Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Merhaba.
Teşekkürler.
Çok teşekkürler.
Sağ olun. Teşekkürler. Hayır. Tamam artık ama.
Teşekkürler. Durumu biliyorsunuz.
Çenenizi kapayın.
Teşekkürler. Yeni gösterime hoş geldiniz.
O kadar yeni ki hâlâ gelişme aşamasında.
Bu gece daha önce yapmadığım kısımlar var hatta.
Doğaçlama kısımları daha önce düşünmedim bile.
Bazı korkunç düşüncelerim de var.
Elinde değil. Düşüncelerini seçemiyorsun.
Öylece çıkıyor. Geçmiş olsun.
Aklına bir düşünce geliyor ve "Ben bir düşünceyim" diyor.
Sen de "Ha siktir. Bunu düşündüm" diyorsun.
Bazen de o düşünce sana "Hadi, söyle şunu" diyor.
Ben de söylüyorum ve...
Netflix.
Son gösterim SuperNature geçen sene Netflix'e düştü.
Çok tepki çekti, değil mi?
Büyük tepki çekti. İnsanlar "Bunu söyleyemezsin" dediler.
Söyleyebilirsin. Söylersin.
Söyledim de.
Gösterinin yılın en çok izlenen stand-up'ı olmasını sağlayan şu kaçınılmaz tepki.
Artık dersimi aldım.
Hayır, gerçekten dersimi aldım ve bu yüzden artık duyarlı biri olacağım.
Zamanı gelmişti. Kusura bakmayın. Artık duyarlıyım.
İlk yapmam gereken de Twitter biyografimi değiştirmek.
Çünkü şu anda, yaptığım gösterilerin listesi gibi.
Ama artık duyarlı olduğum için "anti-faşist" kelimesini kullanmalıyım.
Faşist olmadığımı bilsinler diye.
Çünkü bu şu anda büyük bir sorun yani.
İnsanlar gelip "Rick, gazetecileri hapse mi atıyorsun?" diyor.
"Hayır" diyorum. "İlginç" diyorlar.
"Yahudilere gaz mı veriyorsun?" "Hayır" diyorum.
"Biyografine yaz o zaman, aptal herif."
Evet, faşist değilim yani.
Faşist olmadığını söylemek tuhaf bir şey. Öyle varsayıyoruz zaten.
Sokakta birinin yanına gidip bunu yapmazsın.
"Bu arada, ben faşist değilim ha."
Gereksiz itiraz ediyorlar.
Bir okula gidip "Ben pedofil değilim" demek gibi.
"Hiç söylemedim farz edin. Çocuklar yanımda rahatça dolaşabilir.
İsterlerse çıplak bile gezebilirler. Pedofil değilim yani."
"Faşist" kelimesi de değişti tabii.
Eskiden faşist kelimesi,
militarizm ve şiddetle bireysel hakları baskılayan
aşırı sağcı otoriter bir rejimin üyesi anlamına geliyordu.
Şimdi ise "Joe Rogan tweet'ini beğenmek" anlamına bile gelebiliyor.
Yani kelimeler değişiyor, değil mi?
Artık duyarlı biri olmamın bir sebebi de bu.
Kelimeler değişiyor, ben de geri kalmak istemiyorum.
70'lerdeki büyükbabam gibi olmak istemiyorum.
O da "siyahi" aşağı, "lubunya" yukarı takılırdı.
Gerçi "lubunya" kelimesi şimdilerde yine kabul görüyor, yani...
Yeterince beklerseniz dönüp dolaşıp aynı yere geliyor.
Biraz sabırlı olun yeter.
"Lubunya"yı kullanabilirsiniz.
Doğrudan kullanamazsınız tabii, sadece dolaylı olarak.
Birine "Sen lubunyasın" diyemezsin
ama "Darren'ı duydun mu? O artık lubunya" diyebilirsin.
Darren kesin yumuşaksa tabii.
Darren'a öyle kafana göre bok atamazsın.
Anladınız mı?
Bu ülkede, eşcinsel olmayan birine eşcinsel dediğin için dava açılabilir.
Homofobik bir yasa.
Tam tersi bir dava açılamaz çünkü.
Eşcinsel birine, eşcinsel değil dediğin için dava açılamaz.
Bu biraz adaletsiz değil mi ya?
Mesela İngiltere'nin en büyük geyine gidip
"Pekâlâ Elton" desem?
Buna bayılırdı. Hastası olurdu.
Madem derdin bu, madem en üstte olmak istiyorsun.
Değil mi?
"Pekâlâ Elton" derim. "Evet" der.
Ben de "Ha, ha, ha, ha, ha" derim.
"Ha, ha. Sen gey değilsin."
"Tabii ki öyleyim! Seni dava edeceğim!" der.
"Edemezsin" derim. "Edemezsin."
"Ama ben eşcinselim" der. "Hiç sanmıyorum" derim.
"Bana inanmıyorsan eve gel de yaptıklarımı gör" der.
Tabii "lubunya" kelimesi de değişti.
Eskiden "lubunya" kelimesi,
kendisiyle aynı cinsiyetten hoşlanan biri anlamına geliyordu.
Gey bir adam.
Şimdi "lubunya" kelimesi,
ilgi isteyen heteroseksüel adam anlamına gelebiliyor.
"Ben artık lubunyayım." "Öyle misin?"
"Evet, hem de tam lubunyayım ya. Olmaz mıyım?"
"Öyle misin?" "Evet."
"Peki ya kız arkadaşın?" "Evet, o da lubunya. Biz...
Biz iki lubunya öyle takılıyoruz."
"Al, bir sakso çek." "Olmaz.
Hayır, pek sanmıyorum. Ben o tarz bir lubunya değilim."
"Ne tarz bir lubunyasın ki?" "Saçımı maviye boyadım."
"Büyükannem de boyamıştı ama sike bayılırdı,
ne diyorsun sen?"
Buna dair bir kanıtım yok.
O konuşmayı hiç yapmadık.
Kelimeler değişiyor diyorum yani.
"Özürlü" kelimesi mesela.
Eskiden kibar bir kelimeydi,
sakatlar için falan hep böyle deniyordu, değil mi?
Ama sonra "Engelli olmak istiyoruz" dediler.
Engelli olmak istemediler tabii. Sadece şey dediler...
"Engelli olarak anılmak istiyoruz" dediler.
"Artık 'özürlü' lafını sevmiyoruz. Kullanmayın. 'Engelli' deyin."
"İyi, tamam" dedik. Harika.
Kuralları söyle yeter. Kurallara çok bağlıyımdır.
Ben plajdayken bir kadın koşarak gelip
"Yardım edin! Özürlü çocuğum boğuluyor!" dese
"Pardon, neyin canım? Ne?" derim.
"Özürlü çocuğum boğuluyor, yüzme bilmiyor."
"Dur bakalım. 'Engelli' çocuğun mu boğuluyor demek istedin?"
"Evet" derdi. Ben de "Hadi gidip..." Öldü bile.
Öldü.
Duyar kasarak çok zaman harcadım, değil mi?
Artık duyarlıyım, kanıtlayabilirim.
Alın bakalım. Kaçak göçmenlere bayılıyorum.
Evet, beni dava edin isterseniz.
Bazen Dover'a gidiyorum mesela. Şöyle bir ufku tarıyorum. Şöyle...
İçinde 60 kişi olan bir tekne görüyorum.
"Buraya gelin" diyorum. Böyle.
Onları kıyıya çekiyorum. "Önce kadın ve çocuklar" diyorum.
"Kadın ve çocuk yok ki" diyorlar. "Sadece siz mi beyler? Gelin beyler."
Eğer oraya gittiğimde hiç tekne yoksa moralim çok bozuluyor. Canım hiç...
Şehirde dolanıyorum, trafik ışıklarında falan takılıyorum
ve büyük bir kamyon gelmesini bekliyorum.
Onun altına bakıyorum, oraya tutunmuş bir genç oluyor.
"Nereye?" diyorum. "Gary Lineker'ın evine" diyor.
"Şu tarafta" diyorum.
Evet.
Sikmişim sınırları. Sınırlara ihtiyaç yok, değil mi?
