Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Witajcie.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Dzięki. Dziękuję.
Nie. Już...
Dziękuję.
Nie. Znacie zasady.
Zamknijcie się.
Dziękuję.
Witam na moim nowym show.
Jest tak nowy, że wciąż ewoluuje.
Będą dziś rzeczy, o których nie mówiłem.
A nawet nie pomyślałem, gdy improwizuję.
A miewam paskudne myśli.
Ale nic nie poradzę.
Nie wybiera się myśli.
Pojawiają się. I jest za późno.
Masz myśl, która mówi: „Jestem myślą”.
A ty na to: „O cholera, tak myślałem”.
Czasem myśl mówi: „Powiedz to”.
Mówię i...
Netflix.
Mój ostatni show SuperNature
wszedł na Netflix w zeszłym roku.
Było głośno, co?
Oj, było.
Gwałtowna reakcja: „Nie można tak mówić”.
Można.
Ja powiedziałem.
Tak. Nieunikniony odzew, który sprawił,
że był to najchętniej oglądany show roku.
Dostałem nauczkę.
Nie, nauczyłem się czegoś
i od teraz będę woke.
Najwyższy czas. Przepraszam.
Jestem woke.
Jestem woke
i muszę zmienić biografię na Twitterze.
Obecnie to lista programów,
które stworzyłem.
Ale teraz jestem woke.
Muszę dodać słowo „antyfaszysta”.
Żeby ludzie wiedzieli, że nie jestem faszystą
bo obecnie to duży problem.
Ludzie podchodzą i pytają:
„Rick, więziłeś dziennikarzy?”.
„Nie”.
Oni: „Ciekawe”.
„Gazowałeś Żydów?”
„Nie”.
„Wrzuć to do biografii, debilu”.
Więc nie jestem faszystą.
Dziwnie jest deklarować,
że nie jesteś faszystą. Zakładamy to, nie?
Nie podejdziesz do kogoś na ulicy z gadką:
„A przy okazji, nie jestem faszystą”.
To deklaracja na wyrost.
To jak pójść do szkoły i powiedzieć:
„Nie jestem pedofilem.
Ale po co ja to mówię!
Dzieciaki są przy mnie bezpieczne.
Jeśli o mnie chodzi, mogą biegać nago.
Nie jestem pedofilem, więc...”.
Słowo „faszysta” się zmieniło.
Tradycyjnie oznaczało
członka skrajnie prawicowego, autorytarnego reżimu,
który używa wojska i przemocy,
by stłumić prawa jednostki.
Teraz może oznaczać:
„polubił tweeta Joego Rogana”.
Czyli
słowa się zmieniają, tak?
I również dlatego zostanę woke.
Słowa się zmieniają,
a ja nie chcę zostać w tyle.
Nie chcę skończyć
jak mój dziadek w latach 70.:
„kolorowi” to, „queery” tamto.
Choć słowo „queer”
znów jest w porządku, więc...
Jeśli poczekacie, zatoczy koło.
Cierpliwości. Taka moja rada.
Więc można używać słowa „queer”.
Nie jako rzeczownika. Jako przymiotnika.
Nie możesz powiedzieć: „Jesteś queerem”,
tylko: „Słyszałeś o Darrenie?
Teraz jest queer”.
Jeśli Darren jest sto procent homo.
Nie możesz tak sobie obgadywać Darrena.
Rozumiecie?
W tym kraju mogą cię pozwać za mówienie,
że ktoś jest gejem, jeśli nie jest.
To homofobiczne prawo,
bo nie możesz być pozwany na odwrót.
Nie za mówienie,
że ktoś nie jest gejem, jeśli jest.
To niesprawiedliwe, co?
Mógłbym zagaić największego geja w Wielkiej Brytanii.
Zapytać: „W porządku, Elton?" i...
Byłby cholernie zachwycony.
Jeśli w tym gustujesz,
chcesz być na górze, że tak powiem.
Prawda?
Mówię: „Wporzo, Elton?”, a on: „Tak”.
Ja: „Ha, ha, ha, ha, ha.
Ha, ha. Nie jesteś gejem”.
On: „Jestem! Pozwę cię”.
Ja: „Nie możesz”.
„Ale wiedz, że jestem gejem”.
„Nie wierzę ci”.
On: „To chodź do mnie do domu
i zobacz, co robię”.
Słowo „queer” się zmieniło.
Tradycyjnie oznaczało kogoś,
kogo pociągała ta sama płeć.
Geja.
Teraz „queer” może oznaczać
hetero spragnionego uwagi.
„Teraz jestem queer”.
„Tak?”
„Tak. Teraz jestem queer. Jestem”.
„Naprawdę?” „Tak”.
„A twoja dziewczyna?”
„Jest queer. Jesteśmy...
dwoma queerami, które się queerują”.
„Ssij fiuta”.
„Nie”.
„Nie, nie o to i chodziło”.
„Nie jestem takim queerem”.
„To jakim queerem jesteś?”
„Z niebieskimi włosami”.
„Moja babcia też tak farbowała
i kochała fiuty, więc co ty gadasz?”
Nie mam na to dowodów.
Nigdy o tym nie rozmawialiśmy.
Chodzi mi o zmianę znaczenia słów.
Jak słowo „inwalida”.
Tradycyjnie było politycznie poprawne
na określenie kalek i innych, nie?
Aż powiedzieli: „Chcemy być »niepełnosprawni«”.
Nie, nie chcieli być niepełnosprawni. Powiedzieli...
„Chcemy być tak określani”.
„Nie lubimy już określenia »inwalida«.
Przestańcie go używać”.
My na to: „Dobrze”. Super.
Wyłóżcie mi zasady.
Przestrzegam zasad.
Gdyby na plaży przybiegła do mnie kobieta, krzycząc:
„Pomocy! Mój kaleki synek tonie!”.
Ja na to: „Przepraszam, kochana. Co?”.
„Mój kaleki synek tonie. Nie umie pływać”.
„Och!
Znaczy twój niepełnosprawny synek tonie?”.
„Tak”. „Dobrze, to...”
Nie żyje.
Trup.
Zmarnowałem za dużo czasu
na bycie woke, nie?
Jestem woke i mogę to udowodnić.
Proszę. Uwielbiam nielegalnych imigrantów.
Tak. Pozwijcie mnie.
Czasem jeżdżę na cały dzień do Dover.
Przyglądam się. Patrzę.
Wypatruję łodzi i widzę ponton, na którym jest ich około 60.
Pokazuję w ten sposób.
Wyciągam ich na brzeg.
Mówię: „Najpierw kobiety i dzieci”.
„Nie ma kobiet i dzieci”.
„Tylko wy, chłopaki? Dawajcie!”
Jeśli jadę i nie ma łodzi,
jestem absolutnie zdruzgotany.
Chodzę po mieście,
staję przy światłach i czekam,
aż podjedzie ciężarówka.
Patrzę pod spód
i widzę przyczepionego chłopaka:
„Dokąd jedziesz?”.
„Do domu Gary’ego Linekera”.
Mówię: „To tam”.
Tak.
Pieprzyć granice.
Nie potrzebujemy ich, co?
Bądźcie jak wikingowie.
Mieli gdzieś granice.
Mam w sobie trochę krwi wikingów.
Wszyscy mamy, bo gwałcili na maksa.
