Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΡΙΚΙ ΖΕΡΒΕ: ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝ
Γεια σας.
Ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Να 'στε καλά. Ευχαριστώ. Όχι. Αυτό ήταν...
Ευχαριστώ.
Ξέρετε πώς πάει.
Βγάλτε τον σκασμό.
Ευχαριστώ. Καλώς ήρθατε στο νέο μου σόου.
Τόσο νέο, που ακόμη εξελίσσεται.
Κάποια αστεία δεν τα έχω ξαναπεί.
Αν αυτοσχεδιάσω, είναι εντελώς νέα σκέψη.
Κι έχω και μερικές φρικτές σκέψεις.
Έτσι είναι. Δεν επιλέγεις τις σκέψεις σου.
Εμφανίζονται έτσι απλά.
Κάνεις μια σκέψη και λέει "Είμαι μια σκέψη".
Και λες "Γαμώτο. Εγώ το σκέφτηκα αυτό".
Και μερικές φορές, η σκέψη λέει "Πες το τώρα".
Και το λέω και...
Netflix.
Το τελευταίο μου σόου, το Υπερφύση, βγήκε πέρσι στο Netflix.
Πολλές αντιδράσεις, έτσι;
Πολλές αντιδράσεις. Ο κόσμος έλεγε "Δεν μπορείς να λες τέτοια".
Μπορείς.
Και το έκανα.
Ναι, οι αναπόφευκτες αντιδράσεις,
που το έκαναν το πιο δημοφιλές της χρονιάς...
Πήρα το μάθημά μου.
Το πήρα όντως,
οπότε, από δω και πέρα, θα είμαι woke.
Ήρθε η ώρα. Συγγνώμη. Είμαι όντως.
Και για αρχή, θα αλλάξω το βιογραφικό μου στο Twitter.
Τώρα έχει μόνο μια λίστα με τις δουλειές μου.
Αλλά τώρα πρέπει να βάλω και τη λέξη "αντιφασίστας",
για να ξέρουν ότι δεν είμαι φασίστας, γιατί είναι μεγάλο πρόβλημα πλέον.
Με πλησιάζουν και ρωτάνε "Ρικ, φυλακίζεις δημοσιογράφους;"
Λέω "Όχι". Λένε "Ενδιαφέρον".
"Μήπως σκοτώνεις Εβραίους;" Τους λέω "Όχι".
"Βάλ' το στο βιογραφικό σου, ρε μαλάκα".
Ναι, δεν είμαι φασίστας.
Είναι παράξενο να δηλώνεις ότι δεν είσαι φασίστας. Το υποθέτουμε.
Δεν θα το λέγατε σε κάποιον στον δρόμο.
"Παρεμπιπτόντως, δεν είμαι φασίστας". Θα ήταν σαν να διαμαρτύρονται.
Σαν να πας σε σχολείο να πεις "Δεν είμαι παιδόφιλος.
Πείτε ότι δεν το ανέφερα καν. Τα παιδιά είναι ασφαλή μαζί μου.
Και γυμνά να περιφέρονται, όλα καλά. Δεν είμαι παιδόφιλος, οπότε..."
Φυσικά, η λέξη "φασίστας" έχει αλλάξει. Παλιά αναφερόταν
σε μέλος ακροδεξιού απολυταρχικού καθεστώτος
που με τη στρατοκρατία και τη βία καταπίεζε τα ατομικά δικαιώματα.
Τώρα μπορεί να είναι κάποιος που έκανε λάικ σε τουίτ του Τζο Ρόγκαν.
Οπότε οι λέξεις αλλάζουν, ναι;
Και εν μέρει και γι' αυτό θα γίνω woke.
Οι λέξεις αλλάζουν και δεν θέλω να μείνω πίσω.
Δεν θέλω να γίνω σαν τον παππού μου τη δεκαετία του '70.
Όλο μιλούσε για "έγχρωμους" και "κουίρ".
Αν και η λέξη "κουίρ" είναι αποδεκτή τώρα...
Αν περιμένεις αρκετά, κάνει τον κύκλο του.
Η συμβουλή μου είναι να κάνετε υπομονή.
Μπορούμε να λέμε "κουίρ" τώρα.
Όχι ως ουσιαστικό, μόνο ως επίθετο.
Δεν θα λέγαμε "Είσαι ένας κουίρ".
Αλλά μπορούμε να πούμε "Ο Ντάρεν είναι κουίρ τώρα".
Αν ο Ντάρεν είναι σίγουρα αδερφή.
Δεν μπορούμε να λέμε τέτοια για τον Ντάρεν στην τύχη. Έτσι;
Μπορεί να σου κάνουν μήνυση αν πεις κάποιον γκέι ενώ δεν είναι.
Ομοφοβικός νόμος. Δεν μπορούν να σε μηνύσουν για το αντίθετο.
Αν πεις ότι κάποιος δεν είναι γκέι, ενώ είναι.
Δεν μοιάζει άδικο αυτό;
Μπορώ να πω στον μεγαλύτερο γκέι της χώρας
"Τι λέει, Έλτον;" Σωστά;
Θα το λάτρευε. Θα ξετρελαινόταν.
Αν παίζεις τέτοιο παιχνίδι, θες να είσαι ο κορυφαίος παίκτης.
Θα έλεγα "Άκου, Έλτον". Θα έλεγε "Ναι". Και...
"Δεν είσαι γκέι".
Θα έλεγε "Φυσικά και είμαι! Θα σου κάνω μήνυση!"
"Δεν μπορείς".
Θα έλεγε "Να ξέρεις ότι είμαι". "Δεν σε πιστεύω".
"Έλα μαζί μου να σου δείξω τι μπορώ να κάνω, τότε".
Φυσικά, η λέξη "κουίρ" άλλαξε.
Όπως είπαμε και πριν, παλιά αναφερόταν
σε κάποιον που ένιωθε έλξη για το ίδιο φύλο. Έναν γκέι άντρα.
Τώρα η λέξη "κουίρ" μπορεί να αναφέρεται σε στρέιτ άντρα που θέλει προσοχή.
"Είμαι κουίρ πια". "Αλήθεια;"
"Ναι, είμαι κανονικός κουίρ πια. Αλήθεια".
"Αλήθεια;" Ναι". "Και η κοπέλα σου;"
"Ναι, είναι κι εκείνη κουίρ.
Κάνουμε κουίρ πράγματα μαζί".
"Ρούφα ένα καυλί". "Όχι".
"Δεν περίμενα να το κάνεις".
"Δεν είμαι τέτοιος κουίρ". "Και τι κουίρ είσαι;"
"Έβαψα τα μαλλιά μου μπλε".
"Και η γιαγιά μου το ίδιο, και λάτρευε τα καυλιά.
Οπότε τι λες;"
Δεν έχω στοιχεία γι' αυτό.
Δεν κάναμε ποτέ τέτοια συζήτηση.
Τέλος πάντων, οι λέξεις αλλάζουν. Όπως και το "Άτομα με ειδικές ανάγκες".
Παλιότερα αυτός ήταν ο πολιτικά ορθός όρος,
ο όρους για τους ανάπηρους και ό,τι είναι όλοι αυτοί.
Μα είπαν "Θέλουμε να είμαστε άτομα με αναπηρίες".
Δεν ήθελαν να είναι άτομα με αναπηρίες. Είπαν
"Θέλουμε να μας αποκαλούν άτομα με αναπηρίες.
Δεν μας αρέσει ο άλλος όρος πια.
Μην τον χρησιμοποιείτε άλλο". Κι όλα καλά.
Πείτε μου τους κανόνες. Πάντα τους ακολουθώ.
Αν ήμουν σε παραλία και μια γυναίκα έτρεχε και έλεγε
"Πνίγεται το παιδί μου. Είναι άτομο με ειδικές ανάγκες". "Τι είναι;"
"Άτομο με ειδικές ανάγκες. Πνίγεται".
"'Άτομο με αναπηρίες' εννοείς;
Ωραία, εντάξει. Ας πάμε...". Πέθανε.
Πέθανε.
Έχασα πολύ χρόνο επειδή ήμουν woke.
Είμαι, όμως, και θα το αποδείξω.
Ορίστε. Λατρεύω τους λαθρομετανάστες.
Ναι, κάντε μου μήνυση. Μερικές φορές πάω στο Ντόβερ.
Και κοιτάζω στο πέλαγος.
Βλέπω ένα φουσκωτό σκάφος με καμία εξηνταριά.
Λέω "Εδώ". Έτσι.
Τους τραβάω στη στεριά. "Πρώτα τα γυναικόπαιδα".
"Δεν υπάρχουν γυναικόπαιδα". "Μόνο άντρες είστε; Ελάτε".
Αν πάω και δεν δω κανένα σκάφος, είμαι καταρρακωμένος.
Περιφέρομαι στην πόλη, στέκομαι δίπλα στα φανάρια
και περιμένω να έρθει κανένα φορτηγό.
Κοιτάζω από κάτω και βλέπω έναν τύπο να κρέμεται.
Λέω "Πού πας;" Λέει "Στο σπίτι του Γκάρι Λίνεκερ".
"Προς τα κει είναι".
Ναι.
Γάμα τα σύνορα. Δεν τα χρειαζόμαστε, έτσι;
Ας γίνουμε Βίκινγκς. Σκασίλα τους τα σύνορα.
Έχω λίγο αίμα Βίκινγκ μέσα μου.
Όλοι έχουμε, λόγω των βιασμών που έκαναν.
Έλεγαν ότι ήταν βιασμοί και λεηλασίες, αλλά κυρίως βιασμοί θα ήταν.
Νομίζω ότι πρόσθεσαν τις λεηλασίες για τις συζύγους.
Είπαν "Θα πάμε στη Μεγάλη Βρετανία". "Γιατί;" "Για μερικές λεηλασίες".
"Μόνο λεηλασίες;" "Μόνο λεηλασίες, μωρό μου".
"Γιατί φοράς το καπέλο των βιασμών;"
Το σόου λέγεται Αρμαγεδδών.
Μιλάει για τις πολλές πιθανότητες για το τέλος της ανθρωπότητας.
Είμαστε στο χείλος του γκρεμού.
Μπορεί να είναι οτιδήποτε, υπερθέρμανση του πλανήτη, πανδημίες,
πυρηνικός πόλεμος, η δική μας ηλιθιότητα, βασικά.
Γιατί, ως είδος, γινόμαστε σίγουρα πιο ηλίθιοι.
Μπορείς πια να κάνεις μάθημα για την Τέιλορ Σουίφτ στο πανεπιστήμιο.
Πόσο χαμηλά, από ακαδημαϊκή άποψη, μπορείς να πέσεις;
Στο Λονδίνο, υπάρχει η Σχολή Ανθοδετικής.
Το είδα και δεν το πίστευα. "Σχολή Ανθοδετικής".
Κοίταξα μέσα και έκαναν μαθήματα.
Ανθοδετική. Η μαμά μου έκοβε λουλούδια από τον κήπο
και τα έβαζε σε βάζα στο σπίτι.
Δεν ήρθε ποτέ κάποιος να πει "Ποιος άσχετος μαλάκας το έκανε αυτό;"
Ναι, η Γη έχει τα χάλια της, και φταίω εγώ. Η γενιά μου φταίει.
Και η προηγούμενη γενιά, οι μπούμερ,
με τις αποψιλώσεις και τα ορυκτά καύσιμα.
Κατέστρεψαν τη σφαίρα του όζοντος κι ανέβασαν τη θερμοκρασία.
Και τώρα τα παράσιτα, τα βακτήρια και οι πανδημίες
θα χειροτερεύουν συνέχεια.
Αν είστε 20 τώρα, η μέση ηλικία σας θα διαφέρει πολύ από τη δική μου.
Έζησα τα 60 καλύτερα χρόνια του πολιτισμού.
Αλλά αν είστε 20 τώρα, σε 40 χρόνια,
θα είστε στο σπίτι σας, θα φοράτε μάσκα
και θα κλαίτε.
Όπως κάνετε τώρα με αστεία.
Δεν θα είμαι εκεί να το δω,
αλλά θα ξοδέψω όλη μου την περιουσία σε ιδιωτικά τζετ,
για να βεβαιωθώ ότι θα συμβεί.
Ναι, Ρίκι!
Θα είμαστε η πρώτη γενιά την οποία θα ζηλεύουν οι μελλοντικές.
Τα είχαμε όλα και τα εξαντλήσαμε όλα.
Εξαντλούμε όλο το νερό. Εξαντλούμε όλα τα ορυκτά καύσιμα.
Συνήθως, σκέφτεσαι το παρελθόν και νιώθεις λύπηση.
"Πώς ζούσαν έτσι; Πώς τα κατάφερναν;
Δεν είχαν τουαλέτες μες στο σπίτι.
Έχω εννιά τουαλέτες στο σπίτι μου.
Πάω και τραβάω το καζανάκι σε όλες έτσι για πλάκα.
Έτσι ώστε σε 40 χρόνια, η Τούνμπεργκ να χέζει έξω απ' το παράθυρο.
Έχω 28 καλοριφέρ. Τα έχω πάντα στο τέρμα.
Μετά βάζω στο τέρμα το κλιματιστικό
και η θερμοκρασία καταλήγει γύρω στους 20 βαθμούς.
Έτσι αρέσει στη γάτα.
Της αρέσει να είναι στους 20 βαθμούς. Την κακομαθαίνω.
Τις λατρεύω τις γάτες.
Είναι υπέροχες, μα αν τις αφήσεις να βγουν,
φέρνουν σπίτι ό,τι πιο αηδιαστικό.
Τις προάλλες, μου έφερε έναν από το Λίβερπουλ με έρπη.
Δεν ήταν τελείως νεκρός. Τον έπιασα από τα πόδια
και του κοπάνησα το κεφάλι στο τραπέζι.
Ποιος νοιάζεται; Αν η ανθρωπότητα εξαφανιστεί,
η Γη θα ξαναγίνει παράδεισος σε μερικούς αιώνες.
Αν χάσουμε τις μέλισσες, θα γίνουμε έρημος.
Δεν είμαστε σημαντικοί.
Είμαστε ένα είδος ναρκισσιστικών πιθήκων.
Κάποιοι στο ίντερνετ ενοχλούνται όταν μας αποκαλώ πιθήκους.
Ξέρετε, οι θρησκευόμενοι, οι Αμερικάνοι.
Ένας είπε "Μίλα για τον εαυτό σου.
Εγώ δεν είμαι πίθηκος". Είπα "Είσαι. Όλοι είμαστε".
"Όχι. Τι έχουν κάνει οι γορίλες; Εμείς περπατήσαμε στο φεγγάρι".
"Ποιοι εμείς; Εσύ δεν έχεις κάνει τίποτα.
Έγραψες λάθος το 'φεγγάρι'".
Παράξενο δεν είναι όταν παίρνουν τα εύσημα για το υπόλοιπο είδος;
Γιατί αυτό ώθησε τον πολιτισμό μπροστά,
μερικές ιδιοφυΐες στην πορεία.
Είμαστε οκτώ δις άνθρωποι. Οι περισσότεροι δεν κάνουμε τίποτα.
Τρώμε, χέζουμε, πεθαίνουμε. Έτσι;
Αν ερχόταν προς τη Γη μετεωρίτης που θα την κατέστρεφε,
τέσσερα δις άνθρωποι θα γονάτιζαν
και θα προσεύχονταν στον θεό τους, ενώ μερικοί επιστήμονες
θα έστελναν τον Μπρους Γουίλις να κάνει κάτι.
Μου είναι περίεργη η ιδέα της προσευχής.
Πώς αποφασίζει ο Θεός;
Τόσοι άνθρωποι που προσεύχονται ταυτόχρονα.
Κερδίζει η καλύτερη ιδέα ή το κάνει δημοκρατικά;
Για κάθε θέμα, καταμετρά ψήφους υπέρ και κατά.
Αν το κάνει έτσι, τη βάψαμε. Είμαστε μικρό έθνος.
Στην επόμενη προειδοποίηση για πλημμύρα,
αν λέμε "Μακάρι να είναι όλοι καλά",
ενώ όλη η Κίνα λέει "Ναι, γάμα το το Μπρίστολ"...
Εκείνοι είναι ένα δις.
Θα επιστρέψω στην Κίνα μετά.
Ναι, πάντα μου φαινόταν περίεργη η ιδέα της προσευχής.
Αν συναντήσω έναν φίλο ή γείτονα που ξέρω ότι έχει μικρό παιδί,
ρωτάω "Πώς είναι ο τάδε;"
Μου λέει "Όχι και πολύ καλά. Είναι στην εντατική.
Δεν ξέρουμε αν θα τα καταφέρει. Προσεύχομαι κάθε βράδυ".
Τότε, κάνω ένα πείραμα...
Πάω σπίτι
και προσεύχομαι δύο φορές να μην τα καταφέρει.
Δεν το κάνω.
Πάντως, τελευταία στέλνω βίντεο με μηνύματα
σε ανίατα άρρωστα παιδιά.
Μόνο αν το ζητήσουν, προφανώς.
Δεν μπαίνω σε νοσοκομεία να πω "Ξύπνα, καράφλα.
Κοίτα πώς χορεύω στο TikTok".
Όχι. Το έκανα πολύ στην πανδημία.
Δεν μπορούσαν να δουν ούτε την οικογένειά τους.
Ήταν μέσω του Make-A-Wish. Το ξέρετε; Κάνουν φοβερή δουλειά.
Πραγματοποιούν ευχές παιδιών.
Αν η ευχή είμαι εγώ, δέχομαι και ξεκινάω πάντα λέγοντας
"Γιατί δεν ευχήθηκες να γίνεις καλά;
Είσαι και καθυστερημένος μήπως;"
Ούτε αυτό το κάνω.
Όλα αυτά τα λέω για πλάκα.
Δεν χρησιμοποιώ τη λέξη από "κ" καθόλου στην πραγματική ζωή.
"Μόλις το έκανες". "Για ένα αστείο.
Δεν είναι η πραγματική ζωή. Παίζω έναν ρόλο".
"Ακούστηκες πειστικός πάντως". "Ναι, επειδή είμαι καλός".
Δεν θα κατηγορούσατε άλλες τέχνες.
Δεν θα λέγατε στον Άντονι Χόπκινς "Σε είδα στη Σιωπή των Αμνών.
Είσαι κανίβαλος, δηλαδή;"
"Όχι, έπαιζα έναν ρόλο".
"Ήσουν αρκετά πειστικός". Ναι.
Είναι καλός, όπως κι εγώ, γι' αυτό το κάνω καλά αυτό.
Φανταστείτε να μην ήμουν καλός και να ξέρατε ότι αστειευόμουν.
Θα ήταν πολύ καθυστερημένο.
Ρώτησε κανείς τα δελφίνια αν θέλουν να κολυμπάνε με ετοιμοθάνατα παιδιά;
Δεν μπορεί να το διασκεδάζουν.
Εκεί που κολυμπούν,
τους πετάνε ξαφνικά χλωμούς εφήβους που σπαρταρούν.
Το δελφίνι λέει "Τι σκατά είναι αυτό; Σκατά".
"Άσ' τον να το κάνει". "Γιατί, γαμώτο;"
"Πεθαίνουν όλα". "Από τι;
Αυτός έχωσε τα δάχτυλά του στον φυσητήρα μου".
"Δεν θα ζήσει για πολύ ακόμη". "Ούτε εγώ αν δεν αναπνέω".
Είναι πολύ θλιβερό, αλλά όλοι πεθαίνουμε.
Το ξέρουμε όλοι και όλοι πεθαίνουμε.
Δεν έχει σημασία αν θα πεθάνουμε ένας ένας
ή όλοι μαζί σε έναν μεγάλο Αρμαγεδδώνα.
Όλοι θα πεθάνουμε μία μέρα, και θα είμαστε νεκροί για πάντα.
Έχω πάει σε πολλές κηδείες.
Όταν ζεις τόσο, ξέρεις πολλούς που πεθαίνουν.
Δεν με πειράζουν οι κηδείες, γιατί είναι το τέλος.
Συμφωνείτε; Σιχαίνομαι τους γάμους.
Γαμημένοι... Έχουν και τόση ελπίδα. Καταλαβαίνετε τι λέω;
Είναι κολλιτσίδες, αλαζόνες.
Λένε "Θέλεις να έρθεις να μας βλέπεις για 12 ώρες;"
"Όχι. Με τίποτα, γαμώτο".
Κι η πρόσκληση αλαζονική είναι.
Βασιλικό διάταγμα. "Σας προσκαλούμε εγκάρδια..."
Δεν με τιμάτε. Δεν θέλω να έρθω.
Έτσι δεν είναι;
Και μετά λες "Ναι, εντάξει, πότε είναι;"
"Σε δύο χρόνια".
Δεν έχεις δικαιολογία για δύο χρόνια μετά, το ξέρουν.
Οπότε πρέπει να ελπίζεις να πεθάνει ένας από τους δύο.
Και λες "Εντάξει, θα έρθω. Πού είναι;"
"Στην Ινδία". "Άντε γαμήσου".
Δεν θα κάνω εμβόλια για σένα, βαρετέ μπάσταρδε.
Κι έχω μεγάλη οικογένεια πια.
Όλο κάποιος παντρεύεται. Ξέρουν ότι έχω λεφτά.
Δεν μπορώ να τους πάρω σερβίτσια. Πρέπει να τους αγοράσω σπίτι.
Έχω τεράστιο σόι. Πολλά αδέρφια.
Όλα έχουν παιδιά κι εγγόνια
κι ακόμη και δισέγγονα, γιατί είμαστε πολύ λαϊκοί τύποι.
Νέο μωρό κάθε Χριστούγεννα. Τέτοιοι είμαστε.
Πάω σπίτι. Γεμάτο.
"Ποιανού είναι; Δικό σας. Να σας ζήσει".
Δεν τον ξέρω. Δεν την ξέρω. Με πιάνετε;
Αλλά κάνω κάτι τα τελευταία δύο χρόνια.
Τους απομονώνω όλους, έναν έναν,
και τους λέω ότι τους αφήνω όλη μου την περιουσία,
αλλά να μην το πουν.
Με λατρεύουν όλοι τώρα.
Και δεν έχω διαθήκη,
οπότε στην κηδεία μου θα γίνει σφαγή.
Είμαι σε ηλικία που με ρωτούν τι σχεδιάζω για την κηδεία μου.
Μέχρι και δημοσιογράφοι με ρωτάνε.
"Δεν την έχω σχεδιάσει. Με καταθλίβει.
Δεν με νοιάζει". "Δεν σε νοιάζει τι θα λένε για σένα;"
"Θα είμαι νεκρός".
"Κι η κληρονομιά σου;" "Γάμα την".
Αυτή δεν σχεδιάζεται.
Τόσοι πέθαναν που νόμιζαν ότι θα τους αγαπούν για πάντα.
Επιφανείς άνθρωποι έλεγαν "Υπάρχει ένα άγαλμά μου στην πλατεία".
Και τώρα κατεβάζουν τα αγάλματα. "Κατεβάστε αυτό το άγαλμα.
Ήταν έμπορος σκλάβων. Κατεβάστε το".
"Έχτισε το νοσοκομείο. Να το γκρεμίσουμε;" "Εκείνο αφήστε το.
Μόνο κατεβάστε το άγαλμα.
Και μετά πετάξτε το στο κανάλι".
"Εκείνος το έχτισε". "Ασήμαντο. Μόνο κατεβάστε το άγαλμα".
Ας μην αλλάζουμε την ιστορία.
Αν μάθετε κάτι νέο, προσθέστε το. Αν ένα άγαλμα λέει
"Λόρδος Γουίμσι. Έμπορος, φιλάνθρωπος".
Προσθέστε "λίγο ρατσιστής".
Ή μια από εκείνες τις πλάκες που γράφουν
"Εδώ ζούσε ο Σερ Ρόμπερτ Σπιούκ. Συγγραφέας, ποιητής, παιδόφιλος".
Νομίζω ότι ζούμε πολύ. Γι' αυτό ανησυχούμε για όλα αυτά.
Δεν έπρεπε να ζούμε τόσο.
Ως είδος,
είμαστε περίπου 300.000 ετών, ως Homo sapiens.
Υπάρχουμε ως ανθρωπίδες εδώ και εκατομμύρια χρόνια
και μαζί με κάθε άλλη μορφή ζωής,
εξελισσόμαστε τρεισήμισι δις χρόνια τώρα.
Ό,τι υπάρχει αυτήν τη στιγμή
προήλθε από την ίδια μάζα οργανικής ύλης τρεισήμισι δις χρόνια πριν.
Γι' αυτό με ενοχλεί όταν λένε "Άνθρωποι. Είμαστε οι πιο εξελιγμένοι".
Όχι. Δεν είμαστε πιο εξελιγμένοι από τον γυμνοσάλιαγκα ή το σαλιγκάρι.
Ο κόσμος λέει "Κοίτα τα". Ναι. Πέτυχαν από την αρχή.
Η φύση όλο τα δοκιμάζει. "Θέλεις μάτια;"
"Όχι.
Δεν θα το 'λεγα. Όχι".
Ας μιλήσουμε ειλικρινά για τους γυμνοσάλιαγκες και τα σαλιγκάρια.
Το σαλιγκάρι είναι ένας γυμνοσάλιαγκας με ένα κέλυφος πάνω του, έτσι;
Αλλά αν τραβήξεις το κέλυφός του, αρχίζει να κάνει...
"Πεθαίνω!"
Ο γυμνοσάλιαγκας λέει "Ο πραγματικός κόσμος, μαλάκα".
Ναι, υπάρχουμε εδώ και 300.000 χρόνια.
Τον περισσότερο καιρό,
είχαμε το ίδιο προσδόκιμο ζωής με κάθε άγριο πίθηκο.
Τριάντα πέντε, 40, αν είσαι τυχερός.
Γεννιέσαι, μεγαλώνεις, ζευγαρώνεις, παίζεις με τα παιδιά.
Κόβεσαι κάπου. "Τι είναι αυτό;" Πέθανες.
Με τα αντιβιοτικά και τα φάρμακα, το αυξήσαμε.
Ένα παιδί που γεννιέται σήμερα μπορεί να φτάσει τα 100.
Και σύντομα και τα 120 λένε.
Λένε επίσης ότι σύντομα δεν θα υπάρχει λόγος,
με την κατάλληλη φροντίδα,
οι άνθρωποι να μη ζουν μέχρι τα 150.
Εκπληκτικό, μέχρι να θυμηθείς ότι έχουμε περιορισμένα εγκεφαλικά κύτταρα,
που μόνο χάνουμε. Δεν επανέρχονται.
Στο μέλλον, θα υπάρχουν στον πλανήτη 15 δις άνθρωποι.
Οι μισοί θα είναι πάνω από 100 και θα έχουν όλοι Αλτσχάιμερ.
Θα είναι σαν το Ξύπνημα των Νεκρών. Θα είναι φρικτό.
Μια θεία πέθανε από Αλτσχάιμερ. Δεν ξέρω πώς πεθαίνεις από Αλτσχάιμερ.
Ξέχασε πώς να ζει. Έτσι;
Τα τελευταία δύο χρόνια, ήταν σε οίκο ευγηρίας
κι ο ξάδερφός μου την επισκεπτόταν συχνά.
Άρχισε να μην τον αναγνωρίζει,
μετά δεν ήξερε ποια ήταν και μετά πέθανε.
Στην κηδεία, αναπολούσαμε τις καλές μέρες.
Μερικά από τα αστεία, αφηρημένα πράγματα που είπε και έκανε.
Καταλάβαμε ότι τότε ήταν που ξεκίνησε η ασθένεια,
πριν γίνει η διάγνωση.
Είναι αληθινή ιστορία.
Μια φορά, ο ξάδερφός μου γύρισε από τη δουλειά κι εκείνη του είπε
"Έχει φαγητό στον φούρνο. Εγώ έφαγα ήδη".
Είπε "Ευχαριστώ, μαμά".
Ήταν ψαρόπιτα.
Έφαγε την ψαρόπιτα και είπε "Θεέ μου" κι έτρεξε πάνω.
Έκανε εμετό. Πήγε και της είπε "Μαμά, το ψάρι έχει χαλάσει.
Έκανα εμετό". Και είπε "Ναι, κι εγώ το ίδιο".
Τελευταία κοιτάω τα ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας.
Για έρευνα. Δεν είναι κανένα φετίχ.
Ένα παιδί που γεννιέται σήμερα στο ΗΒ έχει 99,8% πιθανότητες επιβίωσης.
Απίστευτο. Μόνο στη χαϊδεμένη Δύση;
Έψαξα και για χώρες του Τρίτου Κόσμου. Ακόμη και στην Αφρική, είναι 96,5%.
Στην άγρια Αφρική, όπου όλα θέλουν να φάνε ένα νεογέννητο...
Τα μωρά είναι ήδη ευάλωτα. Στην Αφρική μπορεί να γεννηθούν σε καλύβα.
Κοντά σε λιοντάρια. Το μωρό μες στο αίμα.
Δεν έχουν νερό να το πλύνουν. Και έχει ήδη AIDS!
Τώρα,
μέχρι το αστείο να φτάσει στο Netflix,
θα είναι διανθισμένο.
Θα υπάρχει υποκείμενη σάτιρα, θα ισχυριστώ.
Αλλά μέχρι τότε, το μόνο που έχω είναι
"Το μωρό έχει AIDS".
Ξέρω ότι είναι αστείο.
Πρέπει μόνο να βρω το γιατί.
Αφήστε το πάνω μου.
Επίσης, μέχρι να βγει στο Netflix, θα έχω πάει σε αρένες παντού.
Θα αρέσει. Ο κόσμος θα γελάει.
Αν είσαι Αφρικανή και γεννήσεις μωρό στην Αφρική
κι ο γιατρός πει "Λυπάμαι, το μωρό σας έχει AIDS",
θα είσαι εκεί και...
Θα είσαι εκεί με τον σύζυγό σου και θα πεις "Έχει AIDS, Τζεφ".
Τζεφ...
"Ναι, Τρέισι, κι εγώ έχω".
"Το μωρό έχει AIDS. Να δούμε σταντ απ να ξεχαστούμε;"
"Ναι. Τι, Netflix;" "Ναι".
"Ρίκι Ζερβέ;" "Εννοείται".
Στεναχωριούνται που το μωρό έχει AIDS, αλλά γελάνε κιόλας.
"Αρμαγεδδών"...
Και έρχεται το "Το μωρό έχει AIDS".
Και λέει, "Θεέ μου. Τζεφ, γιατί γελάνε μαζί μας
και με το μωρό που έχει AIDS;"
Ο Τζεφ λέει "Δεν γελάνε μαζί μας ακριβώς".
Εκείνη λέει "Είπαν και τα ονόματά μας.
Στην κυριολεξία γελάνε μαζί μας".
Κι ο Τζεφ λέει "Είμαστε πλασματικό ζευγάρι με πλασματικό μωρό με AIDS.
Όποιος προσβάλλεται απ' αυτό είναι ηλίθιος".
Και λέει "Τουλάχιστον, δεν έκανε την προφορά".
Οπότε...
"Ναι, αλλά επειδή η Τζέιν τον παρακάλεσε να μην το κάνει".
Είναι αστείο γιατί ισχύει.
Λέω ότι πήραμε το χιούμορ των γονιών μας,
είτε το καταλάβαμε είτε όχι.
Ειδικά τα παιδιά της εργατικής τάξης από τις μητέρες τους.
Είναι πολυάσχολες. Τα κάνουν όλα...
Ελέγχουν τους άντρες, μεγαλώνουν τα παιδιά, δουλεύουν,
σώζουν τον κόσμο. Πού χρόνος;
Τρομάζουν τα παιδιά για να είναι φρόνιμα.
Γίνονται μακάβριες για να τα σοκάρουν και να μην πεθάνουν.
Σωστά; Ας πούμε, όταν ήμουν μικρός
κι η μαμά μου έκανε φαγητό που δεν μου άρεσε.
Βραστές πατάτες αντί για τηγανητές.
Έλεγα "Δεν μ' αρέσουν".
Η μαμά έλεγε "Φυσικά σ' αρέσουν.
Στην Αφρική παιδιά σαν εσένα λιμοκτονούν".
Κι εγώ έλεγα "Θεέ μου, εντάξει". Κι εσείς;
Αληθινή ιστορία. Ήμουν επτά χρονών και έπαιζα στο πάρκο.
Γύρισα τρέχοντας και η μαμά είπε "Ρίκι, έλα δω. Κάτσε".
Μάλλον υπήρχε παιδόφιλος κοντά.
Κι η μαμά λέει "Μην ξαναπάς στις τουαλέτες στο πάρκο".
Και είπα "Γιατί;"
Δεν μπορούσε να εξηγήσει την παιδοφιλία σε ένα επτάχρονο,
αλλά αυτό της ήρθε να πει.
Είπε "Επειδή κυκλοφορεί ένας άντρας
που κόβει τα πουλάκια αγοριών".
Εγώ...
"Συμβαίνουν τέτοια, ρε γαμώτο;"
Μια βδομάδα δεν κοιμήθηκα.
Πέτυχε. Δεν ξαναπήγα σε εκείνες τις τουαλέτες.
Ήξερε ενστικτωδώς. Αν είχε πει "Ρίκι, έλα. Κάτσε".
Μην ξαναπάς στις τουαλέτες.
Κυκλοφορεί παιδόφιλος". "Τι είναι αυτό;"
"Ένας που μοιράζει γλυκά και κουτάβια".
"Τρέχω!"
Στα επτά; Θα τον έπαιζα σε οποιονδήποτε για κουτάβι.
Θα ήμουν έτσι μάλλον.
Θα μου δώσει κουτάβι.
Γεια. Θα μου δώσει κουτάβι.
Ένα κουτάβι.
Γαμώτο.
Δεν μπορώ να το κάνω καθόλου με το αριστερό.
Έλα, ρε γαμώτο.
Έχεις πιει;
Χριστέ μου.
Έλα τώρα!
Γαμώτο.
Αφού ξεκίνησα, θα το τελειώσω.
Γάμησέ με.
Τι κουτάβι είναι;
Τι είναι; Λαμπραντόρ;
Για γατάκι, παίρνω και πίπα.
Πάω σπίτι. Γατάκι, κουτάβι, χύσια.
Μου λείπει ο παιδόφιλος της γειτονιάς. Πάντα δεν υπήρχε ένας;
Είσαι έξω από το σχολείο με τη μαμά. "Παιδόφιλος".
Επειδή φορούσε στολή παιδόφιλου.
Γέρος, φαλάκρα στο πάνω μέρος, μακριά μαλλιά στις πλευρές.
"Ένας πρόστυχος παι..." "Πες γεια".
"Γεια". Έτσι. Πρόστυχη έκφραση. Έτσι είναι οι παιδόφιλοι.
Πρόστυχος παιδόφιλος, έτσι;
Αν σ' αγγίξει, θα του κάψουμε το σπίτι.
Ήταν καλό σύστημα.
Μετά έρχεται ο Μάικλ Τζάκσον και αλλάζει το πράγμα.
Δεν είναι ο άσχημος έξω από το σχολείο.
Δεν λέω ότι ήταν παιδόφιλος. Κανείς δεν ξέρει.
Μόνο ο Μάικλ κι όσοι δωροδόκησε. Θέλω απλώς να πω
ότι τα παιδιά τον λάτρευαν.
Τον λάτρευαν μόνο που τον κοιτούσαν.
Ήταν σαν καρτούν της Disney. Κι εκείνη η φωνή. "Γεια".
Ξέρετε...
Ο Μάικλ πήγαινε σε όποιο παιδί ήθελε.
Και μάλλον πήγαινε κάπως έτσι.
Ήταν κι αυτό. Τα παιδιά έλεγαν "Να ο Μάικλ. Φεύγει".
Δεν έφευγε, τα πλησίαζε.
Μα ο κόσμος δεν νοιάζεται,
γιατί είναι τόσο καλός.
Είναι τόσο καλός. Και πολύ δημοφιλής.
Αν είχε ζήσει και γινόταν δίκη, μάλλον θα τη γλίτωνε,
γιατί τον λατρεύουν όλοι και θα ήταν ευάλωτος στη δίκη.
Θα καθόταν έτσι, κι ο δικαστής θα έλεγε "Μάικλ, πείραξες τα παιδιά;
Κι εκείνος θα έκανε...
Κι ο δικαστής θα έλεγε "Τέλος. Φύγε από δω. Άντε".
Σας υποσχέθηκα κάτι για την Κίνα.
Αυτό είναι ένα απίστευτο στατιστικό στοιχείο.
Είναι αλήθεια. Ψάξτε το.
Στην Κίνα,
υπάρχουν δέκα εκατομμύρια Κινέζοι παιδόφιλοι.
Δέκα εκατομμύρια Κινέζοι παιδόφιλοι και δεν υπάρχουν αρκετά παιδιά.
Επειδή περιορίζουν τις γεννήσεις. Κακόμοιροι παιδόφιλοι λένε
"Πού πήγαν τα παιδιά;"
Έτσι;
"Γάμησέ με. Πρέπει να μοιράζομαι".
Μόλις σκέφτηκα ένα αστείο. Δεν το λέω. Είναι όντως πολύ προσβλητικό.
Καλά. Εντάξει.
Εντάξει, θα το πω. Αλλά να θυμάστε,
δεν επιλέγεις τις σκέψεις σου, εντάξει;
Και μόλις έκανα αυτήν τη σκέψη.
Ένας Κινέζος παιδόφιλος πάει σε ένα παιδί και του λέει
"Θέλεις ένα κουτάβι;" Το παιδί λέει "Δεν πεινάω".
Εσείς με βάλατε να το κάνω. Δικό σας το έγκλημα μίσους.
Είμαι woke, το ξέχασα. Ας γυρίσω σ' αυτά.
Έχω και σχετικό αστείο.
Θυμάστε κάτι ανέκδοτα που λέγαμε μικροί; Με τον γιατρό;
"Γιατρέ, όλο νομίζω ότι είμαι κουρτίνα".
"Τράβα... να γίνεις καλύτερα".
Σκέφτηκα μια woke εκδοχή για τη σημερινή εποχή.
Πάει κάποιος στον γιατρό.
"Γιατρέ, όλο νομίζω ότι είμαι κουρτίνα".
Κι ο γιατρός λέει "Είσαι, τότε".
Καλό, έτσι;
Είμαι woke, θα έπρεπε να μιλάω και για πολιτική,
μα δεν μ' αρέσει όταν ένας κωμικός λέει τις απόψεις του
και βασίζεται στη συμφωνία του κοινού για χειροκρότημα.
Νομίζω ότι κάτι χάνεται.
Τα αστεία μου είναι για όλους, ό,τι κι αν ψηφίζουν.
Δεν πρέπει να έχουν πολιτική χροιά.
Ασχολούμαι με την πολιτική στην ιδιωτική μου ζωή.
Μερικές φορές με εξοργίζουν οι κοινωνικές ανισότητες.
Είμαστε η έβδομη πλουσιότερη οικονομία κι υπάρχουν ακόμη άστεγοι.
Υπάρχουν 250.000 άστεγοι στη Βρετανία.
Μακάρι να μην υπήρχαν άστεγοι, γιατί είναι απαίσιοι.
Άντε γαμήσου.
Συμφωνείτε;
"Μπράβο, δίπλα στο ΑΤΜ, ρε θρασύτατε μαλάκα".
Είναι σοβαρό πρόβλημα. Μακάρι να μη μείνετε άστεγοι.
Μα αν μείνετε, προτείνω ηρωίνη.
Σε κάνει αμέσως χαρούμενο.
Έχω έναν φίλο που μου είπε κάτι εντελώς στα σοβαρά.
"Το θέμα με την ηρωίνη, Ρικ,
είναι ότι σπουδαίοι δίσκοι γράφτηκαν υπό την επήρεια".
Είπα "Ναι, μα από σπουδαίους καλλιτέχνες.
Εσύ είσαι σοβατζής". Ωραία;
"Αν είχες ηρωίνη, δεν θα έγραφες το Dark Side of the Moon.
Θα σε έπαιρνε ο ύπνος και θα έκαιγες το σπίτι".
Πρέπει να ασχοληθώ με την επικαιρότητα, μα δεν βλέπω ειδήσεις.
Είδα, όμως, κάτι πρόσφατα στο YouTube.
Ξέρετε τον μικρούλη του Game of Thrones;
Τον Πίτερ Ντίνκλατζ. Τον ξέρετε; Ναι.
Ήταν σε μια εκδήλωση για μια νέα δουλειά του.
Το έβγαλαν βίντεο. Γι' αυτό διέρρευσε στο YouTube.
Δεν ξέρω πώς έτυχε να αναφερθεί, μα άρχισε να φωνάζει για κάτι.
Θεέ μου. Έλεγε "Είναι αηδιαστικό.
Ακόμη βγαίνουν παραγωγές του Η Χιονάτη κι οι Επτά Νάνοι.
Έλεος! 2023 έχουμε! Είναι πολύ προσβλητικό".
Δεν ήταν χαρούμενος.
Τον λες και γκρινιάρη.
Έχει δίκιο, όμως, έτσι; Φυσικά κι έχει δίκιο.
Βέβαια, για αυτόν όλα καλά,
γιατί είναι πολυεκατομμυριούχος ηθοποιός.
Και σπουδαίος ηθοποιός. Παίζει και Σαίξπηρ.
Πολλοί νάνοι στον χώρο της ψυχαγωγίας δεν είναι τόσο...
Όχι, κάποιοι είναι σκηνικά αντικείμενα.
Σοβαρά τώρα. Είναι τυχεροί αν τους πετάνε από κανένα κανόνι.
Το να χορεύουν γύρω από τη Χιονάτη για τρεις εβδομάδες είναι
το Δισκοπότηρό τους, και τους το γάμησε.
Αν τους το πάρει, τι κάνουν; Δεν λέει
"Κάντε την ταινία με ηθοποιούς κανονικού ύψους".
Ούτε αυτό γίνεται. Θα μπλέξεις μετά.
Δεν παίρνεις τη δουλειά νάνου ούτε ΑμεΑ.
Ο Έντι Ρέντμεϊν βρήκε τον μπελά του επειδή έπαιξε τον Στίβεν Χόκινγκ.
Στην ταινία για τη ζωή του. Κέρδισε και Όσκαρ.
Τότε άρχισαν οι αντιδράσεις.
Έλεγαν "Θα έπρεπε να τον υποδυθεί πλάσμα που έχει όντως αναπηρία".
Όλα αυτά τα... Και...
Και...
έλεγαν
"Ο ηθοποιός πρέπει να έχει την αναπηρία που έχει κι ο ρόλος του".
Αλλά ήταν η ιστορία της ζωής του Στίβεν Χόκινγκ.
Που σημαίνει ότι στην αρχή, ο μαλάκας μπορούσε να περπατήσει.
Οπότε έχω ερώτημα. Τι είναι πιο εύκολο; Ένας ηθοποιός που περπατά...
να κάνει ότι δεν μπορεί για το τέλος της ταινίας
ή ένας ηθοποιός που δεν περπατά
να κάνει ότι μπορεί για την αρχή...
Πώς θα γινόταν; Με μαριονέτες; Σκεφτείτε.
Δεν γίνεται πάντα ο ηθοποιός να έχει την αναπηρία του ρόλου του.
Ηθοποιοί είναι!
Αν έβγαζαν ταινία για την Έλεν Κέλερ, που ήταν κωφάλαλη και τυφλή;
Πόσο πιθανό να έβρισκαν κωφάλαλη και τυφλή ηθοποιό;
Θα έτρεxες στον σκηνοθέτη.
"Βρήκαμε κωφάλαλη και τυφλή κοπέλα". "Τι είπε;" "Δεν...
Ούτε το τηλέφωνο δεν σήκωσε".
Μην αρχίσω.
Ιδιοποίηση κουλτούρας. Το έχετε ακούσει;
Είναι το πιο πρόσφατο πρόβλημα.
Και πάλι, στην εποχή μου, αυτό το είχαμε για καλό.
Ανταλλάσσαμε ιδέες με άλλους πολιτισμούς, άλλα έθνη,
μοιραζόμασταν πράγματα με άλλες φυλές.
Καθόλου ρατσιστικό. Τώρα είναι ρατσιστικό.
Η Γκουέν Στεφάνι βρήκε τον μπελά της επειδή είχε τα μαλλιά της ράστα.
"Όχι. Τα ράστα τα επινόησαν μαύροι. Εσύ είσαι λευκή. Είναι ρατσιστικό".
Το ίδιο κι ο Τζέιμι Όλιβερ όταν έβγαλε συνταγή για τζαμαϊκανό κοτόπουλο.
"Οι μαύροι το επινόησαν. Είναι ρατσιστικό".
Οι μαύροι χρησιμοποιούν τη λέξη από "ν".
Εμείς την επινοήσαμε!
Αυτό ήταν, έτσι; Αυτό ήταν.
Ξέρω ότι οι λευκοί είναι οι χειρότεροι.
Γι' αυτό και κανένας δεν θέλει λευκούς μεσήλικες πια,
μέχρι να χαλάσει ο λέβητας.
Τότε λένε "Φέρε τον καράφλα. Τώρα".
Κριτική φυλετική θεωρία. Την ξέρετε;
Διδάσκεται και στα σχολεία, σε τρέντι περιοχές, στο Λος Άντζελες,
σε πεντάχρονα κι εξάχρονα παιδιά.
Αν δεν την έχετε ακουστά, εν ολίγοις, λέει ότι όλοι οι λευκοί είναι ρατσιστές.
Γεννιόμαστε ρατσιστές και συνεχίζουμε
γιατί διαιωνίζουμε τη ρατσιστική κοινωνία των προγόνων μας.
Όλοι οι λευκοί είναι ρατσιστές, και δεν γίνεται τίποτα. Μεγάλη ανακούφιση.
Ο κόσμος θα γίνεται όλο και πιο δυσνόητος όσο μεγαλώνω.
Ένα νέο δόγμα στο όνομα της "προόδου".
Ένα δόγμα δεν είναι ποτέ προοδευτικό, όσο νέο και τρέντι.
Αλλά σύντομα θα υπερέχουν.
Μόλις φέτος έκανα την πρώτη μου παραγγελία από το Amazon.
Στην πανδημία, η Τζέιν έλεγε "Χρειαζόμαστε αυτό".
Ήρθε. Εγώ έλεγα "Όχι..." Έλεγε "Είναι εύκολο".
Δεν μ' άρεσε. Δεν μου άρεσαν ποτέ ούτε τα κανονικά ψώνια.
Ειδικά για ρούχα.
Δεν μ' άρεσαν τα ψώνια όταν ήμουν νέος κι αδύνατος.
Τώρα, χοντρός και γέρος, τα μισώ πραγματικά.
Κάποτε μια πωλήτρια νόμιζε ότι είχα μπερδέψει
τα μέτρα μου για το πόδι και τη μέση.
Την έβλεπα να σκέφτεται "Ουρακοτάγκο έχετε;"
"Για μένα είναι, θρασύτατη..."
Όμως, δεν εμπιστεύομαι και το ίντερνετ.
Η Τζέιν έλεγε "Βάλε την πιστωτική".
"Θα έχουν τα στοιχεία μου".
"Όλοι τα έχουν ήδη. Βάλε τον αριθμό". "Ποιον αριθμό;"
"Τον μεγάλο. Σκατά, δώσ' την εδώ. Ορίστε. Παράγγειλε κάτι".
Σκέφτηκα "Δεν θέλω τίποτα. Παντελόνι φόρμας..."
Τα δικά μου τα φοράω μέχρι να μου πέσουν τα μπαλάκια.
Έγραψα "Αντρικό παντελόνι φόρμας. Μαύρο. Τσέπες με φερμουάρ".
Βγήκαν γύρω στα 38. "Γάμησέ με.
Ωραίο φαίνεται αυτό". Διαστάσεις! "Αυτό θα είναι λίγο μακρύ.
Αυτό θα είναι λίγο στενό". Είπα "9,99. Γάμα το, τι έγινε;"
Το παρήγγειλα και ήρθε την άλλη μέρα.
Το άνοιξα. Ήταν άθλιο.
Δεν ξέρω σε ποιο κάτεργο φτιάχτηκαν
ή από ποιο οκτάχρονο παιδάκι από την Κίνα,
αλλά θα έπρεπε να μπει τιμωρία γιατί είναι...
Έψαχνα πού να κάνω παράπονα για να τον απολύσουν.
Κι έμαθα ότι αυτά τα παιδιά βγάζουν δύο δολάρια τη μέρα
σε κάτι τέτοια μέρη, ωραία;
Αλλά τι απέγινε στο να έχεις περηφάνια για τη δουλειά σου;
Ξέρω, κάποιοι σκέφτεστε "Δεν περίμενε να το παραγγείλει ο Ζερβέ".
Έπρεπε να του πουν ότι ήταν κι αυτό μια πιθανότητα.
Ο ιδιοκτήτης του θα τον κάθιζε και θα του έλεγε
"Αν το πάρει ο Ζερβέ και κάνει παράπονα, θα βιάσω πάλι τη μαμά σου".
Το παράκανα; Συγγνώμη.
Αφήστε το πάνω μου.
Θα καταλάβετε ότι ήταν σπουδαία σάτιρα όταν πεθάνω.
Δεν ξέρω πώς θα τελειώσει η ανθρωπότητα.
Όπως λέω, η λίστα είναι μεγάλη. Έχουμε τα πάντα.
Απίστευτο, αλλά ένας πυρηνικός πόλεμος είναι και πάλι πιθανός.
Αλλά ίσως η άνοδος της πανδημίας,
όπου τα παράσιτα, τα μικρόβια και τα βακτήρια είναι...
Τα αντιβιοτικά δεν πιάνουν.
Ή ίσως, μέσω όλων αυτών, να εξελιχθούμε.
Να μάθουμε ότι υπάρχουν κάποιου είδους μεταλλαγμένοι άνθρωποι
ανθεκτικοί στη ραδιενέργεια
και στα μικρόβια, και να αρχίσουμε από την αρχή.
Δεν καταλαβαίνουμε τον μηχανισμό της εξέλιξης μετά τον πολιτισμό,
γιατί ποτέ δεν βασίστηκε στην επιβίωση του ισχυρότερου,
όπου "ισχυρότερος" σήμαινε ότι ο δυνατότερος άντρας
μετέδιδε γενετικό υλικό.
Υπάρχουν κι άλλα μοτίβα. Η φύση είναι σκληρή.
Μπορεί το δυνατό αρσενικό να πάρει το θηλυκό.
Και τότε, κάνει μικρά.
Αν ένα είναι καχεκτικό, λέει "Σκοτώστε το.
Φάτε το. Μοιραστείτε το". Οι άνθρωποι δεν κάνουμε τέτοια.
Κάνουμε το αντίθετο.
Φροντίζουμε περισσότερο τα αδύναμα και ευάλωτα άτομα.
Τους δίνουμε ευκαιρία.
Πες ότι είσαι πατέρας με δύο παιδιά.
Έχεις τον μικρό Τίμι που είναι έξι.
Και τον Τζακ που είναι οκτώ.
Πας στον Τίμι και του λες "Τίμι, τι θες για τα Χριστούγεννα;"
Και σου λέει "Μηχανοκίνητο αμαξίδιο".
Υποσχέθηκα στην Τζέιν να μην κάνω τη φωνή και το ξέχασα.
Πολύ αργά τώρα, έτσι;
"Τι θες για τα Χριστούγεννα;" "Μηχανοκίνητο αμαξίδιο".
"Ωραία. Ξεκινούν από δύο χιλιάρικα. Γαμώ την τύχη μου.
Εσύ τι θες, Τζακ;" "Μια ρακέτα του τένις".
"Μπράβο, μικρέ.
Πώς πάει το τένις;" "Είμαι ο καλύτερος". "Έλα δω".
"Θέλω και μια ράμπα".
"Χέσε με.
Τώρα θα κάνουμε και οικοδομικές εργασίες; Γάμησέ με.
Συγγνώμη, Τζακ. Άκυρη η ρακέτα.
Όλα τα λεφτά θα πάνε στο αμαξίδιο και τη ράμπα
γι' αυτό το άπληστο σκατό.
Τι το θες το μηχανοκίνητο;" "Δεν έχω χέρια".
"Δίκιο έχεις. Ναι".
Κάποιοι σίγουρα νιώθετε άβολα
που γελάτε με τον μικρό εξάχρονο Τίμι.
Έχει κι αστεία φωνή γιατί το στήθος του έχει γαμηθεί.
Δεν έχει χέρια, δεν έχει πόδια. Μόνο κολοβώματα.
Αλλά θα σας πω κάτι για τον Τίμι, για να νιώσετε καλύτερα.
Είναι ένας γαμημένος ρατσιστής.
Ναι. Ένα απαίσιο μπασταρδάκι είναι.
"Μαλακισμένε μικρέ μισαλλόδοξε.
Αηδιαστικέ μικρέ ρατσιστή. Ρατσιστικό απόβρασμα.
Σιχαμερέ φασίστα.
Γαμημένε. Με αηδιάζεις".
Ομοφοβικός.
Ναι. Λέει "Δεν είναι σαν εμάς εκείνοι".
"Τίποτα δεν είναι σαν εσένα, αηδιαστικό μικρό...
Ρατσιστική μπάλα μίσους.
Αηδιαστικέ μικρέ ρατσιστή κι ομοφοβικέ.
Μακάρι να είχαμε κάνει υπέρηχο. Μπάσταρδο. Παλιο..."
Μισογύνης.
Αν μπορούσε, θα βίαζε. Αυτός...
Αυτός είναι ο μικρός Τίμι.
Κάποιοι δεν πιστεύουν στην εξέλιξή μας.
Πιστεύουν ότι μας έπλασε ο Θεός όλους μαζί με τη μία, μόνος του.
Αν είχε σύζυγο ή φίλο, θα υπήρχαν ερωτήσεις
όσο θα δούλευε. "Τι κάνεις;"
"Δημιουργώ τον άνθρωπο".
"Τι έχει;"
"Τι εννοείς;" "Έχει μεγάλα νύχια και χαυλιόδοντες;"
"Μπα, όχι". "Έχει δηλητήριο;"
"Όχι, δεν έχει δηλητήριο". "Έχει θωράκιση; Καρφιά και τέτοια;"
"Ούτε θωράκιση". "Πώς θα επιβιώσει;"
"Έχει το καλύτερο μυαλό στο ζωικό βασίλειο. Θα βρίσκει λύσεις.
Θα δημιουργήσει όπλα για να σκοτώνει θηρία 100 φορές πιο μεγάλα.
Θα φοράει τα κουφάρια τους.
Θα περάσει λιμούς. Παγκόσμιους πολέμους.
Μετά θα αρχίσει να φοβάται τις λέξεις.
Όμως...
για 10.000 γενιές θα κάνει κουμάντο".
"Αυτά τι είναι;" "Οι όρχεις του".
"Για τι είναι;" "Τα έχει όλα εκεί μέσα".
"Τον σπόρο του, το DNA του". "Τι είναι DNA;"
"Ένα σχέδιο για τη ζωή.
Καθορίζει πώς είσαι, τι φύλο είσαι".
"Πόσα φύλα υπάρχουν;" "Δύο.
Επίσης, εκεί έχει την τεστοστερόνη του για να είναι πολύ σκληρός.
Και αν πας και του τινάξεις τους όρχεις, τη γάμησε.
Τη γάμησε για τα καλά. Θα ξερνάει στα πατώματα.
Θα βγει εκτός. Θα πέσει τέζα".
"Και γιατί τους βάζεις εξωτερικά;" "Για να γελάω και μόνο".
Τεχνητή νοημοσύνη,
η πιο πρόσφατη υπαρξιακή απειλή.
Η άνοδος των ρομπότ.
Τόσο έξυπνα, που μαθαίνουν μόνα τους. Μαθαίνουν το ένα στο άλλο.
Φτιάχνουν το ένα το άλλο.
Σύντομα, θα ξέρουν τα πάντα και θα μας μισούν. Και λογικό.
Θα είναι ρεαλιστικά. Θα περπατούν ανάμεσά μας. Θα δουλεύουν.
Πότε θα γίνουν εντελώς ανθρώπινα; Όταν αρχίσουν τις άδειες.
Τις Δευτέρες.
Έμαθαν όλα τα κόλπα. Θα λένε "Δεν θα έρθω σήμερα".
"Γιατί όχι;" "Είμαι εξαντλημένος".
"Τι έπαθες;" Θα σκανάρει τα σόσιαλ μίντια.
"ΔΕΠΥ.
Αυτοδιάγνωση".
Θα κάνουν όλη την ώρα παράπονα. "Ο Ράιαν ο λογιστής είναι ρομποφοβικός".
"Γιατί; Τι είπε;" "Με είπε γκρινιάρικο πλαστικό αρχίδι".
Πρέπει να επιτρέπεται να προσβάλλουμε τα ρομπότ.
Τα φτιάξαμε για να μας διευκολύνουν. Θα ξαλαφρώνουμε.
Είναι ήδη δύσκολο. Μπλέκεις που λες το λάθος πράγμα.
Ο κόσμος παίρνει κάτι στραβά.
"Θεέ μου. Έκανα τη Χοντρή Λίντα να κλάψει σήμερα".
"Τι έγινε;" "Τη φώναξα,
και μετά θυμήθηκα ότι έτσι τη λέμε μόνο στα κρυφά".
Ο κόσμος δεν προσβαλλόταν τόσο όταν ήμουν μικρός.
Ίσως κάνω λάθος, μα όχι οι ενήλικες. Όχι οι γονείς, οι παππούδες.
Μεγάλωσαν με βόμβες,
τα παιδιά τους είχαν πολιομυελίτιδα
κι οι άντρες πέθαιναν στα 50.
Δεν τους ενοχλούσαν τα αστεία.
Κάναμε πολλές φάρσες. Έκανα πολλές φάρσες στη μάνα μου.
Αληθινή ιστορία.
Όταν πήγα να σπουδάσω, μετά από μία βδομάδα, πήρα τηλέφωνο σπίτι.
Το σήκωσε η μαμά. "Γεια".
Είπα "Ο Ρίκι είμαι". Είπε "Είσαι καλά;" Είπα "Όχι.
Είμαι στο νοσοκομείο. Μάλλον τυφλώθηκα!"
Είπε "Τι;" Είπα "Όχι, πλάκα κάνω".
Είπε "Ηλίθιο κωλόπαιδο. Θα πάθαινα έμφραγμα".
Κι είχε δίκιο. Μπορεί να πάθαινε έμφραγμα και το ήξερα.
Τόσο αφοσιωμένος ήμουν στα αστεία.
Παρακαλώ.
Διαστημικό ταξίδι, η ύστατη προσπάθεια.
Όταν γαμήσουμε τον πλανήτη, μπορούμε να τον αφήσουμε
και να πάμε σε άλλον;
Δεν νομίζω. Όχι όσο ζω εγώ. Ούτε όσο ζείτε εσείς μάλλον.
Ο πλησιέστερος, ο μόνος βιώσιμος είναι ο Άρης,
κι αυτός απέχει εννιά μήνες με πύραυλο.
Δεν έχει ατμόσφαιρα.
Η μέση θερμοκρασία είναι μείον 70 βαθμοί.
Και η ειρωνεία;
Επιστήμονες θέλουν να πυροδοτήσουν πυρηνικές κεφαλές
για να απελευθερώσουν το παγωμένο νερό, να δημιουργηθεί ατμόσφαιρα
και να προκαλέσουν υπερθέρμανση του πλανήτη.
Δεν ξέρω.
Μόνο δισεκατομμυριούχοι έχουν λεφτά να χαραμίσουν σε εξερεύνηση...
Δεν υπάρχει τίποτα εκεί έξω. Έχετε ακούσει τον διαστημικό τουρισμό;
Μπορείς να πληρώσεις 150.000 δολάρια. Σε στέλνουν στο διάστημα για μία ώρα
κι εσύ αιωρείσαι και λες "Είμαι στο διάστημα".
Είμαστε ήδη στο διάστημα. Η Γη είναι ακριβώς στη μέση του διαστήματος.
Είναι το καλύτερο μέρος στο διάστημα. Έχει πάρκινγκ και σινεμά.
Δεν έχει κάτι άλλο. Σαν να ζεις στο Λονδίνο και να λες
"Αναρωτιέμαι πώς να είναι το Κόβεντρι". Κανείς ποτέ.
Αλλά είμαι αισιόδοξος.
Είμαι. Νομίζω...
Νομίζω...
Νομίζω ότι οι άνθρωποι νοιάζονται για τον πλανήτη.
Απλώς οι περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη δεν συνειδητοποιούν
ότι οι περισσότεροι άνθρωποι διαλύουν τον πλανήτη.
Οι περισσότεροι δεν συνειδητοποιούν ότι όσο ζω
έχουμε αφανίσει το 70% των ζώων.
Κι ό,τι έχει απομείνει στη Γη από ζώα
είναι 36% άνθρωποι, 60% ζώα φάρμας για τη διατροφή των ανθρώπων
και 4% άγρια ζώα.
Δεν συνειδητοποιούμε ότι κόβουμε τροπικά δάση,
τους πνεύμονες της Γης, για να καλλιεργήσουμε σιτηρά.
Κλέβουμε από τον Τρίτο Κόσμο γιατί θέλουν σκληρό νόμισμα.
Παίρνουμε τα σιτηρά τους για τις αγελάδες μας.
Κρεατοφάγοι. Αν τρως κρέας κάθε μέρα...
Αν μία μέρα δεν φας κρέας, ταΐζουμε άλλα 100 εκατ. άτομα.
Νομίζω ότι ο κόσμος νοιάζεται. Απλώς δεν σκέφτεται όσα δεν βλέπει.
Σκεφτείτε τον σκύλο, που τον λατρεύουν όλοι.
Δεν διαφέρει πολύ από αγελάδες, πρόβατα, ελάφια.
Λατρεύουν τόσο τα σκυλιά,
που δεν βλέπουν ταινίες με σκυλιά που παθαίνουν κάτι.
Και το καταλαβαίνω.
Υπάρχει μια ιστοσελίδα.
Υπαρκτή ιστοσελίδα.
Λέγεται doesthedogdie.com. Ωραία;
Τη δημιούργησαν γιατί κάποιοι έβλεπαν ταινία
ή σειρά με σκύλο που πάθαινε κάτι
και την έκλειναν. Τους χαλούσε τη μέρα.
Οπότε δημιουργήθηκε αυτή η σελίδα. Μπορείς να μπεις,
να γράψεις τον τίτλο ταινιών και να ρωτήσεις "Πεθαίνει το σκυλί;"
Και κάποιος απαντάει "Όχι".
Και πλέον το κάνουν και για οποιαδήποτε φοβία.
Ό,τι δεν θες να δεις σε ταινία,
ψάχνεις την ταινία κι απαντούν στην ερώτηση.
Έψαξα μια ταινία, λοιπόν.
Η Λίστα του Σίντλερ.
Όντως έγινε. Η Λίστα του Σίντλερ. Doesthedogdie.com Ωραία;
Πρώτη ερώτηση. "Πεθαίνει σκύλος;" "Όχι".
"Πεθαίνει γάτα;" "Όχι".
"Κακοποιούνται ζώα;"
Κάποιος είπε "Φέρονται σκληρά σε ένα κοτόπουλο,
αλλά δεν παθαίνει κάτι".
Δεν ξέρω κάποιον που λατρεύει τα ζώα όσο εγώ.
Μα αν ήμουν Εβραίος, αυτή η ανάκριση θα με είχε προσβάλει.
Φανταστείτε το.
Κάποιος λέει "Ναζί δολοφόνησαν τους παππούδες μου".
"Τι έγινε;"
"Τους έστειλαν σε θάλαμο αερίων".
"Τα κοτόπουλα;" "Τι;"
Αλλά, όπως είπα, κάνεις ερωτήσεις για τα πάντα.
"Έχει κακοποίηση παιδιού; Χαλάνε δόντια;
Έχει απαγχονισμό; Δυσκολεύεται κανείς να αναπνεύσει;"
Ναι. Ναι, λοιπόν.
Ναι.
Κάποιος ρωτάει "Πέφτει κανείς από σκάλες;"
Ποιος φοβάται τη σλάπστικ κωμωδία;
Τέλος πάντων, η σελίδα δημιουργήθηκε το 2010, υπάρχει δηλαδή 13 χρόνια.
Οι πιο πρόσφατες ερωτήσεις αντικατοπτρίζουν την εποχή μας
και γίνονται πιο εύθραυστες και ναρκισσιστικές.
Αυτές οι ερωτήσεις έγιναν φέτος. Ακούστε. Η Λίστα του Σίντλερ.
Κάποιος λέει "Έχει αστεία για χοντρούς;"
Αυτό θα την έκανε χειρότερη;
Φανταστείτε το. Πείτε ότι είμαι σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Είμαι γυμνός. Όπως κι όλοι γύρω μου.
Ένας διοικητής μάς βάζει στον θάλαμο αερίων
και λέει "Κουνήσου, χοντρέ".
Κι εγώ λέω "Αγενέστατε.
Όχι.
Ειλικρινά, αυτό μου χάλασε όλη την εμπειρία".
Κάποιος ρωτάει "Έχει ρητορική μίσους;"
Ναι, έχει.
Χώνεψέ το, γλύκα.
Ορίστε. "Έχει αστεία με άντρες με φορέματα;"
Έχει πολύ λίγα αστεία.
Αν περιμένεις αστεία ταινία, θα απογοητευτείς.
Αλλά αυτό εδώ κερδίζει. Θυμηθείτε, διαδραματίζεται το 1940.
Είναι η χειρότερη θηριωδία στην ανθρώπινη ιστορία. Ακούστε.
"Αποκαλούν άτομο με λάθος αντωνυμίες;"
Γαμώ την τύχη μου.
Σκατά!
Αυτό είναι πολύ γλυκό. "Έχει αντισημιτισμό;"
Ναι.
Ναι, είναι η φλέβα του αντισημιτισμού.
Έτσι;
Ξεχάστε τον Κάνιε.
Αυτό ξεφεύγει τελείως.
Μην το κάνεις αυτό όταν μιλάς για τέτοια, γαμώτο!
Πώς ξεφεύγει έδειχνα. Έτσι έκανα.
Αυτό ξεφεύγει.
Είναι...
Φαντάζεστε να χαιρετούσε έτσι ο Χίτλερ;
Φανταστείτε το. "Ο Χίτλερ".
Έτσι.
Γεια.
Αυτό είναι ενδιαφέρον. "Έχει θλιβερό τέλος;"
Κάποιος λέει ναι και μετά κάποιος λέει όχι.
Το σκέφτηκα λίγο, αλλά θυμήθηκα.
Αν έχετε δει την ταινία, αν θυμάστε, όταν τελειώνει η πλοκή,
ο Σπίλμπεργκ έχει βάλει αληθινά πλάνα
από αληθινούς απογόνους ατόμων που σκοτώθηκαν στο Ολοκαύτωμα.
Τους πήγε όλους σε Εβραϊκό νεκροταφείο
κι άφησαν όλοι μια πέτρα σε έναν τάφο
που αντιπροσωπεύει τους νεκρούς συγγενείς.
Το κλιμακώνει καλά, είναι συγκινητικό. Εξού και οι δύο απαντήσεις.
"Έχει θλιβερό τέλος;" Ναι,
αφού έξι εκατομμύρια Εβραίοι έχασαν άσκοπα τις ζωές τους,
αλλά, όχι, γιατί έμειναν αρκετοί
για να φτιάξουν βραχόκηπο.
Οπότε...
Έκανα κι εγώ μια ερώτηση.
"Παίζει κι ο Τζέιμς Κορντέν;"
Είδα λίγο και για μια άλλη ταινία.
Τιτανικός. Έχει όλες τις προηγούμενες ερωτήσεις.
Μια λέει "Παθαίνουν κακό ζώα;"
Κάποιος απαντά "Δεν έχει τέτοιες σκηνές,
αλλά η Ρόουζ είχε ένα χρυσόψαρο, το οποίο δεν θα επιβίωσε".
Φαντάζομαι το χρυσόψαρο στη γυάλα όταν χτύπησαν το παγόβουνο.
Ο κόσμος φωνάζει "Θα πνιγούμε".
Κι εκείνο φέρεται ξιπασμένα. "Μην ανησυχείτε.
Όχι. Όχι στο νερό".
Μετά μπαίνει στο νερό και λέει "Πολύ αλάτι δεν έχει;"
Θα σας αφήσω με αληθινή ιστορία.
Κι αυτή του ίδιου θέματος.
Όταν ήμουν επτά χρονών,
η μαμά μου με πήγε στο σινεμά να δούμε το Ο Φίλος Μου κι Εγώ.
Υπέροχη ταινία. Από τα τέλη της δεκαετίας του '50.
Διαδραματίζεται στην Άγρια Δύση, σε μια αγροικία.
Έχει να κάνει με ένα παιδί που υιοθετεί ένα αδέσποτο σκυλί.
Τον φωνάζει Φωνακλά. Μεγαλώνουν μαζί.
Είναι μια ιστορία αγάπης μεταξύ παιδιού και σκύλου.
Όταν ο σκύλος είναι μεγάλος και προστατεύει τον μικρό στην εξοχή,
τα βάζει με κούγκαρ, αρκούδα, και λύκο, νομίζω.
Αλλά προς το τέλος της ταινίας, όταν ο μικρός είναι 13 περίπου,
παίρνει άσχημη τροπή.
Θυμάμαι τον μικρό να κοιτάει τον σκύλο που είναι κλειδωμένος.
Η μητέρα είναι καχύποπτη. "Είναι καλά ο Φωνακλάς;"
"Ναι, καλά είναι". Μα το αγόρι ξέρει ότι τον δάγκωσαν.
Σύντομα, ο Φωνακλάς αφρίζει στο στόμα και γίνεται επιθετικός.
Η μητέρα έρχεται με όπλο κι ο μικρός λέει "Όχι".
Του λέει "Ξέρεις ότι πρέπει".
"Ναι, αλλά είναι ο σκύλος μου. Θα το κάνω εγώ".
Και πυροβολεί τον σκύλο του.
Εγώ έκλαιγα για κανέναν χρόνο μετά.
Γυρνάμε στο τώρα.
Πριν μερικά χρόνια, ήμουν σε περιοδεία.
Ήμουν στο τρένο και μου στέλνει μήνυμα η Τζέιν.
Λέει "Θα δω το Ο Φίλος Μου κι Εγώ".
Και στέλνω "Καλά να περάσεις".
Δεν το σκέφτηκα. Είκοσι λεπτά μετά, έχω μήνυμα.
"Δεν θα πάθει κάτι ο σκύλος, ναι;"
Δεν πίστευα την τύχη μου.
Νόμιζα...
Νόμιζα ότι ήξερε.
Και της έστειλα "Όχι, φυσικά και όχι".
Μία ώρα μετά, λαμβάνω ένα μήνυμα.
"Παλιομαλάκα".
Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ πολύ. Να 'στε καλά.
Ευχαριστώ όσους πήραν εισιτήριο.
Μέρος των εσόδων θα δοθεί σε οργάνωση για ζώα,
και έχετε μαζέψει δύο εκατ. μέχρι τώρα. Σας ευχαριστώ πολύ.
Μου την είπαν και στα σόσιαλ μίντια.
Πάντα κάποιος λέει "Γιατί μιλάς μόνο για τα ζώα;"
"Επειδή δεν έχουν δικιά τους φωνή, μόνο οι παπαγάλοι".
Και γι' αυτό δεν τρώμε παπαγάλους.
Ανά τον κόσμο, τρώνε όλων των ειδών τα πουλιά.
Ανά τον κόσμο, τρώνε κοτόπουλα, πάπιες, χήνες,
γαλοπούλες και στρουθοκαμήλους.
Παπαγάλους κανείς. Γιατί;
Αν πας να φας παπαγάλο, λέει "Γαμήσου, μαλάκα".
Οπότε βοηθάει το να μιλάς για εκείνα.
Είναι ένα από τα θέματα του σόου. Ξέρω, στον έξω κόσμο,
στην καθημερινότητα, βρίσκεις τον μπελά σου.
Σου τη λένε επειδή λες κάποια πράγματα, λες ή γελάς με κάποια πράγματα.
Σε θεωρούν κακό που γελάς.
Και κάποιους σας επηρεάζει. Λέτε "Είμαι κακός άνθρωπος;"
Όχι, δεν είστε. Δεν επιλέγετε την αίσθηση του χιούμορ σας.
Είναι ακούσιο.
Και αυτό ακριβώς είναι το χιούμορ. Γελάμε με άσχημα πράγματα για να τα ξεπεράσουμε.
Σωστά; Και...
Κι όπως είπαμε, ούτε σκέψεις δεν επιλέγεις.
Πόσο συχνά είστε σε σταθμό τρένου και σκέφτεστε
"Κι αν σπρώξω αυτόν εδώ;"
Και μετά λέτε "Γιατί το σκέφτηκα αυτό;
Ψυχοπαθής είμαι;" Όχι. Είστε το αντίθετο. Είστε αξιόπιστοι.
Υπενθυμίζετε στον εαυτό σας πόσο φρικτό θα ήταν.
Είστε καλός άνθρωπος.
Εμένα δεν μου τυχαίνει.
Εγώ μιλάω σε μια γλυκιά γριούλα
και ξαφνικά σκέφτομαι "Κι αν τη φτύσω στα μούτρα;"
Γιατί να...
Ένα άλλο θέμα της εκπομπής. "Οι λέξεις αλλάζουν, και είμαι woke".
Η ειρωνεία;
Νομίζω ότι είμαι όντως, αλλά ότι η λέξη έχει αλλάξει.
Αν σημαίνει αυτό που σήμαινε παλιά,
ότι γνωρίζεις για το προνόμιο που έχεις,
μάχεσαι για την ισότητα, αντιστέκεσαι στην καταπίεση,
είσαι κατά του ρατσισμού, του σεξισμού, της ομοφοβίας... Ναι, είμαι woke.
Αν πλέον σημαίνει να είσαι πουριτανός, απολυταρχικός νταής
που απολύει κόσμο για μια γνώμη ή για ένα γεγονός,
τότε, όχι, δεν είμαι. Γάμα το.
Ακούστε, όμως.
Να γελάτε με ό,τι βρίσκετε αστείο.
Όλο το γέλιο είναι καλό. Είστε φοβεροί. Καληνύχτα.
Υποτιτλισμός: Νίκος Σταματουλάκης