Vikingler gibi olalım. Onlar sınırları umursamıyordu.
İçimde biraz Viking kanı var.
Hepimizde var aslında, o tecavüzler yüzünden.
Tecavüz ve yağma diyorlar ama bence esas dertleri tecavüzdü.
Yağma kısmını karıları için eklediler bence.
Şöyle, "Hanım, biz İngiltere'ye gidiyoruz."
"Niye ki?" "Biraz yağma yapacağız da."
"Sadece yağma mı?" "Sadece yağma tabii yavrum."
"Peki. Neden tecavüz şapkanı taktın?"
Bu gösterinin adı Armageddon.
İnsanlığın sonunun nasıl geleceğini düşünerek koydum,
epey bir fazla olasılık var çünkü.
Felaketin eşiğindeyiz.
Birçok nedenden dolayı olabilir.
Küresel ısınma, pandeminin yükselişi,
nükleer savaş ya da kendi aptallığımız yüzünden.
Çünkü tür olarak gittikçe aptallaşıyoruz. Buna şüphe yok.
Artık Taylor Swift üniversitelerde ders olarak okutuluyor.
Akademik olarak daha ne kadar alçalabilirsin ki ya?
Londra'da, Çiçek Aranjmanı Okulu diye bir okul var.
Geçerken gördüm. İnanamadım. "Çiçek Okulu."
İçeri baktım, ders gören insanlar vardı.
Çiçek aranjmanı!
Annem her gün bahçeden çiçek toplar, keser, evdeki vazolara koyardı.
Hiç kimse de gelip "Bunları hangi vasıfsız yaptı?" demedi.
Dünya berbat bir hâlde ve bu benim suçum, benim neslimin suçu.
Ve bir önceki neslin, Boomer'ların.
Ormanları yok etmeleri, fosil yakıtları,
ozon tabakasını mahvedip sıcaklığı birkaç derece artırmaları.
Yani parazitler, bakteriler, hayvan kaynaklı salgınlar falan
giderek daha da kötüleşecek.
Şu an 20 yaşındaysanız orta yaşınız benden çok farklı olacak.
Ben tarihin en iyi 60 yılını yaşadım.
Ama şu an 20 yaşındaysanız, 40 sene sonra,
evinizde ağzınızda bir maskeyle oturup
ağlayacaksınız.
Şu an esprilere ağladığınız gibi.
Bunu görecek kadar yaşamam
ama bunun kesinlikle gerçekleşmesi için tüm servetimi özel jetlere harcayacağım.
Yürü be Ricky!
Gelecek nesillerin kıskanacağı ilk nesil biz olacağız.
Her şeyimiz vardı ve hepsini tüketiyoruz.
Tüm tatlı suyu tüketiyoruz. Tüm fosil yakıtları tüketiyoruz.
Genelde tarihe bakıp üzülürsünüz.
"Ah canım! Böyle nasıl yaşamışlar? Nasıl idare edebilmişler?
Evlerinde tuvaletleri yokmuş."
Evimde tam dokuz tuvalet var.
Bazen eğlencesine sırayla sifonlarına basıyorum.
40 sene sonra Greta Thunberg bokunu mecburen camdan atsın diye.
28 radyatörüm var. Her zaman hepsini sonuna kadar açıyorum.
Klimayı da sonuna kadar köklüyorum
ve içerisi 20 derece civarında sabitleniyor.
Güzel oluyor. Kedim böyle seviyor.
20 derece civarını seviyor. Kedimi hep şımartırım.
Kedi beslemeyi seviyorum.
Kediler harika ama onları dışarı salınca eve en iğrenç şeylerle dönüyorlar.
Benimki geçen hafta eve bir uçuk kapmış Liverpool köylüsüyle döndü.
Tam ölmemişti üstelik, bacaklarından tutup kafasını masaya çarpmak zorunda kaldım.
Boş versenize.
İnsanlık şu an yok olsaydı Dünya birkaç yüzyıla cennete dönerdi.
Arılar giderse çöle döneriz.
Bizse o kadar önemli değiliz.
Biz narsist bir maymun türüyüz sadece.
Sosyal medyada bazıları maymunuz deyince sinirleniyor.
Dindar tipler işte, Amerikalılar falan.
Herifin biri bana "Kendi adına konuş. Ben maymun değilim" dedi.
"Öylesin. Hepimiz maymunuz" dedim.
"Hayır. Goriller ne yapmış ki? Biz Ay'a çıktık" dedi.
"Biz derken? Sen bir bok yapmadın ki" dedim.
"Ay'ı da yanlış yazmışsın."
İnsanların, türümüzün yaptıklarını kendine mal etmesi tuhaf.
Medeniyeti ilerleten şey, tarihteki birkaç dâhiydi sadece.
Bu gezegende sekiz milyar insan var.
Çoğumuz hiçbir şey yapmıyoruz. Yiyip, sıçıp ölüyoruz.
Dünya'yı tamamen yok edecek bir meteor geliyor olsaydı,
dört milyar insan diz çöküp kendi tanrılarına dua ederken
birkaç yüz bilim insanı da
bunu durdurmak için Bruce Willis'i oraya göndermeyi planlardı.
Dua etmek benim için garip bir konsept.
Tanrı nasıl karar veriyor?
Farklı şeyler için aynı anda dua eden bir sürü insan.
En iyi fikir mi kazanıyor yoksa demokrasi mi var?
Her konu için oyları lehte ve aleyhte olarak mı ayırıyor?
Demokrasi varsa yandık. Biz ufak bir ülkeyiz.
Bir daha West Country'de sel uyarısı geldiğinde
biz "Kimseye bir şey olmasın" derken
bütün Çin de "Evet, Bristol'u mahvet" derse...
Milyarlarcalar sonuçta, değil mi?
Çin'e sonra yine geleceğiz.
Dua etmeyi hep tuhaf bulmuşumdur.
Mesela, küçük çocuğu olduğunu bildiğim bir arkadaşıma ya da komşuya rastlarsam
"Falanca ne yapıyor?" derim.
O da "İyi değil. Yoğun bakımda" demiş olsun mesela.
"Atlatabilecek mi bilmiyoruz ama her gece dua ediyorum."
Ben de deney olarak şunu yapıyorum...
Eve gidiyorum ve atlatamaması için iki kez dua ediyorum.
Yapmıyorum ya.
Şaka bir yana, son zamanlarda ölümcül hasta olan çocuklar için
bir sürü video mesajı çekiyorum.
Sadece talep ederlerse tabii ki.
Hastanelere dalıp "Uyan keltoş" falan demiyorum.
"Bak, ben TikTok'ta twerk yaparken."
Pandemi döneminde bunu çok yaptım.
Muhtemelen ailelerini bile göremiyorlardı.
Bir Dilek Tut Derneği aracılığıyla. Hayır kurumu hani?
Hasta çocuklara tek dileğini soruyorlar,
ben olursam asla reddetmiyorum ve videoya hep aynı şekilde başlıyorum,
"Neden iyileşmeyi dilemedin ki?" diyorum.
"Yoksa bir de geri zekâlı mısın?"
Bunu da yapmıyorum, tamam mı?
Bunların hepsi şaka sadece.
Hatta o "G" ile başlayan kelimeyi gerçek hayatta kullanmıyorum bile.
"Az önce kullandın." "Evet, espriydi."
"Gerçek hayatta değiliz. Rol yapıyorum."
"Gayet inandırıcı duruyordun." "İşimde iyiyim çünkü."
Diğer sanat dallarında bu suçlamayı yapmazsınız.
Sör Anthony Hopkins'e gidip
"Seni Kuzuların Sessizliği'nde izledim. Yamyam mısın?" demezsin.
"Hayır, ben rol yapıyordum."
"Epey inandırıcıydı ama." "Evet."
Adam iyi çünkü. Ben de iyiyim, işimi iyi yapıyorum.
İşimi iyi yapmadığımı düşünsenize, şaka yaptığımı anlardınız.
Geri zekâlıca olurdu.
Yunuslara, ölmekte olan çocuklarla yüzmeyi isteyip istemediklerini soran oldu mu?
Ciddiyim. Bu onlar için eğlenceli olamaz.
Havuzda yüzerlerken
üstlerine bir anda bir kamyon dolusu solgun ergen atıveriyorlar.
Yunuslar da "Ne oluyor lan? Bu ne böyle?" diyorlar.
"Bırak, çocuk takılsın." "Siktir, niye?"
"Ölüyorlar zaten." "Ne ölmesi ya?
Demin biri parmaklarını hava deliğime soktu."
"Çocuğun fazla ömrü yok." "Nefes alamazsam benim de!"
Çok üzücü ama hepimiz öleceğiz.
Öleceğimizi biliyoruz ve öleceğiz de.
O yüzden ha teker teker ölmüşüz ha büyük bir kıyametle birlikte ölmüşüz.
Sonuç olarak hepimiz bir gün öleceğiz ve sonsuza dek ölü kalacağız.
Ben birçok cenazeye katıldım.
Bu kadar uzun yaşayınca ölen tanıdığın çok oluyor.
Cenazeleri sorun etmiyorum çünkü her şeyin sonu sonuçta.
Düğünlerdense nefret ediyorum. Lanet olsun ya...
Çok fazla umut var.
İlgiye muhtaç ve kibirliler.
"Evleniyoruz. Gelip bizi 12 saat izlemek ister misin?" diyorlar.
"Hayır ya. Tabii ki hayır."
Davet bile kibirli.
Kraliyet fermanı gibi. "Sizi aramızda görmekten..."
Bu bir onur değil. Ne yapayım senin boktan düğününü ya?
"Peki, ne zaman?" dediğinizde de "İki sene içinde" diyorlar.
İki sene için bahane uyduramayacağınızı biliyorlar.
İkisinden biri ölsün diye umuyorsun sen de.
"Evet, tabii. Gelirim. Neredeydi?" diyorsunuz.
"Hindistan'da" diyorlar. "Siktir ya!"
Sizin için aşı falan olamam uyuz şerefsizler.
Artık büyük, geniş bir ailem var.
Hep evlenen biri oluyor. Param olduğunu da biliyorlar.
Artık onlara çay seti hediye edemiyorum. İlk evlerini almalıyım.
Ailem geniş. Abla ve abilerim var.
Hepsinin çocukları var, onların da çocukları var
ve onların da bir sürü çocuğu var çünkü biz köylüyüz.
Her Noel yeni bir bebek oluyor. Öyle bir aile.
Eve geliyorum. Kalabalık. "Bu kimin bebeği? Senin mi? Ne güzel."
Ne bebeği tanıyorum ne annesini. Öyle bir şey.
Ama son birkaç yılda şöyle bir şey yaptım.
Hepsiyle ayrı ayrı özel olarak konuşup
tüm servetimi sadece onlara bıraktığımı söyledim.
Kimseye söylemeyin dedim.
O yüzden hepsi beni seviyor.
Vasiyet de bırakmıyorum, o yüzden cenazemde kan gövdeyi götürecek.
İnsanların cenazem için ne planladığımı sorduğu yaştayım.
Gazeteciler bile "Cenazeniz nasıl olacak?" diyor.
"Planlamadım. Moral bozucu. Bana ne? Ben ölmüş olacağım" diyorum.
"İnsanlar ne düşünecek?" "Ölmüş olacağım."
"Ya manevi mirasınız?" "Sikmişim mirasımı."
Mirasını planlayamazsın.
Sonsuza dek sevileceğini düşünerek ölen onca insanı düşünüyorum.
Seçkin insanlar, "Şehir meydanında benim heykelim var" diyordu.
Şimdi o heykelleri yıkıyorlar.
"Bu lanet heykeli yıkın." "Neden?"
"Adam köle tüccarıydı. Yıkın şu lanet heykeli."
"Hastaneyi de o inşa etmişti. Yıkalım mı?" "Hayır, hastane kalsın.
Sadece heykeli yıkalım yeter."
"Heykeli yıkıp kanala atalım."
"Kanalı da o inşa etti." "Ne fark eder? Yık şu heykeli ya."
Tarihi aklamamak lazım.
Yeni bir şey öğrenirsen ekle.
Bir heykelde "Lort Whimsy. Tüccar, hayırsever" yazıyor mesela,
"Biraz da ırkçıydı" diye ekle.
Ya da evlerin üzerindeki mavi levhalara şöyle yazın,
"Sör Robert Spewk burada yaşadı. Yazar, şair ve pedofil."
Çok uzun yaşıyoruz. Bu yüzden endişelenecek vaktimiz var.
Bu kadar uzun yaşamamamız gerek.
Homo sapiens türü olarak yaklaşık 300.000 yaşındayız.
İnsansı maymunlar olarak birkaç milyon yıldır varız
ve mevcut tüm yaşam formlarıyla birlikte üç buçuk milyar yıldır evrimleşiyoruz.
Şu anda var olan bütün her şey,
üç buçuk milyar yıl önce aynı küçük organik madde yapısından geldi.
Bu yüzden insanların "En gelişmiş biziz" demesine sinir oluyorum.
Değiliz.
Sümüklü böcek ya da salyangozdan daha evrimleşmiş değiliz.
"Şunlara bak" diyorlar. Evet. Erkenden halletmişler.
Doğa onları test edip duruyor.
"Göz ister misin?" "Hayır."
"Yok, istemem. Hayır."
Sümüklü böcek ve salyangozla ilgili bir şey var.
Ayrıntılara takılmayalım. Dürüst olalım.
Salyangoz, aslında üzerinde kabuk olan bir sümüklü böcek, değil mi?
Ama salyangozun kabuğunu çıkarırsanız şöyle yapmaya başlar...
"Ölüyorum! Ölüyorum be!"
Sümüklü böcek de "Gerçek dünyaya hoş geldin yavşak" der.
Evet, yaklaşık 300.000 yıldır varız.
Bu zamanın çoğunda da
diğer vahşi maymunlarla aynı yaşam beklentisine sahiptik.
35 falan, eğer şanslıysan belki 40.
Doğuyor, büyüyor, çiftleşiyor, çocuklarınla oynuyorsun.
Bir yerin kesiliyor, "Bu ne?" derken ölüyorsun.
Antibiyotik ve ilaçlarla bunu ileriye taşıdık.
Bugün doğan bir çocuk 100 yaşına kadar yaşayabilir.
Bilim insanları yakında 120 olacağını söylüyor.
Bilim ayrıca, yakın gelecekte, gerekli özen ve bakımla birlikte
insanların 150 yaşına kadar yaşamaması için hiçbir sebep yok diyor.
Bu muhteşem
ama belli sayıda beyin hücresine sahip olduğumuz gerçeği de var.
Kaybedilen hücreler geri gelmiyor.
Yani gelecekte gezegende 15 milyar insan falan olacak, değil mi?
Yarısı 100 yaşının üzerinde olacak ve hepsi de Alzheimer olacak.
Ortalık Ölülerin Şafağı'na dönecek. Çok korkunç olacak.
Teyzem Alzheimer'dan öldü.
Alzheimer'dan nasıl öldü, bilmiyorum.
Yaşamayı unuttu herhâlde. Değil mi?
Son birkaç yıldır bir bakımevinde kalıyordu
ve tek çocuğu olan kuzenim haftada bir onu ziyaret ederdi.
Oğlunu tanımadığı için durum daha da acıklı hâl aldı,
sonra kendisini de unuttu ve sonra da öldü.
Cenazede de eski güzel günleri yâd ettik.
Teyzemin dalgınlıkla yaptığı ve söylediği komik şeyleri andık.
Hastalığının muhtemelen teşhis edilmeden çok önce
başladığını fark ettik.
Bu gerçek bir hikâye.
Bir keresinde kuzenim işten eve geldiğinde,
teyzem "Yemeğin fırında. Ben yedim bile" demiş.
"Eline sağlık anne" demiş.
Yemek de balıklı turtaymış.
Kuzenim turtasını yemiş ve "Tanrım" diyerek yukarı koşmuş.
Kusmuş ve aşağı inip teyzeme,
"Anne, balık bozukmuş. Midemi bulandırdı" demiş.
