Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NAGRYWANIE
Cześć, tu Rosa.
Jak wiecie, dzwonię z więzienia.
Mam nadzieję, że dzięki temu wywiadowi ludzie zobaczą prawdziwą mnie.
Nie osobę, którą opisywały media.
Oczywiście nie będzie mi łatwo
wytłumaczyć się i dać się poznać.
Przykładowo to, przez co przeszłam…
To wszystko… Nawet nie wiem, jak to nazwać.
Przed, podczas i po procesie dokonano linczu na mojej osobie
i dziś, sześć lat później, to się nie kończy.
Gdyby przydarzyło się to mężczyźnie,
nikt nie pytałby o to, z kim i jakie utrzymywał on relacje.
Może wtedy szukano by właściwych dowodów,
czyli takich, które wykazałyby, co się stało z Pedrem
i jak do tego doszło.
TO PIERWSZY WYWIAD, NA JAKI ZGODZIŁA SIĘ ROSA PERAL,
ODKĄD ZOSTAŁA SKAZANA NA 25 LAT POZBAWIENIA WOLNOŚCI
Ej!
Naprzód!
- Cześć! - Powiedzcie „cześć” do kamery!
- Cześć! - Cześć!
FILM NAGRANY PRZEZ PEDRO RODRÍGUEZA DWA MIESIĄCE PRZED ŚMIERCIĄ
Pamiętam, że tamtego roku wyjechaliśmy na narty.
Razem z Pedrem.
Moja młodsza córka ciągle się do mnie tuliła.
Brawo!
Mówiła, że chce jeździć z mamusią.
Natomiast starsza córka postanowiła jeździć z Pedrem.
Pomyślałam sobie, że właśnie na tym mi zależało.
Cześć!
Śliczna.
TAŚMY ROSY PERAL
Ława przysięgłych wydała werdykt w sprawie zabójstwa w gwardii miejskiej.
Oskarżeni Rosa Peral i Albert López
zostali uznani za winnych morderstwa z premedytacją.
Zaczęło się to w 2017 roku,
gdy policjanci i kochankowie Rosa i Albert postanowili zabić Pedra -
ówczesnego chłopaka Rosy i również policjanta.
Oskarżeni zaczęli działać, gdy ofiara dowiedziała się o zdradzie
i stała się przeszkodą.
Rosa i Albert obmyślili plan zabójstwa Pedra.
Odurzyli i zamordowali Rodrígueza.
Zwłoki umieścili w bagażniku auta,
które podpalili nieopodal zbiornika Foix.
Funkcjonariusze gwardii miejskiej aresztowani za zabójstwo kolegi…
…oskarżają się nawzajem.
Przyznają się do udziału w zbrodni, ale jedynie w charakterze pomocników.
Istnieją trzy teorie.
Ta przedstawiona przez panią Rosę, w której to pan Albert jest sprawcą.
Teoria obrony pana Alberta, w której to pani Rosa jest sprawczynią.
Oraz teoria prokuratury, w której oboje są sprawcami.
Wersja Rosy się nie broni,
gdy przeanalizuje się jej zachowanie po zbrodni.
Mówi, że niezmiernie bała się Alberta i nie odważyła się pójść na policję.
A sama była policjantką.
Rosa Peral nie jest święta, ale zapewniam, że nie jest morderczynią.
Dla Rosy flirty, podboje miłosne
i posiadanie kochanka były ważnymi elementami życia.
Ciągle kogoś uwodziła.
Pan Pedro chciał zakończyć ten związek.
Pani Rosa Peral nie godziła się na to, więc zaplanowała jego zabójstwo.
Nie wiem, czy to zrobiła.
Jestem tylko dziennikarzem.
Ale wiem, że Rosa Peral nie miała sprawiedliwego procesu.
Czy podtrzymuje pani wszystko, co przed chwilą tu zeznała?
Czy może przyzna pani,
że ta zbrodnia była diabolicznym i perwersyjnym dowodem miłości,
który miał na zawsze połączyć panią i Alberta?
Niczego nie planowałam z Albertem i nie zabiłam Pedra.
I podtrzymuję to, co powiedziałam.
2 MAJA 2017 ROKU
DZIEŃ PO MORDERSTWIE
Od samego początku dręczyło mnie głębokie przekonanie,
że tak być nie może.
Że to nie jest sprawiedliwe, ponieważ sprawcy tej okropnej zbrodni
spalili zwłoki, aby zatrzeć ślady, które wskazałyby przyczynę śmierci.
Z tego względu oskarżono ich tylko
o zabójstwo, nie o morderstwo.
Nie znając sposobu, w jaki zabito Pedra,
nie mogłem udowodnić wyrachowanego działania sprawców,
czyli morderstwa.
Dręczyło mnie to jako prokuratora.
Uznano, że kara za zabójstwo jest stanowczo zbyt łagodna
jak na tak poważną zbrodnię, więc chciano oskarżyć ich o morderstwo,
żeby kara była surowsza.
Dlatego prokuratura próbowała przedstawić tę sprawę
jako sprawę o morderstwo z premedytacją
i przedstawiała na to dowody,
które były jedynie domysłami i zwykłymi podejrzeniami.
Nie było odcisków ani narzędzia zbrodni.
Sekcja zwłok też nic nie wniosła.
Co zatem zrobiliśmy?
Spojrzeliśmy szerzej,
szukając pobocznych elementów, które pozwoliłyby nam wyciągnąć wnioski.
Elementy te musiały być niepodważalne.
Można to zobrazować jako szlak wyznaczony okruszkami chleba,
który prowadzi tylko w jednym kierunku:
do winy oskarżonych.
NAGRYWANIE
W sobotę poszłam na komisariat
i powiedziałam, że wszystko powiem, byle to wszystko zakończyć.
Pierwszy szok nastąpił, gdy nagle powiedzieli mi,
że jestem zatrzymana. Odparłam, że to chyba pomyłka,
bo przecież mówię wszystko, co wiem.
„Milczałam, ale teraz mówię wam wszystko.
Nie wierzę, że to się dzieje”.
Martwiłam się o córki.
Jak im powiedzieć, że mama nie wróci dziś na noc?
Nawet nie pamiętam, kiedy przewieźli mnie do więzienia.
Cztery dni trzymano mnie bez jedzenia, prysznica i możliwości rozmowy,
nawet z moimi córkami.
Nie miałam kontaktu ze światem
i przez cztery dni siedziałam w tym lochu.
Potem zabrali mnie do piwnicy, którą nazywali „karcerem”.
Było to specjalne miejsce kary,
nie zwykła cela dla nowych osadzonych.
Nie wiedzieli, co dalej robić.
Nie wiedziałam o zainteresowaniu mediów,
bo nie czytałam gazet i nie oglądałam telewizji,
chcąc odciąć się od wszystkiego.
Nasz pierwszy materiał autorstwa Miquela Vallsa
dotyczy tak zwanej Czarnej Wdowy z gwardii miejskiej.
Rosę opisuje się jako niewierną, nieuczciwą i zimną manipulantkę.
Jej chłopak nie jest pierwszą ofiarą.
Bez względu na domniemanie niewinności
można stwierdzić, że jest to groźna osoba.
Wiele przypadków brutalnych morderstw przyciąga uwagę hiszpańskich mediów.
To jedna z takich spraw.
Młoda, ładna kobieta,
dość rozwiązła jak na konserwatywne standardy,
do tego policjantka, zostaje oskarżona o zamordowanie swojego chłopaka.
Wygląda to na zbrodnię w afekcie.
Wszystkie te elementy sprawiły,
że zachłannie wgryźliśmy się w tę sprawę.
Sytuacja Rosy Peral się komplikuje.
Próbowała wynająć płatnego zabójcę,
by ten zabił ojca jej córek.
Rosa odurzyła swojego chłopaka, zanim ostatecznie odebrała mu życie.
To świetna manipulantka.
To czarująca osoba. Uwodzicielska.
W ilu związkach jednocześnie była Rosa Peral w okresie,
którego dotyczy śledztwo?
Śledczy sądzą, że w trzech albo czterech.
Podobno po zaginięciu jej chłopaka
Peral nie próbowała wcale go szukać.
Czemu zgłosiła zaginięcie po 15 dniach?
Nie była wystraszona.
Od początku była główną podejrzaną.
Dowody wskazują na nią.
Pierwsze wnioski są takie, iż była to zbrodnia z premedytacją,
którą zaplanowała i dowodziła Rosa Peral.
ROK 2020
Słyszałam w telewizji oburzające rzeczy.
Takie, które naprawdę mnie zszokowały.
Dziwi mnie, że ludzie mówią o prawie do informacji.
Ale o jakiej informacji mówimy?
Bo ja już przed procesem zostałam…
Ludzie mnie znali.
Znali moje dane, moją twarz.
Wiedzieli o sprawie tyle, ile im opowiedziano.
Z tego względu przysięgłym trudno było ocenić tę sprawę na chłodno
przed zapoznaniem się z rzekomymi dowodami.
Bardzo trudno.
Rozpoczynamy proces sądowy numer 25/2019
w sprawie domniemanego morderstwa z premedytacją.
Oskarżonymi są Albert López Ferrer i Rosa María Peral Viñuela.
To był najgłośniejszy proces od lat.
Nie chodziło tylko o to,
by zobaczyć Alberta i Rosę na ławie oskarżonych,
ale także o wysłuchanie tego, co mają na swoją obronę.
Pierwszego dnia zastanawiałem się, jak wytrzymam te sześć tygodni.
A to dlatego,
że była to ogromna odpowiedzialność.
Innymi słowy, gdy prokurator podpisuje akt oskarżenia,
wnosząc o karę 25 lat więzienia,
to musi poważnie podejść do tej sprawy.
W końcu może w ten sposób zrujnować życie dwojgu obywateli.
Procesy z ławą przysięgłych zawsze są dość napięte.
Najważniejsze jest to,
że mamy tu dziewięć osób,
dziewięciu obywateli, którzy są nieco wystraszeni,
zwłaszcza przy takiej sprawie jak ta, która przyciągnęła uwagę mediów.
Patrzą na ciebie, jakby pytali: „Co ja tu robię?”.
Chciałabym się podzielić z wami
jednym z pytań, które często zadaje mi Rosa.
„Czy sądzi się mnie za to, z iloma mężczyznami spałam,
czy za to, że rzekomo zabiłam Pedra?”
Chciałam podkreślić wagę kwestii
przewijającej się przez cały ten proces,
czyli koniecznością oddzielenia grzechu od zbrodni.
Pani adwokat dobrze wie,
że w sprawach z wątkiem miłosnym
zagląda się do życia prywatnego.
Rozumiem tę argumentację: „Oddzielmy grzech od zbrodni”.
Ale…
inaczej się nie da.
Druga runda pytań do pani Rosy
dotyczących pani relacji z panem Rubénem, panem Albertem i panem Pedrem.
Dobrze? Zacznijmy.
Kiedy zaczął się pani związek z panem Rubénem?
W 2000 roku.
- W 2000? - Tak.
- Kiedy się pobraliście? - W 2013 roku.
- Kiedy urodziły się wasze córki? - W 2010 i 2012 roku.
Czy w trakcie związku z panem Rubénem związała się pani z panem Albertem?
Tak, kiedy moje relacje z Rubénem
stały się dość toksyczne.
Poznałam Rubéna, gdy miałam 16 lat.
Był didżejem w dyskotece. Poprosiłam go o puszczenie paru piosenek.
Nie puścił ich dla mnie, ale gdy chciałam już pójść,
podszedł do mnie i zapytał, czy mogę się z nim umówić.
Zaczęliśmy się spotykać.
Przychodził po mnie do liceum.
Czasami przyjeżdżał po mnie autem, bo miał już prawo jazdy.
Odwoził mnie wtedy do domu.
Spotykaliśmy się w weekendy na przejażdżkę albo wypad do kina.
Byłam bardzo zakochana i myślałam, że to miłość mojego życia.
Z czasem to się zmieniło.
Po narodzinach córek oddaliliśmy się od siebie.
Tego związku nie dało się już naprawić.
W tym czasie zaczęłam pracować z Albertem.
Codziennie chodziliśmy razem na dwunastogodzinne patrole
i po pewnym czasie zbliżyliśmy się do siebie.
- Uprawialiście seks? - To była sentymentalna relacja.
Co to znaczy?
W Albercie znalazłam osobę, która potrafiła mnie wysłuchać.
Czułam, że jest obecny.
Z czasem stało się to czymś więcej, choć nie chciałam tego ciągnąć.
Ale przez cały ten czas myślałam,
że jesteśmy tylko „przyjaciółmi od seksu”,
czy jakkolwiek to nazywają.
Jego oczekiwania względem tego związku były odmienne od moich.
Nie planował założyć rodziny, nie chciał mieć nic wspólnego z dziećmi,
a moje córki były dla mnie najważniejsze.
Skoro więc nie chciał tego zaakceptować,
to ten związek nie miał przyszłości.
Na jednej z motocyklowych przejażdżek
pojawił się Pedro.
Był moim kolegą z pracy.
Zaczęliśmy się spotykać i jeździć na wypady motocyklowe.
Zbliżyliśmy się do siebie.
Może miał podobny charakter do Alberta?
Chodzi mi o to,
że niektórzy ludzie być może zauważyli
pewne podobieństwa między Pedrem i Albertem.
Choćby ten incydent na szosie Rabassada.
To ja napisałem ten artykuł.
Pojechałem na stację przy szosie Rabassada.
Motocykliści lubią ten odcinek, ponieważ jest bardzo kręty.
Na stacji pokazali mi film
ukazujący motocyklistę uciekającego przed policjantem,
którym był Pedro Rodríguez.
Pedro wsiada na swój motocykl
i zaczyna ścigać tamtego motocyklistę.
Zepchnął motocyklistę z pojazdu
i uniósł pięść.
Jednak nie uderzył tego mężczyzny i go puścił.
Koledzy Pedra mówili nieoficjalnie,
że w tamtym okresie Pedro szalał za Rosą.
Wahał się, czy porzucić żonę
i zostawić rodzinę, żeby być z Rosą.
Jestem przekonany, że to wszystko się w nim gotowało
i w końcu wybuchło na Rabassadzie, bo nie radził sobie z tymi uczuciami.
Postrzegałam go inaczej,
bo mimo tego, co wydarzyło się na Rabassadzie,
nie uważałam go za osobę agresywną.
Pomagał mi, zawsze był troskliwy.
Kiedy podczas procesu w sprawie porno zemsty
powiedziałam mu, że chcę odpuścić i mieć już to za sobą,
on odparł: „Weź prawnika. Nie możesz tego tak zostawić”.
Afera z porno zemstą miała miejsce w 2008 roku.
Rosa podjęła wtedy pracę na posterunku w Ciutat Velli.
Kilka miesięcy później wdała się w romans z podinspektorem Óscarem
za plecami swojego chłopaka Rubéna.
Po pewnym czasie chciała zakończyć związek z Óscarem,
ale ten źle to przyjął
i postanowił rozesłać zdjęcie z ich wspólnych schadzek.
Włamał się na skrzynkę mailową Rosy
i wysłał zdjęcia do jej kontaktów.
29.02.2008, GODZ. 21.42 OD: ROSY PERAL
DO: WSZYSTKICH TEMAT: ZOBACZ ZAŁĄCZNIK
CZEŚĆ, TU ROSA. OD UKOŃCZENIA SZKOŁY
MARZYŁAM O TYM, BY ROBIĆ LODY GLINIARZOM.
TERAZ, GDY TU JESTEM, ROBIŁAM TO JUŻ KAPRALOWI
I KILKU INNYM GLINOM.
BZYKAM SIĘ BEZ GUMKI. WSZYSCY TO LUBIĄ.
ZADZWOŃ DO MNIE…
Miał jednomyślne wsparcie wszystkich wyższych rangą funkcjonariuszy.
Uważali, że to Rosa wysłała ten e-mail.
Gdy złożyłam skargę w tej sprawie,
zaczęli do mnie wydzwaniać funkcjonariusze gwardii,
nawet ci wyżsi rangą, którzy mówili:
„Wycofaj to. Zrujnujesz mu życie”.
Pytałam ich: „On nie zrujnował mojego?”.
Mówili wtedy: „To nic takiego. Zamierzchła przeszłość”.
„Ale to zdjęcie wciąż krąży”.
MIASTO SPRAWIEDLIWOŚCI
Proces wznowiono, gdy Rosa Peral była w areszcie
za zabójstwo Pedra.
Na tym procesie nie była już ofiarą,
ale kobietą oskarżoną o morderstwo,
więc jej słowo nie było nic warte.
W toku śledztwa można było zgromadzić więcej dowodów,
bo Rosa nagrała oskarżonego, który przyznał się do swojego czynu.
Dzwonisz z prośbą o wycofanie skargi,
ale nie mówisz, kto wysłał to zdjęcie.
- Ja wysłałem ten e-mail. - Ty?
Tak. To ja go wysłałem.
Proces nie poszedł po jej myśli.
Podinspektor został uniewinniony, bo nie dało się udowodnić,
że to właśnie on wysłał to pornograficzne zdjęcie.
Czy Rosa byłaby zdolna do wysłania tego zdjęcia wszystkim swoim kontaktom?
Tego nie wiem.
Ale na pewno była zdolna do tego, by zabić Pedra.
1 MAJA 2017 ROKU GODZINA 21.37
Co zrobiliście po powrocie do domu?
Po powrocie położyłam dziewczynki spać
i poszliśmy na dół po ubrania, które trzeba było wyprać.
Musieliśmy także
niektóre poskładać.
Co jeszcze się wydarzyło?
Albert ciągle do mnie pisał, że chce przyjechać,
żeby ze mną porozmawiać.
Kiedy Albert tu przyjechał,
cały czas do mnie pisał.
Otworzyłam drzwi.
Gdy wyszłam przed dom, zobaczyłam, jak Albert przeskakuje przez płot.
Podszedł do mnie.
Miał na sobie komin, rękawice i plecak, z którego coś wystawało.
Zdziwiłam się, że przyszedł z siekierą, a pod koszulą miał broń.
Nie wyjął pistoletu i nie zaczął mi nim grozić,
ale wystarczyło, że go miał,
bo poczułam się, jakby przyłożył mi go do głowy.
Powiedział: „Daj mi swoją komórkę”.
Rzuciłam ją na ziemię i pobiegłam na górę.
Gdy tam weszłam,
zaryglowałam drzwi i usłyszałam liczne odgłosy ciosów.
Roso, słyszałaś takie ciosy?
- Nie takie głośne. - Nie takie głośne!
Poszłam do dziewczynek,
żeby upewnić się, że te wszystkie hałasy ich nie obudziły.
Gdy zobaczyłam, że nadal śpią, weszłam do jadalni i usiadłam.
Byłam zdenerwowana, więc poszłam do kuchni po wodę.
Chodziłam tam i z powrotem.
Myślałam sobie: „Co mam zrobić, żeby mnie nie zaatakował?
Przecież nie wyskoczę przez okno z cztero- i sześciolatką”.
Kiedy w końcu otworzyłaś drzwi?
Kiedy powiedział, bym zeszła, bo inaczej sam po mnie przyjdzie.
Zeszłam na dół.
Kazał mi posprzątać. Zapytałam go: „Gdzie mam posprzątać?”.
On na to: „Tutaj”.
Spytałam: „Tutaj? Co tu jest?
I po co ta woda i wybielacz? Co mam nimi wyczyścić?”.
Zaczęłam to robić i rozglądałam się za Pedrem,
próbując się dowiedzieć, co się stało.
Ale niczego nie widziałam.
Żadnych plam ani Pedra.
Twierdziła, że bała się Alberta
i dlatego nie wiedziała, jak ma zareagować.
Twierdziła, że gdyby nie była policjantką,
to nikt nie byłby zszokowany jej zachowaniem.
Ale ona była policjantką.
Wystarczyło zadzwonić do kolegów i powiedzieć im, co się stało.
Na pewno przyszliby jej z pomocą.
Ale tak się nie stało.
Teoria paraliżującego strachu zderzyła się z faktem,
że to zachowanie trwało wiele dni po morderstwie,
choć pani Rosa mieszkała w zupełnie innym miejscu niż pan Albert.
Moim zdaniem praktycznie nie da się wytłumaczyć
jej zachowania przez kolejne dni, gdy mogła donieść na Alberta.
Przed jej domem czuwała policja, a ona sama mogła rozmawiać, z kim chciała,
a mimo to nie pisnęła ani słowem.
Trudno to zrozumieć,
bo źródła tego strachu nie było już w pobliżu.
Musielibyście sami to przeżyć.
W przeciwnym razie tego nie zrozumiecie.
Kiedy jesteś śmiertelnie przerażona,
gdy ktoś ci grozi
i przymusza cię do pewnych zachowań,
twoja reakcja może być irracjonalna.
Z perspektywy czasu wiem, że podjęłam złą decyzję.
Przez to wszystko ludzie mi nie wierzyli.
Albo wątpili i pytali: „Czemu ona się tak zachowała?”.
„Dlaczego się mu nie przeciwstawiła?”
„Czemu nie poszła na policję?”
Mam niezbyt dobre doświadczenia z policją,
przez co z biegiem lat narosła we mnie nieufność wobec tej formacji.
Na przykład z powodu sprawy o porno zemstę.
Przez to doświadczenie zaczęłam się zastanawiać,
czy naprawdę mogę ufać ludziom,
którzy nie pomogli mi w mniej ważnych sytuacjach.
Jakże piękna ta moja córeczka Jakże piękna we śnie
Niczym czerwony mak Wśród zielonych pól pszenicy
Jakże piękna ta moja dziewczynka
Jakże piękna we śnie
Niczym czerwony mak
Wśród zielonych pól pszenicy
23 KWIETNIA 2023 ROKU DOM ROSY PERAL
Minęło prawie sześć lat, odkąd Rosa trafiła do więzienia.
Nie odeszła od zmysłów. Nic z tych rzeczy.
Utrzymuje swoją niewinność.
Na szczęście może liczyć na wsparcie ojca.
Co miesiąc zabieram do niej dziewczynki i to podtrzymuje ją na duchu.
Ojciec pomaga mi jak może i staram się mu nie naprzykrzać.
Czasem jest to nieuniknione, bo to w końcu normalne.
Minęło sześć lat.
Pomaga mi przede wszystkim z córkami.
Mama też mi pomagała.
Mówię w czasie przeszłym, bo niestety mama już nie żyje.
Ale gdyby nie oni, nie mogłabym widywać się z córkami.
To skomplikowane.
Za każdym razem jest mi trudno,
bo wiem, że jestem mamą na odległość.
Ale staram się wykorzystywać ten czas
i robić, co tylko w mojej mocy, by dziewczynki dobrze się bawiły
i po każdej takiej wizycie chętnie do mnie wracały.
Ciągle się boję, że kiedyś nie będą chciały przyjechać
albo że zniechęci je tutejsze nieprzyjazne otoczenie.
To małe dziewczynki,
którym przy każdej wizycie w więzieniu każą ściągać zegarki, mówiąc:
„Tu nie wolno tego wnosić”.
Nawet gdyby jedna z nich wniosła tu byle cukiereczek,
który jej zasmakował, i chciałaby, żebym też go spróbowała…
Raz tak się stało. Córka przyniosła swoje ulubione cukierki
i strażnicy kazali jej wyrzucić je do śmieci.
Dziś zaczną zeznawać świadkowie.
Sąd rozpoczyna przesłuchania
ponad 50 świadków, którzy będą zeznawać w nadchodzących tygodniach.
W tym procesie jest wielu świadków,
którzy opisują Rosę jako kobietę
angażującą się w zawiłe związki z różnymi mężczyznami.
Według ekspertów przypadek Rosy
to doskonały przykład tak zwanej patologii antymonogamicznej,
czyli niezdolności do monogamii.
Nie jest jednak jasne, czy jest to spowodowane rozwiązłością,
co oczywiście nie jest karalne.
Rosa była bardzo atrakcyjnym tematem.
Niektórzy dziennikarze przyznali mi,
że narracja o dwóch mężczyznach walczących o względy kobiety
była mało oryginalna,
ale opowieść o czarnej wdowie
dobrze się sprzedawała i przyciągała uwagę opinii publicznej.
Niemal co tydzień dowiadywaliśmy się o jej nowych kochankach.
Tych prawdziwych i tych, których jej przypisywano.
Bo „przecież na pewno tak było”.
Nie chodzi o to, że prasa chciała ujawnić jej romanse,
ale o to, że ludzie zamieszani w tę sprawę
byli z Rosą związani uczuciowo.
Moi koledzy, których szanuję i cenię,
nie zachowali się w tej sprawie najbardziej uczciwie.
Sam też jestem tu winny.
Pamiętam, jak wcześniej, gdy ją aresztowali,
popełniłem artykuł, za który teraz się wstydzę.
Napisałem wtedy: „Rosa Peral, ta striptizerka”.
Ona nie była striptizerką.
Nie tańczyła w klubie nocnym,
nie chodziła topless i nie robiła tego, co o niej mówiono.
Stworzyli tę postać, bo nie było dowodów przeciwko mnie,
a tylko przeciwko niemu.
Zatem ich jedynym sposobem na posadzenie mnie na ławie oskarżonych
było zrobienie ze mnie czarnej wdowy.
Próbowali wykreować tę postać nawet podczas procesu.
Wszystkich świadków bez wyjątku pytano, czy ze mną sypiali.
Czy miała pani romans z panią Rosą?
Nie.
Odbył z nią pan tylko jeden stosunek?
Tak, tylko jeden.
Czy wiedział pan, że w tamtym czasie pani Rosa była mężatką?
Nie.
- Łączyło was uczucie? - W jakim sensie?
- Była pani w niej zakochana? - Nie.
Czy w tamtym okresie pani Rosa była w innym związku?
Nie.
Wiedział pan, że potem pani Rosa wdała się w romans z panem Pedrem?
Tak.
Wiedziała pani o związkach pani Rosy?
Z kim była, kto był jej partnerem?
Jej partnerem był wtedy Pedro.
Czy panią Tanię i panią Rosę łączył romans?
Miałyście romans?
- Nie. Nie jesteśmy lesbijkami. - Nie.
Stworzono wokół niej aurę femme fatale, niewyżytej seksualnie, zboczonej kobiety,
co było na rękę drugiej stronie tego procesu.
- Manuel, muszę cię o to spytać. - Tak?
Czy to prawda, że często widywaliście się z panią Rosą?
To znaczy?
Że często uprawialiście seks.
Nie, tylko raz.
Sąd nie powinien był pozwolić na zadawanie pytań
dotyczących tego, z kim Rosa sypiała.
Takie pytania należy oddalać.
Gdy policja podsłuchuje telefon podejrzanego,
wszystkie nagrane informacje, które nie dotyczą zakresu śledztwa,
powinny zostać pominięte w aktach.
Panie Isaamie, muszę o to spytać.
Czy w tamtym okresie podobała się panu pani Rosa?
- Nie. - A pan jej?
- Nie zauważyłem. - Rozumiem.
Ani wtedy, ani później.
Czy można było dotrzeć do sedna
bez zagłębiania się w jej uczuciową historię?
Bo był to swoisty trójkąt z licznymi związkami satelitarnymi.
Postawmy sprawę jasno.
Jako prokuratora
nie obchodzi mnie prywatne życie danej osoby.
Bez dwóch zdań.
Ale jeśli są jakieś elementy tego prywatnego życia,
które pozwalają nam zrozumieć mentalność prowadzącą do morderstwa
i które rzucają światło na motywy tego morderstwa,
to mnie to interesuje.
Nie po to, by osądzać te osoby czy też stawiać je pod pręgierzem,
ale po to, by pokazać dowody morderstwa.
Mówiąc: „Chcieliśmy ukazać fakty,
które tłumaczyłyby osobowość Rosy
i wyjaśniałyby tę zbrodnię”,
prokuratura coraz mocniej wiązała grzech z przestępstwem.
Żeby udowodnić, że jedna osoba zabiła drugą,
nie powinno się analizować jej osobowości,
tylko przedstawić dowody zabójstwa.
Wyjaśniając wszystko w szczegółach, jak to miało miejsce podczas procesu,
gdy zeznawali funkcjonariusze policji,
można było zrozumieć podejście Rosy do relacji osobistych i romantycznych.
Bez tego wszystkiego ten proces nie miałby sensu.
1 MAJA 2017 ROKU DZIEŃ ZBRODNI
Pierwszego maja
Rosa i Pedro spędzili dzień z rodziną w domu należącym do Pedra.
Pojechali tam z rodzicami i córkami Rosy.
Najpierw pojechali na zjeżdżalnie do Calafell.
Namówili mnie na jeden zjazd.
Uznałem, że to nie dla mnie ze względu na mój wiek.
Ale w końcu zjechałem z dziewczynkami.
Oni zjechali dwa albo trzy razy.
Pedro z jedną wnuczką, a Rosa z drugą.
Po lunchu pojechaliśmy do jego domu.
Całe popołudnie spędzili w domu Pedra.
Ojciec Rosy i Pedro pracowali w ogrodzie.
Spytałam rodziców:
„Jedziemy tam posprzątać. Pomożecie nam?”.
Nigdy nie odmawiali.
Zawsze chętnie nam pomagali.
Mamę bolały wtedy plecy,
więc stwierdziła, że pójdziemy gdzieś na lunch,
a potem ona popilnuje dziewczynek, gdy my będziemy sprzątać.
Wysprzątaliśmy połowę podwórka,
a potem wynieśliśmy śmieci.
Pracowaliśmy chyba do godziny 20.
To był sielski, rodzinny dzień,
podczas którego Rosa Peral zrobiła wiele zdjęć.
Więcej niż kiedykolwiek wcześniej.
Naszym zdaniem, choć może zabrzmi to okropnie,
pani Rosa specjalnie zrobiła tak dużo zdjęć,
bo miały one służyć za alibi.
Tak przypuszczamy.
Nie mieliśmy bezpośredniego dowodu zbrodni,
przez co ten proces był tak zawiły.
Dowody były poszlakowe.
Moi koledzy i ja uznaliśmy więc,
że musimy udowodnić, iż istniał plan morderstwa.
Dlaczego? Bo gdybyśmy to udowodnili,
nie byłoby ważne, kto był wykonawcą.
12 STYCZNIA 2017 ROKU 3 MIESIĄCE PRZED ZBRODNIĄ
Żeby zrozumieć, co się stało i dlaczego doszło do zabójstwa Pedra,
musimy cofnąć się do stycznia 2017 roku.
Wtedy Albert López udaje się do domu Rosy Peral,
z którą jest nadal uczuciowo związany,
i widzi, że ta mieszka z Pedrem Rodríguezem.
Czy to prawda, że pan Albert
odkrył w styczniu 2017 roku, że pani i pan Pedro jesteście razem,
co wywołało kłótnię między panią i panem Albertem?
Tego dnia nie pobili się ze sobą,
bo kazałam Pedrowi zostać w środku i nie wtrącać się w tę kłótnię.
Pokłóciłem się z nią tylko z powodu tego, co tam zobaczyłem.
Padły może trzy wyzwiska,
w niewybrednych słowach powiedziałem jej, by spadała,
i odjechałem.
29 stycznia 2017 roku Od: Alberta Lópeza
Dziwko, wiesz, co przez ciebie przeszedłem?
Nienawidzę cię!
Kochałem cię i chciałem poświęcić dla was wszystko.
Doświadczyłem najgorszej zdrady w życiu.
Nie odzywaj się do mnie więcej!
Wszyscy wiedzą, co mi zrobiliście.
Choć jestem rogaczem, to jestem wart więcej od was.
Brzydzę się tobą.
Piszę to we łzach. Nigdy wam tego nie wybaczę.
Kiedyś odejdę z policji i będę miał wszystko gdzieś.
Wtedy mnie popamiętacie.
Nie waż się odpowiadać, dziwko!
Te maile były poprzedzone 77 wiadomościami od tej pani,
w których prosiła, bym do niej wrócił,
i że to wszystko nie tak.
A ja wiedziałem, jak było.
Przyjechał do mnie. Zaczął krzyczeć i mi ubliżać.
Niemal doszło do rękoczynów.
- Zaczęłam się go bać. - Tak?
Mówi pani, że się go bała, ale pokażę pani kolejny e-mail.
Ten e-mail od pana Alberta wysłano o godzinie 22:00.
Zaledwie cztery minuty później
pisze pani do pana Alberta,
który groził pani i pani partnerowi:
„Nie byłam i nigdy nie będę jego”,
a 24 minuty później: „Jestem tylko twoja i chcę, by zawsze tak było”.
Patrząc na to z pozycji laika,
ale także analizując to pod kątem psychologicznym,
bo mentalność oskarżonych była tu dla nas kluczowa,
ciekawe jest, że pani Rosa ciągle zaprzecza,
iż coś łączy ją z panem Pedrem.
Bałam się mu powiedzieć o Pedrze.
Myślałam, że gdzieś go zaczepi i zacznie się z nim niepotrzebnie kłócić.
Uznałam, że powiem mu o tym później,
kiedy emocje nieco opadną.
Kiedy on przestanie mieć obsesję na moim punkcie.
Kupowała pani czas słowami: „Jestem tylko twoja”?
Chciała pani tak udobruchać pana Alberta?
Dobrze rozumiem?
Tak, choć była to kiepska taktyka.
Sądy rzadko biorą pod uwagę i zwykle oceniają negatywnie
pewne zachowania kobiet w związkach.
Do zachowań tych, będących swoistymi technikami przetrwania,
należy między innymi unikanie konfliktu.
Prokurator zapytał Rosę:
„Czemu nie powiedziała pani Albertowi o Pedrze?
Czyżby już wtedy knuła pani tę zbrodnię?”.
Rosa odparła: „Chciałam uniknąć problemów i wolałam nie tłumaczyć się Albertowi”.
Ta strategia polegająca na unikaniu konfliktów,
typowa dla kobiet będących w związku z kontrolującym je partnerem,
została tu zakwestionowana przez prokuraturę.
30 STYCZNIA 2017 ROKU
27 MARCA 2017 ROKU
ALBERT LÓPEZ JESTEŚ DZIŚ NA POSTERUNKU,
WIĘC WSZYSCY CZEKAJĄ NA TO, KIEDY NA SIEBIE WPADNIEMY.
TO TYPOWI PLOTKARZE CHCĄCY CIĘ ZRÓWNAĆ Z BŁOTEM.
Pod koniec marca pan Albert
próbuje nawiązać kontakt z panią Rosą, chyba przez Facebooka,
ale używa innego tonu.
ALBERT LÓPEZ MOŻE WPADNIEMY NA SIEBIE
I BĘDZIEMY UDAWAĆ, ŻE NIC SIĘ NIE STAŁO?
ROSA PERAL
ALBERT LOPEZ ROZUMIEM, ŻE NIE CHCESZ.
CZEMU MNIE BLOKUJESZ NA WHATSAPPIE?
OBIBOK JEST AŻ TAK ZAZDROSNY?
NIE BĄDŹ TAKA, GŁUPOLKO. WIESZ, ŻE MAM ZŁOTE SERCE.
NIE SPRAWIĘ CI WIĘCEJ KŁOPOTÓW.
NIGDY CIĘ NIE OKŁAMAŁEM.
Uznałam tamte wiadomości za niegroźne.
Albert wydawał się nie żywić urazy
i wiadomości od niego nie przypominały tych,
jakie wysyłał w styczniu.
Odniosłam wrażenie, że ich ton jest bardziej przyjazny.
Nie jesteśmy w stanie ocenić, czy w tym czasie
pani Rosa postanowiła wznowić swoje romantyczne albo seksualne relacje
z Albertem.
Zauważyliśmy jednak, że zmieniła swoje nastawienie
w kwietniu, kiedy dostała pierścionek.
Wtedy dochodzi do zauważalnej zmiany w zachowaniu obu oskarżonych.
Pomówmy o ósmym kwietnia, gdy dostała pani pierścionek.
Ustawiła pani to spotkanie z Albertem podczas wyjścia z przyjaciółkami?
Uznałam, że będzie lepiej, gdy nie będziemy się spotykać,
aby uniknąć sytuacji, do których dochodziło wcześniej.
Tamtego dnia powiedziałam mu: „Nie mogę się z tobą spotkać,
bo jestem teraz z przyjaciółkami.
To nie jest najlepszy moment na takie prywatne rozmowy.
Ale skoro jesteś teraz na służbie, możesz najwyżej przyjść się przywitać”.
Podszedł do niej w mundurze,
dał jej pierścionek i powiedział: „Może zechcesz to przemyśleć”.
Chodziło mi tylko o to, żebyśmy znów razem pracowali.
Wspominałem jej o tym wcześniej, ale ona była niezdecydowana.
Uznałem, że może to ją przekona.
Pierścionek miał ją przekonać do pracy razem?
Tak, ale gdyby doszło do czegoś więcej, nie odmówiłbym.
Pierścionek to symbol, który oznacza: „Zrobię dla ciebie wszystko.
Teraz będzie inaczej.
Patrz, robię to przy twoich znajomych.
To symbol mojego oddania,
zobowiązanie do założenia rodziny, zostania ojcem”.
Żartowała sobie z tych pierścionków.
Jedną z rzeczy, które zszokowały mnie podczas procesu,
było zeznanie przyjaciółki Rosy, która powiedziała, że potem w kawiarni
Rosa miała na dłoniach oba pierścionki.
Jeden od Pedra, drugi od Alberta.
Czy w końcu podjęła decyzję?
Mówiła: „Rzucę Pedra dla Alberta”?
Albo: „Zwrócę pierścionek Albertowi”?
Nie, wtedy nie.
Nie mówiła czegoś w stylu:
„Myślę, że Pedro jest lepszy”?
W końcu wybrała Pedra.
A co takiego dokładnie powiedziała?
W jakich słowach wyraziła ten swój wybór?
W jakich słowach?
Co dokładnie powiedziała?
„Lepiej się ubiera i pieprzy”.
- Słucham? - „Lepiej się ubiera i pieprzy”.
To nieprawda.
Prawda jest taka, że oni ciągle pytali:
„Co zamierzasz teraz zrobić?”.
Odparłam: „Zostanę z Pedrem”.
Nie miałam cienia wątpliwości.
Od dawna ich nie miałam.
Gdybym nie była z Pedrem, wolałabym być sama niż z Albertem.
Ona uznała, że to będzie zabawne,
gdy sobie tak zażartuje na rozprawie.
Bo skoro wspominano tam o seksie i mówiono o moich upodobaniach…
Ale ja nie miałam żadnych wątpliwości i podjęłam jasną decyzję,
bo Pedro zaakceptował moje córki.
Bardzo dbał o ten związek i próbował lepiej poznać mnie
i moje dziewczynki.
Bardzo miło je traktował.
Mówił, że nie chce zajmować miejsca Rubéna,
że będzie moim partnerem,
a dla dziewczynek kimś wyjątkowym.
Mówił: „Nie będę dla nich wujkiem, bo one wujków już mają,
ale będę ich wujciem.
Chcę być dla nich kimś wyjątkowym, kto będzie uczył je życia,
pomagał i zawsze wspierał”.
Zaczął budzić we mnie coś, co wydawało się uśpione.
Tę inną stronę kobiecości. Zaraz się rozłączymy.
Rzadko zdarza się,
by tuż przed albo podczas rozprawy
pojawiły się nowe dowody.
Ale w tym przypadku stało się coś ciekawego.
W sądzie przedstawiono dowód
w postaci wszystkich materiałów odzyskanych z telefonu Rosy.
To były tysiące plików.
Znaleziono też rozmowę z 19 kwietnia.
To wiadomość głosowa od Rosy do Alberta.
Używa tam słowa, którym często się do niego zwracała.
Ta wiadomość dosłownie mrozi krew w żyłach.
Hej, głupku, masz wyłączony telefon.
Pojechałam do Caprabo
i dostałam tam zniżkę do PortAventury.
Jeśli w końcu to zrobimy,
moglibyśmy tam pojechać w kolejny weekend i zostać na noc
z dziewczynkami. Co o tym sądzisz?
Proszę opowiedzieć o tej wiadomości.
To nie ma związku z Albertem.
Nie wiem, czemu mówi się, że tu chodzi o niego.
Często używam takich słów przy córkach, żeby unikać wulgaryzmów.
Mówię „głupku”, „głuptasie”, „głupolu” i tak dalej.
Mamy tysiące stron z zapisami rozmów.
Może pani wskazać jedną rozmowę albo wiadomość e-mail,
w której nazywa pani „głupkiem” kogoś innego?
Mówię panu, że często używam tego słowa,
żeby moje córki nie słyszały przekleństw.
W obu telefonach są tysiące rozmów,
setki maili i wiadomości z WhatsAppa.
Jeśli ktoś mi pokaże, gdzie ona nazywa kogoś innego „głupkiem”,
może uznam, że tu adresatem był ktoś inny.
Ale to niemożliwe.
Biegli mogą nam wytłumaczyć, w jaki sposób odkryli
kilka ciekawych rzeczy dotyczących tego nagrania.
Po pierwsze, 19 kwietnia 2017 roku GPS w pani telefonie
zlokalizował panią w Caprabo,
a pani sama potwierdziła to w treści wiadomości.
Po drugie, chwilę wcześniej, czyli o godzinie 15.24,
dwukrotnie próbowała pani dodzwonić się do pana Alberta.
Nie do pana Manuela, tylko Alberta.
I zaraz po tej wiadomości głosowej
pierwszą osobą, z którą pani rozmawiała, był pan Albert.
To nagranie było w telefonie Rosy,
ale nie było częścią żadnej rozmowy.
Był to luźny plik znaleziony w urządzeniu
i nie posiadał czegoś, co eksperci nazywają „metadanymi”,
czyli informacji takich jak miejsce, data i godzina utworzenia pliku.
Była tylko data ostatniej modyfikacji.
Obrona twierdziła, że to może być nagranie sprzed trzech lat,
ale tak się składa, że 19 kwietnia podczas nagrywania wiadomości
GPS zlokalizował panią Rosę przy supermarkecie Caprabo.
Często chodzi pani do Caprabo?
Może nie codziennie, ale często,
bo jeden sklep tej sieci znajduje się nieopodal szkoły moich córek
i robię tam zakupy w drodze do szkoły albo w drodze powrotnej.
Obrońcy wiedzieli, że to nagranie samo w sobie nie ma żadnej wartości,
ale w kontekście całej strategii prokuratury
jego wartość była ogromna.
Dlatego, co całkiem logiczne,
starali się udowodnić, że nie nagrano go tamtego dnia.
Na koniec, co miała pani na myśli, mówiąc „jeśli to zrobimy”?
Nie wiem, o co mi wtedy chodziło.
Mieliśmy wiele planów z Manu.
Być może chodziło o jakąś wycieczkę motocyklową.
Co to za „to”?
Prokuratura była pewna, że chodziło o zabicie Pedra.
To ma dużą wartość.
Dlaczego?
Długo debatowałem z kolegami na temat tego nagrania,
analizując do znudzenia każde słowo.
To ma wielką wartość, bo padło słowo „zrobimy”.
W pierwszej osobie liczby mnogiej.
Czy gdyby zabiła Pedra,
kilka dni później pojechałaby do PortAventury?
Przecież musiałaby udawać, prawda?
A ona jedzie do PortAventury ze swoim kochankiem i współsprawcą?
To kompletnie nielogiczne, prawda?
Musiałaby być kompletną psychopatką,
a żadna opinia psychologiczna tego nie potwierdza.
To byłaby kwintesencja braku uczuć.
Ale słowo „to” mogło oznaczać cokolwiek.
Choćby wypad na grilla.
Byłem w sądzie codziennie i uważnie obserwowałem ten proces.
Szczerze mówiąc, wszystkie argumenty prokuratora
nie miały żadnego sensu ani uzasadnienia.
Nie ma żadnych dowodów,
które jednoznacznie wykazywałyby winę Rosy.
Byliśmy przekonani, a przynajmniej ja byłem,
że ta sprawa tak daleko nie zajdzie.
Żona już wtedy źle się czuła,
mocno podupadła na zdrowiu.
Cierpiała, widząc, że nie mogę wyjść z więzienia,
będąc świadkiem tego, co się ze mną działo,
i słysząc komentarze na mój temat.
3 LUTEGO 2020 ROKU PIERWSZY DZIEŃ PROCESU
Żona powtarzała tylko:
„Czemu ona siedzi w więzieniu? Przecież nic nie zrobiła.
Po co ją zamknęli?”.
Jak miałem jej to wytłumaczyć, skoro nie była wtedy w stanie tego pojąć?
Nawet gdybym tłumaczył jej to wiele razy…
Muszę przyznać, że to było dla mnie bardzo trudne.
Zadzwoniłam rano i spytałam, co u mamy.
Tata powiedział: „Ma kiepskie parametry”.
Pocieszałam go, że skoro wytrzymała już tydzień
i przetrwała operację, to pewnie się z tego wyliże.
Po wszystkim, przez co przeszła, jakże miałoby być inaczej?
Ojciec odparł tylko: „Ona już nie walczy”.
Dzwoniłam jeszcze wielokrotnie, pytając o jej stan zdrowia,
a on prosił, żebym była cierpliwa, bo może ona jeszcze zdoła…
No wiecie.
Ale nie dała rady.
Nie potrafiłam sobie tego wyobrazić,
że ona może tak nagle odejść,
kiedy ja jestem daleko, bo zawsze trzymałyśmy się blisko.
Patrz!
Nie mieści mi się to w głowie.
Nie dochodzi to do mnie, bo jestem tutaj,
nie w domu, gdzie od razu poczułabym jej nieobecność.
Podsumujmy fakty.
Ósmego kwietnia dostała pani pierścionek,
a 19 kwietnia nagrała pani tę wiadomość głosową.
Przejdźmy do wydarzeń dnia następnego.
Pan Albert kupił wtedy telefon w sieci Lyca.
Wie pani, o którym mówię?
- Tak. - Dobrze.
Albert López kupił ten telefon 20 kwietnia.
Było to dzień po tym,
jak dostał wiadomość od Rosy
z propozycją wyjazdu do PortAventury,
a także kilka dni po tym, jak Albert wręczył jej pierścionek.
Zatem 20 kwietnia chyba już wiedzieli,
że wdrożą w życie swój zbrodniczy plan
zabicia Pedra.
27 MARCA POST NA FACEBOOKU
Ten telefon jest o wiele ważniejszy,
niż mogłoby się wydawać, a zarazem mało ważny,
jeśli analizuje się go osobno.
Jest ważny,
bo używano go tylko przy dwóch bardzo istotnych okazjach.
Po pierwsze,
telefon ten zakupiono 20 kwietnia
i tuż po zakupie albo kilka godzin później
pan Albert udał się w miejsce w pobliżu domu pani Rosy.
Tego samego dnia
pani Rosa dzwoniła pod ten numer.
Telefon ten był aktywny tylko w nocy pierwszego maja
oraz drugiego maja,
gdy wykonano z niego dwa nieodebrane połączenia.
Z jednej strony widać, że ich romans ponownie rozkwitł,
a z drugiej można zauważyć całą serię istotnych faktów,
które sugerują, że ta para coś knuła.
Kiedy w wyniku dochodzenia podejrzenie padło na Rosę i Alberta,
okazało się, że w tamtym okresie
Rosa i Albert często komunikowali się ze sobą telefonicznie.
Te telefony wiele nam mówią.
Po pierwsze,
liczba i czas trwania połączeń
ukazują wahania w komunikacji między ludźmi.
Telefon rejestruje także lokalizację,
w której dzwoniący i odbierający znajdują się w danej chwili.
Dlatego byliśmy w stanie udowodnić wiele przypadków,
kiedy Rosa i Albert byli razem
w okolicach domu Rosy, gdy Pedra w nim nie było.
Zostawiłam dziewczynki i wracam do domu.
Oby ten koleś wkrótce wyszedł.
Kiedy wrócę do domu, muszę zająć się praniem i zmywaniem.
Dam ci znać, jak on wyjdzie.
Co ciekawe, 25 kwietnia Rosa i Albert nie tylko się spotykają,
ale ona wysyła mu także wiadomości głosowe.
W tych wiadomościach uderza pogarda,
z jaką pani Rosa mówi o Pedrze.
Zignoruję go i może wyjdzie wcześniej.
Czy wydaje się to pani odpowiedni sposób
mówienia o swoim partnerze?
Czy to odpowiedni sposób rozmowy z kimś,
kogo zaprasza pani do domu, choć ponoć nie chce go pani znać?
Chciałam po prostu przyspieszyć sprawę,
bo miałam ten pierścionek od ósmego kwietnia
i chciałam go w końcu zwrócić.
Mówi pani „ten koleś” i „zignoruję go”.
Czy tak powinno się mówić o swoim partnerze?
Jak już mówiłam, chciałam przyspieszyć tę sprawę.
Wypędzając z domu pana Pedra?
Chciałam jak najszybciej zwrócić ten pierścionek.
Musiałam w tym celu spotkać się z Albertem.
25 KWIETNIA 2017 ROKU
15 KWIETNIA 2017 ROKU
ROSA PERAL. 17.22. BYŁAM TAK SZCZĘŚLIWA.
ON DAWAŁ MI WSZYSTKO, CHCIAŁ SIĘ ZE MNĄ OŻENIĆ…
ALE TERAZ CODZIENNIE SIĘ KŁÓCIMY.
JUDIT. 17.27. CHOLERA.
Z tych wiadomości wynika, że się wam nie układało.
Pisze pani: „Codziennie się kłócimy”.
Tamtego dnia pokłóciłam się z Pedrem,
choć „kłótnia” to chyba niewłaściwe słowo.
Byliśmy dwojgiem ludzi,
którzy porzucili poprzednie związki i mieli dzieci z innymi partnerami.
- To kłóciliście się codziennie czy nie? - Nie.
Zatem nie mówiła pani prawdy swojej przyjaciółce?
Nie okłamałam jej.
Może wtedy przesadziłam, bo byłam rozgniewana.
To okres wahań nastrojów w ich związku.
Dzień lub dwa przed zbrodnią
Pedro mógł wyznać Rosie miłość,
a cztery dni wcześniej mogli mieć poważny kryzys.
Taka sinusoida.
Przeczytam pani coś.
Napisała pani: „Albert nie był tak miły dla wszystkich kobiet.
Zakochałam się w nim po uszy”.
Pani przyjaciółka:
„Coś się między wami nie ułożyło i teraz każde ma własne życie”.
Proszę teraz zwrócić uwagę na pani odpowiedź.
„Nigdy nie wiadomo.
Gdyby zmienił sposób myślenia, dał mi to, czego pragnę,
i nie byłabym z tym kolesiem…”
Tak.
I dalej:
„Niemożliwe jest tylko trudniejsze do osiągnięcia”.
To nie znaczy, że chciałam go zabić albo rzucić.
Wiele razy zrywałam z partnerami,
ale to nie znaczyło…
Ludzie często kłócą się w związkach.
Nie wierzę ludziom, którzy mówią, że nie kłócą się ze swoimi partnerami
albo twierdzą, że nigdy nie przeszło im przez myśl to,
by wyjść z domu i nigdy tam nie wrócić.
Tacy ludzie to kłamcy.
15 KWIETNIA 2017 ROKU WIADOMOŚĆ OD JUDIT
Według naszej interpretacji po ósmym kwietnia
oskarżeni zaczynają się zastanawiać, co oznaczałby ich powrót do siebie.
Tak sądzimy.
Uważamy także, że Rosa uświadomiła Albertowi,
iż Pedro będzie stanowił przeszkodę w ich ponownym związku.
Taka jest nasza teoria.
Do końca kwietnia dzwonili do siebie około 50 razy.
To ważne.
KWIECIEŃ 2017 ROSA - ALBERT
4 KWIETNIA ROSA - 2 POŁ., ALBERT - 2 POŁ.
8 KWIETNIA ROSA - 2 POŁ., ALBERT - 6 POŁ.
To nie do końca prawda,
bo choć tych połączeń było 50, to tylko 31 było rozmowami.
Reszta to nieodebrane telefony.
Prokurator chciał wykazać, że zbrodnię zaplanowano
między ósmym kwietnia, gdy Rosa dostała pierścionek,
a 19 kwietnia, gdy nagrała wiadomość głosową.
Jednak w tym okresie były tylko cztery rozmowy,
które trwały razem 30 minut.
Nawet mniej - 28 minut.
W ciągu tych 28 minut musieliby zaplanować całą zbrodnię.
Moim zdaniem…
to były tylko cztery rozmowy,
ponieważ wtedy ustalali, że to zrobią - nie, jak tego dokonają.
Czy jasno to tłumaczę?
Liczyło się samo podjęcie decyzji o dokonaniu zbrodni.
Sposób jej dokonania
zapewne ustalili w innych rozmowach albo podczas spotkania 25 kwietnia.
Mogli się też spotkać kiedy indziej bez telefonów.
Tego się nie dowiemy.
Mogli się komunikować przez Telegrama,
gdzie wiadomości są szyfrowane i nie do odzyskania przez prokuraturę.
Zatem twierdzenie, że już się ze sobą nie komunikowali,
że nie mogli się wymieniać informacjami,
nie ma solidnych podstaw.
Nie możemy sobie tu pozwalać na snucie domysłów.
Potrzebujemy dowodów,
dlatego niedopuszczalne są hipotezy,
że komunikowali się przez Telegrama, sygnały dymne czy też w inny sposób.
Albo że mogli się widywać częściej.
Liczą się dowody, które mamy, a nie te, których nie mamy.
Ostatnia noc spędzona z Pedrem
była dla mnie bardzo wyjątkowa.
Zawsze było mi ciężko,
gdy mój były mąż zabierał moje córeczki.
Pedro postanowił mnie pocieszyć.
Poszliśmy na kolację, a potem na spacer po plaży.
Cała ta gadka o planowaniu zbrodni jest bez sensu.
Wszystkie te historyjki prokuratora
o tym, że uknuliśmy jakiś plan,
to kompletny absurd.
Dzień wcześniej spacerowaliśmy po plaży,
zjedliśmy razem kolację i zapomnieliśmy o bożym świecie.
Ja sama jestem ofiarą tego, co wydarzyło się następnego dnia.
1 MAJA 2017 ROKU GODZINA 21.37
Dzięki funkcji geolokalizacji w telefonach Pedra i Rosy ustaliliśmy,
że wrócili do domu o godzinie 21.37.
Od tamtej pory musieliśmy być bardzo dokładni
w ustalaniu kolejnych wydarzeń co do minuty,
ponieważ było to kluczowe.
O godzinie 21.51
zadzwoniła pani do pana Alberta.
- Było to nieodebrane połączenie. - Tak.
- Po co pani dzwoniła? - Albert ciągle pisał do mnie wiadomości.
Nie mogłam ich wszystkich przeczytać.
Chciałam do niego zadzwonić i zażądać, by przestał.
O 21.53 dzwoni do niego ponownie i tym razem z powodzeniem.
Pan Albert odbiera telefon i rozmawiają przez cztery minuty.
Chciałabym wiedzieć, o czym rozmawiali,
bo zapewne dzięki temu wiedzielibyśmy, co stało się dalej.
Było to o 21.53 i jakimś cudem
jedenaście minut później
pan Albert po raz pierwszy włączył wspomniany tu telefon w sieci Lyca
i puścił pani sygnał.
Policja i prokuratura utrzymywały,
że to za pomocą tego telefonu wdrożono w życie zbrodniczy plan.
Przysięgli uznali, że zostało bezsprzecznie udowodnione,
iż Rosa i Albert wykorzystali chwilę,
w której Pedro spał albo wypoczywał, żeby go uśmiercić.
Pedro był dużym, silnym mężczyzną.
Nie można go było łatwo przewrócić.
Rosa wolała więc nie pozostawiać sprawy przypadkowi.
Podała mu lek,
po którym stracił przytomność albo był na wpół przytomny.
Jakkolwiek by nie było,
Pedro nie był w stanie się obronić,
gdy zjawił się Albert.
Sądzę, że Albert brał czynny udział w zamordowaniu Pedra.
Te twierdzenia opierają się głównie na zeznaniach Antonii,
czyli nowej partnerki Rubéna - byłego męża Rosy.
Czy to prawda, że w książce adresowej zapisała pani partnerkę pana Rubéna
pod nazwą „Antonia Kurwa”?
Tak, ponieważ miałyśmy bardzo złe relacje.
Antonia zeznała, że starsza córka Rosy
powiedziała jej rzeczy, które świadczyłyby o tym,
że Rosa brała czynny udział w zbrodni.
Jako że starsza córka Rosy była nieletnia,
podczas wstępnego śledztwa wyznaczono jej obrońcę z urzędu,
który uznał, że dziewczynka skorzysta z przysługującego jej prawa
do nieobciążania własnej matki.
Chcę wyjaśnić jeszcze jedną rzecz,
o której często mówią media, wprowadzając ludzi w błąd.
Otóż mówi się, że moje córki coś widziały albo coś powiedziały.
Nie, moje dziewczynki nic nie mówiły, bo niczego nie widziały.
Chcę, żeby to było jasne.
Moje córeczki niczego nie widziały.
Tak zeznała tylko Antonia, czyli partnerka mojego byłego męża.
Kiedy? Przy jakiej okazji?
Proszę dokładnie zacytować słowa dziewczynki.
Chodzi nam o dokładne słowa użyte przez dziewczynkę,
gdy opisywała ona wydarzenia, których była świadkiem.
- Chwileczkę. - Cóż…
Nie, chwileczkę.
Sędzia przerwał przesłuchanie,
ponieważ uznał,
że skoro dziewczynka skorzystała z odmowy składania zeznań,
to prawo to dotyczy zarówno zeznań bezpośrednich,
jak i pośrednich przez trzecią osobę, której dziecko mogło się zwierzyć.
W przeciwnym razie byłby to sposób na obejście tego zakazu.
To niedopuszczalne, by świadek ze słyszenia zeznawał
w zastępstwie osoby nieletniej, która odmówiła składania zeznań.
Przykro mi.
Poprosiłem więc sąd, o zezwolenie na to,
by Antonia opisała, jak dziewczynka naśladowała zachowanie Pedra.
Ich mama…
sprowadziła wujcia po schodach.
- Sprzeciw. - Nie może opowiadać.
Proszę w milczeniu odtworzyć gesty dziewczynki.
Dobrze.
Podczas odtwarzania tych gestów
Antonia bardzo dużo mówiła.
Gdyby pokazała te gesty w milczeniu, niczego by to nie wniosło.
Szedł jak robot, a ona go trzymała.
Razem schodzili po schodach.
Słabo panią słyszymy.
Jest pani za daleko od mikrofonu.
- Proszę się zbliżyć. - Może usiądę?
Gdy Antonii zezwolono na odtworzenie tych gestów
bez werbalizowania tego, co robi,
bez używania jakichkolwiek słów,
całość zaczęła przypominać niemy film.
Choć to bardzo poważna sprawa,
to ta sytuacja była dość zabawna.
Przedstawiła pani, jak poruszał się wujcio,
jak dziewczynki zwykły nazywać pana Pedra.
Poruszał się tak zawsze czy tamtego dnia?
Tamtego dnia.
- Nie mam więcej pytań. - Oddaję głos obronie.
Skąd pani wie, że chodziło o tamten dzień i tamte wydarzenia?
Ona mi to powiedziała.
- To jest… - Takie były jej słowa.
Przepraszam.
To sprzeczne z tym, co ustaliliśmy.
Nie dopuszczam odpowiedzi.
Nie można dopuścić zeznań,
które przedstawiają słowa zasłyszane od osoby nieletniej.
Przysięgli nie wezmą pod uwagę ostatnich słów świadka.
„Zignorujcie to, co ona mówiła”.
Przysięgli mieli wziąć pod uwagę tylko jej gesty,
zapominając o tym, co już usłyszeli.
Przysięgli zastosowali się do zalecenia sędziego
i nie wzięli pod uwagę słów, które wymknęły się świadkowi.
W werdykcie przysięgli stwierdzili,
że Rosa prowadziła Pedra jak robota,
co miało dowodzić, że wcześniej go odurzyła.
Przez to trafiłam za kratki,
choć ciągle powtarzam, że moje córki niczego nie powiedziały,
bo niczego nie widziały.
Nie wiem, dlaczego przyjęli, że zeznania Antonii
są prawdą absolutną,
bo wtedy się nie dogadywałyśmy
i nadal się nie dogadujemy.
Sądzę, że wykorzystała okazję, by zaszkodzić mojej sprawie.
Rozumiecie?
Nie mam pojęcia,
czy ona uświadamiała sobie, jak bardzo mnie krzywdzi.
Nie mogła się też wycofać, bo wtedy zagroziliby jej
karą więzienia za składanie fałszywych zeznań.
MORDERSTWO PEDRA
18 GODZIN PÓŹNIEJ 2 MAJA
Wielkim błędem pani Rosy
było pozostawienie w domu telefonu pana Pedra.
PEDRO - GODZ. 21.26 SKARBIEEE
Oskarżeni mieli obmyśloną strategię.
Postanowili udawać, że co jakiś czas pan Pedro się odzywa.
Jak to robili?
Na przykład poprzez fałszywe wymiany wiadomości między Rosą i Pedrem.
Oboje przyznali się do tego,
że zabrali telefon Pedra i jeździli jego samochodem
w pobliżu domu Rubéna,
żeby wyglądało to tak, jakby Pedro tam był i Rubén go zabił.
PEDRO - GODZ. 21.50
WYŁĄCZAM TELEFON
Jakimś cudem o 21.50, gdy napisał, że wyłącza telefon,
nadajniki sieci komórkowej zlokalizowały go przy domu Rubéna.
- Zgadza się? - Tak.
Kiedy dotarliśmy pod dom Rubéna, Albert kazał mi wysłać te wiadomości.
Wtedy zrozumiałam,
że Albert winę za to, co zrobił Pedrowi -
a wtedy sądziłam, że go pobił -
chciał zrzucić na Rubéna.
Co zrobiła pani po wyłączeniu telefonu
nieopodal domu Rubéna?
Albert zawiózł mnie do mojego domu.
I dał mi kluczyki do auta Pedra.
Pani pojechała autem Pedra, a Albert swoim?
Tak, jechałam za nim.
On jechał z przodu, a ja za nim.
Mogła pani pojechać na komisariat albo zadzwonić do kogoś znajomego…
Ale pani pojechała za nim.
Gdybym chciała mu uciec,
musiałabym jechać jak rajdowiec,
dojechać na komisariat i szybko powiedzieć komuś…
- To tylko hipotezy… - Przecież jest pani policjantką.
Właśnie dlatego.
Oczywiście rozważałam wszystkie te opcje.
Ale zanim dotarłabym na komisariat, on dojechałby do mojego domu.
Ile zajęło wam to czasu?
- Pojechaliście prosto pod zbiornik? - Tak.
On doskonale wiedział, dokąd ma jechać.
Używał kierunkowskazów, więc dobrze znał tę drogę.
Zastanawiałam się, co dalej.
Byłam w kompletnym stuporze, jak dzień wcześniej.
Nie wiedziałam, jak zareagować, i nie przyszło mi do głowy,
by spróbować ucieczki autem.
Stałam osłupiała i patrzyłam,
jak on podchodzi do mnie z dwoma kanistrami benzyny.
Wryło mi się to w pamięć.
Otworzył drzwi i wyjął kanistry.
Były duże i czerwone.
Uświadomiłam sobie, że ma benzynę.
Gdy podszedł, pomyślałam, że mnie nią obleje
i że jeśli spróbuję ucieczki,
on mnie podpali, bo wystarczy mała iskra.
Ale zaczęłam biec, żeby mnie nie oblał
i nie zrobił mi krzywdy.
Po drodze gubiłam różne rzeczy,
ale nie przystawałam, by je zebrać, ani nie oglądałam się za siebie,
bo chciałam tylko uciec.
Gdyby chciał, mógł strzelić mi w plecy.
Zaczęła iść poboczem szosy,
ale po chwili podjechał Albert
i kazał jej wsiąść.
Zrobiła to w obawie, że on dotrze do jej córek przed nią.
Jednym z argumentów w obronie Rosy było to, że kluczyki do auta
znajdowały się blisko drogi i daleko od samochodu.
To potwierdzało wersję Rosy, która mówiła,
że kiedy biegła w stronę szosy, kluczyki wypadły jej z kieszeni.
Albo trzymała je w dłoni i zgubiła je w ferworze ucieczki.
Położenie kluczyków do samochodu
w pobliżu miejsca zdarzenia
według nas nie miało istotnego znaczenia,
ponieważ przyjęliśmy,
że oboje oskarżeni udali się pod zbiornik dobrowolnie.
Potwierdza to fakt,
że musieli użyć dwóch pojazdów, by dotrzeć do zbiornika.
Kontynuujmy.
Dokąd następnie pojechaliście?
Potem Albert odwiózł mnie do domu.
I kazał mi nic nie mówić.
Powiedziałam mu: „Nie zgłoszę zaginięcia auta.
To tylko rzecz, na której mi nie zależy.
Ale proszę cię tylko, żebyś zostawił mnie w spokoju”.
Aby wersja Rosy stała się logiczna i wiarygodna,
wystarczy zrozumieć ogromny strach, którego doświadczyła.
Jeśli zrozumiemy, jak bardzo Rosa bała się Alberta,
wszystko zacznie pasować.
„Bałam się, więc nazajutrz nic nie powiedziałam.
Nie powiedziałam też nic dwa dni później, bo paraliżował mnie strach”.
Ale czemu nie zrobiła tego trzeciego,
czwartego, piątego albo szóstego dnia, kiedy mogła w końcu zareagować?
Gdy wokół niej było pełno jej znajomych,
a sprawą zajął się wydział zabójstw
i policja mogła ją ochronić?
Ocenia się ją za to, co robiła po zbrodni,
bo nie ma dowodów na to, co wydarzyło się tamtego dnia.
Oceniają ją, bo płakała, bo nie płakała,
bo tego nie zgłosiła.
Jeśli zrozumiemy, że Rosa obawiała się tego,
co Albert może zrobić jej
albo, co gorsza, jej ukochanym córeczkom,
może wtedy pojmiemy, dlaczego tak się zachowywała.
Gdzie napisano, jak powinien się objawiać strach?
Czym w ogóle jest strach?
Jeśli mówi, że czuła przerażenie,
to czy ktoś może obiektywnie to zakwestionować
i uznać, że Rosa nie miała prawa odczuwać strachu?
Nie obawiała się tego, co stanie się z nią ani jej rodzicami.
Bała się o swoje córeczki.
Myślę, że zrobiła to, co zrobiła, żeby chronić swoje dziewczynki.
Ale nikt nie bierze tego pod uwagę.
W tamtym momencie
najważniejszą rzeczą było dla mnie to,
żeby one przeżyły i żeby nie stało się im nic złego.
Bo on stanowił prawdziwe zagrożenie.
Nie myślałam o tym,
co mnie spotka z powodu mojego milczenia,
tylko o tym, że nikt nie ucierpi. Rozumiecie?
To wywołało masę nieporozumień.
A każdy, kto interesował się sprawą, wychodził z własną interpretacją.
Śledztwo zaczęło się ode mnie, bo byłam Pedrowi najbliższą osobą.
Odtąd nie szukali nikogo innego.
Minęło kilka lat.
Napisano parę książek,
nakręcono seriale i tak dalej.
Ale nadal wiele pytań pozostaje bez odpowiedzi.
Każdy ma własną interpretację wydarzeń.
Nie zawsze się to udaje,
ale w tym przypadku wymiar sprawiedliwości zdołał wyjaśnić tę sytuację i wskazać,
kto był winny, a kto był ofiarą.
Gdzie jest ten plan?
Kiedy go uknuto?
Na czym polegał?
Czyj to był pomysł?
Kiedy to zostanie niepodważalnie udowodnione,
słowa Rosy i Alberta będą bez znaczenia.
Ale skoro nie udowodniono spisku,
a prokuratura dysponuje tylko hipotezami,
bo według niej inne wersje nie miałyby sensu…
Ludzie patrzą na przestępstwa przez pryzmat książek i filmów,
w których niemal zawsze zbrodnia zostaje wyjaśniona.
Autor opisuje czytelnikowi bieg zdarzeń
i wyjaśnia motywy działania sprawców.
W prawdziwym życiu nie jest to możliwe.
Uważam, że osoba, która odpowiada na wszystkie pytania
i której odpowiedzi są wyczerpujące, mówi prawdę.
Dlatego uwierzyłam Rosie.
Bo jeśli ktoś faktycznie kłamie,
to w jego wersji znajdziemy białe plamy, których nie da się wytłumaczyć.
Narracja prokuratury skupiała się na Rosie jako złej, żądnej krwi kobiecie.
Cała ta narracja powstała nie tylko na skutek działań prokuratury,
ale także ze względu na ciągłą obecność tej sprawy w mediach.
Prawdopodobnie poszliśmy za daleko,
ponieważ opisując postać Rosy,
podświadomie wpadliśmy w pułapkę kierowania się stereotypami.
Sam mam czyste sumienie,
ale takie zainteresowanie ze strony mediów
mogło w pewnym stopniu wpłynąć na rezultat tej sprawy.
Mówili na jej temat ohydne rzeczy.
Same okropności, choć nawet jej nie znali.
Jej jedyną zbrodnią było to, że była śliczna, miała ładną figurę
i sypiała, z kim tylko chciała.
Rosa żyje w alternatywnej rzeczywistości,
która rządzi się własnymi prawami.
Dla mnie jest to osoba, która potrafi lać przysłowiową wodę
niczym szarlatan na jarmarku
chcący wcisnąć ludziom „cudowny lek”,
choć są to jedynie mydliny.
Uwierzcie, że gdybyśmy spędzili z nią sam na sam kilka godzin,
przekonałaby nas, że tak naprawdę to my zabiliśmy Pedra.
Taka jest pani Rosa Peral.
Minęło sporo czasu.
Chciałabym porozmawiać z córeczkami,
spędzić z nimi czas.
Chciałabym wiedzieć, czy mają wątpliwości.
Kiedy zdobędę się na tę rozmowę, powiem im:
„Jeśli kiedykolwiek najdą was wątpliwości,
wysłuchajcie wszystkich stron
i zbierzcie jak najwięcej informacji”.
Być może nie czują potrzeby, by mnie teraz o to pytać.
Może kiedyś powiedzą:
„Mama zawsze utrzymywała, że jest niewinna”
i nie będą potrzebowały dodatkowych wyjaśnień.
Zależy mi na tym, żeby uwzględniły mnie
w swoich planach na przyszłość.
Jestem obecna w ich życiu - bardziej, niż sądziłam.
Zaraz skończy się połączenie. Czekajcie.
Rosa odwołała się od wyroku 25 lat więzienia.
W 2021 roku Sąd Najwyższy uznał, że była to zbrodnia z premedytacją.
Zeznanie Antonii unieważniono.
Sąd uznał, że oskarżeni upewnili się,
iż Pedro nie będzie mógł się bronić,
ponieważ zaatakowano go w domu,
„gdy spał lub odpoczywał”.
Obecnie Rosa odbywa szósty rok kary
w zakładzie karnym Mas Enric w Tarragonie.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz