วยฝูงแร้ง
‪ที่เฝ้ารอจังหวะจะขโมยไปจากเรา
‪หลานไม่ได้บอกใครใช่ไหม
‪ไม่ได้บอกเรื่องขุมทรัพย์
‪หรือเซฟของปู่ใช่ไหม ปันโช
‪ผมไม่ได้บอกใครเลยครับ
‪สาบานต่อพระเจ้า
‪ฉันไม่เชื่อแกหรอก เจ้าเด็กเปรตจอมโกหก
‪ฉันแน่ใจว่าแกบอกพ่อแม่พี่น้องแก
‪ฉันต้องให้แน่ใจ
‪ว่าแกจะปิดปากสนิท
‪ไปตลอดกาล
‪ฟราน
‪คุณฝันร้ายอีกแล้วสินะ
‪เราต้องไปที่โปรสเปรีดัด
‪ผมอยากถามเรื่องลาหยุดน่ะครับ
‪สักสามสัปดาห์
‪หมายความว่าไง ลาหยุดสามสัปดาห์
‪ขนาดฉันเองยังหยุดแค่ไม่กี่วัน
‪ผมสาบานว่าไม่ได้ไปเที่ยวพักร้อน
‪ผมมีเรื่องสําคัญเร่งด่วนทางบ้านน่ะครับ
‪และพวกเขาต้องการให้ผม ‪ไปจัดการเอกสารต่างๆ ด่วนเลย
‪ปันโช นายทําฉันผิดหวังจริงๆ
‪ฉันอุตส่าห์เชื่อใจนาย ‪และนายตอบแทนฉันแบบนี้เหรอ
‪เห็นแก่ว่าฉันชอบนายนะ
‪ฉันจะให้เวลานายสามวัน ไม่ขาดไม่เกิน
‪ขอบคุณมากครับท่าน
‪สบายใจได้ครับ ‪ผมจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนไป
‪และจะกลับมาก่อนวันพฤหัสฯ ‪เพื่อเซ็นเอกสารสั่งซื้อเครื่องจักรใหม่
‪อย่าลืมเป้าหมายสูงสุดของนาย
‪ขอบคุณครับ
‪เราจะถึงหรือยังคะ พ่อ
‪เจ้าหญิงน้อย พ่อบอกไปครึ่งชั่วโมงก่อนแล้วไง ‪ว่าเราต้องขับต่อไปอีกสามชั่วโมง
‪ไปนอนอีกงีบนึงไป
‪บ้านเกิดพ่อไกลจัง
‪เราน่าจะบินไปลงที่ดูรังโก
‪แล้วเช่ารถที่นั่น
‪ผมบอกคุณเป็นร้อยรอบแล้ว
‪ถ้าเราบินไปดูรังโก เราต้องข้ามเขาสารพัดลูก
‪และกินเวลาอย่างน้อยแปดชั่วโมง
‪งั้นเหรอ นานแค่ไหนแล้วคะเนี่ย
‪เราใกล้ถึงแล้ว ใช่ไหมทุกคน
‪ใช่
‪ดี
‪แม่ครับ บอกตามความจริงนะครับ
‪ทําไมแม่ไม่เคยเจอครอบครัวพ่อมาก่อน
‪อย่าถามแม่ ไปถามพ่อโน้น
‪ทําไมครับพ่อ ครอบครัวพ่อทําพ่ออับอายเหรอครับ
‪ความจริงก็คือพ่อก็ไม่รู้
‪ทีแรก พ่อเรียนจบ
‪จากนั้นพ่อได้งานที่โรงงาน
‪แล้วพ่อก็เจอแม่ของลูก และเราแต่งงานกัน
‪แล้วลูกก็เกิด และด้วยเหตุผลสักอย่าง
‪ทริปเยี่ยมบ้านก็เลื่อนมาเรื่อยๆ
‪วันก่อนหนูได้ยินแม่บอกคุณป้าแจ็กกี้
‪ว่าพ่อไม่เคยกลับไปเยี่ยมบ้าน ‪เพราะคุณปู่คุณย่าน่าสะอิดสะเอียน
‪และเอาแต่แบมือขอเงิน
‪คาตาลิน่า
‪- ไม่น่ารักเลย ‪- พ่อเยี่ยมบ้านครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‪เท่าที่พอนึกออก ก็ 20 ปีมาแล้ว
‪ที่พ่อแวะไปโปรสเปรีดัด
‪ไม่ได้เจอหน้าพ่อแม่ตั้ง 20 ปีเลยเหรอครับ
‪นานเกือบสองเท่าของอายุผม
‪- โคตรนานเลย ‪- โทนี่
‪แม่บอกไม่รู้กี่ครั้งว่าอย่าพูดคําหยาบ
‪อย่าพูดอะไรแบบนั้นต่อหน้าคุณปู่คุณย่าละ
‪ดูนั่นสิทุกคน เรามาถึงถนนสายรองจนได้
‪- ใช่ ‪- เยี่ยมไปเลย
‪เราเกือบถึงรึยัง
‪ยัง อีกสองชั่วโมงครึ่ง ขับไปบนถนนลูกรัง
‪- หลับไปก่อนเลย ‪- กินขนมก็ได้
‪ลูปิต้า เอาหมอนให้คาตี้สิ
‪เธอจะได้นอน และเอาขนมให้เธอกิน
‪อย่าทําเศษขนมหกเลอะเทอะละ
‪ค่ะ แม่
‪ดูสิว่ามันสวยแค่ไหน
‪สองชั่วโมงในสภาพนี้น่ะเหรอ
‪ปิดหน้าต่างดีไหม
‪ดี
‪- เปิดแอร์ ‪- ไม่ๆๆ ฝุ่นจะเข้ารถ
‪นี่ ลูปิต้า
‪เห็นแบบนี้แล้วนึกถึงบ้านไหม
‪ไม่ค่ะ ด้วยความเคารพ
‪ซานเปโดร ซากัวโรสวยกว่านี้เยอะค่ะ
‪ร้อนตับจะแตก
‪ฉันจะสุกหมดแล้ว ให้ตายสิ
‪บ้าจริง
‪เราต้องยกท่อนยุคคาให้พ้นทาง ‪มาช่วยฉันหน่อยได้ไหม ลูปิต้า
‪ได้ค่ะ
‪มาเถอะ
‪- ฉันจะช่วยเอง ‪- พระเจ้า
‪เด็กๆ ก็ลงจากรถด้วย
‪- โอเค ‪- จะได้ยืดเส้นยืดสาย...
‪- ยกฝั่งนั้น เราจะประคองมัน ‪- ค่ะ
‪เร็วเข้า
‪- หนักมากค่ะคุณ ‪- รอเดี๋ยว
‪- คุณไหวนะ ‪- ไหวสิ
‪- เอาละนะ ‪- ฟราน
‪- นั่นมันอะไร ‪- นั่น
‪ไม่นะ แม่ครับ
‪ว่าไงเพื่อน
‪ต้นยุคคาหนักใช่ไหมล่ะ
‪ใช่ แต่เราเอาอยู่ครับ
‪ขอให้โชคดีนะ
‪ถนนสายนี้เปลี่ยว
‪ยิ่งเปลี่ยวยิ่งอันตราย ว่าไหม
‪- อยู่เฉยๆ คุณผู้หญิง ‪- ใจเย็นๆ
‪คุณสุภาพบุรุษ ใจร่มๆ กันก่อน
‪นี่นาฬิกาและกระเป๋าเงินของผม
‪อยากได้อะไรในรถก็เชิญหยิบไปเลย
‪เกี่ยวดองอะไรกับเรเยสจากโปรสเปรีดัด
‪ครับ นั่นครอบครัวผมเอง
‪ไอ้ปันโช เรเยสสินะ
‪จําฉันไม่ได้รึไง
‪ฟิลิแบร์โต อาร์. อาร์เรียก้า
‪เราเรียนประถมมาด้วยกันไง
‪เบโต้เหรอ
‪เราเรียกนายว่ามาปาเช่ไม่ใช่เหรอ
‪แหม ขอโทษที่ทําแบบนี้
‪คนเราก็ต้องทํามาหากิน
‪ใช่ ฉันเข้าใจ
‪นายมางานศพปู่นายสินะ
‪ใช่ น่าเศร้าจริงๆ
‪เสียใจด้วยจริงๆ นะ
‪ขอให้พระผู้เป็นเจ้า ‪รับเขาไว้ในพระสิริอันศักดิ์สิทธิ์
‪ขอบใจมาก เบโต้
‪ใช่
‪โทษที พี่ชาย
‪- ขอบใจ ‪- นายพักในเมืองเหรอ
‪ไว้นัดดื่มและถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกัน
‪แน่นอน ยินดีมาก
‪- ครอบครัวนายน่ารักนะ ‪- ขอบใจ
‪- ยินดีด้วย ‪- ขอบใจ
‪- เราจะเคลียร์ถนนให้ ‪- ขอบใจ
‪ขอโทษที่ทําให้กลัวนะครับคุณผู้หญิง
‪ลาก่อน เด็กๆ ยินดีต้อนรับสู่โปรสเปรีดัด
‪- ขอบใจ ‪- ขับเลย
‪มาเร็วเข้า
‪ช่วยกัน
‪เอาเลย
‪เชิญเลย
‪ดูสิ เด็กๆ เรามาถึงโปรสเปรีดัดจนได้
‪- เย่ ‪- ไชโย
‪- ถ่ายรูปสักหน่อยไหมล่ะ ‪- ดี
‪ไม่อยากจะเชื่อ
‪ไม่มีสัญญาณสักขีด
‪มือถือฉันก็ด้วยค่ะ ‪ขนาดว่ารุ่นใหม่กว่าของคุณอีกนะ
‪ของผมก็ด้วย แต่รู้อะไรไหม
‪ผมแน่ใจว่า ‪นี่จะต้องเป็นประสบการณ์ที่ลืมไม่ลงแน่ๆ
‪- ถ่ายรูปลงอินสตาแกรม ‪- ดีเหมือนกัน
‪ถ่ายแนวตั้งได้ไหม
‪- แล้วบูมเมอแรงล่ะคะ ‪- ได้สิ
‪- โพสต์ลงสตอรี่ของเรา ‪- ก็ได้
‪หนึ่ง สอง... พูดวิสกี้
‪วิสกี้
‪(โปรสเปรีดัด)
‪นี่ไม่เหมือนที่คุณบรรยายเลย เมืองร้างชัดๆ
‪คงเงียบเฉพาะช่วงนี้แหละ ‪ผู้คนคงงีบหลับกันอยู่
‪ดูนั่นสิที่รัก
‪- นั่นบ้านของมาปาเช่ ‪- ไม่ต้องย้ํา
‪หวัดดีครับ
‪คนที่ตื่นก็ดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่
‪พ่อครับ
‪นี่คือทั้งเมืองแล้วเหรอ
‪เล็กขนาดนี้เลยเหรอ
‪แถมน่ากลัวขนาดนี้เลย
‪เชื่อไหมล่ะ
‪โปรสเปรีดัดเคยเป็นเมืองที่ร่ํารวยที่สุด ‪ในเม็กซิโก
‪ตํานานว่ากันว่าบนเทือกเขา
‪มีทองคํามากมายขนาดที่ตกเกลื่อนกลาดบนถนน
‪ยังงั้นสินะ
‪สิ่งเดียวที่เกลื่อนกลาดบนถนนคือขยะกับขี้หมา
‪ดูลาตัวนั้นสิคะ
‪คนกําลังอึเหรอน่ะ
‪- อย่ามองเด็กๆ ‪- หันไปทางอื่น
‪ลูกๆ ขอทีน่า
‪- ไม่ ‪- จะอ้วกแตก
‪ดูสิ งดงามแค่ไหน
‪ดูสิ
‪ดูสิเด็กๆ
‪นี่คือหนึ่งในประเพณีที่งดงามที่สุดของโปรสเปรีดัด
‪เมื่อมีใครสักคนเสียชีวิต
‪ครอบครัวจะนําร่างมาเดินพาเหรดทั่วเมือง ‪พร้อมบรรเลงเพลงเก่าแก่แสนไพเราะ
‪ชื่อว่า "ลา โกลอนดรินาส"
‪ดูจากขนาดโลงศพ ‪พวกเขาน่าจะยังเด็กอยู่ เหมือนพวกลูกๆ
‪ปันโช
‪เงียบก่อน
‪- อะไร ‪- เงียบน่า
‪(ลา เอสเปอรันซา)
‪มากันโน้นแล้ว
‪ไปบอกปู่เร็ว
‪ปู่ครับ
‪ย่าครับ
‪ญาติของเราที่รวยๆ มาถึงแล้ว
‪พวกเขามาแล้วครับ พ่อ
‪มาถึงกันแล้ว
‪ปู่ครับ ย่าครับ
‪นี่มันอะไรเนี่ย ฟราน
‪ปันโช ฟรานซิสโก เรเยส
‪ฉันโชคดีจริงๆ ที่เจอแก
‪พ่อสุดที่รักของผม
‪ดีใจเหลือเกินที่แกมา
‪เพราะอีกไม่กี่ปี เราอาจไม่อยู่แล้วก็ได้
‪แม่คนสวยของผม
‪ขอบคุณพระผู้เป็นเจ้า
‪ปันโช
‪- ลูกแม่ ‪- นี่ครอบครัวผมครับ
‪นี่ภรรยาผม มารี
‪ส่วนนี่ก็ลูกๆ ที่น่ารักของผม
‪- หวัดดีครับ ‪- โทนี่กับคาตี้
‪สาวผิวขาวมาช่วยให้สายเลือดดีขึ้นสินะลูก
‪ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเรานะ คุณผู้หญิง
‪ขอบคุณค่ะ คุณโรเซนโด้
‪ยินดีที่ได้เจอค่ะ คุณนายโดโลเรส
‪ยินดีที่เจอคุณเช่นกัน
‪มาเถอะ
‪- มารู้จักครอบครัวที่เหลือของเรา ‪- ปันโช
‪นี่ลูกชายคนโตของผม
‪โรเซนโด้ ตั้งชื่อตามผม
‪ถึงเขาจะตัวใหญ่ แต่เราเรียกเขาว่าโรเซนดิโต้
‪ว่าไง โรเซนดิโต้
‪กลิ่นตัวนายยังกับปุ๋ยคอก ‪อาบน้ําบ้างไหมตั้งแต่ฉันไป
‪เจ้าบ้าปันโช ยังพูดเพ้อเจ้อไปเรื่อย
‪นี่นายยังทะลึ่งไม่เลิกอยู่อีกเหรอ
‪เจ้าหมูตอน
‪ส่วนแม่ชีจอมเสแสร้งคนนี้
‪คือลูกสาวผม โซโคร์โร
‪พระญาณเอื้ออาทรทรงประทานปาฏิหาริย์มาให้
‪ให้ฉันได้เจอนายอีก ปันโช
‪โซโคร์โร เห็นนะว่าเธอไม่ใช่แม่ชีซะทีเดียว
‪ส่วนอดีตครูของเมืองขาเป๋ ‪ที่แสนไม่เอาไหนไร้ประโยชน์คนนี้
‪ที่คิดว่าตัวเองเป็นกวีก็คือสามีของเธอ ชื่อครูซ
‪กวีของเมืองโปรสเปรีดัด
‪- แววตาสุกใส เยือกเย็นและกลมโต ‪- พอซะที
‪นี่ลูกชายผม ฮิลาริโอ้
‪ศิลปินประจําบ้าน
‪- ยินดีที่รู้จัก ‪- ส่วนสาวน้อยคนนี้...
‪เธอชื่ออะไรอีกทีสิ
‪ปานฟิลาค่ะ คุณโรเซนโด้
‪ลืมอีกแล้วเหรอคะ
‪ปานฟิลา ลูเซีย มาร์การิต้า ‪เปเรซ เฮอร์นันเดซ และตอนนี้เรเยส
‪ยินดีรับใช้นะคะ
‪ว่ายังไง ฮิลาริโอ
‪- เป็นยังไงบ้าง ‪- ปันโช
‪หาเมียที่เด็กกว่านี้ไม่ได้แล้วเหรอไง
‪ข้อดีของการเป็นศิลปินที่ดังที่สุดประจําเมือง
‪เธออายุเท่าไหร่เนี่ย ยัยหนู
‪เจ้าหนุ่มหน้าตาเหมือนอันธพาลนี่คือลูกผมเอง ‪ชื่อรูฟิโน่
‪แกะดําของตระกูล
‪ส่วนแม่สาวแพศยานมโตนี่
‪คือแฟนคนปัจจุบันของเขา ชื่อกลอเรีย
‪ไง คนสวย
‪ดีใจที่ได้เจอนะครับ
‪คุณดูน่าหม่ํากว่าที่ผมคิดซะอีก พี่สะใภ้
‪ขอบใจ
‪รูฟิโน่ ดูนายเข้าสิ ไม่ต่างจากพวกค้ายา
‪ไม่เอาน่า ปันโช
‪ชีวิตมันไม่ยุติธรรมนี่หว่า
‪ใช่ว่าเราทุกคนจะดวงเฮงเหมือนนาย
‪ในเมืองนี้ นายทําสิ่งที่นายทําได้ ‪ไม่ใช่สิ่งที่นายต้องการ
‪มากอดทีเร็ว
‪ดีใจที่เจอนาย
‪มานี่สิ พี่ชาย
‪มาน่า
‪ฉันชื่อกลอเรีย โลเปซ ‪แต่เรียกฉันว่า "แม่สุดสะบึม" ก็ได้
‪ปันโช
‪ขอต้อนรับ
‪ยินดีรับใช้นะคะ
‪เหมือนกัน น้องสะใภ้
‪ฉันจะแนะนําเจ้าบ้านี่ยังไงล่ะ
‪ผู้หญิงคนนี้
‪เคยเป็นลูกชายผมมาก่อน ฮาซินโต้
‪มีอยู่วันหนึ่ง ‪นับเป็นความอับอายขายขี้หน้าของตระกูล
‪เธอตัดสินใจว่าเธอไม่ใช่ผู้ชาย ‪และกลายเป็นฮาซินต้า
‪คุณเข้าใจใช่ไหม
‪ดีใจที่ได้เจอค่ะ พี่สะใภ้
‪ขอโทษที่พ่อหนูพล่ามไร้สาระ
‪โรเซนโด้คือชายเม็กซิกันตามแบบอย่าง
‪โอ้ ปันโช
‪หล่อเหลาขึ้นผิดหูผิดตาเชียวนะเนี่ย
‪เดาว่านี่คงเป็นเซอร์ไพรส์ ‪แต่มันกลับไม่แพร่ติดต่อกัน
‪ฮาซินโต้ ดูนายสิ
‪ทําตัวแปลกเสมอ แม้แต่ตอนเด็กๆ
‪ฮาซินต้าย่ะ ‪ถึงนายจะใช้เวลาเรียนรู้หน่อยก็เถอะ
‪เดี๋ยวนะ รอเจอหวานใจฉันก่อน
‪- ลูเป้ ‪- ว่าไง
‪ยินดีที่รู้จักครับ
‪กัวดาลูเป้ ฟลอเรส ยินดีรับใช้
‪- ยินดีที่รู้จัก ‪- คุณผู้หญิง
‪ดีใจที่ได้เจอนะคะ
‪นี่ลูกสาวผมเอง บาร์โตล่า
‪ลูกสาวคนดีคนเดียวในบ้าน
‪เอาจริงๆ ถึงเธอจะไม่ฉลาดมาก
‪แต่เธอก็มีลูกหกคนกับผู้ชายหกคนไม่ซ้ําหน้า
‪ผัวคนนึงผิวดํา และอีกคนเป็นผัวคนจีน
‪หนําซ้ํายังไม่พอ
‪เธอยังท้องกับคนต่างด้าวที่ไม่พูดภาษาสเปน
‪ตอนทําอย่างว่ากันคงไม่ต้องพูดกันมากสินะ
‪ดูเธอสิ ตอนพี่จากบ้านไป เธอยังเด็กอยู่เลย
‪ตอนนี้โตเป็นสาวแล้ว
‪คนไหนสามีเธอล่ะเนี่ย
‪- โอ้ ปันโช ‪- อะไร
‪ทันทีที่บิลลี่รู้ว่าฉันท้อง
‪เขาก็ทิ้งไปโดยไม่บอกลาสักคํา
‪- โถ ยัยน้องสาว ‪- เอาเถอะ
‪ส่วนนี่คือบรายัน ยาโรสลาวี ดูดินก้า เรแกน
‪และอีกเป็นพรวนที่พ่อไม่รู้จัก ‪แต่ก็บรรดาหลานๆ ของพ่อทั้งนั้น
‪เอาละ งั้นขอแนะนําตัวให้ทุกคนรู้จักนะ
‪นี่มารี ภรรยาสุดที่รักของฉัน
‪และนี่ลูกๆ ฉันเอง โทนี่กับคาตี้
‪หวัดดีครับ
‪และนั่นลูปิต้า
‪เธอคอยช่วยงานบ้านและตกลงมากับเรา
‪ยัยนั่นเป็นขี้ข้าแกเหรอ
‪เราไม่เรียกพวกเขาแบบนั้นแล้วครับ ‪เธอเป็นคนงานในบ้าน
‪แกอึ๊บเธอแล้วใช่ไหม
‪ไม่เอาน่า อย่าพูดแบบนั้นสิพ่อ
‪ไม่เห็นทักทายฉันเลยนะ ปันชิโต้
‪ลืมย่าแก่ๆ ของแกไปแล้วหรือไง ไอ้หลานเนรคุณ
‪คุณย่าปาสกัวล่า
‪เซอร์ไพรส์จังเลยครับ
‪แหงละว่าแกเซอร์ไพรส์ ไอ้ตัวแสบ
‪คงคิดว่าฉันม่องเท่งไปแล้วสินะ
‪ไม่กล้าคิดแบบนั้นหรอกครับ คุณย่า
‪มาเจอครอบครัวผมนะครับ
‪นี่เมียและลูกๆ ผมครับ
‪- หวัดดีครับ ‪- ครอบครัวน่ารัก
‪แกนี่โชคดีชะมัดที่มีลูกผิวขาวจั๊วะ
‪แต่แกก็ยังเป็นไอ้หลานเวรวันยังค่ํา
‪ที่ทอดทิ้งพวกเราไปตลอดหลายปีมานี้
‪มาใกล้ๆ สิ
‪ฉันสังหรณ์ว่าเจ้าพวกนี้ไม่ใช่ลูกแก
‪ปันโช เดี๋ยวเราพาครอบครัวลูกไปที่ห้องดีกว่า
‪คงจะเหนื่อยกันมากสินะ มาเถอะ
‪ไว้เจอกันนะครับย่า ดีใจที่ย่าไม่เปลี่ยนไปเลย
‪ก็ได้ ไอ้หล่อเนี๊ยบ
‪มาเถอะ
‪หวังว่าแกกับผู้หญิงของแก
‪คงไม่กล้าโผล่มาที่นี่มือเปล่าหรอกนะ
‪อย่างน้อยคงมีของฝากติดไม้ติดมือมาให้ฉันบ้าง
‪ใช่
‪แค่ของฝากเล็กๆ น้อยๆ จากเรานะคะ
‪แว่นเฟนดิค่ะ
‪ก็ยังดี
‪ค่อยคุยกันถูกคอหน่อย
‪- แม่ดูดีมากเลย ‪- ฉันรู้ตัวดี
‪ไปกันเถอะ
‪ไปหาปู่ของแกก่อน
‪เขาจะได้รู้ว่าแกมาถึงแล้ว มาเร็ว
‪เราเอาเขาไว้ในที่ห้อง
‪เข้ามาเลย
‪แม่กับน้องสาวแกฝีมือสุดยอดเลยไหมล่ะ
‪เขาเริ่มจะส่งกลิ่นเน่าแล้ว
‪แต่เราต้องทําตามคําสั่งเสียของเขา
‪ที่อยากให้แกมาร่วมงานศพ
‪ในเมื่อแกกลับมาหาครอบครัวแกแล้ว
‪ปู่แกก็จะได้ตายตาหลับเสียที
‪พวกเธอจะมีโอกาสได้อยู่กับเขาตามลําพัง ‪และสวดมนต์
‪หอมปู่แก่หน่อยสิ ไอ้ลูกชาย
‪อย่าจับนั่นนะ
‪ลงมานะ ขอทีเถอะ
‪อย่าเอานั่นไป
‪มาเร็ว ไปห้องแกกันเถอะ
‪มาน่า ไอ้ลูกชาย
‪คุณจะทํามันพังนะ
‪ลงมานะ ขอร้องละ
‪เข้ามาสิ
‪ชิ้ว! ออกไปนะ
‪เราจะให้แกกับครอบครัวพักในห้องปู่
‪เป็นห้องที่ดีที่สุดในบ้าน
‪ก็อย่างที่เห็น ไม่ใช่โรงแรมหรูหราอะไร
‪แต่เราเตรียมทุกอย่างไว้ให้ด้วยความรัก
‪ผ้าปูเตียงก็เพิ่งซัก
‪นี่สบู่ ผ้าเช็ดตัวสองสามผืน
‪กับน้ําสะอาด จะได้ล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น
‪ชอบไหมล่ะ ไอ้ลูกชาย
‪พักสองสามคืนก็ไม่เลวนะครับ ว่าไหมที่รัก
‪ไม่ต้องห่วงเรานะคะ
‪ไหนๆ คุณก็อยู่นี่แล้ว
‪เรามีบางอย่างจะให้ หวังว่าจะชอบนะคะ
‪- นี่อะไรเหรอ ‪- เนคไทค่ะ
‪แอร์แม็สค่ะ
‪เนคไท
‪อยากได้อยู่พอดี
‪ชาแนล นัมเบอร์ไฟว์ค่ะ
‪คลาสสิกสุดๆ
‪ถ้าพ่อแม่ไม่ชอบ มารีเอาไปเปลี่ยนให้ได้นะครับ
‪ไม่ ปันโช ฉันเปลี่ยนไม่ได้ ‪บางทีคุณน่าจะซื้อมาเองนะ
‪เราให้พวกเขาพักผ่อนดีกว่า
‪- ไปกันเถอะ ‪- ขอบคุณครับ พ่อ
‪นั่นอะไร
‪- พักผ่อนซะละ ‪- ขอบคุณครับ
‪ขาของปู่ทวด
‪อะไรนะ
‪ปันโช
‪- นี่คุณเห็น... ‪- อ๋อ เกือบลืมแน่ะ
‪เย็นวันนี้ เราจะจัดปาร์ตี้ต้อนรับเล็กๆ
‪เพื่อฉลองที่แกกลับมาเยี่ยมบ้าน
‪อย่าทําให้เราผิดหวังละ
‪เราจะไปร่วมงานครับพ่อ ขอบคุณครับ
‪- มาเถอะที่รัก ‪- ได้ค่ะ
‪คุณคงไม่คิดว่าเราจะอยู่ที่นี่หรอกนะ
‪ห้องทั้งสกปรกโสโครก ‪แถมยังเป็นห้องปู่ที่เพิ่งตายของคุณอีก
‪และขาเขาอยู่นั่น นี่มันฝันร้ายชัดๆ
‪คุณอยากจะทําอะไรล่ะ
‪ให้เราจองห้องพักโรงแรมฮิลตันของหมู่บ้านรึไง
‪ไม่ได้ยินเหรอว่าพวกเขาจัดปาร์ตี้ให้เรา
‪ผมจะหยาบคายกับครอบครัวไม่ได้หรอกนะ
‪ก็ใช่ แต่นี่มันกองขยะชัดๆ
‪กลิ่นเหมือนคนไม่มีอันจะกิน
‪ฟังนะ มาเรีย อีเลน่า
‪ผมเคยบอกคุณว่าผมมาจากครอบครัวต่ําต้อย ‪และคุณพูดเองว่าคุณไม่ถือ
‪และอย่าลืม ผมรู้ดีว่าพ่อแม่ผิวขาวของคุณ ‪กอบโกยเงินมาด้วยวิธีไหน
‪ดังนั้นอย่าทําตัวเป็นผู้ดีตีนแดงใส่ผม
‪ไม่เอาน่าที่รัก อย่างี่เง่าสิ เลิกร้องได้แล้ว
‪ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย แค่ไม่กี่วัน ผมสัญญา
‪ปันโช มันแค่...
‪ฉันขอโทษสําหรับทุกสิ่งที่เคยพูดถึงครอบครัวคุณ
‪แต่นี่มันเลวร้ายกว่าฝันร้ายที่น่ากลัวสุดๆ ซะอีก
‪พ่อครับ ผมมีอะไรจะบอก แต่พ่ออย่าโมโหนะ
‪- มีอะไรลูก ‪- ผมอยากเข้าห้องน้ํา
‪- หนูด้วยค่ะ ‪- ถ่ายเบาหรือถ่ายหนัก
‪- อึครับ อาจท้องเสียด้วยซ้ํา ‪- หนูด้วย
‪- รีบเลย มากับพ่อก่อนอั้นไม่อยู่ ‪- ฉันไปด้วย
‪เอาละ เด็กๆ
‪ไปทางนั้น เลือกเลยจะเอาต้นไหน
‪ถกกางเกงลง แล้วระวังแมลงด้วยละ
‪พ่อจะไปเอากระดาษชําระ เร็วสิ
‪- ตรงนี้เหรอ ‪- ใช่ ตรงนี้แหละ
‪ปันโช จะบอกฉันว่าไม่มีห้องน้ําเหรอ
‪มีห้องส้วม แต่เชื่อผมเถอะว่าแบบนี้ดีกว่า
‪ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว
‪เป็นยังไงบ้างเด็กๆ
‪ไหวอยู่
‪ดี
‪ดื่ม
‪เราพลัดพรากกันเมื่อเนิ่นนานมา
‪แต่ช่วงเวลาที่ต้องเสียไปของฉันได้มาถึง
‪เธอพูดถูกอย่างที่สุด
‪ฉันฟังเสียงหัวใจตัวเอง
‪และฉันอยากกลับมาแทบขาดใจ
‪ร่าเริงหน่อย ครอบครัวทุกคน
‪ที่จะหวนกลับมา
‪และกลับมา
‪สู่อ้อมแขนของเธออีกครั้ง
‪ฉันจะไปหาไม่ว่าเธอจะอยู่หนใด
‪ฉันรู้ว่าจะสูญเสียได้อย่างไร
‪ฉันอยากหวนกลับมา
‪น้องสะใภ้
‪หวนกลับมา
‪ขอบคุณครับพ่อ
‪ปันโช ต้อนรับกลับบ้านอีกครั้ง ดื่มให้แก
‪ขอบคุณครับพ่อ
‪ดื่ม ขอบคุณสําหรับปาร์ตี้
‪จัดได้สุดเหวี่ยงจริงๆ ครับ
‪ดื่มนะครับ
‪นี่ยังน้อยไปสําหรับที่แกกับครอบครัวควรได้รับ
‪และพูดตามตรง เราทุกคนดีใจที่แกอยู่ที่นี่
‪เดี๋ยวก่อน ฮิลาริโอ้
‪รอเดี๋ยว ฉันมีอะไรจะพูดสองสามคํา
‪เด็กๆ มานี่เร็ว
‪ว่าไง เจ้าหนูน้อย
‪ครอบครัวที่รักของฉัน
‪วันนี้เป็นวันพิเศษ
‪สําหรับฉันและแม่ของพวกแก
‪เห็นพวกแกพร้อมหน้าพร้อมตา แต่ที่พิเศษ...
‪คือปันโชลูกชายฉันกับครอบครัวเขาอยู่กับเราด้วย
‪มันยิ่งกว่าที่ฉันฝันไว้ซะอีก
‪อย่าเข้าใจฉันผิด
‪แต่ปันโชคือลูกคนโปรดของฉันเสมอมา
‪ไม่ต้องสงสัยเลย
‪เขาดีกว่าพวกแกทุกคน
‪ดื่ม ไอ้ลูกชาย
‪ดื่ม มารี
‪และขอต้อนรับสู่โปรสเปรีดัดอีกครั้ง
‪ดื่มกันเลยทุกคน
‪ทีนี้ก็ตาลูกพูดแล้ว เอาเลย
‪ไม่ๆๆ
‪พูดอะไรสักหน่อย
‪เอาเลยครับ พ่อ
‪ก่อนอื่นเลย ผมขอขอบคุณ ‪สําหรับการต้อนรับอันอบอุ่น
‪หลังจากที่ห่างหายไปหลายปี
‪ผมกับครอบครัวปลื้มใจสุดๆ ‪ที่ได้มาอยู่กับทุกคนที่นี่ในโปรสเปรีดัด
‪เพื่อไม่ให้เป็นการเยิ่นเย้อ
‪ขอผมพูดบางอย่างจากใจ
‪เพื่อให้พ่อกับแม่โดยเฉพาะนะครับ
‪ผมหวังว่าพ่อกับแม่จะยกโทษให้ผม ‪ที่ไม่กลับมาเยี่ยมบ้านเร็วกว่านี้
‪และที่ทอดทิ้งพ่อกับแม่ไปตลอดเวลาที่ผ่านมา
‪ผมขอโทษ
‪- ดื่ม ‪- ปันโช
‪ถึงยังงั้น เราจะพักที่นี่แค่ไม่กี่วันนะครับ
‪เราต้องกลับไปที่เมืองหลวงเร็วๆ นี้ ถูกไหม
‪ไม่ต้องห่วง ไอ้ลูกชาย
‪เราจะฝังร่างปู่พรุ่งนี้อย่างแรกแต่เช้าเลย
‪หลังจากนั้นเราจะพาทุกคน ‪รวมถึงบรรดาลุงๆ ของแก
‪และให้พนักงานทะเบียนมาอ่านพินัยกรรม
‪ฟังดูเข้าท่า
‪ไงครับ คุณย่าปาสกัวล่า ‪ลุงเรฮิโน่กับแอมโบรซิโอ้สบายดีไหม
‪น่าจะตายๆ กันไปซะ
‪แต่โชคไม่ดี ‪ไอ้พวกงั่งยังหายใจให้เปลืองออกซิเจนอยู่
‪พ่อน่าจะเชิญพวกเขามาด้วยนะครับ
‪ไม่มีทาง ฉันยอมตายเสียดีกว่า ‪ยอมให้พวกมันมาเหยียบบ้านฉัน
‪เงียบน่า โรเซนโด้
‪เอาอีกแล้ว นังแพศยาโดโลเรส
‪ออกตัวปกป้องผัวอีกตามเคย
‪เงียบน่า แม่นี่ชอบกวนน้ําให้ขุ่น ‪ด้วยคําโกหกซะจริงๆ
‪ยัยเฒ่าเอ๊ย
‪อย่าหยาบคายใส่แม่ฉันนะ
‪ที่แม่ฉันพูดน่ะเรื่องจริง
‪ชาวบ้านรู้กันทั่วว่าเธอร่านไปทั่วกับไอ้เรฮิโน่
‪แม่คุณน่ะแหละที่ร่าน ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ใจเย็นก่อน
‪ฮิลาริโอ้
‪เล่นเพลงหน่อยเร็ว
‪นี่เพลงของแม่
‪ฉันรู้ตัวดีว่าฉันไม่อยู่แล้ว
‪แต่วันที่ฉันวายชนม์
‪ฉันรู้ว่าเธอจะต้องร้องระทม
‪ฟูมฟายคร่ําครวญ
‪เธอจะพร่ําบอกว่าเธอไม่เคยรักฉัน
‪แต่เธอจะต้องเสียใจ
‪และฉันก็จะยังอยู่ต่อไป
‪จะยากดีมีจนเช่นไร
‪ฉันจะทําในสิ่งที่ฉันฝันใฝ่
‪และคําพูดของฉันคือกฎหมาย
‪พร้อมไหม หนึ่ง สอง... เร็วสิ คาตี้
‪ลุยเลย
‪ฟาดมันให้กระจุยกระจายคามือไปเลย
‪มันจะได้หัดรู้จักเคารพเราชาวเม็กซิกันซะบ้าง ‪เอาเลย คาตี้
‪ยังงั้น คาตี้
‪วางนั่นลงก่อน พี่สะใภ้
‪ลองนี่สิ ผมตั้งใจทํามาให้พี่เลยนะ
‪- มันคืออะไร รูฟิโน่ ‪- มันเรียกว่าเนเนปิล นอร์เตโน่
‪หาที่ไหนที่อร่อยเด็ดเท่าที่โปรสเปรีดัดไม่มีแล้ว
‪เผ็ดไหม
‪ลองกินสิ ถ้าไม่ชอบก็คายทิ้ง
‪เชื่อผมสิ
‪เป็นไงบ้าง
‪- อร่อยแฮะ ‪- อร่อยอยู่แล้ว
‪มันเรียกว่าอะไรนะ
‪เนเนปิล นอร์เตโน่
‪ไว้ผมจะทําไส้แกะให้กิน
‪รับรองว่าเนื้อบ้านๆ อร่อยถึงใจแน่ๆ
‪แต่ก่อนอื่น เดี๋ยวผมเอาเตกิลาให้อีกแล้ว
‪ปันโช
‪เนเนปิล นอร์เตโน่ใส่อะไรเหรอ
‪กินไปเถอะ ไม่ต้องถาม
‪มันอร่อยดี ฉันชอบนะ
‪มันใส่อะไรเหรอ
‪ก็ได้ แต่อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ
‪เนเนปิลทํามาจาก
‪ไส้ ตับ มดลูกและกระเพาะหมู
‪เอามาปรุงในซอสถั่ว เป็นของดีประจําภูมิภาค
‪อร่อยจัง
‪พี่สะใภ้
‪เตกิลามาแล้ว เอาซะหน่อยสิ
‪- เทให้ฉันอีกหน่อย ‪- จัดไป
‪ใครเอาอีกไหม
‪ว่าไงพวก พักกันสักแป๊บ
‪ไปกันเถอะ
‪ไปชวนพวกเขากัน
‪- อย่ามัวแต่นั่งเครียดสิ มาเต้นกัน ‪- พี่สะใภ้
‪มาเต้นกับเราสิ
‪ผมไม่รับคําปฏิเสธนะ
‪มาน่า
‪ไชโย
‪มาถ่ายรูปครอบครัวกัน
‪- มายืนใต้นาฬิกา ‪- เดี๋ยว ขาดคุณย่า
‪มาเร็ว แม่ครับ เรากําลังจะถ่ายรูปกัน
‪ฉันไม่ทําอะไรไร้สาระพรรค์นั้นหรอก
‪- ถ่ายหน่อยเถอะนะครับ ‪- เร็วครับ คุณย่า
‪บ้าเอ๊ย
‪- อย่าเข็นฉันไปโน้นมานี่นะ ‪- เว้นที่ให้ย่าหน่อย
‪นี่อะไรกัน
‪นับสามแล้วพูดวิสกี้
‪หนึ่ง สอง สาม
‪วิสกี้
‪เดี๋ยว ปันโช
‪เข้ามาถ่ายสิ เดี๋ยวฉันถ่ายให้ ‪พี่จะได้อยู่ในรูปด้วย
‪- ขอบใจน้องชาย ถ่ายแนวตั้งนะ ‪- น้องสาวย่ะ
‪นับสามแล้วพูดวิสกี้
‪วิสกี้
‪นับสามก่อนทุกคน
‪หนึ่ง สอง...
‪ฉันแอบเห็นโรเซนดิโต้กับลูปิต้าจูบกันที่ต้นไม้
‪ไปให้พ้น
‪พวกเขารักกัน
‪ไปให้พ้นนะ ไอ้เด็กเปรต
‪สิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันเคยทํา
‪คือไปจากเมืองเล็กๆ นี้และย้ายไปอยู่เมืองหลวง
‪นี่ ปันโช
‪มันดีเหมือนที่คนเขาพูดกันไหม
‪ถ้าเรากําจัดทุกคนที่อยู่ที่นั่นได้
‪เม็กซิโกซิตีจะเป็นที่ที่น่าอยู่ที่สุดในโลก
‪พี่เขย
‪พาฉันไปที่นั่นและพาฉันเที่ยวรอบๆ ได้ไหม
‪แหม...
‪ได้ไหมคะ
‪ถ้าเรามีโอกาส ฉันจะพาเธอไปดูทุกอย่างเลย
‪หมุนๆ เป็นวงกลม
‪จนกว่าโรเซนดิโต้จะกลายเป็นลา
‪เด็กๆ ได้เวลานอนแล้ว กลับห้องกันได้
‪ไม่
‪งั้นฉันจะไปหยิบเข็มขัดนะ ไม่ได้ล้อเล่นนะ
‪เร็วเข้า
‪ไปนอนกันได้แล้ว
‪หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก...
‪ราตรีสวัสดิ์ โรเซนดิโต้
‪ฉันก็เหมือนพวกพี่...
‪- พวกเขาเรียกเราว่าพวกเรเยส... ‪- พวกเรเยสลูกดก
‪ทําไมเราไม่เอานี่ไปที่ที่ส่วนตัวกว่านี้หน่อยล่ะ
‪- ฉันชอบความลับดีๆ นะ ‪- ฉ้นด้วย ไปกันเถอะ
‪ใช่
‪ไปก่อนนะครับ ขอตัวก่อน
‪พอแล้ว
‪- รู้อะไรไหม ‪- ว่าไง
‪- ดริงก์สุดท้าย ‪- ไม่
‪หมายความว่าไง 15,000 เปโซสําหรับเนื้อหมู ‪กับไก่งวงปรุงรสเครื่องเทศเนี่ยนะ
‪คุณแกล้งผมชัดๆ
‪แกะหนึ่งตัว
‪เนเนปิลสี่กิโลกรัม หมูสามกิโลกรัม ‪กัวคาโมเลห้ากิโลกรัม
‪แถมยังมีปูลเกอีกถังนึง
‪เบียร์ 20 ลัง เตกิลาสิบขวด
‪ไหนจะเต็นท์และไฟอีก
‪เก้าอี้ก็ด้วย ขอทีเหอะน่า โรเซนโด้
‪ขอถามลูกๆ ก่อนว่ามีใครจะช่วยลงขันได้ไหม
‪พ่อครับ โทษที
‪เราให้พวกหนุ่มๆ ช่วยค่าจัดปาร์ตี้ได้ไหม
‪ไหนแกว่าแกจะเลี้ยงไงล่ะ
‪ก็แค่สามเพลงแรก
‪เราติดหนี้พวกเขาอีก 16 เพลง ‪ดูสิว่าพวกเขาโกรธแค่ไหน
‪มันแค่ 7,000 เปโซ
‪เดี๋ยวฉันลองจัดการให้
‪ครับ พ่อ
‪มาเถอะ ที่รัก
‪ดูหน้าอกนี่สิ
‪ยังงั้น เอาหน้าซุกนมเลย
‪ขอโทษที่ขัดจังหวะ
‪เราขอคุยด้วยสักแป๊บได้ไหม
‪ได้สิครับพ่อ แหงอยู่แล้ว
‪- ราตรีสวัสดิ์ ไว้เจอกันพรุ่งนี้ ‪- ได้สิ
‪ว่าไงครับ
‪ไอ้ลูกชาย เราขอโทษที่ต้องถาม
‪แต่ขนาดทุกคนช่วยกันลงขันแล้ว
‪เราก็ยังมีเงินไม่พอจ่ายค่าปาร์ตี้อยู่ดี
‪ครับ ไม่มีปัญหา เท่าไหร่ล่ะ
‪ค่าดื่ม ค่าอาหารและดนตรี 25,000 เปโซ
‪แล้วลงขันกันได้เท่าไหร่
‪หลังจากควักเงินออมเราแล้ว
‪เรายังขาดอยู่อีก 10,500 เปโซ
‪เป็นปาร์ตี้ภายในบ้านที่แพงเอาเรื่องนะครับ
‪ขอผมดูก่อน
‪พ่อเอาหมดนี้แหละ
‪ถ้าเหลือ เดี๋ยวเอามาคืน
‪ไปกันเถอะที่รัก
‪เอา
‪ยังงั้น
‪- แก้วสุดท้ายแล้ว ‪- จัดไป
‪ฉันมีคําถามนะ พี่สะใภ้
‪หน้าอกหน้าใจกับบั้นท้ายนั่นของจริงไหม
‪ธรรมชาติให้มาเยอะเกิน
‪นมฉัน
‪ตูดฉัน
‪ผ
‪ถ้าได้สักครั้ง จะยอมทุกอย่างเลย
‪- ฉันด้วย ‪- ลูเป้
‪พี่ชายผมเคยบอกว่าคุณสวย
‪แต่เจ้าบ้านั่นไม่ได้บอกว่าสวยแค่ไหน
‪คุณสวยจนต้องอ้าปากค้างเลยละ
‪ฉันไปก่อนนะ
‪- อย่าเพิ่งไป ‪- ใช่
‪โทษทีนะ
‪- บาย ‪- ปาร์ตี้เลิกแล้ว
‪นอนหลับฝันดี
‪ปาร์ตี้เลิกแล้ว
‪- นายทําเตกิลาหก ‪- เจ้าดื้อเอ๊ย
‪ดื่มอีกแก้วกับบทกลอนสักบท
‪บทกลอนสําหรับทุกคน
‪โอ้ ดินแดนอันงดงาม
‪ผืนดินของเธอ ทุ่งข้าวโพดเหลืองทองอร่าม
‪เหมืองของเธอ ปราสาทแห่งราชาทองคํา
‪นกกระสาโผผินบินผ่านท้องฟ้า
‪และแสงเขียววูบวาบของหมู่มวลนกแก้ว
‪- แล้วก็... ‪- เฮ้อ แกนี่
‪บอกผัวงี่เง่าของเธอให้หุบปากซะทีส
‪และไปเอาเนื้อบาร์บีคิวมาให้ฉันหน่อย
‪ฉันอยากได้ตากีโตอีก
‪ได้ คุณย่า
‪ฉันเอาแต่คิดถึงตอนที่พ่อแม่คุณคุย
‪กับนักดนตรีพื้นเมืองอ้วนๆ
‪น้องชายคุณ รูฟิโน่ จีบฉันไม่หยุด
‪บรรดาน้องสาวของคุณปฏิบัติกับฉัน ‪ราวกับเป็นเจ้าหญิงแห่งโมนาโค
‪เห็นไหมล่ะ
‪ไม่ใช่ทุกคนที่จะโชคดีเหมือนเรา
‪รู้ไหมว่าใครเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลก
‪ใครคะที่รัก
‪คุณน่ะเอง
‪- อยากโดนสักดอกเหรอ ‪- ขอดอกใหญ่
‪เงียบๆ
‪อย่าทําลูกๆ ตื่น เร็วเข้า
‪ทางโน้น
‪มาแล้ว
‪เร็วเข้า
‪เงียบๆ
‪- ปันโช ‪- อะไร
‪มีคนแอบดูเราอยู่
‪ไอ้แม่ยิ้มเอ๊ย
‪วิ่งเร็ว
‪ไอ้พวกเวร
‪นิสัยไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ
‪ไปลงนรกซะไป
‪เกิดอะไรขึ้น ปันโช
‪ใครเหรอ โอ้ ไม่นะ
‪ที่รัก
‪ก็แค่พวกหลานชายผม มันมืด
‪- โอเค ‪- ไม่ต้องห่วง
‪เราถึงไหนกันแล้วนะ
‪ฉันอยากสัมผัสมัดกล้ามคุณจัง
‪- กล้ามล่ําๆ แบบนี้ ‪- ใช่ จัดไป
‪ดีจังเลย
‪- เบาๆ หน่อย ปันโช ‪- โอเค
‪พ่อครับ รู้ไหมว่า ‪"การแก้แค้นของม็อกเตซูมา" คืออะไร
‪มันเป็นอะไรที่คนต่างด้าวมักจะเป็น ‪ตอนมาเที่ยวเม็กซิโก
‪ทําไมเหรอลูก
‪ผมไม่ใช่คนต่างด้าว แต่ผมว่าผมกําลังท้องเสีย
‪หนูด้วยค่ะ
‪โอ้ พับผ่าสิ เร็วเข้า
‪ไปกันเถอะ
‪ฉันว่าฉันก็ท้องเสียเหมือนกัน
‪ถ้าเป็นผู้หญิง เราจะเรียกเธอว่าโซโคร์โร ‪เหมือนอาของเธอ
‪ถ้าเป็นผู้ชาย ฮาซินโต้
‪อะไรกันเนี่ย
‪ชีวิตไม่ยุติธรรมเลยพวก
‪ทําไมพูดแบบนั้น
‪ทําไมชีวิตของปันโชถึงโรยโดยกุหลาบ
‪ในขณะที่ชีวิตพวกเราเจอแต่ขวากหนามทุกวี่วัน
‪สงสัยจังว่าเมียของปันโชคิดกับพวกเรายังไง
‪ง่ายจะตาย คงคิดว่าเราเป็นพวกชั้นต่ํา ‪ไร้รสนิมยมและไร้มารยาท
‪และถูกของเธอ
‪เรื่องจริงนี่นา
‪ดูรถยนต์เขาสิ ดูนาฬิกาเขาสิ
‪ไหนจะเสื้อผ้า พวกเขาร่ํารวยฟู่ฟ่า
‪นึกภาพปราสาทที่พวกเขาอยู่กันสิ
‪แล้วก็เครื่องประดับที่ยัยหัวสูงนั้นประโคมบนตัว
‪ต่างหูเอย นาฬิกาเอย สร้อยคอเอย กําไลเอย
‪ฉันรู้จักข้าวของพวกนี้ดี
‪ที่เธอใส่บนตัวน่าจะมีมูลค่าราวๆ หนึ่งแสนเปโซ
‪ไหนจะกลิ่นเธออีก กลอเรีย น้ําหอมฝรั่งเศส
‪จริงเหรอ
‪แต่นั่นไม่ได้ทําให้พวกเขา ‪ผิดบาปหรือหยาบช้าน้อยลง
‪ฮาซินโต้... โทษที ฮาซินต้า
‪ปันโชมีค่าเท่าไหร่
‪แค่ลองกะคร่าวๆ
‪ไม่รู้สิ แต่เยอะอยู่
‪อาจจะล้านดอลลาร์
‪อย่าโง่ไปหน่อยน่า
‪ถ้าเขามีเงินล้านดอลลาร์
‪เขาจะดั้นด้นมาที่เมืองที่มีแต่โจรทําไม
‪- อย่าตีฉันนะ ‪- ใครจะไปสนใจว่าเขามีค่าเท่าไหร่
‪เราแค่ต้องให้แน่ใจว่าเราได้ส่วนแบ่งมาบ้าง
‪ใช่เลย
‪- ดื่ม ‪- ดื่มกันหน่อย พี่น้อง
‪ดูสิ
‪ลุงแอมโบรซิโอ
‪ดีใจที่ได้เจอครับ สบายดีไหม
‪ก็ดี ลูกชาย
‪นี่ภรรยาผมครับ มารี และลูกๆ ผม
‪ยินดีที่รู้จักนะ
‪เช่นกันค่ะ คุณพ่อแอมโบรซิโอ
‪ลูกๆ เธอน่ารักจริงๆ
‪หวังว่าคงเข้าพิธีล้างบาปแล้วสินะ
‪เรียบร้อยแล้วครับ
‪โทนี่กําลังเตรียมพร้อมสําหรับ ‪พิธีรับศีลมหาสนิทครั้งแรก ถูกไหม
‪ใช่ครับพ่อ
‪ยิ้มสวยจริงๆ
‪สรุปว่าแกตัดสินใจมาจนได้สินะ
‪ฉันดีใจนะ เพราะถ้าหลายปีที่แกทอดทิ้งบ้านไป
‪จะลงโทษให้แกต้องอยู่ในแดนชําระ
‪การพลาดงานศพปู่ของแกไม่ต่างจากตีตั๋วตกนรก
‪ผมไม่พลาดหรอกครับ ‪ปู่เป็นเสมือนพ่อบังเกิดเกล้าของผม
‪ไม่พลาดสินะ ใช่ ดีแล้ว
‪แกมาที่โปรสเปรีดัด
‪เพราะละโมบอยากได้พินัยกรรมของเขา ‪แต่ไว้เราค่อยคุยกัน
‪เราต้องเร่งมือจัดการพิธีศพ
‪ก่อนกลิ่นเน่าจะคละคลุ้งเรียกฝูงอีแร้ง
‪- เริ่มเลยไหม ‪- ครับ
‪เตรียมแบกนะ
‪- แบกเหรอ ‪- อะไร
‪แจ็กเกตนั่น...
‪- สวัสดีทุกคน ‪- อรุณสวัสดิ์
‪อีตุ๊ดเอ๊ย
‪พร้อมไหม
‪ขอพระผู้เป็นเจ้าทรงเมตตาดวงวิญญาณของเขา ‪ไปกันเถอะ
‪พระเจ้าทรงให้เรามารวมกันในวันนี้
‪เพื่อกล่าวอําลาชายผู้ยิ่งใหญ่
‪บิดาและปู่ผู้เป็นที่รักของเรา ฟรานซิสโก เรเยส
‪ได้ไปสู่สุคติแล้วในที่สุด
‪และได้ขึ้นสู่สวรรค์เพื่ออยู่กับพระผู้เป็นเจ้า
‪แต่ความทรงจําและการเป็นตัวอย่างที่ดีของเขา ‪จะยังสถิตอยู่ในหัวใจพวกเราตลอดไป
‪ชายผู้สมบูรณ์พร้อม
‪เปี่ยมความกรุณา ความมุมานะขยันทํางาน ‪และความซื่อสัตย์สุจริต
‪สามีที่ดีและเป็นพ่อและปู่ที่ดียิ่งกว่า
‪ขอให้มรดกความดีของเขาชี้ทางสว่างให้เรา
‪เสมือนดวงประทีปนําทางให้เรา...
‪ซะทีเถอะน่า แอมโบรซิโอ้
‪เลิกพล่ามแล้วรีบพูดให้จบๆ ซะที
‪พ่อแกก็แค่ไอ้เฒ่างี่เง่าแสนน่าสังเวช
‪รีบรวบรัดตัดตอนให้จบๆ เพราะชักจะร้อนแล้ว
‪ขอโทษครับแม่ เรามาสวดภาวนากัน
‪วันทามารีอา เปี่ยมด้วยหรรษทาน ‪พระสวามีสถิตกับ...
‪เร็วเข้า ที่รัก
‪อยากจะบ้าตาย
‪ผีซ้ําด้ําพลอยแท้ๆ
‪สิ่งสุดท้ายที่เราต้องการคือเขากับเมียแพศยา
‪เขาต้องเจอฉันจัดหนักซะหน่อยแล้ว
‪ใจร่มๆ ก่อนน่า โรเซนโด้
‪ฟรานซิสโกก็พ่อเขาเหมือนกันนะ
‪อย่าก่อเรื่องที่งานศพเขาจะดีกว่า
‪แม่ครับ ลูกอุปถัมภ์มาแล้ว
‪สบายดีไหมครับ
‪ขอโทษที
‪ผมเสียใจที่ไม่ได้มาเร็วกว่านี้
‪แม่นึกไม่ออกหรอกว่าผมโมโหแค่ไหนตอนรู้ข่าว
‪ผมร้องไห้หนักมาก
‪ไม่ต้องมาตอแหลใส่ฉัน ไอ้ลูกชั่วไร้ยางอาย
‪พ่อแกป่วยมาตั้งนานและเขาตายได้สามวัน
‪แต่แกไม่เคยมาเยี่ยม ‪หรือมาแสดงความเคารพเขาเลย
‪เลิกตีสองหน้าซะที
‪ฉันอยากให้แก เมียอีตัวของแก ‪และไอ้ก้อนมะเร็งที่แกเรียกว่าลูกชาย
‪เริ่มสวดภาวนาเหมือนพวกเราที่เหลือ
‪พิธีศพจะได้จบๆ
‪และเราจะได้ไปอ่านพินัยกรรมต่อ
‪ครับแม่ ขอโทษอีกทีนะครับ
‪ผมเสียใจจริงๆ ครับ คุณย่า
‪ผมเองก็โมโหที่คุณปู่มาด่วนจากไป
‪ไปให้พ้นหน้าฉัน ไอ้หน้าริดสีดวง
‪ทําพิธีกันต่อ พระบิดาของเราผู้สถิตบนสวรรค์...
‪สวัสดีตอนบ่ายนะครับทุกคน
‪สวัสดี
‪ตามเจตนารมณ์สุดท้ายของคุณฟรานซิสโก
‪ผมจะเริ่มอ่าน
‪พินัยกรรมฉบับสุดท้ายของเขา
‪ในเมืองโปรสเปรีดัดแห่งนี้
‪คุณฟรานซิสโก เรเยส วาร์กัส ‪ปรากฏตัวเบื้องหน้าผม
‪เขาประกาศว่าเขาเป็นคนเม็กซิกันโดยกําเนิด
‪เป็นนักขุดเหมืองโดยอาชีพ
‪และเป็นพลเมืองของเทศบาลเมืองนี้
‪อันเป็นสถานที่เกิดของเขา ‪ในวันที่ 21 เมษายน 1897
‪ด้วยสติสัมปชัญญะและร่างกายที่สมบูรณ์ดี
‪และคาดหวังว่าพวกคุณ ‪จะให้เกียรติคําสั่งเสียสุดท้ายของเขา
‪ในการให้ทั้งครอบครัวมาอยู่พร้อมหน้า
‪ในพิธีอันเคร่งขรึมนี้
‪เขาจึงขอประกาศตามถ้อยแถลงดังนี้
‪สําหรับบรรดาเหลน ลูกของเหลน
‪และผู้สืบสายเลือดคนอื่นๆ ที่เขาไม่รู้ชื่อ
‪คุณฟรานซิสโกทิ้งเงินไว้ให้คนละ 20 เปโซ
‪โดยหวังว่าหากนําเงินไปลงทุนอย่างฉลาด
‪ผลกําไรจะงอกเงย ‪สร้างเส้นทางรายได้ไปตลอดชีวิต
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ออกไปซะ
‪ออกไป
‪สําหรับหลานๆ สุดที่รักของเขา
‪โรเซนดิโต้ ฮิลาริโอ้
‪โซโคร์โร
‪รูฟิโน่
‪ฮาซินโต้หรือฮาซินต้า
‪เรฮินิโต้และบาร์โตล่า
‪เขาขอมอบลา
‪วัวและไก่งวงของเขาไว้ให้
‪รวมถึงหมูอีกสามตัว
‪ให้เอาไปแบ่งกันตามเห็นสมควร
‪สําหรับลูกสะใภ้ของเขา โดโลเรส การ์เซีย
‪เพื่อขอบคุณค่ําคืนที่แสนดื่มด่ําน่าจดจําคืนหนึ่ง
‪เขาขอมอบเหรียญตราพระแม่มารีแห่งกัวดาลูเป้
‪สําหรับลูกชายเขา แอมโบรซิโอ้
‪ผู้เป็นคริสตชนที่ดี
‪และเป็นตัวแทนของพระผู้เป็นเจ้าแห่งโลก
‪ผู้ไม่เชื่อในวัตถุนิยมใดๆ
‪เขาจึงขอมอบพระบิดาไว้ให้หนึ่งองค์
‪และพระแม่มารีอีกสามองค์
‪ไอ้พ่อเวร
‪สําหรับลูกชายเขา เรฮิโน่
‪ซึ่งเป็นลูกคนเดียวในบรรดาลูกหลายคน ‪ที่มีชีวิตประสบความสําเร็จ
‪และทําความฝันให้เป็นจริง
‪ในการเป็นนักการเมืองที่ทํานาบนหลังคน ‪ฉ้อฉลและจอมฉกฉวยขี้ขโมย
‪เขาขอมอบหนังสือศีลธรรมจรรยา ‪มือสองที่ไฮไลต์เอาไว้ให้
‪เป็นหนึ่งในหลายๆ เล่มที่รัฐบาลเอามาแจก ‪ให้พวกเราในเมือง
‪- ไปจากที่นี่กันเถอะ ‪- สําหรับลูกชายเขา โรเซนโด้...
‪เร็วเข้า
‪ในบรรดาลูกแฝดสาม
‪เขาเป็นคนเดียวที่เดินตามรอยเท้าพ่อ
‪และสานต่องานขุดเหมือง
‪เขาจึงขอมอบพลั่ว เสียมและรถเข็นไว้ให้
‪เพื่อที่ลูกชายจะได้สานต่อความฝันเฟื่อง ‪แสนน่าขันที่จะค้นพบ
‪สายแร่ทองคําในเหมืองเก่าเอสเปอรันซา
‪สําหรับคู่ชีวิตสุดที่รักที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาหลายปี
‪คุณนายปาสกัวล่า วาร์กัส การ์เซีย
‪เขาขอมอบเพียงคําขอบคุณจากก้นบึ้งหัวใจ
‪และอวยพรให้เวลาที่เหลือของเธอในโลกใบนี้
‪ไม่นานมากเกินไปนัก
‪เพื่อที่เธอจะได้ไปเจอเขาในไม่ช้า
‪ไอ้ฟรานซิสโก เรเยสหัวขวดเอ๊ย
‪ขนาดตายไปแล้วยังปากหมาไม่เลิก
‪ฉันขอแช่งให้แกตกนรกหมกไหม้ ไอ้เวร
‪แล้ว...
‪ถ้าเขาไม่ได้ทิ้งอะไรไว้ให้พวกเราเลย
‪ใครมันเป็นคนได้บ้านและข้าวของของเขาไปล่ะ
‪ขอผมอ่านต่อนะครับ
‪ผมยังอ่านไม่จบ
‪สุดท้าย เขามีเจตนารมย์
‪ที่จะแต่งตั้งทายาทแห่งกองมรดก
‪ที่จะดูแลทรัพย์สินที่เหลือของเขา
‪รวมถึงบ้าน เหมืองเก่าเอสเปอรันซา
‪กับทุกอุโมงค์และที่ดินโดยรอบเหมือง
‪ตลอดจนทรัพย์สินที่เคลื่อนย้ายได้และไม่ได้
‪และข้าวของต่างๆ ที่สะสมมาทั้งชีวิตเขา
‪ที่เขาเก็บรักษาด้วยหน้าที่เอาไว้ในเซฟส่วนตัว
‪ซึ่งผู้ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้พิทักษ์ทรัพย์ ‪ผู้จัดการและผู้ดูแล
‪ก็คือหลานชายของเขา ฟรานซิสโก
‪หนึ่งในผู้สืบสายเลือด
‪ที่เป็นเพียงผู้เดียวที่ทุ่มเททํางานหนัก ‪มุมานะพยายามและอุทิศตน...
‪อะไรกันวะ
‪ขอประทานโทษเถอะ
‪แต่ผมไม่เชื่อสักคําที่คุณเพิ่งอ่าน
‪พ่อไม่ทํากับเราแบบนี้และยกทุกอย่างให้ปันโชแน่ๆ
‪เขาไม่เคยได้ข่าวคราวจากปันโชมากว่า 20 ปี
‪ขอโทษด้วยนะ โรเซนโด้
‪แต่ที่พูดไปคือคําสั่งเสียสุดท้ายของเขา
‪อย่ามาโทษผม
‪ผมเป็นแค่คนส่งสาร
‪ฟังให้ดีนะ ไอ้พวกเวร
‪อย่าไปยุ่งกับคุณโตริบิโอ้
‪ฉันรู้เช่นเห็นชาติไอ้ฟรานซิสโกตัวแสบดี ‪ฉันมั่นใจว่าเป็นพินัยกรรมจริง
‪- ใช่สินะ ‪- เขาไม่เคยเห็นหัวเรา
‪สิ่งที่เราทําได้
‪คือหวังว่าปันชิโต้จะเมตตาสงสารเรา
‪และแบ่งมรดกของผัวเฮงซวยของฉันให้เราบ้าง
‪- เอาถั่วอีกไหม ‪- ไม่ โลล่า
‪ฉันว่าถั่วสวัสดิการเอื้ออาทรจากรัฐบาล
‪มันบูดและมีตัวเพลี้ย
‪กินแล้วท้องอืดตลอดเลย
‪งั้นผมขอหน่อยแล้วกันครับ แม่ ‪ผมชอบกินเพลี้ย
‪ผมเอาด้วยคนครับ
‪โทษที เรามีแค่นี้แหละ
‪ย่ากินอาหารเหลือเมื่อคืนจนเกลี้ยง
‪เธอไม่ได้เก็บอะไรไว้ให้ ‪ปันโชกับครอบครัวเขาเลยรึ
‪เธอไม่ได้เชิญเขามากินกับเราเหรอไง
‪เชิญแล้ว แต่ทันทีที่พวกเขากลับมาถึง
‪พวกเขาก็หมกตัวอยู่ในห้อง ยังไม่ออกมาเลย
‪เราจะเอาอะไรให้พวกเขากินล่ะ ‪ถั่วเอื้ออาทรเหม็นบูดรึไง
‪ตอร์ติยาเหม็นหืนรึไง
‪นึกถึงหน้าลูกสะใภ้คุณสิ
‪ถ้าเราเชือดไก่หรือหมูสักตัวล่ะ
‪บ้าไปแล้วรึไง
‪นั่นมันสัตว์ของฉัน
‪ฉันเก็บเอาไว้ ‪สําหรับงานวันเกิดครบ 15 ปีของเมียฉัน
‪ชีวิตอนาถาอะไรเช่นนี้
‪มันจะน่าเวทนาไปกว่านี้อีกไหมเนี่ย
‪บอกเป็นล้านรอบว่าอย่าทําตัวขี้แย
‪หัดทําตัวให้สมชายชาตรีหน่อย
‪เราก็กินเท่าที่มีมาหลายปี มีเมื่อไหร่ก็กิน
‪ก็ไม่เห็นแกจะโวยวายเหมือนควายออกลูก
‪ก็ใช่ แต่ผมหวังว่าพ่อ
‪จะทิ้งของมีค่าไว้ให้เราบ้าง
‪ของมีค่าที่จะพลิกดวงของเรา
‪แม่ไม่ได้ยินเหรอไงว่าตาเฒ่ามีตู้เซฟ
‪จริงด้วย หนูได้ยินพนักงานคนนั้นพูดถึงตู้เซฟ
‪ผมก็ได้ยิน
‪ในตู้เซฟมันมีอะไรวะ
‪ต้องเป็นของมีค่าแน่ๆ
‪ใครจะไปรู้ล่ะ
‪อาจเป็นเอกสารเก่าๆ หรือรูปถ่ายเก่าๆ
‪ไม่มีราคาค่างวดอะไร
‪เพราะฉันแน่ใจว่าไอ้แก่เอาเงิน
‪ไปกินเหล้าเคล้าอีตัวจนเกลี้ยง
‪ขอพูดอีกทีนะ มันจะแย่กว่านี้สักเท่าไหร่กัน
‪เข้าไปได้ไหมครับ
‪- เข้ามาเลย ไอ้ลูกชาย ‪- ขอโทษนะครับ
‪- ลูกๆ แกไปไหนล่ะ ‪- หลับอยู่ค่ะ
‪พวกแกแพ้แดดหลังพิธีแห่ศพค่ะ
‪แม่ขอโทษนะลูก ไม่มีอาหารเหลือเลย
‪แต่แม่ให้บาร์โตล่าไปเอาตามัลมาให้ได้นะ
‪ไม่ต้องห่วงครับแม่
‪เรายังอิ่มจากปาร์ตี้อยู่เลย
‪เรารู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ จริงไหม มารี
‪แน่ใจนะไอ้ลูกชาย
‪ตามัลพริกเขียวของคุณนายปันชาอร่อยสุดๆ
‪- และเรามีเหล้า ‪- ไม่เป็นไรครับ พ่อ
‪เราแค่จะมาบอกว่า
‪หลังจากปรึกษาหารือกันแล้ว
‪เราคิดว่าเราเข้าใจว่าทุกคนรู้สึกยังไง
‪เราคิดว่าปู่แบ่งสมบัติไม่ยุติธรรมเท่าไหร่
‪- ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย ‪- เงียบก่อนๆ
‪ถึงผมจะได้บ้าน ได้เหมืองและที่ดิน
‪แต่ทุกอย่างยังเหมือนเดิมสําหรับทุกคน
‪ฉันบอกแล้วใช่ไหม
‪ปันโชเป็นอภิชาตบุตรที่ดีที่สุดในโลก
‪บรายัน ดูดินก้า ไปตามคุณปันคราซิโอ้มาสิ
‪และบอกให้เขาส่งหมูและเตกิลา ‪มาให้เราได้ฉลองกันหน่อย
‪ฮิลาริโอ้ ไปตามเด็กๆ มาสิ เราต้องการดนตรี
‪- เดี๋ยวนี้เลยครับ ‪- บอกเขาว่าฉันอยากได้แกะ
‪กับแคบหมูแต่ไม่เอาขนนะ
‪มาสนุกกันเลย
‪ฟราน ฉันรู้สึกแย่จัง
‪ก็แค่อาการเมาค้าง
‪ลูก ระวังนะ
‪อรุณสวัสดิ์
‪อรุณสวัสดิ์ ขี้เซา หลับสบายกันดีไหม
‪ประมาณนั้นครับ
‪พ่อกับพี่น้องผมไปไหนหมดครับ
‪ออกไปทําธุระ
‪เดี๋ยวคงกลับมาแล้วพาแกเข้าเมือง
‪แม่ทํามื้อเช้าอร่อยๆ เอาไว้ให้แก้เมาค้าง
‪คงจะยังไม่สร่างกันสินะ
‪แม่ทําซุปเผ็ดไว้ให้
‪กับข้าวโพดทอดเคียงกับพริกสามชนิด
‪ขอโทษนะคะ
‪แต่ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย ขอตัวก่อนนะคะ
‪ที่รัก กินอะไรรองท้องซะหน่อยสิ
‪ยัยคุณนายไม่ชอบอาหารเม็กซิกันรึไง
‪ยัยผู้ดีตีนแดงตดเหม็น
‪ไม่ใช่ยังงั้นหรอกครับย่า
‪มื้อค่ําทําเธอท้องเสีย เธออ้วกทั้งคืนเลย
‪ชงชาใส่สมุนไพรกับต้นลําโพงให้เธอดื่ม
‪ไม่เป็นไรครับแม่
‪- อรุณสวัสดิ์ ไอ้ลูกชาย ‪- หวัดดีครับพ่อ
‪- พร้อมเข้าเมืองรึยัง ‪- พร้อมครับ
‪ขอโทษที่รบกวนนะลูก
‪แต่พอจะมีเงินให้แม่ไปจ่ายคุณนายคาต้า
‪ค่ามื้อเช้ากับมื้อกลางวันวันนี้บ้างไหม
‪ปันชิโต้
‪ย่าขอเงินไปซื้อครีมทาริดสีดวง
‪กับบุหรี่สักหน่อยได้ไหม
‪นี่ครับย่า
‪ขอบใจนะ
‪เดี๋ยวหนูเก็บไว้ให้นะคะ
‪ไม่ย่ะ
‪ไอ้ลูกชาย จอดรถแป๊บสิ
‪- ตรงนี้เหรอครับ ‪- ใช่ มากับพ่อหน่อย
‪ดูสิ ไอ้ลูกชาย
‪ทั้งหมดนี่เป็นของแกแล้ว
‪ที่ดินทอดยาวไปไกลแค่ไหน
‪- เห็นบ้านนั่นไหม ‪- ครับ
‪เส้นรังวัดเริ่มตรงนี้ที่มีเสากางเขน
‪และไปจบที่แนวเทือกเขา
‪ทําไมพ่อไม่ปลูกพืชเลยล่ะครับ
‪หรือไม่ก็เลี้ยงวัวเลี้ยงควายไว้ใช้ประโยชน์
‪แกนี่ใช้ชีวิตในเมืองมากเกินไปจริงๆ
‪ดินตรงนี้มีแต่วัชพืชกับกระบองเพชรที่ปลูกขึ้น
‪สัตว์ชนิดเดียวที่มีคืองูดําและแมงมุม
‪กับแมงป่องพิษ จริงไหมล่ะ
‪ถ้าพ่อกับพี่น้องผมไม่ขี้เกียจกันไปนัก
‪พ่อคงได้ใช้ประโยชน์จากที่ดินนี้ไปบ้างแล้ว
‪สภาพมันไม่ต่างจากตอนผมจากไปเลย
‪ไม่นะ ปันโช
‪เราไม่ได้เอ้อระเหยลอยชายไปวันๆ ซะทีไ่หน ‪จริงไหม โรเซนดิโต้
‪เราตรากตรําทํางานตั้งแต่เช้ายันค่ําทุกวัน
‪และเพื่อพิสูจน์ว่าเราพูดจริง ‪เรามีเซอร์ไพรส์ให้แกด้วยนะ
‪จําเหมืองเก่าได้ไหม
‪ผมจะลืมอุโมงค์เรฟูฮิโอ้ได้ยังไง
‪ผมใช้ชีวิตวัยเด็กทั้งหมดที่นี่ คอยช่วยปู่
‪ปู่เคยพาแกมาที่นี่ทุกวันเสาร์
‪แหม ตอนนี้มันเป็นของแกแล้ว
‪เรามาที่นี่ทุกๆ สามวัน
‪เรามาทําสํารวจ ทําความสะอาดและวาดแผนผัง
‪เปิดประตูสิ ไอ้ลูกชาย
‪นานแล้วนะ
‪ที่ปู่ฟรานซิสโก โรเซนดิโต้กับฉัน
‪วางแผนว่าจะเปิดเหมืองอีกครั้ง
‪แต่เชื่อไหมว่า
‪ฉันแน่ใจว่าหลังก้อนหินพวกนั้น
‪ซุกซนสายแร่ทองคําที่ใหญ่ที่สุดของโลกเอาไว้
‪- จริงไหม โรเซนดิโต้ ‪- ตามนั้นเลยครับพ่อ
‪ลืมเรื่องความฝันลมๆ แล้งๆ นั่นเถอะ
‪จากที่ปู่บอก
‪ซึ่งปู่รู้ดีกว่าใคร
‪สายแร่มันหมดไปหลายปีแล้วครับ
‪ไม่มีทาง ไอ้ลูกชาย
‪ขนาดไอ้พวกต่างด้าวกับคนแคนาดา
‪ยังกลับมาวนเวียนคอยเช็กอยู่ตลอด
‪เหมือนพวกอีแร้งผมบลอนด์ที่จ้องจะงาบ
‪เหมือนนายน่ะแหละ ปันโช
‪พูดเรื่องอะไรเนี่ย
‪ย้อนกลับไปเท่าที่ผมจําได้
‪พ่อยึดติดอยู่กับเรื่องเพ้อเจ้อนี้
‪และดูสิ 20 ปีให้หลัง ‪เพราะทุกคนขี้เกียจ ทุกอย่างก็เลยเหมือนเดิม
‪เพราะฉันต้องการหุ้นส่วนกับเงินที่จะเริ่มต้นไงละ
‪แต่ตอนนี้แกรวย และแกอยู่นี่แล้ว
‪ในที่สุดเราก็จะทําได้สักที
‪ฟังผมนะครับพ่อ อย่าเข้าใจผมผิด
‪แต่ผมแค่กลับมาไม่กี่วัน
‪เพื่อฟังพินัยกรรมและร่วมงานศพ
‪เพราะงั้นผมควรรีบหน่อย
‪ถ้าผมต้องการจัดการทุกอย่างให้เสร็จ
‪เราน่าจะเข้าเมืองกันดีกว่า
‪จะได้จัดการสิ่งต่างๆ กับพนักงานทะเบียน ‪และพ่อทูนหัวของผม
‪ไปกันเถอะ
‪สัญญากับฉันนะว่าแกจะคิดดูเรื่องเหมือง
‪ฉันสาบานเลยว่า ‪เราจะกลายเป็นอภิมาเศรษฐีได้แน่
‪ผมสัญญาว่าจะเอาไปคิดดู
‪เร็วเข้า ไปกันเถอะครับ
‪(ธนาคารบีเนสตาร์)
‪อวยพรผมด้วยนะครับ และไว้เจอกันที่ร้านอาหาร
‪แล้วจะเล่าให้ฟังว่าเป็นยังไง
‪ก็ได้ อย่าให้ไอ้เวรเรฮิโน่จูงจมูกแกล่ะ
‪เขาเชี่ยวชาญเรื่องติดสินบนและข้อตกลงใต้โต๊ะ
‪ระวังตัวด้วย ดูกระเป๋าตังค์ดีๆ
‪- ไว้เจอกันครับ ‪- ตามนั้น
‪ก่อนจะซื้อทรัพย์สินของตระกูลเรเยส
‪ก่อนอื่นเราต้องดูให้แน่ใจ ‪ว่าเหลือทองในเหมืองขยะนั่นไหม
‪ได้เลย อเล็กซ์ เราต้องระวัง ‪นายกเทศมนตรีเอาไว้มากๆ
‪ดูก็รู้ว่าเรเยสเป็นพวกไม่ซื่อและโลภมาก
‪เศษสวะแท้ๆ
‪และเป็นตัวอย่างชัดเจนของ ‪ไอ้เบื๊อกสันดานเม็กซิกัน
‪สวัสดีครับ
‪สวัสดีค่ะ
‪ออฟฟิศคุณเรเยสอยู่ไหนครับ
‪- ข้างในค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดี
‪หวัดดีครับ
‪ผมอยากพบคุณเรเยสครับ
‪เขานัดคุณไว้ไหมคะ
‪แย่หน่อยที่ไม่ได้นัดครับ แต่ผมเป็นหลานชายเขา
‪และหวังว่าเขาจะอยากเจอผม
‪คุณคือญาติของท่านนายกเทศมนตรี ‪คนที่มาจากเมืองหลวง
‪คนที่ได้มรดกของคุณฟรานซิสโกสินะคะ
‪ฟรานซิสโก เรเยส ยินดีรับใช้นะครับ
‪ในเมืองนี้ข่าวแพร่ไปไวจังเลยนะครับ
‪โอ้ คุณขา
‪ขอโทษจริงๆ ค่ะ แต่ท่านนายกฯ ยุ่งมากๆ
‪แต่เพื่อคุณ
‪ฉันจะถามท่านหัวหน้าเรเยสให้
‪เขาเป็นดูแลตารางงานของท่านนายกฯ
‪ซึ้งใจมากๆ ครับ
‪ขอบคุณมากจริงๆ
‪ว่ายังไง เรฮินิโต้
‪จําฉันไม่ได้เหรอ
‪ฉันปันโช ลูกพี่ลูกน้องนายไง
‪โทษทีที่เมื่อวานเราไม่มีโอกาสได้คุยกัน
‪ว่ายังไง ปันโช
‪นายกลับมาแค่หวังจะเอามรดกสินะ
‪อย่าโง่ไปหน่อยน่า
‪เรฮินิโต้ ฉันขอพบพ่อทูนหัวหน่อยได้ไหม
‪อย่างแรก อย่าเรียกฉันว่าเรฮินิโต้
‪เรียกว่าท่านหัวหน้าเรเยส
‪เอาตรงๆ ถ้าไม่นัดไว้ ‪ท่านนายกเทศมนตรีก็คงมาเจอนายไม่ได้
‪ฉันเข้าใจ ท่านหัวหน้า ‪นายช่วยบอกเขาได้ไหมว่าฉันมาหา
‪ฉันมาตรวจสอบเอกสารเรื่องบ้าน
‪เป็นไปไม่ได้หรอก
‪ฉันจะเช็กตารางงานเขาให้ ‪และจะนัดวันให้นายสัปดาห์หน้า
‪ระหว่างนี้ ไปนั่งซะ ฉันมีงานต้องทําเยอะแยะ
‪ขอบคุณมากนะครับ
‪ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น
‪เอานี่ไปอ่านฆ่าเวลา
‪รับรองว่ารอนานแน่
‪ขอบใจนะคนสวย
‪ผมขอบใจที่คุณช่วยเหลือเรื่องต่างด้าวพวกนั้น
‪ผมจะแวะไปเรียนภาษาอังกฤษด้วยดึกๆ นะ
‪บายค่ะ ที่รัก
‪ลูกทูนหัวสุดที่รักของฉัน ดีใจที่เจอแก
‪เหมือนกันครับ
‪ทําไมไปนั่งตรงนั้นล่ะ
‪ผมอยากเจอพ่อทูนหัวน่ะครับ
‪เมืองนี้ปฏิบัติกับแกดีไหมล่ะ
‪ก็ดีครับ พ่อทูนหัวก็คงรู้ว่าโปรสเปรีดัดเป็นยังไง
‪เจ้าบ้านี่บอกแกว่าแกเข้าไปไม่ได้สินะ
‪ไม่ ไม่เลยครับ
‪ผมกําลังรีบนิดหน่อย ผมเหลือเวลาไม่กี่วัน
‪ที่ต้องจัดการเรื่องบ้านและมรดก
‪ฟังนะ เรฮินิโต้
‪ปันโชเปรียบเหมือนลูกชายฉัน ‪และเขาจะเข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้
‪เข้าใจไหม
‪รับทราบครับพ่อ
‪ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกฉันว่าพ่อที่นี่
‪ฉันจะโดนกล่าวหาว่าดันญาติตัวเอง
‪ไปหาอะไรทําซะไป
‪อย่าให้ใครเข้ามารบกวน ‪ฉันจะได้คุยกับลูกทูนหัวฉัน
‪- เข้าไปข้างในกัน ‪- ไว้เจอกัน ท่านหัวหน้า
‪เสื่อมทรามฉ้อฉลกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว
‪เขาเจอเฉพาะพวกต่างด้าว
‪กับคนรวยที่มีเส้นสายสินะ
‪นั่งก่อนสิ
‪ขอบคุณครับ
‪ที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้าง
‪จะพูดยังไงดีล่ะครับ
‪ก็ไม่ค่อยราบรื่นช่วงแรกๆ ที่ผมไปเม็กซิโกซิตี
‪พ่อทูนหัวก็รู้ว่าคนเมืองหลวงเฮงซวยแค่ไหน
‪พวกเขาทํากับมันเหมือนเป็นเศษขยะ
‪แต่อะไรๆ ก็พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ
‪ตอนผมเรียนจบและได้งานที่ดี
‪ผมแต่งงาน มีลูกที่วิเศษสุดๆ สองคน
‪และตอนนี้ผมกลับมาที่โปรสเปรีดัด
‪พ่อทูนหัวเปลี่ยนพรรคการเมืองสินะครับ
‪เฮ้อ ลูกชาย
‪เวลามันเปลี่ยน
‪พรรคพริไม่ได้รับใช้ประเทศนี้แล้ว
‪มันถูกการคอร์รัปชัน ‪และการนิรโทษกรรมทําลายหมดสิ้น
‪จากนั้นฉันก็ลองพรรคปัน แต่ก็เหมือนเดิม ‪เว้นแต่ว่าพวกมันเป็นพวกเสแสร้งที่กลัวพระเจ้า
‪และวันนี้ ในการบริหาร ‪ของท่านประธานาธิบดีของเรา
‪ประเทศกําลังเปลี่ยนผ่านครั้งที่สี่
‪อะไรๆ ล้วนดีขึ้นกว่าที่เคยเป็นมา
‪และเขากวาดล้างคอร์รัปชันและการนิรโทษ ‪ได้อย่างน่ามหัศจรรย์
‪แต่ฉันแน่ใจว่าที่แกมาที่นี่
‪เพราะเรื่องมรดกของปู่แก
‪พูดตามตรงนะครับ นอกจากจะแวะมาหาแล้ว
‪ผมก็หวังว่าพ่อทูนหัวจะช่วยผมผม ‪เรื่องเอกสารเรื่องบ้านได้
‪ผมจะได้เอาของของผมจากพนักงานทะเบียน
‪ไม่ต้องห่วงเรื่องพวกนั้น ฉันยินดีช่วยแก
‪ขอบคุณมากครับ
‪แต่ก่อนที่แกจะเอาทรัพย์สินไปใส่เป็นชื่อแก
‪แกต้องอัปเดตเรื่องค่าใช้จ่ายและค่าจํานองบ้าน
‪และชําระยอดหนี้ค่าน้ําค่าไฟคงค้างซะก่อน
‪ทั้งหมดรวมเป็นเงินเท่าไหร่เหรอครับ
‪นั่นยังไม่รวมค่าดอกเบี้ย ‪หรือค่าธรรมเนียมชําระล่าช้านะ
‪ครอบครัวแกไม่ได้จ่ายค่าน้ําค่าไฟ ‪หรือภาษีที่ดินมาหลายปีแล้ว
‪เยอะใช่ไหมล่ะ
‪ผมว่าค่าบ้านกับค่าที่ดิน ‪ยังไม่น่าจะแพงเท่าค่าหนี้ด้วยซ้ํา
‪มีวิธีอื่นไหมครับที่เราพอจะจัดการได้
‪ฟรานซิสโก เจ้าบ้าเอ๊ย
‪ฉันเพิ่งบอกแกว่าท่านประธานาธิบดี ‪ได้กําจัดคอร์รัปชันจนหมดแล้ว
‪ดูซะสิ
‪อีกอย่าง เลิกทําเป็นไก๋ได้แล้ว ‪เห็นอยู่ว่าแกรวยเป็นเศรษฐี
‪แต่ไม่เป็นไร
‪แกก็รู้ว่าแกเป็นหลานชายคนโปรดของฉันมาเสมอ
‪ฉันเลยจะยอมช่วยแกสักครั้ง
‪จริงเหรอครับ
‪ยังไงเหรอ
‪ฉันจะให้ทางเลือกแกสองทาง
‪บอกมาเลยครับ
‪ทางแรก แกล้างหนี้ให้หมดในครั้งเดียว
‪และฉันจะยกเลิกดอกเบี้ยและค่าจ่ายเพิ่ม
‪แล้วทางที่สองล่ะครับ
‪- ขายทรัพย์สินให้ฉัน ‪- อะไรนะ ทั้งหมดเลยเหรอ
‪- บ้าน เหมือง ที่ดินน่ะเหรอครับ ‪- ทุกอย่าง
‪แล้วครอบครัวผมจะทํายังไง
‪ฉันจะให้พวกเขาอยู่ที่นั่นต่อไป
‪อย่างน้อยก็จนกว่าแม่ฉันจะตาย
‪หลังจากนั้น
‪ปรสิตพวกนั้นที่แกเรียกว่าครอบครัว
‪จะต้องหาทางรอดกันเอง
‪ขอโทษนะครับ แต่ผมทําแบบนั้นกับพวกเขาไม่ได้
‪คิดดูให้ดี
‪ฉันช่วยแกได้เท่านี้
‪พูดจริงนะ ฉันสนใจซื้อทรัพย์สินมากๆ
‪ขอผมคิดดูก่อนนะครับ มันตัดสินใจยาก
‪ตามสบาย
‪แต่อย่านานนัก ดอกเบี้ยมีแต่จะเพิ่มขึ้น
‪ต้องขอโทษจริงๆ นะ แต่อย่างที่แกเห็น
‪ประเทศต้องการฉัน และพวกผู้ดีต้องรอก่อน
‪เข้าใจครับ
‪ดูสิ
‪ว้าว
‪ดูชุดนี้สิ สวยจังเลยเนอะ
‪คิดว่าเธอจะว่าไหมถ้าหนูเก็บมันไว้
‪เธอไม่ทันสังเกตหรอก เธอมีตั้งหลายชุด
‪แม่คะ
‪ดูสิ
‪นี่ของดีทั้งนั้น เครื่องประดับของคุณนาย
‪พอได้แล้ว นังพวกขี้ขโมย วางกลับที่เดิมนะ
‪วางซะสิ กล้าดียังไงมาขโมยของของฉัน
‪เธอด้วย นังชะนีชั้นต่ํา
‪ปากดีนัก นังขี้งก
‪แกเรียกฉันว่าอะไรนะ
‪(ร้านอาหารนกอินทรีกับอสรพิษ)
‪- ดื่มเลยเพื่อน ‪- ดื่ม
‪คัสตูโล่ เอาเหล้ากับเบียร์ให้ทุกคนหน่อย ‪ปันโชเลี้ยง
‪- นี่ ‪- มานี่มา ไอ้ลูกชาย
‪นายจะจ่ายค่าเหล้าใช่ไหม ‪นี่กินกันไป 3,000 กว่าเปโซแล้วนะ
‪ได้ครับ
‪มาเร็ว เอาเก้าอี้มา
‪ดูสิ เพื่อนๆ
‪นี่ลูกชายฉัน ฟรานซิสโก คนที่ฉันเล่าให้ฟังไง
‪เก่งที่สุดและหัวดีที่สุดในตระกูลเรเยส
‪- ขอบคุณครับ หวัดดี ‪- จําเขาได้ไหม
‪จําได้สิ เราเจอกันก่อนหน้านี้ที่ออฟฟิศเรฮิโน่
‪ใช่ๆ คุณน่ะเอง
‪ฉันไม่รู้ว่าเป็นปันโช ยินดีต้อนรับกลับมานะ
‪ไปคุยกับไอ้เรฮิโน่มาเป็นยังไงบ้าง
‪ก็ไม่แน่ใจ
‪กลายเป็นว่าทรัพย์สินมีหนี้คงค้างเพียบเลย
‪และผมรับโอนมาไม่ได้ถ้ายังไม่จ่ายหนี้
‪เรฮิโน่พูดจาเพ้อเจ้อเหมือนเคย
‪แกน่าจะจ่ายๆ ไป เขาจะได้หุบปากซะ
‪นั่นแหละครับปัญหา
‪พ่อไม่ได้จ่ายหนี้อะไรเลยมาตั้งหลายปี...
‪ไว้เราค่อยคุยเรื่องนั้น
‪ฉันกําลังเล่าให้เพื่อนๆ ฟัง
‪ว่าแกจะให้ฉันยืมเงิน ‪เพื่อเปิดเหมืองเก่าเอสเปอรันซาอีกครั้ง
‪ฉันได้ยินกับหู สาบานต่อพระเจ้า
‪ยินดีด้วยนะ ปันโช
‪หวังว่าในที่สุดแกจะทําให้ฝันของพ่อเป็นจริง
‪เอาจริงๆ นะ โรเซนโด้
‪นายนี่โชคดีชะมัดที่มีลูกแสนประเสริฐ
‪เขาไม่เพียงแต่ดี
‪แต่ยังรวยสุดๆ ด้วย
‪และไม่ต้องสงสัยเลย
‪ว่าเป็นลูกที่ดีที่สุดในบรรดาทุกคน
‪ในเมือง ยังมีผู้คนนั่งอยู่ที่โต๊ะในร้านอาหาร
‪เราพบผู้ชายหกถึงเก้าคน...
‪จัดมาเลย
‪เร็วน่า ไอ้ลูกชาย ทิปน้องเขยแกหน่อย
‪และจ่ายให้หนุ่มๆ ‪ร้องเพลงให้เราสักสองสามเพลง
‪ได้ครับพ่อ
‪ดื่ม ทุกคน
‪ไอ้บ้าปันโช
‪ไม่มีสัญญาณสักขีด
‪ไอ้เมืองเฮงซวยเอ๊ย
‪ไอ้พวกปลิงขี้ขโมย
‪ไม่รู้ซะแล้วว่าพวกแกแหยมกับใครอยู่ อีพวกบ้า
‪รอจนแกได้เจอพวกสาวๆ
‪ที่ซ่องของลูกเขยฉันก่อน
‪- หวัดดี ฟลอร์ซิต้า ‪- ว่าไงคะ
‪ลูกเขยฉันกับแม่สาวนั่นอยู่ไหน
‪อยู่ข้างบน
‪ฉันจะลงค่าตัวสาวๆ ในบัญชีคุณนะ ‪คุณไปจ่ายกับหัวหน้าเองแล้วกัน
‪ก็ได้
‪มาเถอะที่รัก ฉันอยากโรแมนติกเต็มแก่แล้ว
‪ฟังนะสาวๆ
‪ดูแลปันโชลูกชายฉันด้วย
‪ปรนเปรอเขาให้สุดเหวี่ยง
‪คาทรีน่า ทําให้เขามีความสุข ‪เพราะครั้งนี้เขาเป็นเจ้ามือ
‪- ใช่ไหม ไอ้ลูกชาย ‪- ครับพ่อ
‪หวัดดี ปันโช
‪อยากได้เราคนไหนดีล่ะคะ
‪หรืออยากจะลองหมู่กันสามคน
‪ไม่ ขอบคุณครับสาวๆ ผมแค่จะรอพวกเขาตรงนี้
‪นั่งสิ ผมจะเลี้ยงเตกิลาเองตอนเรารอ
‪โธ่ ปันโช ทําปาร์ตี้กร่อยซะงั้น
‪แน่ใจนะว่านายเป็นคนตระกูลเรเยส
‪ใช่ โชคร้ายเนอะ
‪นั่งก่อนสิ
‪มานูเอล่า เอาเบียร์มาที
‪ไม่เอาน่า
‪หยุดร้องซะที ที่รัก
‪ดวงตากลมโตแสนสวยบวมหมดแล้ว
‪ผมแน่ใจว่าเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด
‪ไม่มีใครเคยเรียกฉันหยาบคายมาก่อน รูฟิโน่
‪อีกอย่าง ปันโชก็ออกไปตั้งแต่เช้า
‪ฉันว่าเขาลืมเราไปแล้วแน่ๆ
‪ไม่เอาน่า ดื่มเตกิลาสักหน่อยนะ
‪ดื่มและลืมปันโชซะ
‪เขาอาจบังเอิญไปเจอแฟนเก่า ‪และกําลังสนุกกันอยู่
‪นายคิดว่าปันโชจะนอกใจฉันเหรอ รูฟิโน่
‪ให้ตายสิ
‪ผมไม่รู้ว่าพี่ชายผมยังเจ้าชู้อยู่ไหม
‪แต่สมัยเขายังหนุ่มๆ
‪เจ้าบ้านั่นนอนกับผู้หญิงทุกคนในเมือง
‪โอ้ ไม่นะ
‪นี่ๆ
‪แต่ไม่มีผู้หญิงคนไหนสวยเท่าพี่สะใภ้สักคน
‪ไม่มีคนไหนมีดวงตาที่งดงาม
‪ใช่
‪หรือรูปร่างสุดร้อนแรง
‪พูดจริงเหรอ รูฟิโน่
‪นายคิดว่าฉันสวยจริงๆ เหรอ
‪สวยยิ่งกว่านางฟ้าซะอีก
‪ไม่สิ ไม่ใช่นางฟ้า
‪พี่สะใภ้สวยกว่าพระแม่มารีซะอีก
‪โอ้ รูฟิโน่
‪ได้สิ ผมหางานที่คลับเปลื้องผ้าหรูๆ ‪ในเมืองให้คุณได้
‪อีเวรฮาซินต้า
‪ฉันบอกแกแล้วไง ว่าลูกค้าต้องจ่ายเงินก่อนกลับ
‪เลิกทุบตีฉันซะที ลูเป้
‪เขาบอกว่าจะไปฉี่ แต่กลับแอบปีนหน้าต่างหนีไป
‪ไม่ต้องมาตอแหล
‪แกมันนังร่านที่อ่อยผู้ชายทุกคนที่เดินเข้ามา
‪กินตีนกูนี่
‪หยุดนะ
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม น้องพี่
‪ฟังฉันให้ดีนะ ลูเป้
‪อย่าบังอาจมาทํากับน้องชายฉันแบบนี้ ถอยไปซะ
‪ยังงั้นเหรอวะ
‪ไอ้หนุ่มเจ้าสําอางอยากจะลองดีสินะ
‪- อยากเจ็บตัวก็เข้ามาเลย ‪- เดี๋ยวจัดให้
‪อวดเก่งนักใช่ไหม เข้ามาสิวะ
‪ดีแต่ปาก แต่ไม่กล้าลงมือ
‪พอได้แล้ว กัวดาลูเป้
‪อย่าทําตัวเป็นปีศาจ
‪ปันโชจะคิดว่าเราเป็นพวกสัตว์ร้ายป่าเถื่อน
‪ฟังนะ
‪เดี๋ยวฉันไปเอาเตกิลามาให้
‪จะได้ดื่มเหล้าให้ใจเย็นๆ ดีไหม
‪ดีไหม
‪ก็ได้
‪- ขอบใจน้องชาย ‪- ขอโทษทีนะ
‪ถ้าฉันไม่เข้มงวดกับพวกเขา
‪ธรุกิจก็มีอันเจ๊ง
‪ช่างมันเถอะ ผ่านไปแล้วก็ให้มันจบไป
‪- งั้นดื่มกัน ‪- ดื่ม
‪ดื่มเลย พี่เขย
‪พอได้แล้ว
‪แต่ฟังฉันนะ
‪ในเมื่อเราดีกันแล้ว
‪ฉันว่านายควรจ่ายค่าเหล้ากับค่าสาวๆ นะ
‪ได้สิ แหงอยู่แล้ว
‪ว่าไงไอ้ลูกชาย เรียบร้อยดีไหม
‪แกสนุกไหมล่ะ
‪สุดเหวี่ยงครับพ่อ
‪ถึงแล้ว
‪ดีมาก ไอ้ลูกชาย
‪ต้องยังงั้นสิ
‪มาเถอะ ไอ้ลูกชาย
‪ไปบอกแม่แกกัน
‪ให้ทํามื้อค่ําให้เรากิน เราจะได้หลับสบาย
‪ไว้ผมตามไป ผมขอไปดูมารีกับลูกๆ ก่อน
‪ไม่ได้เจอพวกเขาทั้งวัน
‪ฉันบอกให้แกทําตัวสมชายหน่อย ‪อย่าหงอนัก
‪ไม่งั้นผู้หญิงก็เคยตัวหมดพอดี
‪เดี๋ยวผมตามไปนะครับ
‪ก็ได้ ปันโช
‪นั่นใครน่ะ
‪จะใครอีกล่ะ ที่รัก ผมเอง ปันโช สามีคุณไง
‪- เปิดหน่อย มาเรีย อีเลน่า
‪ปันโช
‪- ถือไม้กวาดทําไม ‪- เราต้องไปจากที่นี่ให้ไวที่สุด
‪วันนี้เป็นวันที่แย่สุดๆ ของฉัน
‪ยิ่งนานวัน ฉันยิ่งเกลียดครอบครัวคุณ
‪ที่รัก เป็นอะไรไป
‪แม่คุณวางยาพิษใส่ในชาสมุนไพรให้ฉันกิน
‪และฉันสลบเหมือดไปทั้งวัน
‪แล้วบรรดาน้องสาวคุณก็เข้ามา
‪ดูว่ามีอะไรจะขโมยได้บ้าง
‪พวกเขาจับเสื้อผ้าเครื่องประดับของฉัน ‪และฉันโกรธมาก
‪ถึงขนาดตบตีกับนังบ้ากลอเรีย
‪- นี่คุณ... ‪- ปันโช
‪ยังมีอีกนะ
‪แต่ฉันไม่อยากให้ลูกๆ ได้ยิน
‪เกิดอะไรขึ้น
‪หลังจากรูฟิโน่น้องชายคุณเข้ามาในห้องเรา
‪และพยายามใช้กําลังข่มเหงฉัน
‪ที่รัก ผมว่าคุณดื่มหนักเกินไป
‪- ไม่ ‪- ผมว่าใช่นะ
‪คุณดื่มหนักเกินไปจริงๆ
‪ครอบครัวผมอาจไม่ได้มารยาทงาม
‪แต่นิสัยขโมยของ วางยาพิษ ‪และใช้กําลังยั่วยวนเนี่ยนะ
‪ผมเสียใจนะ แต่พวกเขาไม่ทําแน่ๆ
‪ไม่นะครับพ่อ แม่ถูกจริง
‪ญาติเราขโมยของและทําไอแพดเราพัง
‪จริงค่ะ เด็กนิสัยเสียพวกนั้น ‪ตัดหัวตุ๊กตาบาร์บี้หนูขาด
‪ดูสิคะ
‪พวกเขาควักไส้หมีเท็ดดี้ของหนูด้วย
‪ให้ตายสิ แย่ชะมัด
‪พ่อจะต้องคุยกับพวกเขา
‪นี่มันยอมรับไม่ได้จริงๆ
‪ครอบครัวผมเอือมกับทุกคน
‪พวกเขากลัว
‪แกคิดว่าเราจะทําร้ายครอบครัวแกเหรอไง
‪เราทุกคนดีใจที่พวกแกมาที่นี่นะ
‪จริงไหมทุกคน
‪ใช่ จริงที่สุด
‪ผมรู้แต่ผมต้องเชื่อมารีกับลูกๆ ผม
‪มันอาจเป็นการปะทะกันทางวัฒนธรรม
‪เมียกับลูกแกทั้งรวยและถูกตามใจจนเคยตัว
‪พวกเขาไม่คุ้นเคยกับวิถีในประเทศเรา
‪อะไรนะครับ
‪ขอโทษที่ต้องพูดตรงๆ นะ
‪แต่เมียแกมีปัญหากินเหล้าหนักมาก
‪เธอไม่หยุดกินเลยตั้งแต่มาถึง
‪ผมแต่งงานกับเธอมา 15 ปี
‪ทั้งชีวิตคู่ของเรา เธอไม่เคยเมา
‪ขอพูดให้ชัดเจนนะ ทันทีที่ผมจัดการเอกสาร ‪กับพนักงานทะเบียนเสร็จ
‪หวังว่าพรุ่งนี้เช้า ผมจะเดินทางกลับ
‪เข้าใจใช่ไหม
‪คุณปันชิโต้ มันน่าอึดอัดใจ
‪แต่ก่อนคุณจะกลับ ฉันอยากขออะไรสักอย่าง
‪ขออะไร
‪ฮิลาริโอ้กับฉัน เราอยากให้คุณกับคุณนายมารี
‪เป็นพ่อแม่ทูนหัวให้ลูกเรา
‪เสียสติไปแล้วรึไง ปานฟิลา
‪ปันโชจะต้องเป็นพ่อทูนหัวให้ลูกแฝดฉันย่ะ
‪แกเสียสติทั้งคู่น่ะแหละ
‪ฉันคุยกับลุงแอมโบรซิโอ้แล้ว
‪และจองโบสถ์ ‪ให้ปันโชทําพิธีล้างบาปให้ลูกๆ ฉันแล้ว
‪พวกบ้า อย่าพูดกับเมียฉันยังงั้นนะ
‪อีกอย่าง ปันโชตกลงแล้วว่าจะทําอัลบั้มให้ฉัน
‪นายช่วยออกเงินซื้อวัวให้ฉันก่อนได้ไหม
‪ฝันไปเหอะ ลูเป้กับฉันต้องการเงินจ้างสาวๆ ‪มาทํางานที่ซ่องเพิ่ม
‪เขาจะให้เรายืมเงิน ‪ซื้อรถบรรทุกกับปืนที่ใช้งานได้
‪มันไม่ได้ผลหรอก
‪ให้ตายสิวะ
‪ถ้าคุยกันอย่างอารยชนไม่ได้ ก็ไสหัวไปซะ
‪ขอบคุณครับพ่อ
‪ทําตัวเหมือนฝูงอีแร้งรุมกินซากศพ
‪คนเดียวที่ปันโชจะช่วยคือฉันต่างหาก
‪เขาจะช่วยเปิดเหมืองอีกครั้ง
‪เขาสัญญาแล้ว ถูกไหม
‪- พ่อ... ‪- ไอ้ปันโช
‪อย่าทําตัวงี่เง่า
‪ไล่พวกมันไปให้หมด
‪ถ้าแกเป็นคนฉลาดกว่านี้
‪จงไปซะคืนนี้เลย
‪ถ้าแกไม่ไป ไอ้พวกปลิงดูดเลือดน่าสมเพชนี่
‪จะสูบเลือดสูบเนื้อแกจนหมดตัว
‪ก่อนที่แกจะรู้ตัวซะอีก เจ้าโง่
‪อย่าไปสนเธอ เธอแก่จะลงโลงอยู่แล้ว
‪คุณย่าปาสกัวล่าพูดถูก
‪ผมทําพลาดมหันต์ที่กลับมาที่นี่
‪ผมไม่อยู่แล้ว
‪เดี๋ยว
‪รอก่อนสิ
‪บอกแล้วไง ไอ้พวกเวร
‪ไม่น่าปล่อยขุมเงินขุมทองหลุดมือไปเลยจริงๆ
‪ถึงบ้านจนได้
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪นึกว่าเราจะไม่ได้ออกจากเมืองเฮงซวยนั่นแล้ว
‪ผมรู้น่าที่รัก เราจะไม่กลับไปอีก
‪และเราจะไม่ต้องเจอครอบครัวแย่ๆ ของผมอีก
‪เซอร์ไพรส์
‪สบายดีไหม ปันโช ทําไมขับรถนานจัง
‪แกคงไม่ว่านะที่เราทําตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้าน
‪แถมเรายังทํามื้อกลางวันแสนอร่อย ‪ไว้ต้อนรับแกด้วย
‪ขอบคุณพระเจ้าที่แกกลับถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ
‪เห็นไหม ปันโช
‪ฉันบอกแล้ว แกกําจัดพวกเราไม่พ้นหรอก
‪ไม่ ไม่ใช่แบบนี้
‪- ฟราน ‪- อะไร ไม่นะ
‪ตื่นสิ
‪มีรถตํารวจด้านนอก ฉันกลัวไม่กล้าออกไป
‪- ไปดูสิว่าใคร ‪- ก็ได้
‪ให้ตายสิ
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย มีปัญหาอะไรกัน
‪ขอโทษที่รบกวนดึกดื่น
‪แต่เราต้องการให้ช่วยจริงๆ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪พวกเขาจับเจ้าเบื๊อกรูฟิโน่ได้คาหนังคาเขา ‪ตอนขายยาอยู่ที่จตุรัส
‪แล้วเรฮินิโต้ลูกพี่ลูกน้องของแก ‪อยากจะจับเขาเข้าคุก
‪ปัญหาคือนี่เป็นความผิดครั้งที่หกของเขา
‪เจ้าบ้านั่นอยากส่งเขาไปเรือนจํารัฐ
‪ถ้าเขาถูกส่งไปที่นั่น ‪มีทองท่วมหัวก็เอาเขาออกมาไม่ได้
‪เดี๋ยวผมคุยกับเรฮินิโต้เอง อยากจะบ้าตาย
‪ขอพระเจ้าทรงอวยพรนะ
‪- เดี๋ยวผมมานะ ‪- ขอบคุณมาก
‪ช่างประเสริฐแท้
‪สวัสดีครับ หัวหน้า
‪ว่าไง พ่อแม่นายบอกรึยังว่าน้องชายนายทําอะไร
‪ครับๆ บอกแล้ว ผมถึงมาคุยด้วยนี่ไง
‪พอจะมีวิธีเคลียร์เรื่องนี้กันได้ไหม
‪ฟังนะ ปันโช
‪ฉันปล่อยเขาไปไม่ได้ถ้าได้น้อยกว่าหมื่นนึง
‪พี่ชาย พี่ชายสุดที่รัก พี่ช่างแสนประเสริฐ
‪เขาอยากได้เท่าไหร่ก็จ่ายไปสิ ‪ผมสัญญาว่าจะใช้คืนให้
‪ผมมีแค่สามพัน ก็คิดดูแล้วกันนะ
‪จะเอาหรือไม่เอา
‪พับผ่าสิ ปันโช
‪นายเอาเปรียบฉันเพราะเราเป็นญาติกัน
‪ปล่อยเขาไป
‪ขอบใจพี่ชาย
‪พูดจริงนะ ขอบใจจริงๆ พี่คือเทวดามาโปรด
‪ผมสัญญาว่าจะใช้คืนให้ ใช้คืนสองเท่าเลย
‪ไปเถอะทุกคน
‪(ตํารวจเทศบาล)
‪อรุณสวัสดิ์ ขี้เซา ทําไมตื่นสายนักล่ะ
‪หมายความว่ายังไงครับ
‪ทุกคนทําเอาผมนอนไม่หลับทั้งคืน
‪ให้ทํามื้อเช้าให้กินไหมล่ะ
‪ไข่สักหน่อยไหม หรือข้าวโพดทอด
‪ไม่เอาอะไรทั้งนั้น ช่วยฟังแล้วไปออกต่อทีนะครับ
‪ผมไม่ขอร้องอะไรจากทุกคน ‪และหวังว่าทุกคนจะทําเหมือนกัน
‪เมื่อผมจัดการทุกอย่างกับพนักงานทะเบียนเสร็จ
‪ผมจะจากไปตลอดกาล ได้ยินไหม
‪อรุณสวัสดิ์ ไอ้ลูกชาย
‪เขาเป็นอะไรของเขา
‪คงกินอะไรผิดสําแดงมาน่ะ
‪ฉันรู้ว่าจะทําให้เขาร่าเริงยังไง
‪ตามมา ไอ้ลูกชาย
‪โทษทีนะพี่เขย ฉันอายมากเลย
‪ฉันไม่รู้ว่าพี่เขยอยู่ที่นี่
‪ไม่เป็นไร ฉันจะเสร็จแล้ว
‪ฟังนะ
‪เราซาบซึ้งมากที่พี่เขยช่วยไว้เรื่องเมื่อคืน
‪รูฟิโน่กับฉันอยากแสดงความขอบคุณ
‪ไม่เป็นไรน้องสะใภ้ ถ้าโชคดี ‪สักวันเขาคงจะชดใช้ให้ฉันเอง
‪จะรอทําไมล่ะ
‪รูฟิโน่ส่งฉันมาชดใช้ให้พี่เขยล่วงหน้า
‪แม่เจ้า
‪เธอคิดอะไรอยู่
‪ช่างมัน ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วนี่เนอะ
‪มานี่มา
‪- เอาเลย ‪- เดี๋ยวสิ
‪ยังงั้น
‪โอ้ เยส
‪แรงๆ
‪ไอ้พวกบ้า
‪- ปันโช ‪- มีอะไรที่รัก
‪ไปพาพนักงานทะเบียนไม่ได้รึไง ‪นี่เรารอทั้งวันแล้วนะ
‪จะให้ไปที่ไหนล่ะ
‪เริ่มจะค่ําแล้วนะ และถนนก็ไม่ปลอดภัย
‪จําเพื่อนคุณ มาปาเช่กับเพื่อนๆ เขาได้ไหม
‪- ฉันจะรอแล้วกัน ‪- โอเค
‪นั่นเขา
‪เขามาถึงแล้ว
‪- ตู้เซฟมาถึงแล้ว ‪- ช่วยหิ้วกระเป๋าหน่อย ลูปิต้า
‪ตู้เซฟมาถึงแล้ว
‪ลูปิต้า
‪สวัสดียามบ่าย คุณเรเยส
‪สวัสดีครับ ดีใจที่คุณมาถึงได้สักที
‪ขอโทษที่มาช้า
‪พูดตามตรง
‪ขนย้ายตู้เซฟมหึมานี่ไม่ง่ายเลย
‪- มหึมามากจริงด้วย ‪- ใช่
‪- คุณมีบัตรประชาชนไหม ‪- มีครับ
‪ไหนดูสิ
‪เราจะทํายังไงต่อ
‪- เพอร์เฟกต์ ‪- ขอบคุณ
‪นอกเหนือจากตู้เซฟ
‪ผมต้องเอาโฉนดที่ดินให้คุณ
‪กับจดหมายที่ปู่คุณทิ้งไว้ให้
‪ครับ
‪เราจัดการเอกสารกันตรงไหนดี
‪เข้าไปที่ห้องกินอาหารก็ได้
‪ไม่ ขอบคุณ ‪เราต้องการความเป็นส่วนตัว ทางนี้ครับ
‪เด็กๆ เอาตู้เซฟลงมา
‪จับตาดูพวกเขาให้ดี
‪ให้พวกเขาเอาตู้เซฟไปไว้ในห้องคุณ ‪มันใส่รถเราไม่ได้
‪- ไว้เราค่อยหาวิธี ‪- โอเค
‪ทางนี้ครับ
‪ทุกคนคะ ตามฉันมานะคะ
‪ทางนี้ค่ะ
‪ขอบคุณ
‪ถอย เด็กๆ
‪รูฟิโน่ ฮิลาริโอ้ โรเซนโด้
‪มาช่วยพวกเขาที
‪คิดว่าในตู้เซฟยักษ์นี่จะมีอะไร
‪ใครจะไปรู้ แต่ฉันจะต้องรู้ให้ได้
‪หลบไป ครูซ นายไม่ได้ช่วยเลย
‪เราน่าจะมัดตู้เซฟไว้บนหลังคารถได้นะ
‪- หลังคาพังแน่ค่ะ ‪- มาแล้ว
‪เราจะขนกลับบ้านยังไง
‪ระวังไม้กระดานด้วย
‪มันอยู่ตรงขอบ
‪เข็นไปเลย
‪ขอบใจหนุ่มๆ
‪- ขอยืมปากกาได้ไหมครับ ‪- ได้สิ
‪- นี่เอกสารฉบับเต็ม ‪- ขอบคุณครับ
‪- จดหมายของปู่คุณ ‪- ขอบคุณครับ
‪- ปากกาคุณ ‪- อ้อ
‪คงไม่ว่านะถ้าผมจะแนะนําอะไรหน่อย
‪จากประสบการณ์ผม
‪คุณควรระวังเอาไว้มากๆ
‪ถ้าคุณรู้สักครึ่งนึงของสิ่งที่ผมเคยเห็นมา
‪หรือบางครอบครัวยอมทําอะไรได้บ้าง ‪เพื่อให้ได้ครอบครองมรดก
‪- คุณควรฟังคําแนะนําผมไว้ ‪- ขอบคุณมากครับ
‪เชิญคุณตามสบาย
‪- ผมขอตัวก่อน ‪- เชิญค่ะ
‪- ขอตัวนะครับ ‪- หลีกทางหน่อย
‪ลูปิต้า ขอเวลาส่วนตัวเราสักครู่ได้ไหม
‪- ได้ค่ะ ‪- ต้องการให้ช่วยไหม
‪- เถอะน่า ปันโช... ‪- ขอโทษนะครับ ขอบคุณ
‪ตื๊อไม่เลิกจริงๆ
‪เด็กๆ ปิดหน้าต่าง ดูให้แน่ใจว่าไม่มีคนเห็น
‪ดูให้ชัวร์ๆ นะลูก
‪ครับพ่อ
‪"ปันโชหลานรัก ถ้าแกอ่านจดหมายนี้อยู่
‪ฉันอาจตายไปแล้ว หรืออาจตกนรกหมกไหม้อยู่
‪ถ้าไอ้เวรบูเอนเดียทําตามที่ฉันสั่ง
‪มรดกทั้งหมดของฉันก็เป็นของแกแล้ว
‪ตอนนี้แกคงยืนอยู่หน้าตู้เซฟ
‪และนี่คือวิธีเปิดมัน
‪ทําตามขั้นตอนเป๊ะๆ
‪และเตรียมตัวเตรียมใจกับสิ่งที่แกจะได้เห็น"
‪ช่วยผมไหม
‪เอาละนะ
‪ซ้าย 42
‪ขวา 84
‪ซ้าย 10
‪เรียบร้อย
‪ขวา 31
‪มีแต่ขยะ
‪- ส่งมาให้ฉัน ‪- ขยะ
‪ขาเทียมของปู่
‪- โอ้ พระเจ้า ‪- เหม็นหึ่ง
‪ตาเฒ่าตัณหากลับ
‪ส่งมาค่ะ
‪- ปันโช ‪- ขยะ
‪ปืนของปู่
‪สงสัยจังว่าเขาฆ่าไปกี่ศพ
‪- เอาไปวางไกลๆ ‪- ได้
‪ฉันจัดการเอง
‪- ดูสิ นาฬิกาข้อมือ ‪- นาฬิกา
‪เหรียญเก่าๆ ของเขา ‪อาจเอาไปขายได้หลายเงินอยู่
‪วินเทจสุดๆ
‪ได้ยินไหม มารี
‪ไอ้คุณปู่
‪ว่าแล้วเชียวว่าเขาต้องมีบางอย่าง ‪แต่นี่นึกไม่ถึงจริงๆ
‪มารี
‪- ว้าว ‪- เร็วเข้า
‪ปันโช
‪งดงามเหลือเกิน
‪ไอ้คุณปู่
‪สวยจับตาที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา
‪คิดว่ามูลค่าทั้งหมดเท่าไหร่
‪ยี่สิบล้านเปโซ เฉพาะแค่เหรียญนะ
‪ทองแท่งน่าจะแท่งละ 1.5 ล้าน ‪เรารวยแล้ว มารี
‪ไม่ใช่แค่รวย ปันโช แต่เป็นเศรษฐีต่างหาก
‪โอ้ แม่เจ้า
‪เราจ่ายหนี้และซื้อบ้านซื้อรถได้เลยนะ
‪- เราเปลี่ยนชีวิตเราได้เลย ‪- ไม่ใช่แค่นั้นนะ ที่รัก
‪ในที่สุดสถานะทางสังคมเราก็จะเปลี่ยนไป
‪พวกเขาทําอะไร
‪พวกเขากําลังคลั่ง ตู้เซฟมีทองเต็มไปหมด
‪พวกเขากําลังเอาทองใส่เซฟตามเดิม
‪เรารวยกันแล้วเหรอพ่อ
‪ใช่ ไอ้ลูกชาย เรารวยแล้ว
‪ลองนับสิว่ามีทองกี่แท่ง
‪สัก 20 เห็นจะได้
‪แถมยังมีทองก้อนอีกเพียบ ‪อาจจะก้อนละสองปอนด์
‪แล้วก็มีเหรียญ เหรียญทองเพียบ
‪มีเหรียญพอสําหรับเราทุกคนไหม
‪แน่นอนอยู่แล้ว
‪"เอาละ ปันโชหลานรัก
‪ปู่ลาก่อน ขออวยพรให้แกมีสุข
‪หวังว่าแกจะสืบทอดชื่อเสียงตระกูลเรเยสต่อไป
‪ด้วยรักสุดหัวใจ คุณปู่ฟรานซิสโก
‪ป.ล. เพื่อระลึกถึงความรักและความกตัญญู
‪ฉันอยากให้แกสร้างสุสานของฉัน ‪ให้ใหญ่โตกว่าและดีกว่า
‪สุสานที่พวกเขาสร้างให้เบนิโต้ ฮัวเรซ
‪และจงระวังญาติพี่น้องของแก"
‪- เอามันใส่ตู้เซฟ ผมจะไปคุยกับพวกเขา ‪- ได้
‪ปันโชกําลังมาแล้ว
‪ทําตัวปกติ
‪รอให้เขาบอกข่าวกับเราด้วยตัวเอง
‪เร็วเข้า โซโคร์โร
‪เกิดอะไรขึ้นครับ
‪ทําไมทุกคนทําหน้าจริงจัง
‪เปล่าซะหน่อย ไอ้ลูกชาย เราแค่คุยกัน
‪เราเสียใจมากกับสิ่งที่แกต้องเจอ
‪เราเลยอยากขอโทษก่อนแกจะไป
‪- ใช่ไหมทุกคน ‪- ใช่
‪ไม่เคืองกันเนอะ ปันโช ยกโทษให้เราด้วย
‪ไม่ต้องห่วง
‪เวลากับระยะทางจะรักษาทุกบาดแผล
‪ผมมาบอกทุกคนว่าเราจะกลับพรุ่งนี้เช้า
‪อยู่ต่อสักสองสามวันสิ
‪แม่สัญญาว่าจะไม่รบกวนแก
‪ขอโทษจริงๆ ครับแม่ ผมตัดสินใจแล้ว
‪เชื่อผมนะ ผมเสียใจจริงๆ กับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น
‪มารีกับลูกๆ ฝากความรักมาให้ ‪และขอบคุณที่ทุกคนต้อนรับขับสู้
‪จากก้นบึ้งของหัวใจ ขอบคุณสําหรับทุกสิ่ง
‪ขอบคุณและขอให้โชคดี
‪- ไอ้ลูกชายของพ่อ... ‪- นี่ ปันโช
‪เพื่อให้ฉันไม่ต้องนอนตายตาไม่หลับในหลุม
‪มันมีอะไรอยู่ในตู้เซฟปู่เหรอ
‪อย่างที่คุณย่าคิดเลยครับ
‪จดหมายเก่าๆ รูปถ่าย
‪ชุดชั้นใน ยกทรงและเครื่องประดับเล็กน้อย
‪ไม่ต้องห่วง ผมจะเปิดเซฟทิ้งไว้
‪ทุกคนจะได้ลองค้นดู
‪ฟังดูดี หลานรัก
‪เดินทางปลอดภัยนะ
‪ขอบคุณครับ ย่า
‪- พระเจ้าอวยพร ‪- บาย
‪- บาย เด็กๆ ‪- บาย
‪ไอ้หลานหัวสูงจอมตลบตะแลง
‪เห็นแก่ได้ใจแคบแสบเข้าไส้ไม่แพ้ปู่มันเลยจริงๆ
‪เอาละทุกคน
‪ทีนี้เอาไง เราจะนั่งกันอยู่ตรงนี้เหมือนคนโง่
‪และมองปันโชขนทองของเราไปงั้นเหรอ
‪ไม่
‪ทําให้เขาเห็นว่าตระกูลเรเยสเป็นยังไง
‪ใช่
‪คุณปันโช มาเร็วเข้า
‪รถคุณไฟไหม้
‪เปิดสิคะ
‪- เปิดหน่อย ‪- มาแล้วๆ
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- รถคุณกําลังไฟไหม้
‪- อะไรนะ ‪- ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪รถเรา ปันโช
‪เด็กๆ มานี่เร็ว
‪ลูปิต้า เห็นอะไรบ้างไหม
‪ไม่ค่ะ ฉันหลับอยู่ในยุ้งฉาง
‪แล้วจู่ๆ พวกสัตว์ก็แตกตื่น
‪ฉันเริ่มได้กลิ่นควันไฟ เลยวิ่งออกมาดู
‪และเห็นรถคุณไฟลุกท่วมแล้ว
‪ฉันเลยวิ่งไปบอกคุณนี่แหละ
‪- โกหกรึเปล่า ‪- เปล่าค่ะ
‪มองตาผมสิ
‪สาบาน ฉันไม่ได้โกหก
‪ไอ้พวกเวรตะไลเอ๊ย
‪พวกเขาจะต้องเสียใจที่ทําแบบนี้ ‪ฉันจะจับเข้าคุกให้หมด
‪มารี ไปเช็กตรงนั้น ผมจะไปเช็กในบ้าน
‪- ระวังตัวด้วย ‪- ไอ้พวกเห็นแก่ตัว
‪ให้ตายสิวะ
‪ออกมานะ มุดหัวอยู่ไหนกันหมด
‪พวกขอทานอิจฉา
‪- ไม่มีใครอยู่ในนี้ ปันโช ‪- ไม่มีใครสักคน
‪พวกบ้านั่นซ่อนตัวอยู่ คงวางแผนอะไรสักอย่าง
‪- ที่รัก มากับผม ‪- โอเค
‪ลูปิต้า อยู่นี่และจับตาดูให้ดี
‪ถ้าเห็นอะไรแปลกๆ รีบตามหาฉัน
‪- ได้ค่ะ ‪- หาฉันให้ไวเลยนะ
‪เดี๋ยวพ่อกลับมานะลูกรัก ไม่ต้องกลัว
‪- ไปกันเถอะ ‪- ระวังตัวด้วย
‪เผารถเขาเป็นความคิดที่เยี่ยมมาก
‪ฉันกําลังคิดอยู่นะ
‪ทําไมเราไม่ลักพาตัวลูกๆ ของปันโช
‪และเรียกค่าไถ่เป็นทรัพย์สมบัติพวกนั้น
‪ฉันดูแลพวกเด็กๆ ได้
‪อย่าโง่ไปหน่อยน่า แอมโบรซิโอ้
‪ถ้าเราลักพาตัวหลานฉัน พวกนั้นก็รู้สิว่าเป็นเรา
‪เรามาหาแกเพราะแกเข้าใจพระคัมภีร์
‪และไอ้หนังสือนั่นมีความคิดบ้าๆ เยอะแยะ
‪ลองวางยาพิษพวกเขา ‪เหมือนที่นักบุญเอลีชาวางยาลูกชายเขาไหมล่ะ
‪หรือจับพวกเขาไปทรมานบนตะแกรงถ่านหิน ‪เหมือนนักบุญลอว์เรนซ์
‪ถ้าเราลองถามเรฮิโน่ล่ะ เขาอาจนึกไอเดียออก
‪บ้าหรือไง โลล่า
‪ถ้าเรฮิโน่รู้เรื่องสมบัติเข้า
‪เขาจะหาทางฮุบไว้ซะเอง
‪เราต้องตัดสินใจสักอย่างวันนี้
‪สมบัติมากมายขนาดนั้น ‪ปันโชซื้อรถได้ 100 คันเชียวนะ
‪เราจะขนทองพวกนี้กลับเม็กซิโกซิตียังไง
‪ไม่เพียงแต่มันหนักเป็นตัน
‪แต่เราก็แบกทองขึ้นไปเสี่ยงบนรถบัสไม่ได้ด้วย
‪เราจะไม่ขึ้นรถบัส
‪เราต้องหาทางซ่อนสมบัติจากอีแร้งพวกนั้น
‪โอเค แล้วไงต่อ
‪เราจะเข้าเมืองพรุ่งนี้
‪ซื้อรถบรรทุกคันใหม่
‪และมาเอาทอง
‪และกลับบ้านกัน
‪เราจะซ่อนทองไว้ที่ไหนโดยไม่มีใครเห็น
‪มารี...
‪ผมวางแผนไว้หมดแล้ว
‪ผมจะเอานี่ไปด้วย เผื่อเอาไว้
‪ผมเสียใจแทนญาติคนไหนก็ตาม
‪ถ้าพวกนั้นคิดจะทําอะไรสักอย่าง
‪เหมือนที่ปู่ฟรานซิสโกคงจะทําเหมือนกัน
‪ผมจะยิงกบาลพวกเขาให้ทะลุเลย
‪ไปกันเถอะ
‪ลูปิต้า
‪ล็อกประตูและอย่าเปิดจนกว่าเราจะกลับมา
‪- ได้ค่ะ ‪- เด็กๆ ทําตัวดีๆ นะ
‪เชื่อฟังลูปิต้า ไปกันเถอะ
‪ผมสัญญาว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ‪เราจะไม่กลับมาที่โปรสเปรีดัดอีก
‪และเราจะไม่มีวัน ‪มาเจอครอบครัวเฮงซวยของผมอีก
‪ถ้าเราเผาเท้าเขาเหมือนกัวอูเตมอกล่ะ
‪ถ้าเราแค่ฆ่าพวกเขาซะ
‪และฝังศพไว้หลังบ้านล่ะ
‪- อย่าฆ่าพวกเขานะพ่อ ‪- อย่าล้อเล่นแบบนี้ รูฟิโน่
‪ปันโชกับครอบครัวเขาร่วมสายเลือดกับเรานะ
‪ใครก็ตามที่ทําร้ายพวกเขา เจอดีกับฉันแน่
‪งั้นเราควรทํายังไง
‪พวกแกซื่อบื้อชะมัด
‪เราจะใช้วิธีโบราณ
‪เหมือนที่พวกเขาทําสมัยปฏิวัติ
‪เราเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มคนชั้นสูง
‪และเรายังมีจํานวนมากกว่า ‪ไอ้พวกชอบสําคัญตัวพวกนั้น
‪เราจะเข้าไปในห้องของปันโช
‪และเอาตู้เซฟมา
‪ถ้าเขาจับเราได้
‪เราจะบอกว่าเราแค่ต้องการดูรูปถ่ายของปู่
‪เพราะเขาคิดถึงเขาเหลือเกิน
‪คิดว่าไงล่ะ
‪แม่พระชัดๆ เลยนะแม่
‪แม่จ๋า
‪นับได้ 27 ก้าวเป๊ะๆ จนถึงท่อนไม้นั่น
‪มุ่งหน้าตรงไปที่เสาไฟ
‪- เราจะทิ้งทองทั้งหมดไว้เหรอ ‪- ใช่
‪ดูจากที่ครอบครัวผมเสียสติกันไปหมดแล้ว
‪น่าจะดีที่สุดที่จะกําจัดสิ่งล่อใจไปซะให้หมดๆ
‪ลองพวกเขาเผารถเราได้ ‪อย่างอื่นพวกเขาก็ทําได้
‪ไปกันเถอะ
‪- คุณโอเคไหม ‪- ค่ะ
‪ไม่เป็นไรใช่ไหมลูก
‪เกิดอะไรขึ้นที่นี่
‪เขายิงผม
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ลูเป้
‪เขายิงแขนผม
‪ลูเป้
‪ลุกสิ ลูเป้
‪แม่ขา
‪เขาตายแล้ว
‪ไอ้ฆาตกร
‪ไอ้คนเลว ปันโช
‪แกฆ่าลูเป้ของฉัน ไอ้ชั่ว
‪แกฆ่าเขา
‪ไอ้ฆาตกร
‪- ปันโช ‪- ช่วยเขาที
‪ลูเป้
‪ให้ฉันช่วยนะ โซโคร์โร
‪ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อยที่รัก
‪(ตํารวจเทศบาล)
‪(รถพยาบาล)
‪มันจะต้องเรียบร้อยที่รัก
‪มันจะไม่เป็นไร
‪เสียใจด้วยนะ ปันโช นายแย่แล้วว่ะ
‪มีเงินมากแค่ไหนก็ช่วยนายออกไปจากนี่ไม่ได้
‪พวกเขาบุกเข้ามาในห้องฉันนะ ฉันแค่ป้องกันตัว
‪จําได้ไหมว่าฉันอ่านสิทธิ์ของนายให้ฟังแล้ว
‪เพราะงั้นทุกอย่างที่นายพูด ‪จะถูกใช้เพื่อเอาผิดนาย
‪เราจะสอบปากคํานายเร็วๆ นี้
‪ไม่
‪อีกที
‪พอแล้ว ขอฉันลองอีกที
‪พ่อทําได้แน่
‪ออกแรงหน่อย
‪อีกนิด
‪ยังไงก็เปิดไม่ออก
‪ตรวจดูรึยังว่าตู้เซฟปลดล็อกอยู่รึเปล่า
‪บอกแล้วไง
‪มีปืนอีกกระบอกในนั้นไหม
‪อาจจะเป็นปืนลูกโม่
‪ไม่มีอะไรเลย แม่งเอ๊ย
‪ฉันรู้ว่าปันโชฉลาดกว่าพวกเราทุกคน
‪พระเจ้ากําลังลงโทษเรา
‪เราโดนลงโทษเพราะความโลภแท้ๆ
‪จะเศร้าซ้ําเศร้าซ้อนไปถึงไหน
‪ถ้าสมบัติไม่อยู่ในเซฟ ‪แล้วปันโชเอาไปซ่อนไว้ไหน
‪ใครจะไปรู้ล่ะ
‪และหลังจากเรื่องเมื่อคืน เขาไม่มีวันบอกเราแน่
‪เอาไงต่อ
‪เราควรไปอยู่เป็นกําลังใจให้ฮาซินโต้
‪ฉันหมายถึงฮาซินต้า
‪ป่านนี้พวกเขาคงให้เบิกศพลูเป้แล้ว
‪- เขาไม่ควรอยู่ลําพัง คือฉันหมายถึง "เธอ" ‪- ใช่
‪หรือสรรพนามอะไรนะ
‪ไปกันเถอะ
‪ก็ได้
‪แม่ครับ
‪จะไปที่สุสานไหม
‪ทําไมฉันต้องไปงานศพไอ้เศษสวะนั่นด้วย
‪ถ้าจะมีสิ่งดีๆ อยู่บ้าง
‪ฉันคงบอกว่าปันโชช่วยเราไว้นะ
‪ที่ฆ่าไอ้แมงดานั่น
‪เจ้านั่นแย่เสียยิ่งกว่าหนองในซะอีก
‪- งั้นดูเด็กๆ ด้วยนะครับ ‪- ก็ได้
‪ดราม่าพวกนี้ไม่ดีกับพวกแก
‪กอดฮาซินต้าแทนฉันด้วยนะ
‪ได้ครับแม่ ไปกันเถอะ
‪ผมสาบานว่าเป็นการป้องกันตัว
‪ฉันเชื่อแกนะ
‪เรื่องของเรื่องคือการฆาตกรรม
‪ถึงจะเป็นเหตุสุดวิสัย
‪ก็จะถูกดําเนินคดีถึงที่สุด
‪การไต่สวนคดีจะนานแค่ไหนครับ
‪ในเมืองนี้
‪หกถึงแปดเดือนก่อนที่เราจะได้วันขึ้นศาล
‪งั้นสินะ
‪ถ้าพวกเขาตัดสินว่าผมผิด ‪ผมจะโดนโทษนานแค่ไหน
‪ขึ้นอยู่กับผู้พิพากษา
‪แต่จากประสบการณ์ฉัน
‪อาจจะอย่างน้อยสามถึงห้าปี
‪สามถึงห้าปีเหรอ
‪นี่ยังไม่นับที่แกยังยิงอีกคนนะ
‪ไม่มีใครเชื่อหรอกว่าเป็นอุบัติเหตุ
‪ห้าปีเหรอ ขอร้องละครับ
‪ผมอ้อนวอนละ ช่วยผมออกจากที่นี่ที
‪- แกรู้ว่าฉันรักแก ‪- ผมรู้
‪โชคยังดีที่ในประเทศนี้
‪ไม่มีอะไรที่แก้ไขไม่ได้ด้วยเงินก้อนโต
‪แกคิดว่าปู่ทิ้งเงินให้แกมากแค่ไหนล่ะ
‪รวมถึงไอ้ที่อยู่ในตู้เซฟ
‪พ่อทูนหัวรู้เรื่องสมบัติของปู่ด้วยเหรอครับ
‪เมืองนี้โจรชุม
‪แต่ไม่มีความลับ
‪ฉันรู้ว่าสมบัติมหาศาล
‪แหม...
‪เอาจริงๆ ก็พูดยากนะครับ
‪ผมเจอทองก้อนกับเหรียญทองจํานวนนึง
‪จะบอกว่าราวๆ...
‪สามหรือสี่...
‪หรือห้าล้านอย่างมาก
‪แค่นั้นเหรอ
‪พ่อทูนหัวครับ...
‪ผมสาบาน
‪ฉันเชื่อแก
‪เมียแกรออยู่ข้างนอก
‪บอกให้เธอขนทองมาให้ฉันให้ไวที่สุด
‪ระหว่างนี้ฉันจะดูว่าจะช่วยแกออกไปยังไง
‪สมบัติทั้งหมดเหรอครับ
‪นึกว่าท่านประธานาธิบดี ‪ถอนรากถอนโคนคอร์รัปชันหมดแล้วซะอีก
‪ดูถูกฉันเหรอไง
‪ฉันไม่ได้จะเอาไว้เอง
‪มีพี่น้องประชาชนมากมายที่ยังไม่ยอมรับ
‪กับการเปลี่ยนแปลงของประเทศ
‪คิดถึงสินบนทั้งหมดนั่นสิ
‪ที่ยัดใต้โต๊ะให้ผู้พิพากษา ‪รัฐมนตรีและอัยการสูงสุด
‪ฉันอาจต้องให้แกยืมเงินเพื่อช่วยแกออกมาด้วยซ้ํา
‪ยกโทษให้ผมด้วย
‪ผมสาบานว่าจะยกสมบัติให้หมดครับ
‪แต่พ่อทูนหัวต้องช่วยผมออกไปจากที่นี่
‪ดีมาก
‪บอกเมียแกให้ขนสมบัติมา
‪และฉันจะต่อสายเจรจาเอาตัวแกออกมา
‪ขอบคุณครับ
‪ขอพระเจ้าคุ้มครอง
‪จัดการเขาต่อด้วย
‪แม่งเอ๊ย
‪ฉันจะเปิดประตู
‪นี่
‪ทําอะไรสักอย่าง
‪ยังงั้น
‪ปันโช
‪- ปันโช ‪- มีคนมาเยี่ยม
‪ที่รัก
‪- เป็นยังไงบ้างที่รัก ‪- ที่รัก
‪ผมกังวล มืดแปดด้าน
‪ทําไมเราไม่จ้างทนายมาจัดการเรื่องนี้
‪นึกดูสิว่าเราจะได้ทนายแบบไหน ‪ในเมืองโปรสเปรีดัด
‪โอเค แล้วมีแผนไหม
‪ผมต้องเอาทองให้ลุงเรฮิโน
‪- อะไรนะ ‪- ผมรู้
‪ฉันไม่ชอบเลย ถ้าเราให้ทองเขา ‪แต่เขาไม่ปล่อยคุณออกมาล่ะ
‪ผมไม่ยอมอยู่ในคุกนรกนี่ห้าปี มารี
‪เราต้องเสี่ยงดู
‪หวังว่าคุณจะพูดถูก ‪เพราะฉันไม่อยู่ที่นี่นานขนาดนั้นแน่
‪ผมรู้
‪- ไปเอาพลั่ว ‪- ได้
‪และขุดสมบัติขึ้นมา
‪แต่ขุดมาแค่ถุงเดียวนะ
‪ปล่อยที่เหลือไว้ตามเดิม นี่สําคัญมากนะ
‪ระวังตัวอีแร้งพวกนั้นไว้มากๆ
‪ปันโช
‪กฎบอกว่าห้ามกระซิบกระซาบ รีบพูดให้จบๆ
‪ลูกๆ ล่ะ
‪อยู่ข้างนอก รออยู่กับลูปิต้า
‪ตํารวจไม่ให้พวกเขาเข้ามา ‪เลยชั่วโมงเยี่ยมไปแล้ว
‪ตามนั้นนะ
‪- ทําตามที่ผมบอก ‪- ได้
‪อย่าช้านะ ผมอาจได้ออกไปวันนี้เลยก็ได้
‪- โอเคที่รัก ‪- ดี
‪รักคุณนะ
‪แผนการดีอยู่
‪- โอเค ‪- ระวังตัวนะ
‪- รีบหน่อยนะ ‪- โอเค ปันโช
‪หวัดดี ว่าไง
‪รู้ไหมว่ากี่ปีที่ไอ้หลานชายฆาตกรของฉัน
‪จะต้องติดคุกหัวโต
‪อีแก่หนังเหี่ยว
‪มาช่วยแม่ที เด็กๆ เธอด้วย ลูปิต้า
‪เราจะต้องเก็บของสองสามอย่าง
‪บรายัน
‪มานี่หน่อย
‪มีอะไรครับ ย่า
‪ไปดูสิว่าพวกเขาทําอะไรอยู่
‪มากับฉัน
‪16, 17, 18, 19, 20
‪21, 22, 23, 24
‪25, 26, 27...
‪หันหน้าไปทางเสาไฟ
‪หวังว่าจะใช่ตรงนี้นะ
‪มาช่วยฉันที ลูปิต้า เอาพลั่วมา
‪ได้ค่ะ
‪เด็กๆ หยิบอะไรสักอย่างมาช่วยแม่ที
‪ครับแม่
‪- เราหาอะไรอยู่เหรอคะ ‪- อย่าถาม
‪- แม่คะ ‪- แค่ช่วยก็พอ
‪เอาเลยสิ
‪จัดไปค่ะ
‪ยังงั้น
‪ดินแข็งเป็นบ้า
‪ลองใช้พลั่ว
‪- อีกทีเหรอ ‪- ใช่
‪เราต้องทําให้ดินร่วน
‪มานี่เด็กๆ
‪ขุดต่อไป
‪ช่วยฉันหาอะไรบางอย่างที
‪ถ้าเราหาเจอ ฉันจะให้เงินพวกเธอ ‪คนละหนึ่งดอลลาร์
‪ลุยเลย
‪ดินแข็งจัง
‪- เดี๋ยวก่อน ‪- ขุดต่อไป
‪เธอด้วย
‪ยัยคุณนายนั่นกําลังเป็นบ้า
‪ขุดหลุมไปทั่วงั้นเหรอ
‪ผมคิดว่าเธอกําลังหาสมบัติของลุงปันโช
‪วิ่งไปที่สุสาน
‪และบอกปู่แก
‪อย่าให้ใครได้ยินที่แกพูดล่ะ
‪- รีบไปสิ ‪- ครับย่า
‪คุณลุง
‪เราควรได้บทเรียนจากสิ่งที่เกิดขึ้น
‪พระเจ้าทรงกระทํากิจในวิถีทางอันน่าพิศวง
‪เหมือนกับโซดอมและกอมมอราห์
‪พระเจ้าทรงลงทัณฑ์ความโลภของพวกเธอ
‪มาสวดภาวนากัน
‪วันทามารีอา เปี่ยมด้วยหรรษทาน
‪พระสวามีสถิตกับท่าน ผู้มีบุญ...
‪ทรงบุญนักหนา...
‪เฮ้ย แอมโบรซิโอ้ คําสรรเสริญผู้วายชนม์อยู่ไหน
‪สรรเสริญไอ้แมงดาเนี่ยนะ
‪ใครเป็นคนจ่าย โรเซนโด้
‪นายน่าจะซาบซึ้งน้ําใจฉัน ‪ที่อุตส่าห์มาสวดภาวนากับนาย
‪ลูเป้
‪พาฉันไปอยู่ด้วยสิ
‪นี่หล่อน
‪มาสวดภาวนาด้วยกันสิ
‪วันทามารีอา เปี่ยมด้วยหรรษทาน...
‪พวกเขากําลังหาสมบัติอยู่ กลับบ้านด่วน
‪วิ่งกลับไป
‪พวกเขากําลังหาสมบัติอยู่ กลับบ้านด่วน
‪- พระบิดาของเรา... ‪- พวกเขากําลังหาสมบัติอยู่
‪สมบัติ
‪- มีอะไรเหรอแม่ ‪- สมบัติ
‪วันทามารีอา เปี่ยมด้วยหรรษทาน ‪ผู้มีบุญกว่าหญิงใดๆ
‪โอรสของท่านทรงบุญนักหนา...
‪ทุกคนไปไหนกันหมด
‪ฉันต้องขอโทษแทนครอบครัวด้วย
‪แต่ตอนนี้มารีกําลังหาสมบัติอยู่
‪และทุกคนรีบไปดู
‪จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด อาเมน
‪ลูกสาว พ่อช่วยได้แค่นี้ อยู่กับผัวไปก่อนนะ
‪พ่อจะไปที่บ้านแกเพื่อป้องกันโศกนาฏกรรมซ้ําซ้อน
‪- คุณลุง... ‪- พระเจ้าอวยพร
‪- ไว้เจอกัน ฮาซินต้า ‪- โซโคร์โร
‪- พระเจ้าทรงเมตตา ‪- สาวๆ
‪บาร์โตล่า ช่วยฉันที
‪รอเราด้วย
‪เราจะไปด้วย
‪ผัวจ๋า เดี๋ยวเมียกลับมานะ
‪คุณก็รู้จักไอ้บ้าพวกนั้น ถ้าฉันไม่รีบ ‪พวกมันคงเอาสมบัติไปหมด
‪ในนามของไม้กางเขน
‪รอฉันด้วย
‪นี่มันเกิดอะไรขึ้น มารี
‪ให้เราช่วยไหม
‪อ๋อ โรเซนโด้
‪เราฝังสมบัติไว้ตรงนี้ แต่ฉันหาไม่เจอ
‪ถ้าเราไม่เอาสมบัติให้เรฮิโน่
‪เขาจะไม่ปล่อยปันโชออกจากคุก
‪คุณพระช่วย
‪ทําไมไม่ทําสัญลักษณ์เอาไว้
‪เราทําแล้ว แต่ฉันหาไม่เจอ
‪มันมืดและฉันไม่เห็นอะไรเลย
‪ทุกอย่างดูไม่เหมือนเดิมและฉันจนปัญญาไปหมด
‪ไม่ต้องห่วง
‪ถ้าเราทุกคนช่วยกัน เดี๋ยวเราก็เจอ
‪เร็วเข้า
‪ไปหยิบพลั่วเสียมที่บ้านมาช่วยกัน
‪จอบ รถเข็นล้อเดียว ไปเอามา ‪ลูกสะใภ้ฉันต้องการความช่วยเหลือ
‪- ครับพ่อ ‪- อย่าโอ้เอ้
‪เดี๋ยวฉันช่วยเอง
‪เธอไปพักก่อน
‪หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า...
‪มารี
‪ที่รัก
‪ทําไมถึงนานนัก
‪ขุดหาสมบัติเหมือนฝันร้ายชัดๆ
‪ตอนแรก เราหาไม่เจอ
‪แต่ขอบคุณพระเจ้าที่ครอบครัวคุณมาช่วย ‪สุดท้ายเราก็เจอจนได้
‪อย่างน้อยคุณก็อยู่นี่แล้ว และเรื่องนี้จะจบในไม่ช้า
‪- ฉันรู้ ‪- ไหนดูสิ
‪มารี
‪ทองหายไปไหน นี่มันแค่ก้อนหิน
‪โอ้ ฟราน
‪ยกโทษให้ฉันนะ แต่ฉันตัดสินใจแล้วว่า ‪จะทํายังไงกับทองคํา
‪ทําในสิ่งที่ฉันฝันมาตลอดไงละ
‪บ้าน
‪รถยนต์ เครื่องประดับ
‪เรือยอชต์ เสื้อผ้า
‪มารี อย่าทํากับผมแบบนี้
‪ยกโทษให้ฉันนะ แต่โอกาสงามๆ แบบนี้
‪ผ่านมาแค่หนเดียวในชั่วชีวิต
‪และหนนี้เป็นโอกาสของฉัน
‪บาย
‪ไม่นะ มารี
‪ได้โปรด อย่าทําแบบนี้กับผม มารี
‪- บาย ‪- มารี ได้โปรด อย่าทําแบบนี้
‪มารี ไม่นะ
‪ไม่
‪นายฝันอะไรเหรอ แหกปากซะเสียงดัง
‪เปล่า คุณตํารวจ
‪ได้ข่าวจากเมียผมหรือญาติๆ ผมไหม
‪ไม่เลย เงียบฉี่
‪ขอบคุณ
‪เกิดอะไรขึ้น ทําไมต้องวุ่นวายขนาดนี้
‪ไม่ได้ยินหรือไง
‪ลูกชายของโรเซนโด้
‪ฝังสมบัติมหาศาลเอาไว้
‪ใครเจอก่อนจะได้สมบัติครึ่งนึง
‪แล้วถ้ามีใครขุดเจอแล้วปิดปากเงียบล่ะ
‪งั้นฉันว่าก็คงเก็บไว้เองทั้งหมด
‪- ก็รีบขุดเข้าสิ ‪- เร็วเข้า
‪มาดูกันว่าใครจะขุดเจอก่อน
‪ได้เลย
‪- ขุดลึกอีก ‪- อะไรวะ
‪แขนแกเจ็บไม่ใช่รึไง
‪รีบมาขุดเลย
‪- เร็วเข้า ‪- ส่งพลั่วมา
‪เป็นยังไงบ้าง
‪เจออะไรไหม
‪ไม่เลย โรเซนโด้
‪คนพวกนี้กําลังขุดแต่หลุมใหม่ๆ
‪แบบนี้เราคงไม่เจอแน่
‪- พื้นที่ตรงนี้ดูจําไม่ได้เลย ‪- ไม่ต้องห่วง
‪เรารู้จักทุกคนดี พวกเขาเป็นคนซื่อสัตย์
‪เราจะไม่หยุดมือจนกว่าจะเจอสมบัติ
‪มารีที่รัก ฉันเอาอาหารกับน้ํามาให้
‪ถ้าเราไม่เจอสมบัติ
‪และปันโชต้องติดคุกห้าปีล่ะคะ
‪โอ้ พระเจ้า เขาต้องสิ้นหวังสุดๆ
‪ฉันจะหาจุดฝังสมบัติให้เจอเดี๋ยวนี้
‪เดี๋ยวนี้เลย
‪ได้ข่าวจากเมียฉันไหม
‪ไม่เลย
‪พ่อฉันโกรธมากที่ล่าช้า
‪ทําไมเธอถึงช้านักนะ
‪ลือกันว่าสมบัติหายไปแล้ว
‪พวกเขาขุดหาไม่เจอ
‪ถ้านายปล่อยฉันไป ฉันจะได้ไปขุดหาเองล่ะ
‪เสียสติรึไง ถ้านายไม่กลับมาล่ะ
‪ฝันไปเถอะ
‪ไปขอพ่อทูนหัวให้หน่อยได้ไหม
‪ขอแล้ว และเขาพูดว่า
‪ถ้าพวกนั้นขุดหาสมบัติไม่เจอในอีก 24 ชั่วโมง
‪นายจะต้องไปอยู่ทัณฑสถานของรัฐ
‪เตือนแล้วนะ
‪ให้ตายสิวะ
‪มันผิดพลาดอะไรกันเนี่ย
‪เจอบางอย่างแล้ว
‪ไหนดูสิ
‪เอานั่นมานี่สิ
‪กะโหลกของฟูลเกนซิโอ้น่ะเอง
‪ดูสิ
‪รู้ได้ยังไงครับ อาจเป็นกะโหลกคนอื่น
‪แล้วนี่อะไร
‪ฉันอยู่ด้วยตอนพ่อแกยิงกบาลเขา
‪กลิ่นยังเหมือนเขาอยู่เลย
‪ใครคือฟูลเกนซิโอ้
‪ทําไมพ่อต้องยิงเขา
‪เขาเป็นแฟนฉันเอง
‪วันหนึ่ง พ่อแกจับเราได้
‪เขาเลยยิงฟูลเกนซิโอ้แปดที
‪แต่กระสุนนัดนี้แหละฆ่าเขา
‪เธอจะไปไหน
‪นี่มันบ้ากันไปใหญ่
‪เราไม่ได้ขุดลึกขนาดนั้น
‪เราไม่เจอสมบัติเร็วๆ นี้แน่ ‪อาจไม่เจอเลยด้วยซ้ํา
‪ฉันควรไปหาปันโช
‪และเล่าสถานการณ์ให้เขาฟัง
‪บางทีเขาอาจมีไอเดีย
‪ไม่ต้องห่วง
‪ฉันสาบานด้วยเกียรติของตระกูลเรเยส
‪ฉันจะขุดจนกว่าจะเจอ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน
‪ไปกันเถอะ เด็กๆ
‪มาเร็ว
‪ที่รัก
‪อย่าโอ้เอ้ เราเพิ่งเริ่มแท้ๆ
‪เร็วสิ รูฟิโน่ ฮิลาริโอ้ โซโคร์โร ฮาซินต้า
‪แกด้วย บาร์โตล่า ไปทํางานได้แล้ว
‪เราเพลียกันสุดๆ พ่อ
‪ฉันหมดปัญญาช่วยจริงๆ ปันโช
‪ฉันอยู่กับครอบครัวคุณไม่ได้ ‪พวกเขาแย่สุดๆ ปันโช
‪แค่พาลูกๆ กลับบ้านไปซะ
‪ฉันทิ้งคุณไว้ที่นี่ไม่ได้
‪ถ้าคุณกลับไปที่เมือง เราจะมีทางเลือกมากขึ้น
‪เราจะกู้เงินได้ เอาข้าวของไปจํานํา ‪หรือจ้างทนายดีๆ
‪ผมต้องการให้คุณไปบอกคุณไฮมี่
‪ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
‪สิ่งสุดท้ายที่ผมต้องการคือตกงาน
‪ปันโช ฉันทิ้งคุณไว้ที่นี่ไม่ได้
‪ลูกๆ คงไม่มีความสุขที่ต้องกลับบ้านโดยไม่มีพ่อ
‪ฟังนะลูกพ่อ
‪ลูกต้องการอะไร
‪อยากกลับบ้านกับลูปิต้าและแม่ไหม
‪หรืออยู่ที่บ้านปู่ย่าและรอให้พ่อออกจากคุก
‪ผมอยากกลับบ้านวันนี้ครับพ่อ
‪หนูไม่อยากอยู่ในเมืองเน่าเฟะนี่
‪- เห็นไหม ‪- ปันโช ถอยออกไป
‪ฉันจะให้นายได้บอกลา
‪พอได้แล้ว
‪อย่าลืมนะว่าผมรักคุณมากแค่ไหน
‪อย่าลืม
‪ค่ะ ฉันจะจําไว้
‪บาย
‪บายที่รัก
‪บาย
‪บอกลาพ่อซะสิลูก
‪- พูดลาสิ ‪- ไปนะครับ
‪- บายค่ะพ่อ ‪- ไปกันเถอะ
‪ลาก่อนคุณโรเซนโด้และคุณนายโดโลเรส ‪ฝากลาทุกคนด้วยนะคะ
‪ฉันขอร้องว่าอย่าทอดทิ้งปันโช
‪ไม่ต้องห่วง
‪ไปกันเถอะ ลูปิต้า
‪ฉันขอโทษที่ต้องบอกคุณนะคะว่า
‪ฉันจะอยู่ที่นี่ค่ะ
‪โรเซนดิโต้ขอฉันแต่งงานและฉันตอบตกลง
‪เธอไตร่ตรองดีแล้วเหรอ
‪ใช่ค่ะ
‪งั้นเราจะเกี่ยวดองกันแล้วสินะ
‪- ยินดีด้วยนะ ‪- ขอบคุณ น้องสะใภ้
‪เราจะส่งบัตรเชิญงานแต่งไปให้นะ
‪- เดินทางปลอดภัย ‪- บาย คาตี้
‪บาย
‪บายโทนี่ แวะมาเยี่ยมด้วยนะ โอเคไหม ‪เป็นเด็กดีกับแม่นะ
‪ไปกันเถอะเด็กๆ
‪มาจ้ะ
‪ขึ้นรถ
‪- บายครับ ‪- แม่คะ
‪- ลูปิต้าเป็นป้าสะใภ้เราแล้วเหรอคะ ‪- เหรอครับแม่
‪อย่าเอามาพูดเล่นนะ ขืนบอกคนอื่น ลูกตายแน่
‪ขอให้พระเจ้าคุ้มครอง
‪ฉันเสียใจจริงๆ
‪ที่แกต้องตกอยู่ในสถานการณ์นี้
‪ฉันคุยกับผู้พิพากษาแล้ว ‪เขาบอกว่าไม่มีเงิน ก็ไม่มีการเจรจา
‪ผมถูกขังมากว่าสิบวันแล้วนะครับ
‪ครอบครัวผมก็ยังไม่หยุดขุดหาสมบัติ
‪แค่ให้ผมออกไป ผมสาบานว่าผมรู้ที่ซ่อนทอง
‪ฉันก็อยากปล่อยหรอกนะ
‪แต่มันหมดเวลาแล้ว
‪ถ้าผู้พิพากษารู้ว่าญาติฉันได้รับสิทธิพิเศษ
‪เราทั้งคู่ซวยแน่
‪ผมขอร้องละครับ
‪ว่าราคามาเลย
‪เท่าไหร่ก็ได้
‪แค่ให้ผมออกไปจากที่นี่
‪แกแน่ใจเหรอ ปันโช
‪เท่าไหร่ก็ว่ามา
‪ผมยินดีขายวิญญาณให้ปีศาจ ‪เพื่อออกไปจากคุกนี่
‪คุณตํารวจ
‪ส่งพนักงานทะเบียนเข้ามา
‪บอกให้เขาเอาสัญญามาด้วย
‪ดูสิ
‪ลุงปันโชมาโน้นแล้ว
‪ตํารวจปล่อยตัวเขาแล้ว
‪ปู่ครับ ย่าครับ
‪พวกเขาปล่อยลุงปันโชแล้ว
‪ปันโช ฟรานซิสโก เรเยส
‪ดีใจจังที่เห็นแกเป็นอิสระ
‪ผอมแห้งเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก
‪- แม่ทําอะไรให้กินไหม ‪- ไม่ครับ ขอบคุณ
‪ทําไมยังไม่กลับไปที่เมือง
‪ไม่ค่ะคุณ
‪ฉันย้ายมาอยู่กับโรเซนดิโต้แล้ว
‪เราหมั้นกันและเรากําลังจะมีลูกกัน
‪พระเจ้าสร้าง แต่ปีศาจจับคู่แท้ๆ
‪เป็นยังไงบ้าง ปันโช
‪แกทําสบู่หล่นในคุกรึเปล่า
‪หรือรักษาเกียรติของตระกูลได้บ้างไหม
‪ย่าจอมประสาท
‪ทําเป็นเมินนะ ไอ้หัวสูง
‪มาเร็ว
‪ทุกคน แต่งตัวเร็ว
‪หยิบพลั่วหยิบเสียม แล้วไปช่วยปันโชกัน
‪23, 24, 25
‪26, 27
‪เห็นไหม
‪มารีพูดถูก นี่คือตําแหน่งที่ใช่
‪หยิบพลั่วแล้วไปช่วยเขากัน...
‪ผมทําคนเดียวดีกว่า
‪ถ้าเราทุกคนลงมือขุด เราจะไม่เจออะไรเลย
‪งั้นเราอยู่แถวนี้เป็นเพื่อนแกแล้วกัน
‪เป็นกําลังใจให้ไง
‪สวัสดีตอนบ่ายค่ะคุณย่า
‪ปันโชเจอสมบัติไหม
‪ยังค่ะ
‪ฉันว่าทองหายสาบสูญไปตลอดกาลแล้วละ
‪และเจ้าเบื๊อกนั่นก็แค่ประสาทหลอน
‪อย่าพูดแบบนั้นสิคะย่า เขามุ่งมั่นตั้งใจมากนะ
‪ถ้าพระเจ้าทรงโปรด ‪เขาจะหาเจอสักวันเร็วๆ นี้
‪ปันโชน่าจะถอดใจ
‪และกลับบ้านและไม่ต้องมายุ่งกับเราอีก
‪เราอยู่ได้โดยไม่ต้องมีเขา
‪ย่าใจร้ายตลอด
‪ไม่กลัวพระเจ้าบ้างรึไง
‪แก่น่ะสิที่ควรกลัวพระเจ้า
‪แทนที่จะทํางานไต่เต้าเหมือนคนดีๆ ทํากัน
‪แกคอยจะฉวยผลประโยชน์จากเขา ‪ขอให้เขาโยนกระดูกให้
‪ไปเถอะสาวๆ ถั่วทิ้งไว้มันไม่สุกเองหรอกนะ
‪"ไปเถอะสาวๆ ถั่วทิ้งไว้มันไม่สุกเองหรอกนะ"
‪ไอ้ลูกชาย ชักจะดึกแล้วนะ
‪ไปนอนพักและเริ่มขุดใหม่พรุ่งนี้เถอะ
‪ไม่ครับพ่อ
‪ผมจะไม่ไปไหนจนกว่าจะเจอสมบัติ
‪ผมสังหรณ์ว่าผมใกล้จะเจอแล้ว
‪อีกนิดเดียว
‪ก็ได้ ไอ้ลูกชาย
‪ไว้เจอกันพรุ่งนี้ และขอให้โชคดี
‪ส่องไฟหน่อย
‪(ลา เอสเปอรันซา)
‪เผื่อว่าเขาจะเจอ
‪ช่างน่าเศร้าแท้
‪เราจะสวดภาวนาให้เขา
‪พอได้แล้ว ไอ้ลูกชาย
‪ได้โปรด
‪เราช่วยเขาไม่ได้อีกแล้ว
‪วันทามารีอา เปี่ยมด้วยหรรษทาน
‪ผู้มีบุญกว่าหญิงใดๆ ‪และพระเยซู โอรสของท่าน...
‪สันตะมารีอา มารดาพระเจ้า ‪โปรดภาวนาเพื่อเราคนบาป...
‪พระเจ้า ทรงให้เขาได้พักตลอดกาล
‪และให้แสงนิจนิรันดร์ฉาดฉายมาสู่เขา
‪ขอให้ดวงวิญญาณของปันโชของเรา
‪และวิญญาณอื่นๆ ในแดนชําระ ‪จงสู่สุคติตราบกาลนาน
‪- อาเมน ‪- นี่ แอมโบรซิโอ้
‪มันไม่มากไปหน่อยเหรอที่ประกาศว่าเขาตาย
‪- ลูกชายเรายังมีชีวิตนะ ‪- แน่นอนว่าเรายังไม่ประกาศว่าเขาตาย
‪เหมือนนักบุญแอนโทนี่ ปันโชมีปีศาจในตัวเขา
‪มันขึ้นอยู่กับเราที่จะช่วยดวงวิญญาณเขาไว้
‪หมอบอกว่ายังพอมีหวัง
‪โดโลเรส มัน 20 วันเต็มๆ เชียวนะ
‪ไม่ยอมกิน ไม่ยอมนอน
‪เอาแต่ขุดหลุมเฮงซวยนั่น
‪แถมนอนแผ่หราในหลุมอยู่สิบวัน ‪เหมือนนักบุญซิม่อน
‪คิดจริงๆ เหรอว่าเขาจะฟื้นขึ้นมา
‪แล้วปาฏิหาริย์ล่ะ
‪นายควรต้องเชื่อในปาฏิหาริย์สิ
‪โรเซนโด้ อย่าโลกสวยน่า
‪พระเจ้าประทานปาฏิหาริย์ให้คนดี ‪และในครอบครัวนี้
‪อาจมีเพียงคนเดียวที่นรกจะยกเว้น
‪หุบปากไปเลย พล่ามแต่เรื่องแย่ๆ
‪โอ้ พระเจ้า ช่างน่าเศร้าแท้
‪ทําไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดกับเรา
‪พระเจ้า ได้โปรดเถอะค่ะ...
‪โปรดประทานปาฏิหาริย์ให้เรา
‪ผมไม่อยู่แล้ว
‪ผมจะไปจากที่นี่ และกลับไปหาครอบครัวผม
‪ปาฏิหาริย์แท้ๆ
‪- ปาฏิหาริย์ ‪- พระเจ้าทรงศักดิ์สิทธิ์
‪ปกป้องเขาด้วย พระเยซู
‪- ไปก่อนนะ ‪- พระเจ้าคุ้มครอง
‪ขอบใจสําหรับทุกอย่าง คุณเป็นคนดี
‪เราฝากความรักไปให้ครอบครัวนายด้วย
‪ไว้เจอกันที่งานแต่งนะ
‪ขอโทษที่ทําให้คุณกับคุณนายมารีผิดหวังนะคะ
‪ฉันคุยกับน้องสาวฉันให้เธอไปช่วยคุณ
‪ไม่เป็นไร เราจะหาทางกันเอง
‪ขอให้พระเจ้าช่วยพี่และคุ้มครองให้พี่ปลอดภัย
‪บอกมารีเรื่องปาฏิหาริย์ ‪เธอจะได้คิดทบทวนเรื่องพระเจ้า
‪"นกนางแอ่นดําจะหวนกลับมา..."
‪ปันโช
‪ถ้าพี่เขยมาในเมืองและรู้สึกเศร้า โทรหาฉันนะ
‪พี่ชายสุดที่รักของฉัน
‪ขอให้โชคดีนะ หวังว่าพี่จะสร้างชีวิตขึ้นมาใหม่ได้
‪ปันโช
‪ขอบคุณที่กําจัดลูเป้ให้ฉัน
‪นี่คือทั้งหมดที่ฉันเก็บมาได้จากข้าวของของพี่
‪ฉันรักพี่มากและจะคิดถึงพี่
‪ฝากความรักให้หลานชายและหลานสาวฉันด้วย
‪ผมไปจริงๆ แล้วนะครับย่า
‪เดาว่าย่าคงมีความสุขที่กําจัดพวกคนชั้นสูงได้
‪ฉันอาจจะชนะศึก
‪แต่ฉันพ่ายแพ้สงคราม
‪แค่วันนี้
‪เรามาสงบศึกกัน และหอมลาฉัน
‪เพราะฉันแน่ใจว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีก
‪ลาก่อนนะครับย่า
‪พระเจ้าคุ้มครองนะลูก
‪อย่าถือโทษโกรธเราเลย
‪กลับมาไวๆ นะ
‪ไม่ต้องห่วงครับแม่ ผมอโหสิให้
‪ลาก่อนครับพ่อ
‪ผมขอให้พ่อโชคดีมีสุขนะครับ
‪หวังว่าสักวันพ่อจะอภัยให้ผม
‪มีอะไรให้ต้องอภัยล่ะ
‪เราโชคดีที่มีลูกชายแสนดีอย่างแก
‪ฉันสัญญากับแกนะว่าถึงมันต้องแลกด้วยชีวิตฉัน
‪ฉันจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะเจอสมบัติของแก
‪ถึงฉันจะต้องใช้เวลาตราบชั่วกาลนาน
‪ตลอดกาลตลอดไป
‪ลาก่อนครับพ่อ
‪ไปก่อนนะเด็กๆ
‪ลาก่อนเด็กๆ
‪ลาก่อน
‪โชคดี
‪ปันโช
‪ความโหยหาคิดถึงบ้านแสนสาหัส
‪กล้ํากรายเข้ามาในความคิดฉัน
‪ปู่ครับ
‪ผมคงจะสงสัยไม่หายว่าปู่จงใจทําแบบนี้ใช่ไหม
‪หรือมันแค่ความดวงซวยที่พังชีวิตพวกเราป่นปี้
‪แต่การที่ผมรู้จักปู่เป็นอย่างดี
‪ผมมั่นใจว่าทั้งหมดนี้ไม่ใช่เหตุบังเอิญ
‪ไม่ว่าปู่อยู่ที่ไหน
‪ผมมั่นใจว่าปู่กําลังหัวเราะจนกรามค้างอยู่
‪ตอนที่เฝ้าดูชีวิตพวกเราพังทลายไม่มีชิ้นดี
‪เพื่อระลึกถึงปู่
‪และดีเสียยิ่งกว่าสุสาน
‪ที่ปู่อยากได้นักหนา
‪ผมจะทําบางอย่างให้ปู่ภูมิใจ
‪บางอย่างที่ปู่จะไม่มีวันลืมครับ
‪นี่มันอะไรกัน ปันโช
‪จะไปโดยไม่บอกลากันเลยรึไง
‪ได้เวลาที่ผมต้องไป ‪หวังว่าจะไปแล้วไปเลยนะครับ
‪แกเจออะไรบ้างไหม
‪ไม่ครับ
‪น่าเสียดาย
‪แต่ฉันดีใจที่แกหยุดความบ้าคลั่ง
‪และกู้สติกลับมาได้
‪ดูนี่นะ
‪นี่เป็นสําเนาสัญญาที่รับรองโดยพนักงานทะเบียน
‪เผื่อแกอยากตรวจดู
‪ไม่จําเป็นครับ
‪ผมขอแค่พ่อทูนหัวไม่ใจร้ายกับครอบครัวผมเกินไป
‪แกคิดว่าฉันเป็นใคร
‪ย่าปาสกัวล่าของแกก็แม่ฉันนะ
‪พ่อแกก็สายเลือดเดียวกันกับฉัน
‪และฉันก็ชื่นชมพี่น้องของแก
‪- ไว้เจอกันนะ หัวหน้า ‪- ลาก่อน ปันโช
‪นี่คือคําบอกลา ดูแลครอบครัวผมด้วยนะครับ
‪ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น
‪ความเป็นอยู่ที่ดีของคนยากจน ‪คืองานหลักของรัฐบาลอยู่แล้ว
‪โชคยังดีที่ครอบครัวแกอยู่ฝั่งที่ถูกต้อง ‪ตามประวัติศาสตร์
‪พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของคนชนชั้นสูงที่ชาญฉลาด
‪ไปดีมาดีนะ
‪ได้ครับ
‪- พ่อทูนหัวครับ ‪- ว่าไง
‪อย่าเข้าใจผิดนะครับ
‪แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง รัฐบาลนี้
‪ทําให้ผมนึกถึงรัฐบาลชุดก่อนๆ
‪นี่แก...
‪ไอ้เด็กเปรตนิสัยเสีย
‪ประเทศนี้จะสั่งสอนให้มันหลาบจําสักวัน
‪แวะไปหาครอบครัวนั้นกันเถอะ
‪และบอกให้พวกมันย้ายออกไปทันที
‪- ได้ครับพ่อ ‪- ไปกัน
‪พ่อคะ
‪มื้อกลางวันพร้อมแล้ว ‪ให้เรากินกันก่อนหรือรอพ่อคะ
‪ไปกันเถอะ ไอ้ลูกชาย
‪เจออะไรไหม
‪ไม่
‪ฉันแน่ใจว่าถ้าเราขุดต่อไป
‪สุดท้ายเราจะไปโผล่เมืองจีนแน่ๆ
‪ไปกันเถอะ
‪ระวังนะ
‪ไอ้พวกสันหลังยาว ทําตัวไร้ประโยชน์สิ้นดี
‪- พ่อครับ ‪- จะบ้าตายรายวัน
‪อรุณสวัสดิ์ครับแม่
‪เหลือแค่นี้น่ะเหรอ
‪อย่างน้อยพวกเขาก็กินกันแล้ว ‪เพราะเราไม่เหลืออะไรให้กินพรุ่งนี้
‪คุณโรเซนโด้ ฉันไปขุดกระบองเพชร ‪มาให้คุณกินได้นะคะ
‪ก็ดีนะ
‪อยากจะแช่งแกสักพันครั้ง ฟรานซิสโก เรเยส
‪ทั้งหมดเป็นความผิดของแก
‪แกต้องเน่าหนอนในนรก
‪และฉันหวังว่าไอ้ปันโช หลานเวรของแก ‪จะรีบตามแกไป
‪พอแล้วแม่
‪จะฟูมฟายไปทําไม
‪คุณโรเซนโด้ มาเร็วค่ะ เราแย่แล้ว
‪เร็วสิคะ เราจะตกนรกกันหมด
‪ตํารวจมากันแล้ว
‪ต้องเป็นเรฮิโน่ พยายามจะขับไล่เราแน่ๆ
‪เอาปืนแม่มาสิครับ
‪ไอ้แม่ยิ้มเอ๊ย
‪ลุงโรเซนโด้
‪จงยอมจํานนแต่โดยดี
‪เร็วเข้า พวกแกน่ะ ไปลุยกับไอ้เวรนี่กัน
‪จงยอมจํานนแต่โดยดี
‪เรามีหมายศาลให้ย้ายออกทันที
‪ไอ้เวรตะไล
‪แกต้องฆ่าเราทุกคนก่อน
‪ก่อนที่ไอ้พ่องี่เง่าของแกจะเอาบ้านเราไป
‪ย้ายออกจากบ้านไปซะ
‪ไม่งั้นผมจะต้องใช้มาตรการอื่น
‪ขอย้ําอีกที
‪ไปซะ ไม่งั้นผมจะต้องใช้กองกําลังตํารวจ
‪เลิกโง่ซะที โรเซนโด้
‪อย่าเอาครอบครัวนายมาเสี่ยงอันตราย
‪ย้ายออกจากบ้านซะเดี๋ยวนี้
‪ไม่งั้นฉันจะส่งตํารวจเข้าไปพังบ้าน
‪- ไอ้เวรเอ๊ย ‪- โอ้ ไม่นะ
‪(ตํารวจ)
‪เตรียมจู่โจม
‪ไอ้พวกสารเลว
‪ไอ้ลูกหมา
‪ปล่อยฉันนะ
‪ปล่อยฉันนะโว้ย
‪ออกไปให้พ้น เจ้าพวกบ้า
‪ไอ้สวะเอ๊ย
‪ไอ้เวร ไอ้เรฮิโน่
‪ฉันสาบานต่อความทรงจําของพ่อว่านี่ยังไม่จบ
‪ไม่ช้าก็เร็ว แกกับไอ้ลูกทรยศปันโช
‪จะต้องชดใช้อย่างสาสม
‪ไปกันเถอะ ไอ้ลูกชาย
‪ทั้งหมดนี่เป็นของเราแล้ว
‪ไปทํางานกัน
‪ขอบคุณพระผู้เป็นเจ้า
‪ท่านนายกเทศมนตรีกําลังหาสมบัติ เราเจอจนได้
‪มันอยู่ใกล้ๆ เรานี่เอง
‪ฉันจะไปบอกข่าวกับคุณเรเยส
‪คุณเรเยส
‪ข่าวดีครับ
‪ช่วยมากับผมที
‪เราเจอสิ่งที่คุณกําลังหาแล้ว
‪ขอบใจมากนะคุณ
‪ผมรู้ว่าสมบัติของปันโช
‪จะต้องโผล่มาไม่ช้าก็เร็ว
‪หลานชายคุณเกือบเจอมันแล้วเชียว
‪เขากะพลาดไปแค่ครึ่งเมตร
‪บางคนก็เกิดมาดวงไม่ดี
‪เห็นด้วย
‪ผมมีข่าวที่ดีกว่านี้อีกนะ
‪ยังมีข่าวดีกว่านี้อีกเหรอ
‪ดูสิครับว่าหลานชายคุณเกือบเจออะไร
‪สายแร่ทองคําในเหมืองเอสเปอรันซา
‪โรเซนโด้พูดถูกมาตลอด
‪ผมแน่ใจว่าเป็นหนึ่งในสายแร่ที่ใหญ่ที่สุด ‪เท่าที่เคยขุดค้นพบมา
‪ขอบคุณพระผู้เป็นเจ้า
‪โรเซนโด้และปันโชที่รัก
‪ขอพระเจ้าคุ้มครองพวกนาย
‪พระเจ้าทรงคุ้มครอง
‪ขอโทษนะครับ ท่านนายกฯ
‪แต่ผมยังมีข่าวร้าย
‪อะไร
‪คุณลืมสัญญาที่คุณเซ็นไว้กับเรา
‪ทั้งหมดนี่เป็นของเรา
‪ไม่
‪ฉันไม่ได้เซ็นอะไรสักหน่อย
‪- ทองนี่เป็นของฉัน ‪- เสียใจด้วยนะครับ
‪ผมเสียใจด้วย แต่กฎหมายย่อมเป็นกฎหมาย
‪- ไม่ ‪- คุณเซ็นสัญญาแล้ว
‪ฉันจะขอคําสั่งศาล
‪ทองเป็นของฉัน
‪ของฉัน ของฉันทั้งหมด
‪ไอ้พวกเม็กซิกัน เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
‪อเล็กซ์ เรียกรถพยาบาล
‪ดูเหมือนท่านนายกฯ กําลังหัวใจวาย
‪พวกนั้นจะขังเราไว้อีกนานแค่ไหน
‪นี่ก็กว่าสองเดือนแล้วนะ
‪ใครจะไปรู้ล่ะ โลล่า
‪เดาว่าเรฮิโน่กับเรฮินิโต้
‪ลืมเราสนิท
‪เราอาจต้องอยู่ที่นี่ตลอดไป
‪เลิกโวยวายซะที
‪อย่างน้อยเราก็มีกินครบสามมื้อ
‪เอาละทุกคน
‪เก็บข้าวของ พวกนายเป็นอิสระแล้ว
‪- ขอบคุณพระผู้เป็นเจ้า ‪- เฮ้ย
‪ทําไมพ่อเฮงซวยของแกถึงขังเรานานนัก
‪ได้โปรดอย่าลามปามพ่อผม
‪และอย่าพูดไม่ดีถึงพ่อผม
‪เขาอาการไม่ดีอยู่ที่โรงพยาบาล
‪พวกเขาให้ผมเป็นนายกเทศมนตรีชั่วคราว ‪ตอนนี้ผมคุม
‪เพราะงั้นอย่ามัวโอ้เอ้
‪ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจและขังต่ออีกสองเดือน
‪ไม่นะ
‪แกเป็นอะไรของแก แอมโบรซิโอ้ ‪เสื้อคลุมนักบวชไปไหน
‪ฉันได้ยินเสียงพระเจ้าอีกครั้ง
‪เหมือนสมัยยังเด็ก
‪พระองค์บอกว่า "โบสถ์โรมันถูกทําลาย
‪พระคัมภีร์มักมีคําตอบเสมอ
‪พระเยซูคริสต์คือพระผู้ไถ่"
‪วันสิ้นโลกใกล้เข้ามาแล้ว
‪ดังนั้นจงใช้โอกาสนี้
‪ที่ได้รับมอบจากนายกเทศมนตรีคนใหม่
‪จงออกไปสู่แสงสว่าง
‪ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจ คนบาปทั้งหลาย
‪ออกไปกัน
‪ฉันเคยพูดแล้วไง
‪ครอบครัวนี้เลวร้ายยิ่งกว่ากาฬโรค
‪(ห้ามบุกรุก ‪บริษัทเหมืองสหรัฐ-แคนาดา)
‪(พื้นที่ส่วนบุคคล - ห้ามเข้า)
‪ที่นี่
‪ดูสิพ่อ พ่อพูดถูก
‪เหมืองของปู่มีทองเป็นภูเขา
‪ทีนี้เราจะทํายังไงกันดี
‪เม็กซิโกที่น่าสงสาร
‪ช่างห่างไกลจากพระเจ้า ‪และใกล้สหรัฐอเมริกาเหลือเกิน
‪ไอ้เจ้าบ้าปันโช เรเยส
‪เราไม่มีบ้าน ไม่มีความฝัน ไม่มีความหวัง
‪ในขณะที่ไอ้ลูกชั่วนั่น
‪เสวยสุขอย่างพระราชา
‪ฟรานซิสโก เรเยส
‪เชิญมาที่ออฟฟิศผู้อํานวยการ
‪ฟรานซิสโก เรเยส
‪ผมไปได้ไหม
‪เชิญมาที่ออฟฟิศผู้อํานวยการ
‪เข้ามา
‪เข้ามาสิ ปันโช
‪สวัสดียามบ่าย
‪สวัสดีครับ นอร์มา
‪นอร์มาพูดว่า
‪นายพยายามจะนัดเจอฉัน มีอะไรเหรอ
‪อย่างแรกเลย
‪ผมซาบซึ้งใจมากที่คุณยอมพบผม
‪ผมยังซาบซึ้งใจสําหรับโอกาสที่ได้ทํางานที่นี่ต่อ
‪ไม่ต้องขอบใจฉัน
‪ขอบใจนอร์มา เธอเอาสมบัติที่พ่อแม่ให้มา ‪มาเสนอให้ฉันจนได้
‪และกล่อมให้ฉันไม่ไล่นายออก
‪ขอบคุณ นอร์มา
‪แค่นั้นใช่ไหม
‪ผมยังอยากถามคุณ
‪ว่าพอจะมีโอกาสที่ผมจะได้งานเดิมกลับมาไหม
‪อย่ามาเพ้อเจ้อใส่ฉัน
‪นายควรโดนไล่ออก ‪แต่ฉันไม่ไล่นายออกก็บุญเท่าไหร่แล้ว
‪เดินหนีจากงานตัวเองหน้าตาเฉย
‪ฉันน่าจะฝากรอยบาทาไว้ที่ก้นนาย
‪โชคยังดีที่ฉันขายบริษัทให้พวกต่างด้าวนั่นไปแล้ว
‪พวกเขาจะตัดสินใจเองว่าจะเอายังไงกับนาย
‪คุณช่วยฝากฝังผมให้พวกอเมริกันได้ไหม
‪ให้แม่นายฝากฝังเองสิวะ
‪หรือไอ้ประธานาธิบดีคอมมิวนิสต์นั่น
‪คนที่คนจนอย่างนายรักนักรักหนา
‪ยังดีที่ฉันกําลังจะย้ายไป ‪ก่อนที่เขาจะทําประเทศล่มจม
‪และเปลี่ยนให้ประเทศนี้ ‪เป็นคิวบาหรือเวเนซุเอลา
‪ถ้ามีแค่นั้น ก็ไสหัวไปซะ
‪ฉันกับพวกต่างด้าวไม่ได้จ้างนายมายืนเซ่อ
‪ขอบคุณสําหรับโอกาสครับ
‪ขอบใจ นอร์มา
‪ไม่มีปัญหา
‪ให้ตายสิ
‪อย่าโทษหมู ให้โทษคนที่ให้อาหารมันกิน
‪ว่ายังไง เห็นรึยังว่าสุดท้ายนายจบยังไง
‪บอกแล้วไม่ใช่รึไง
‪- อะไรที่ขึ้นสูง สักวันก็ต้องร่วงลงมา ‪- มีอะไร
‪- อะไร ‪- อะไร อะไรล่ะ
‪- ไปตายซะ ‪- เวรเอ๊ย
‪(เพื่อประโยชน์ของทุกคน คนจนต้องมาก่อน)
‪(พวกเรามีมากขึ้นทุกวัน!)
‪(เสมอและตลอดไป เอเอ็มแอลโอ ‪ประธานาธิบดี 2024 - 2030)
‪หวัดดีทุกคน พ่อกลับมาแล้ว
‪ปันโช ดีจังที่คุณกลับมา
‪มีชิ้นส่วนหลังคาร่วงลงมาและเรามีรอยรั่วอีกแล้ว
‪เป็นยังไงบ้างคะ
‪ไม่ดีเท่าไหร่
‪ผมเจอกับคุณไฮมี่
‪แต่เขาปฏิเสธผม
‪ไม่เป็นไรนะ ชีวิตก็แบบนี้
‪- ฉันมีเซอร์ไพรส์ให้คุณ ใช่ไหมเด็กๆ ‪- ใช่
‪เซอร์ไพรส์
‪ว่าไง ปันโช ทําไมถึงนานนักล่ะ
‪แกคงไม่ว่านะที่เราทําตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้าน
‪เราจะย้ายมาอยู่กับแก
‪- ไม่ ‪- ขอบคุณพระเจ้าที่แกถึงบ้านปลอดภัย
‪ดื่มสิ ปันโช
‪ดื่มเตกิลาเพื่อต้อนรับครอบครัวคุณหน่อย
‪ไงละ ปันโช
‪ฉันบอกแกแล้วว่าแกกําจัดพวกเราไม่พ้นหรอก
‪อย่าหยิ่งไปหน่อยน่า มาฉลองกับครอบครัวแกสิ
‪เพราะความล้มเหลวของแกคือความสุขของเรา
‪ดื่มให้ความล้มเหลว เม็กซิโกจงเจริญโว้ย
‪เม็กซิโกจงเจริญ
‪- ไม่ ครอบครัวฉัน ‪- ปันโช
‪- ปันโช ตื่นสิโว้ย ‪- ให้ตายสิ
‪ฝันร้ายอีกแล้วเหรอ
‪เป็นฝันร้ายที่เลวร้ายสุดๆ
‪ฉันบอกคุณหลายทีแล้ว
‪คุณต้องไปหาหมอ มันไม่ปกติ
‪เลิกงี่เง่าซะที
‪และขอฉันนอนหน่อย ฉันมึนหนักมาก
‪เฮ้อ บ้าจริง
‪ปันโช ขอทีน่า เกรงใจกันหน่อย
‪นายส่งเสียงดัง เราพยายามนอนกันอยู่
‪จะบ้าตาย
‪คําบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์