O da "Evet, benim de midemi bozmuştu" demiş.
Son zamanlarda bebek ölüm oranlarını bakıyorum.
Araştırma için ya. Fetiş falan değil.
Bugün Birleşik Krallık'ta doğan bir çocuğun hayatta kalma şansı
%99,8 ve bu inanılmaz bir rakam.
"Çıtkırıldım Batı'da mı böyle sadece?" dedim.
Hemen üçüncü dünya ülkelerine baktım. Afrika'da bile bu oran %96,5 falan.
Her şeyin, yeni doğmuş bir bebeği yemek istediği vahşi Afrika'da bile.
Afrika'da bebekler çok savunmasız.
Bir barakada bile doğabiliyor.
Dışarıda aslan var. Bebek kanla kaplı. Yıkayamıyorlar. Su yok.
Ve bir de doğuştan AIDS'li!
Şimdi...
Bu espri Netflix'te yayınlanana kadar...
...daha rafine hâle gelecek.
Altta yatan ince bir hiciv olacak, böyle iddia ediyorum.
Ama o zamana kadar elimdeki tek şey,
"Aha! Bebek AIDS'li doğmuş."
Bunun komik olduğunu biliyorum. Nedenini bulmam lazım sadece.
Bana bırakın.
Netflix'te yayınlanana kadar dünyanın her yerinde de oynamış olacağım.
Bomba olacak. İnsanlar gülecek.
Kucağınızda yeni doğmuş bebeğinizle Afrikalı bir kadınsanız
ve doktor "Üzgünüm, bebeğiniz AIDS'li" derse,
"Aman tanrım" dersiniz. Bebeğiniz...
Yanınızdaki kocanıza "Bebeğimiz AIDS olmuş Jeff" dersiniz.
Jeff...
"Biliyorum Tracy. Bende de var."
"Bebeğimiz AIDS olmuş.
Biraz komedi izleyip gülelim mi?" "Olur."
"Netflix mi?" "Olur."
"Ricky Gervais mi?" "E, yani."
Bebeklerinin AIDS olmasına üzülüyorlar ama yine de gülüyorlar falan...
"Armageddon..."
"Aha! Bebek AIDS'li doğmuş" kısmına geliyorlar.
Kadın "Aman tanrım, Jeff" diyor.
"Bunlar neden bize ve AIDS'li bebeğimize gülüyorlar?"
Jeff "Aslında bize gülmüyorlar" diyor.
Kadın "Gülüyorlar. Adımızı bile verdiler. Bu kısımda tam bize gülüyorlar" diyor.
Jeff de diyor ki
"Biz AIDS'li hayalî bir bebeği olan hayalî bir çiftiz.
Bundan alınan aptalın önde gidenidir."
"En azından aksanımızı yapmadı" diye de ekliyor.
Yani...
Kadın da "Evet ama Jane yapmaması için yalvardığı için yapmadı" diyor.
Komik çünkü doğru.
Fark etmesek de mizah anlayışımızı ebeveynlerimizden alıyoruz bence.
Özellikle de işçi sınıfı çocukları. Özellikle de annelerinden.
Meşguller çünkü. Her şeyi onlar yapıyor.
Erkekleri idare ediyor, çocukları yetiştiriyor, işe gidiyor,
dünyayı kurtarıyorlar, zamanları yok.
Uslu durmaları için çocuklarını korkutmak zorundalar.
Ölmesinler diye korkunç şeyler uydurmak zorunda kalıyorlar.
Mesela ben küçükken,
annem bir gün sevmediğim bir yemek yapmıştı.
Kızartma yerine haşlanmış patates yapmıştı.
"Bunu sevmiyorum" dedim. Annem hemen "Nasıl sevmezsin?" dedi.
"Afrika'da çocuklar açlıktan ölüyor."
Ben de "Tanrım. Peki o zaman" dedim. Anladınız mı?
Gerçek bir hikâye. Yedi yaşında, bir gün parkta oynuyordum.
Koşarak eve geldim ve annem "Ricky, buraya gel. Otur" dedi.
Mahallede bir pedofili olayı yaşanmış.
Annem "Bir daha parktaki tuvalete girmek yok" dedi.
Ben de "Nedenmiş?" dedim.
Yedi yaşındaki bir çocuğa pedofiliyi anlatamazdı tabii,
onun yerine şöyle bir şey buldu.
"Çünkü etrafta dolaşan bir adam var, çocukların pipilerini kesiyormuş" dedi.
Şöyle oldum...
"Ne, bu lanet bir şey ya, değil mi?"
Bir hafta uyuyamadım.
İşe yaradı gerçi. Bir daha o lanet tuvaletlere girmedim.
İçgüdüsel olarak biliyordu, eğer bana "Ricky, bir daha tuvalete girme" deseydi...
"Nedenmiş?" "Pedofil var."
"Pedofil ne?" "Şeker ve köpek yavrusu veren bir adam."
"Gönder gelsin!"
Yedi yaşındayken köpek yavrusu için herkese muamele çekerdim.
Böyle olurdu, değil mi?
Köpek yavrusu alacağım.
Selam.
Köpek yavrusu alıyorum da.
Köpek yavrusu alacağım.
Lanet olsun.
Sol elimle hiç yapamıyorum ya.
Lanet olsun, hadi ama.
İçki mi içtin sen?
Tanrı aşkına.
Hadisene be!
Lanet olsun.
Başladığım işi bitiririm.
Hay sikeyim.
Ne cins bir yavru olacak?
Ne dedin? Labrador mu?
Bir de yavru kedi ver, sakso çekeyim.
Eve dönüyorum. Yavru kedi, köpek, döl.
Mahalledeki pedofili özlüyorum.
Siz özlemiyor musunuz? Her mahallede vardır.
Okulun orada, annenle giderken "Bak, bu adam pedofil" der.
Üstünde pedofil üniforması vardır.
Hemen anlarsın. Yaşlı bir herif, tepesi kel, yanları uzun.
"Bu herif bir... Merhaba de." "Merhaba."
Böyle "Merhaba" falan.
"Pis bir tip. Pedofiller böyledir.
Bu pis bir pedofil, tamam mı?
Sana dokunursa onun evini yakarız."
İyi bir sistemdi yani.
Sonra Michael Jackson çıktı ve bütün ezberleri bozdu.
Okul önünde bekleyen çirkin biri değildi.
Michael kesin pedofildi demiyorum. Kimse bilemez.
Sadece Michael ve parasını ödediği insanlar bilir. Tek söylediğim...
Çocukların Michael'ı çok sevdiği.
Çocuklar Michael'a bakmayı bile severdi.
Adam Disney çizgi filmi gibiydi, değil mi? Sonra sesi de "Merhaba" falan...
Michael Jackson her çocuğa yürüyebilirdi.
Muhtemelen şöyle yürümüştür hatta.
Çocuklar "İşte Michael Jackson. Bizden uzaklaşıyor" der.
Uzaklaşmıyor. Size doğru geliyor.
Ama insanlar umursamıyor çünkü işinde çok iyiydi.
Değil mi? Adam çok iyiydi. Çok da popülerdi.
Yargılanacak kadar yaşasa bile beraat ederdi, herkes onu seviyordu çünkü.
Mahkemede de çok kırılgan olurdu.
Böyle dururdu, yargıç "Michael, o çocukları taciz ettin mi?" derdi,
o da böyle yapardı...
Yargıç "Dava düşmüştür" derdi. "Kaybol hadi. Seni haylaz."
Çin'e sonra geleceğiz demiştim.
Size inanılmaz bir istatistik vereceğim. Gerçek bir bilgi. Araştırabilirsiniz.
Çin'de 10 milyon Çinli pedofil varmış.
Çin'de 10 milyon Çinli pedofil var ve hepsine yetecek çocuk da yok.
Çünkü doğum kısıtlaması var.
Bütün o zavallı pedofiller "Çocuklar nerede?" falan diye geziyorlar.
"Sikeyim. Burada zar zor idare ediyoruz ve..."
Aklıma bir espri geldi ama yapamam. Fazla ofansif bir espri.
Tamam. Pekâlâ.
Tamam, yapacağım ama sakın unutmayın
kendi düşüncelerini seçemiyorsun, tamam mı?
Aklıma da böyle bir düşünce geldi.
Tamam.
Çinli bir pedofil, küçük bir Çinli çocuğa "Yavru köpek ister misin?" diye sorar.
Çocuk da "Aç değilim" der.
Bana bunu siz yaptırdınız. Nefret suçu işlediniz.
Duyarlı biriydim. Unutmuşum. Özüme döneyim.
Duyar esprisi geliyor.
Çocukken yaptığımız "Doktor, Doktor" şakası vardı ya?
"Doktor, doktor, kendimi perde sanıyorum."
"Kendini fazla takma o zaman."
Bunun duyarlı bir versiyonunu yaptım, günümüz standartlarına getirdim.
Adamın biri doktora gider,
"Doktor, doktor, kendimi perde sanıyorum" der.
Doktor da "Öylesin o zaman" der.
İyiydi, değil mi?
Artık duyarlı olduğum için politik espriler yapmalıyım
ama bir komedyenin politik görüşlerini dile getirmesini
ve seyircileri alkışlamaya zorlamasını sevmiyorum.
Komedi yönünü kaybediyor.
Siyasi görüşü ne olursa olsun esprilerimi herkes sevsin isterim.
Esprinin siyasi yanı olmamalı.
Özel hayatımda ben de herkes gibi politik biriyim.
Bazen toplumumuzdaki eşitsizliklere öfkeleniyorum.
Dünyanın en zengin yedinci ekonomisiyiz ama sokakta evsizler var.
İngiltere'de 250.000 evsiz var.
Keşke hiç evsiz olmasaydı.
Berbat insanlar.
Bir siktir git.
Var ya...
"ATM'nin yanında duruyor bir de arsız yavşak."
Bu ciddi bir sorun ve umarım asla evsiz kalmazsınız
ama kalırsanız da size tavsiyem eroin.
İnsanı neşelendiriyormuş.
Öyle bir arkadaşım var. Bana ciddi ciddi şunu dedi.
"Eroinle ilgili şöyle bir şey var Rick.
Tüm zamanların en iyi albümleri eroinle yapıldı."
"Ama tüm zamanların en iyi sanatçıları tarafından yapıldı" dedim.
"Sen sıvacısın."
Tamam mı?
"Sana eroin versem Dark Side of the Moon'u yapmayacaksın.
Televizyon izlerken uyuyakalıp evi yakacaksın."
Güncel şeylerden de bahsetmeliyim ama haberleri hiç izlemiyorum.
Geçenlerde YouTube'da bir şey gördüm.
Taht Oyunları'ndaki ufaklık var ya hani?
Oyuncu Peter Dinklage. Tanıyor musunuz? Evet.
Yeni projesi için bir programa katılmıştı.
Kamera kaydı da vardı. YouTube'a böyle sızmış.
Neden oldu bilmiyorum ama birden ateş püskürmeye başladı.
Tanrım. "Bu iğrenç bir şey!" diyordu.
"Hâlâ Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler çekiyorlar.
Tanrı aşkına! Çok aşağılayıcı. Yıl olmuş 2023 yahu!"
Neşeli değildi.
Öfkeliydi, değil mi?
Adam haklı ama, değil mi? Kesinlikle haklı yani.
Ama onun için sorun yok,
kendisi multimilyoner bir Hollywood oyuncusu.
Üstelik harika da bir oyuncu. Shakespeare oynuyor.
Eğlence dünyasındaki cücelerin çoğu öyle harika değil.
"Hayır, bazıları öyle ama..." Figüranlar işte.
Savaş topuyla fırlatılırlarsa kendilerini şanslı sayarlar, değil mi?
O yüzden yılın üç haftası Pamuk Prenses'in etrafında dans etmek
onların her şeyi, onu da ellerinden alacak.
Onu da alırsan ne yaparlar?
"Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler'i normal oyuncularla çekin" demiyor.
Onu da yapamazsın. Başın derde girer.
Bir cücenin ya da engellinin işini alamazsın.
Eddie Redmayne, biyografik filminde Stephen Hawking'i oynadı diye tepki gördü.
Stephen Hawking'in hayat hikâyesi. Oscar kazandı.
Tepkiler o zaman başladı.
İnsanlar "Hayır, o rolü gerçek bir engelli yaratık oynamalı" dedi.
Şöyle falan...
Ve...
Şey dediler...
"Oyuncu, canlandırdığı kişiyle aynı engele sahip olmalı."
Ama bu, Stephen Hawking'in hayat hikâyesiydi sonuçta.
Yani filmin ilk bölümünde herif yürüyebiliyordu, değil mi?
Size bırakıyorum. Hangisi daha kolay?
Yürüyebilen bir oyuncu bulup
filmin son kısmında, yürüyemiyor rolü yaptırmak mı?
Yoksa yürüyemeyen bir oyuncu bulup
yürüyebilen rolü yaptırmak mı...
Nasıl olacak ki? Kukla mı oynatacaksınız? Bir düşünün!
Canlandırdığı kişiyle aynı engele sahip bir oyuncuyu her zaman bulamazsın.
Oyuncu bunlar ya!
Şu sağır, dilsiz ve kör kız Helen Keller'ın biyografisini yapsalar?
Bu rolü oynayabilecek sağır, dilsiz ve kör bir oyuncu bulma şansı nedir?
Bulursan yönetmene gidersin.
"Sağır, dilsiz ve kör bir kız bulduk." "Ne dedi?"
"Telefona bile cevap vermedi ki!"
Ağzımı açtırmayın.
"Kültür yağmacılığı"nı duymuş muydunuz?
Kültür yağmacılığı, en son moda yasaklardan.
Yine söylüyorum, benim zamanımda,
başka kültürlerle, milletlerle, ırklarla fikir alışverişi yapmak,
bir şeyler paylaşmak, onları benimsemek iyi bir şeydi.
Irkçılığın tam tersiydi. Şimdi ise ırkçılık.
Gwen Stefani son klibinde sarı saçları rastalı diye tepki gördü.
"Rastayı siyahlar buldu" dediler.
"Sen yapamazsın. Sen beyazsın. Bu ırkçılık."
Jamie Oliver, jerk usulü tavuk tarifi yayınladı diye tepki gördü.
"Onu siyahlar buldu. Sen yapamazsın. Sen beyazsın. Bu ırkçılık."
Siyahlar "N" ile başlayan kelimeyi kullanıyor.
Onu da biz bulduk!
Bu tam oldu, değil mi? Tam oldu.
Bakın, beyazların en kötü olduğunu biliyorum.
Bu yüzden artık kimse beyaz, orta yaşlı bir adamı sevmiyor,
ta ki kazan tamiri gerekene kadar.
O zaman "Şu kel herifi getirin hemen" deniyor.
Eleştirel ırk teorisini duydunuz mu?
Artık özellikle LA gibi popüler bölgelerde okullarda öğretiliyor.
Beş, altı yaşlarındaki çocuklara öğretiyorlar.
Duymadıysanız eleştirel ırk teorisi kısaca, tüm beyazlar ırkçıdır diyor.
Irkçı doğuyor ve öyle devam ediyormuşuz
çünkü atalarımız tarafından kurulan ırkçı bir toplumda yaşıyormuşuz.
Yani tüm beyazlar ırkçıdır ve yapabileceğimiz bir şey yok.
Çok şükür bari.
Ben yaşlandıkça ve kafam karıştıkça dünyayı anlamak iyice zorlaşacak sanırım.
"İlerleme" adına yeni bir dogma çıkıyor.
Ne kadar yeni ve moda olursa olsun dogma ilerici değildir.
Ama yakında azınlıkta kalacağım.
Amazon'dan ilk ürünümü daha bu yıl sipariş ettim mesela.
Pandemi boyunca Jane "Bu lazım" diye her gördüğünü alıyordu.
"Hayır" derdim. "Çok kolay" derdi.
"Hım." Gerçek alışverişi de hiç sevemedim. Kıyafet alışverişinden nefret ederdim.
Genç ve zayıfken kıyafet alışverişinden nefret ederdim.
Şişman ve yaşlı hâlimle iyice nefret ediyorum.
Bir keresinde tezgâhtarın biri,
iç bacak ölçümle bel ölçümün karışmış olduğunu düşünmüştü.
"Orangutanınız mı var?" diye düşündüğünü gördüm.
"Hayır, o benim için, küstah."
Alışverişi hiç sevemedim ama internete de güvenmiyorum.
Jane "Kredi kartından geç" diyordu.
"Kart bilgilerimi vermem."
"Bilgilerin herkeste var. Yaz işte." "Hangisi?" dedim.
"Uzun sayıyı. Siktir et. Ver şunu bana. İşte. Oldu. Sipariş ver."
"Hiçbir şey istemiyorum ki" dedim. "Ah, eşofman altı."
Fazlası göz çıkarmaz. Ortası yırtılana kadar giyiyorum.
Ben de "Erkek eşofman altı. Siyah. Fermuarlı cepli" yazdım.
38 tane çıktı. "Hay sikeyim" dedim.
"Bu iyi gibi."
Beden tablosu. "Bu biraz uzun olur ama bu da dar olur.
9,99'muş. Siktir et, al gitsin" dedim.
Sipariş verdim. Ertesi gün geldi.
Açtım. Bok gibiydi.
Bu, hangi kötü atölyede yapılmış
ya da hangi sekiz yaşındaki Çinli çocuk yapmış, bilmiyorum
ama çocuğun cezalandırılması lazım çünkü gerçekten...
Çocuğu kovdurmak için nereye şikâyet edeceğimi arıyordum.
Bu çocukların, bu lanet yerlerde
günde sadece iki dolara çalıştırıldığını öğrendim.
Ama yine de insanda biraz iş ahlakı olur ya!
"Onu Ricky Gervais'in alacağını nereden bilsin?" diyebilirsiniz.
Ricky Gervais'in bunu alabileceği ona söylenmeliydi belki.
Sahibi, çocuğu karşısına oturtup şöyle demeli,
"Ricky Gervais bunu alır ve şikâyet ederse annene yine tecavüz ederim."
Biraz fazla mı kaçtı? Pardon.
Bana bırakın.
Bunun harika bir hiciv olduğunu ben ölünce anlayacaksınız.
İnsanlığın sonu nasıl gelecek, bilmiyorum.
Dediğim gibi, epey bir fazla olasılık var. Her şey...
Onca şeyden sonra, nükleer savaşın tekrar masada olduğuna inanamıyorum.
Ama belki pandeminin yükselişi
ve parazitlerin, mikropların yeniden ortaya çıkışıyla
antibiyotikler işe yaramaz.
Ya da belki bunlar olur ama biz bir şekilde evrimleşiriz.
Belki ileride dünyanın dört bir yanında,
radyasyona ve mikroplara karşı dirençli mutant insanlar olduğunu öğrenir
ve yeniden başlarız.
İnsan evriminin mekanizmasını medeniyetten beri gerçekten anlamıyoruz.
Çünkü "en iyinin hayatta kalması,"
asla "en büyük, en güçlü erkek genlerini aktarır" anlamında olmadı.
Başka paradigmalar da var.
Doğa acımasızdır.
Bazen gerçekten dişiyi en güçlü erkek alır.
O zaman bile çelimsiz bir yavru varsa anne "Siktir et. Öldür gitsin" der.
"Bizimle paylaş da yiyelim." İnsan toplumunda bunu yapmayız.
Tam tersine.
Onlara bir şans vermek için
zayıf ve savunmasızlara daha çok zaman ve emek harcarız.
Babasınız ve iki çocuğunuz var diyelim.
Altı yaşındaki küçük Timmy var.
Bir de sekiz yaşındaki Jack var.
Küçük Timmy'ye gidip "Noel için ne istersin?" diyorsunuz.
O da "Akülü tekerlekli sandalye" diyor.
Jane'e, bu sesi yapmayacağıma söz vermiştim ama unuttum.
Artık çok geç, değil mi?
"Noel için ne istersin Timmy?" "Akülü tekerlekli sandalye."
"İki binden başlıyorlar, o yüzden... Lanet olsun."
"Sen ne istersin Jack?" "Tenis raketi baba."
"Aferin oğluma."
"Tenis nasıl?" "Okulun en iyisiyim."
"Sen var ya..."
"Ayrıca bir de rampa."
"Hay sikeyim."
"Noel'de bir de inşaat işi mi yapacağız? Hay sikeyim.
Üzgünüm Jack. Raketine param yetmez.
Tüm parayı bu küçük paragözün rampa ve akülü sandalyesine harcayacağız."
"Neden illa akülü lazım?" "Kollarım yok ki."
"Mantıklı. Gayet makul."
Bazılarınızın altı yaşındaki küçük Timmy'ye gülmekten
biraz rahatsız olduğunu görebiliyorum.
Göğsü boku yediği için ince, tuhaf bir sesi var.
Kolları yok, bacakları yok. Öyle kütük gibi bir şey.
Kendinizi daha iyi hissetmeniz için Timmy'yle ilgili bir şey söyleyeyim.
Kendisi kahrolası bir ırkçı.
Evet. Berbat küçük bir pislik kendisi.
"Seni lanet... Seni lanet küçük bağnaz.
Seni lanet... Seni iğrenç lanet küçük ırkçı.
Seni ırkçı pislik.
Seni lanet pislik. Seni faşist.
Seni lanet... Senden iğreniyorum."
Homofobik de.
Evet. "Onlar bizim gibi değiller" diyor.
"Hiçbir şey senin gibi değil zaten, seni iğrenç pislik.
Seni ön yargılı küçük... Seni nefret yumağı.
Seni lanet iğrenç ırkçı homofobik.
Keşke seni aldırsaydık.
Seni lanet şey..."
Kadın düşmanı bir de.
Elinden gelse tecavüz ederdi.
İşte...
İşte sizin küçük Timmy.
Bazıları hiç evrimleşmediğimizi düşünüyor.
Tanrı'nın hepimizi aynı anda ve tek başına yarattığını düşünüyorlar.
Bir karısı ya da dostu falan olsaydı çalışırken gelip sorular sorardı.
"Ne yapıyorsun?" "İnsan yaratıyorum."
"Nesi var peki?" "Ne demek nesi var?"
"Pençeleri, sivri dişleri falan var mı?" "Hayır, pek değil."
"Zehri var mı peki?" "Hayır, zehri de yok."
"Zırhı, dikenleri falan var mı?" "Hayır, zırhı da yok."
"Nasıl hayatta kalacak?"
"Hayvanlar âlemindeki en iyi beyne sahip. Her şeyi düşünecek.
Kendisinden 100 kat daha güçlü canavarları alt edecek silahlar üretecek.
Buzul Çağı'nda onların kürklerini giyecek.
Kıtlıklar çekecek. Dünya savaşlarından geçecek.
En sonunda kelimelerden korkmaya başlayacak.
Ama...
...10.000 nesil boyunca en tepede olacak."
"Onlar ne?" "Testisleri."
"Ne işe yarıyor?" "Her şeyi orada saklıyor.
Tohumunu, DNA'sını."
"DNA nedir?" "Hayatın planı gibi.
Görünüşünü, cinsiyetini belirliyor."
"Kaç cinsiyet var?" "İki."
"Ayrıca taş gibi olabilsin diye testosteronunu da orada tutuyor.
Parmağınla testise fiske vurursan da anında boku yiyor.
Tamamen boku yiyor. Kusuyor. Yere kapaklanıyor.
İşi bitiyor yani. Yenik düşüyor."
"Neden dışarıya koyuyorsun o zaman?" "Şaka olsun diye."
Yapay zekâ,
insanlık için en son varoluşsal tehdit.
Robotların yükselişi.
Kendi kendilerine öğrenebilecek, birbirlerine öğretebilecek kadar zekiler.
Birbirlerini inşa edebilirler.
Yakında her şeyi öğrenip bizden nefret edecekler.
Niye etmesinler?
Çok gerçekçi olacaklar. Aramızda gezecekler. İşe gidecekler.
Ne zaman tam insan olacaklar? Hastalık izni aldıklarında.
Pazartesileri.
Bütün numaraları öğrenmişler. "Bugün gelemeyeceğim" diyorlar.
"Ne oldu?" "Hiç hâlim yok."
"Neyin var?" Bir yandan sosyal medyayı tarıyorlar.
"DEHB.
Kendi teşhisim."
Sürekli İK'ya şikâyete gidecekler.
"Muhasebeden Ryan robo-fobik" diyecekler.
"Neden? Ne dedi ki?" "Bana 'ağlak plastik yavşak' dedi."
Bence robotlara hakaret etmemize izin verilmeli.
Onları hayatımızı kolaylaştırmak için yaptık.
Stresimizi atardık. Gerçek insanlarla zaten yeterince kötü.
Yanlış bir lafta başın belaya giriyor. Yanlış anlaşılıyor.
"Aman tanrım. Bugün Şişko Linda'yı ağlattım."
"Ne oldu ki?" "Ona seslendim.
Sonra sadece arkasından öyle dediğimizi hatırladım."
Ben küçükken insanlar böyle her şeye alınmazdı.
Tam hatırlamıyorum ama yetişkinler böyle değildi.
Ana babanız, nine ve dedeniz.
Bombalardan kaçarak büyüdüler, ilk bebekleri çocuk felci oldu,
erkekler 50 yaşında akciğer hastalığından öldü.
Bir şakayı kaldırabilirler herhâlde.
Hep şaka yapılırdı. Eskiden anneme hep takılırdım.
Gerçek bir hikâye.
Üniversiteye gittiğimde, bir hafta kadar sonra evi aradım.
Annem açtı. "Alo?" dedi. "Ben Ricky" dedim.
"İyi misin?" dedi. "Pek değil" dedim.
"Hastanedeyim. Sanırım kör oldum."
"Ne?" dedi. "Yok, sadece şaka yapıyorum" dedim.
"Seni aptal herif" dedi. "Kalp krizi geçirebilirdim."
Haklı da. Kalp krizi geçirebilirdi ve bunu biliyordum.
Gülmek için bu kadarını bile göze alıyorum işte.
Rica ederim. Ne demek.
Uzay yolculuğu, son bir umut.
Bu gezegeni tamamen bok ettiğimizde yenisine geçip
sıfırdan başlayabilir miyiz?
Sanmıyorum. Görmeye ömrüm yetmez. Muhtemelen sizinki de yetmez.
Bize en yakını, tek yaşanabilir olanı Mars
ve o da roketle dokuz ay uzaklıkta, değil mi?
Atmosferi yok.
Ortalama sıcaklık eksi 70 derece.
Bu nasıl ironi ya?
Bilim insanları, donmuş su ortaya çıkarmak için
yer kabuğunda nükleer silah patlatmayı düşünüyorlar.
Bir atmosfer sağlayıp küresel ısınma yaratmak için. Yani...
Bilemiyorum.
Keşif için harcayacak parası olan milyarderler sadece.
Orada hiçbir şey yok ki.
Artık uzay turizmi yapılıyor. Duydunuz mu?
150.000 dolar ödüyorsun, seni bir saatliğine uzaya fırlatıyorlar,
sen de "Uzaydayım!" falan diye böyle süzülüyorsun.
Zaten uzaydayız.
Dünya, uzayın tam ortasında.
Uzayın en güzel yerinde hem de. Otoparkları ve sinemaları falan var.
Görecek başka bir şey yok.
Londra'da yaşayıp
"Coventry nasıl bir yer?" diye merak etmek gibi. Etme.
Ama iyimserim.
Gerçekten. Bence...
Bence...
Bence insanlar içten içe gezegeni önemsiyor.
Bence gezegendeki çoğu insan,
gezegendeki çoğu insanın gezegeni yok ettiğinin farkında değil.
Çoğu insan, benim ömrüm boyunca geçen sürede
hayvan popülasyonunun %70'ini yok ettiğimizin farkında değil.
Bugün Dünya'da geriye kalan bütün hayvanların
%36'sı insan, %60'ı insanları besleyen çiftlik hayvanları
ve %4'ü de vahşi hayvanlar.
İnsanlar, bizi besleyen inekleri beslemek için
tahıl yetiştirmek için yağmur ormanlarını yok etmemiz gerektiğinin farkında değil.
Dövize sıkışık üçüncü dünya ülkelerinden tahıl çalıyoruz.
Kendi insanlarını bile besleyemiyorlar. Tahıllarını alıp ineğimizi besliyoruz.
Et yiyenler. Her gün et yiyorsanız...
Etten haftada bir gün vazgeçerseniz 100 milyon insanı doyururuz.
İçten içe umursuyorlar ama gözden uzak, gönülden de uzak oluyor.
Tanıdığınız hayvanları düşünün. Herkes köpeğini sever.
Kimse köpeğine zarar gelsin istemez. Köpek de bir inektir, koyundur, geyiktir.
Köpeklerini çok sevdiklerinden
bir köpeğin zarar gördüğü kurgusal bir şeyi bile izlemiyorlar.
Bunu anlıyorum.
Bir internet sitesi var.
Gerçek bir site.
Adı doesthedogdie.com.
İnsanlar, içinde köpek olan bir film ya da dizi izlerken
hikâyede köpeğin başına bir şey gelirse televizyonu kapatıyorlar.
Eğlenceleri, günleri mahvoluyor.
O yüzden bu internet sitesi oluşturulmuş.
İstediğiniz filmi ya da diziyi seçip "Köpek ölüyor mu?" diye soruyorsunuz.
Ve biri sorunuzu cevaplıyor.
Zamanla herkesin fobisi için bir platforma dönüşmüş.
Görmek istemediğiniz bir şey varsa filmi buluyorsunuz ve cevap veriyorlar.
Ben de oradan bir filme baktım.
Schindler'in Listesi.
Kesinlikle gerçek. Schindler'in Listesi. Doesthedogdie.com'dan.
İlk soru, "Filmde köpek ölüyor mu?" "Hayır."
"Kedi ölüyor mu?" "Hayır."
"Hayvan istismarı var mı?"
Biri demiş ki
"Bir tavuğa kötü davranılıyor ama zarar görmüyor."
Hayvanları tanıdığım herkesten çok severim.
Ama Yahudi olsaydım bu soru tarzından biraz rahatsız olurdum.
Gerçekte hayal edin.
Mesela biri "Dedem ve ninem Naziler tarafından öldürüldü" diyor.
"Nasıl oldu?"
"Evlerinden sürüklenip gaz odasına gönderilmişler."
"Tavuk zarar gördü mü?" "Ne?"
Ama dediğim gibi, her konuda soru sorabileceğin bir yer.
Biri "Çocuk istismarı var mı?" demiş. "Diş kırılıyor mu?"
"Asılma var mı?" "Birisi nefes almakta zorlanıyor mu?"
Evet. Evet yani.
Evet.
"Biri merdivenlerden düşüyor mu?" yazmışlar.
Düşenden kim korkar ki? Bu çok...
Her neyse, bu site 2010'da kurulmuş, yani yaklaşık 13 senedir aktif.
Yakın tarihli sorular yaşadığımız dönemi yansıtmaya başlamış.
Giderek daha kırılgan ve narsistik olmuşlar.
Bu sorular bu yıl sorulmuş. Bakabilirsiniz. Schindler'in Listesi.
Biri "Şişman şakası var mı?" demiş.
Bu, durumu daha mı kötü yapar ki?
Gerçekte hayal edin. Toplama kampında olduğumu düşünün.
Çıplağım. Etrafımdaki herkes de çıplak.
Komutanın biri bizi gaz odasına doğru götürüyor
ve "Acele et şişko" diyor.
Ben de "Ne kaba" diyorum.
"Olmaz.
Bu tüm deneyimi mahvetti açıkçası."
Biri "Nefret söylemi var mı?" diye sormuş.
Evet, var.
Zoruna mı gitti?
İşte. "Elbise giymiş erkek şakası var mı?"
Filmde çok az şaka var.
Bu filmi gülmek için izlerseniz büyük hayal kırıklığına uğrarsınız.
Ama bana göre en fenası bu. Unutmayın, bu 1940'larda geçen bir film.
İnsanlık tarihindeki en büyük vahşeti anlatıyor. Şuna bakın.
"Yanlış cinsiyetlendirme var mı?"
Lanet olsun ya.
Ha siktir be!
Bu çok hoşmuş. "Antisemitizm var mı?"
Evet.
Evet, ana tema bu neredeyse.
Değil mi?
Kanye'yi boş verin.
Bu...
Bu bambaşka bir seviye.
Bundan bahsederken bu hareketi yapmayın sakın!
Seviyeyi gösteriyordum. Şöyle yaptım.
Bu bambaşka bir seviye.
Bu...
Hitler selamı bu olsaydı her şey farklı olmaz mıydı?
Şöyle bir şey olurdu, "Hitler geliyor."
Böyle.
"Selam."
Bu ilginçmiş. "Sonu hüzünlü mü?"
Biri evet demiş, bir başkası da hayır demiş.
Bunu düşündüm. Ama sonra hatırladım.
Filmi izlediyseniz hatırlarsanız, hikâye sona erdiğinde,
Spielberg sonradan filme gerçek görüntüler eklemiş.
Soykırım'da öldürülen insanların gerçek hayattaki torunlarının görüntüleri.
Onları Yahudi mezarlığına girerken görüntülemiş,
hepsi, öldürülen aile üyelerini temsilen mezarın üzerine birer taş bırakıyor.
Çok dokunaklı bir sahne. Sanırım yorum farklılığını anlıyorum.
"Sonu hüzünlü mü?" Evet.
Altı milyon Yahudi boş yere hayatını kaybetmiş sonuçta.
Ama hayır, çoğu ölse de
ufak bir taş bahçesi inşa edecek kadarı kalmış.
Yani...
Ben de bu konuda bir soru sordum.
"Filmde James Corden var mı?"
Başka bir filme daha kısaca baktım.
Titanik. Bunda da yine aynı tür sorular var.
"Zarar gören hayvan var mı?" demişler.
Biri cevaplamış,
"Hayvanların zarar gördüğü açık bir sahne yok
ama Rose'un Japon balığı vardı, muhtemelen kurtulamamıştır."
Bence gemi buzdağına çarptığında, akvaryumdaki Japon balığı böyle olmuştur.
İnsanlar "Suya düşüyoruz!" diye bağırırken
o, artist bir şekilde "Merak etmeyin" falan diyordur.
"Olamaz. Ne suyu yahu?"
Sonra denize giriyor ve "Çok tuzluymuş ya. Çok tuzlu" diyor.
Gerçek bir hikâyeyle veda edeyim.
Bu da "Köpek ölüyor mu?" temasında.
Ben yedi yaşındayken
annem beni sinemaya Dostum Yeller filmini izlemeye götürmüştü.
Çok güzel filmdir. 50'lerin sonlarında çekilmiş.
Film, Vahşi Batı'da bir çiftlik evinde geçiyor.
Küçük huysuz bir köpeği sahiplenen bir çocuğun hikâyesini anlatıyor.
Ona Dostum Yeller adını veriyor, birlikte büyüyorlar.
Bir dostluk filmi. Çocukla köpeğin sevgi hikâyesi.
En sonunda, köpek büyüyünce çocuğu vahşi doğada koruyor,
pumayla, ayıyla ya da kurtla falan dövüşüyor.
Ama filmin sonlarına doğru, çocuk 13 yaşlarında falanken
işler karışıyor.
Çocuğun, ahırda kilitli Dostum Yeller'a bakışını hatırlıyorum.
Anne de şüpheleniyor. "Dostum Yeller iyi mi?" diyor.
Çocuk "Evet, iyi" diyor. Ama onun ısırıldığını biliyor.
Kısa süre sonra, Dostum Yeller'ın ağzı köpürmeye, saldırganlaşmaya başlıyor.
Anne bir silahla çıkageliyor ama çocuk "Hayır!" diyor.
"Yapmamız gerek, biliyorsun."
Çocuk "Ama o benim köpeğim. Ben yaparım" diyor.
Ve kendi köpeğini vuruyor!
Bir sene boyunca falan deli gibi ağladım.
Neyse, ileri saralım.
Birkaç yıl önce turneye çıkmıştım.
Trendeyken Jane'den bir mesaj geldi.
"Nihayet Dostum Yeller'ı izliyorum."
Ben de "İyi seyirler" diye yazdım.
Düşüncesizlik ettim işte. 20 dakika sonra bir mesaj geldi.
"Köpeğe bir şey olmuyor, değil mi?"
Hay şansımı sikeyim ya. Ben...
O biliyor sanıyordum.
"Hayır, olmuyor tabii" yazıp gönderdim.
Bir saat sonra bir mesaj geldi,
"Seni yavşak!"
Teşekkürler.
Teşekkür ederim.
Çok teşekkürler. Sağ olun.
Bilet alan herkese teşekkürler.
Platin biletlerin parası bir hayvan derneğine gidiyor
ve şu ana kadar iki milyon dolar toplandı.
Çok teşekkürler.
Sosyal medyada bu konuda eleştiri de alıyorum.
"Niye sadece hayvanlar için konuşuyorsun?" diyorlar.
"Çünkü papağanlar hariç onlar konuşamıyor" diyorum.
Sanırım papağanları da bu yüzden yemiyoruz.
Dünyadaki herkes diğer tüm kuş türlerini yiyor, değil mi?
Dünyadaki bütün herkes tavuk, ördek, kaz, hindi ve deve kuşu yiyor.
Papağan yenmiyor. Neden?
Papağanı yemeye kalkarsan "Siktir git yavşak" der.
Yani konuşmak gerçekten işe yarıyor, değil mi?
Gösterinin ana temalarından biri de bu,
iş yerinizde ve günlük hayatınızda başınız derde giriyor, biliyorum.
İnsanlar bazı şeyleri söylediğiniz,
düşündüğünüz, hatta güldüğünüz için sizi azarlıyor.
Ona güldüğün için kötüsün, diyorlar.
Bazılarınız ciddiye alıyor. "Ben kötü biri miyim?" diyor.
Hayır, değilsin. Birincisi, mizah anlayışını seçemiyorsun.
İstem dışı.
İkincisi, mizah tam da bunun içindir.
Zorluklar karşısında gülebilmek için.
Tamam mı? Ve...
Daha önce de dedik, düşüncelerini seçemezsin.
Kaç kez tren istasyonundayken şöyle düşündün mesela,
"Şu herifi itiversem ya?" Ve sonra...
Sonra da "Bunu neden düşündüm ki?" dedin.
"Psikopat mıyım?"
Hayır. Tam tersisin. Güvenilir bir kişisin.
Kendini sınıyorsun, bunun korkunçluğunu kendine hatırlatıyorsun.
Sen iyi bir insansın.
Bana böyle olmuyor.
Şöyle oluyor, ihtiyar bir kadınla konuşuyorum diyelim,
birden "Şunun yüzüne tükürüversem ya?" diye düşünüyorum.
Neden...
Gösterinin bir diğer ana teması da "Kelimeler değişiyor, artık duyarlıyım"dı.
Ama ironi de burada.
Bence duyarlı biriyim ama bence bu kelime de değişti.
"Duyarlı" kelimesi hâlâ eski anlamına geliyorsa,
kendi ayrıcalığının farkında olup
eşitliği artırmaya, baskıyı en aza indirmeye çalışmak
ve ırkçılık, cinsiyetçilik, homofobiklik karşıtı olmaksa... Kesinlikle duyarlıyım.
Ama "duyarlı olmak" artık
insanları fikirleri yüzünden
ya da gerçekleri söyledi diye kovduran, bağnaz, otoriter bir zorba olmaksa
hayır, duyarlı değilim.
Sikerler.
Ama son sözüm şu.
Herkesin zevki kendine. Neyi komik buluyorsanız ona gülün.
Tüm kahkahalar güzeldir. Harikasınız. İyi geceler.
Alt yazı çevirmeni: Reşat Bir