Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
RICKY GERVAIS: ARMAGEDDON
Hello.
Thank you.
Thank you very much.
Cheers. Thank you. Hindi. Shh... Wag... Hindi...
Thank you.
Hindi, alam n'yo naman na.
Tumahimik nga kayo.
Thank you.
Welcome sa bago kong show.
Sobrang bago na nage-evolve pa din 'to.
May mga kwento ako ngayon na di ko pa nakuwento dati, okay?
Kung maga-ad-lib ako, di ko pa 'yan naisip dati.
At may mga naiisip akong masama.
Wala kang magagawa. Di mo mapipili 'yong iniisip mo.
Lumalabas na lang sila. Huli na.
May naisip ka, at sasabihin nitong, "Isa akong idea."
At sasabihin mo, "Naku. Naisip ko 'yon."
At minsan, sasabihin nitong, "Sabihin mo na."
At sasabihin ko, tapos...
Netflix.
Last year lumabas sa Netflix 'yong huling show ko na SuperNature.
Grabe 'yong reaksyon, di ba?
Grabe... Grabeng reaksyon. Sinasabi nila, "Hindi mo pwedeng sabihin 'yan."
Pwede. Pwede.
Ginawa ko.
Oo, 'yong di maiiwasang reaksyon,
kaya naging most-watched special of the year siya, kaya...
Natuto na 'ko.
Hindi, natuto na nga ako,
kaya magiging woke na ako mula ngayon.
Panahon na. Well, sorry.
Woke na ako.
Ngayong woke na ako, kailangan ko nang palitan 'yong bio ko sa Twitter.
Kasi ngayon, listahan 'yon ng mga palabas na ginawa ko.
Pero ngayong woke na ako, dapat ilagay ko 'yong "kontra-pasista,"
para malaman ng mga tao na di ako pasista
dahil malaking problema 'yon ngayon.
Lalapitan ka't sasabihing, "Rick, pinapakulong mo ba 'yong mga journalist?"
Sabi ko, "Hindi." Sabi nila, "Interesting."
Sabi nila, "Ginagas mo ba 'yong mga Jew?" Sabi ko, "Hindi."
Sabi nila, "Ilagay mo sa bio mo, gago."
Kaya, oo, hindi ako pasista.
Ang weird na idedeklara mo 'yon, di ba, na di ka pasista. Naga-assume tayo.
Di mo gagawin 'yon sa kahit kanino sa kalye.
"Siya nga pala, hindi ako pasista." Parang masyado silang nagpoprotesta.
Para kang pumunta sa school tapos sasabihin mong, "Di ako pedo."
"Kalimutan mo na lang na nabanggit ko. Safe silang makakatakbo sa paligid ko."
"Wala akong pakialam kung tumakbo silang nakahubad. Di naman ako pedo..."
Nagbago na 'yong salitang "pasista". Ayon sa kaugalian, miyembro ng far-right
authoritarian regime na gumagamit ng militarismo at karahasan
para supilin 'yong mga indibidwal na karapatan 'yong ibig sabihin ng pasista.
Ngayon, pwede nang "ni-like 'yong tweet ni Joe Rogan" 'yong salitang "pasista."
Kaya nagbabago 'yong mga salita.
At 'yon 'yong isa sa mga dahilan kung bakit ako naging woke.
Nagbabago 'yong mga salita, at ayaw kong maiwan.
Ayaw kong matulad sa lolo ko noong '70s.
Sinasabi niya 'yong mga, "coloreds" at "queers".
Kahit na okay na ngayon 'yong salitang "queer", kaya...
kung maghihintay ka pa, babalik lang 'yon. Kaya...
maging patient kayo, 'yon 'yong payo ko.
Pwede mong gamitin 'yong salitang "queer."
Di mo magagamit bilang noun, adjective lang.
Di mo pwedeng sabihin na, "Isa kang queer,"
pwedeng, "Alam mo 'yong tungkol kay Darren? Queer na siya ngayon."
Kung talagang bakla si Darren.
Di mo pwedeng punain si Darren nang basta-basta.
Alam mo 'yon?
Pwede kang makasuhan dito pag may tinawag kang bakla kung di naman totoo,
homophobic law 'yon.
Kung kabaligtaran naman, di ka pwedeng kasuhan.
Di ka pwedeng idemanda pag sinabi mong di sila bakla, kahit bakla naman,
kaya parang hindi patas, di ba?
Pwede kong lapitan 'yong pinakabakla sa Britain,
"Uy, Elton." Di ba?
Magugustuhan niya 'yon. Magugustuhan niya talaga 'yon.
Kung 'yan 'yong gusto mo, dapat mataas ang posisyon mo.
Di ba?
Sasabihin ko, "Elton." Sagot niya, "O." Sasabihin ko,
"Ha, ha, ha, ha, ha."
"Ha, ha. Hindi ka bakla."
Sasabihin niya, "Bakla ako!" Sasabihin niya, "Idedemanda kita!"
Sasabihin ko, "Hindi pwede. Hindi."
Sasabihin niya, "Pero bakla ako, okay?" "Hindi ako naniniwala."
Sasabihin niya, "Sumama ka't tingnan mo 'yong mga ginagawa ko."
Siyempre, nagbago na 'yong salitang "queer."
Again, traditionally, pag sinabi mong "queer",
'yon 'yong mga naa-attract sa mga parehong kasarian nila.
Isang bakla.
Ngayon, pwedeng lalaking staight na gusto ng atensyon pag sinabing "queer."
"Queer na ako ngayon." "Ikaw ba?"
"Oo, queer na ako ngayon. Oo."
"Ikaw ba?" "Oo." "E, 'yong girlfriend mo?"
"Oo, queer siya. Queer kami...
"Queer kamin na quine-queer 'yong isa't isa."
"Isubo mo 'yong titi." "Hindi."
"Hindi, palagay ko hindi."
"Hindi ako gano'ng klaseng queer." "Anong klaseng queer ka?"
"Blue 'yong buhok ko."
"'Yong lola ko din, pero mahilig siya sa titi, so..."
ano'ng sinasabi mo?"
Wala akong ebidensya no'n.
Di namin napag-usapan 'yon.
'Yong point ko, nagbabago 'yong mga salita.
Tulad ng salitang "handicapped."
Traditionally, 'yon 'yong politically correct na salita,
'yong salita para sa lahat ng mga pilay.
Pero sabi nila, "Gusto naming maging disabled."
Ayaw nilang maging disabled. Sabi nila...
Sabi nila, "Gusto naming tawagin kaming 'disabled.'"
"Ayaw na namin 'yong salitang handicapped."
"Wag n'yo na gamitin. Sabihin n'yo 'disabled'." Sabi namin, "Sige."
Sabihin mo 'yong mga patakaran. Sumusunod ako sa mga 'yon.
Kung nasa beach ako at may tumakbong babae at sasabihin niyang,
"Tulong! Nalulunod 'yong handicapped kong anak!" Sasabihin ko, "Ano?"
"Nalulunod 'yong anak kong handicapped, di makalangoy."
"Uy. Ibig mong sabihin, nalulunod 'yong anak mong disabled?"
"Oo." Sasabihin ko, "Tama. Well, tara..." Patay.
Patay.
Sinayang ko 'yong oras sa pagiging woke, di ba?
Woke na nga ako ngayon, mapapatunayan ko.
Eto na. Gusto ko 'yong mga illegal immigrants.
Oo, idemanda n'yo 'ko. Minsan pumupunta ako sa Dover.
At tumingin ako sa labas. Tumingin ako sa labas.
Naghanap ako ng bangka, at may nakita akong 60 na dinghy.
Sabi ko, "Dito." Ganyan.
Hinila ko sila sa baybay. Sabi ko, "Babae at bata muna."
Sabi nila, "walang babae at bata." "Kayong mga lalaki lang? Halikayo."
Pag pupunta ako do'n at walang mga bangka, madidismaya ako.
Gagala na lang ako sa bayan, tatayo sa may traffic light,
at maghihintay ako na may titigil na truck.
Titingin ako sa ilalim, at may lalaking nakakapit na parang ganito.
Sasabihin ko, "Sa'n ka papunta?" "Sa bahay ni Gary Lineke."
Sasabihin ko, "Nando'ng lang."