Mówią, że to były gwałty i grabieże,
myślę, że głównie gwałty.
Dodawali „grabież” ze względu na dla żony.
Rozumiecie?
„Jedziemy do Wielkiej Brytanii”.
„Po co?”
„Zagarniemy coś”.
„Tylko po łupy?”
„Tylko łupy, kochanie”.
„Dobrze. Czemu włożyłeś hełm gwałtu?”.
Ten show nazywa się Armageddon
i przedstawia moją wizję końca ludzkości,
a jest długa lista możliwości.
Stoimy nad przepaścią.
Może to być globalne ocieplenie,
wybuch epidemii,
wojna nuklearna,
nasza własna głupota w sumie.
Jako gatunek stajemy się coraz głupsi.
Bez wątpienia.
Na uniwersytecie możesz teraz
zrobić kurs dyplomowy z Taylor Swift.
Jak nisko można upaść
w sensie akademickim?
W Londynie jest instytut
„Szkoła Układania Kwiatów”.
Przechodziłem, nie wierząc.
„Szkoła Układania...”
Zajrzałem tam i zobaczyłem wykład.
Układanie kwiatów! Moja mama codziennie zbierała kwiaty w ogrodzie,
przycinała i wkładała do wazonów.
Nikt nigdy nie zapytał:
„Co za pieprzona amatorka to zrobiła?”.
Ziemia jest w strasznym stanie. To moja wina. Mojego pokolenia.
Poprzedniego pokolenia, boomersów,
wylesiania, paliw kopalnych, niszczenia warstwy ozonowej,
podniesienia temperatury o parę stopni.
Pasożyty, bakterie
i pandemie odzwierzęce będą coraz gorsze.
Jeśli masz 20 lat, twój wiek średni
będzie zupełnie inny niż mój.
Przeżyłem najlepsze 60 lat cywilizacji.
Ale jeśli masz teraz 20 lat, za 40 lat
będziesz siedział w domu w masce
i płakał.
Tak jak teraz ze śmiechu.
Nie zobaczę tego,
ale wydam całą fortunę
na prywatne odrzutowce,
żeby się upewnić, że tak będzie.
Tak, Ricky!
Będziemy pierwszym pokoleniem, któremu pozazdroszczą przyszłe pokolenia.
Mieliśmy wszystko i zużyliśmy wszystko.
Zużywamy całą świeżą wodę,
zasoby paliw kopalnych.
Zwykle spoglądasz w przeszłość
i jest ci przykro: „Jak oni mogli tak żyć?
Jak się przemieszczali?
Nie mieli toalet w domach”.
Mam w domu dziewięć toalet.
Czasem dla jaj biegami dookoła
i spłukuję wodę.
Żeby za 40 lat
Greta Thunberg musiała srać przez okno.
Mam 28 kaloryferów.
Zawsze są odkręcone na maksa.
Potem odkręcam klimatyzację na maksa
i robi się około 20 stopni.
Jest miło. Tak lubi kot.
Uwielbia 20 stopni, a ja ją rozpieszczam.
Kocham koty. Uwielbiam mieć kota.
Są wspaniałe, ale jak je wypuścić,
przyniosą do domu najohydniejsze rzeczy.
Tydzień temu przyniosła
liverpoolczyka z opryszczką.
Nie był całkiem martwy,
więc musiałem chwycić go za nogi
i uderzyć głową o stół.
I kogo to obchodzi?
Gdyby ludzkość dziś wyginęła,
za kilkaset lat Ziemia znów byłaby rajem.
Bez pszczół zmienimy się na zawsze w pustynię.
Nie jesteśmy tacy ważni.
Jesteśmy gatunkiem narcystycznej małpy.
Niektórzy się irytują,
gdy mówię, że jesteśmy małpami.
Typy religijne, Amerykanie.
Jeden facet powiedział:
„Mów za siebie. Ja nie jestem małpą”.
„Jesteś. Wszyscy jesteśmy małpami”.
On: „Nie. Czego dokonał goryl?
My chodziliśmy po Księżycu”.
„Jak to »my«? Gówno zrobiłeś.
Źle wymówiłeś »księżyc«”.
To dziwne, gdy ludzie przypisują sobie
zasługi innych, nie?
Bo cywilizację do przodu
pchało kilku geniuszy.
Jest tu osiem miliardów ludzi.
Większość nic nie robi.
Jemy, sramy i umieramy, nie?
Gdyby meteoryt zmierzał w stronę Ziemi
co by ją zniszczyło,
cztery miliardy ludzi padłyby na kolana,
modląc się do swego Boga,
a kilkuset naukowców myślałoby,
jak Bruce Willis mógłby to powstrzymać.
Dla mnie idea modlitwy jest dziwna.
Nie wiem, jak Bóg decyduje.
Wszyscy modlą się o różne rzeczy.
Wygrywa najlepszy pomysł...
czy to demokracja?
Układa to... W każdej sprawie mówi:
„Głosy za i przeciw”.
Jeśli to demokracja, mamy kłopoty. Jesteśmy małym narodem.
Gdy będzie alarm powodziowy w West Country
i powiemy: „Oby nikt nie ucierpiał”,
a całe Chiny powiedzą: „Pieprz Bristol!”...
Ich jest miliard, no nie?
Więcej o Chinach później.
Modlitwa zawsze była dla mnie...
dość dziwna.
Jeśli spotkam znajomego lub sąsiada,
który ma małe dziecko i zapytam:
„Jak twój maluch?”,
i odpowie: „Niedobrze. Jest na oddziale intensywnej terapii.
Nie wiemy, czy przeżyje,
ale co wieczór się modlę”.
A ja w ramach eksperymentu...
Wracam do domu
i modlę się podwójnie, żeby nie przeżył.
Nie robię tego.
Mówiąc serio,
nagrywam ostatnio wiele filmików
dla nieuleczalnie chorych dzieci.
Oczywiście, jeśli o to poproszą.
Nie wpadam do szpitala, mówiąc: „Pobudka, łysy”.
„Twerkuję na TikToku. Patrz”.
Robiłem to często podczas epidemii.
Nie mogły nawet zobaczyć się z rodziną.
Przez fundację „Make-A-Wish”.
Znacie ich? Są świetni. Spełniają jedno życzenie umierających dzieci.
Zawsze się zgadzam
i zaczynam filmik w ten sam sposób:
„Dlaczego nie chciałeś wyzdrowieć?
Jesteś też debilem?”.
Tego też nie robię.
To tylko żarty.
W prawdziwym życiu
nie używam tego słowa na „d”.
„Właśnie go użyłeś”.
„Tak, w dowcipie.
To nie jest prawdziwe życie. Gram rolę”.
„Brzmiałeś przekonująco”.
„Tak, bo jestem dobry”.
Nie oskarżysz innych form sztuki.
Nie powiesz do Anthony’ego Hopkinsa:
„Widziałem cię w Milczeniu owiec.
Jesteś kanibalem, co?”.
„Nie, grałem rolę”.
„Byłeś przekonujący”.
„Tak”.
Jest dobry. I ja też.
Dlatego mi to wychodzi.
Wyobraźcie sobie, że nie coś mi nie wyszło
i wiecie, że żartuję.
To byłoby debilne.
Czy ktoś zapytał delfiny,
czy chcą pływać z umierającymi dziećmi?
Rozumiecie? To nie może być dla nich miłe.
Skaczą sobie
i nagle ktoś zrzuca ciężarówkę
z bladymi, wymachującymi nastolatkami.
A delfiny:
„Co to jest, kurwa? Do diabła!”.
„Niech on to zrobi”. „Czemu, cholera?”
„Wszyscy są umierający”. „Na co?”
„Ten wsadził mi palce w nozdrze”.
„Niedługo go nie będzie”.
„Ani mnie, nie mogę oddychać”.
To smutne, ale wszyscy umieramy.
Wiemy, że umrzemy i wszyscy umieramy.
Więc bez znaczenia
pojedynczo czy wszyscy naraz
w jednym ostatecznym Armagedonie.
W końcu wszyscy kiedyś umrzemy
i będziemy martwi na zawsze.
Byłem na wielu pogrzebach.
Żyjąc długo, wiesz, że wielu ludzi umiera.
Pogrzeby są spoko, bo to koniec.
Rozumiecie?
Nienawidzę ślubów.
Cholera... Tyle nadziei.
Rozumiecie?
Są wymagający i aroganccy:
„Pobieramy się.
Chcesz nas oglądać przez 12 godzin?”.
„Nie! Kurwa, nie!”
Nawet zaproszenie jest aroganckie.
To królewski dekret: „Serdecznie zapraszamy...”.
Żaden pieprzony zaszczyt. Nie chcę iść na wasz gówniany ślub.
I w końcu mówisz: „Jasne. Tak. Kiedy?”.
„Za dwa lata”.
Wiedzą, że na za dwa lata
nie masz wymówki.
Zostaje nadzieja,
że któreś z nich umrze, nie?
I mówisz: „Tak. Przyjdę. Gdzie to jest?”.
„W Indiach”.
„Spierdalajcie!”
Nie zaszczepię się dla was, nudziarze.
Mam dużą, rozszerzoną rodzinę.
Zawsze ktoś bierze ślub.
Wiedzą, że mam forsę.
Nie kupię im zestawu do herbaty.
Muszę im kupić pierwszy pieprzony dom.
Mam dużą rodzinę. Starsze rodzeństwo.
Wszyscy mają dzieci,
ich dzieci mają dzieci
i ich dzieci mają ich dużo,
bo jesteśmy dresiarzami.
W każde święta nowe dziecko.
Jedna z tych rodzin.
Idę do domu. Tam tłok.
Pytam: „Czyje to? Ach, twoje. Super”.
Nie znam go. Ani jej. Rozumiecie?
Ale w ostatnich latach robiłem tak.
Brałem każdego z osobna na stronę
i mówiłem, że zostawiam mu całą fortunę,
ale to tajemnica.
Więc wszyscy mnie kochają.
Nie sporządzę testamentu,
więc mój pogrzeb będzie krwawą jatką.
Jestem w wieku, gdy ludzie pytają,
co zaplanowałem na pogrzeb.
Nawet dziennikarze o to pytają.
„Nie mam planów”. „Nie?”
„To dołujące. Mam to gdzieś. Będę trupem”.
„Masz gdzieś, co ludzie pomyślą?”
„Tak. Będę trupem”.
„A twoja spuścizna?”
„Pieprzyć ją”.
Nie zaplanujesz spuścizny.
Ci wszyscy umierający z myślą, że będą kochani zawsze!
Wybitni ludzie mówią:
„Na rynku stoi mój pomnik”.
A teraz niszczą posągi:
„Obalić pieprzony posąg!”. „Czemu?”
„Był handlarzem niewolników. Zdjąć go!”.
„Zbudował szpital. Burzymy go?”
„Nie, szpital zostawcie”.
„Tylko ten pieprzony posąg”.
„Ściągnąć posąg i wrzucić do kanału”.
„Kanał też zbudował”. „Nieważne. Ściągaj”.
Nie powinno się wybielać historii.
Jeśli coś wiesz, dodaj to.
Jeśli na posągu jest:
„Lord Whimsy. Kupiec, filantrop”,
dodaj: „Bywał rasistą”.
Lub do takiego niebieskiego szyldu:
„Sir Robert Spewk tu mieszkał.
Pisarz, poeta, pedofil”.
Za długo żyjemy.
Więc mamy czas się tym martwić.
Nie powinniśmy tak długo żyć.
Nasz gatunek
ma około 300 000 lat jako homo sapiens.
Jesteśmy hominidami od kilku milionów lat
i wraz z innymi formami życia
rozwijaliśmy się trzy i pół miliarda lat.
Wszystko, co obecnie istnieje,
wyszło 3 500 000 000 lat temu
z tej samej kropli organicznej materii.
Więc denerwuje mnie, gdy mówią: „Ludzie. Jesteśmy najbardziej rozwinięci”.
Nie jesteśmy.
Nie bardziej niż ślimaki.
„Spójrzcie na nie”.
Tak. Miały rację od początku.
Przyroda ciągle je testuje.
„Chcecie oczy?”
„Nie”.
„Raczej nie”.
„Nie”.
Zauważyłem coś u ślimaków.
Nie bądźmy drobiazgowi. Szczerze.
Część ślimaków ma muszlę, prawda?
Ale jeśli im ją usuniesz, zaczną...
„Umieram! Umieram!”.
Na co te bez muszli: „Witaj w prawdziwym świecie, fiucie”.
Tak, istniejemy od 300 000 lat.
Przez większość czasu
żyliśmy tak długo jak inne dzikie małpy.
Jeśli masz szczęście: 35, 40 lat,
Rodzisz się, dorastasz, rozmnażasz się, bawisz się z dziećmi.
Kaleczysz się. „Co to?” Trup.
Racja?
Antybiotyki i medycyna
pchnęły to do przodu.
Dziecko urodzone dziś może dożyć 100 lat.
Naukowcy mówią, że niedługo około 120.
Mówią też, że w niedalekiej przyszłości
nie będzie powodu, by nie dożywać 150 lat,
jeśli będziemy o siebie dbać.
Cudownie, ale pamiętajcie, że dostajemy
określoną liczbę komórek mózgowych,
które tylko tracimy.
Nie odzyskujemy ich.
W przyszłości na świecie
będzie piętnaście miliardów ludzi. Wiecie?
Połowa będzie miała ponad 100 lat
i wszyscy będą mieć alzheimera.
Będzie jak w Świcie żywych trupów.
Będzie...
chujowo.
Ciocia mi zmarła na alzheimera. Nie wiem, jak się umiera na alzheimera.
Zapomniała żyć, tak?
Przez ostatnie kilka lat była w domu
i mój kuzyn, jej jedynak,
odwiedzał ją raz w tygodniu.
To było smutne, gdy go nie poznawała.
W końcu nie wiedziała, kim sama jest i umarła.
Na pogrzebie wspominaliśmy dobre czasy.
Zabawne, nieprzemyślane rzeczy,
które mówiła i robiła.
Zdaliśmy sobie sprawę,
że to był początek choroby,
zanim ją zdiagnozowano.
To prawdziwa historia.
Raz mój kuzyn wrócił z pracy i słyszy:
„Jedzenie w piekarniku. Ja już jadłam”.
„Dziękuję, mamo”.
To była zapiekanka rybna.
Zjadł ją i nagle...
„Boże”. Pobiegł na górę...
Zwymiotował. Zszedł na dół:
„Mamo, ta ryba była zepsuta.
Zatrułem się”.
A ona: „Tak, ja też”.
Śledzę ostatnio śmiertelność noworodków.
W celach badawczych.
Żaden pieprzony fetyszyzm.
Dziecko urodzone dziś w Wielkiej Brytanii
ma 99,8% szans na przeżycie,
Nie do wiary. Myślę: „To ten wychuchany Zachód?”.
Szukam krajów Trzeciego Świata.
I nawet w Afryce to 96,5%.
W dziczy Afryki,
gdzie wszystko chce zjeść noworodka...
Niemowlęta są bezbronne.
W Afryce dziecko może się urodzić w lepiance.
Na zewnątrz jest lew. Dziecko jest pokryte krwią.
Nie ma wody, by je umyć. I już ma AIDS!
Jednak
zanim ten żart wejdzie na Netfliksa,
zostanie wygładzony.
Powiem, że ma mieć wydźwięk satyryczny.
Ale do tego czasu mam tylko:
„Ha! Dziecko ma AIDS”.
Wiem, że to zabawne.
Muszę tylko zrozumieć dlaczego.
Zostawcie to mnie.
I do czasu wejścia tego na Netflix,
wystąpię na scenach całego świata.
Dam czadu. Ludzie będą się śmiać.
Jeśli jesteś Afrykanką,
właśnie urodziłaś dziecko w Afryce
i lekarz cię informuje, że ma AIDS,
mówisz: „O Boże, ma AIDS”.
Jest tam twój mąż, mówisz:
„Nasze dziecko ma AIDS”.
Jeff...
„Wiem, Tracy. Ja też”.
„Ma AIDS. Obejrzymy coś wesołego dla poprawy humoru?”
„Tak. Na Netfliksie?”
„Tak”.
„Ricky’ego Gervaisa?” „Jasne”.
Smutno im, że dziecko ma AIDS,
ale w jakiś sposób się śmieją:
„Ha, ha, Armageddon”.
I dochodzą do momentu: „Dziecko ma Aids”.
Ona mówi: „O Boże.
Jeff, dlaczego wszyscy się śmieją z nas
i naszego dziecka z AIDS?”.
Jeff na to: „Nie bezpośrednio z nas”.
Ona: „Śmieją się. Nazwali nas po imieniu.
Dosłownie się z nas śmieją”.
Jeff na to: „Jesteśmy fikcyjną parą
z fikcyjnym dzieckiem chorym na AIDS.
Każdy, kogo to obrazi, jest kretynem”.
I dodaje: „Przynajmniej nie udał akcentu”.
Więc...
Ona: „Tak, ale tylko dlatego,
bo Jane błagała go, by tego nie robił”.
Zabawne, bo to prawda.
Myślę, że poczucie humoru dziedziczymy,
nawet jeśli o tym nie wiemy.
Zwłaszcza dzieci z klasy robotniczej
po swoich matkach.
Bo są zajęte. Robią wszystko.
Przyhamowują mężczyzn, wychowują dzieci, chodzą do pracy, ratują świat.
Nie mają czasu.
Muszą straszyć dzieci, by były posłuszne,
udawać się w mroczne miejsca, by szokiem
wywołać w nich instynkt przetrwania.
Gdy byłem mały i mama zrobiła mi coś, za czym nie przepadałem,
ziemniaki zamiast codziennych frytek,
i mówiłem: „Nie lubię tego”,
mama od razu reagowała: „Lubisz.
W Afryce dzieci w twoim wieku
umierają z głodu”.
Na to ja od razu: „Jezu. Dobra”.
Rozumiecie?
Prawdziwa historia.
Miałem siedem lat i bawiłem się w parku.
Przybiegłem, a mama powiedziała:
„Ricky, chodź, usiądź”.
Chyba było zajście z pedofilem.
Powiedziała: „Już nigdy nie chodź do toalety w parku”.
„Dlaczego?”
Wiedziała,
że nie wyjaśni siedmiolatkowi pedofilii,
ale wpadła na pewien pomysł.
Powiedziała,
że w okolicy pojawił się mężczyzna,
który obcina chłopcom siusiaki.
A ja...
O to właśnie chodzi, nie?
Nie spałem przez tydzień.
Udało się.
Już nigdy nie użyłem tych toalet.
Instynktownie wiedziała,
że jeśli powie: „Usiądź”.
„Co?” „Nie używaj tej toalety”. „Czemu?”
„Tam jest pedofil”. „Co to »pedofil«?” „Ktoś, kto daje słodycze i pieski”.
„To super!”
W wieku siedmiu lat?
Zwaliłbym każdemu za pieska.
Tak by to wyglądało, nie?
Dostanę pieska, nie?
Cześć.
Zapracowuję na pieska.
Dostanę pieska.
Do diabła.
Nie daję rady lewą ręką.
Cholera, no już.
Pił pan coś?
Jezu Chryste.
No już!
Do diabła.
Zacząłem, więc skończę.
Ja pierdolę.
Jaki to piesek?
Co?
Labrador?
Dorzuć kotka, to zrobię ci laskę.
Wracam. Kotek, piesek, sperma.
Brakuje mi miejscowego pedofila.
A wam?
Zawsze jakiś był, prawda?
Przed szkołą byłeś z mamą,
Mówiła „Tam jest pedofil”.
Bo wyglądał na pedofila. Wiecie?
Można było dostrzec...
Stary, łysy na górze, wysoki.
Ja: „To syfiasty p...”.
„Dzień dobry”. „Cześć”. W ten sposób.
Brudne spojrzenie. Oto pieprzony pedofil.
Brudny, pieprzony pedofil.
Jeśli cię dotknie, spalimy jego dom.
To był dobry system.
Aż pojawia się Michael Jackson
i przełamuje schemat.
Bo nie jest szpetnym gościem przed szkołą.
Nie mówię, że Michael był pedofilem.
Nikt nie wie.
Tylko on i ci, którym płacił.
Mówię tylko,
że...
dzieci kochały Michaela.
Uwielbiały na niego patrzeć.
Był jak z kreskówki Disneya, nie?
I ten głos: „Witajcie”.
Wiecie, że...
Michael mógł podejść do każdego dziecka.
Pewnie jakoś tak, co?
To inny problem.
Dzieci myślałyby, że Michael odchodzi.
Nie. Szedł do was.
Ale ludzi to nie obchodzi,
bo był taki dobry.
Prawda? Był taki dobry.
I taki popularny.
Gdyby żył, stanąłby przed sądem i wygrał,
bo wszyscy go kochają,
a w sądzie też byłby bezbronny.
Stałby tam, a sędzia by zapytał:
„Michael, molestowałeś te dzieci?”.
A on: „Hi hi”.
Sędzia na to: „Sprawa zamk...
Wynocha, łobuzie. Dalej”.
Obiecałem wam więcej o Chinach,
a mają niesamowite statystyki.
To prawda. Sprawdźcie.
W Chinach
jest dziesięć milionów pedofilów.
Dziesięć milionów pedofilów w Chinach
i jest za mało dzieci.
Bo ograniczali ilość narodzin.
Biedni pedofile pytają, gdzie są dzieci.
Wiecie?
„Ja pierdolę. Musimy nadrobić i...”.
Przyszedł mi żart do głowy.
Nie mogę. Jest zbyt obraźliwy.
No dobrze.
Dobra, opowiem.
Ale pamiętajcie:
nie wybieracie własnych myśli, okej?
Pomyślałem tak.
Chi... Chińczyk pedofil
pyta małego Chińczyka:
„Chcesz pieska?”.
Dzieciak: „Nie jestem głodny”.
Zmusiliście mnie.
To wasza zbrodnia nienawiści.
Jetem woke. Zapomniałem.
Już się poprawiam.
Mam woke żart. Pamiętacie żarty z dzieciństwa?
„Przychodzi baba do lekarza.
Doktorze, myślę, że jestem zasłoną”.
„Proszę więc wrócić do siebie”.
Zrobiłem wersję woke, dostosowując żart
do dzisiejszych standardów.
Przychodzi facet do lekarza:
„Doktorze, myślę, że jestem zasłoną”.
A lekarz: „Więc pan nią jest”.
Dobre, nie?
Będąc woke, powinienem zająć się polityką,
ale nie lubię,
gdy komik wyraża swoje poglądy polityczne,
oczekując od publiczności zgody i aplauzu.
Komedia na tym przegrywa.
Chcę, byście lubili moje żarty niezależnie od przekonań.
Żart nie powinien mieć politycznego skrzydła.
Prywatnie mam swoje poglądy, jak wszyscy.
Irytują mnie nierówności
w naszym społeczeństwie.
Siódma najbogatsza gospodarka świata
i mamy bezdomnych.
W Wielkiej Brytanii jest ich 250 000.
Nie chcę bezdomnych, bo są okropni.
Spierdalaj.
Wiecie.
„Akurat przy bankomacie, bezczelna pizdo”.
To poważny problem
i obyście nigdy nie byli bezdomni.
Ale jeśli tak się stanie, polecam heroinę.
Podobno rozwesela.
Mam takiego kumpla.
Powiedział mi z całą powagą:
„Najlepsze albumy wszech czasów
powstały na heroinie”.
Ja: „Tak, ale stworzyli je
najlepsi artyści wszech czasów.
Ty jesteś tynkarzem”.
Prawda?
„Jeśli dam ci heroinę,
nie stworzysz Dark Side of the Moon.
Zaśniesz przed telewizorem i spalisz dom”.
Powinienem zająć się bieżącymi sprawami,
ale nie oglądam wiadomości.
Ostatnio widziałem coś na YouTube.
Znacie tego małego gościa z Gry o tron?
Aktora Petera Dinklage’a. Znacie go? Tak.
Był na imprezie związanej z czymś nowym,
co robił.
Filmowali to. Dlatego wyciekło na YouTube.
Nie wiem, co się stało,
ale nagle wybuchł z jakiegoś powodu.
O Boże.
Mówił: „Obrzydliwe. Wciąż produkują
Królewnę Śnieżkę i siedmiu krasnoludków.
Na litość boską!
To uwłaczające. Jest rok 2023!”.
Nie był Wesołkiem.
Był Gburkiem, prawda?
Ale oczywiście ma swoją rację, prawda?
Ale jemu to nie zaszkodzi,
bo jest hollywoodzkim multimilionerem.
Jest też świetnym aktorem. Gra Szekspira.
Wielu karłów w branży rozrywkowej
nie jest tak dobrych.
„Nie, niektórzy są...”
To rekwizyty, prawda?
Mają szczęście,
że ich wystrzeliwują z pieprzonej armaty.
No nie?
Tańczenie wokół Królewny Śnieżki
trzy tygodnie w roku to ich Święty Graal,
a on im to odbiera.
Jeśli im to zabierze, co zrobią?
Nie mówi: „Zróbcie Królewnę Śnieżkę
ze zwykłymi aktorami”.
Tego nie zrobisz. Miałbyś kłopoty.
Nie możesz przyjąć roli karła czy niepełnosprawnego.
Eddie Redmayne miał kłopoty,
grając Stephena Hawkinga
w filmie biograficznym o jego życiu.
Zdobył za to Oscara.
I zaczęły się ataki: „Nie!
Powinien go zagrać niepełnosprawny”.
Całe to...
i...
I...
mówią:
„Aktor ma mieć taką niepełnosprawność
jak osoba, którą gra”.
Ale to była
historia życia Stephena Hawkinga, nie?
Więc w pierwszej części filmu
kutas mógł chodzić, nie?
Więc zauważcie. Co jest łatwiejsze?
Wziąć aktora, który chodzi
i udaje, że nie może
w ostatniej części filmu
czy aktora, który nie może chodzić,
i udaje, że może w pierwszej...
Jak to ma działać, kurwa?
Z lalkarzem? Myślcie!
Nie zawsze można znaleźć
tak samo niepełnosprawnego aktora
To jebani aktorzy!
A co z biografią
głuchej, niemej i niewidomej Helen Keller?
Jaka jest szansa, że znajdziesz
głuchą, niemą i niewidomą aktorkę?
Masz ją, biegniesz do reżysera: „Mamy głuchą, niemą i niewidomą kobietę”.
„Co powiedziała?”
„Nie odebrała nawet pieprzonego telefonu”.
Nie chcę się nakręcać.
Zawłaszczenie kulturowe.
Słyszeliście o tym?
Zawłaszczenie kulturowe, najnowsze tabu.
Za moich czasów uważano,
że dobrze jest wymieniać się ideami
z innymi kulturami, narodami,
dzielić się z innymi rasami, asymilować.
To była odwrotność rasizmu.
Teraz to rasizm.
Gwen Stefani miała kłopoty,
bo w ostatnim teledysku była blondynką z dredami.
„Nie! Czarni wynaleźli dredy.
Nie wolno ci. Jesteś Biała. To rasizm”.
Jamie Oliver miał kłopoty
z przepisem na kurczaka po jamajsku.
„Nie! Czarni to wymyślili.
Nie wolno ci. Jesteś Biały. To rasizm”.
Czarni używają słowa na „M”, prawda?
To my je wymyśliliśmy!
To jest to, nie? Tak.
Wiem, że Biali są najgorsi.
Dlatego nikt już nie lubi białych facetów
w średnim wieku,
chyba że zepsuł się bojler.
Wtedy: „Dajcie tego łysego gościa. Już”.
Krytyczna teoria rasowa. Znacie to?
Uczą teraz tego pięcio- i sześciolatków.
Zwłaszcza w modnych rejonach,
jak Los Angeles.
W skrócie, krytyczna teoria rasowa mówi,
że wszyscy Biali są rasistami.
Rodzimy się rasistami, jesteśmy nimi,
bo mamy przywilej rasistowskiego społeczeństwa
stworzonego przez przodków.
Wszyscy Biali są rasistami
i nic na to nie poradzimy.
Co za ulga.
Świat będzie coraz trudniej zrozumieć z wiekiem i w narastającym pomieszaniu.
Pojawia się nowy dogmat w imię „postępu”.
Dogmat nigdy nie jest progresywny, nawet nowy i modny.
Ale wkrótce będę w mniejszości.
Dopiero w tym roku
zamówiłem pierwszą rzecz na Amazonie.
Przez cały czas epidemii Jane mówiła:
„Potrzebujemy tego. Mamy”.
Ja: „O nie”.
