Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
UCIEKAJĄCE KRÓLOWE
Powiedz coś, Marilú!
Błagam! Zwolnij!
Oddaj mi moją matkę, ty draniu!
Ożeż!
- Co ty wyprawiasz? Pistolet! - Pogięło cię.
Idealnie.
Dzieci, spóźnicie się!
Skarbie, widziałaś mój telefon?
Kto ruszał moje rzeczy?
- Dzieciaki! - Nie wiem, gdzie go położyłem.
Co? Dzięki! Mam jakieś 50 spotkań w związku z wyborami.
- Esteban jest mocny. Wygramy. - Super.
Zgubiłeś coś? Wracaj do roboty.
Nie zapomnij lunchu. Spakowałeś piżamę?
Chyba tak.
Gdyby Charly dał ci krewetkę, nie jedz. Pamiętaj o alergii.
- Wiem przecież. - Już jadę.
Drukuj. Może 100 000 banerów. Zaraz!
Szczęśliwej rocznicy. Pamiętaj, o 18.00.
- Zezowaty? Bez jaj. - Tato, serio. Spóźnię się.
- Z 700 zdjęć wybrano to z zezem? - Dokąd idziesz w tym stroju?
- Piżama. - Zjeść coś z Emilianem.
- Przebierz się. - Mamo!
Za moich czasów było inaczej.
Inna era. W moim wieku też pewnie szalałaś.
- Wyluzuj. - Kto to gamer?
Nie moja wina, że nie pożyłaś.
- W sumie jest, bo się urodziłaś. - Kto cię pytał?
Idiotka gadająca bzdury.
Nieważne, ile masz lat.
Życie to przygoda i zawsze można zacząć od nowa.
Jako kobieta mam męskie gesty.
BESTIA
PRZEBUDZENIE
Cześć, psiapsióło.
Pamiętasz Pili?
Dyslektyczkę, która robiła ze mną warsztaty literackie?
Wydała bestseller!
Tak się cieszę.
No tak.
Oglądam ją na komputerze.
Wyobrażasz sobie, gdyby to ze mną robiono wywiad? Rety!
A jak twoja książka?
Nijak.
- Nie mam czasu przez karierę Estebana. - Za to masz na masaż, botoks…
- Cycki, które Esteban chce ci kupić. - Chirurg zaprasza.
Jesteś u chirurga?
- Zapraszamy w każdej chwili. - Esteban mówi, że zostanie gubernatorem.
Mam wyglądać olśniewająco.
Estrello, będę w książkach od historii.
Twoje cycki tam trafią.
O takich sprawach się nie myśli.
Alarm. Muszę zmyć ten kolor, bo parzy.
- Widzimy się? Pa. - Dobrze.
Pa.
Pokaż proszę Bestię
i powiedz oglądającym nas kobietom,
co chcesz przekazać w tej książce.
To, że każda z nas ma w sobie bestię i – niezależnie od wieku –
tylko ty sama możesz obudzić drzemiącą w sobie lwicę.
Zrób to.
Zgadza się, panie…
Pięknie wyglądasz.
Pięknie ci w różu.
Ramiro, gdzie jesteś?
Jeśli mam zajść w ciążę, musimy odrobić pracę domową.
Już dobrze, jestem. Wymknąłem się z biura. Mamy kwadrans.
Spokojnie, wystarczą trzy minuty.
Szybko.
Seksowna.
- Napalony. - Minęły trzy minuty z 15.
- Zobaczmy. - Dobra.
- Jak miło. - Muszę się skupić.
Pomyśl, co we mnie lubisz. Te piersi?
- O tak. - A co jeszcze lubisz?
Lubię też…
Co jeszcze?
- Twoje oczy. - Tak?
Spojrzenie masz…
podobne do mamy.
Co?
Nie mogę.
- Wybacz, nie mogę. - Dlaczego?
Dziwisz się? Spójrz tylko na urnę i na te zdjęcia.
Twoja matka patrzy zza grobu, jak się gzimy.
Zapomnij o mojej mamie. Czego chcesz? Czego potrzebujesz?
Może tak?
- Pomaga? - Tak.
- Dobrze. Nie ma czasu. - Tak.
To do roboty.
- Nie! - Mamo!
Przewróciłeś ją!
- Ale… - Nie, mamo. Wybacz mi.
Nie do wiary.
- Mamo. - José.
Biedna mama.
O nie.
- Kochanie, muszę iść. - Co?
Muszę odebrać akta od José.
Za pół godziny mamy spotkanie z Estebanem.
Przy takim podejściu nici z ciąży.
Przykro mi, skarbie. Kocham cię.
Masz prochy mojej mamy na czole.
Niech pani wybaczy.
Pa, skarbie.
JESTEŚ DZIEŁEM SZTUKI
Drastyczna różnica.
Mąż mi pokazał, że każda jest zwrócona w inną stronę.
Ta jest twarda, ta oklapła. Musi pan operować, doktorze.
Dysproporcje anatomiczne są naturalne.
A co z cycuszkami?
Proszę zobaczyć. Ta oklapła. Kołysze się.
Proszę przyłożyć lód.
Możemy je poprawić implantem z kwasem hialuronowym.
- To nowość na rynku. - Dobra.
Ale nie przed grudniem.
Jak to?
To wykluczone. Wybory są za dwa miesiące.
Kolega z Méridy ma ostatnią taką w twoim rozmiarze.
- Który kolega? - Nie poślę cię do rywala.
- Doktorze, proszę. Dlaczego nie? Och! - Doktorze Claudio?
- Za dużo botoksu. - Można pana poprosić?
- A usta? - Opuchlizna zejdzie.
Wyglądasz ślicznie. Momencik.
Panie doktorze, który kolega ma implanty?
Mówiłem, że to poufne, Paty.
Dzięki, doktorze. Cześć.
Wszystko gotowe?
Te 200 jednostek?
Estrella, miło cię poznać. Ale mów mi Star.
Wyglądałaś inaczej na zdjęciach.
Po prostu przefarbowałam włosy.
Wiem, co sobie myślisz.
Kolor zasłon pasuje do koloru dywanu.
Co pijesz?
Lemoniadę.
Lemoniadę? Ach, ta współczesna młodzież.
Podaj nam tęczowe drinki.
- Spoko. - Dziękuję.
Co świętujemy?
Najbardziej pamiętny dzień w twoim życiu.
Akta są przy wejściu. Spytaj Marilú.
- Właśnie dotarłem. - Pa.
WEJDŹ…
Halo?
Już idę.
Usiądź na kanapie.
Nie mów nic, mój ty Ali Babo.
Och! Nie ruszaj się.
Szczęśliwej rocznicy, luby.
- Och. - Ramiro!
- Co tu robisz? - Przyszedłem po akta José.
- I milczałeś? - Nie moja wina.
Wyjdź, bo rzucę pantoflem i obcas wbije ci się w zad!
Moje oko!
Rany! Wejdź.
- Wino. - Piłaś je? Jest w połowie pełne.
- Nie wiem. - Ramiro jest nieśmiały.
- Dlatego cię nie powstrzymał. - Cicho. Ale wstyd.
- Boże, co z tobą? - Za dużo botoksu.
A usta?
- Opuchlizna zejdzie. - Jasne.
Jaki jest plan?
Wino, poker, opłakiwanie straconego czasu.
O nie. Dlaczego nie poznałam cię w liceum?
Kiedyś to była zabawa.
Spójrzcie na nas, nim pojawiły się obowiązki i rozstępy.
Oraz cellulit.
Pamiętacie wypad, o którym marzyliśmy?
Co za wypad?
Chciałyśmy ruszyć w drogę bez powiadomienia rodziny.
Ale frajda!
Pojawili się chłopacy, mężowie i dzieci.
Mów za siebie.
Ile wspomnień!
- Nasza lista rzeczy do zrobienia? - Chwila.
„Pojechać na plażę, zrobić striptiz”.
- Jest. - „Autostop”?
„Uratować zwierzęta, naćpać się”.
„Być buntownicze”.
„Wyznać Antonio Posadasowi miłość”. Komu?
- Och! Antonio Posadas. - Posadas!
Ciacho ekschłopak Marilú. Chciała go poślubić, nim pojawił się José.
Pochodzi z bogatej rodziny.
Mają sieć hoteli. Nie pamiętam którą.
- Co się stało? - Zdeptał mi serce.
Pożarliśmy się pewnego lata i już się nie odezwał.
- Napisałam, ale nie odpisał. - Nigdy.
Wiem, że zamieszkał w USA i tyle o nim słyszałam.
Dlatego, że nie pytałaś.
Możemy go poszukać. Zobaczmy.
- Znajdziesz wszystko. - Tak.
Jak się nazywa?
Antonio Posadas Cervantes.
Piszą tu o hotelach.
Właściciel sieci Fiesta Americana, Live Aqua.
Dużo oddaje na cele dobroczynne. To dobry człowiek.
Nie wszystko złoto, co się świeci.
Materiał na męża. Rozwiedziony, bezdzietny. Ma Instagram.
- Pokaż. - Ma psa.
- Hej. - Marilú, daj spokój!
Piszą, że w weekend wygłosi przemowę w Cancún,
w jednym z hoteli.
- Pojedźmy. - Nie nakręcaj się. Nie możemy.
- Możemy. - Ale nie do niego.
Zaliczmy ten nasz wymarzony wypad.
Do diabła z mężami. Ani słowa im.
Przy okazji wskoczymy do Méridy po implanty.
Nie, tak wyglądasz świetnie.
Niezły pomysł. Wrzucę prochy mamy do Morza Karaibskiego.
Zgodnie z jej wolą.
I mamine sprawy z głowy.
Tak, kurde!
Tego nam trzeba. Gdzie szklanka?
Za zarąbistą przygodę.
Z moją boską mamą.
- Zero mężów, dzieci. - Tak!
Nago!
- Może nie nago. - Niby dlaczego?
Bo możemy.
- Co jest, skarbie? - Cześć, mamo.
- Kłóciłaś się z Pedrito? Czemu? - Nie. A co?
- Przyjechać po ciebie? - Co? Nie.
Jasne, już jadę.
Muszę wyjść.
- Nie, planujemy wyprawę. - Właśnie!
- No? - Jaką wyprawę?
A moje dzieci?
Zostaw je z nim.
Zagłosujmy.
Za dwa dni jedziemy na wyprawę. Nikomu nie powiemy.
Serio?
- O nie. Ręce? - Zawsze.
- Dawaj rączkę. - Proszę.
No tak.
Już, niech wie, że z tym rozwodem to na serio.
Jakim rozwodem?
Famelo!
Prosiłam cię o poradę.
- Przepraszam. - Jaki znów rozwód?
Rozwodzisz się?
- Nie? - Masz się dobrze?
Nie układa się nam.
Już trzeci rok zapomniał o naszej rocznicy.
Musisz go nieco nastraszyć, Marilú.
- Nie. - No dalej.
Nic mi nie jest.
Muszę wyjść. José pewnie czeka na mnie zawstydzony.
- Czemu nic nie powiedziałaś? - A ja tu planuję wyjazd. Kocham, pa.
Pa.
- Czemu nam nie powiedziałaś? - Bo jestem dobrą przyjaciółką.
- Ale pojedziemy? - Oczywiście.
- Pewnie. - Pewnie.
Już bez rąk.
- Umiesz dochować tajemnic. - Mam przesrane, jeśli się rozwiedzie.
Ty masz przesrane od lat.
Jesteśmy w zamkniętym punkcie dystrybucji nielegalnych towarów,
prowadzonym przez tajemniczego biznesmena El Gavilána.
DOBRY WIECZÓR, PRZYSTOJNIAKU. TO KIEDY…?
Władze nie były w stanie zlokalizować
złej sławy handlarza ludźmi i bronią.
Jego sieć rozrosła się na południowym wschodzie…
- Skarbie. - Tak?
Widzisz jakąś różnicę?
Byłaś u fryzjera, słonko?
Ogoliłam głowę i wydałam 200 000 peso na czarną kartę.
Cudownie, skarbie. Hej…
Które jest słodsze?
To, na którym masz zeza.
Jak to?
Dajcie spokój.
Wyglądam zezowato!
Naprawdę zezowato.
W każdym razie…
Byłam dziś u chirurga.
Halo!
Bosko, kochanie. Raz na zawsze je wyrównają.
José, wróć do biura. Niech wydrukują inne.
- Które? - Z dzieckiem.
- Wyglądam zezowato na tym, co wybrałeś. - Co ty robisz?
Pokazywałem ci je. Nie mogłaś wtedy coś rzec?
- Teraz to moja wina? - Przecież niewiele masz na głowie.
Co?
Wyglądasz na przerażoną.
A skądże. Uwierz mi. Marszczę brwi,
ale przez botoks nie mogę.
- Dokąd idziesz? Estebanie! - Tak?
- Muszę o coś zapytać. - Co?
Chcesz psa. Znów chcesz o tym gadać? Teraz to zły moment.
Jadę do biura doglądać José. Jeśli ma być dobrze, sam muszę to zrobić.
Otaczają mnie idioci.
„…jest najmilsza na świecie…”.
JAK POPRAWIĆ ZWIĄZEK?
PATY – WCHODZĘ W TO, PSIAPSIÓŁY. ESTRELLA – HURRA! FAMELA! MARILÚ!
Ramiro.
Rozrzucę prochy mamy.
- Kiedy wyjazd? - Pojadę do Cancún z dziewczynami.
Już czas dać jej odejść. Co myślisz?
No jasne. Wtedy będziemy mieć więcej czasu dla siebie.
I żeby zajść w ciążę.
Tak, oczywiście.
Ale najpierw
powinniśmy się bardziej sobą nacieszyć.
- Bardziej. - No tak.
Pierwsze dwa lata po ślubie spędziłaś z matką.
To zrozumiałe. Była chora.
Ale wszędzie z nią jeździliśmy.
Teraz gdy jej nie ma, możemy pozwiedzać.
Być romantyczni.
No nie, znów mi mówisz, że nie jestem romantyczna.
Jestem, do jasnej cholery! Słucham cię. Czego chcesz?
- Pobyć z tobą. - Dobra.
Jesteś bardzo zajęta pracą i twój nieliczny czas wolny
spędzamy na bzykaniu się. Kropka.
Kończę tak.
Wpatrzony w sufit…
Czuję się wykorzystywany.
Taka jest prawda.
Będziesz płakać?
Widzisz? Nie śmiej się. Nie zależy ci.
Od jakiegoś czasu tak się czuję. Jak narzędzie.
Proszę.
A teraz jedziesz z przyjaciółkami.
Tak. Rozrzucę prochy mojej mamy. Nie tego chciałeś?
- Tak. - Widzisz? Słucham cię.
Zawsze cię słucham, skarbie.
Zawsze.
Wyjeżdżamy w weekend. Nie mów Estebanowi ani José.
To sekret. Obiecaj.
Na paluszek.
Nie wymachuj mi tu paluszkiem. Obiecaj.
- Obiecuję. - Pilnuj się, bo odetnę ci jaja.
MARILÚ – GDZIE JESTEŚ?
MARILÚ – DZIEWCZYNY, PISZĘ SIĘ NA WYJAZD.
Tęskniłam, ślicznotko.
Będzie dobrze.
Nie powiedziałam mężowi.
- A ty? Dobrze. - Ja też nie.
Powitajcie starą przyjaciółkę.
- Cześć. - Nie mnie.
Corcholatę.
Kto chce, żeby Fame prowadziła?
Ubodło mnie to.
Powrót ekipy!
Gotowe?
Za najlepszą przygodę naszego życia.
Raz, dwa, trzy.
Jazda, babeczki!
Dajesz, Marilú!
Nie żyje.
- Och. - Estrello!
Estrello!
Jesteś cała?
Boże!
Nic ci nie jest?
- Jesteś cała? Boli cię? - Uderzyłaś się?
Jest spoko.
- Gdzie dostałaś? - Pomóżcie jej.
- Cześć. - Dzięki Bogu.
Cześć.
Nie.
Odwołajmy to.
Nie!
Teraz nic nas nie zatrzyma.
Ja pieprzę.
W tym tempie nigdy nie wyjedziemy z miasta.
- Komu kremu z filtrem? - Mnie.
Na kark.
- Na łysy placek. - Dzięki.
Skoczę zobaczyć, co się dzieje.
- Dokąd? - Otwórz drzwi, Marilú.
- Ostrożnie. - Czemu nie wyjdziesz tędy?
- Nie byłoby łatwiej? - No tak.
Jak normalny człowiek.
To było konieczne?
Tak.
Cześć.
- Może zawrócimy? - Nie!
- Wie pan, co się stało? - Przewróciła się ciężarówka z jajkami.
Przewróciła się ciężarówka z jajkami.
Nie z jajkami, tylko z kurami!
Biegną tędy.
- Ale ich, kurka, dużo. - Szybko!
Pędzą na nas!
Szybciej!
Nie ma czasu!
Boże, co się stało? Niezła jazda.
Jaki słodki!
- Nawet o tym nie myśl. - Hejka.
- Hej. - Cześć.
Wykitujemy przez tę kampanię.
Co ci się stało w oko?
Och. Tancerka brzucha.
Wspaniale. Ja pracuję po nocach, a ty szlajasz się po klubach go-go.
Wcale tam nie chadzam. To było u ciebie.
Przyjechałem po akta, a naskoczyła na mnie seksowna tancerka.
Bardzo egzotyczna.
Nie chciałem tego widzieć, ale co miałem zrobić?
Zdjęła zasłonę i okazało się, że to twoja pani.
Moja mama?
Marilú, twoja żona.
Marilú, moja żona?
Ale ze mnie idiota. Nasza rocznica!
Zapomniałem! Zamknij drzwi, Ramiro!
Głosuj na Estebana Sosę.
ZA BEZPIECZNIEJSZY STAN
Obrzydlistwo.
- I te kurczaki. - Przystojniaczek z niego.
- Ale się bałam. - Nasrałeś na mnie.
Zawsze marzyłam o zwierzaku.
URATOWAĆ ZWIERZĘTA
- Nazwę go Kentucky. - Kentucky?
Nazwij go Salmonella. Tyle nam sprezentuje.
Pieszczotliwie Ken.
- Ken, pięknie! - Cześć, Kenie!
- Jakie ciacho. - Cześć.
Hej!
Spójrzcie w lewo.
Nacieszmy oczy.
Wygląda jak Maluma!
- Który? - To jest Maluma.
Spójrz, aż mam gęsią skórkę.
Maluma jest jeden. Dam 500 peso tej, na którą spojrzy.
- Dobra. - W życiu.
- Nudziary z was. - Atak kurczaków już zostawiłyśmy za sobą.
Tyle mięsa, a ja nie mam faceta.
Estrello!
Twoja kolej. Masz ochotę, widzę to.
- Twoja kolej. - Zrobię to.
Ty też, Famelo?
Dojrzałe cytrusy, świeży sok!
Ma na imię Famela!
Famelo!
Raczej tak…
„Och, Jonaszu!” – powiedział wieloryb, gdy poczuł go w swoim pępku.
Też to słyszałaś?
- Brzydkie nie jesteśmy. - Wystraszyłyśmy ich.
- Raczej ty. - To nie koniec.
Mają nas zauważyć?
- Opanujcie się. Błagam. - Tak.
Operacja Star!
Uśmiech do zdjęcia!
- Jest naga! - Ześwirowała. Zawozimy do psychiatryka.
Zakryj się. Nie marzniesz?
Nie!
Czuję wolność!
Jechały panie ponad 140 kilometrów na godzinę, rzucały…
śmieciami i zachowywały się obscenicznie.
- Przepraszamy, panie władzo. - To obraźliwe.
- Zabolało. - Przepraszamy, to ostatni raz.
Jasne.
Rozumiem.
Dokąd panie jadą?
- Na plażę. - Zipolite.
- Na chrzest. - Na plażę nudystów.
Nie za szybko się pani rozbiera?
Proszę na siebie uważać.
Cztery panie w czerwonym kabriolecie?
- Oglądają panie wiadomości? - Jest groźnie.
Dziękuję za troskę, panie władzo.
Pani mandat.
Proszę pokazać.
Funkcjonariusz Roberto Martínez.
Jestem Estrella, miło mi poznać. Mów mi Star.
Dalej, cofnij mandat, Bobby.
Właśnie.
- To jedna z tych dziwnych chwil. - Bardzo dziwnych.
Wybacz, ale nie.
Dziękuję. Słodko. Bardzo szczerze.
- Miły jesteś. - I jaki uczciwy.
- Dbajcie o siebie. - Dziękuję.
- Nie zauważył cię. - Nazwał mnie piękną.
Kiedy niby?
Co za entuzjastyczny okrzyk.
- Chodźmy. - Już czas.
- Tu jest impreza. - Prosto z Jalisco.
Upuściłeś gitarę.
Są bardzo pijani.
Wiem, ale liczy się gest.
Zacznijcie od tego o wybaczaniu.
Wybacz, ma lubo
Porzuć swoją złość
Wybacz mi i wróć do mnie
Carlitos.
Zawołaj mamę.
Niech wyjdzie.
To niemożliwe.
Zaczekajcie.
- Odeszła. - Dlaczego odeszła?
Dlaczego odeszła i dlaczego zmarła?
Momencik, proszę.
Nic nie słyszę.
Pozwólcie nam…
Pozwólcie nam, a odnajdziemy znów miłość
Nic nie słyszę. Cisza!
Cisza choćby przez pięć minut…
Ja pieprzę, dość!
Tak, przestańcie.
Nie widzicie, że żona zostawiła mojego kumpla?
Potrzebna tequila.
Marilú!
Pomóż mi znaleźć żonę, proszę.
- Bądź kreatywny. - Widzieliście ją?
- Obejdź dom. - Do roboty.
Może się ukrywa?
Jak niby?
Raz się pokłócili i mama ukryła się w szafie.
Tata nie zauważył.
- Może ugrzęzła na tarasie. - Serio?
- Co ci się stało w oko? - Nic.
- Tato. - Co robicie?
Migdalą się. Nie widać?
Tato, wyluzuj. To Emiliano, mój chłopak.
Pierwszy raz słyszę.
Chodzimy ze sobą na poważnie. Już jakiś czas.
- Cztery miesiące. - To teraz uchodzi za długo.
- Tutaj! - Znalazł ją pan?
Tutaj!
Znalazł ją pan?
Mam coś na kaca!
Na zdrowie!
Mama cię zostawiła!
Co powiedziałeś?
DROGI JOSÉ, PISZĘ TEN LIST
- Co? - Tak tu napisała.
COŚ MUSI SIĘ ZMIENIĆ MIĘDZY NAMI.
PODJĘŁAM PIERWSZY KROK. CHODZI O NAS, NIE O CIEBIE…
Rozwodzicie się?
Wszystko jasne.
KOCHANIE DZWONI…
- Zostaw. - A jeśli coś stało się dzieciom?
Wtedy przyśle wiadomość: „Odbierz. Carlitos nie żyje”.
- Jakie to okrutne. - Esteban coś napisał?
Nic, prawda?
Zobaczcie.
- Ale słodkie kozy! - Nawet o tym nie myśl.
Zjedź. Biedna dziewczyna. Podwieźmy ją.
To zły pomysł.
Jasne, a adopcja koguta to świetny.
Nie masz córki. Zatrzymajmy się.
Boże, w końcu!
Próbuję złapać stopa już jakiś czas…
Auta przejeżdżają i nic. Aż mi kciuk zesztywniał.
- Dzięki. Jedziecie przez Velacruz? - Tak. Podwieźć?
Nie, Marilú.
Cicho. Usłyszy cię.
Sekundkę.
To dziwka.
Sexworkerka.
- Dobra. - Nie, tak się teraz ubierają.
I lepiej, żebyśmy my ją wzięły niż tirowiec czy morderca.
Jest taka jak ja. Niejeden nas miał.
Zapomnijcie. A jeśli jest morderczynią?
Usłyszy cię.
Zamknęłam okno.
Wszystko słyszę.
Zabijesz nas?
Ale jesteście nieczułe. Wsiadaj.
Jak masz na imię?
Rosa María Elizabeth Jiménez Hernández de la Garza.
Ale to dosyć długie,
więc mówcie mi Lola.
- Marilú. - A ta z pięknymi włosami?
- Jestem Estrella. - Paty.
- A ty? - Kieruję pojazdem.
Ma na imię Famela.
Dlaczego nie poleciałyście?
- Przez kurczaka? - Ma na imię Kentucky.
- To wycieczka autem. - Cztery samotne panie?
- Panie? - Jest niebezpiecznie.
Wcale nie. Gliniarz mówił to samo.
Gliniarz? To był jakiś rodzynek.
Meksykanin z krwi i kości. Na samą myśl o nim mam gęsią skórkę.
Funkcjonariusz Roberto Martínez.
Roberto Martínez?
Znasz go?
Nie, po prostu brzmi jak postać z opery mydlanej.
„Czego chcesz, Roberto Martínez?”
Możesz przyśpieszyć?
Chcę poczuć silnik i wiatr we włosach.
- Spieszysz się? - Mam bardzo ważny casting.
Jestem tancerką.
- Pokazać, jak panienka przyspiesza? - Tak.
- Nie, Famelo. - Tak jest!
Boże.
Och.
SPAROWANO CIĘ
Nie.
Z kilkoma paniami, które jadą same.
Wezmę tamales.
Biorę wszystkie.
Wyluzuj.
Spokojnie. Nic nie podejrzewają.
- Gotowe. - Surowo ją oceniłyście.
- Jest tancerką. - Na rurze.
Dzięki.
Jasne, że nie.
- Weź resztę. - Kentucky, spragniony?
Ma odwodniony grzebień.
Matko Boska.
- Po co ci broń? - Dla bezpieczeństwa.
Są dobre, prawda?
Tak, są zrobione z chipilín.
- A gdyby glina to zobaczył? - Nie zobaczył.
Daj mi ją, Marilú.
Hej! Dlaczego?
- Przestań, Famelo. - Kosz.
Wyrzucimy ją.
Nie mogę, jestem żoną polityka.
Tak, ale dam znać, gdy dotrę na przystań.
Nie mogę, to niebezpieczne.
Kto nosi broń, użyje jej.
- Chwila. - Puść ją.
Dziewczęta!
Puszczajcie!
Kupiłam tamales!
Zabiłam ją!
- Słodki… - Jezu!
Chryste!
- Boże, Estrello. - Nic mi nie jest.
Tak, panie władzo. Chcą okraść sklep.
Dziękuję za uratowanie mi życia, moja droga.
- Po co ci broń, idiotko? - Tak.
Masz. Pistolety są diaboliczne!
Mają broń.
O Boże!
Nie wiem. Czerwony samochód.
Kentucky!
Boże, co ty tu robisz, mały?
Chodź, skarbie.
Tak jest, mały.
Nie dotykajcie więcej mojej broni.
Zapominamy o tym, co zaszło. Daję ją tutaj. Zrozumiano?
Rozchmurzcie się, nie umarłam.
Ta droga dziewczyna mnie uratowała.
Komu tamale na szok?
- Ja poproszę. - Daj jeden.
Cześć.
Estrella, miło było cię poznać.
Szybko się pożegnam, bo pędzę na casting.
- Pa. - Powodzenia.
- Proszę, weź tamales. - Dzięki.
Och moja droga.
Powodzenia z castingiem.
Pa.
Jestem zmęczona. Połóżmy się wcześnie spać.
Spać?
Umarli śpią.
Marilú, jakie ty masz małe biodra w tej sukience. Nie cierpię cię.
To dzięki gorsetowi. Ledwo dyszę.
Przywitaj się z moim małym przyjacielem.
- No hej. - Cześć.
Gotowe podbić miasto?
Tak!
Chwila. Idealny moment na zwolnione tempo.
- Co? - Zwolnione?
Jak w filmach.
Zwolnione tempo ma miejsce właśnie teraz.
Teraz. Raz, dwa, trzy.
Patricio, dobrze się czujesz?
Druga też…
Rety.
Spróbujcie, jest bosko.
No nie.
Wasza kolej.
Bum!
Wszystko dobrze?
- Strasznie boli… - Brzuch.
Cholerne tamale.
Pomówmy o kryminalnym gangu powiązanym z przemytem broni i narkotyków.
Tą siecią przestępców, przemytników ludzi, kieruje niejaki El Gavilán.
Kurde, miałam rzygi nawet pod biustem.
- Powąchaj mnie. - Ohyda.
Wciąż czuć?
Tak, trochę.
Jezu.
Tak wyobrażałaś sobie nasze życie?
Tak.
Jest lepsze, niż myślałam.
- Nie wierzę, że przywiozłyśmy kurczaka. - Ale broń już wolno?
To maskotka wyjazdu.
Ramiro wybuchnie śmiechem, gdy mu powiesz.
A może zazdrością?
Przed wyjazdem mówił, że chce spędzić ze mną więcej czasu,
zanim pojawią się dzieci, bo tyle czasu poświęciłam matce.
To prawda.
No tak.
Noc poślubną spędziłaś u boku matki.
- Byłaś tam. Zatruła się. - Bo za dużo wychlała. Sorki.
Nie zastanawiasz się,
co by było, gdybyśmy podjęły inne decyzje?
Gdybym, przykładowo, poślubiła Antonia?
Kiedy go spotkam, zapytam, co się wtedy stało.
Dlaczego nagle zniknął?
- Ale… - To stresujące.
Nie musisz się z nim spotkać.
Nie chodzi o Antonia.
Może trochę, bo kiedy mam dość José, pierwszą moją myślą jest:
„Gdybyś tylko znał mojego byłego, ciacha”.
- Niech mąż będzie priorytetem. - Mówi, że się rządzę.
- Czuje się wykorzystywany. - Wybacz, ma rację.
Lubisz rządzić.
Dlatego nie zachodzisz w ciążę. Poziom testosteronu masz taki!
Dwadzieścia lat temu
wyobrażałam sobie małżeństwo z José i szczęśliwe życie razem.
Pamiętasz, jak mnie oczarował śpiewem?
Coś strasznego.
Tak, śpiewał okropnie, ale byłam jego królewną.
Przysięgam, nie umiem nie rządzić.
Jeśli mam powiesić zdjęcie, nie czekam na niego.
Nie, Famelo.
Jeśli musisz powiesić obraz,
mów: „Skarbie,
pomożesz mi?”.
- W życiu. - Spójrz na niego i powiedz:
„Lubię, jak się prężą twoje muskuły, kiedy młotkujesz”.
- „Och, gwóźdź”. - „Gwóźdź”.
„Bo jestem taka bezbronna, bezużyteczna i delikatna”.
„Delikatna niczym księżniczka Maria”.
„Pomóż mi, chroń mnie.
Chroń mnie, ty draniu!”
- Oj. - Po prostu…
kobiecość nie jest równoznaczna z delikatnością.
Są inne kobiety podobne do mnie. I dobrze.
Byłam jego księżniczką.
Teraz jestem żoną, mamą, nianią,
pielęgniarką, kucharką.
A kim jesteś, kiedy nie odgrywasz żadnej z tych ról?
Nie wiem.
Trudne pytanie.
Nie wiem.
Czekasz, żeby mąż cię zdefiniował?
Dzięki niemu poczułaś, że żyjesz.
Ale ty co sobie dałaś?
Jak sprawisz, by poczuł się twoim bohaterem, królem?
Może nie chcę, żeby był moim królem.
Żeby nie był królem każdej laski.
Jak twój Esteban?
Nie, dzięki.
Komedię zamieniłaś w dramat.
Wybacz, ale ile razy cię zdradził?
Cztery…
i pół.
Po czym robisz sobie implanty. To mnie właśnie wpienia,
że bezkrytycznie akceptujemy mężczyzn.
Z brzuszkiem, owłosieniem, łysiną, bez grosza…
A my…
Społeczeństwo, mężczyźni i – co gorsza – same kobiety
żądają, abyśmy wyglądały bosko.
Dlatego robisz sobie implanty, których ewidentnie nie potrzebujesz.
Musisz go zostawić. Słowo się rzekło.
Nie chcesz kogoś, kto tuliłby cię co noc?
- Ślubu? - O nie.
Nie. Zresztą mam mnóstwo osób do tulenia.
Mówię serio.
Nie uważasz, że to czas
dorosnąć jako kobieta?
Tak, kocham go i wiem, że się zmieni.
Paty, to nie melodramat.
W filmie o sobie wolałabyś być główną bohaterką czy statystką?
Bo tym właśnie teraz jesteś.
I co miałabym robić?
Co?
Jesteś świetną pisarką.
Bycie kobietą to nie tylko ślub i dzieci.
Wybrałam takie życie.
Ty dorośnij, Mari.
Dojrzałe winogrona dają wino, a ananasy tepache.
Zachciało mi się pić. Chcesz coś?
Chodź.
A co z tą walizką?
Do kogo należy?
To walizka Loli.
Nie możemy jej otworzyć.
Możemy. Jest w naszym pokoju.
Boże.
Dość tego.
Dobra.
O rety.
- Ile zabawek. - Lola.
Pokaż.
Ohyda. Wiesz, gdzie to idzie? Zostaw.
Co to jest?
Wyłącz!
Zobaczmy to. Co to jest?
- Pokaż. - Otwieraj.
Co to jest?
Naciśnij „play”.
Potrzebuję dziewczyn.
Ilu?
Czterech.
Po 10 000 dolarów każda.
Dobre?
To tamales od Loli. Dobre.
Widać. Słyszę, jak jesz. Rozkojarzasz mnie.
Pięć tysi zaliczki, abyście wiedziały, że mówię serio.
Tak.
Wszystko dla El Gavilána, prawda?
- Gdzie się spotkamy? - Proszę.
Jutro w południe. Pytajcie o Ojca Chrzestnego.
REZERWACJA
Zarezerwowałam hotel!
- Nic wam nie jest? - Jest okej?
Mówiłaś, że wiesz jak.
Potrzebujemy żaby.
- Co nam niby pomogą płazy? - Żaba to rodzaj lewarka, ciołku.
Nie mamy żadnego. Cóż…
Jest jeszcze druga opcja.
Jaka?
- Nie działa. - Jedzie!
- Niech nam pan pomoże. - Hej!
- Pomocy! - Och.
- Minęły dwie godziny. - Jedzie kolejny. Paty, chodź!
Estrello, Paty.
- Przesuń się. - Musical.
- Z orkiestrą. - Nadjeżdża. Moment.
- Zatrzymał się. - Pomocy.
Hej!
A nie mówiłam?
- No nie wierzę. - Super.
Dokąd jedziecie?
- Też do Méridy. W interesach. - Co za zbieg okoliczności.
- Świetnie. - A kurczak?
To znajda. Tyle się działo. Walnęłam w gałąź.
- Koło gotowe? - Tak.
- Super. - Gotowe. Mogą panie jechać.
- Bardzo dziękujemy. - Jedziemy.
Jacy mili. Ile mu dać napiwku?
- Nie trzeba. - Nalegam.
Napiwek jest zbędny,
bo i tak zabieramy was z nami.
Nie.
- Spokojnie. - Tak, Gavilánie?
Nie, drogi Tuerto.
Te panie są za stare.
Przyjrzyj im się.
Jesteście po czterdziestce?
Trzydziestce.
Masz rację, Gavilánie.
Są zbyt dojrzałe, prawda?
- Tak. - Bezużyteczne dla nas.
- Zbyt dojrzałe? - Porywacie nas?
Nie.
Jesteśmy zbyt dojrzałe?
- To co nam zrobicie? - Nic, jesteśmy zbyt dojrzałe.
- Cicho. - Rany.
Wystarczy tego.
Co z nimi zrobimy?
Cóż…
El Gavilán nigdy nie marnuje okazji,
gdy ta się nadarzy.
Rośnie mi poziom cukru.
Mój też przy tych skarbkach.
Co z tym zrobimy?
Co robisz z tą urną? Zostaw ją!
- Dobrej jakości. - Zostaw ją.
Nie dotykaj mojej mamy, dupku.
Ach, to twoja mamusia.
Masz przerąbane, dupku.
Takie właśnie lubię.
Drapieżne.
Chcesz papierosa?
Otwórz usteczka.
- Otwieraj. - Otwieraj buźkę.
Otwórz usta. To wredny typ.
Och, Famelo.
Twoja mama jest w dobrych rękach, słonko.
Pa, królowe.
Pożałujecie tego!
Mój Boże.
Famelo.
Widziałam cię.
Jebany dupek.
BYĆ BUNTOWNICZE
Nadziałeś się na diablicę.
Marilú, powiedz coś!
- Nie! - Zbliży się!
Zwolnij!
Oddaj mi mamę, draniu!
Spójrz, nie umie beze mnie żyć.
- Powiedz coś. - …za nas, grzesznych.
Dać ci buziaczka, ty potworze?
Nie!
Ty pieprzony potworze, nie zadzieraj z moją matką!
Marilú, powiedz coś.
Proszę.
Naprawdę drapieżna, Tuerto.
- Wybacz mi, moja droga Corcholato. - Zabijesz nas!
Oszalała.
Nie.
Broń!
Zostaw ją.
Pogięło cię?
Wpełznij do dziury, z której wylazłeś, draniu!
Lubię być wyzywany.
Ale nie aż tak.
Miłej podróży, królowe!
Pochylmy się do przodu. Do przodu.
- Do przodu. - Nie ruszać się. Nie oddychać.
Estrello!
Wybaczcie, to ja.
Boję się i tak jakoś wyszło.
Posłuchajcie uważnie.
Wysiadamy pojedynczo.
- Ja pierwsza. - Druga.
Trzymaj się środka i przodu.
Błagam, chcę przeżyć.
- Twoja kolej, Paty. - Idę.
Tak, bardzo dobrze.
- Powoli, Patricio. - Idę. Jest dobrze.
Ostrożnie i powoli.
Zdrowaś Mario…
Nie mogę przerzucić nogi. Pomóż mi.
- Pospiesz się. - Jakie to straszne.
- Szybko. - Już idę.
Trzymam was!
Estrello!
Wielkie dzięki.
Dzięki ci, Boże. Wciąż tu jesteśmy.
Nie chcę was straszyć,
ale upadek oznacza śmierć.
Dzięki, Patricio.
Dobra. Chodź, Marilú.
- Twoja kolej, Marilú. - Chodź tu.
Twoja kolej, Marilú!
Boże!
Śmiało.
…nas grzeszników…
…w godzinie śmierci naszej!
- Wyciągnij nogę. - Zdrowaś Mario, łaskiś pełna!
Przepraszam!
- Estrello. - Chodź.
Dziewczyny, oglądam film z mojego życia i bardzo was wszystkie kocham.
Wysiadka, bo strzelę ci w zad!
Co za przemocowość.
Chodź tu. Pomału.
- Chodź. - Ciężar do przodu,
- Famelo, patrz mi w oczy. - Dobrze ci idzie.
- Pomyśl o dzieciach. Tych przyszłych. - Famelo.
Zrób to!
No właśnie. Dobrze.
Oj, mamusiu.
Nie, trzymajcie!
Chodź tu.
Tak, daj mi rękę.
Tak!
Kentucky!
No dobrze.
Chodź do mnie.
Chodź.
- Dalej. - Chodź, skarbie.
Chodź.
Tak, do mnie.
Chodź.
Właśnie, skarbie.
Chodź do mnie.
Ciotki przytulą, skarbie.
Nie, Chorcholato!
Myślicie, że ubezpieczyciel
odratuje mi auto?
- Myślałam, że wybuchnie. - To zdarza się tylko w filmach.
Twoje mamine zaszłości zniszczyły mój najtrwalszy dotąd związek.
Z Corcholatą.
Należało zostać w domu.
Źle się zaczęło, gdy Estrella walnęła w gałąź.
A ciebie co tak bawi?
To przygoda. Spójrzcie na ten widok.
Ciężarówka.
Stój tam.
Hej, cztery kobiety i kurczak.
- Proszę pana! - Famelo, odsuń się.
- Hej! - Zejdźcie z drogi!
Famelo!
Litości!
Nikt się nie zatrzyma.
Patricio, ty wariatko.
Wiecie co?
Dodam dokładnie tę scenę
do książki.
O czym będzie?
O czwórce kobiet…
Posłuchajcie.
Cztery kobiety, które odkrywają siebie
podczas wyprawy autem.
Jest wręcz przeciwnie. Zgubiłyśmy się.
Nie, czasami trzeba się zgubić, aby się odnaleźć.
Wrzuć na luz, Paulo Coelho.
- Hej! - Hej!
Tak!
JAZDA AUTOSTOPEM
- Można? - Zawiezie nas pan?
Wsiadajcie.
Wybrałyśmy się w podróż autem.
- Podróż autem. - Tak, ale…
Autem? To dopiero jazda.
- Nie słyszałeś, że je obrabowano, Joy? - Kiepska jazda.
To Joy, mój partner.
Jestem Nala.
Ty…
Masz zaburzoną czakrę podstawy.
Twoje yin i yang nie są w równowadze.
Ma rację.
A ty…
masz przedłużki.
Dla kogo?
„Ona ma rację”.
- Też jedziecie do Cancún? - Powiedz mi.
Ty…
Kim jesteś?
- Nie, jest niesamowita. - Zgoda.
Dalej!
- Gliny! Kod jeden! - Pomóż, Estrello.
Spoko, wszystko dobrze.
Sprawdźcie tablicę rejestracyjną.
VNB 0143.
Przyjęłam…
- Dzień dobry, panie władzo. - Dzień dobry.
- To pański pojazd? - Tak, panie władzo.
Proszę o dokumenty.
Wtedy miałem krótsze włosy.
Bobby?
Skąd się tu wziął?
- Zamknij. - Sprawdzę.
Śmiało.
Funkcjonariusz Roberto Martínez.
Estrella!
- Cześć, Bobby. - Cześć, dziewczyny.
Co tu robisz, Bobby?
Mam misję.
Jest tajna, więc nie mogę nic zdradzić.
Jeśli szukasz narkotyków, kolesie są czyści.
- Weganie, bezglutenowcy. Nie ich bajka. - Widać.
Wejdę.
Tinder czy Bumble?
- Estrello, jesteś trochę… - Zdzirowata?
Nie.
Bezpośrednia.
Uwaga wszystkie patrole. 10-31.
Jedźcie na autostradę Progreso-Malecón. Odbiór.
- Przyjąłem. - Ruszajcie.
Już jadę.
Cóż…
Muszę jechać.
Dbaj o siebie.
Czyli Bumble.
Dżentelmeni są na Bumble.
Panowie, proszę jechać.
I, proszę, otrzeźwiejcie.
Czuję, że ta więź jest…
- kosmiczna. - Kosmiczna.
Siostro.
Wiem.
Od jak dawna jesteście razem?
Od dziewięciu. Nie, krócej.
Od siedmiu.
Lat?
Dni.
Rety.
Jak wytrzymaliście tak długo?
Partnera trzeba akceptować.
- Problemem są oczekiwania. - Oczekiwania.
Oczekujemy, że coś zrobi,
bo jak nie, jest nieszczęście.
To my kontrolujemy własne szczęście.
CIACHO 69 ZNALAZŁEM CIĘ, STAR!
BOBBY!
Nie jestem tu, by ratować Nalę.
A ja nie zamierzam cię dopełnić.
Jakie to romantyczne.
Pychota, Nalo.
Uwielbiam zupę smardzową.
To nie smardze!
- To grzybki. - Co?
Wytłumaczcie się.
Panie i panowie,
wasz lot zaraz wystartuje.
Proszę zapiąć pasy.
Fotele w pozycji pionowej!
I zabezpieczcie tace.
Wzniesiemy się na wysokość 3000 metrów.
Pamiętajcie, że na tym locie wszystko jest dozwolone.
NAĆPAĆ SIĘ
Wierzysz mu, Kentucky?
Famelito!
Famelo!
Mamo?
Tu jestem.
Mamo?
Chodź tutaj.
Nie do wiary.
Dziewico.
Dziewico, czego oczekujesz od swojej sługi?
Co się stało, Paty?
Oświeć mnie.
Dziewico, mąż mnie zdradza
i nie wiem, co zrobić.
Zostaw go, tak jak ja zostawiłam José.
José to dupek.
Matka Boska rozwiodła się z José, spójrzcie na nią!
Jest taka szczęśliwa!
Mamo!
Córko.
Ramiro, czemu nosisz ubrania mojej mamy?
Bo jestem twoją mamą, skarbie.
No dobra.
Musisz mi pozwolić odejść, księżniczko.
Ale strasznie za tobą tęsknię.
Jesteś taka podobna do mnie.
Jesteśmy identyczne.
Rozumiem cię, siostro.
Jeśli dowiem się, że José mnie zdradza,
zamorduję go.
Wezmę broń Fameli i…
bum!
Co za wyśmienity pomysł.
To twoje łono, córko.
- A to są twoje komórki jajowe. - Moje!
- Mamo. - Idź po nie.
Mamo.
Czekają na ciebie.
Pójdę po swoje jajeczka.
- Mamo. - Idź.
Słyszysz, co mówi Dziewica Maryja?
- To nie jest Matka Boska, tylko Marilú. - Nie, to Dziewica!
Marilú. A ty?
Idź z Antoniem Posadasem.
Co z tobą?
- No nie? - Pojawiasz się.
Gdzie jesteś, mój Antonio?
Chyba raczej „nasz”.
Twój i mój.
- Twój, mój. Należy do nas obu. - Tak.
Nie wierzysz mi, co?
Halo.
Antonio Posadas wysłał ci
mnóstwo maili.
A ja…
zobaczyłam je, wszystkie zaznaczyłam…
Klik!
Znałam twoje hasło i dlatego nigdy od niego nie usłyszałaś.
Ty to masz wyobraźnię!
Czy to prawda?
- Tak? - No tak.
Mówisz poważnie?
Ależ oczywiście.
Po co zrobiłabyś coś takiego, ty wielki świstaku.
Uwielbiam słowo „świstak”.
Walcz jak wojowniczka, Mari.
Bum!
160 CM, MOC 100% BROŃ: PROMIEŃ GAMMA
162 CM, MOC 100% BROŃ: PROMIEŃ X
Runda pierwsza. Walka!
- Hame kame ha! - Hame kame ha!
Moje jajeczka!
Fuj! Zejdź.
- Pozwól mi wyjaśnić. - Nie.
Widziałyście mojego buta? Miałam go na sobie.
Na stopie.
Chilaquiles?
Ja! Ja chcę chilaquiles!
Dawać!
Zjedz trochę chilaquiles, Paty.
Są pyszne.
Dzięki, Joy.
To wam dziękuję za ugotowanie kury.
Kury?
Wypluj to, idiotko! To Kentucky!
Kentucky.
Byłeś moim jedynym zwierzakiem.
Jesteśmy niczym.
Zawsze będę cię mieć w sercu.
A ja w żołądku.
Milcz, świstaku.
Dość tego. To pogrzeb. Co z wami?
Ktoś jeszcze chce coś powiedzieć?
Ja chętnie.
Powiem coś.
Życie jest słodkie albo gorzkie. Krótkie lub długie.
Krótkie dla tych, co się nim cieszą. Długie dla tych, którzy cierpią.
Śmierć Oklahomy…
Kentucky.
…pokazuje nam, że przyjaźń zostawia po sobie ślad.
To symbol jedności
z naszymi rodzicami,
naszym rodzeństwem.
Obiecujemy na zawsze zostać wiernymi
zasadom wolności i sprawiedliwości,
aby uczynić nasz kraj
narodem niezależnym…
Niezależnym.
…humanitarnym i szczodrym,
któremu dedykujemy nasze życie.
Baczność! Teraz!
O rety.
Estrello, spójrz, przypomina twoją Corcholatę.
Nie zadzieraj z Corcholatą, Patricio.
KLINIKA CHIRURGII PLASTYCZNEJ
Stój!
Co zrobiłaś?
Ukradłam je.
- Ukradłaś cycki? - Chodźmy.
Zobacz, pasują!
Jedziemy.
Moi ludzie znaleźli wrak ich kabrioletu.
- A dziewczyny? - Co z mamą?
Ani śladu po niej.
- Cicho, Carlitos. To nie żarty. - To było jej auto.
- Carlosie, przestań. - Sonia?
Paty nagrano na kamerze w szpitalu w Meridzie.
- Co? Ukradła cycki? - Mérida?
- Skąd? Nie rozumiem. - Jedźmy do Cancún.
Rozrzucą tam prochy mojej teściowej.
Skąd to wiesz?
- Fam powiedziała mi przed wyjazdem. - Wiedziałeś, dokąd jadą?
Fam kazała mi nie mówić nikomu.
- A ty jej grzecznie słuchasz? - Nie jest jego mamą.
Zrobione, szamanie. Panie, dotarłyśmy!
- Dzięki. - Połączmy się na Instagramie.
- Dzięki. - Obiecujemy.
Dzięki.
- Pa! - Dzięki za ubrania, Nalo.
Pa, Nalo. Pa, Joy.
- Pa. - Namaste!
- Niechaj Kentucky ma nas w opiece! - Dlaczego jesteśmy w Valladolid?
- Odzyskam mamę. - Pokaż.
Ożeż kurwa!
- Jest okej? - Odbiło ci.
- Zabierz nas do El Jacka. - Nie tam.
- Nie. - Chodźmy.
Wsiadajcie.
Nie depczcie po flamingach. Są drogie.
Wskakujcie.
Famelo.
Ja pierniczę.
- Jaki masz plan? - Wysadzimy lokal?
Dość tych pytań.
- Otwieraj. Porzygam się. - Żyjecie?
To przez te twoje cholerne tamales!
Otwieraj drzwi!
Ojcze Chrzestny, rozchorowały się.
Obiecałaś mi dziewczyny dla El Gavilána.
Nie wiem, z której plantacji je weźmiesz, ale to zrobisz.
Inaczej oboje zginiemy.
Masz godzinę.
- Nie dotykaj jej. - Nie możecie wejść. Czekajcie!
Nie dotykaj jej.
- Co my robimy? - Mam to gdzieś.
- Rozejrzyjcie się. - Chodźmy stąd.
Boże, ale okropnie.
No kurczę! Co wy tu robicie?
Lola?
Moja droga.
Pytanie brzmi, co ty tu robisz.
Duży zbieg okoliczności, prawda?
Poznałyśmy ją tuż przed tym, jak nas obrabowano na trasie. Pamiętacie?
Tak.
No jasne! Dałaś im cynk!
Kazałaś El Gavilánowi nas obrabować.
El Gavilán?
- Tak. - Tak.
Wpadłyście na El Gavilána?
WITAMY W EUFORII
To El Gavilán.
To złej sławy handlarz ludźmi i bronią.
Jego sieć rozrosła się na południowym wschodzie.
Uczestniczę w tajnej operacji we współpracy z Amerykanami.
Moim celem jest łapanie osób takich jak El Gavilán.
Znów się przedstawię.
Jestem Rosa María Elizabeth Jiménez Hernández de la Garza.
Współpracownicy mówią mi Lola.
Nadkomisarz Lola.
El Gavilán jest oskarżony o kradzież,
przemyt broni i, co gorsza, handel kobietami.
Mamy tych dziewczyn tracą je na zawsze.
Przyjechałam tu, bo El Gavilán odwiedzi pokaz.
Zatrudniłam tancerki, które się pochorowały.
COVID?
Biegunka. Tamales z chipilín.
- O nie. Nie da się zapomnieć. - Co za koszmar.
Okropieństwo.
Możemy pomóc? Poznałyśmy gościa.
- Co? - Nie.
Nie, powiedz to.
Mogłybyście przebrać się za striptizerki.
My?
- O nie. Pomylony pomysł. - My?
Czemu nie?
Nagroda wynosi pięć milionów.
Pięć milionów?
Bez tancerek muszę odwołać pokaz.
A bez niego nie będzie Gavilána.
Brałam lekcje tańca na rurze.
Dobra, ale koleś jest super-, hiper-, meganiebezpieczny.
Istnieje ryzyko.
Ale tej nocy możemy go powstrzymać.
Możemy też zginąć.
Zostać zabite.
Zrobię wszystko, żeby złapać tego drania.
Nadkomisarz uratowała ci życie.
NIE ROZTRZĄSAJ ZA BARDZO
Dobra, zróbmy to.
Jak bardzo zdzirowate mamy być?
ZROBIĆ STRIPTIZ
Podobają się panu?
Zapraszam, zarezerwowałem panu miejsce.
El Tuerto po prawej.
El Gavilán jest z tyłu.
Podnieś dupsko
albo wpakuję ci kulkę.
Też za tobą tęskniłem, skarbie.
Cicho bądź, Gavilánie.
- Szefie. Dobry wieczór. - Cześć.
Poproszę piwo.
Gdzie twoje biuro?
- W górę i w dół. Bosko. - Powiedz coś, a cię zastrzelę.
- Można drinka? - Lepiej milcz.
Idź, dupku.
Mogę troszkę?
Częstuj się.
Gdzie moja matka, dupku?
Masz przesrane.
Radzę wam zostawić sprawy jak są
i wrócić do siebie.
- Co teraz? - Zabieramy go stąd.
- Co? Jak? - I poszukamy prochów.
Poszukam je.
Zostaw Tindera. Nie czas na to.
Co ty robisz?
- To tylko mały zwitek. - Hej!
Estrello, zostaw to.
- Odłóż. - Dobra.
Odłóż!
Dobra.
Nie tylko chłopaków kradniesz, co?
Nie wyszłabyś za niego.
Skąd wiesz?
To były maile od mojego faceta. Podobał ci się, więc je skasowałaś.
Antonio nie był dla ciebie dobry.
Żałowałam, że się z nim rozstałam.
Serio?
Czemu to zrobiłaś?
Przez durną kłótnię. Byłam zazdrosna o jego koleżankę, Teresę.
Potem straciłam z nimi kontakt przez tę idiotkę.
Bo flirtował ze mną.
Co?
Wcale nie, ty kłamczucho!
Dupek chciał mnie pocałować.
Nie mogłam ci powiedzieć.
- Uznałabyś to za kłamstwo. - Wiadomo.
Możemy przełożyć tę kłótnię na później?
Odkryłam też,
że zdradzał cię z Teresą.
I nic mi nie powiedziałaś?
Przecież byś mi nie uwierzyła.
Musiałam zapobiec temu ślubowi.
Przepraszam, Marilú.
Czemu miałabym nie uwierzyć najlepszej przyjaciółce?
Jakie to słodkie.
Ptaszysko ma jednak serce.
Roni krokodyle łzy
przez upierzone, wężowate oczy.
Nie zadzieraj z moimi psiapsiółami, ty kutafonie.
Cholerna gnida!
Babeczko!
Dajesz, koleżanko!
Wyłączaj już ten telefon!
Powiedz mi, gdzie jest moja matka,
zanim rozwalę ci ten łeb, draniu.
Jest ukryta w sejfie.
Rzućcie broń, jeśli kociaczek ma przeżyć!
Znacie się, królowe?
Powiedziałem, żebyście ją rzucili!
Wybaczcie.
Mają Paty.
Rozwiąż go.
Szybko. Tam.
Plecami do siebie.
Cóż za smutny koniec.
Teraz muszę zabić was wszystkie.
Błagam, nie.
Mój mąż kumpluje się z prezydentem.
To jest nas dwóch.
Panie, ochroń nas.
…dla nas, grzeszników, amen.
Błogosławionaś Maryjo…
Mogliśmy mieć piękny związek.
Czyj to pieprzony telefon?
O nie.
Nie.
Gdzie jest?
Nie ruszaj się.
Stary.
O rany.
Zobaczmy, co przystojniaczek napisał.
„Spytaj El Gavilána,
przez kogo El Tuerto jest jednooki”.
POLICJA
Rozdzielić się!
Za mną!
- Osłaniajcie mnie! - Nie!
Bobby! Broń!
Lolo, tam z tyłu!
El Gavilán oszalał!
Paty, moja mama jest w sejfie.
Estrello!
Broń!
Co?
Wyłazić!
Jesteście otoczeni!
Łap za broń!
- Chodź tu. - Ty strzelaj.
Nie.
Daj mi jedną.
Idź w lewo.
Sejf. No tak!
Dobra, Gavilánie.
G to cztery. A to dwa. V osiem.
Wy z lewej. Pójdę z prawej.
Rzuć mi broń. Najmocniej jak potrafisz!
Wybacz.
Rzuć kolejną.
Jest drugi sejf. Dobra.
Co to jest? Nie.
Tutaj, Paty!
Famelo, mam ją.
Jest moja.
Hej!
Dupek!
Chodźcie tutaj!
Hej, co ty wyprawiasz?
Oddaj mi moją matkę!
Puść ją!
Mocno.
No dalej!
No i jesteś.
Chcesz się zabawić?
Oddaj mi matkę, ty draniu!
- Estrello. - Przepraszam.
Hej, ty!
Tak!
Nie!
Kurwa.
Idziemy po was.
Dobra.
Nie jesteśmy płcią piękną.
Puść moją mamę!
Chcesz tego?
Myślisz, że jesteś twarda?
Strzel, a je rozrzucę.
Rozrzucę je.
Nie mogę.
Nie, Marilú, nie ty.
Marilú.
Ani się waż.
- Pa, pa, mamuśku. - Nie!
Pa, mamuśku.
Nie!
Błogosławionaś ty między niewiastami…
i błogosławiony owoc żywota twego, Jezus.
A ty dokąd, skarbie?
Co jest z tymi księżniczkami?
Jesteśmy królowymi, dupku.
Królowymi.
Droga wolna, chodźmy.
- Kongresmenie. Miło cię widzieć. - Estebanie. Kandydacie.
Dziękuję za pomoc i dyskrecję.
…prowadził sieć handlu ludźmi, bronią i narkotykami.
Odważne tancerki prawie w pojedynkę zorganizowały akcję
z inspektor Jiménez Hernández.
- Zrób głośniej. - Powiedz, że to nieprawda.
Chcę coś powiedzieć.
Chwila.
Jestem żoną kandydata Estebana Sosy.
Jeśli to ogląda, chcę mu powiedzieć, żeby się walił.
Nie głosujcie na niego.
Jest jednym wielkim kłamstwem.
- Tak, Carlitos. - Tancerki kontra handel narkotykami.
Gdy eksplodował mój cyc,
wystrzelił kwas hialuronowy.
Jeśli dotknie oczu, mocno cię sparzy.
Oczyścić teren.
Wynośmy się stąd
Cześć.
Moja Star.
Dzięki…
za ostrzeżenie.
Nie udałoby się bez ciebie.
Tylko podziękujesz?
Marilú, na pewno chcesz zobaczyć Antonia Posadasa?
- Nie do wiary. - Dotarłyśmy.
Jestem ciekawa.
- Dalej, dziewczyny. - Chodźmy!
Tędy.
Tak.
Idź.
Tak, jesteśmy tutaj.
WYZNAĆ MIŁOŚĆ ANTONIOWI POSADASOWI
Co się stało?
Tu nie chodzi o Antonia Posadasa.
Nie mam mu nic do powiedzenia.
Tu chodzi o mnie.
O wybranie siebie.
Ma ukochana
Oto nasze wspólne życie
Oboje opętani szaleństwem
Uśmiechający się do ludzi
Mijamy ich
W siebie zapatrzeni
Jest szansa
Że wydłużymy choć na trochę tę noc
Patricio!
Mogłabyś mi to wyjaśnić?
Nie.
Chcę rozwodu.
Niczego ci nie dam.
Niczego nie potrzebuję. Sama sobie poradzę.
Zachowaj wszystkie swoje bzdury.
Zachowaj sobie to.
I to.
Nie czyni mnie to mniej kobiecą.
Wydłużymy choć trochę tę noc
Podróż pociągiem u twego boku
Niemożliwe przestaje być snem
Niech żyje miłość!
Tak!
Je t’aime beaucoup. Niech żyje miłość!
Kocham cię, Marilú!
Gdzieś ty był?
Jakie to romantyczne.
- Gdzie byłaś? - Nie uwierzysz. Dużo się działo.
Później ci opowiem.
- Na początek propozycja. - Tak.
Może zapomnimy o planach i pojedziemy na wycieczkę?
Jesteś pewna?
Taka już jestem
i nie zmienię się.
Ale muszę przestać się tak rządzić.
Ufam ci.
Byle nie rejs.
Albo podróż pociągiem…
Estrello?
Jestem Antonio. Pamiętasz mnie?
Tak, ale nie, dziękuję.
Nie pamięta.
Marilú…
Obiecuję. Nie zapomnę o najważniejszych datach.
Będę bliżej z tobą i dziećmi.
Chcę ci tylko zapewnić szczęście.
Sama zadbam o swoje szczęście.
Ale nasze relacje muszą się zmienić.
Musimy dołożyć starań, żeby tak się stało.
Zespołowo.
Jeśli się zgadzasz…
dajmy sobie wzajemnie jeszcze jedną szansę.
Tak.
- Zgadzasz się? - Oczywiście.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Tulimy się delikatnie
Powoli łączą się usta nasze
Ciepłe oddechy i westchnienia
Gdy zapada noc
W siebie zapatrzeni jest szansa
Że wydłużymy choć na trochę tę noc
WYJAZD NA PLAŻĘ
Mój Boże!
Dalej. Jakby nic się nie stało.
Mamo…
czas zamknąć rozdział.
Jakie to okropne.
Udało nam się.
Bardzo wam dziękuję.
Dziękuję wam.
Dziękuję za najlepszą przygodę życia.
Widzicie? To nic złego zgubić się, aby się odnaleźć.
Zgoda.
Czuję się bardzo…
Bardzo sobą.
To ja.
Bardzo was kocham.
- Ja też. - Ja też.
Ja też.
ROK PÓŹNIEJ…
Są dzisiaj z nami Paty, Estrella, Famela i Marilú.
Cześć.
Gratuluję książki.
To wielki hit, Paty.
Tak, Uciekające królowe.
Jest niesamowita. Ponoć przerobią ją na film.
Tak, dla Netflixa.
Moją postać zagra bardzo sławna aktorka.
Panie, to wasze 15 minut.
Jak chciałybyście zainspirować kobiety na całym świecie?
Bądź bohaterką własnej historii.
- Tak! - Tak!
A do tego odeszły mi wody.
- Co? - Odeszły ci wody?
Wody mi odeszły.
Teraz?
- Boże. - Przepraszamy. Dzięki.
Uciekające królowe.
Pobiegły, zapewne na kolejną przygodę.
Napisy: Przemysław Stępień