Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(ริคกี้ เจอร์เวส: วันโลกาวินาศ)
สวัสดีครับ
ขอบคุณ
ขอบคุณมาก
สุดยอด ขอบคุณ ไม่สิ ชู่ว... นั่นมันก็... พวกคุณ...
ขอบคุณ
ไม่เอา รู้กาลเทศะหน่อย
หุบปากได้แล้ว
ขอบคุณ
ขอต้อนรับสู่โชว์ใหม่ของผมครับ
ใหม่ขนาดที่ว่ายังพัฒนาอยู่เลย
คืนนี้มีหลายมุกที่ผมไม่เคยเล่นมาก่อน
ถ้าผมด้นสด แปลว่าไม่ได้คิดมาก่อนด้วยซ้ํา
แถมผมคิดมีความคิดแย่ๆ เยอะเลย
แต่ช่วยไม่ได้นะ คนเราเลือกความคิดตัวเองไม่ได้
มันผุดขึ้นมาของมันเอง ยั้งไว้ไม่ทัน
เราเกิดความคิด แล้วมันก็ "ฉันคือความคิด"
แล้วเราก็ "ฉิบหาย ฉันคิดแบบนั้น"
แล้วบางครั้งความคิดมันก็ "พูดเลย"
แล้วผมก็พูด และ...
Netflix
โชว์ก่อนของผม "ซูเปอร์เนเจอร์" ฉายใน Netflix เมื่อปีที่แล้ว
กระแสตีกลับแรงมากเลยเนอะ
แรง... กระแสตีกลับแรงมาก ผู้คนพากัน "พูดแบบนั้นไม่ได้นะ"
ได้สิ พูดได้
ผมพูดไปแล้ว
ครับ กระแสตีกลับที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
ทําให้โชว์นั้นเป็นโชว์พิเศษ ที่คนดูเยอะที่สุดแห่งปี ก็...
ผมได้บทเรียนแล้วล่ะ
ไม่ใช่ ผมได้บทเรียนจริงๆ
เพราะงั้น ตั้งแต่นี้ไป ผมจะตื่นรู้
ได้เวลาสักที ต้องขอโทษด้วย
ผมตื่นแล้ว
แล้วพอตื่นแล้ว สิ่งแรกที่ต้องทํา คือเปลี่ยนไบโอในทวิตเตอร์
เพราะตอนนี้ไบโอผมคือ ชื่อโชว์ต่างๆ ที่ผมเคยทํามา
แต่ตอนนี้ผมตื่นแล้ว ผมต้องเติมคําว่า "ต่อต้านฟาสซิสต์" เข้าไป
คนจะได้รู้ว่าผมไม่ใช่ฟาสซิสต์
เพราะนั่นคือปัญหาใหญ่ของตอนนี้
คนเดินมาถามว่า "ริค เคยจับนักข่าวไปขังคุกรึเปล่า"
ผมตอบ "ไม่เคย" คนก็ "น่าสนใจแฮะ"
คนถาม "เคยรมแก๊สคนยิวรึเปล่า" ผมตอบ "ไม่เคย"
แล้วคนก็ "งั้นก็เขียนไว้ในไบโอสิ ไอ้โง่เอ๊ย"
ครับ ผมไม่ใช่ฟาสซิสต์
แปลกนะที่จะมาประกาศ ว่าคุณไม่ใช่ฟาสซิสต์ เราสันนิษฐาน
คุณคงไม่เดินดุ่ย ไปหาใครสักคนตามท้องถนนแล้วประกาศ
"ขอบอกหน่อย ผมไม่ใช่ฟาสซิสต์นะ" เหมือนเขาประท้วงกันมากไปหน่อย
เหมือนคุณเดินเข้าไปในโรงเรียนงี้ แล้วพูดว่า "ผมไม่ใช่พวกใคร่เด็ก"
"ลืมไปเลยก็ได้ว่าผมพูดคํานั้น เด็กๆ วิ่งเล่นใกล้ผมแล้วปลอดภัย"
"วิ่งแก้ผ้าเลยก็ได้ ผมไม่สน ผมไม่ใคร่เด็ก ดังนั้น..."
คําว่า "ฟาสซิสต์" มันเปลี่ยนไป ตามเดิมแล้ว คําว่าฟาสซิสต์หมายถึง
สมาชิกระบอบอํานาจนิยมที่ขวาจัดๆ
ที่ใช้กําลังทหารและความรุนแรง กดสิทธิส่วนบุคคลเอาไว้
ทุกวันนี้ คําว่า "ฟาสซิสต์" อาจหมายถึง "กดไลก์ทวีตของโจ โรแกน"
ก็คือ... คําพูดมีการเปลี่ยนแปลง
และนั่นคือเหตุผลส่วนหนึ่ง ที่ผมจะตื่นรู้
คําพูดมีการเปลี่ยนแปลง และผมไม่อยากถูกทิ้งให้ตามคนอื่นไม่ทัน
ไม่อยากลงเอยแบบปู่ผมในยุค 70
ปู่ผมเคยใช้คําว่า "ชาวสีม่วง" เอย "แต๋ว" เอย
ถึงแม้ทุกวันนี้คําว่า "แต๋ว" จะกลับมาพูดได้แล้วก็เถอะ
ถ้ารอนานพอ เดี๋ยวมันก็วนลูปของมันเอง
อดทนรอครับ ผม...
เราใช้คําว่า "แต๋ว" ได้
ยังใช้เป็นคํานามไม่ได้ ได้แค่เป็นคําวิเศษณ์
ไม่สามารถพูดกับคนอื่นว่า "คุณคือแต๋ว" ได้
แต่ถ้าแบบนี้ได้ "ได้ข่าวเรื่องดาร์เรนไหม ตอนนี้เขาออกแต๋วแล้วนะ"
ถ้าดาร์เรนมันผิดเพศจริงๆ น่ะนะ
จู่ๆ จะไปวิจารณ์ดาร์เรนส่งเดชไม่ได้
คุณเข้าใจผมไหม
ในประเทศนี้ ถ้าใครไม่ได้เป็นเกย์ แล้วคุณไปบอกว่าเขาเป็น อาจโดนฟ้องได้นะ
กฎหมายเหยียดเพศที่สาม
แต่ถ้าสถานการณ์กลับกัน คุณจะไม่ถูกฟ้อง
ถ้าใครเป็นเกย์ แล้วคุณไปบอกว่าเขาไม่เป็น เขาฟ้องคุณไม่ได้นะ
ฟังดูไม่แฟร์เนอะว่าไหม
ผมสามารถไปพูดกับเกย์ตัวพ่อของอังกฤษได้ว่า
"เฮ้ยนี่ เอลตัน" ว่างี้
เจ้าตัวน่าจะชอบ โคตรจะชอบเลยแหละ
ถ้าจะมาทางนี้แล้วก็ต้องเอาให้ถึงระดับตัวพ่อ
เนอะ
ผม "เฮ้ยนี่ เอลตัน" เขา "ว่าไง" แล้วผมก็
"ฮ่า ฮา ฮ๊า ฮา ฮ่า"
"ฮา ฮ่า นายไม่ใช่เกย์"
เขา "ใช่สิวะ" แล้วเขาจะ "ฉันฟ้องนายแน่"
ผมก็จะ "ไม่ได้ ฟ้องไม่ได้"
แล้วเขาก็จะ "แต่รู้ไว้ด้วยว่าฉันเป็นเกย์" ผมก็ "ฉันไม่เชื่อซะอย่าง"
เดี๋ยวเขาก็ "ไปที่บ้านสิ เดี๋ยวจัดให้ดู ถ้าไม่เชื่อน่ะ"
แน่นอนครับ คําว่า "แต๋ว" เปลี่ยนไปแล้ว
แต่เดิมคําว่า "แต๋ว" หมายถึง
คนที่รู้สึกชอบพอคนเพศเดียวกัน
ชายที่เป็นเกย์
ทุกวันนี้ คําว่า "แต๋ว" อาจหมายถึง ชายแท้ที่อยากให้คนสนใจบ้าง
"ตอนนี้เค้าแต๋วแล้วนะ" "จริงเหรอ"
"ใช่ ตอนนี้เค้าแต๋วนะ จริงๆ"
"จริงเหรอ" "จริง" "แล้วแฟนสาวนั่นล่ะ"
"แฟนก็แต๋วเหมือนกัน พวกเราแบบ..."
"แต๋วกับแต๋ว แต๋วกันไปกันมา"
"งั้นอมกระปู๋สิ" "ไม่เอาอะ"
"ก็ว่าแล้ว"
"เค้าไม่ได้แต๋วแบบนั้น" "แล้วแต๋วแบบไหน"
"แบบที่ย้อมผมสีฟ้า"
"ยายฉันก็ย้อมผมฟ้า แต่ยายชอบกระปู๋"
"ไหนว่าไงต่อ"
ผมไม่มีหลักฐานในเรื่องนั้นหรอก
เราไม่เคยคุยเรื่องนั้นกัน
ประเด็นของผมคือ คําต่างๆ มีการเปลี่ยนแปลง
เหมือนคําว่า "พิการ"
แต่เดิมแล้ว นั่นเป็นคําที่ถือว่าถูกต้อง ในทางการเมือง
เป็นคํารวมๆ ที่หมายความถึงคนแขนด้วนขาเป๋
แต่ทีนี้คนพวกนั้นเขาก็ "เราไม่อยากพิการ"
พวกนั้นเขาไม่อยากพิการ เขาว่า...
เขาว่า "เราอยากให้ใช้คําว่าทุพพลภาพ"
"เราไม่ชอบคําว่า 'พิการ' แล้ว"
"เลิกใช้คํานั้นเลยนะ ใช้คําว่า 'ทุพพลภาพ'" พวกเราก็ "ได้สิ" ซึ่งก็ดี
บอกกฎมาเลย ผมเป็นพวกทําตามกฎอยู่แล้ว
ถ้าผมอยู่ที่ชายหาด แล้วมีผู้หญิงคนนึงวิ่งมาหา บอกว่า
"ช่วยด้วย ลูกเล็กของฉันที่เป็นพิการ เขาจมน้ํา" ผมก็จะ "โทษที ลูกของคุณทําไมนะ"
"ลูกเล็กของฉัน ที่เป็นพิการ เขาจมน้ํา เขาว่ายน้ําไม่เป็น"
"เดี๋ยว คุณจะบอกว่าลูกเล็กของคุณ ที่ทุพพลภาพ เขาจมน้ํา ใช่ไหม"
"ใช่" แล้วผมก็จะ "ได้สิ งั้นเราไป..." ตายซะแล้ว
ตายซะแล้ว
มัวแต่ตื่นรู้จนเสียเวลาไปหน่อย
ตอนนี้ผมตื่นแล้ว และผมพิสูจน์ได้ด้วย
ฟังให้ดี ผมรักผู้ที่อพยพผิดกฎหมาย
เชิญฟ้องผมเลย บางครั้งผมก็หาวันไปที่โดเวอร์
แล้วก็มองไป มองไป
มองหาเรือ แล้วก็เห็นเรือบดเล็ก บนนั้นมีสักหกสิบคนได้
ผมก็ "ทางนี้" แบบนี้เลย
ผมลากพวกเขาขึ้นฝั่ง แล้วพูดว่า "เชิญผู้หญิงกับเด็กก่อน"
"ไม่มีผู้หญิงกับเด็ก" "มีแต่พวกเอ็งเรอะ มาเลยไอ้หนุ่ม"
ถ้าผมไปที่นั่นแล้วไม่มีเรือ ผมจะผิดหวังมาก ผมจะไม่...
ผมจะเดินเตร่เข้าไปในเมือง หยุดยืนตรงสัญญาณไฟจราจร
แล้วรอให้มีรถบรรทุกขนาดใหญ่มาจอด
ผมก้มดูใต้ท้องรถ มีไอ้หนุ่มคนนึงห้อยอยู่แบบนี้
ผมถาม "จะไปไหนน่ะ" เขาตอบ "ไปบ้านแกรี่ ลินิเกอร์"
ผมบอก "อยู่ถัดไปนี่แหละ"
ครับ
พรมแดนบ้าบอ เราไม่จําเป็นต้องมีพรมแดน ว่าไหม
เอาอย่างพวกไวกิ้งสิ พวกนั้นไม่สนใจเรื่องพรมแดนนะ
ผมมีสายเลือดไวกิ้งอยู่ในตัว
เราทุกคนมี ก็พี่แกเล่นข่มขืนไปทั่วขนาดนั้น
ว่ากันว่ามีทั้งข่มขืนทั้งปล้นสะดม แต่ผมว่าน่าจะข่มขืนเป็นงานหลัก
ผมว่าพวกพี่แกเพิ่มการปล้นสะดมเข้าไป จะได้เอาไว้บอกเมีย
พวกนั้น "เราจะไปบริเตนใหญ่ล่ะนะ" "ไปทําไมอะ" "ไปปล้นสะดมนิดหน่อย"
"ปล้นอย่างเดียวเหรอ" "ปล้นอย่างเดียวจ๊ะที่รัก"
"ก็ได้ ทําไมใส่หมวกเหมือนไปข่มขืนล่ะ"
โชว์ครั้งนี้มีชื่อว่า วันโลกาวินาศ
และโชว์นี้เกี่ยวกับจุดจบของมนุษยชาติที่ผมคิดไว้
เพราะความเป็นไปได้ยาวเป็นหางว่าวเลย
นี่เรายืนอยู่บนปากเหวกันแล้วนะ
อาจเป็นเพราะอะไรก็ได้ ไม่ว่าจะภาวะโลกร้อน การเพิ่มขึ้นของโรคระบาด
สงครามนิวเคลียร์ หรือก็คือความโง่เขลาของเราเอง
เพราะถ้าดูระดับสายพันธุ์ เรากําลังโง่ขึ้นนะ ไม่ต้องสืบ
ทุกวันนี้มีหลักสูตรเทย์เลอร์ สวิฟต์ ให้เรียนในมหาลัยแล้วนะ
เราจะตกต่ําไปได้อีกแค่ไหน ในแง่วิชาการ
ที่ลอนดอน มีสถาบันชื่อ สถาบันสอนจัดดอกไม้
ผมเดินผ่าน แทบไม่เชื่อสายตา "สถาบันสอน..."
ผมมองเข้าไป มีคนฟังบรรยายอยู่
จัดดอกไม้ เมื่อก่อนแม่ผม ไปเก็บดอกไม้ในสวนทุกวัน
เอามาตัด เสียบลงแจกันตามมุมต่างๆ ในบ้าน
ไม่เคยมีใครมาบอกว่า "จัดดอกไม้แบบนี้ไม่มีวุฒิเลย"
ครับ โลกตอนนี้เละเทะมาก และเป็นความผิดของผมเอง ของคนรุ่นผม
และคนรุ่นก่อนหน้า รุ่นบูมเมอร์
ทั้งตัดไม้ทําลายป่า ทั้งเชื้อเพลิงฟอสซิล
ทําลายชั้นโอโซน ทําให้อุณหภูมิสูงขึ้นสองสามองศา
ปรสิต แบคทีเรีย กับโรคระบาดในสัตว์
ก็เลยจะยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ถ้าตอนนี้คุณอายุ 20 ปี
ชีวิตวัยกลางคนของคุณจะต่างกับของผมมาก
ผมได้อยู่ในช่วง 60 ปีที่ดีที่สุดของอารยธรรม
แต่ถ้าตอนนี้คุณอายุ 20 ในอีก 40 ข้างหน้า
คุณจะอยู่ในบ้าน สวมหน้ากาก...
ร้องไห้
เหมือนทุกวันนี้เวลาฟังมุกตลก
และผมคงไม่ได้อยู่จนเห็นวันนั้น
แต่ผมจะใช้เงินทองทั้งหมดที่มี ไปกับการนั่งเครื่องบินส่วนตัว
ให้แน่ใจว่ายังไงวันนั้นก็มาถึงแน่ๆ
เจ๋ง ริคกี้
เราจะเป็นคนรุ่นแรก ที่คนรุ่นหลังในอนาคตอิจฉา
เพราะเรามีทุกอย่างเลย และก็ใช้จนหมดด้วย
เราใช้น้ําจืดจนหมด เราใช้เชื้อเพลิงฟอสซิลจนหมด
ปกติแล้ว เวลามองดูประวัติศาสตร์ แล้วรู้สึกเศร้าใจ เราจะแบบ "โห"
"ตอนนั้นเขาอยู่กันไปได้ยังไง ตอนนั้นเขาเดินทางยังไง"
"ในตัวบ้านไม่มีห้องน้ํา"
บ้านผมมีห้องน้ําเก้าห้อง
บางทีผมก็วนไปกดชักโครกเล่นเอาสนุก
ในอีก 40 ปีข้างหน้า
เกรตา ธันเบิร์กต้องขี้นอกหน้าต่างแล้วนะ
ผมมีเครื่องทําความร้อน 28 ตัว ผมเปิดอุณภูมิสูงสุดตลอด
แล้วทีนี้ก็เร่งแอร์จนสุด
แล้วอุณหภูมิที่ได้จะประมาณ 20 องศา
เป็นอุณหภูมิที่... แมวผมกําลังชอบเลย
มันชอบอุณหภูมิ 20 องศา แล้วผมก็... ผมตามใจแมวมาก
ผมรักแมว ผมชอบเลี้ยงแมว
แมวเป็นสัตว์ที่ดีมาก แต่ถ้าปล่อยมันออกข้างนอก
มันจะเอาของชวนแขยงที่สุดกลับมาด้วย
อาทิตย์ก่อน แมวผมเอา สเกาเซอร์ที่เป็นโรคเริมกลับมาด้วย
แถมมันยังไม่ตายสนิท ผมเลยต้องจับขามัน
ฟาดหัวมันเข้ากับโต๊ะ
ใครสน ถ้ามนุษยชาติล่มสลายวันนี้
อีกสองสามร้อยปี โลกจะกลับไปเป็นสรวงสวรรค์
ถ้าไม่มีผึ้งสิ โลกจะกลายเป็นทะเลทราย ตลอดกาล
เราไม่ได้สําคัญขนาดนั้น
เราก็แค่ลิงหลงตัวเองสายพันธุ์หนึ่ง
บางคนในโซเชียลมีเดียจะรําคาญ เวลาผมพูดว่าเราเป็นลิง
คนพวกที่นับถือศาสนาน่ะ พวกอเมริกันน่ะ
มีชายคนหนึ่งเคยบอกกับผมว่า "พูดเองเออเองไปเถอะ"
"ฉันไม่ใช่ลิง" ผมตอบกลับไปว่า "ใช่สิ เราทุกคนเป็นลิง"
เขาว่า "ไม่ได้เป็น กอริลลาเคยทําอะไรบ้าง"
"เราไปเดินบนดวงจันทร์มาแล้ว" ผมส่งกลับไป "ทําไมใช้คําว่าเรา"
"นายยังไม่เคยทําห่าอะไรเลย"
"สะกด 'ดวงจันทร์' ยังผิดเลย"
การที่คนเราเอาหน้ากันทั้งสายพันธุ์ มันไม่แปลกเหรอ
เพราะสิ่งที่ผลักดันอายธรรมไปข้างหน้า
คืออัจฉริยะสองสามคน
บนโลกนี้มีคนแปดพันล้านคน พวกเราส่วนใหญ่ไม่ทําอะไรเลย
เรากิน ขี้ แล้วก็ตาย ใช่ไหม
ถ้ามีอุกกาบาตพุ่งมาทางโลก
ที่สามารถทําลายโลกได้
คนสี่พันล้านคนจะคุกเข่า
แล้วสวดภาวนาต่อพระเจ้าที่ตัวเองนับถือ และจะมีนักวิทย์สองสามคนหาวิธี
ว่าจะส่งบรูซ วิลลิสขึ้นไปหยุดมันได้ยังไง
เป็นแนวคิดที่แปลกดีนะ การสวดภาวนาน่ะ สําหรับผม
ไม่รู้ว่าพระเจ้าตัดสินใจยังไง
คนตั้งกี่คนสวดภาวนา ขออะไรตั้งกี่อย่างพร้อมๆ กัน
ใครไอเดียดีสุดชนะไป งี้เหรอ หรือใช้ระบบประชาธิปไตย
ทรงวางแต่ละเรื่อง... แต่ละปัญหา แล้ว "เอาล่ะ คะแนนเห็นด้วยกับไม่เห็นด้วย"
ถ้าใช้ระบบประชาธิปไตย เราซวยแหง เราเป็นประเทศเล็กๆ เอง
ครั้งหน้าเวลามีคําเตือนน้ําท่วมในเขตเวสต์คันทรี่
ถ้าเราทุกคนภาวนา "ขอให้ทุกคนปลอดภัย"
แล้วคนทั้งประเทศจีนภาวนา "ขอให้เมืองบริสตอลมันฉิบหาย"
พวกนั้นมีกันเป็นพันล้านเลยนะ
เรื่องจีนเดี๋ยวมีอีกตามมา
ผมคิดมาตลอดว่าการสวดภาวนาเป็นอะไรที่แปลก
สมมุติ ผมบังเอิญเจอเพื่อนหรือเพื่อนบ้าน แล้วรู้ว่าเขามีลูกที่ยังเล็ก
แล้วผมถาม "หนูคนนั้นเป็นไงบ้าง"
แล้วเขาตอบ "ไม่ดีเลย อยู่ไอซียู"
"เราไม่รู้ว่าเขาจะรอดไหม แต่เราสวดภาวนาทุกคืน"
สิ่งที่ผมจะทําเพื่อเป็นการทดลอง...
ผมจะกลับบ้าน
แล้วสวดภาวนาสองรอบขอให้เขาไม่รอด
ไม่ทําหรอกน่า
ขอพูดจริงจังหน่อย พักหลังมานี้ผมทําวิดีโอข้อความเยอะมาก
ให้เด็กๆ ที่ป่วยระยะสุดท้าย
ถ้ามีคนขอถึงจะทําครับ
ผมไม่พรวดพราดเข้าไปในโรงบาลแล้ว "ตื่นสิ หัวล้าน"
"ดูนี่ พี่เต้นทเวิร์คลงติ๊กต็อก ดูสิ"
ไม่เลย ช่วงภาวะโรคระบาดผมทําไปเยอะมาก
น่าจะเป็นเพราะ ขนาดครอบครัวแท้ๆ พวกเขายังไม่ได้เจอเลย
เป็นการร่วมมือกับมูลนิธิเมคอะวิช คุณรู้จักมูลนิธินี้ไหม ดีมากเลยนะ
เขาจะทําตามคําขอของเด็กที่ใกล้ตายหนึ่งข้อ
ถ้าคําขอนั้นคือผม ผมจะตอบตกลงเสมอ และผมจะพูดเปิดวิดีโอแบบเดิมตลอด
ผมจะพูดว่า "ทําไมไม่ขอให้ตัวเองหายป่วยล่ะ"
"หรือหนูปัญญาอ่อนด้วยเหรอ"
นั่นก็ไม่ทําเหมือนกันน่า
มุกตลกทั้งนั้น โอเคไหม
แต่ผมไม่ใช้คํานั้นในชีวิตจริงเลยนะ ปญอ.น่ะ
"ก็ใช้อยู่เนี่ย" "ใช้ในมุกตลกไง"
"ใช่ชีวิตจริงซะที่ไหน ผมเล่นไปตามบท"
"ฟังแล้วเหมือนจริงมากเลยนะ" "ก็ผมเก่งไง"
คุณคงไม่ไปกล่าวหาศิลปะรูปแบบอื่นหรอก
คงไม่เดินไปหาเซอร์แอนโทนี ฮ็อปกินส์ "ผมดูคุณเล่นเรื่อง อํามหิตไม่เงียบ"
"ตกลงว่าคุณกินเนื้อมนุษย์ใช่ไหม" "ไม่ใช่ ผมเล่นไปตามบทบาท"
"ดูเหมือนจริงดีนะ" "ใช่"
เขาเก่งไง ส่วนผมก็เก่ง ผมถึงทําอะไรๆ ได้ดีไง
คิดดูสิว่าถ้าผมขึ้นเวทีแล้วโชว์แบบไม่เฉียบนัก
เพื่อให้คนดูรู้ว่าผมพูดเอาฮา
แบบนั้นมันก็ปัญญาอ่อนโคตรๆ
มีใครเคยสนใจจะถามปลาโลมาไหม ว่าช่วยว่ายน้ํากับเด็กใกล้ตายหน่อยได้รึเปล่า
คุณเข้าใจที่ผมจะสื่อไหม แบบนั้นพวกมันคงไม่สนุกแน่ๆ
ปลามันตีครีบอยู่ดีๆ
แล้วจู่ๆ ก็มีคนเท เด็กวัยรุ่นผิวซีดเซียวลงไปล็อตใหญ่ ตะกุยตะกาย
แล้วโลมาก็แบบ "อะไรวะเฮ่ย ให้ตายสิ"
"เหอะน่า ให้เขาทําไปเถอะ" "ทําไมล่ะเฮ่ย"
"เด็กพวกนี้ใกล้ตายแล้ว" "ตายด้วยอะไร"
"ไอ้เด็กนั่นมันเอานิ้วแหย่รูพ่นน้ําฉันเนี่ย"
"เขาอยู่ได้อีกไม่นานหรอก" "ถ้าหายใจไม่ออก ตูเองก็ม่องโว้ย"
น่าเศร้ามากนะ แต่เราทุกคนมีวันตาย
เราทุกคนรู้ว่าเราจะตาย และเราก็ตายแน่ๆ
ดังนั้นมันไม่สําคัญ ว่าเราจะผลัดกันตายทีละคน
หรือตายพร้อมกันทีเดียว ในวันโลกาวินาศแบบจัดเต็ม
ผลสุดท้ายก็คือ สักวันคนเราก็ต้องตาย
และพอตายแล้วเราก็ตายเลย
ในช่วงชีวิตนี้ ผมไปงานศพมาหลายงาน
ถ้าอยู่มานานแบบผม ก็ต้องรู้จักคนเยอะ และคนเราก็ตายไป
ผมไม่อะไรกับงานศพหรอก เพราะนั่นคือวาระสุดท้ายแล้ว
พวกคุณเก็ตไหม คือผมเกลียดงานแต่ง
แม่งโคตร... ความหวังเบ่งบาน พวกคุณเก็ตไหม
ส่วนเจ้าภาพก็เรียกร้องเยอะ แถมหยิ่งอีก
พวกเขาจะแบบ "เราจะแต่ง... อยากมาดูเราสัก 12 ชั่วโมงไหม"
"ไม่ ไม่อยากโว้ย"
ขนาดบัตรเชิญยังหยิ่งเลย
ยังกับพระราชกฤษฎีกา "ขอเชิญเพื่อเป็นเกียรติ..."
เป็นเกียรติซะไม่มี ฉันไม่อยากไปงานแต่งเห่ยๆ ของแก
พวกคุณเก็ตไหม
จากนั้นเราก็จะตอบแบบ "อ้อ ได้สิ แต่งเมื่อไหร่"
ทางนั้นตอบ "อีกสองปี"
พวกเขารู้ว่าคุณไม่มีข้ออ้าง จะไม่ไปงานอีกสองปีข้างหน้าแน่นอน
เราก็เลยต้องหวังเอา ว่าให้หนึ่งในสองคนนั้นตาย
ทีนี้เราก็ตอบประมาณ "ได้ จะไปนะ จัดที่ไหน"
พวกเขาก็ "อินเดีย" "เรื่องของมึง"
กูจะไม่ยอมโดนฉีดยาเพื่อมึง ไอ้พวกคนน่าเบื่อ
ตอนนี้ผมมีครอบครัวใหญ่ ครอบครัวที่แตกกิ่งก้านสาขา
ต้องมีสักคนแต่งงานอยู่ตลอด พวกเขารู้ว่าผมมีตังค์
ทุกวันนี้ผมให้ของขวัญเป็นชุดถ้วยน้ําชาไม่ได้แล้ว ต้องให้บ้านหลังแรก
ผมมีครอบครัวใหญ่ บรรดาพี่ชายพี่สาว
ทุกคนมีลูก ลูกของพวกพี่ๆ ก็มีลูก
แล้วลูกของพวกนั้นก็มีลูกยั้วเยี้ย เพราะเรามันชนชั้นล่าง
ทุกคริสต์มาส เรามีเด็กเกิดใหม่ ครอบครัวเราเป็นประมาณนั้น
เวลาผมกลับบ้าน คนเต็ม
ผมจะ "ลูกใครน่ะ ของเธอเหรอ เก่งมาก"
ผมไม่รู้จักเด็กนี่ ไม่รู้จักแม่มัน ขอให้เห็นภาพ
แต่ผมทําอะไรอยู่อย่างหนึ่ง ตลอดช่วงสองปีที่ผ่านมา
ผมพูดกับพวกเขาแต่ละคน แบบเป็นส่วนตัว
แล้วบอกว่า ผมยกทรัพย์สินทั้งหมดให้เขาแค่คนเดียว
แต่เก็บเป็นความลับนะ
พวกเขาทุกคนก็เลยรักผม
ผมไม่ได้ทําพินัยกรรมไว้
แปลว่างานศพผมเป็นมหกรรมนองเลือดแน่ๆ
ตอนนี้ผมอยู่ในวัยที่ คนถามว่าวางแผนงานศพตัวเองไว้ยังไง
ขนาดนักข่าวยังพูด "คุณ... งานศพคุณจะเป็น..." ผมตอบไป
"ยังไม่ได้วางแผน" "ยังเหรอ" "ยัง ก็มันชวนหดหู่"
"ผมไม่สนหรอก ป่านนั้นก็ตายแล้ว" "ไม่สนว่าคนจะคิดยังไงกับคุณเหรอ"
"ไม่ ก็ตายไปแล้วไง"
"แล้วสิ่งที่คุณจะทิ้งไว้ข้างหลังล่ะ" "ช่างหัวมันสิ"
เราวางแผนของยังงั้นไม่ได้
ผมนึกถึงคนที่ตายไปโดยคิดว่า ตัวเองจะเป็นที่รักไปตลอดกาล
บุคคลมีชื่อเสียงที่คิดว่า "มีรูปปั้นตัวฉันอยู่ที่จัตุรัสกลางเมือง"
มาวันนี้คนโค่นรูปปั้นนั้นลง "โค่นไอ้รูปปั้นเส็งเคร็งนี่ลงซะ" "ทําไมล่ะ"
"มันเป็นพ่อค้าทาส โค่นรูปปั้นมันลง"
"เขาสร้างโรงพยาบาล ทุบทิ้งด้วยดีไหม" "ไม่ เอาโรงพยาบาลไว้"
"โค่นแค่รูปปั้นก็พอ"
"โค่นรูปปั้นลงมา เอาไปทิ้งในคลอง"
"คลองนี่เขาก็สร้างนะ" "ช่างมัน โค่นไอ้รูปปั้นนี่ลงมาก็พอ"
ผมว่าเราไม่ควรซักฟอกประวัติศาสตร์หรอก
ถ้าเราเจอข้อมูลใหม่ ก็เพิ่มเข้าไปสิ สมมุติว่ามีรูปปั้น แล้วมีเขียนว่า
"ลอร์ดวิมซีย์ พ่อค้า ผู้ใจบุญ"
ก็เติม "เหยียดผิวนิดๆ"
หรือแผ่นป้ายสีฟ้าบนตัวบ้านที่เขียนว่า
"เคยเป็นที่อยู่ของเซอร์โรเบิร์ต สปิวก์ นักเขียน กวี ใคร่เด็ก"
ผมว่าเรามีชีวิตอยู่นานเกินไป เราก็เลยมีเวลามากังวลเรื่องพวกนี้
เราไม่ควรมีชีวิตอยู่นานขนาดนี้
ในฐานะสายพันธุ์
เรามีอายุประมาณสามแสนปี ในฐานะสายพันธุ์โฮโมเซเปียนส์
เราอยู่วงศ์ลิงใหญ่มานานสองสามล้านปี และแน่นอน
อยู่มาพร้อมกับชีวิตรูปแบบอื่นๆ ที่เกิดขึ้นมา
เราวิวัฒนาการมาตลอดสามพันห้าร้อยล้านปี
สรรพสิ่งที่มีอยู่ในชั่วขณะนี้
ล้วนมาจากอินทรีย์วัตถุก้อนเล็กๆ ก้อนเดียวกัน
จากเมื่อสามพันห้าร้อยล้านปีก่อน
ผมถึงได้รําคาญเวลาคนพูดว่า "มนุษย์ เราวิวัฒนาการมาไกลที่สุด"
ไกลที่สุดซะที่ไหน
เราไม่ได้วิวัฒนาการไปไกลกว่า ทากหรือหอยทากเลย
คนพูดว่า "พวกนี้เนี่ยนะ" ใช่ พวกมันทําถูกมาตั้งแต่แรกๆ
ธรรมชาติทดสอบพวกมันอยู่เรื่อยๆ "อยากได้ตาไหม"
"ไม่"
"ไม่อยากนะ ไม่"
ผมสังเกตเห็นเรื่องนึงเกี่ยวกับทากและหอยทาก
ช่างความต่างเล็กๆ น้อยๆ แล้วว่ากันตามตรง
หอยทากก็คือทาก ที่มีกระดองอยู่บนตัวนั่นแหละ ใช่ไหมล่ะ
แต่พอเราดึงกระดองออกจากหอยทาก มันจะเริ่มทําท่า...
"โอ๊ย จะตายแล้ว จะตายแล้ว"
ส่วนทากก็ "ขอต้อนรับสู่โลกจริงจ้ะ อีหอย"
ครับ เราอยู่กันมาประมาณสามแสนปีแล้ว
ส่วนใหญ่ของสามแสนปีนั้น
เรามีอายุขัยเท่ากันกับ ลิงไม่มีหางที่อยูในธรรมชาติ
สามสิบห้าปี หรือถ้าโชคดีก็ 40
เกิดมา เติบโต ผสมพันธุ์ เล่นกับลูกๆ
โดนบาด แล้วก็ "อะไรน่ะ" ตาย
ทีนี้ พอมียารักษาโรคกับยาปฏิชีวนะ เราก็ยืดอายุขัยออกไป
เด็กที่เกิดวันนี้ อาจมีอายุอยู่ถึง 100 ปีเลยก็ได้
และนักวิทย์บอกว่าอีกไม่นานก็จะถึงสัก 120 ปี
และวิทยาศาสตร์ยังบอกด้วยว่า ในอนาคตอันใกล้ มีเหตุผลเต็มที่ว่า
ด้วยการดูแลใส่ใจอย่างเหมาะสม
มนุษย์จะมีชีวิตอยู่ได้ถึง 150 ปีเป็นปรกติ
ซึ่งน่าทึ่งมาก จนเรานึกได้นั่นแหละ ว่าเรามีเซลล์สมองอยู่จํานวนหนึ่ง
ซึ่งมีแต่จะตายไป ฟื้นฟูกลับมาไม่ได้
ดังนั้น ในอนาคต ดาวเคราะห์ดวงนี้ จะมีคนอยู่หมื่นห้าพันล้านคน
ครึ่งนึงอายุเกินร้อย และเป็นโรคอัลไซเมอร์ทุกคน
น่าจะเหมือนหนังรุ่งอรุณแห่งความตาย น่าจะเลวร้ายสุดๆ เลย
ป้าผมตายด้วยโรคอัลไซเมอร์ ผมไม่รู้ว่าคนเราตายเพราะอัลไซเมอร์ได้ยังไง
ป้าลืมมีชีวิตอยู่
ในช่วงสองปีสุดท้าย ป้าอยู่ที่บ้านพัก
ลูกพี่ลูกน้องของผม หรือก็คือลูกคนเดียวของป้า เขาไปเยี่ยมป้าอาทิตย์ละครั้ง
ความหดหู่ใจมันเพิ่มมากขึ้น เพราะป้าจําเขาไม่ได้เลย
จากนั้นป้าก็จําตัวเองไม่ได้ แล้วก็ตายไป
และที่งานศพ เรารําลึกถึงวันวานที่มีความสุขกัน
เรื่องตลกเบลอๆ ที่ป้าพูดและทํา
เรามารู้ตัวว่า นั่นอาจเป็นอาการเริ่มต้นของโรคก็ได้
ก่อนได้รับการวินิจฉัย
และเรื่องนี้คือเรื่องจริง
ครั้งหนึ่ง ลูกพี่ลูกน้องผมทํางานเสร็จ กลับบ้าน เข้าบ้านไป แล้วป้าก็
"ของว่างอยู่ในเตาอบนะ แม่กินส่วนของแม่แล้วล่ะ"
เขาก็ "ขอบคุณครับแม่"
ของว่างนั้นคือพายเนื้อปลา
เขากินพายเนื้อปลานั้นเข้าไป แล้วก็ "คุณพระช่วย" เขาวิ่งขึ้นชั้นบน...
อาเจียน กลับลงมาชั้นล่าง แล้วพูดว่า "แม่ เนื้อปลามันเน่านะ"
"ผมอ้วกแตกเลย" ป้าพูดว่า "ใช่ แม่กินแล้วก็อ้วก"
เมื่อเร็วๆ นี้ผมหาข้อมูล อัตราการตายของเด็กทารก
เพื่อการค้นคว้า ไม่ใช่ความคลั่งไคล้ทางเพศ
ในอังกฤษ เด็กที่เกิดวันนี้ มีเปอร์เซ็นต์การรอดชีวิต
อยู่ที่ 99.8% ซึ่งสูงมากนะ
ผมคิด "เพราะโลกตะวันตก ประคมประหงมรึเปล่า"
ผมหาข้อมูลประเทศโลกที่สาม ขนาดแอฟริกายังได้ 96.5%
ในแดนกันดารของแอฟริกา
ที่ซึ่งทุกสรรพสิ่งจ้องจะกินทารกเกิดใหม่...
เด็กทารกบอบบางมากอยู่แล้ว ที่แอฟริกา ทารกอาจคลอดในบ้านดินก็ได้
ข้างนอกมีสิงโต ทารกตัวชุ่มไปด้วยเลือด
ล้างตัวก็ไม่ได้ ไม่มีน้ํา อ้อใช่ แถมยังเกิดมาเป็นเอดส์อีก
เอาล่ะ...
ถึงตอนที่มุกนี้เผยแพร่ใน Netflix
มันจะฟังแล้วต่างไปเล็กน้อย
จะมีประเด็นเสียดสีแฝงอยู่ ผมจะอ้างเอง
แต่จนกว่าจะถึงตอนนั้น มุกที่ผมมีคือ
"เบบี๋เป็นเอดส์"
ผมรู้ว่ามันตลก ผมแค่ต้องหาเหตุผลประกอบว่าทําไม
ผมรับเอง
อีกอย่าง ในตอนที่มุกนี้เผยแพร่ใน Netflix ผมคงทัวร์ตามเวทีต่างๆ ทั่วโลกอยู่
มุกนี้ขํากลิ้งแน่ คนหัวเราะแน่
ดังนั้น ถ้าคุณเป็นหญิงชาวแอฟริกัน และเพิ่งคลอดลูกที่แอฟริกา
แล้วหมอบอกว่า "เสียใจด้วย ลูกคุณเป็นเอดส์"
คุณจะ "พระเจ้าช่วย" คุณอยู่... ลูกเป็น...
คุณอยู่กับสามี คุณพูดว่า "ลูกเราเป็นเอดส์ค่ะ เจฟฟ์"
เจฟฟ์
"ผมรู้ เทรซี่ ผมก็เป็นเหมือนกัน ที่รัก"
"ลูกเราเป็นเอดส์ เราดูโชว์ตลกกันไหม จะได้สดชื่นขึ้น"
"จ้ะ Netflix เหรอ" "ใช่"
"ริคกี้ เจอร์เวสเหรอ" "แหงแซะ"
พวกเขาเศร้าใจที่ลูกติดเชื้อเอดส์ แต่ก็ขํากล้อมแกล้มไปกับโชว์...
"วันโลกาวินาศ..."
แล้วก็มาถึงมุกเมื่อกี้ "เบบี๋เป็นเอดส์"
แล้วเทรซี่ก็ "คุณพระ เจฟฟ์ ทําไมพวกเขาพากันหัวเราะเยาะพวกเรา
กับลูกที่เป็นเอดส์"
เจฟฟ์ก็จะบอกว่า "พวกเขาไม่ได้หัวเราะเยาะเรา"
เทรซี่ก็ "หัวเราะเยาะเรา พวกเขาพูดชื่อเราด้วย"
"มุกนี้พวกเขาหัวเราะเยาะเราชัดๆ"
แล้วเจฟฟ์ก็จะ "เราเป็นคู่รักสมมุติ กับลูกสมมุติที่ติดเชื้อเอดส์"
"ใครเคืองก็บ้าบอคอแตกแล้ว"
แล้วเขาก็จะพูดว่า "แถมอย่างน้อยเขาก็ไม่ได้เลียนสําเนียง"
ดังนั้น...
แล้วเทรซี่จะ "ก็ใช่ แต่นั่นเพราะ เจนขอร้องไม่ให้เขาเลียนหรอก"
ตลกดีนะ เพราะนั่นเรื่องจริง
ผมว่าเราได้อารมณ์ขันมาจากพ่อแม่
ไม่ว่าเราจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม
โดยเฉพาะเด็กชนชั้นแรงงาน โดยเฉพาะเด็กที่มีแม่เป็นชนชั้นแรงงาน
เพราะแม่ๆ พากันยุ่ง ต้องทําหลายอย่าง
คอยตามจิกสามี เลี้ยงลูก ไปทํางาน
กอบกู้โลก พวกแม่ๆ ไม่มีเวลา
ต้องขู่ให้ลูกทําตัวดีๆ
ต้องใช้กุศโลบายดํามืดให้ลูกตกใจกลัว ลูกจะได้ไม่ตาย
พอจะเก็ตกันไหมครับ เช่น สมมุติผมเป็นเด็ก
แม่ทําขนมให้ และนั่นไม่ใช่ของโปรดของผม
มันคือมันฝรั่งต้ม แทนที่จะกินมันฝรั่งทอดทุกวัน
และผมพูดว่า "ผมไม่ชอบมันฝรั่งต้ม"
แม่ผมจะพูดทันทีว่า "ชอบสิจ๊ะ"
"ที่แอฟริกามีเด็กๆ อายุเท่าลูก หิวโหยอดอยากจนตาย"
แล้วผมก็จะ "พระเจ้าช่วย ได้ฮะ" เห็นภาพไหมครับ
นี่เรื่องจริง ตอนอายุเจ็ดขวบ ผมไปเล่นที่สวนสาธารณะ
ผมวิ่งเข้ามา แล้วแม่ผมก็ "ริคกี้ มานี่ นั่งลง"
สงสัยตอนนั้นมีพวกใคร่เด็กก่อเหตุ
แล้วแม่ผมก็ "ต่อจากนี้ ห้ามเข้าห้องน้ําที่สวนสาธารณะนะ"
แล้วผมก็ถามว่า "ทําไมล่ะ"
แม่รู้ว่าคงอธิบายเรื่องโรคใคร่เด็ก ให้เด็กเจ็ดขวบฟังไม่เข้าใจแน่
แต่สิ่งที่แม่ผมคิดออกคือ
แม่บอกว่า "เพราะมีชายคนหนึ่งตระเวนไปมา
คอยตัดจุ๊ดจู๋เด็กๆ ให้ขาด"
ผมแบบ...
"มีเรื่องแบบนี้อยู่ด้วยเหรอ"
ผมนอนไม่หลับอยู่อาทิตย์นึง
ได้ผลนะ ผมไม่เข้าห้องน้ําในที่แบบนั้นอีกเลย
แม่เขารู้โดยสัญชาตญาณว่าถ้าเขาพูดว่า "ริคกี้ มานี่ นั่งลง"
"อะไรฮะ" "อย่าเข้าห้องน้ําที่นั่นอีกนะ"
"ทําไมล่ะ" "มีพวกใคร่เด็กน่ะสิ" "พวกใคร่เด็กคืออะไร"
"คือผู้ชายที่จะให้ขนมกับลูกหมากับเรา"
"เอามาเลย"
ผม... ตอนเจ็ดขวบน่ะเหรอ ผมยอมชักว่าวให้ใครก็ได้เพื่อแลกกับลูกหมา
ต้องความสูงนี้สินะ
ผมจะได้ลูกหมา
ไง
ผมจะได้ลูกหมาแล้ว
จะได้ลูกหมาแล้ว
ให้ตายเถอะ
มือซ้ายไม่ถนัดจริงๆ นั่นแหละ
ให้ตายเถอะ เสร็จเถอะ
ดื่มเหล้ามาเหรอ
พระเจ้าช่วย
เสร็จสิ
ปัดโถ่
เริ่มไปแล้วก็ต้องต่อให้จบ
โอยตาย
ลูกหมาพันธุ์ไหนอะ
หา ลาบราดอร์เหรอ
แถมลูกแมวด้วยสิ เดี๋ยวเป่าปี่ให้ด้วย
ผมกลับบ้าน ลูกแมว ลูกหมา อสุจิ
คิดถึงพวกใคร่เด็กแถวบ้านนะ ไม่คิดถึงเหรอ เมื่อก่อนต้องมีสักคนตลอด
เราอยู่กับแม่ ด้านนอกโรงเรียน แล้วแม่ก็จะ "นั่นพวกใคร่เด็ก"
เพราะเขาใส่ชุดแบบพวกใคร่เด็ก
เราจะสังเกตได้ เป็นชายแก่ หัวข้างบนล้าน แต่ข้างๆ ยาว
ผมก็จะ "นั่นไอ้เส็งเคร็งใคร่..." "ทักทายสิ" "ดีฮะ"
"หวัดดี" แบบนี้ ท่าทางหยาบโลน พวกชั่วใคร่เด็กจะท่าทางแบบนั้นนะ...
พวกชั่วใคร่เด็กจิตใจหยาบโลน
ถ้ามันแตะต้องคุณ เราจะไปเผาบ้านมัน
เป็นระบบที่ดี
ต่อมาก็มีไมเคิล แจ็กสัน แล้วเขาแหวกตํารามาเลย
เพราะเขาไม่ใช่ชายอัปลักษณ์ ที่ยืนอยู่ด้านนอกโรงเรียน
ผมไม่ได้บอกว่า ไมเคิล แจ็กสันเป็นพวกใคร่เด็กนะ ไม่มีใครรู้
คนที่รู้มีแค่ไมเคิลกับคนที่เขาจ่ายเงินปิดปาก ที่ผมบอกได้คือ...
คือ...
เด็กๆ รักไมเคิล ก็ดูเขาสิ
ยังกับตัวการ์ตูนดิสนีย์ตัวเล็กๆ แถมยังเสียงเขาอีก "หวัดดี"
นั่นน่ะ...
ไมเคิล แจ็กสันจะเดินเข้าไปหาเด็กคนไหนก็ได้
ดีไม่ดีอาจเดินไปหาแบบนี้ แบบนี้
นั่นก็อีกมุก เด็กๆ จะบอกว่า "นั่นไมเคิล เขาเดินไปแล้ว"
เปล่า เขาเดินมาหาหนูนั่นแหละ
แต่คนไม่สนหรอก
เพราะเขาเก่งมาก
ใช่ไหมล่ะ เขาเก่งมาก แถมเป็นที่นิยมมากด้วย
ถ้าเขามีชีวิตอยู่จนได้ขึ้นให้การในศาล ก็คงรอดคดีไปได้แบบนิ่มๆ
เพราะทุกคนรักเขา แถมตอนอยู่ในศาล เขาจะดูเปราะบาง
เขาจะยืนอยู่ในนั้นแบบนี้ พอผู้พิพากษาถามว่า "ไมเคิล
คุณได้ล่อลวงเด็กพวกนั้นรึเปล่า" เขาจะตอบ "ฮิฮี่"
ผู้พิพากษาก็จะ "เลิก... ออกไปซะไป ไอ้ต้าวดื้อ ไปซะ"
ผมสัญญากับพวกคุณไว้ เรื่องมุกประเทศจีน
และสถิตินี้น่าทึ่งมาก
เรื่องจริงด้วย ค้นดูได้เลย
ที่จีน
มีชาวจีนใคร่เด็กสิบล้านคน
จีนมีชาวจีนใคร่เด็กสิบล้านคน แต่มีเด็กไม่เยอะขนาดนั้น
เพราะจีนจํากัดการเกิด พวกใคร่เด็กน่าสงสารพากัน
"เด็กๆ ไปไหนหมดเนี่ย"
นั่นน่ะ
"ฉิบหายแล้ว เราต้องเพิ่มจํานวนเป็นสองเท่า และ..."
ผมเพิ่งคิดมุกออก แต่เล่นไม่ได้หรอก มันล้ําเส้นเกินไป
โอเค ก็ได้
ก็ได้ ผมจะเล่น แต่จําไว้นะ
เราเลือกความคิดตัวเองไม่ได้
แล้วผมก็มีความคิดนี้ขึ้นมาเอง
จีน... โอเค ชาวจีนใคร่เด็ก เข้าไปหาเด็กจีนแล้วพูดว่า
"อยากได้ลูกหมาไหมจ๊ะ" แล้วเด็กก็ตอบว่า "ยังไม่หิวฮะ"
พวกคุณบีบให้ผมเล่น พวกคุณก่ออาชญากรรมที่เกิดจากความเกลียด
ผมตื่นรู้แล้ว ลืมไป ขอกลับเข้าเรื่องก่อน
เอาล่ะ ผมมีมุกแบบตื่นรู้
จํามุกตลกที่เราเคยเล่นตอนเป็นเด็กได้ไหม มุก "คุณหมอ คุณหมอ" น่ะ
แบบ "คุณหมอ คุณหมอ ผมชอบคิดอยู่เรื่อยว่าผมเป็นผ้าม่าน"
"งั้นก็ดึงสติตัวเองหน่อย" นั่นน่ะ
ผมเคยมุกนี้เล่นเวอร์ชั่นตื่นรู้ เอาให้ตรงกับมาตรฐานปัจจุบัน
ชายคนหนึ่งไปหาหมอ เขาพูดว่า
"คุณหมอ คุณหมอ ผมชอบคิดอยู่เรื่อยว่าผมเป็นผ้าม่าน"
แล้วหมอก็บอกว่า "เป็นก็เป็น"
มุกนี้ดีเนอะ
ตื่นรู้แล้วก็น่าจะเล่นเรื่องการเมืองหน่อย
แต่ผมไม่ชอบเวลานักแสดงตลก จ้อถึงมุมมองด้านการเมืองของตัวเอง
แล้วหวังให้คนดูเห็นด้วยกับตัวเอง เพื่อเรียกเสียงปรบมือ
มันทําให้อะไรเสียไป ในความขําขัน
ผมอยากให้ทุกคนชอบมุกผม ไม่ว่าคุณจะมีความเชื่อทางการเมืองยังไง
มุกตลกไม่ควรมีฝักฝ่ายทางการเมือง
ในชีวิตส่วนตัว ผมสนใจเรื่องการเมือง เหมือนกับทุกคน
บางครั้งผมก็โกรธ กับความไม่เท่าเทียมในสังคมของเรา
เศรษฐกิจเราดีเป็นอันดับเจ็ดของโลก แต่มีคนไร้บ้าน
อังกฤษมีคนไร้บ้านสองแสนห้าหมื่นคน
ผมอธิษฐานให้ไม่มีคนไร้บ้านเลย เพราะพวกเขานิสัยโคตรแย่
ไปไกลๆ เลย
นั่นน่ะ
"ก็อยู่ข้างตู้กดเงินไปเลยสิ ไอ้หน้าด้าน"
นี่เป็นปัญหาร้ายแรงนะ และผมขออย่าให้มีพวกคุณคนไหนไร้บ้านอยู่
แต่ถ้าไม่มีอยู่ขึ้นมา แนะนําให้ลองเฮโรอีน
เห็นว่ามันช่วยให้รู้สึกดีขึ้น
ผมมีเพื่อนประเภทนั้นอยู่คนนึง
เพื่อนผมมาพูดกับผมด้วยท่าทางจริงจัง
เขาบอกว่า "ความเจ๋งของเฮโรอีนน่ะ ริค..."
"อัลบั้มเพลงที่ดีที่สุดตลอดกาล บางอัลบั้มเกิดขึ้นมาตอนเมาเฮโรอีนนะ"
ผมตอบ "ก็ใช่ แต่คนที่สร้างขึ้นมา ก็คือศิลปินที่เก่งที่สุดตลอดกาล"
"เอ็งเป็นช่างปูน"
ใช่ไหมล่ะ
"ถ้าข้าเอาเฮโรอีนให้เอ็ง
เอ็งก็ทําอัลบั้มดาร์กไซด์ออฟเดอะมูนไม่ได้หรอก"
"คงหลับไปหน้าทีวี ทําบ้านไฟไหม้ทั้งหลัง"
ผมน่าจะเล่นเรื่องที่เป็นกระแส แต่ผมไม่เคยดูข่าวเลย
แต่เมื่อไม่นานมานี้ผมได้ดูบางอย่างในยูทูบ
คุณรู้จักคนตัวเล็กที่เล่นเกมออฟโทรนไหม
นักแสดง ปีเตอร์ ดิงค์เลจ คุณรู้จักปีเตอร์ ดิงเลจไหม
เขาอยู่ที่งานอีเวนท์ โปรโมทงานใหม่ที่เขาทําอยู่ในตอนนั้น
แล้วก็มีคนถ่ายคลิป มันถึงได้หลุดมาลงยูทูบ
และผมไม่รู้ว่าอะไรเป็นเหตุ แต่จู่ๆ เขาก็ขึ้นใส่ใครสักคน
โอ้โฮ เขาพูดแบบ "โคตรน่ารังเกียจ"
"ยังมีคนทําหนัง เรื่องสโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ดอยู่อีก"
"ให้ตายเถอะวะ โคตรจะลดคุณค่ากัน นี่ปี 2023 แล้วนะ"
เขาไม่แฮปปี้อย่างแรง
เขาอารมณ์เสียเลยล่ะ
เขาพูดถูกนะ ว่าไหม เขาพูดถูกแน่นอน
ประเด็นคือ เขาก็พูดได้สิ
เพราะเขาเป็นนักแสดงฮอลลีวูดรวยพันล้าน
เป็นนักแสดงที่เก่งมากด้วย เขาเล่นละครของเชกสเปียร์
คนแคระหลายคนในวงการบันเทิง ไม่ได้รุ่งขนาดนั้น...
"ไม่นะ บางคนก็..." พวกเขาเป็นตัวประกอบ
เรามา... พวกเขาโชคดีแล้ว ที่โดนยิงเป็นกระสุนปืนใหญ่
ดังนั้น การได้เต้นรําไปรอบๆ สโนว์ไวท์ สักสามสัปดาห์ในปีนั้น
นั่นคือแต้มบุญสูงสุดแล้ว แล้วปีเตอร์จะทําเสียเรื่องซะนี่
ถ้าพรากหนังเรื่องนี้ไป พวกเขาจะทําอะไร เขาไม่ได้พูดว่า
"ทําเรื่องสโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด แต่ใช้นักแสดงไซซ์คนปกติสิ"
แบบนั้นก็ไม่ได้ ทําแบบนั้นในฮอลลีวู้ดละเป็นเรื่อง
คุณไม่สามารถแย่งงานคนแคระ หรือคนทุพพลภาพได้
เอ็ดดี้ เรดเมย์นเจองานเข้า ตอนที่เขารับบทสตีเฟน ฮอว์กิง
ในหนังชีวประวัติ
เรื่องราวชีวิตของสตีเฟน ฮอว์กิง เขาชนะรางวัลออสการ์เพราะบทนี้
ตอนนั้นแหละที่เกิดกระแสตีกลับ
คนพูดว่า "ควรให้สิ่งมีชีวิต ที่ทุพพลภาพจริงๆ มาเล่น"
ไอ้ที่... กับ...
กับ...
คนพูดว่า
"นักแสดงควรทุพพลภาพ เหมือนกับคนที่พวกเขาสวมบทเป็น"
แต่มันคือเรื่องราวชีวิตของสตีเฟน ฮอว์กิง
แปลว่าในช่วงแรกของหนัง หมอนั่นเดินได้ ใช่ไหม
คุณลองคิดดูนะ แบบไหนง่ายกว่ากัน หานักแสดงที่เดินได้...
แล้วแกล้งเดินไม่ได้ในช่วงท้ายของหนัง
หรือหานักแสดงที่เดินไม่ได้
มาแกล้งเดินได้ในช่วงแรก...
ทําอีท่าไหนมันถึงจะได้ล่ะ เชิดเอาเหรอ คิดสิ
เราไม่สามารถหานักแสดง
ที่ทุพพลภาพเหมือนกัน กับบุคคลที่เขาสวมบทบาทได้หรอก
พวกเขาเป็นนักแสดงนะ
จะเป็นไงถ้าทําหนังชีวประวัติเฮเลน เคลเลอร์ หญิงที่หูหนวก ตาบอด เป็นใบ้
มีโอกาสแค่ไหนที่จะเจอนักแสดง ที่หูหนวก ตาบอดและเป็นใบ้ ที่เล่นบทนั้นได้
สมมุติหาเจอจริง คุณวิ่งไปบอกผู้กํากับ
"เราเจอแล้ว ผู้หญิงหูหนวก ตาบอด เป็นใบ้" "เธอว่าไงบ้าง" "ผม..."
"เธอไม่รับโทรศัพท์ด้วยซ้ํา"
อย่าให้ผมได้เริ่ม
การฉกฉวยวัฒนธรรม เคยได้ยินคํานี้ไหม
การฉกฉวยวัฒนธรรม เรื่องไม่น่ารักล่าสุด
ทีนี้ สมัยผมเป็นหนุ่ม คนเคยมองเป็นเรื่องดี
แลกเปลี่ยนแนวคิดกับคนวัฒนธรรมอื่น ชาติอื่น
แบ่งปันสิ่งต่างๆ กับคนเชื้อชาติอื่น ซึมซับ
เมื่อก่อนนั่นตรงข้ามกับการเหยียดผิว ทุกวันนี้นั่นคือการเหยียด
เกว็น สเตฟานีเจองานเข้า ในวิดีโอล่าสุดของเธอ
เพราะเธอผมบลอนด์ แล้วทําทรงเดรดล็อก
"ไม่ได้ คนดําคิดค้นเดรดล็อก"
"คุณทําทรงนี้ไม่ได้ คุณผิวขาว ทําแบบนั้นเหยียดผิว"
เจมี โอลิเวอร์ก็งานเข้า
ตอนที่เขาเผยแพร่ สูตรเจิร์คชิคเก้นแบบต้นตํารับ "ไม่ได้"
"คนดําเป็นคนคิดสูตร ห้ามทําตาม คุณเป็นคนขาว เหยียดผิว"
ทีนี้ คนผิวสี เขาใช้คําว่าน.ก.กันใช่ไหม
เราเป็นคนคิดคํานั้น
มุกนี้โดนล่ะสิ มุกนี้โดน
คืองี้ ผมรู้ว่าคนผิวขาวน่ะเลวร้ายที่สุด
ทุกวันนี้ถึงได้ไม่มีใครชอบชายผิวขาววัยกลางคน
เว้นแต่จะต้องซ่อมหม้อต้ม
ตอนนั้นก็ "ไปตามไอ้คนขาวหัวล้านนั่นมา เร็ว"
ทฤษฎีเชื้อชาติเชิงวิพากษ์ เคยได้ยินไหมครับ
ทุกวันนี้มีสอนในโรงเรียนแล้วนะ โดยเฉพาะย่านเก๋ๆ อย่างแอลเอ
สอนให้เด็กห้าขวบถึงหกขวบ
ถ้าคุณไม่เคยได้ยินคํานี้ เล่าให้ฟังสั้นๆ ทฤษฎีเชื้อชาติเชิงวิพากษ์บอกว่า
คนขาวทุกคนเหยียดผิว
เราเกิดมาเหยียดผิว โตไปเหยียดผิว
เพราะเราได้รับอภิสิทธิ์จากสังคมที่เหยียดผิว
ซึ่งวางรากฐานโดยปู่ย่าตาทวด โอเคนะ
พูดง่ายๆ คนขาวทุกคนเหยียดผิว
และเราทําอะไรกับเรื่องนี้ไม่ได้ โล่งอกไปที
ผมคิดว่าโลกนี้จะเข้าใจยากขึ้นเรื่อยๆ
ในตอนที่ผมแก่กว่านี้และงุนงงกว่านี้
มีหลักศาสนาใหม่ๆ ผุดขึ้นมา ในนามของ "ความก้าวหน้า"
เอาล่ะ หลักศาสนาไม่เคยพาเราก้าวหน้า ไม่ว่าจะใหม่หรือเป็นที่นิยมแค่ไหน
แต่ผมคิดว่าอีกไม่นานผมจะแพ้จํานวน
เช่น ปีนี้ผมเพิ่งได้สั่งของ จากแอมะซอนเป็นครั้งแรก
ตลอดช่วงที่มีโรคระบาด เจนเขาจะแบบ... "ของมันต้องมี"
"ของมาแล้ว" ส่วนผมก็ "ไม่เอา" เจนก็ "ง่ายดีนะ"
ผมก็ "อืม" การช้อปปิ้งจริงๆ ผมก็ไม่ชอบ ผมเกลียดการช้อปปิ้ง
โดยเฉพาะการช้อปปิ้งเสื้อผ้า
สมัยหนุ่มๆ ผอมๆ ผมเกลียดการช้อปปิ้งเสื้อผ้า
ผมเกลียดมันเข้าเส้น พอมาตอนนี้ที่ทั้งแก่ทั้งอ้วน
มีครั้งหนึ่ง พนักงานที่ร้านคิดว่า ผมจดความยาวขาด้านใน
กับรอบเอวสลับกัน
ผมดูออกเลยว่าเธอคิด "เลี้ยงลิงอุรังอุตังเหรอคะ"
"เปล่า ซื้อไปใส่เอง อี..."
ผมไม่เคยชอบการช้อปปิ้ง แต่ผมไม่เชื่อใจอินเทอร์เน็ต
เจนบอกว่า "ใส่ข้อมูลบัตรเครดิตลงไปเลย"
"ผมไม่อยากให้เขามีข้อมูลบัตรผม"
"ใครๆ ก็มีข้อมูลบัตรคุณ ใส่ตัวเลขลงไปเถอะน่า" ผมก็ "อันไหน"
"ที่ยาวๆ น่ะ โอ๊ย เอามานี่ เอ้า ได้แล้ว ลองสั่งของดู"
ผมคิด "ก็ไม่ได้อยากได้อะไรนะ... อ๋อ กางเกงวอร์ม"
ต้องมีหลายๆ ตัวนะ ของผมใส่จนเป้าขาด
ผมเลยพิมพ์ "กางเกงวอร์มผู้ชาย สีดํา กระเป๋าซิป"
มีประมาณ 38... "ฉิบหาย"
"อันนี้ดูดี" ทีนี้ ตารางไซซ์ ผมแบบ "อืม นี่น่าจะยาวไปนิดนึง
แต่นี่ก็น่าจะแน่นไปนิด" ผมคิด "ราคา 9.99 ช่างแม่ง ใครสน"
ผมก็เลยสั่งไป วันรุ่งขึ้นของก็มา
ผมแกะออกดู คุณภาพแย่มาก
ไม่รู้ว่าทําขึ้นที่โรงงานนรกที่ไหน
หรือให้เด็กจีนอายุแปดขวบทํารึไง
แต่เด็กนั่นสมควรถูกทําโทษ เพราะกางเกงมัน...
ผมหาดูว่าจะร้องเรียนตรงไหน
เด็กนั่นจะได้โดนไล่ออก
แล้วผมก็ไปเจอว่า เด็กพวกนี้ได้ค่าแรงแค่วันละสองดอลลาร์
ในที่โหดร้ายแบบนั้น
แต่ความรู้สึกภูมิใจที่ได้ทํางานล่ะ เข้าใจผมไหม
ผมรู้นะว่าพวกคุณบางคนคิดว่า
"เขาไม่ได้คิดว่าริคกี้ เจอร์เวสจะสั่งซื้อไง"
ก็น่าจะมีคนบอกเขานะ ว่ามีโอกาสที่ริคกี้ เจอร์เวสจะสั่งซื้อ
เจ้าของตัวเขาควรเรียกเขามานั่งคุยว่า
"ถ้าริคกี้ เจอร์เวสซื้อกางเกงไปแล้วร้องเรียน
ฉันจะข่มขืนแม่แกอีกรอบ"
แรงไปเหรอ โทษที
ผมรับเอง
เดี๋ยวพอผมตาย คุณก็จะคิดได้ ว่านี่คือมุกเสียดสีที่เยี่ยมมาก
ครับ ผมไม่รู้ว่ามนุษยชาติจะจบลงยังไง
อย่างที่บอก ความเป็นไปได้เยอะ ไม่ว่าจะเป็น...
ไม่อยากเชื่อว่าสงครามนิวเคลียร์จะกลับมา ทั้งที่เราได้บทเรียนไปขนาดนั้น
แต่ผมคิดว่าน่าจะเป็นการเพิ่มขึ้นของโรคระบาด
เมื่อปรสิต จุลินทรีย์และแบคทีเรียมัน...
ยาปฏิชีวนะใช้ไม่ได้ผล
หรือบางที อาจจะเกิดเรื่องพวกนั้น แต่เราจะค่อยๆ วิวัฒนาการรอดไปได้
เราจะได้ค้นพบว่ามีกลุ่มคนกลุ่มเล็กๆ ที่เป็นมนุษย์กลายพันธุ์
อยู่ทั่วโลกนี้ ซึ่งต้านทานรังสีได้นิดหน่อย
และต้านทานจุลินทรีย์ได้นิดหน่อย แล้วเราก็เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
เราไม่ค่อยเข้าใจกลไกวิวัฒนาการของมนุษย์ ตั้งแต่ยุคอารยธรรม
เพราะมันไม่ได้มีพื้นฐานตั้งอยู่บน การรอดชีวิตของคนที่ฟิตที่สุด
ซึ่ง "ฟิตที่สุด" หมายถึง ตัวผู้ที่ตัวใหญ่ที่สุด แข็งแรงที่สุด
จะได้ส่งต่อสารพันธุกรรม
ยังมีกระบวนทัศน์อื่นอีก
ธรรมชาติโหดร้ายนะ
บางทีก็ตัวผู้ที่ตัวใหญ่ที่สุด ก็เป็นฝ่ายได้ตัวเมียไปครองจริงๆ
แต่ถึงอย่างนั้น ตัวเมียก็มีลูกเป็นครอก
ถ้ามีตัวไหนแคระแกร็น ตัวเมียก็จะ "ช่างมัน ฆ่าทิ้งเลย"
กินซะ แบ่งกันไปในหมู่พวกเราที่เหลือ" สังคมมนุษย์เราไม่ทําแบบนั้น
เราทําตรงกันข้าม
เราให้เวลามากกว่ากับเด็กที่เปราะบางอ่อนแอ ดูแลใส่ใจดีกว่า
เพื่อให้โอกาสพวกเขา
สมมุติคุณเป็นพ่อ มีลูกสองคน...
ลูกคนเล็กชื่อทิมมี่ อายุหกขวบ
อีกคนชื่อแจ็ค อายุแปดขวบ
คุณพูดกับทิมมี่ว่า "คริสต์มาสนี้อยากได้อะไร"
แล้วเขาตอบ "รถเข็นแบบมอเตอร์"
ผมสัญญากับเจนไว้ว่าจะไม่ดัดเสียง แต่ผมลืม
ไม่ทันแล้วเนอะ
"คริสต์มาสอยากได้อะไร ทิมมี่" "รถเข็นแบบมอเตอร์"
"เหรอ ราคาถูกสุดสองพัน... ให้ตายสิ"
"ลูกอยากได้อะไร แจ็ค" "แค่ไม้เทนนิสก็พอฮะ พ่อ"
"เด็กดี"
"ลูกเล่นเทนนิสเก่งไหม" "เก่งที่สุดในโรงเรียนฮะ" "ลูกพ่อ..."
"เอาทางลาดด้วย"
"ให้ตายเถอะ"
"นี่พวกเราต้องต่อเติมบ้าน ในวันคริสต์มาสเหรอ ให้ตาย"
"ขอโทษนะ แจ็ค พ่อซื้อไม้เทนนิสให้ไม่ได้"
"ต้องเอาเงินไปทําทางลาด กับซื้อรถเข็นแบบมอเตอร์"
ให้ไอ้ตัวล้างผลาญ..."
"จะเอาแบบมอเตอร์ไปทําไม" "แขนด้วน"
"ก็แฟร์ดี ถือว่าแฟร์พอ"
ผมดูออกว่าพวกคุณบางคนรู้สึกกระอักกระอ่วน
ที่ขําเจ้าทิมมี่น้อยอายุหกขวบ
เสียงเขาเล็กๆ ตลกๆ เพราะอวัยวะในปอดพังหมด
เขาไม่มีแขน ไม่มีขา เหมือนตอไม้เลย
แต่ขอผมบอกอะไรเกี่ยวกับทิมมี่หน่อย คุณจะได้รู้สึกดีขึ้นกับตัวเอง
เขาเป็นพวกเหยียดผิว
ใช่ เขามันเด็กนิสัยโคตรเสีย
"ไอ้เด็ก... ไอ้เด็กดันทุรัง"
"ไอ้... ไอ้คนเหยียดผิว น่ารังเกียจ"
"ไอ้สวะเหยียดผิว"
"ไอ้เด็กโสโครก... ไอ้ฟาสซิสต์"
"แก... แกทําให้ฉันคลื่นไส้"
เหยียดเพศที่สาม
ใช่ เขาพูดแบบ "พวกนั้นไม่เหมือนเรา"
"ไม่มีอะไรเหมือนแกหรอก ไอ้ตัวทุเรศ ไอ้..."
"ไอ้คนอคติ ไอ้... ไอ้ก้อนแห่งความเกลียดชัง"
"ไอ้คนเหยียดผิว เหยียดเพศที่สาม น่ารังเกียจ"
"ถ้าตอนนั้นเราอัลตราซาวด์ก็ดีหรอก"
"แกมัน... แก..."
เกลียดผู้หญิง
ถ้าข่มขืนคนได้ก็ทําไปแล้ว
นี่แหละ...
นี่แหละเจ้าทิมมี่น้อย
บางคนคิดว่าเราไม่ได้วิวัฒนาการเลยด้วยซ้ํา
บางคนคิดว่าพระเจ้าสร้างเรามาพร้อมๆ กัน แบบม้วนเดียวจบ
ทําคนเดียวด้วย
ถ้าพระเจ้ามีเมียหรือมีคู่ คงมีการถามกันบ้างแหละ
ตอนที่พระเจ้าทรงงานอยู่ "ทําอะไรอยู่น่ะ"
"สร้างคน" "มีอะไรบ้าง"
"หมายความว่าไง" "มีกรงเล็บ มีเขี้ยว มีอะไรแบบนั้นไหม"
"ไม่ ไม่มีหรอก" "มีพิษไหม"
"ไม่ ไม่มีพิษ" "มีเกราะไหม เช่น หนามแหลม อะไรแบบนั้น"
"ไม่ ไม่มีเกราะ" "แล้วจะอยู่รอดได้ยังไง"
"คนมีมันสมองเป็นเลิศที่สุดในอาณาจักรสัตว์"
"คนจะคิดหาวิธีได้"
"จะสร้างอาวุธสําหรับโค่นสัตว์ร้าย ที่มีพละกําลังมากกว่าตนเป็นร้อยเท่าได้"
"แล้วเอาซากของมันมาสวมใส่จนผ่านยุคน้ําแข็ง"
"คนจะข้ามผ่านภาวะขาดแคลนได้ จะข้ามผ่านสงครามโลกได้"
"จนในที่สุดก็จะเริ่มกลัวคําพูดบางคํา"
"แต่ว่า...
คนจะยืนอยู่เหนือสัตว์ทุกตัว นานนับหมื่นรุ่น"
"นี่อะไร" "ถุงอัณฑะ"
"มีไว้ทําไม" "คนเก็บทุกอย่างไว้ในนั้น"
"เมล็ดพันธุ์ ดีเอ็นเอ" "ดีเอ็นเอคืออะไร" "ก็เหมือนพิมพ์เขียวของชีวิต"
"มันจะกําหนดว่าเราเป็นคนยังไง เพศอะไร"
"มีกี่เพศล่ะ" "สอง"
"และในนี้ยังเป็นที่เก็บเทสโทสเตอโรน เขาจะได้แกร่ง"
"แล้วถ้าคุณเอานิ้วดีดถุงอัณฑะ ซี้แหง"
"เขาซี้แหงแก๋ อ้วกแตก ลงไปกองบนพื้น"
"เขาจะ... สิ้นฤทธิ์ไปเลย หมดท่าโดยสิ้นเชิง"
"แล้วเอามันไว้ข้างนอกทําไม" "พอได้ขํา"
ปัญญาประดิษฐ์
ภัยคุกคามต่อมนุษยชาติล่าสุด
การผงาดของหุ่นยนต์
ฉลาดมากซะจนสอนตัวเองได้ สอนกันเองได้
สร้างหุ่นอีกตัวก็ได้
ในไม่ช้าพวกมันจะรู้ทุกอย่างที่ต้องรู้ และเกลียดเรา จะไม่เกลียดได้ไง
และพวกมันจะสมจริงมาก จะเดินปะปนอยู่กับเรา จะไปทํางาน
รู้ไหมว่าพวกมันจะเป็นมนุษย์จริงๆ ตอนไหน ตอนที่เริ่มโทรไปลาป่วย
วันจันทร์
พวกมันเรียนรู้เทคนิคไปหมดแล้ว เดี๋ยวก็ "วันนี้ไม่เข้างานนะ
"ทําไมล่ะ" "ไม่ไหวแล้ว"
"เป็นอะไรรึเปล่า" พวกมันจะสแกนโซเชียลมีเดีย
"สมาธิสั้น"
"วินิจฉัยตัวเอง"
จะเห็นพวกมันที่ฝ่ายบุคคลตลอด แบบ "ไรอันฝ่ายบัญชีเป็นพวกเหยียดหุ่นยนต์"
"ทําไม เขาพูดอะไร" "เขาเรียกผมว่าไอ้พลาสติกขี้บ่น"
ผมคิดว่าเราควรมีสิทธิ์ว่าให้หุ่นยนต์ได้ เมื่อถึงวันนั้นจริงๆ
เราสร้างมันขึ้นมา เพื่อให้ชีวิตเราง่ายขึ้น จะได้แบ่งเบาภาระเรา
กับคนจริงๆ ก็แย่พออยู่แล้ว เราเลือกคําพูดผิดไป ทําตัวเองเดือดร้อน
เดี๋ยวนี้คนยิ่งเข้าใจอะไรผิดอยู่
"ตายแล้ว วันนี้ฉันทําให้ลินดาอ้วนร้องไห้"
"เกิดอะไรขึ้น" "ฉันตะโกนเรียกเขา
แล้วก็นึกขึ้นได้ ว่าเราเรียกเขาแบบนั้นแค่ลับหลัง"
สมัยผมเป็นเด็ก คนไม่ได้ถือโทษโกรธกับทุกเรื่องนะ
ผมอาจจําผิดไปก็ได้ แต่พวกผู้ใหญ่ไม่โกรธหรอก
พ่อแม่เราไม่โกรธ ปู่ย่าตายายเรา
พวกเขาหลบระเบิดโตขึ้นมา
แถมลูกคนแรกก็เป็นโปลิโอ
พวกผู้ชายพออายุ 50 ก็เป็นโรคปอดตายแล้ว
พวกเขารับมุกตลกได้
เมื่อก่อนเป็นยุคแห่งการปั่น ผมปั่นแม่ผมตลอด
นี่เรื่องจริง
ตอนผมไปเรียนมหาวิทยาลัย สักหนึ่งอาทิตย์ผ่านไป ผมโทรกลับบ้าน
แม่ผมรับ "ฮัลโหล"
ผมก็ "นี่ริคกี้นะ" แม่ถาม "เป็นอะไรรึเปล่า" ผมตอบ "ก็เป็นแหละ"
"ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล น่าจะตาบอด"
แม่ผม "หา" แล้วผมก็ "ล้อเล่นเฉยๆ"
แม่ก็ "เด็กบ้า แม่แทบหัวใจวาย"
ซึ่งแม่พูดถูกนะ แม่อาจหัวใจวายก็ได้ และผมก็รู้
ผมมุ่งมั่นขนาดนั้นเลย ที่จะหาเรื่องขํา
ด้วยความยินดี
การเดินทางในอวกาศ ความพยายามครั้งสุดท้าย
พอเราใช้ดาวเคราะห์ดวงนี้จนเยินแล้ว เราจะทิ้งโลกที่ใกล้อวสาน
ย้ายไปดาวดวงใหม่ แล้วเริ่มต้นใหม่ได้ไหม
ผมว่าไม่ได้ ในช่วงชีวิตผมคงไม่ได้ ในช่วงชีวิตคุณก็อาจไม่ได้
ดาวที่ใกล้ที่สุด ดาวดวงเดียวที่ไปอยู่ได้ คือดาวอังคาร
ถ้านั่งจรวดไปก็ใช้เวลาเดินทางเก้าเดือน
ที่นั่นไม่มีชั้นบรรยากาศ
อุณหภูมิเฉลี่ยติดลบ 70 องศา
อยากฟังเรื่องเจ็บแสบไหม
นักวิทย์กําลังหาคําตอบว่าเป็นไปได้ไหม ที่จะจุดระเบิดหัวรบนิวเคลียร์
ที่เปลือกนอก เพื่อปล่อยน้ําที่เป็นน้ําแข็ง จะได้เกิดเป็นชั้นบรรยากาศ
และทําให้เกิดภาวะโลกร้อนนิดๆ คือผมว่า...
ไม่รู้สิ
มีแต่มหาเศรษฐีนั่นแหละ ที่มีเงินไปโปรยกับการสํารวจ...
ในอวกาศไม่มีอะไรหรอก
เดี๋ยวนี้คุณไปเที่ยวอวกาศได้แล้วนะ รู้รึยัง
คุณจ่ายเงินแสนห้าหมื่นดอลลาร์ แล้วเขาจะยิงคุณขึ้นไปในอวกาศชั่วโมงนึง
แล้วคุณก็ลอยไปลอยมา "ฉันอยู่ในอวกาศ"
นี่เราก็อยู่ในอวกาศ
โลกอยู่ในอวกาศชัดๆ เลย
เป็นที่ที่ดีที่สุดในอวกาศด้วย มีที่จอดรถ มีโรงหนัง
ไม่มีอะไรอย่างอื่นให้ดูแล้ว ก็เหมือนอยู่ในลอนดอนแล้วบอกว่า
"โคเวนทรีเป็นยังไงนะสงสัยจัง" อย่าริอ่าน
แต่ผมมองโลกในแง่ดี
จริงครับ ผมคิดว่า...
ผมคิดว่า...
ผมคิดว่าลึกๆ แล้วคนเราใส่ใจกับดาวดวงนี้
เพียงแค่คนส่วนมากบนโลกไม่รู้ตัว
ว่าคนส่วนมากบนโลกกําลังทําลายโลก
คนส่วนมากไม่รู้ตัว ในช่วงชีวิตผมนะ
เราลดจํานวนประชากรสัตว์ลงไป 70%
และสัตว์ที่เหลืออยู่บนโลก ถ้าจัดเป็นกลุ่ม
เป็นคน 36% สัตว์เลี้ยงในฟาร์ม 60% เพื่อนํามาเป็นอาหารให้คน
และสัตว์ป่ามีอยู่สี่เปอร์เซ็นต์
ผู้คนไม่รู้ตัวว่าเราทําลายป่าฝนทั้งผืน
ปอดของโลก เพื่อปลูกธัญพืชไว้เป็นอาหารวัว ที่จะเป็นอาหารเรา
เราชิงธัญพืชมาจากประเทศโลกที่สาม เพราะพวกเขาต้องการสกุลเงินแข็งค่า
เขาเลี้ยงปากท้องคนของตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ํา เราเอาธัญพืชเขามาเลี้ยงวัวเรา
สัตว์กินเนื้อ ถ้าคุณกินเนื้อทุกวัน...
ถ้าคุณเว้นอาทิตย์ละวัน เราจะเลี้ยงปากท้องคนได้อีกเป็นร้อยล้าน
ผมว่าลึกๆ แล้วผู้คนใส่ใจนะ แต่พอตาไม่เห็น หัวก็ไม่คิด
ลองนึกถึงสัตว์ที่คนส่วนใหญ่รู้จักสิ หมางี้ คนรักหมา
คนไม่ยอมให้ใครทําร้ายหมาตัวเอง ซึ่งหมาก็คือวัว คือแกะ คือกวาง
คนรักหมาตัวเองมาก
ถึงขั้นไม่ยอมดูหนังที่มีหมาได้รับบาดเจ็บ
และผมเข้าใจนะ
มีเว็บไซต์หนึ่ง
เป็นเว็บไซต์จริง
ชื่อว่า ดาสเดอะด็อกดาย ดอทคอม
เว็บไซต์นี้ก่อตั้งขึ้นเพราะเวลาคนดูหนัง
หรือรายการที่มีหมา แล้วเกิดอะไรบางอย่างขึ้นกับหมาตัวนั้น
เขาจะปิด จบเห่ อารมณ์ดิ่งไปทั้งวัน
เว็บไซต์ก็เลยก่อตั้งขึ้นมา คุณสามารถเข้าไป
ป้อนชื่อหนังหรือละครทีวีเรื่องอะไรก็ได้ แล้วถามว่า "หมาตายไหม"
แล้วจะมีคนมาตอบคุณ "ไม่"
แล้วมันก็กลายเป็นเว็บไซต์ สําหรับอาการกลัวของใครก็ตาม
อะไรก็ตามที่คุณไม่อยากเห็นในหนัง
คุณค้นชื่อหนัง แล้วจะมีคนตอบคําถามคุณ
ผมก็เลยค้นข้อมูลหนังไปเรื่องหนึ่งในเว็บไซต์นี้
ชะตากรรมที่โลกไม่ลืม
จริงแน่นอน ชะตากรรมที่โลกไม่ลืม ดาสเดอะด็อกดาย ดอทคอม
คําถามแรก "หมาตายไหม" "ไม่"
"แมวตายไหม" "ไม่"
"มีสัตว์ถูกทําร้ายไหม"
มีคนตอบ "มีไก่ที่โดนจับอย่างหนักมือ
แต่ไม่ได้รับบาดเจ็บ"
ผมรักสัตว์นะ รักมากกว่าทุกคนที่ผมรู้จัก
แต่สมมุติผมเป็นชาวยิว
ผมจะเคืองนิดๆ กับการตั้งคําถามแบบนี้
ลองนึกภาพในชีวิตจริง
ลองนึกภาพใครสักคนพูดว่า "ปู่ย่าตายายฉันถูกพวกนาซีฆ่า"
แล้วคุณ "เกิดอะไรขึ้น"
"พวกเขาถูกลากตัวออกจากบ้าน แล้วถูกส่งไปที่ห้องรมแก๊ส" "โธ่..."
"มีไก่บาดเจ็บไหม" "หา"
แต่อย่างที่บอก มันกลายเป็น... คุณสามารถถามได้ทุกเรื่อง
มีคนถาม "มีการล่วงละเมิดเด็กไหม มีการทําให้ฟันหักหรือแตกไหม"
"มีการจับแขวนไหม มีคนหายใจไม่ออกไหม"
มี มีแหละ
มี
มีคนถามว่า "มีใครตกบันไดไหม"
มีคนกลัวหนังตลก แบบเล่นเจ็บตัวด้วยเหรอ มันแบบ...
เอาเถอะ เว็บไซต์นี้ก่อตั้งในปี 2010 เปิดมาแล้วประมาณ 13 ปี
คําถามช่วงหลังๆ เริ่มสะท้อนให้เห็นยุคสมัยที่เราอยู่ตอนนี้
เริ่มเปราะบางและหลงตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ
ลองดูคําถามที่มีคนถามปีนี้นะ ชะตากรรมที่โลกไม่ลืม
มีคนถาม "มีมุกล้อคนอ้วนไหม"
มีแล้วจะแย่กว่าเดิมเหรอ
ลองนึกภาพเหตุการณ์จริงนะ ลองนึกว่าผมอยู่ในค่ายกักกัน
ผมเปลือย ทุกคนรอบตัวผมเปลือยหมด
มีผู้บังคับการต้อนเราเข้าไปในห้องรมแก๊ส
แล้วเขาพูด "เดินไปสิ ไอ้อ้วน"
แล้วผม "หยาบคาย"
"ไม่ได้นะ"
"ทําเสียอารมณ์หมดเลย ขอบอกตรงๆ"
มีคนถามว่า "มีคําพูดสร้างความเกลียดชังไหม"
ก็มีนะ
ทําใจให้ได้นะ หนูน้อย
อันนี้ "มีมุกล้อผู้ชายที่ใส่เดรสไหม"
เรื่องนี้มีมุกตลกน้อยมาก
ถ้าจะดูหนังเรื่องนี้เอาฮา คงต้องผิดหวังแน่
แต่คําถามนี้กระตุกต่อมผมเลย อย่าลืมนะ หนังเรื่องนี้พูดถึงยุค 1940
น่าจะเป็นยุคที่โหดร้ายที่สุด ในประวัติศาสตร์อารยชน ลองฟังดู
"มีคนผิดเพศรึเปล่า"
ตูจะบ้า
ให้ตายสิ
คําถามนี้น่ารัก "มีการต่อต้านชาวยิวรึเปล่า"
มี
มี ตอมันเลยแหละ
ใช่ไหม
ลืมคานเยไปเลย
นี่น่ะ...
พุ่งทะลุกราฟไปเลย
เวลาพูดเรื่องนี้ อย่าทํามือแบบนั้นสิ ให้ตายเถอะ
ผมทํามือเป็นเส้นกราฟ ผมทําแบบนี้
พุ่งทะลุกราฟไปเลย
นี่น่ะ...
คิดว่าจะต่างไปไหม ถ้าการคารวะแบบฮิตเลอร์ทําแบบนี้
มันน่าจะออกมาแบบ "นั่นฮิตเลอร์"
แบบนี้
ไฮยา
คําถามนี้น่าสนใจ "ตอนจบเศร้าไหม"
ครับ มีคนบอกว่าเศร้า แล้วก็มีอีกคนบอกไม่เศร้า
แล้วผมก็คิดๆ ดู แต่ก็นึกขึ้นได้
ถ้าคุณเคยดูหนังเรื่องนี้ ถ้าคุณจําได้ ตอนที่หนังจบ
สปีลเบิร์กเพิ่มภาพจริงเข้ามานิดหน่อย
เขาให้เหล่าทายาทในชีวิตจริงมา ทายาทคนที่ถูกสังหารไปตอนฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
แล้วก็ถ่ายตอนที่ พวกเขาเดินเข้าไปในสุสานชาวยิว
แล้ววางหินหนึ่งก้อนไว้บนหลุมศพ
เพื่อเป็นสัญลักษณ์ แทนคนในครอบครัวที่ถูกสังหารไป
หินกองสูงขึ้น และเป็นฉากที่ซึ้งมาก ผมก็เลยคิดว่าผมมองเห็นความกํากวม
"ตอนจบเศร้าไหม" เศร้า
ในแง่ที่ว่าคนยิวหกล้านคน ต้องตายอย่างไร้ความหมาย
แต่ไม่เศร้า ในแง่ที่ว่า ยังมีคนยิวเหลืออีกมากพอ
ที่จะก่อกองหินได้
ก็...
ตัวผมเองถามไปคําถามนึง
"เจมส์ คอร์เดนอยู่ในเรื่องไหม"
ผมลองค้นดูหนังอีกเรื่องหนึ่ง แบบเร็วๆ
ไททานิก และก็มีคําถามแบบเดียวกันนั่นแหละ
มีอันนึง "มีสัตว์เป็นอันตรายไหม"
มีคนตอบ
"ไม่มีฉากที่เห็นชัดเจนว่าสัตว์เป็นอันตราย
แต่โรสเลี้ยงปลาทองไว้ตัวนึงซึ่งน่าจะไม่รอด"
ผมคิดว่าปลาทองในโหลที่อยู่บนตู้
ตอนที่เรือชนภูเขาน้ําแข็ง แล้วมันอยู่อย่างงี้
ผู้คนวิ่งพล่าน พากัน "เราจะจมน้ําแล้ว"
ตอนนั้นเจ้าปลาสบายใจเฉิบ แบบว่า "ไม่มีอะไรต้องห่วง"
"โธ่ ไม่อยากลงน้ํา"
ทีนี้พอมันลงทะเลไปก็ "เค็มเอาเรื่องนะเนี่ย"
ผมขอทิ้งท้ายด้วยเรื่องจริงที่เกิดขึ้น
เรายังอยู่ในหัวข้อ "หมาตายไหม" ใช่ไหม
ตอนที่ผมอายุได้เจ็ดขวบ
แม่พาผมไปโรงหนัง ไปดูเรื่อง โอลด์เยลเลอร์
เป็นหนังที่ดีมาก
สร้างขึ้นช่วงปลายยุค 50
ฉากเป็นบ้านไร่ในแดนเถื่อนตะวันตก
เป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กคนนึง ที่เก็บหมาตัวเล็กๆ จากที่ทิ้งขยะมาเลี้ยง
ตั้งชื่อมันว่าโอลด์เยลเลอร์ ทั้งสองโตมาด้วยกัน
เป็นหนังเกี่ยวกับเพื่อน เรื่องราวความรักระหว่างเด็กคนนี้กับหมา
สุดท้ายแล้ว ตอนที่หมาตัวนั้นโต และปกป้องเด็กคนนั้นในป่า
มันสู้กับเสือภูเขา หมี กับหมาป่า หรืออะไรก็นั่นแหละ
แต่ในช่วงท้ายของหนัง เด็กคนนั้นน่าจะอายุสัก 13 ได้
มันก็พาเราดิ่ง
ผมจําได้ว่าเด็กคนนั้นมองไปที่โอลด์เยลเลอร์ ที่ถูกขังไว้ในโรงนา
แล้วแม่เขาก็สงสัย ถามว่า "โอลด์เยลเลอร์แข็งแรงดีไหม"
"ครับ มันสบายดี" แต่เด็กคนนั้นรู้ว่ามันโดนกัด
ในไม่นาน โอลด์เยลเลอร์เริ่มน้ําลายฟูมปาก และ... เริ่มดุร้าย
แล้วแม่ก็โผล่มาพร้อมปืน เด็กคนนั้นบอก "ไม่นะ"
แล้วแม่ก็ "เราจําเป็นต้องทํานะ"
เขาก็ "ครับ แต่นั่นหมาของผม ผมจะทําเอง"
แล้วเขาก็ยิงหมาตัวเอง
ผมร้องไห้โฮอยู่ปีเต็ม
ตัดภาพมาที่ยุคปัจจุบัน
เมื่อไม่กี่ปีก่อน ผมไปทัวร์แสดง
อยู่บนรถไฟ ได้รับข้อความจากเจน
เธอบอกว่า "กําลังดูโอลด์เยลเลอร์แหละ ในที่สุด"
ผมส่งกลับไป "ดูให้สนุกนะ"
ผมไม่ทันคิด อีก 20 นาทีต่อมา ผมได้รับข้อความ
"ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับหมาตัวนั้นใช่ไหม" ผมแทบไม่เชื่อดวงตัวเอง
ผม...
ผมนึกว่าเธอรู้แล้วว่า...
ผมส่งกลับไป "ไม่ ไม่มีอยู่แล้ว"
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ผมได้รับข้อความ
"ไอ้เลว"
ขอบคุณครับ
ขอบคุณ
ขอบคุณมากครับ ขอบคุณ
ขอบคุณทุกคนที่ซื้อตั๋ว
ถ้าคุณซื้อตั๋วแพลทินัม เงินนั้นจะมอบให้มูลนิธิเพื่อสัตว์
จนถึงตอนนี้เราระดมทุนได้สองล้านดอลลาร์แล้ว ดังนั้นขอบคุณมากครับ
ผมโดนวิจารณ์นิดหน่อยในเรื่องนี้ ในโซเชียลมีเดีย
ต้องมีคนถามทุกครั้งไปว่า "ทําไมเป็นกระบอกเสียงให้แค่สัตว์ล่ะ"
ผมตอบ "ก็สัตว์มันพูดเองไม่ได้ ยกเว้นนกแก้ว"
และนั่น... ผมว่านั่นคือเหตุผลที่เราไม่กินนกแก้ว
ผู้คนทั่วโลกกินนกชนิดอื่นทุกชนิด
ผู้คนทั่วโลกกินไก่ เป็ด ห่าน
ไก่งวง นกกระจอกเทศ
ไม่มีใครกินนกแก้วนะ รู้ไหมว่าทําไม
ถ้าคุณพยายามจะกินมัน มันจะบอกว่า "ไปตายซะ ไอ้เลว"
แปลว่าการออกตัวพูดได้ผลจริงๆ
และนั่นคือหัวข้อหนึ่งของโชว์ในวันนี้ เพราะผมรู้ว่า ในโลกจริง
ในงานทั่วๆ ไป และชีวิตแต่ละวัน คุณเจอเรื่องเดือดร้อน
มีคนด่าทอที่คุณพูดคําบางคํา
ที่คิดเรื่องอะไรบางเรื่อง หรือแม้แต่ที่ขําอะไรบางอย่าง
คนเขาพูดว่าคุณมันแย่ที่ขํากับอะไรแบบนั้น
และพวกคุณบางคนก็เอามันมาฝังใจ "พระเจ้าช่วย ฉันเป็นคนไม่ดีเหรอ"
เปล่าเลย ข้อหนึ่ง คุณเลือกอารมณ์ขันตัวเองไม่ได้
มันเป็นไปเองของมัน
ข้อสอง อารมณ์ขันมีไว้เพื่อสิ่งนี้แหละ เพื่อหัวเราะให้เรื่องแย่ๆ ให้เราผ่านมันไปได้
ใช่ไหม และ...
และเราได้แสดงให้เห็นแล้ว ว่าเราเลือกความคิดตัวเองไม่ได้
บ่อยแค่ไหน ที่คุณไปสถานีรถไฟแล้วจู่ๆ ก็คิดว่า
"ถ้าผลักไอ้หมอนั่นจะเป็นไงนะ" แล้วจากนั้น...
จากนั้นเราก็ "ทําไมฉันคิดแบบนั้น"
"ฉันเป็นโรคต่อต้านสังคมเหรอ" เปล่า ตรงกันข้ามเลย
คุณเป็นคนที่ฝากชีวิตได้
คุณทดสอบตัวเอง ย้ําเตือนตัวเองว่าถ้าทําไปจะเลวร้ายแค่ไหน
คุณเป็นคนดี
ผมไม่มีความคิดแบบนั้นหรอก
ความคิดที่ผมมีคือ เวลาคุยกับคุณยายใจดี
จู่ๆ ผมจะเริ่มคิดว่า "ถ้าถุยน้ําลายใส่หน้าจะเป็นไงนะ"
ทําไมผมถึงจะ...
อีกหัวข้อหนึ่งของโชว์ในวันนี้คือ "คําพูดมีการเปลี่ยนแปลง และผมตื่นรู้ ฮ่าๆ"
แต่ที่เจ็บแสบคือยังงี้ครับ
ผมคิดว่าตัวเองตื่นรู้แล้ว แต่ผมว่าคําพูดนั้นมันเปลี่ยนไป
ผมว่า ถ้าตื่นรู้ ยังมีความหมายตามเดิมที่เคยเป็นมา
คือการที่คุณตระหนักถึงอภิสิทธิ์ของคุณ
คุณพยายามเพิ่มความเท่าเทียมให้มากที่สุด และลดการกดขี่ให้น้อยที่สุด
ต่อต้านการเหยียดผิว ต่อต้านการเหยียดเพศ ต่อต้านการเหยียดเพศที่สาม งั้นผมก็ตื่นแล้วแน่ๆ
ถ้าตื่นรู้หมายถึงการเป็นอันธพาล คลั่งอํานาจนิยม เคร่งศาสนาสุดโต่ง
ทําคนโดนไล่ออก เพราะคนนั้นพูดความเห็นตามตรงหรือข้อเท็จจริง
ถ้างั้นไม่ครับ ผมยังไม่ตื่น
ผมไม่เอาด้วย
แต่ประเด็นคือยังงี้ครับ
ทุกคนมีความเห็นเป็นของตน คุณคิดว่าอะไรตลกก็หัวเราะเถอะ
เสียงหัวเราะทุกเสียงคือเสียงที่ดี และพวกคุณวิเศษมาก ราตรีสวัสดิ์ครับ
คําบรรยายโดย อัจฉริยา สุกใส