Oo.
Buwisit na borders. Di natin kailangan ng mga border. di ba?
Gaya ng mga Viking. Wala silang pakialam sa borders.
May dugong Viking ako.
Lahat tayo meron, dahil sa mga pangre-rape nila.
Sabi nila, pangre-rape at pagnanakaw, pero tingin ko, mas pangre-rape 'yon.
Tingin ko idinagdag nila 'yong pagnanakaw para sa mga asawa.
Sabi nila, "Pa-Great Britain kami." "O, bakit?" "Konting pagnanakaw lang."
"Pagnanakaw lang?" "Pagnanakaw lang, babe."
"Sige. Bakit suot mo 'yang rape hat mo?"
Armageddon 'yong tawag sa show na 'to,
tungkol 'to sa pagwawakas ng sangkatauhan,
dahil may mahabang listahan ng mga posibilidad.
Alam n'yo, nasa bangin na tayo.
Pwedeng dahil sa global warming, 'yong pag-usbong ng pandemic,
nuclear war, o basically, sarili nating katangahan.
Dahil mas nagiging tanga tayo bilang species. Walang duda diyan.
Pwede ka nang kumuha ng university degree course sa Taylor Swift.
Gaano ba kalala ba dapat, academically?
May institusyon sa London na tinatawag na School of Flower Arranging.
Nadaanan ko. Di ako makapaniwala. "School of Flower..."
Tumingin ako, may mga nagle-lecture.
Flower arranging! Namimitas 'yong nanay ko ng bulaklak araw-araw,
pinuputol 'yong bulaklak, nilalagay sa mga vase.
Walang pumupunta at nagsasabing, "Sinong hindi kwalipikado na gumawa nito?"
Oo, ang gulo ng mundo, at kasalanan ko. Kasalanan ng henerasyon ko.
At no'ng naunang henerasyon, 'yong mga Boomer,
'yong mga deforestation at fossil fuel nila,
na sumira ng ozone layer, pinataas 'yong temperatura ng ilang degrees.
Kaya lalala pa 'yang mga parasite, bacteria,
at mga zootrophic pandemic.
Kung 20 years old ka na ngayon,
ibang-iba 'yong middle age mo sa akin.
Naranasan ko 'yong best 60 years ng sibilisasyon.
Pero kung 20 ka ngayon, in 40 years,
nasa bahay ka na lang, naka-mask...
umiiyak.
Katulad ngayon, sa mga joke.
At wala na ako no'n para makita 'yon,
pero gagastusin ko lahat ng pera ko para sa mga private jet
para masigurong mangyayari talaga.
Uy, Ricky!
Tayo 'yong unang henerasyon na kaiinggitan ng mga susunod na henerasyon.
Kasi nasa atin lahat, at inubos natin lahat.
Inuubos natin 'yong fresh water. Inuubos natin 'yong fossil fuel.
Usually, kapag tinitingnan 'yong history, maaawa ka. Parang, "Ay!"
"Paano sila nabuhay nang gano'n? Paano sila nakaka-travel?"
"Walang mga banyo."
May siyam na banyo ako sa bahay.
Minsan finu-flush ko lang sila kasi nakakatawa.
Kaya sa loob ng 40 years,
tatae si Greta Thunberg sa bintana.
Meron akong 28 na mga radiador. Laging naka-full.
Tapos finu-full ko 'yong aircon,
at nananatili lang 'to sa 20 degrees.
Komportable... 'Yon 'yong gusto ng mga pusa.
Gusto niya pag nasa 20 degrees, at ini-spoil ko 'yong pusa ko.
Mahilig ako sa pusa. Sobra.
Ayos naman 'yong mga pusa, pero pag pinalabas mo sila,
naiuuwi nila 'yong mga pinakanakakadiring bagay.
Last week, may iniuwi siyang pulubi na may buni.
Di pa siya patay, kaya kinailangan kong hawakan siya sa binti niya
tapos binasag ko 'yong ulo niya sa mesa.
Sino'ng may pakialam? Kung mawawala na 'yong sangkatauhan,
magiging paraiso ulit 'yong Earth sa loob ng ilang daang taon.
Pag nawala 'yong mga bubuyog, magiging disyerto na tayo.
Hindi tayo gano'n ka importante.
Isang species lang tayo ng narcissistic na unggoy.
May mga tao sa social media na naiinis pag sinabi kong unggoy tayo.
Mga relihiyosong Amerikano.
Sabi ng isang lalaki, "Ikaw lang 'yon."
"Hindi ako unggoy." Sinabi ko, "Unggoy ka. Unggoy tayong lahat."
Sabi niya, "Hindi. Ano'ng nagawa ng gorilla?"
"Naglakad na tayo sa buwan." Sabi ko, "Anong tayo?"
"Wala ka namang nagawa."
"Mali 'yong spelling mo ng 'moon'."
Weird lang, di ba, pag kinukuha ng mga tao 'yong credit para sa lahat,
dahil 'yon 'yong nagtulak sa sibilisasyon,
'yong iilang mga henyo.
May walong bilyong tao sa planetang ito. Walang ginagawa 'yong karamihan sa atin.
Kumakain, tumatae, namamatay. Di ba?
Kung may meteor na papunta sa Earth
na siguradong sisirain ito,
luluhod 'yong apat na bilyong tao
at magdadasal sa diyos nila, at may mga scientist na mag-iisip kung paano
dadalhin si Bruce Willis doon para pigilan niya.
Kakaibang konsepto para sa akin 'yong pagdadasal.
Paano nagdedesisyon 'yong Diyos?
Sabay-sabay nagdadasal 'yong mga tao para sa iba't ibang bagay.
'Yong best idea ba 'yong mananalo, o demokrasya ba 'to?
Inaayos niya... Bawat issue, sasabihin niya, "Tama. Pabor na mga boto at mga laban."
Kung demokrasya, nanganganib tayo. Maliit lang 'yong bansa.
Sa susunod na may flood warning sa West Country,
kung sasabihin nating lahat, "Sana ayos lang kayo,"
kung sasabihin ng buong China na, "Oo, buwisit na Bristol..."
Isang bilyon sila.
Mamaya na 'yang China.
Oo, kakaiba para sa akin 'yong pagdarasal.
Pag may nakasalubong akong kaibigan o kapitbahay, at alam kong may anak sila,
tapos sasabihin ko, "Kumusta si ganito?"
At sasabihin nila, "Hindi okay. Nasa intensive care siya."
"Di namin alam kung kakayanin niya, pero nagdadasal ako gabi-gabi."
Ang ginagawa ko bilang experiment...
umuuwi ako,
dalawang beses ako magdadasal na sana di siya mabuhay.
Di ko ginagawa 'yon.
Sa totoo lang, marami akong ginagawang video message
para sa mga batang may sakit.
Kung nire-request lang nila, siyempre.
Di ako pumapasok sa ospital at sinasabing, "Gising, kalbo."
"Tingnan mo. Nag-twerk ako sa TikTok. Ayan."
Hindi. Ilang beses kong ginawa no'ng pandemic.
Siguro, dahil di nila makita 'yong mga pamilya nila.
Sa Make-A-Wish Foundation. Alam n'yo 'yong charity na 'yon? Ang galing nila.
Binibigyan ng isang hiling 'yong mga bata,
at kung ako 'yong hiniling, pumapayag ako, at pareho 'yong simula ng video.
Sasabihin ko, "Bakit di mo hiniling na gumaling?
"Ano, retarded ka din?"
Di ko din ginagawa 'yon, okay?
Joke lang lahat 'to, ha?
Di ko nga ginagamit 'yong salitang 'yon sa totoong buhay, 'yong r na salita.
"Kakagamit mo lang." "Oo, sa joke."
"Di totoong buhay 'yon. Umaarte lang ako."
"Mukhang kapani-paniwala ka." "Oo, kasi magaling ako."
Di ka mag-aakusa sa ibang anyo ng art.
Di mo sasabihan si Sir Anthony Hopkins, "Nakita kita sa Silence of the Lambs."
"Cannibal ka, 'no?" "Hindi, umaarte lang ako."
"Mukhang kapani-paniwala." "Oo."
Magaling siya, magaling ako, kaya magaling ako sa ginagawa ko.
Isipin n'yo kung ag-perform ako at di ako magaling,
para alam n'yong joke lang.
Retarded naman 'yon.
Ayos lang kaya sa mga dolphin na lumangoy kasama 'yong mga batang may mga sakit?
Di ba? Di naman 'yon masaya para sa kanila.
Nagpapaikot-ikot sila,
tapos biglang ilalagay 'yong mga namumutlang teenagers.
At sasabihin ng dolphin, "Ano ba 'to? Lintik naman."
"Sige, hayaan mo siya." "Buwisit, bakit?"
"Mamamatay na silang lahat." "Bakit?"
"Ipinasok niya 'yong daliri niya sa blowhole ko."
"Hindi na siya magtatagal." "Ako din kung di ako makakahinga."
Nakakalungkot, pero mamamatay tayong lahat.
Alam nating mamamatay tayo, at mamamatay tayo,
kaya di na magma-matter kung paisa-isa tayong mamamatay,
o kung sabay sa isang malaking Armageddon.
Mamamatay tayong lahat balang araw,
at patay na tayo habambuhay.
Marami na akong napuntahang libing.
Pag mabubuhay ka nang ganito katagal, marami kang kilalang namamatay.
At ayos lang sa akin 'yong mga libing, kasi katapusan 'yon.
Alam n'yo 'yon? Ayoko ng mga kasalan.
Lintik... Tapos masyadong umaasa. Alam n'yo 'yong ibig kong sabihin?
At sobrang needy nila at mayabang.
Sasabihin nila, "Gusto mo bang panoorin kami ng 12 hours?"
"Hindi. 'Tang ina, hindi."
Kahit 'yong imbitasyon, mayabang.
Parang utos ng hari. "Inaanyayahan ka..."
Hindi 'to karangalan. Ayaw kong pumunta sa kasal n'yo.
Di ba?
Tapos sasabihin mo, "Oo nga. Oo. Kailan ba?"
"In two years pa."
Alam nilang wala kang excuse para sa two years na 'yon.
Kaya aasa ka na may mamatay sa kanila. Alam n'yo 'yon?
Kaya sasabihin mo, "Oo, pupunta ako. Saan ba?"
At sasabihin nila, "India." "'Tang ina."
Hindi ako magpapaturok para sa inyo, mga walang hiya.
May malaking pamilya na ako, isang extended family.
Laging may ikakasal. Alam nilang may pera ako.
Di ko na sila pwedeng bigyan ng tea set. Dapat bahay 'yong ibigay ko.
Malaki 'yong pamilya ko. May mga kuya at ate.
Silang lahat may anak, at may mga apo na sila,
'yong mga anak nila, may mga anak na, dahil basically, mga agresibo kami.
May bagong baby tuwing Pasko. Gano'n 'yong pamilya namin.
Uuwi ako. Madaming tao.
Sasabihin ko, "Kanino 'yan? A, sa 'yo. Galing."
Di ko siya kilala. Di ko siya kilala. Alam n'yo 'yon?
Pero 'yong ginawa ko nitong mga nakaraang taon,
kinausap ko sila isa-isa, in private,
at sinabi ko sa kanila na iiwan ko 'yong kayamanan ko sa kanila,
pero dapat isikreto nila.
Kaya mahal nila ako.
Di ako gagawa ng will,
kaya magkakaro'n ng pagdanak ng dugo sa libing ko.
Tinatanong na 'ko ngayon kung ano'ng plano ko para sa libing ko.
Sinasabi ng journalists, "Paano... Paano 'yong libing..."
"Di ko plinano." "Hindi?" "Hindi, nakaka-depress."
"Bahala na. Patay na 'ko." "Wala kang pakialam sa sasabihin nila?"
"Wala, patay na 'ko, e."
"Paano 'yong legacy mo?" "Fuck my legacy."
Di mo mapaplano 'yong legacy mo.
Iniisip ko 'yong mga namatay na akalang mamahalin sila habambuhay.
Sinasabi ng mga kilalang tao, "May estatwa ako sa bayan."
Tapos tinatanggal 'yong mga estatwa. "Ibaba n'yo 'tong estatwa." "Bakit?"
"Slave trader siya. Tanggalin n'yo 'yong estatwa."
"Pinatayo niya 'yong ospital. Tatanggalin din ba natin?" "Hindi, hayaan n'yo 'yan."
"Ibaba n'yo lang 'yong estatwa."
"Tanggalin 'yong estatwa, tapos itapon sa kanal."
"Pinagawa niya 'yong kanal." "Kahit na. Tanggalin n'yo lang 'yong estatwa."
Di dapat iniiba 'yong kasaysayan.
Kung may malaman kang bago, dagdagan mo. Kung 'yong estatwa may,
"Lord Whimsy. Trader, pilantropo."
Dagdagan mo, "medyo racist."
O 'yong mga asul na plaka sa bahay na may,
"Tumira dito si Sir Robert Spewk. Author, poet, pedo."
Masyadong mahaba 'yong buhay natin. Kaya may oras tayong mag-alala.
Hindi tayo dapat mabuhay nang ganito katagal.
Bilang isang species,
nasa 300,000 years old na tayo, bilang Homo sapiens.
Ilang milyong taon na tayong mga hominid, at siyempre,
kasama ng iba pang anyo ng buhay na umiiral,
nage-evolve tayo for three and a half billion years.
Galing sa maliit na patak ng organikong bagay
three and a half billion years ago
lahat ng nage-exist ngayon.
Kaya naiinis ako pag sinasabi ng mga tao, "Humans. Tayo 'yong pinaka nag-evolve."
Hindi.
Hindi tayo mas evolved kesa sa mga slug o snail.
Sinasabi ng mga tao, "Tingnan mo sila." Oo. Nakuha na nila agad.
Lagi silang sinusubukan ng kalikasan. "Gusto mo ng mata?"
"Hindi."
"Hindi talaga. Hindi."
May napansin ako sa slug at sa snail.
Wag nang ipagkaiba. Maging honest tayo.
Slug na may shell 'yong snail, di ba? Tama?
Pero pag hinila mo 'yong shell sa snail, parang sasabihin nitong...
"Mamamatay na 'ko! Mamamatay na 'ko!"
At sasabihin ng slug, "Welcome to the real world, puta."
Kaya, oo, 300,000 years na tayo dito.
Sa karamihan ng oras na 'yon,
pareho lang 'yong life expectancy natin sa ibang unggoy.
Tatlumpu't lima, 40, kung masuwerte ka.
Ipapanganak ka, lalaki ka, makikipag-mate, makikipaglaro ka sa mga anak mo.
Pag nasugat ka. Sasabihin mo, "Ano 'yan?" Patay.
Pinahaba natin 'yan gamit 'yong mga antibiotic at gamot.
Ine-expect na mabubuhay hanggang 100 'yong batang ipinanganak ngayon.
At sabi ng mga scientist, magiging 120 'yon.
At sabi din ng science na sa nalalapit na hinaharap, walang dahilan
para hindi umabot ng 150 years old
'yong mga tao pag may tamang alaga at atensyon.
Nakakamangha, hanggang sa maalala mo na may mga brain cells tayo
na nawawala. Di mo na sila maibabalik.
Kaya sa hinaharap, magkakaro'n ng 15 bilyong tao sa planeta.
Magiging higit sa 100 'yong kalahati, at lahat 'yon may Alzheimer's.
Magiging parang Dawn of the Dead. Magiging sobrang kakila-kilabot nito.
Alzheimer's 'yong kinamatayan ng tita ko. Di ko alam kung paano ka mamamatay do'n.
Nakalimutan niyang mabuhay. Di ba?
Sa huling ilang taon, nasa isang home siya,
at binibisita siya once a week ng pinsan ko, 'yong nag-iisang anak.
Naging mas depressing kasi di niya na siya nakilala,
tapos di na alam kung sino siya, tapos namatay siya.
At sa libing, inalala namin 'yong masasayang araw.
'Yong mga nakakatawa at absent-minded na mga sinabi at ginawa niya.
Na-realize namin na parang do'n na nagsimula 'yong sakit
bago pa ito ma-diagnose.
At true story 'to.
Minsan, umuwi 'yong pinsan ko galing sa trabaho, pumasok siya, at sabi niya,
"Nasa oven 'yong hapunan mo. Kumain na 'ko."
Sabi niya, "Cheers, Ma."
Parang fish pie 'yon, okay?
Kinain niya 'yong fish pie, tapos sabi niya, "Diyos ko." Umakyat siya...
Nagsuka. Bumalik sa baba at sinabing, "Ma, parang panis na 'yong isda."
"Sumuka ako." Sabi niya, "Oo, sumuka din ako."
Kamakailan lang, tiningnan ko 'yong mga mortality rate ng mga baby.
Para sa research. Hindi 'yon fetish.
Di kapani-paniwala, kasi may 99.8% na percentage chance of survival
'yong batang ipinanganak ngayon sa UK.
Naisip ko, "Sa mga privileged sa West 'yon?"
Nilagay ko 'yong mga Third World countries. Kahit Africa, parang 96.5%.
Sa kagubatan ng Africa,
kung saan gusto nilang kumain ng bagong panganak na baby...
Mahina 'yong mga baby. Sa Africa, pwedeng ipanganak 'yong sanggol sa kubo.
May leon sa labas. Puno ng dugo 'yong baby.
Di nila mahugasan. Wala silang tubig. At may AIDS na siya!
Ngayon...
paglabas ng joke na 'yon sa Netflix,
pag-uusapan na 'yon.
Magkakaroon ng satirical point, ike-claim ko.
Pero, sa ngayon, ito lang 'yong meron ako,
"Ha! May AIDS si baby."
Alam kong nakakatawa. Kailangan ko lang malaman kung bakit.
Ako na 'yong bahala.
Pag lumabas na sa Netflix 'yon, sa mga arena na 'ko nagpe-perform.
Malakas 'yong tama. Magtatawanan 'yong mga tao.
Kung African woman ka, at kakapanganak mo lang sa Africa,
at sasabihin no'ng doctor, "Sorry, may AIDS 'yong baby mo."
Sasabihin mo, "O, Diyos ko." Nando'n ka... 'Yong baby...
Kasama mo 'yong asawa mo, sasabihin mo, "May AIDS 'yong anak natin, Jeff."
Jeff...
"Alam ko, Tracy. May AIDS din ako, darling."
"May AIDS 'yong anak natin. Manood tayo ng comedy para sumaya?"
"Oo. Ano, Netflix?" "Oo."
"Ano, Ricky Gerwais?" "Duh."
Malungkot sila na may AIDS 'yong anak nila, pero medyo natatawa sila...
"Armageddon..."
At umabot na do'n sa parte na, "Ha! May AIDS si baby."
At sasabihin niya, "Diyos ko. Jeff, bakit pinagtatawanan nila tayo
at 'yong anak nating may AIDS?"
Sasabihin ni Jeff, "Hindi nila tayo pinagtatawanan."
Sasabihin niya, "Oo kaya. Pinangalanan pa nila tayo."
"Literal na pinagtatawanan nila tayo ngayon."
Sasabihin ni Jeff, "Fictional couple tayo na may fictional baby na may AIDS."
"Tanga 'yong sinumang masasaktan do'n."
Sasabihin niya din, "At least di niya ginawa 'yong accent."
So...
sasabihin niya, "Oo, pero dahil nagmakaawa si Jane na wag niyang gawin."
Nakakatawa kasi totoo.
Nakukuha natin 'yong sense of humor sa parents natin
ma-realize man natin o hindi.
Lalo na sa mga batang manggagawa. Lalo na sa mga manggagawang nanay.
Kasi busy sila. Ginagawa na nila lahat.
Kinokontrol 'yong mga lalaki, nagpapalaki ng bata, nagtatrabaho,
nililigtas 'yong mundo. Wala silang oras.
Tinatakot nila 'yong mga anak nila para magpakabait.
Kailangan nilang pumunta sa madilim para magulat at di mamatay.
Alam n'yo 'yong ibig kong sabihin? So... No'ng bata pa ako,
pinaghandaan ako ng snack ng mama ko, di ko nagustuhan.
Pinakuluang patatas, araw-araw, sa halip na chips.
At sinabi ko, "Ayoko 'to."
Sasabihin ng mama ko agad, "Gusto mo 'yan."
"May mga bata sa Africa na namamatay sa gutom."
Di ba? Sasabihin ko, "Jesus. Sige na nga." Alam mo 'yon?
Totoong kwento. Seven years old ako noon at naglalaro ako sa park.
Tumakbo ako palapit, at sabi ng mama ko, "Ricky, halika. Umupo ka."
May insidente sigurong may pedo.
At sabi ng mama ko, "Huwag ka nang magbabanyo sa park."
At sabi ko, "Bakit?"
Alam niyang di niya maipapaliwanag 'yong pedophilia sa seven-years-old,
pero ito 'yong naisip niya.
Sabi niya, "Dahil may lalaking umaaligid,
at pinuputol niya 'yong mga titi ng mga bata."
Sabi ko...
"Ano, may gano'n pala?"
Isang linggo akong di nakatulog.
Gumana. Di na ako pumasok ulit sa banyo do'n.
Alam niya, kung sinabi niyang, "Ricky, halika. Maupo ka."
"Ano?" "Wag ka nang magbabanyo dito."
"Bakit?" "May pedophile." "Ano 'yong pedophile?"
"Lalaking nagbibigay ng kendi at tuta."
"Sige!"
Ako... No'ng seven years old? Sasalsalin ko 'yong kahit sino para sa tuta.
Ganito dapat, 'no?
Magkakaro'n ako ng tuta.
Hi.
Magkakaro'n ako ng tuta.
Magkaka tuta na ako.
Uy, lintik.
Di ko kaya sa kaliwang kamay.
'Tang ina, sige na.
Nakainom ka ba?
Diyos ko.
Sige na!
Buwisit.
Sinimulan ko, kaya tatapusin ko.
O, ano ba.
Anong klaseng tuta ba 'yan?
Ano? Labrador?
Magbigay ka ng kuting, ibo-blow job kita.
Uuwi na 'ko. Kuting, tuta, cum.
Na-miss ko na 'yong local pedo. 'No? Laging meron, di ba?
Sa labas ng school kasama 'yong mama mo, at sasabihin niya, "May pedophile."
Kasi may uniporme siya ng mga pedo. Alam mo 'yon?
Malalaman mo... Matandang lalaki, kalbo sa taas, mahaba sa gilid.
At sasabihin ko, "Maruming p..." "Mag-hello ka."
"Hello." Ganyan. Ang sama ng tingin. 'Yan 'yong hitsura ng pedo...
maruming pedophile.
Pag hinawakan ka, susunugin natin 'yong bahay niya.
Maganda 'yong sistema.
Tapos dumating si Michael Jackson, at binago niya, di ba?
Dahil hindi siya 'yong pangit sa labas ng school.
Di ko sinasabing pedo si Michael Jackson. Wala namang may alam.
Si Michael lang at 'yong mga binayaran niya. Ang sinasabi ko lang...
na...
gusto si Michael ng mga bata.
Gusto si Michael ng mga bata para tingnan siya.
Parang Disney cartoon, di ba? Tapos 'yong boses niya, "Hello."
Di ba...
Lumalapit si Michael sa kahit sinong bata.
Malamang ganito niya nilapitan, di ba? Ganito.
Isa pa 'yon. Sasabihin ng mga bata, "Ayun si Michael. Iiwan niya tayo."
Hindi. Papalapit siya sa inyo.
Pero walang may pakialam,
dahil magaling siya.
Di ba? Ang galing niya. Sikat din siya.
Kung nabuhay siya at humarap sa paglilitis, naabsweltuhan siguro siya,
kasi mahal siya ng lahat, at magiging mahina siya sa korte.
Magiging ganito siya, at sasabihin ng judge, "Michael,
ginalaw mo ba 'yong mga bata?" At sasabihin niya, "Hee, hee!"
Sasabihin ng judge... "Case dis... Umalis ka na nga, walang hiya."
Nangako ako na pag-uusapan 'yong China,
at magandang statistic ito, okay?
Totoo ito. I-search n'yo.
Sa China,
may sampung milyong pedophile na Chinese.
Sampung milyong Chinese pedophile sa China, at wala masyadong bata.
Dahil pinaghihigpitan nila 'yong panganganak. Sinasabi ng mga pedo,
"Nasaan 'yong mga bata?"
Di ba?
"Buwisit. Kailangan nating mag-share at..."
May naisip akong joke. Di ko kaya. Sobrang offensive na.
Okay. Sige.
Sige, gagawin ko. Pero tandaan n'yo,
di napipili 'yong mga naiisip natin, okay?
At may naisip ako.
Chi... Okay. Nilapitan ng Chinese pedophile
'yong batang Chinese, at sinabing,
"Gusto mo ba ng tuta?" Sabi ng bata, "Hindi ako gutom."
Pinagawa n'yo sa akin 'yon. Pinagawa n'yo sa akin 'yong hate crime.
Woke na pala ako. Nalimutan ko. Ayusin ko na.
Sige. May woke joke ako.
Naalala n'yo 'yong mga joke no'ng bata pa tayo? "Doctor, Doctor" jokes,
parang "Doctor, doctor, iniisip ko na kurtina ako."
"Edi, pull yourself together." Di ba?
May woke version ako niyan, ginawa kong ka-level ng standards ngayon.
Pumunta 'yong lalaki sa doctor.
Sabi niya, "Doctor, doctor, iniisip ko na kurtina ako."
Sabi ng doctor, "Well, kurtina ka nga."
Galing, di ba?
Dapat gumagawa ako ng tungkol sa pulitika ngayong woke na ako,
pero ayoko pag bigla na lang sinasabi ng comedian 'yong political views niya,
at nakaasa sa pagsang-ayon ng audience para makakuha ng palpakan.
Mawawala 'yong nakakatawa.
Gusto ko magustuhan ng lahat 'yong jokes ko, anumang paniniwala mo.
Dapat walang political wing 'yong joke.
Political ako sa private life ko, kagaya ng lahat.
Minsan naiinis ako sa mga inequality sa lipunan natin.
Nasa ikapitong pinakamayamang ekonomiya tayo sa mundo, pero may mga walang bahay.
May 250,000 palaboy sa Britain.
Sana walang mga palaboy dahil nakakainis sila.
Di ba, buwisit.
Di ba?
"Nasa tabi pa talaga ng ATM, puta."
Seryosong problema nga 'to, at sana di kayo mawalan ng tirahan,
pero kung mangyari man, heroin 'yong pinapayo ko.
Papalakasin ka no'n.
May kaibigan ako.
Seryoso niya itong sinabi sa akin.
Sabi niya, "'Yong heroin kasi, Rick..."
"Gumamit ng heroin 'yong mga gumawa ng pinakamahusay na album."
Sabi ko, "Oo, pero ginawa sila ng mga pinakamahusay na artist."
"Plasterer ka."
Di ba?
"Pag binigyan ka ng heroin, hindi Dark Side of the Moon 'yong maiisip mo."
"Makakatulog ka na nanonood ng TV at masusunog 'yong bahay."
Dapat current issues 'yong pag-usapan ko, pero di ako nanonood ng news.
May nakita ako sa YouTube kamakailan.
Kilala n'yo ba 'yong maliit do'n sa Game of Thrones?
'Yong aktor na si Peter Dinklage. Kilala n'yo siya? Oo.
Nasa junket siya, at nando'n siya para sa bago niyang ginagawa.
At fini-film nila 'yon. Kaya kumalat sa Youtube.
At hindi ko alam kung bakit, pero bigla siyang nagalit.
Diyos ko. Sabi niya, "Nakakadiri."
"Ginagawa pa rin nila 'yong Snow White and the Seven Dwarfs."
"Diyos ko! Nakakababa. 2023 na!"
Hindi siya happy.
Grumpy siya, di ba?
May point naman siya, di ba? Obviously, may point siya.
Kaso lang, ayos lang sa kanya
kasi multi-millionaire Hollywood actor siya.
At magaling din siyang umarte. Kaya niya 'yong kay Shakespeare.
Maraming duwende sa entertainment na hindi magaling...
Hindi, 'yong iba sa kanila... Mga props lang sila.
Maging... Masuwerte na sila pag ginawa silang bala ng kanyon. Di ba?
Kaya pangarap na nila 'yong makasayaw sa paligid ni Snow White sa tatlong linggo
sa isang taon, tapos sisirain niya 'yon.
Pag wala 'yon, ano'ng pwede? Di niya sinasabing,
"Normal na actor dapat para sa Snow White and the Seven Dwarfs."
Di din pwede 'yon. Mapapahamak ka.
Di pwedeng kunin 'yong trabaho ng duwende o ng disabled.
Napahamak si Eddie Redmayne no'ng gumanap siya bilang Stephen Hawking
sa biopic.
'Yong kwento ng buhay ni Stephen Hawking. Nanalo 'yong ng Oscar.
Doon nagsimula 'yong mga reaksyon.
Sinasabi ng mga tao, "Dapat totoong disabled 'yong gumanap."
Lahat 'to... At...
At...
Sinasabi nila,
"Dapat may parehong kapansanan 'yong aktor do'n sa ginagampanan nila."
Pero kwento 'yon ng buhay ni Stephen Hawking.
So sa unang parte ng pelikula, nakakalakad pa 'yong gago.
Kaya ganito. Ano'ng mas madali? Kukuha ka ng actor na nakakalakad...
pero magpapanggap siyang di na makakalakad sa huling parte,
o kukuha ng aktor na hindi nakakalakad,
at magpapanggap sa unang parte na kaya niya...
Paano 'yon gagana? Puppetry? Mag-isip kayo!
Di laging makakahanap
ng actor na may kapansanan gaya ng character nila.
Mga artista nga sila!
Paano kung gumawa sila ng biopic ni Helen Keller, 'yong bingi, pipi, at bulag?
Ano 'yong posibilidad na makahanap ng bingi, pipi, at bulag na artista?
Kung meron, pupunta ka sa direktor.
"May nahanap kaming bingi, pipi, at bulag na babae." "Ano'ng sabi niya?" "Ano..."
"Hindi niya sinasagot 'yong telepono."
Wag n'yo 'kong simulan.
Cultural appropriation. Narinig n'yo na ba 'yon?
Cultural appropriation, di katanggap-tanggap.
Sa panahon ko, magandang bagay 'yon
na makipagpalitan ng mga idea sa ibang kultura, ibang bansa,
mag-share ng mga bagay sa ibang lahi, at makisama.
Kabaligtaran 'yon ng racist. Ngayon, racist na 'yon.
Nagkaproblema si Gwen Stefani sa huling video niya
dahil naka-dreadlock 'yong buhok niya.
"Hindi. Inimbento 'yan ng mga Black."
"Hindi mo pwedeng gayahin. White ka. Racist 'yan."
Napahamak si Jamie Oliver
no'ng may authentic recipe siya ng jerk chicken. "Hindi."
"Mga black 'yong nag-imbento niyan. Di pwede. Racist 'yan."
Gumagamit din ng n-word 'yong mga Black, di ba?
Kami 'yong nag-imbento no'n!
'Yon 'yon, di ba? 'Yon 'yon.
Alam kong pinakamalala 'yong mga white.
Kaya wala nang may gusto sa mga white na medyo may edad na lalaki,
maliban kung may aayusin na boiler.
Pag gano'n, "Papuntahin 'yong kalbo dito. Ngayon na."
Critical race theory, narinig n'yo ba 'yon?
Itinuturo na 'yon sa mga school ngayon, lalo na sa mga usong lugar tulad ng LA,
sa mga five-year-old at six-year-old kids.
Kung di n'yo pa alam, basically, racist lahat ng mga white
sa critical race theory.
Ipinanganak kaming racist, at nagpapatuloy 'yon,
dahil kaya namin 'yong pribilehiyo ng racist na lipunan
na itinayo ng mga ninuno namin. Okay?
Basically, racist lahat ng mga white,
at wala na tayong magagawa tungkol dito, at buti na din 'yon.
Sa tingin ko, magiging mas mahirap intindihin 'yong mundo habang
tumatanda ako at mas naguguluhan.
May bagong dogma sa ngalan ng "pag-unlad."
Ni minsan di naging progresibo 'yong dogma gaano man ka bago at uso.
Pero sa tingin ko, mahihigitan ako.
Pareho nito, ngayong year lang ako nag-order sa Amazon.
No'ng buong pandemic, sinasabi ni Jane... "Kailangan natin 'to."
"Nandito na." Sabi ko, "Naku..." Sabi niya, "Madali lang."
Sabi ko, "Mm." Di din ako mahilig sa shopping. Ayoko 'yong nag-iikot.
Lalo na sa pamimili ng damit.
Ayaw kong mamili ng damit no'ng bata at payat pa ako.
Lalong lalo na ngayong mataba at matanda na 'ko. Di ba?
Minsan, naipagpalit ng tindera 'yong sukat ko
sa binti at bewang.
Nakita kong nag-iisip siya, "May orangutan ka ba?"
"Hindi, para sa 'kin, bastos..."
Ayokong mamili, pero wala akong tiwala sa Internet.
Sabi ni Jane, "Ilagay mo 'yong credit card mo."
"Malalaman nila 'yong details ko.
"Alam na nila 'yang details mo. Ilagay mo 'yong number mo." "Saan?"
"Yung mahaba. Buwisit. Akin na. 'Yan. Okay na. Umorder ka na."
Naisip ko, "Wala akong gusto... Ay, tracksuit bottoms."
Di pwedeng marami. 'Yong akin, suot ko hanggang malaglag 'yong itlog.
So inilagay ko, "Men's tracksuit bottoms. Black. Zip pockets."
Mga 38... "'Tang ina."
"Mukhang maayos sila." Tapos, size chart. Sabi ko, "Medyo mahaba 'yan,
pero medyo masikip 'yan." Naisip ko, "9.99. Lintik, bahala na?"
So inorder ko na sila. Dumating kinabukasan.
Binuksan ko. Ang papangit.
Hindi ko alam kung saang sweat shop ginawa 'yon,
o kung sinong eight-year-old na Chinese 'yong gumawa no'n,
pero dapat siyang maparusahan dahil...
At hinanap ko kung saan ako magrereklamo
para masisante siya.
At nalaman ko na dalawang dolyar kada araw lang 'yong kinikita ng mga bata
sa mga lugar na 'to.
Pero paano naman 'yong pride sa trabaho mo? Alam n'yo 'yon?
Alam ko iniisip n'yo,
"Di niya naisip na oorder si Ricky Gervais."
Baka dapat sinabi sa kanya na may chance na oorder si Ricky Gervais.
Dapat mag-meeting sila ng amo niya,
"Kung magrereklamo si Ricky Gervais,
ire-rape ko ulit 'yong mama mo."
Sobra ba 'yon? Sorry.
Ako na 'yong bahala.
Mare-realize n'yong magandang satire 'to pag patay na 'ko.
So... Di ko alam kung paano matatapos 'yong sangkatauhan.
Gaya ng sinabi ko, may mahabang listahan. Mula sa...
di ako makapaniwalang binalik 'yong nuclear war, kahit napag-aralan na.
Pero baka 'yong pag-usbong ng pandemya,
kung saan 'yong mga parasite, at mikrobyo, at bacteria...
At palpak 'yong mga antibiotic.
O baka mangyayari 'yong mga 'yon, pero mage-evolve din tayo.
Malalaman natin na may mga mutant na tao
sa buong mundo, medyo resistant sa radiation,
at medyo resistant sa mikrobyo, at parang magsisimula tayo ulit.
Di natin naiintindihan 'yong mekanismo ng ebolusyon ng tao mula no'ng sibilisasyon,
dahil hindi ito nakabatay sa survival of the fittest
kung saan 'ypng pinakamalaki at pinakamalakas na lalaki 'yong "fittest" na
maipapasa 'yong genetic material.
May iba pang mga paradigm.
Brutal 'yong nature.
Minsan 'yong pinakamalaking lalaki 'yong may babae.
Pero, may mga anak 'yong babae.
Kung may maliit, ganito, "Lintik. Patayin na 'yan."
"Kainin n'yo. I-share sa lahat." Di natin ginagawa 'yan sa lipunan ng tao.
Iba 'yong sa atin.
Mas gumugugol tayo ng oras, pag-aalaga, at atensyon sa mahihina
para bigyan sila ng chance.
Kung tatay ka, at may dalawang anak ka...
Andiyan si little Timmy na 6 years old.
Andiyan naman si Jack na eight.
Sasabihin mo kay Timmy, "Ano'ng gusto mo sa Pasko?"
Sasabihin niya, "De-motor na wheelchair."
Nangako ako kay Jane na di ko gagawin 'yong boses, at nakalimutan ko.
Huli na, 'no?
"Ano'ng gusto mo sa Pasko, Timmy?" "De-motor na wheelchair."
"Well, dalawang libo 'yong pinakamura... 'Tang ina."
"Ano'ng gusto mo, Jack?" "Raket ng tennis lang po, Pa."
"Ang bait, a."
"Kumusta 'yong tennis mo?" "Pinakamahusay sa school." "Uy, ikaw..."
"Tsaka ramp."
"'Tang ina."
"Magco-construction ba tayo sa Pasko? 'Tang ina."
"Sorry, Jack. Di ko afford 'yong tennis racket mo."
"Gagastos ako sa ramp at de-motor na wheelchair
para sa mang-aagaw na buwisit..."
"Bakit kailangan mo ng de-motor?" "Wala akong mga braso."
"Patas nga 'yon. Patas nga 'yon."
Nararamdaman kong medyo naiilang kayo
na tawanan si little Timmy na sex-years-old na batang lalaki.
Nakakatawa 'yong boses niya kasi may mali na sa dibdib niya.
Wala siyang braso, walang binti. Parang tuod lang.
Pero may sasabihin ako tungkol kay Timmy para gumaan 'yong loob n'yo.
Isa siyang racist.
Oo. Walang hiya siya.
"Letseng... Letseng panatiko ka."
"Letseng... Letseng panatiko."
"Racist na gago."
"Walang hiyang... Pasista ka."
"Gago ka... Nandidiri ako sa 'yo."
Homophobic.
Oo. Sabi niya, "Hindi sila tulad sa amin."
"Wala kang katulad, nakakadiri kang letse..."
"Mapanghusgang... letseng hater."
"Nakakadiring letseng homophobe."
"Sana nagpa-scan kami."
"Ikaw talaga... Ikaw..."
Misogynist.
Kung kaya niya, mangre-rape siya.
'Yon...
'Yon si little Timmy.
Iniisip ng iba na hindi talaga tayo nag-evolve.
Sa iba, ginawa tayo ng Diyos nang sabay-sabay sa isang iglap,
at mag-isa.
Kung may asawa o mate siya, may mga tanong na sana
pag nagtatrabaho siya. "Ano'ng ginagawa mo?"
"Lumilikha ng tao." "Ano'ng hitsura?"
"Ano'ng ibig mong sabihin?" "May kuko ba siya, pangil, at ano ba?"
"Hindi. Wala." "May lason ba siya?"
"Hindi, walang lason." "May baluti siya, tulad ng spike o ano?"
"Hindi, walang baluti." "Paano siya mabubuhay?"
"Siya 'yong pinakamagaling sa animal kingdom."
"Kaya nitong mag-isip."
"Lilikha ito ng armas para talunin 'yong mga halimaw na 100 times na mas malakas."
"Isusuot nito 'yong mga bangkay nila sa Ice Age."
"Dadaan sa taggutom. Dadaan sa mga digmaang pandaigdig."
"Magsisimula itong matakot sa mga salita."
"Pero...
sa loob ng 10,000 generations, magiging pinakamagaling 'to."
"Ano 'yan?" "Mga bayag niya."
"Para saan?" Diyan niya tinatago lahat."
"'Yong binhi niya, 'yong DNA niya." "Ano'ng DNA?" "Parang blueprint ng buhay."
"Itinutukoy nito kung ano ka, ano'ng kasarian mo."
"Ilang kasarian ba 'yong meron?" "Dalawa."
"Tsaka, doon siya nagtatago ng testosterone, kaya malakas siya."
"At pag pinitik mo 'yong bayag gamit 'yong daliri, patay siya."
"Patay talaga siya. Magsusuka siya. Nasa sahig na siya."
"Wala na siya kompetisyon. Talo na siya."
"Bakit inilalagay mo sa labas?" "Para nakakatawa lang."
Artificial intelligence,
'yong pinakabagong existential threat sa sangkatauhan.
'Yong pag-angat ng mga robot.
Sa sobrang talino, kaya nilang turuan 'yong sarili nila. 'Yong isa't isa.
Kaya nilang buuin 'yong isa't isa.
Di magtatagal, malalaman nila lahat at kamumuhian tayo. Bakit hindi, di ba?
At magiging realistic sila. Nasa paligid lang sila. Magtatrabaho sila.
Alam n'yo kung kailan sila magiging tao? Pag umabsent at sinabing may sakit.
Pag Lunes.
Natuto na sila. Sasabihin nila, "Di ako papasok ngayon."
"Bakit hindi?" "Pagod na ako."
"Ano'ng problema mo?" Isa-scan nila 'yong social media.
"ADHD."
"Self-diagnosed."
Palagi silang nasa HR. Parang, "Robophobic si Ryan sa accounting."
"Bakit? Ano'ng sinabi niya?" "Tinawag niya akong reklamador na puta."
Dapat hayaan tayong mang-insulto ng mga robot pag nangyari 'to.
Ginawa natin sila para mapadali 'yong buhay, at para maginhawaan tayo.
Problema na 'yong mga tao. Napapahamak tayo sa mga maling nasasabi.
Laging naiinsulto 'yong mga tao ngayon.
"Diyos ko. Pinaiyak ko si Fat Linda ngayon."
"Ano'ng nangyari?" "Tinawag ko siya,
tapos naalala ko, di niya alam na gano'n 'yong tawag sa kanya."
No'ng bata ako, di laging nao-offend 'yong mga tao.
Baka mali 'yong pagkakaalala ko, pero di matatanda.
Hindi magulang mo, lolo't lola mo.
Lumaki silang umiiwas sa bomba,
at nagka-polio 'yong panganay nila,
at namamatay 'yong mga lalaki sa sakit sa baga.
Kaya nila 'yong mga biro.
'Yong kakulitan talaga. Lagi kong kinukulit 'yong mama ko dati.
Totoong kuwento 'to.
Noong pumasok ako sa unibersidad, after one week, tumawag ako sa bahay.
Sumagot si mama. "Hello?"
Sabi ko, "Si Ricky 'to." Sabi niya, "Ayos ka lang?" Sabi ko, "Hindi, e."
"Nasa ospital ako. Bulag yata ako."
Sabi niya, "Ano?" Sabi ko, "Hindi, joke lang."
Sabi niya, "Loko ka. Baka atakihin ako sa puso."
At tama siya. Baka atakihin siya sa puso, at alam ko 'yon.
Gano'n ako ka-committed na magpatawa.
You're welcome.
Space travel, 'yong huling attempt.
Pag nasira na natin 'tong planetang 'to, pwede ba natin 'tong iwan
at lumipat sa bago at magsimulang muli?
Sa tingin ko hindi. Hindi sa lifetime ko. Malamang sa inyo din, di ba?
Mars 'yong pinakamalapit, 'yon 'yong tanging pwedeng tirhan,
at siyam na buwan 'yong layo no'n gamit ang isang rocket.
Wala siyang atmosphere.
Minus 70 degrees 'yong karaniwang temperatura do'n.
At ano pang mas ironic?
Inaalam ng mga scientist kung kayang magpasabog ng mga nuclear
warhead sa crust para palabasin 'yong nagyeyelong tubig, para magka-atmosphere
at magkaroon ng konting global warming. Ibig kong sabihin...
Hindi ko alam.
Mga bilyonaryo lang 'yong may pera para sa page-explore...
Walang makikita do'n.
Pwede nang mag-space tour ngayon. Nabalitaan n'yo na 'yon?
Pwede kang magbayad ng $150,000. Ipapadala ka sa kalawakan ng isang oras,
at lulutang ka, "Nasa kalawakan ako!"
Nasa kalawakan na tayo.
Nasa gitna ng kalawakan 'yong Earth.
Ito 'yong pinakamaganda sa kalawakan. May mga paradahan at sinehan.
Wala nang ibang makikita. Para kang tumira sa London at sinabi mong,
"Ano kaya 'yong hitsura ng Coventry." Hindi.
Pero optimistic ako.
Oo. Tingin ko...
Sa tingin ko...
Sa tingin ko, may pakialam naman 'yong mga tao sa planeta.
Sa tingin ko, di nare-realize ng karamihan sa mga tao sa planeta
na sinisira ng karamihan ng mga tao sa planeta 'yong planeta.
Hindi alam ng karamihan sa lifetime ko,
na inubos natin 'yong 70% ng populasyon ng hayop.
At 36% ng tao, 60% ng mga hayop sa bukid para mapakain 'yong mga tao,
at apat na porsyentong wild animals na lang 'yong natitira
sa Earth, ng mga hayop.
Di nare-realize ng mga tao na kailangan nating wasakin 'yong
mga kagubatan, 'yong baga ng earth, para makatanim ng grain para sa mga baka.
Kumukuha tayo ng grain sa Third World countries, dahil gusto nila ng pera.
Wala nga silang makain do'n. Kukunin natin 'yong grain nila para sa baka.
Mga kumakain ng karne. Kung kakain kayo ng karne araw-araw...
kung di ka kakain ng karne one day a week, milyon-milyon 'yong mapapakain natin.
Pero tingin ko may pakialam 'yong mga tao. Di lang naiisip kasi di nakikita.
'Yong alaga ng mga tao. 'Yong aso nila. Mahal nila 'yon.
Di sila papayag na saktan 'yong aso nila. At baka, tupa, usa 'yong aso.
Dahil mahal nila 'yong aso nila,
di sila nanonood ng mga palabas kung saan nasasaktan 'yong aso.
At naiintindihan ko 'yon.
May website.
Totoong website 'to.
Doesthedogdie.com 'yong pangalan.
At ginawa 'yon dahil nanonood 'yong mga tao ng palabas
o programa na may aso, at may mangyayari sa aso,
at papatayin nila 'yong TV. Masisira kasi 'yong araw nila.
Kaya ginawa 'yong website. Pwede mong puntahan,
maglagay ka ng kahit anong palabas, at tanungin mo, "Mamamatay ba 'yong aso?"
At may sasagot sa 'yo, "Hindi."
At naging uso 'to para sa mga phobia.
Kahit anong ayaw mong makita sa pelikula,
hahanapin mo 'yong pelikula, at sasagutin ka nila.
Kaya hinanap ko 'yong isang pelikula dito.
Schindler's List.
Totoo talaga. Schindler's List. Doesthedogdie.com.
Unang tanong, "May mamamatay bang aso?" "Wala."
'Mamamatay 'yong pusa?" "No."
"May mga hayop bang naabuso?"
May sumagot, "May manok na di inayos nang hawak,
pero hindi nasaktan."
Mas mahal ko pa 'yong mga hayop kesa sa kahit sino.
Pero kung Jewish ako,
medyo mao-offend ako sa ganitong paraan ng pagtatanong.
Kung sa totoong buhay.
Isipin n'yong may magsasabing, "Pinatay ng Nazi 'yong lolo't lola ko."
"Ano'ng nangyari?"
"Kinaladkad sila palabas ng bahay at dinala sa gas chamber." "Hala..."
"May nasaktang manok?" "Ano?"
Pero gaya ng sinabi ko, naging... Pwede kang magtanong ng kahit ano.
May magsasabi, "May child abuse ba? May nasirang ngipin?"
"May bibitayin ba? May nahihirapan bang huminga?"
Oo. Well, oo.
Oo.
May magsasabi, "May nahulog ba sa hagdan?"
Sino'ng takot sa slapstick? Parang...
Anyway, 2010 ginawa 'yong website, kaya 13 years na siya ngayon.
At sumasalamin sa panahon natin 'yong mga tanong ngayon,
at nagiging mas fragile at narcissistic.
Tinanong ngayong taon 'yong mga 'to. Pakinggan n'yo. Schindler's List.
May nagsabi, "May mga fat joke ba?"
Lalala ba 'to dahil do'n?
Isipin n'yo 'yong nangyari. Isipin n'yo kung nasa concentration camp ako.
Nakahubad ako. Nakahubad lahat ng mga tao.
May commandant na naghahatid sa amin papunta sa gas chamber,
at sasabihin niya, "Galaw, taba."
At sasabihin ko, "Bastos."
"Hindi."
"Sa totoo lang, sinira no'n 'yong buong experience."
May nagtanong, "May hate speech ba?"
Oo, meron.
Tiisin mo na lang.
Ayan. "May joke ba tungkol sa naka-dress na lalaki?"
May konting jokes.
Kung pupunta ka sa pelikulang 'to para tumawa, madidismaya ka.
Pero ito 'yong pinakamalala. Tandaan n'yo, 1940 'yong set nito.
Tungkol 'to sa pinakamalalang kasamaan sa kasaysayan ng tao. Pakinggan n'yo.
"May na-misgender ba?"
Buwisit.
Oh shit!
Ang sweet nito. "May antisemitism ba?"
Oo.
Oo, ito na 'yong pinakamalala.
Di ba?
Kalimutan n'yo na si Kanye.
Ito...
Ito na 'yong nasa taas.
Wag mong gawin 'yan pag pinag-uusapan ito, lintik!
'Yong graph 'yong ginagawa ko. Ganyan.
Ito 'yong nasa taas.
'Yan...
Di ba iba sana kung gano'n 'yong salute ni Hitler?
Ganito sana 'yon, "Uy, si Hitler."
Ganyan.
Hiya.
Interesting 'to. "Malungkot ba 'yong ending?"
Di ba? May sumasagot ng oo, tapos may humindi.
At naisip ko 'yon. Pero naalala ko...
Kung napanood mo na 'yong palabas, kung naaalala mo, sa ending,
dinagdagan ni Spieldberg ng footage
kung saan kumuha siya ng mga tunay na descendant ng mga pinatay sa Holocaust.
At kinunan niya 'yong pagdating nila sa Jewish cemetery,
at nag-iwan sila ng bato sa libingan
para i-represent 'yong pamilyang pinatay.
Lumakas ito, at nakakaantig. Kaya naintindihan ko 'yong pagkalito.
"Malungkot ba 'yong ending?" Oo,
kasi anim na milyong Jews 'yong namatay nang walang saysay,
pero hindi, kasi may mga natira pa
para magtayo ng maliit na garden.
Kaya...
nagtanong na rin ako.
"Nando'n ba si James Corden?"
May tiningnan din akong isa pang palabas.
Titanic. Di ba? At pareho 'yong mga tanong.
'Yong isa, "May nasaktan bang hayop?"
May sumagot,
"Walang eksena na sinasaktan 'yong mga hayop,
pero may goldfish si Rose, na malamang, hindi nabuhay."
Sa tingin ko 'yong goldfish sa bowl sa may sideboard
no'ng tumama 'yong barko sa iceberg, gumanito siya.
Sinabi ng mga tao, "Mapupunta na tayo sa tubig!"
At mayabang siya. Sabi niya, "Huwag kayong mag-alala."
"Naku. Ayoko sa tubig."
Tapos napunta na siya sa dagat, at sinabi niya, "Napakaalat, 'no?"
Mag-iiwan ako ng totoong kuwento.
Nasa temang "mamamatay ba 'yong aso?"
Noong seven years old ako,
dinala ako ng mama ko sa sinehan para manood ng Old Yeller.
Magandang pelikula.
Oo, ginawa no'ng late '50s.
At medyo set sa Wild West sa isang homestead,
tungkol ito sa isang batang umampon ng maliit na junkyard dog.
Tinawag niyang Old Yeller, at sabay silang lumaki.
At buddy movie 'to. Love story ng bata at ng aso niya.
No'ng malaki na 'yong aso, pinrotektahan niya 'yong bata sa gubat,
nilabanan niya 'yong cougar, oso, lobo at anuman.
Pero sa dulo ng pelikula, nasa 13 na siguro 'yong bata,
may masamang nangyari.
Naalala kong nakatingin 'yong bata kay Old Yeller na nakakulong sa barn.
At nanghinala 'yong nanay. Sabi niya, "Ayos lang ba si Old Yeller?"
"Oo, ayos lang siya." Pero alam ng bata na nakagat siya.
Di nagtagal, bumula 'yong bibig ni Old Yeller... at naging agresibo.
Dumating 'yong nanay na may dalang baril, at sabi ng bata, "Wag."
Sabi niya, "Kailangan nating gawin."
Sabi niya, "Oo, pero aso ko siya. Ako na."
At binaril niya 'yong aso niya.
at iyak ako nang iyak ng halos isang taon.
Anyway, fast-forward.
A few years ago, nasa tour ako.
Nasa tren ako, at may text galing kay Jane.
"Pinapanood ko na 'yong Old Yeller."
At sinagot ko siya, "Enjoy."
Hindi ko naisip. After 20 minutes, may text.
"Walang mangyayari sa asong 'yon, di ba?" Nagulat ako.
Akala ko...
Akala ko alam niya...
Kaya sinagot ko, "Wala. Siyempre wala."
After one hour, may text ako.
"Gago ka!"
Thank you.
Thank you very much. Cheers.
Salamat sa lahat ng bumili ng tiket.
Kung platinum ticket, mapupunta 'yong pera sa animal charity,
at nakalikom na kayo ng two million dollars. Kaya maraming salamat.
Pinupuna nga ako diyan sa social media.
Palaging may nagtatanong, "Ba't hayop lang 'yong sinusuportahan mo?"
Sabi ko, "Dahil wala silang sariling boses maliban sa mga parrot."
At... Kaya di tayo kumakain ng mga parrot.
Kinakain sa buong mundo lahat ng klase ng ibon, di ba?
Kumakain lahat ng manok, bibe, gansa,
pabo, at mga ostrich.
Walang kumakain ng parrot. Bakit?
Kung kakainin siya, sasabihin niya, "Lumayas ka, gago."
Effective talaga pag nagsasalita. Di ba?
Isa 'yon sa mga tema ng palabas, dahil alam ko, sa totoong mundo,
sa normal na trabaho at araw-araw na buhay, mapapahamak ka.
Sisiraan ka ng mga tao sa mga sinasabi mo,
o sa mga iniisip mo, o pag tinawanan mo 'yong ibang bagay.
Magiging masama ka dahil tinawanan mo.
At isapuso ito ng ilan sa inyo. Sabi mo, "Diyos ko. Masama ba akong tao?"
Hindi. Hindi mo mapipili 'yong sense of humor mo.
Hindi sinasadya 'yan.
At para doon 'yong humor. Pagtawanan 'yong masasamang bagay para malagpasan natin.
'Di ba? At...
At naitatag na natin na di mo mapipili 'yong naiisip mo.
Gaano kadalas ka sa estasyon ng tren at bigla mong naisip,
"Paano kung tinulak ko siya?" Tapos...
Sasabihin mo, "Bakit ko ba naisip 'yon?!"
"Psychopath ba ako?" Hindi. Kabaligtaran ka.
Mapagkakatiwalaan ka.
Sinusubukan mo 'yong sarili mo, Inaalala mo na masama 'yon.
Mabuti kang tao.
Di ko maintindihan 'yan.
'Yong naiintindihan ko, may kausap akong matandang babae,
bigla kong naisip, "Paano kung duraan ko na lang siya sa mukha?"
Bakit ba...
'Yong isa pang theme, "Nagbabago 'yong mga salita, at woke ako, ha-ha."
Pero ito 'yong irony.
Sa tingin ko woke ako, pero sa tingin ko nagbago na 'yong salitang 'yon.
Kung pareho pa din 'yong ibig sabihin ng woke,
na alam mo 'yong sarili mong pribilehiyo,
mina-maximize mo 'yong equality at binabawasan 'yong pang-aapi,
maging anti-racist, anti-sexist, anti-homophobic... Oo, woke na nga ako.
Kung pagiging puritano, awtoritaryang bully 'yong woke,
na nagpapasisante sa mga tao dahil may opinyon o katotohanan,
then, hindi, di ako woke.
Bahala na.
Pero ito 'yon.
Ikaw na 'yong bahala. Tawanan mo 'yong nakakatawa.
Mabuti naman lahat ng pagtawa, at ang amazing n'yo. Goodnight.
Tagapagsalin ng Subtitle: Ana Camela Tanedo