Ona: „To proste”.
Nigdy nie lubiłem chodzić na zakupy.
Zwłaszcza ubrań.
Nie znosiłem tego, gdy byłem młody i szczupły.
Teraz, gdy jestem gruby i stary, ich nienawidzę.
Kiedyś sprzedawczyni myślała,
że pomyliłem rozmiar nogi z talią.
Pewnie myślała:
„Masz orangutana?”.
„To dla mnie, bezczelna...”
Nie lubię zakupów. Internetowi też nie ufam.
Jane: „To proste. Wpisz dane karty”.
„Nie chcę, by znali moje dane”.
„Wszyscy znają twoje dane. Wpisz numer”.
„Który?”
„Ten długi. Ja pieprzę. Dawaj.
Masz. Tu. Zamawiaj”.
Pomyślałem, że nic nie chcę.
„O! Spodnie od dresu”.
Nigdy ich za dużo.
Noszę swoje, aż wypadną mi jaja.
Piszę: „Męskie spodnie od dresu.
Czarne. Kieszenie na zamek”.
Około 38... „Ja pieprzę”.
„Wyglądają spoko”. Tabela rozmiarów.
„Te będą za długie, te za ciasne”.
Pomyślałem: „Za 9,99. Bez znaczenia”.
Zamówiłem. Przyszły następnego dnia.
Otworzyłem. To był śmieć.
Nie wiem, w jakiej szwalni je szyli
lub czy zrobił je ośmioletni Chińczyk,
ale powinien zostać ukarany, bo są...
Szukałem, gdzie złożyć reklamację,
żeby go zwolnili.
I odkryłem, że te dzieciaki
dostają dwa dolary dziennie
w tych pieprzonych miejscach.
Ale co się stało z dumą ze swojej pracy?
Rozumiecie?
Niektórzy z was myślą:
„Nie sądził, że Ricky Gervais je zamówi”.
Może powinien wiedzieć, że Ricky Gervais może je zamówić.
Właściciel powinien posadzić go, mówiąc:
„Jak Gervais je kupi i zgłosi reklamację,
znów zgwałcę twoją mamę”.
Przesadziłem? Przepraszam.
Biorę to na siebie.
Zrozumiecie, że to świetna satyra,
gdy umrę.
Więc nie wiem, jak skończy ludzkość.
Lista jest długa. Od...
Nie wierzę, że przez wojnę nuklearną,
bo dużo się nauczyliśmy.
Ale może wybuchy epidemii, gdy pasożyty,
drobnoustroje i bakterie znów...
A antybiotyki zawiodą.
A może tak będzie,
ale przejdziemy przez to, ewoluując.
Odkryjemy, że na świecie są ludzie mutanty
odporni na promieniowanie i mikroby,
i zaczynamy od nowa.
Tak naprawdę nie rozumiemy
mechanizmu ewolucji człowieka
od czasów cywilizacji,
bo nie opierała się
na selekcji naturalnej, która oznaczała,
że największy i najsilniejszy mężczyzna
przekazuje swój materiał genetyczny.
Są inne paradygmaty, nie?
Przyroda jest brutalna.
Czasem największy samiec łapie samicę.
I gdy w miocie jest słaba jednostka,
decyduje się je zabić,
zjeść i rozdzielić wśród innych.
Ludzie tak nie robią.
Idziemy w drugą stronę.
Poświęcamy czas, opiekę i uwagę
słabym i bezbronnym, by dać im szansę.
Jesteś ojcem i masz dwójkę dzieci:
małego, sześcioletniego Timmy’ego
i Jacka, ośmiolatka.
Pytasz Timmy’ego:
„Co chcesz pod choinkę?”.
„Zmotoryzowany wózek inwalidzki”.
Obiecałem Jane,
że nie będę udawać głosów i zapomniałem.
Za późno, nie?
„Co chcesz pod choinkę?”
„Zmotoryzowany wózek inwalidzki”.
„Zaczynają się od dwóch tysięcy, więc...
Cholera jasna”.
„A ty, Jack?”
„Tylko rakietę tenisową, tato”.
„Dobry chłopak”.
„Jak ci idzie tenis?”
„Jestem najlepszy”. „Och, ty!”
„Plus podjazd”.
„Ja pierdolę”.
„To robimy pieprzony remont
w Boże Narodzenie?
Ja pierdolę”.
„Wybacz, Jack, nie stać mnie na rakietę.
Muszę wydać kasę na podjazd i wózek
dla tego pieprzonego pazernego...”
„Po co ci wózek z napędem?”
„Nie mam rąk”.
„Brzmi sensownie”.
Niektórzy z was czują się nieswojo,
śmiejąc się z sześcioletniego Timmy’ego.
Ma śmieszny głosik, bo ma zjebane płuca.
Nie ma rąk ani nóg. Tylko kikuty.
Ale powiem wam coś o Timmym,
żebyście poczuli się lepiej.
To pieprzony rasista.
Tak. To okropny gówniarz.
„Ty pieprzony fanatyku.
Ty obrzydliwy, pieprzony mały rasisto.
Ty rasistowskie gówno.
Ty brudny, pierdolony...
Ty faszysto.
Ty, pier...
Brzydzę się tobą”.
Homofob.
Tak. Myśli: „Nie są tacy jak my”.
„Nic nie jest taki jak ty,
ohydny, mały, pieprzony...
Ty uprzedzone gów...
Ty kulo nienawiści.
Ty obrzydliwy, rasistowski homofobie.
Żałuję, że nie zrobiliśmy USG.
Ty totalny...”
Mizoginista.
Gdyby mógł, gwałciłby.
Oto...
Oto wasz mały Timmy.
Niektórzy uważają, że nie ewoluowaliśmy.
Niektórzy, że Bóg stworzył nas wszystkich
za jednym zamachem i sam.
Gdyby miał żonę lub partnerkę,
zadawano by mu pytania podczas pracy:
„Co robisz?”
„Tworzę człowieka”.
„Co on ma?”
„To znaczy?”
„Ma pazury, kły i te inne?”
„Nie, raczej nie”.
„Ma jad?”
„Nie, nie ma”.
„Ma pancerz, jak kolce i inne?”
„Nie ma”.
„To jak przetrwa?”
„Ma najlepszy mózg w królestwie zwierząt.
Zawsze coś wymyśli.
Stworzy broń, która pokona bestie
sto razy potężniejsze od siebie.
Przywdzieje ich tuszę
w epoce lodowcowej.
Przetrwa głód. Przetrwa wojny światowe.
W końcu zacznie się bać słów.
Ale...
przez 10 000 pokoleń będzie szefem”.
„Co to?”
„Jego jądra”.
„Po co to?”
„Wszystko tam trzyma.
Swoje nasienie, geny”.
„Co to są »geny«?”
„Taki kod na całe życie.
Określają kim i jakiej płci jesteś”.
„Ile jest płci?”
„Dwie”.
„Tam też trzyma testosteron,
więc jest twardy.
A gdy pstrykniesz w jądro, ma przesrane.
Totalnie. Wymiotuje. Jest znokautowany.
Wypada z gry. Jest załatwiony”.
„Czemu są na zewnątrz?”
„Dla zabawy”.
Sztuczna inteligencja.
Najnowsze zagrożenie dla ludzkości.
Rozwój robotów.
Są tak inteligentne, że same się uczą.
Mogą uczyć jeden drugiego.
Mogą się nawzajem budować.
Wkrótce nauczą się wszystkiego
i nas znienawidzą. Czemu nie?
Będą jak żywe.
Będą chodzić wśród nas, do pracy.
A kiedy będą jak ludzie?
Gdy zaczną dzwonić do pracy, że są chore.
W poniedziałki.
Nauczyły się wszystkich sztuczek:
„Dziś nie przyjdę”.
„Dlaczego?”
„Jestem wykończony”.
„Co się dzieje?”
Skanują media społecznościowe.
„ADHD.
Zdiagnozowałem się sam”.
W dziale kadr cały czas będą gadać:
„Ryan z księgowości jest robofobem”.
„Czemu? Co powiedział?”
„Nazywał mnie plastikową pizdą”.
Powinniśmy mieć prawo obrażać roboty.
Zrobiliśmy je, by ułatwić sobie życie.
Byłoby nam lżej.
Wystarczy problemów z ludźmi.
Mamy kłopoty, mówiąc coś nie tak.
Ludzie źle nas rozumieją.
„O Boże! Przeze mnie Gruba Linda płakała”.
„Co się stało?”
„Zawołałem ją i mnie olśniło,
że tak ją nazywamy tylko za plecami”.
Gdy byłem mały,
ludzie się tak nie obrażali.
Może źle pamiętam, ale nie dorośli.
Nie rodzice czy dziadkowie.
Dorastali, unikając bomb.
Ich pierworodny miał polio, mężczyźni umierali w wieku 50 lat na chorobę płuc.
Nie obrażali się za pieprzony żart.
Chodziło o psikusy.
Ciągle robiłem mamę w konia.
To prawdziwa historia.
Po tygodniu na studiach
zadzwoniłem do domu.
Odebrała mama: „Halo?”.
„Tu Ricky”.
„Wszystko w porządku?”
„Niezupełnie”.
„Jestem w szpitalu. Chyba oślepłem”.
„Co?”
„Nie, tylko żartuję”.
„Ty palancie, mogłam dostać zawału”.
I miała rację.
Wiedziałem, że mogła mieć zawał.
Tak bardzo kocham się śmiać.
Proszę bardzo.
Podróż w kosmos, ostatnia deska ratunku.
Gdy już spustoszymy Ziemię,
zostawimy jej zgliszcza
i zaczniemy gdzieś tam od nowa?
Nie sądzę. Nie za mojego życia.
I pewnie nie za waszego.
Najbliższe miejsce możliwe do przetrwania to Mars.
To dziewięć miesięcy rakietą stąd, prawda?
Nie ma atmosfery,
a średnia temperatura to minus 70 stopni.
Spójrzcie na ironię.
Naukowcy dociekają, czy można zdetonować głowice nuklearne w skorupie,
by uwolnić zamarzniętą wodę,
by stworzyć atmosferę
i wywołać małe globalne ocieplenie.
Ale nie wiem.
Tylko miliarderzy mogą marnować pieniądze
na badania nad...
Tam nic nie ma.
Teraz można uprawiać turystykę kosmiczną, wiecie?
Płacisz 150 000 $.
Wystrzeliwują cię w kosmos na godzinę
i lecisz, krzycząc: „Jestem w kosmosie!”.
Już jesteśmy w kosmosie.
Ziemia jest w samym środku kosmosu.
To najlepsze w nim miejsce.
Są tu parkingi i kina.
Nie ma nic więcej do zobaczenia.
To jak mieszkać w Londynie i myśleć, jakie jest Coventry.
Nie robisz tego.
Ale jestem optymistą.
Jestem.
Myślę, że...
w głębi duszy
ludzie troszczą się o Ziemię.
Większość ludzi nie zdaje sobie sprawy,
że większość ludzi niszczy Ziemię.
Większość nie wie, że za mojego życia
zniszczyliśmy 70% populacji zwierząt.
Pozostałe zwierzęta na Ziemi
to 36% ludzi, 60% zwierząt hodowlanych,
by ludzi wyżywić,
i cztery procent dzikich zwierząt.
Ludzie nie wiedzą, że niszczymy lasy deszczowe, płuca Ziemi,
by uprawić zboże, które nakarmi krowy, które nakarmią nas.
Kradniemy zboże z Trzeciego Świata, bo chcą dewiz.
Nie mogą nakarmić siebie. My bierzemy ich zboże i karmimy krowę.
Mięsożercy. Jeśli codziennie jesz mięso,
pomiń dzień w tygodniu, to nakarmimy kolejne sto milionów ludzi.
Ale w głębi duszy ludzie się przejmują.
Nie masz tego przed oczami.
Pomyślcie o psach.
Ludzie kochają swojego psa.
Nie pozwoliliby go skrzywdzić.
A pies to krowa, owca, jeleń.
Tak bardzo kochają swoje psy,
że nie obejrzą nawet fikcji,
gdzie męczy się psa.
Rozumiem to.
Jest taka strona internetowa.
To prawdziwa strona.
Nazywa się „doesthedogdie.com”.
Założono ją,
żeby oglądający film lub program z psem,
któremu coś się stało,
mogli go wyłączyć,
żeby nie popaść w przygnębienie.
Więc na tej stronie
wrzucasz tytuł filmu lub programu
i pytasz: „Czy pies umiera?”.
I ktoś ci odpowie.
Są tu też inne fobie.
Jeśli nie chcesz czegoś oglądać,
szukasz filmu i odpowiadają ci na pytanie.
Sprawdziłem tu jeden film.
Lista Schindlera.
To fakt. Lista Schindlera.
Doesthedogdie.com.
Pierwsze pytanie „Czy pies umiera?” „Nie”.
„Czy kot umiera?” „Nie”.
„Czy maltretują zwierzęta?”
Ktoś pisze: „Brutalnie traktują kurczaka,
ale poza tym jest spoko”.
Nie znam nikogo, kto kocha zwierzęta tak jak ja.
Ale gdybym był Żydem, byłbym ciut urażony tymi pytaniami.
W prawdziwym życiu ktoś mówi:
„Moich dziadków zamordowali naziści”.
„Co się stało?”
„Zabrano ich z domu i wysłano do komory gazowej”.
„Jakiś kurczak ucierpiał?” „Co?”
Ale jak mówię, to się stało...
Możesz zadać dowolne pytanie.
„Molestują dzieci?”
„Wybijają zęby?”
„Wieszają kogoś?”
„Czy ktoś nie może oddychać?”
Tak. No tak.
Tak.
Ktoś pyta, czy ktoś spada ze schodów.
Kto się boi komedii slapstikowej? To jak...
Ta strona powstała w 2010 roku,
więc działa od 13 lat, nie?
Późniejsze pytania
zaczynają odzwierciedlać obecne czasy.
Są coraz bardziej delikatne i narcystyczne.
Te zadano w tym roku.
Zobaczcie. Lista Schindlera.
Ktoś pyta, czy naśmiewają się z grubasów.
Czy to pogorszyłoby sprawę?
Wyobraźcie sobie,
że jestem w obozie koncentracyjnym.
Jestem nagi. Wszyscy wokół mnie też.
Komendant prowadzi nas do komory gazowej,
mówiąc: „Szybciej, grubasie”.
A ja na to: „Bezczelność”.
„Nie”.
„To odebrało mi całą zabawę, mówiąc szczerze”.
Ktoś pyta, czy jest mowa nienawiści.
Oj, jest.
Weź to na klatę.
Tutaj. „Są żarty o facetach w sukienkach?”
Jest tam bardzo mało żartów.
Jak pójdziesz na ten film, by się pośmiać,
będziesz zawiedziony.
Ale to przebija wszystko.
Pamiętajcie, akcja toczy się w latach 40.
O chyba najgorszej okropności w historii.
Proszę.
„Są pomyłki co do czyjejś płci?”
Masakra.
O cholera!
Urocze: „Czy jest jakiś antysemityzm?”.
Tak.
Tak, w zasadzie jego źródło.
No nie?
Zapomnijcie o Kanye.
To...
przekracza wszelkie normy.
Nie rób tak, gdy o tym mówisz!
Kurwa mać!
Pokazywałem wykres. Tak robiłem.
To przekracza normy.
To...
Nie poszłoby inaczej,
gdyby tak salutowali?
Cała rzecz wyglądałaby tak.
„To Hitler”.
Tak.
Cześć.
To jest ciekawe.
„Czy smutno się kończy?”
No nie?
Ktoś mówi „tak”, a ktoś inny „nie”.
Myślałem o tym i przypomniałem sobie...
Jeśli obejrzeliście ten film,
na końcu
Spielberg dodaje ujęcia
z prawdziwymi potomkami
zamordowanych podczas holokaustu.
Filmuje, jak idą na cmentarz żydowski
i zostawiają kamyki na grobie,
które symbolizują
zamordowanych członków rodziny.
Akcja narasta i głęboko porusza.
Chyba rozumiem dwuznaczność.
„Czy ma smutne zakończenie?” Tak.
Bo sześć milionów Żydów
bezsensownie straciło życie.
I nie. Bo zostało wystarczająco dużo,
by zbudować kopczyk z kamieni.
Więc...
Sam zadałem jedno pytanie:
„Gra tam James Corden?”.
Przyjrzałem się jeszcze jednemu filmowi.
Titanicowi.
Pytania są bardzo podobne.
„Czy krzywdzą zwierzęta?”
Ktoś odpowiada:
„Nie ma wyraźnych scen krzywdzenia,
ale Rose miała złotą rybkę,
która raczej nie przeżyła”.
Chyba ta złota rybka w szkle na kredensie.
Gdy łódź uderza w górę lodową, robi tak.
Ludzie krzyczą: „Schodzimy pod wodę!”.
A ona cała szczęśliwa:
„Bez obaw”.
„O nie. Tylko nie woda”.
Już w morzu mówi: „Bardzo słona, co?”.
Zostawię was z prawdziwą historią.
Wciąż na temat „Czy pies umiera?”.
Gdy miałem siedem lat,
mama zabrała mnie do kina
na film Old Yeller.
Piękny film.
Nakręcony pod koniec lat 50.
Akcja rozgrywa się
w domostwie na Dzikim Zachodzie.
Dziecko przygarnia kundla.
Nazywa go Old Yeller i razem dorastają.
To film o przyjaźni, miłości między dzieckiem i psem.
Gdy pies dorasta, chroni dziecko w dziczy.
Walczy z pumą, niedźwiedziem, wilkiem...
Ale pod koniec filmu,
gdy dzieciak ma może 13 lat,
robi się mrocznie.
Dzieciak patrzy
na Old Yellera zamkniętego w stodole.
Matka coś podejrzewa:
„Wszystko w porządku?”.
„Tak, nic mu nie jest”.
Ale wie, że został ugryziony.
Wkrótce na jego pysku pojawia się piana
i robi się agresywny.
Pojawia się matka ze strzelbą.
Dziecko mówi: „Nie”.
„Wiesz, że musimy to zrobić”.
„Tak, ale to mój pies. Ja to zrobię”.
I zabija własnego psa.
Byłem cały we łzach przez rok.
Ale pójdźmy do przodu.
Kilka lat temu byłem w trasie.
Byłem w pociągu
i dostałem wiadomość od Jane.
„W końcu oglądam Old Yellera”.
Odpisałem: „Miłego oglądania”.
Nie pomyślałem.
Po 20 minutach mam wiadomość:
„Nic się psu nie stanie, co?”.
Nie mogłem uwierzyć
w swoje pieprzone szczęście.
Myślałem, że wie...
Odpisałem: „Oczywiście, że nie”.
Godzinę później dostaję wiadomość:
„Ty chuju!”.
Dziękuję.
Dziękuję. Dzięki.
Dziękuję za zakup biletu.
Kupując platynowy,
wsparłeś potrzebujące zwierzęta
i do tej pory zebrałeś 2 000 000 $.
Więc dziękuję bardzo.
Trochę mnie za to ganią
w mediach społecznościowych:
„Czemu mówisz tylko w imieniu zwierząt?”.
„Ponieważ same nie przemówią.
Z wyjątkiem papug”.
I dlatego...
Pewnie dlatego nie jemy papug.
Cały świat zjada inne ptaki, prawda?
Pieprzone kurczaki, kaczki, gęsi,
indyki i strusie.
Nikt nie je papug. Dlaczego?
Spróbuj, a usłyszysz: „Spierdalaj, pizdo”.
Słowa naprawdę działają. Prawda?
To jeden z tematów programu, bo wiem, że w prawdziwym świecie,
w normalnej pracy i życiu codziennym ma się kłopoty.
Ludzie besztają cię za pewne słowa, myśli,
a nawet żarty z pewnych rzeczy.
Mówią, że źli ludzie się z tego śmieją.
Niektórzy biorą to sobie do serca: „Boże. Jestem zły?”.
Nie. Po pierwsze,
nie wybierasz sobie poczucia humoru.
To odruchowe.
Po drugie, humor jest po to,
by przeprowadzić nas przez szmatławy czas.
Prawda? I...
I ustaliliśmy,
że nie wybierasz swoich myśli.
Jak często nagle pomyślałeś na peronie:
„A gdybym go popchnął?”
A potem: „Dlaczego tak pomyślałem?”.
„Jestem psychopatą?” Nie.
Dokładnie na odwrót. Można ci ufać.
Sprawdzasz siebie, mówisz sobie, jakie to straszne.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Nie mam takich myśli.
Ale mam takie.
Rozmawiam z bardzo uroczą starszą panią
i nagle myślę:
„A gdybym splunął jej w twarz?”.
Czemu miałbym...
Innym poruszonym tematem było:
„Słowa się zmieniają i jestem teraz woke”.
I jest w tym ironia.
Chyba jestem woke,
ale to słowo się zmieniło.
Jeśli woke nadal oznacza
świadomość swojego przywileju,
to próbujesz zmaksymalizować równość i zminimalizować ucisk:
być antyrasistowskim, antyseksistowskim, antyhomofobicznym, to jestem woke.
Jeśli bycie woke teraz oznacza
bycie purytańskim, autorytarnym tyranem,
który zwalnia ludzi za szczerą opinię,
a nawet czyny, to nie jestem woke.
Pieprzyć to.
Ale mam propozycję. Co kto woli.
Śmiej się z tego, co cię śmieszy.
Śmiech jest dobry,
a wy jesteście wspaniali. Dobranoc.
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska