Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
O TRIBUNAL SUPREMO DOS EUA DECLARA INCONSTITUCIONAL A SEGREGACIÓN
ASÍ A TODO…
As cousas teñen que cambiar xa.
Por iso imos protestar na Convención Nacional Demócrata.
Os republicanos son mellores?
A eles tamén os imos desafiar.
Entón, queren que leve 5000 negros para Os Ánxeles
e interrompa a Convención Demócrata?
Síntoo, non son o seu home.
E quen che dixo que non o eras?
¿Non o fuches ao liderares o boicot contra os autobuses de Montgomery
ou cando che puxeron unha bomba?
Esqueces que agora son pastor con Ebenezer.
Cando C. L. te escoitou falar, chamoume e díxome:
"Bayard, está a pasar algo máxico."
Sabes o que viu? Unha estrela.
E, cando esa estrela comece a brillar máis ca o resto,
incluídos os líderes negros máis poderosos que a precederon,
farán o que estea na súa man
para extinguir a túa luz e poñerte no teu lugar.
Sra. Ella Baker, recibín numerosas chamadas
de figuras prominentes do movemento que rexeitan estas protestas.
Homes aos que me unen lazos moi fortes.
Até saír pola porta.
Amigo meu, verte ascender é das cousas que máis feliz me fai.
Tes que nos levar aos Ánxeles
para lles comunicar con vehemencia a Kennedy e a todo o Partido Demócrata
que, se non dan a cara por nós,
se non se opón á segregación, nós tampouco os apoiamos.
- Aí falaches! - Si!
Faino, Martin.
Usa o teu poder.
Compráceme anunciar que o meu amigo, o Dr. Martin Luther King,
estará con nós nos Ánxeles.
- Si! - Si!
Non che hai mellores papas de millo.
Recórdoche que son de Xeorxia e que miña nai era…
Próbaas.
- Como está a miña querida Coretta? - Ben.
- E os nenos? - Estráñante.
É entrar na casa e xa están:
"Que tal o tío Bayard? Onde está?"
E os autoproclamados nobres da NAACP?
Roy, Powell…
Que gana de saber o que opinan da nosa xogada nos Ánxeles.
A miña convención, a miña festa.
Levo 15 anos afrontando os segregacionistas
e gañando todo, dos impostos para votar
ao dereito a mexar no Congreso.
Como se atreve a atacar sen falar comigo?
Se King te chamase, dirías que si?
Non ho! Que quede no sur o camorrista ese do carallo.
A culpa éche de Rustin.
Desde o de Montgomery ten a King convencido de ser o salvador.
Que vaia á merda Bayard Rustin!
As súas barrabasadas son o contrario
de como se modifican políticas e leis.
Por non falar do que non se pode dicir.
Non.
Eu dígoche que o digas.
E que o digas ben alto.
Atende.
Hoxe vou chamar o despacho do bo reverendo doutor.
Se non me cancelan esta merda,
o mundo saberá a verdade sobre Martin Luther King e a súa raíña.
E non me refiro a Coretta, non ho.
O congresista Powell ten feito moito por Harlem.
Case tanto coma por si mesmo.
Pero é unha mentira descarada, e sábeo.
Teño que llo contar a Martin…
Ben che sei que Martin é o teu xefe e amigo,
pero déixame falar antes con Bayard,
porque el si que vai levar un bo desgusto.
Martin e eu?
Non ho!
Irmáns, si.
Ademais, non é o meu tipo.
Ameazar, dicir que vai falar coa prensa branca…
Xefe, onde vostede ve problemas, eu vexo oportunidades.
En resposta ás acusacións de Powell presentarei a miña dimisión.
Cando Martin a rexeite, obrigarémolo a ver
quen lle quere ben e quen non.
Como estás tan seguro?
Porque coñezo a Martin.
- Bayard? - Diga.
- Coñeceralo, pero non… - Irá todo ben.
Pensaba que estariamos os dous sós.
SEDE DA NAACP
Grazas polos teus anos de servizo.
NON HAI UN CAMIÑO Á PAZ, A PAZ É O CAMIÑO
NON Á BOMBA
Liga Antimilitarista?
PODES CHAMARME, POR FAVOR? ELLA BAKER
BAYARD, PASA POR AQUÍ RACHELLE
FIN DA SEGREGACIÓN XA!
Desculpa!
- Ei, meu! - Blyden.
- Ola! - Ola!
- Que tal, meu? - Que tal? Véxote ben.
Xa.
Recoiro, señorita Claudia.
Mi madriña, voume meter por aquí.
Se volvo ao sur, será cunha pistola na man e o irmán Malcolm no corazón.
Xusto.
Ei, que tal, meu?
Bayard.
"Nunca vira a beleza verdadeira."
Falas co vodka ou comigo?
Seica houbo algunha protesta?
Digamos que se torceu e convidámolos a vir para aquí.
NAACP!
- Si! - Dálle.
Dato pouco coñecido sobre Ella Baker,
das primeiras militantes do SNCC.
Xogando ás cartas é Al Capone.
Ao tonk, ao bid whist, ao oito tolo…
Es marabillosa, e non tes nin idea de quen son.
E ti sabes o que sei?
Xeo.
Ese quen é?
Barricadas nas portas…
pneumáticos rachados.
Sen escapatoria.
Caen bombas dentro.
A xente comeza a berrar.
Por fin saio.
Estou no chan.
Un branco vai…
e colle un tubo
e dáme con el…
unha e outra vez.
Síntoo moito.
Impórtanos unha merda que o sintas.
O do tubo habíache ser curmán.
- Son de Brooklyn. - Vós oídes?
- Curmáns en Alabama? - Conachadas de brancos.
Tom non é así.
Estes han ter o carné de socio
do club da resistencia pacífica do santón de Martin.
Pois a xogar, pido facer de pailán branco.
Vou mallar en ti até que che berre o corpo.
Como mallaron en Tyrone.
Até chamares pola mamá.
Eh, parade!
Predico a resistencia pasiva desde antes de naceres.
- Dáme a min. - Sei coidarme só.
O pacifista oponse á violencia, pero ha estar preparado para recibila.
Dáme na esquerda.
Da dereita xa se ocupou un policía no 42.
Simetría.
Disque cando King dixo "arreando",
marchaches co rabo entre as pernas.
Es irrelevante.
É venres á noite, cousas peores me teñen chamado.
Que vas facer, logo?
Á parte de ofrecerlle a cara a un aspirante a Sugar Ray?
Falo da festa.
Unha festa son entremeses, risas e mambo para os amantes do latino.
Hoxe, a pouco máis hai unha pelexa.
Antes non era así, agora pasa a cada pouco.
Os do SNCC, os do CORE, os mozos da NAACP,
andamos todos a rifar por programas, slogans e cancións.
- E sabes quen gaña? - Dimo ti.
Bull Connor en Birmingham e Strom Thurmond no Senado.
E nós a discutir, a rosmar e a comernos vivos uns aos outros.
E que vas facer?
Eu xa teño un traballo.
Muste e eu levamos traballando xuntos…
Non te atura, tes todo o que a el lle falta.
Encanto, paixón e enerxía de raio.
Tom, has de aprender que non se fala do que non se sabe.
Admite que segues molesto polo que che pasou co Dr. King
e que porás escusas, como un traballo que detestas,
para evitar unha causa que adoras.
Es listo, pero non en todo.
Podo opinar.
E, cando se trata da miña vida, do meu pasado con Martin,
eu tamén podo dicir basta.
Que eu saiba, iso é ilegal.
Que eu saiba, nós tamén.
Teño unha idea.
Volverías ser o meu axudante?
Claro que si.
Dáme o cartafol de Randolph/Truman do 48. Está naquel baúl.
Hai 30 anos, Gandhi foi camiñando até o mar,
colleu un puñado de sal
e inspirou un movemento que derrubou un imperio.
Chegou a hora de facermos o mesmo.
Imos organizar
a maior protesta pacífica da historia desta nación.
Canto de grande?
Cen mil persoas.
Fala en serio?
Unha manifestación de dous días
coa forza para pechar a Casa Branca e Capitol Hill.
Formada por anxiños algareiros coma vós,
con ideas tan atrevidas e inspiradoras
que todos os grupos deberán unirse para levalas á práctica.
Así que falade, berrade, liderade!
E se enchemos os despachos do Congreso e do Senado
de delegados de igrexa, sindicatos e dereitos civís?
- E… - E?
Paralizamos o poder lexislativo.
Apúntao na parede.
É imposible formar tantos activistas…
Non mates un impulso antes de que naza.
E se fosen electores dos seus respectivos estados
que se negan a marchar até que os escoiten?
Aí está, colaboración.
Apúntao na parede.
- Por que non colaboras, coma Norm? - Por… Cala a boca.
- Alguén durmiu fóra. - Cala.
Rachelle, cantos corpos cómpren para rodear a Casa Branca?
Cantos?
Esperaba un chiste.
- Queres que pescude? - Quero.
Porque o segundo día imos rodear a Casa Branca…
Debuxa a Casa Branca.
…cantándolle ao presidente.
O presidente non me vai convencer.
Vamos todos.
Convencer.
O presidente non me vai convencer.
- Vou seguir… - Camiñando…
Seguir falando…
Vamos!
Marchando á terra da liberdade.
E onde imos durmir? Non hai tantos hoteis para negros.
E se levamos tendas? Como en…
Un mar de tendas, enorme e destemido, para unificar un movemento.
Dáme o couso ese!
Onda o monumento a Lincoln,
un escenario para falaren os voceiros das organizacións de dereitos civís.
Por que só os voceiros?
Máis!
Aínda non rematamos.
Podemos facer moito.
- Conseguide sinaturas, faremos… - Xa.
É un comezo moi bo.
Hai que organizalo para que todos poidamos…
ESTABLECER DEMANDAS CLARAS!
ENCHER DESPACHOS LEXISLATIVOS!
No 41 convocou unha marcha a grande escala
contra a discriminación militar, pero cancelouna.
Roosevelt accedeu ás nosas demandas.
Igual ca Truman no 48.
Orde executiva 9981,
a fin da segregación nas forzas armadas.
É hora doutra.
Non, Bayard.
Xa me ocupo eu do difícil.
Crear movementos de base, xuntar a rapazada…
Pero a vella garda…
- Roy. - Sobre todo Roy.
…considérame un paria.
Preciso de vostede.
Bayard, non podo.
Se Lucille chega ao vindeiro verán…
Honrámola facendo o traballo que sempre fixemos.
O traballo que ambos fixeron xuntos.
Diga o que diga Roy, compórtate.
Non me pasa nada con Roy. Pásalle a el algo comigo.
Pero, por respecto a vostede e á causa, vou sentar no recullo cun sorriso.
Após un día de encher a capital e rodear a Casa Branca
para que o presidente non poida entrar nin saír da casa,
os intrépidos manifestantes
retíranse ás súas tendas, que agora cobren o National Mall.
Pensa sacar adiante todo isto só?
Só hai unha persoa capaz de organizar un acto desta envergadura.
Bayard.
Pesaba que estabas ocupado servindo…
Digo, salvando os brancos da bomba.
Vou onde me chaman.
Se fixen ben as contas, é o seu terceiro intento.
- Intento? - Dis algo?
Eu non usaría "intento" para describir os actos do home
responsable da integración nas forzas armadas
e na industria de defensa.
- Roy. - Dime, Medgar.
A maioría da xente de Mississippi nunca saíu da súa vila.
Poder camiñar con xente de todos os sitios…
Aí vai.
…permitiralles descubrir que non están sós…
El entendeu.
…que forman parte dunha loita meirande do que soñaran.
Grazas, irmán Evers.
- De canta xente falamos? - De cen mil persoas.
Non pode ser.
Desculpe, pero non é práctico.
Elias, de Alabama, organizador local.
Tes datos que sosteñan as túas afirmacións?
Manifestacións previas.
En 1913, 8000 sufraxistas.
No 26, 25 000 membros do Ku Klux Klan.
E en 1932, 42 000 veteranos que sufriron ataques con gas lacrimóxeno e tanques.
- De quen? - Do exército.
- Raza dos veteranos? - Brancos.
Tipos brancos.
Os teus datos son correctos. O teu sentido da historia, non.
A marcha deses 42 000 homes en Washington foi na Gran Depresión.
Após servir o seu país,
víronse sen traballo, casa e comida para a súa familia.
E, ao tomaren as rúas e seren atacados,
o mundo enteiro foi testemuña.
Gandhi dobregou todo un imperio…
Alguén lle pode dicir que non estamos na India?
A NAACP leva décadas á fronte das batallas legais
e agora vés ti e propós que cen mil negros invadan Washington.
- Xa o falaches con Martin? - Perdín o seu número. E el o meu.
Pois o Dr. King, que o meu non o perdeu,
aprendeu que a presión en masa é unha tolemia absoluta.
Brown v. Board é a alfaia desta organización.
Porén, no sur, cando os nenos negros dormen,
ven carteis de "só brancos" en troques dos seus soños.
A tolemia é contar cos tribunais para erradicar a desigualdade racial!
Sr. Randolph, é un xigante entre os homes,
pero neste asunto,
a NAACP di non.
Agora que Roy deixou clara a súa postura,
sabes o número do Dr. King que dis que perdiches?
Pois atópao.
"Cando un individuo protesta
contra unha sociedade que lle nega dignidade,
o seu acto de protesta confírella."
- Por que me citas? - É vostede unha inspiración.
Sen acción, a inspiración perde todo o valor.
Quen dixo iso?
Eu, agora mesmo.
Concordo co Sr. Evers, a súa idea ten potencial.
Diría o que penso, pero non me corresponde.
Non che corresponde apoiala, pero si arrasar con ela?
A súa marcha é posible sen a NAACP, pero non sen o Dr. King.
E o Sr. Wilkins sábeo.
Elias Taylor.
Parecía que o ía preguntar.
Ía preguntar algo, pero non iso.
Xa me avisaron.
Di o que quere.
- Coma todos, non? - Non.
A maioría son recatados, cautos, temorosos…
Pois di o que pensas neste intre. Sen coidado nin medo.
Miña muller marcha o sábado á noite.
Verá, o señor Wilkins élle…
Sr. Rustin, son Claudia Taylor.
- Xa nos… - Hai anos.
Voluntaria do WPC no boicot aos autobuses.
As súas palabras levantábanme o ánimo.
Elias.
Xa vos coñecedes?
- Agora mesmo. - Antes?
Elixírono para coordinar esforzos entre as ramas nacionais e rexionais
antes de suceder a meu pai na igrexa.
Tal vocación ofrece grandes recompensas terreais e celestiais.
Unha chamada celestial, abofé.
Pero, cando meu pai acepte, espero un Lincoln coma o da mamá.
Espero volver velos pronto, talvez polo Sabbath.
Por desgraza, non. Marcho o sábado.
Pero sería un soño.
Coidado.
Es o meu axudante, non a Sra. Rustin.
Se aínda queres o traballo, claro.
A primeira vez que fun á casa de Martin, tiña armas baixo o sofá
e gardas na entrada.
Comprensible, dadas as ameazas que recibiran el e a súa familia.
Comecei a falarlle da resistencia pasiva.
Co tempo, as armas desapareceron.
Entón, o Dr. King tomou de ti a postura da non violencia?
Por medio de Xesucristo, Gandhi e Thoreau.
Confiaba en ti.
Sempre lle dixen o que sabía que era certo.
Desculpe, un vodka con auga.
E que tal un Manhattan?
- Após o segundo es outro. - Pois que sexan tres.
O tipo é asmático.
Case non dá camiñado nin respirado,
pero é chegar a ese púlpito e achégase a fin do mundo.
- Arderei no inferno. - Por dicir o que sentes?
Por non venerar o home que me acolleu na casa e que me odia.
E eu sinto exactamente o mesmo por el.
Que malo es. Vou pedir outro, ti queres?
Oído!
Entón, a igrexa…
O teu soño ou o dela?
Sempre quixen servir o Señor.
- A ti criáronte como… - Cuáquero.
Meus pais…
En realidade, meus avós criáronme pola filla,
miña nai, que abandonou o niño.
Entón… os rumores sobre ti e o Dr. King…
Unha mentira sucia
fabricada por Adam Clayton Powell para deter unha protesta.
Ameazou con contarlle a súa mentira á prensa.
Dimitín para apremar a Martin.
El aceptou
e puxo fin ao meu vencello co movemento.
Aos meses, o reverendo Powell dirixía o Comité de Educación e Traballo.
Estás ben…
aquí…
a estas horas?
Iso incúlcancho desde que naces, ou? Áchante inferior, logo cómpre ser mellor.
- Xa. - Encantador, perfecto e educado.
As cadeas sufocantes da respectabilidade negra.
Cando lle contei a Mai Rustin que prefería bailar con mozos, díxome:
"E que queres que che faga eu?"
E engadiu: "Supoño que é o que tes que facer."
Cando Martin fala, non se couta.
É o que a xente sente ao o escoitar.
A verdade.
Dime,
Elias Taylor,
como podes predicar a salvación
cando non queres salvarte?
Como podes falar de amor
cando tes o corazón separado da carne?
E cando Roy che di:
"Elias, tes datos que sosteñan a túa afirmación?"
E vas ti e sacas o papeliño ese,
espero que non pensases que ía…
Apréndeme a ser destemido.
Boa noite.
Señor, non.
Vergoña de Dr. King…
Mira que mandar eses coitados polas rúas de Birmingham…
Un home de uniforme solta cans de ataque e ciricha inocentes coa mangueira
e o primeiro que botas pola boca
é "vergoña de Dr. King"?
Bayard, non hai motivo…
Ves isto e pensas, eses pobres negros do sur,
incapaces de entender o poder descomunal que teñen,
porque hoxe atoparon unha valentía que non sabían que tiñan.
- E que ti nunca terás. - A ver…
Queda aí sentado, como os últimos 30 anos,
sentíndote comprometido con salvar o mundo,
cando só estás comprometido coa túa seguridade e superioridade.
Bayard, basta.
Atacas a Jim pola súa cor de pel…
Non o ataco pola súa cor de pel.
Atácoo pola súa arrogancia e por estar mal informado.
Que ademais sexa branco
é algo entre el e o Señor.
Cada día decidimos apartar o que nos fai diferentes
para xuntos forxarmos un mundo máis humano.
Non podo, o mundo non me deixa apartar as miñas diferencias.
E mesmo se puidese, non querería. Hoxe non.
Que fas? Onde vas?
Bayard, queda, aquí podo protexerte
do mundo e de ti mesmo.
Tes habilidades excepcionais e agudeza intelectual,
pero até non admitires a túa rabia polo abandono dos teus pais,
razón pola que es homosexual, para ferilos a eles e a ti,
nunca te sentirás pleno, oíches?
Nin como home nin como persoa co compromiso de salvar o mundo.
Sr. Muste, foi a algunha igrexa negra?
Infinidade de veces.
Como cuáquero, eu nunca vira nada igual.
As palmas, os cantos, os berros…
Parecíame…
rabia exaltada.
Así que, en vez de quedar aquí e dicir algo que me pese,
vou marchar.
E o domingo que vén…
vou á misa.
O novo predicador que traballa para Roy?
Seica é tan feitiño que o Señor chorou ao crealo.
Non sei a que ou quen te refires.
E o outro? Como se chama? O esbrancuxado, Tom.
É máis do teu gusto?
Atráeme a beleza. Negra, branca, indeterminada.
Busco paixón e intelixencia.
A que vén esta obsesión polo que fago e con quen?
Non me devolves as chamadas, só quería saber por que.
Porque, querida señorita Baker, dás en facer preguntas
que esculcan na alma da xente.
- Por que non estás de camiño a Atlanta? - Porque me dá igual.
E ademais, o Dr. King apáñase.
Albany, Xeorxia. Paréceche que iso é apañarse?
Quen tenta integrar toda unha vila?
O albo ha ser singular. A barra dun bar, un boicot de autobuses.
O shériff Pritchett frustrou todos os movementos de Martin
e os dereitos civís desapareceron da portada do New York Times.
Pensaba que non che importaba.
Claro que me importa a causa. E Coretta e os nenos aínda máis.
- Colle o teléfono. - Diga?
Prende a televisión.
Que? Vou.
…onde non hai remedios legais.
Búscase compensación na rúa, con manifestacións e protestas,
que crean tensións, ameazan con violencia
e ameazan vidas.
Afrontamos unha crise moral como país e sociedade.
A vindeira semana pedireille ao Congreso que actúe
para acadar o compromiso que non acadou neste século
e propor que a raza non teña cabida
na vida e na lexislación deste país.
O sistema federal…
Por separado, Martin e ti apañádesvos,
pero xuntos arrasades.
- Precisa que… - Non podo
…o axudes co seguinte paso,
e ti precisas que el torne a marcha en nacional.
E nin se che ocorra virme coa trécola do choio.
Deixei o traballo esta tarde, ou collín a excedencia ou algo.
Ben.
Unha quenlla atrapada nun vaso de auga.
Nunca crin a mentira de Powell,
pero si creo que viu o poder que Martin e ti tiñades xuntos
e se sentiu ameazado.
Todos eles.
Pero este país
tennos fallado unha e outra vez.
E, secasí, cada día perdoamos ao loitarmos pola xustiza.
E ti non lle perdoas a Martin que che fallase unha vez?
Esta nova xeración está impaciente e enfadada.
Queres que a rabia acabe en sangue?
O dos nosos nenos?
Ou vaste unir a Martin pola nosa liberdade?
Vai.
Vai recuperar o teu amigo.
Frecuencia 1510, aquí no sur.
John R., na WLAC co mellor soul, desde Nashville, Tennessee,
a emisora de radiodifusión da aseguradora Life and Casualty.
Non toques ese negro.
Vai para atrás.
Se cambio de sitio, esta nena nunca saberá que isto é unha inxustiza.
Non opoño resistencia.
Non estou a…
Non me…
LÍDER NEGRO ASASINADO MATAN A MEDGAR EVERS
JFK CONSTERNADO POLO "ACTO ATROZ"
PARA XENTE DE COR
- Bayard! Miña nai querida! - Coretta.
Benditos os ollos!
- Cando chegaches? - Haiche menos dunha hora.
Ai, que ben te vexo.
- Ti si que estás ben. - Queda a cear.
Pregúntallo ao amo da casa.
Cala, ho. Non hai amo sen escravos,
e nesta casa diso non hai.
Ai, tes que ver os rapaces.
Mira que ben me saíu!
- Cala. - Entón, dona Coloratura…
E o Carnegie Hall?
- Teño contactos con contactos. - Non levas aquí nin dez minutos.
Esta luciña en min,
vouna deixar brillar.
Esta luciña en min,
vouna deixar brillar.
Esta luciña en min,
vouna deixar brillar.
Brillará.
Vamos.
- Onde queira que eu vaia… - Vou!
…vouna deixar brillar.
Onde queira que eu vaia…
Moi ben.
…vouna deixar brillar.
Toma o micrófono.
Onde queira que eu vaia,
vouna deixar brillar.
Brillará, brillará e brillará.
- Vamos todos! - Xesús é a luz.
Xesús é a luz.
E vouna deixar brillar.
Xesús é a luz.
E vouna deixar brillar.
- Si! - Bernice!
Xesús é a luz.
Grazas.
E vouna deixar brillar.
Brillará, brillará.
Fortissimo! Ou sexa, moi alto.
Brillará!
Bravo!
- Bravo, tío Bayard! - Si, tío Bayard!
Entón… o irmán Medgar.
Tremendo.
Que che pareceu o discurso de Kennedy?
Calculado, cauto.
E horas despois disparan a Medgar.
A túa marcha é ambiciosa, logo.
De non amosar que da unión nace a forza, Kennedy fará o que fan sempre.
Defender unha lexislación abocada ao fracaso.
Custoume facer esta viaxe.
Mais a promesa do que esta marcha pode chegar a ser,
o grande impacto que pode ter, as vidas que podería cambiar…
Os soños, as visións e as aspiracións dos nosos devanceiros.
Cando nos coñecemos,
lembro chamar a Corrie, e dicirlle que o tal Rustin
estaba algo tolo.
Até máis adiante non comprendín
canto quedaba curto ese "algo".
Estrañeite, amigo meu.
E eu a ti.
Os segregacionistas demolerán o proxecto de lei en outono, temos…
Dous meses para organizarmos a maior protesta pacífica da historia.
E non hai tempo para nada máis.
Como que?
Sucumbir á chantaxe, ás insinuacións e ás mentiras
que han seguir ao anuncio da marcha.
Que hai das verdades sobre ti?
Non podo ocultar o que está á vista.
Pero… prométocho,
non haberá…
incidentes.
Unha manifestación enorme na capital da nación,
entre oito e dez semanas para organizala
sen a axuda da NAACP.
Coido que o imos pasar ben.
Unha vez dixeches:
"Sempre é un bo momento
para facer o ben."
Convocamos unha marcha non violenta
e pacífica en Washington.
Si!
A nosa intención non é sermos centos nin miles,
senón centos de miles.
Co apoio público do Dr. King,
Wilkins non a pode atacar.
Pero a ti si.
Irmán Rustin!
Cleve! Que fas ti aquí?
Cando souben do cara a cara con Roy,
decidín vir e dar apoio, moral ou do que faga falta.
Norm, Tom,
este é o indomable Cleve Robinson, líder sindical do Distrito 65.
Flamante director do comité administrativo da marcha.
E o primeiro en doar.
Seica nunca viron negros orgullosos.
"Gloriosa será a batalla cando chegue a hora
de loitarmos pola nosa raza!"
Cabaleiros negros e Tom, entramos?
Sei que un orzamento de 65 000 $ pode parecer moito…
Xefe, rumoréase que planea convocar a marcha para o verán?
- Cedo de máis. - Co horror de Birmingham recente…
- Bayard aseguroume… - Deixádeo falar!
Hai que aproveitar o momento.
- Bayard, podo… - Entendes que…
Bayard!
Martin.
Todos vimos o presidente anunciar na televisión nacional
que presentará un proxecto de lei no Congreso.
Ao meu xuízo,
para convencer os segregacionistas do sur,
cómpre un presidente intelixente,
con pericia política e paixón.
Kennedy ten das primeiras, mais non da terceira.
Non polos dereitos civís.
Para nos asegurar de que non cede,
nós tampouco podemos ceder no noso compromiso co país e coa raza.
De aí a urxencia
desta empresa tan improbable coma esencial.
- Mellor non se podía dicir. - Estes quen son?
Ti, ti, ti e ti quedades.
O resto, fóra.
Son o presidente do comité administrativo
e único que doou para a marcha, por agora.
Moitas grazas. Fóra.
Moi ben! Quedade á marxe da historia.
- Vamos. - Preferiría facelo sen vós.
Fillos da puta, puñado de botaporelas sambesugas!
- Botádesme? - Cleve!
- Pois ide rañar a cona! - Veña, Cleve!
Decátaste do que está a pasar?
Supoño que Roy está a argumentar contra min.
Cómpre preguntarse,
ese é o home que queremos que se asocie coa marcha de Washington?
Lewis e o xefe defenderanme.
- Estivo na Liga Comunista. - Renunciou a ela hai anos.
- En prisión por non ir a filas. - Unha decisión moral, non covardía.
Aínda así, Roy apremará.
O seu amaneiramento e a súa reputación fan del un albo fácil.
E, cando a prensa branca e os poderes ataquen,
e farán tal,
todos os que estamos nesta mesa,
estaremos na liña de fogo por culpa del.
Xefe?
Que data é estratéxica para a marcha?
- Cómpren oito semanas ao menos. - Luns, 26 de agosto.
Nin luns polos protestantes. Nin venres polos xudeus.
Desculpe, pero que pasou dentro?
- Destituíron a Bayard. - Fillo da puta.
A miña primeira orde
foi nomealo subdirector meu e darlle plenos poderes.
Por min coma se me nomea recolledor do lixo.
É listo coma un allo.
Mans á obra, amigo meu.
Vamos.
Luces.
O novo despacho!
O terceiro andar é inhabitable, así que nos apiñamos aquí.
Que sucio.
Toma.
Por aquí.
- A sala de xuntas. - De xuntas?
Rachelle, ti encárgaste do transporte.
Para 100 000 persoas? Nin sei conducir.
Norm, irás de vila en vila recadando fondos e correndo a voz.
E o orzamento?
Con isto vas á primeira vila e recadas cartos para a seguinte.
O meu despacho.
Xunta as escaleiras e a porta? Paréceche sensato?
Unha muller que non precisa presentación,
a Dra. Anna Hedgeman.
Ofreceuse voluntaria para o contacto coas organizacións relixiosas.
Tom, Eleanore.
- Supervisades os escritos. - Si.
Comezade pola invitación á reunión de xullo
cos líderes das Seis Grandes dos dereitos civís.
Todos eses cabezudos con eses chapeus grandes.
Teñen cifras e recursos.
- Courtney? - Dígame.
Ti vés a Washington.
- Tom? - Si.
Non busques casa, queda no meu cuarto extra.
- Para que non me distraia. - Xa o probamos, non funciona.
Atentos todos!
Cando volva de Washington mañá á noite,
este cortello ha de estar operativo.
É inevitable marabillarse.
Dá gana de crer.
Bayard Rustin, subdirector da Marcha de Washington.
Xefe Wells.
O Sr. Caldwell e axentes Walden, Cowell e Barnes.
- Quen representa os parques? - Ninguén.
Se non me equivoco, o parque do Mall esta baixo a xurisdición do SNP.
Correcto.
Xefe Wells, en menos de sete semanas,
un grande acto de dous días…
Dun día, xa non é de dous.
Quen o di?
O Sr. Wilkins, da NAACP, concorda en que só debería durar un día.
Supoño que non traballa para o Sr. Wilkins.
Non traballo, non.
Pois eu tampouco, así que non entendo que o mencione.
Sr. Rustin…
Porén, si me interesa para quen traballa.
O mellor é que vostede responda as nosas preguntas, non ao revés.
Eu acho que é mellor aínda o intercambio de información e ideas.
Cando organice un acto no seu Mall, probámolo.
Mais como é no noso…
O seu? Non será o National Mall? O patio de todo o país?
- Insiste en levantar a voz. - Non fixen tal.
Afánase máis en levantar barricadas que en atopar solucións.
A persoa coa que me cumpría falar nin se molestou en aparecer.
Non o podemos axudar coa xuntanza. Cabaleiros!
A onde vai?
Non é unha xuntanza, é un acto de desobediencia civil
apoiado polas mentes máis ilustres do país.
E vai durar dous días!
…saíndo da Union Station con destino a Boston…
En serio, Martin, desde Tennessee,
cando eses policías me desfixeron a cara,
non experimentara tal mostra de desdén.
Tiñan un único obxectivo, o fracaso estrepitoso da xuntanza.
Dis que mencionaron a Roy.
Si, pero quedou claro que isto viña de máis arriba.
De Kennedy e o seu irmán, o fiscal xeral?
Ou de Hoover e o FBI?
De todos.
Martin?
Corrie chámame para cear.
Falamos mañá.
Dálle unha aperta.
Diga.
Diga?
Ai, desculpa.
- Desculpa. - Pasa.
Estás só?
Cando soa Mahalia, nunca.
Unha copa?
- Non, debería ir durmir. - Non.
Xa cha preparei.
Bayard…
Boa noite.
Si, son Michelle Harwood.
Son Michelle Harwood, si.
Marcha de Washington, en que podo axudar?
Si, son Michelle Harwood.
Louisville, 50?
- Son Michelle Harwood. - Quen é Michelle Harwood?
Calquera relacionado co transporte.
Simplifica o proceso, idea de Bayard.
Si, son Michelle Harwood.
O presidente falou moito de si mesmo.
Que, de saír mal a marcha, a súa lei vai ao garete.
Que por que protestar na Casa Branca logo do seu discurso e proxecto de lei?
Que retrucou Roy?
Asentía, mormente.
- E Whitney e Jim? - Miraban a Martin, que escoitaba.
- O irmán do presidente… - Estaba o fiscal xeral?
Insistía en que deberiamos cancelar, desconvocar o acto.
E isto foi no despacho oval?
Hai tres días.
Recibín unha carta alarmante do senador Douglas.
Eu tamén, do senador Humphrey.
E eu, do senador Hart.
- Sobre? - Latrinas.
- O Servizo de Parques non axuda? - Non tal.
Por iso propoño unha coalición cos sindicatos.
A AFL-CIO, o UAW…
Ambos contrarios a un acto de dous días.
Está na xunta da AFL.
Non sei Meany,
pero Reuther si que prefire unha marcha dun día.
- Sen Casa Branca. - Iso.
Cómpre limitala a un día e excluír a Casa Branca.
Querías botarme e agora queres destruír a marcha.
¿Cres que me erguín un día e dixen para min:
"Facemos unha marcha histórica
e que a organice Rustin, o excomunista cuáquero"?
Pois non tal.
Pero unha vez aceptamos, xa non hai volta atrás.
Se aceptases o inevitable agora,
e non obrigado pola economía despois, daría unha imaxe de forza e unidade.
Chámase ser estratéxico.
Sei que semella unha atenuación de toda a nosa loita…
Porque é talmente iso.
Un acto de dous días deixará claro que non nos renderemos.
- Se lle dás a Roy… - De ningún modo.
Bayard, contas co xefe, comigo, a Dra. Hedgeman e Jim.
Será incómoda, pero é unha alianza.
Se non lles pido aos asistentes que se deixen arrestar
ou que durman en tendas, podo conseguir máis congregacións.
- Nada no Congreso? - Nin na Casa Branca?
- Nin tendas no Mall? - Un condenado pícnic.
Aquel día demos ideas, escribímolas na parede…
Comprenderás a nosa decepción.
É o que eu quero? Non.
Pero precisamos axuda se queremos 100 000 persoas.
Hai que facer cambios para contarmos cos sindicatos e os seus cartos.
Se as irmás Dorie e Joyce fosen a Westchester ou ao Upper East Side,
sei que non volverían con cartos para un autobús, senón tres.
Igual ca Eleanore, Tom e Charlene.
Estamos comprometidos coa causa
de desviar a traxectoria deste país cara á liberdade.
Iso é o que está en xogo.
Nada menos.
Gustaríame contarlles como foi crecer en Hattiesburg.
Ser moza en Mississippi…
Tanto tiña o lista que foses…
…ía á catequese.
…dinche que non acadarás os teus soños.
- Pola túa aparencia. - Pola túa cor de pel.
Outro autobús!
UNÍDEVOS Á MARCHA!
DEREITOS CIVÍS XA!
Mentres os traballadores negros non teñan soldo e vivenda dignos,
periga o destino dos traballadores todos.
Meu pai presidía o sindicato 101 de transportistas.
- Brooklyn! - Brooklyn!
Chapas da Marcha de Washington!
Un cuarto de dólar, un cuarto. Grazas!
Pola emancipación da nosa raza!
Un cuarto de dólar. Non falten!
Irmá, un cuarto de dólar. Un cuarto!
Temos a mellor idea do mundo.
ESPECTÁCULO BENÉFICO 23 DE AGOSTO, 1963
MARCHA DE WASHINGTON POLO TRABALLO E A LIBERDADE
- Cinco mil! - Cinco mil dólares.
O 28 de agosto,
Mahalia Jackson cantará e a liberdade brillará.
A liberdade nunca foi gratis.
Así que seguiremos a marchar, loitaremos e non pararemos.
MARCHA DE WASHINGTON POLO TRABALLO E A LIBERDADE
SANTA IGREXA DA REDENCIÓN
E o Señor quere que saibades que vos ama.
- Grazas, Señor. - Si.
Así que vos apreixa entre os brazos,
os vosos medos desaparecen.
A súa caricia é o seu xeito de dicir que…
Loado sexa Deus!
- …non estades sós. - Grazas!
Onde antes sentiades desesperanza…
Si!
…agora sentides forza.
Onde antes había dúbida…
- Amén! Loado sexa Deus! - …agora sentides valor e vida.
Porque sabedes.
- Amén! - E ben que o sabedes.
Sabédelo!
Sabedes
con todo o corazón
que sodes fillos de Deus.
Que tedes dereito a amar e ser amados.
- Si! - Que a congregación diga amén.
Amén!
Amén, amén, amén, amén e amén!
- Tom! - Si?
Escribín a invitación á marcha que me pediu a Dra. Anna.
Está chea de grallas.
E que me veña ver o axente Johnson, dos Gardiáns de Nova York.
Á parte do FBI aparcado en fronte, terma do que dis por teléfono.
Sospeito que está a escoitar todo o clan Kennedy.
Movédevos, vamos. Arreando todo o mundo.
Bulide.
Para dentro.
Vamos.
Rustin?
Agardei por ti fóra.
Cando apareceu a policía,
correron as cortinas e apiñáronos coma cans.
E as cámaras?
Ás veces a policía avisa a prensa das súas redadas.
Teño muller.
Pais, irmáns e irmás, unha congregación que me agarda.
E se estivese dentro? Case entro.
Onde estabas ti?
Chegando tarde, grazas a Deus.
Ou ao seu aviso.
Mai Rustin díxome unha vez que só debía xuntarme
cos que tiñan tanto que perder coma min.
Teremos máis coidado.
Teño que marchar.
Elias.
Cantos Gardiáns hai máis ou menos?
Mil cen policías negros de Nova York.
Só me fío de vós,
quérovos a todos en Washington, pero as armas quedan na casa.
Aínda que me parecese ben, e non tal,
a lei de Nova York exixe que vaiamos armados as 24 horas.
Pois haberá que cambiar a lei.
Moitas grazas por vires.
Hoxe, desde o Senado,
o senador Strom Thurmond fixo as seguintes declaracións.
Quedamos en contacto.
As infames alianzas do Sr. King con comunistas e axitadores
eran un segredo ben gardado.
Eleanore!
- Até agora. - Chama o alcalde Wagner.
O Sr. Bayard Rustin non é só o asesor máis próximo ao Dr. King,
tamén é un comunista.
Esta marcha está a convocala o Partido Comunista.
Tom, cómpren tres comunicados de prensa
que vaian do mero enfado a cuestionar a saúde mental
do non tan querido senador de Carolina do Sur.
Como era a xornalista do Washington Post?
- McNair? - Susanna McBee?
- O Dr. King. - Grazas, pásamo ao despacho.
É a única da prensa coa que vou falar.
E que me chame o alcalde Wagner.
Por sorte, a animosidade de Roy contra ti
quedou eclipsada polo seu odio visceral a Strom Thurmond.
Por agora estamos a salvo, amigo.
Grazas, amigo meu.
Comunicado número un.
Hai anos, cando estaba en Pasadena
dando discursos para a Irmandade da Reconciliación…
É o despacho do famoso Bayard Rustin?
Xa remato eu os outros.
- Estiven pensando. - En que?
No que dixo Mai Rustin.
"Xúntate só con quen teña
tanto que perder coma ti."
E quen podería ser esa persoa?
Ti que cres?
Despois fala do teu compromiso coa xustiza e a paz,
e chámache heroico.
Si!
Basta, botade todo iso.
Onte á noite, pensando na marcha…
Cómpre pór cabinas con folletos
para que os que cheguen en coche saiban a onde ir.
Pasa da unha.
É cedo.
Boa noite a todos.
Marchade.
- Blyden. - Señor Rustin.
Insistinlle ao alcalde cun proxecto.
E hoxe chamoume e aceptou, así que desde a vindeira semana…
Acompañádeme ao terceiro andar.
Non obedezo ordes de negros que se rebaixan cos brancos.
Con esa placa credes que sodes a hostia.
Cantos negros morreron por culpa desa placa?
Ben.
Ben, respira.
Cando vexan un agresor,
que se movan e traballen unidos.
Se queremos unha sociedade de paz,
non podemos acadala por medio da violencia.
Deixaredes as armas na casa.
Levaredes brazaletes identificadores de cor branca,
sombreiros brancos e un chifre.
É responsabilidade vosa
creardes unha atmosfera pacífica que sirva de exemplo aos demais.
Beizóns.
- Bo traballo. - Moi ben.
Iso…
Grazas.
- Elias Taylor da NAACP, un amigo. - Grazas.
- Bo traballo.
- Ben feito. - Coidádevos.
Grazas. Elias Taylor.
Elizabethan Songs & Negro Spirituals. Conque cantabas, eh?
E toco o laúde en dúas.
Asegúroche que en Alabama non che fan homes coma ti.
Nin en ningures.
- Ai, Deus, non… - Si.
Tom!
Tom queda aquí durante a marcha.
- Non ías con Eleanore…? - Cancelado.
- Debes estar… - Non, estou ben.
- Disque estás casado. - Tom…
Estudaches na Howard. Hai negros que pasan por brancos.
- Pero o contrario… - Elias!
Aos 16 anos, un amigo negro veu cear á casa.
Meu pai díxome que o rapaz ese á súa mesa non sentaba.
E aí acabou o conto.
Co teu amigo?
Coa familia.
Mudeime e levo fóra desde entón.
De onde eu veño non abandonamos a familia…
pase o que pase.
Elias.
El impórtame.
E quen non che importa?
Xa terás algún doutorando da Columbia ou algún activista saído da Fisk.
Por que non os levas para o bar da Oitava Avenida
e os deleitas con historias sobre Gandhi e King?
E, cando sexa oportuno… Perdón, cando o que sintan sexa inoportuno,
pasas ao seguinte.
Só que desta dáslle o corazón a alguén
claramente incapaz de corresponder co seu.
E namentres, eu estiven…
Estou…
Máis cadeiras, quero o equipo todo.
- E os teléfonos? - Xa!
Bayard.
O convidado de Roy.
Que argallarán?
Axiña o imos saber.
Cos novos tres líderes relixiosos e o Sr. Reuther, do UAW,
os Seis son agora os Dez Grandes.
Como esta seguramente será unha das últimas reunións antes da marcha…
Sr. Randolph, unha pregunta para o subdirector.
Como dicía, esta será…
Sr. Rustin, ama o seu traballo, a marcha?
Con todo o corazón.
¿E se, poñamos por caso,
houbese alguén ligado a esta organización tan boa que creou
cuxa mera presenza
fose perigosa e prexudicial para a causa que ama?
Alguén cuxas afiliacións pasadas, políticas e doutros tipos,
excentricidades e inclinacións
poderían usar os poderes para inflixir un duro golpe,
xa non só á marcha,
senón que os seus actos de vinganza
ben poderían frustrar a loita pola xustiza racial no país
uns dez ou quince anos.
Mantería esa persoa no cargo?
Ou o seu sentido do deber como custodio de tal causa
empurraríao a desfacerse desa persoa?
Nun caso hipotético,
desfaríame deles.
A non ser que a persoa en cuestión fose eu.
Educáronme para ser humilde e non rumbar.
Como no equipo non hai outros… Blyden, es cuáquero?
- Non ho! - Falarán eles.
Cantos postos de primeiros auxilios temos?
Vinte e dous, levados por persoal médico negro.
- Auga? - Seis tanques de 5500 litros cada un.
Asegurarán que as 27 fontes portátiles funcionen todo o día.
Transporte?
En total, 2220 autobuses.
CORE Carolina do Norte, 11. SNCC Mississippi, 7.
- E a igrexa do reverendo Powell? - Mandan cinco.
Podería ir por estado, pero Joyce?
Corenta trens.
E grazas ao UAW, seis voos
nos que veñen traballadores de Chicago, Grand Rapids, Flint, Detroit,
Syracuse, Rochester e Nova York.
E, a petición do señor Rustin,
o alcalde aprobou o horario de hora punta do metro ás 5:00
para que a xente chegue aos autobuses das 6:00.
Quen son os Gardiáns?
Os policías negros de Nova York.
E cantos haberá en Washington para asegurar unha marcha pacífica?
Máis de mil.
- Latrinas? - 292.
E un avión con famosos no que veñen Harry Belafonte, Marlon Brando,
James Baldwin, Charlton Heston…
Moisés!
Diahann Carroll, Sammy Davis Jr., Lena Horne e Burt Lancaster
tamén asistirán.
E todo isto en sete semanas.
Por iso eu nunca me desfaría de min.
Si!
Si.
Como se consegue tanto en tan pouco?
Traballando de 12 a 15 horas diarias todos os días e grazas a Bayard.
Xefe, Dra. Hedgeman,
non lles pasou nunca que non dan quitado unha palabra da testa?
E agora que?
Durante o show de Bayard e as Rustinettes,
eu non deixaba de pensar en Pasadena.
Fuches, Martin?
- E iso que ten que ver? - E vostede, subdirector?
Estivo en Pasadena?
Non se lembra?
Pois eu téñolle…
- Onde metín o raio do couso? - Acabouse.
Acabouse.
Miro este programa e non vexo nin un nome de muller.
Nin Ella Baker, nin Diane Nash,
nin Dorothy Height, nin Gloria Richardson.
Myrlie Evers, Rosa Parks…
Non, non e non.
Dígame se me equivoco,
pero decidiuse que só falasen os líderes das organizacións participantes.
- E o meu nome? - Os políticos están excluídos.
Son máis ca un político.
Pregunte por Adam Clayton Powell na Sétima Avenida coa rúa 125.
Dra. Hedgeman, podo suxerir
que nos volvamos xuntar cando atopemos solución?
Ben, pero volvo ao que ía dicir…
Aquí es un convidado, non podes interromper todo o…
- Quen me pode ir mirar na guanteira? - Adam!
Serás o xefe dos negros do sur…
Congresista Powell!
Iso xa quedou atrás!
Adíase a reunión.
Non perdades a fe.
Boas, home do goberno.
- Dille ao Sr. Hoover que… - Sr. Rustin.
Quen é?
Claudia.
A muller de Elias.
Ai, si.
Como está?
Grazas por preguntar.
Teño boas novas.
Meu pai decidiu
transferirlle oficialmente a congregación ao meu marido.
Ai, iso é…
marabilloso, abofé.
Alégrame que o pense.
Así que, se non lle importa, dígalle ao meu marido
que lle é hora de volver á casa,
ao camiño que o Señor dispón.
Sra. Taylor…
Agradézolle a súa entrega.
A gran cantidade de tempo que lle dedicou a Elias.
Pero iso acabouse.
Claudia…
Vostede cre nas posibilidades de Elias.
Eu coñezo as súas limitacións.
Xefe Wells.
Sr. Rustin.
No mapa que lles dá o meu socio
están localizados os sistemas de apoio.
Fontes, obxectos perdidos…
Tamén os informo de que acudirán máis de mil axentes de Nova York.
Instruímos os Gardiáns nos piares e prácticas da resistencia pasiva
e, xa que logo, non irán armados.
Por primeira vez desde a lei seca, as tendas de alcol estarán pechadas.
Canceláronse as cirurxías non esenciais
e as empregadas dos congresistas van quedar na casa.
E logo?
É porque un grupo de homes coa miña cor de pel veñen á cidade?
Cando prendo o televisor,
vexo brancos violentos atacando negros en restaurantes
ou un policía branco que ordena cirichar nenos.
Pero sería inxusto culpar a todos polas accións duns cantos.
De feito, a iso chámaselle ser racista.
Vostedes parecen os enxeñeiros que pedín.
Somos tal, si.
O día da súa marcha mobilizamos toda a forza policial da cidade,
xunto con 500 reservas, 2500 gardas nacionais,
4000 soldados do exército
e, por orde do Pentágono, 19 000 tropas.
Pois espero que lles teña traballo, porque aquí non precisamos deles.
E quen teña contacto directo co Sr. Hoover,
que lle diga que o 28 de agosto,
negros, brancos, novos, vellos, ricos, clase traballadora e pobres
chegarán a Washington D. C.,
e non pode facer nada para impedilo.
Cómpre un sistema de son co que falar desde aquí
e que se oia atrás de todo.
O son converte a multitude en público.
E mentres as nosas heroínas se levantan,
o Xefe proclamará as súas proezas ao mundo.
- Visibles, pero sen voz. - E se escriben as presentacións?
Co debido respecto, Sr. Randolph, debería presentalas unha muller.
E non me pida recomendacións, porque moitas xa me avisaron
de que non participarán na marcha.
Lamento que así sexa.
O que eu lamento son as circunstancias que as levaron a tomar esa decisión.
Bayard, que din en Washington?
Que o sistema de son custa entre 16 000 e 20 000 $.
E as cifras de asistentes?
- Rachelle? - A previsión é de 88 000.
Se temos unha persoa menos de 100 000…
Que curioso que o congresista Powell leve días insistíndome
para falar na marcha.
Sabedes por que?
A tía Bess organiza unha comedela.
- A tía Bess? - Ninguén ten unha tía Bess.
Tía Wilhelmina, tía Clarissa, tía…
Eu teño unha tía Bess!
Confirman 20 invitados.
Os curmáns convidan curmáns. Os veciños, outros veciños.
E máis vale que a tía Bess cociñe para 50 persoas.
Sr. Subdirector, máis lle vale cociñar para 200 000.
Non diga que non avisei.
Aí falaches.
Promesas de donativos.
Dá cousa andar pedindo ese día.
"Xuro solemnemente comprometerme coa loita polos dereitos civís.
E prometo que darei o corazón, a cabeza e o corpo,
inequivocamente e sen mirar o sacrificio persoal,
para acadar a paz social mediante a xustiza social.
Xuro levar a mensaxe da marcha aos meus amigos e veciños
e espertar neles o mesmo compromiso e esforzo.
Marcharei e escribirei cartas.
Manifestareime e votarei.
Esforzareime para que a miña voz e a dos meus irmáns
resoe clara e decidida desde cada recullo deste país."
Miña muller…
o seu pai retírase e déixame a igrexa.
Chamoume para dicirmo.
Tamén che dixo que está embarazada?
Elias…
se cadra pensas que só matas un aspecto de ti,
mais non é así.
Estás a matar todo o teu ser.
Son un home casado,
a piques de ser pai, e vostede…
é un home enfermo e ten que deixar de me ir detrás.
Tamén insinuou que non tiña novas de ti.
Viñeches de noite a este parque? Fuches aos baños Morris?
Quen o sabe?
A brigada antivicio? O FBI? Teñen fotos?
Porque a carne desexa o que é contrario ao espírito
e o espírito o que é contrario á carne.
A carne desexa o que é contrario ao espírito e o espírito…
Arredarte do que máis desexas.
O organizador desta catástrofe inminente
ese suposto home, Bayard Rustin,
non só é un comunista,
senón tamén un pervertido.
Teño nas mans o expediente da súa detención en Pasadena
datada en xaneiro de 1953.
O Sr. Rustin declarouse culpable de conduta lasciva con dous homes.
Condenárono por homosex…
O Consello das Igrexas preparará 80 000 xantares a véspera.
- Correcto? - Si.
- Manteiga de cacahuete e marmelada. - Estivemos a falar e…
Non collas.
- Quen? - As rapazas e mais eu.
- Decidimos sándwichs de queixo. - Manteiga de cacahuete e marmelada.
Non collas.
Que palabra estades fartos de oírme dicir?
- Eleanore? - Detalles.
Imos pasar dos 25 graos.
O queixo bótase a perder, deberiades sabelo.
Deberiades sabelo!
Bayard…
Es un dos homes máis listos que coñezo.
Así que explícame por que,
con todo o que queda por facer,
me vexo obrigado outra vez a xustificar a miña existencia.
A todos nos inculcan de xeito astuto e cruel
que somos desaxeitados, incompletos.
E o xeito máis doado de combater ese sentimento
é atopar outro a quen achar inferior.
Por ser máis pobre ou máis escuro ca nós,
ou porque desexa a alguén
que as igrexas e as leis din que non debemos desexar.
Cando nos contamos esas mentiras,
cando comezamos a vivilas e crelas,
facemos o traballo dos opresores ao nos oprimir a nós mesmos.
A Strom Thurmond e a Hoover impórtolles unha merda.
O que queren en realidade é impedir que nos xuntemos
e exixamos cambios no país.
Esperan a miña renuncia?
Algúns si.
Pois terán que me botar,
porque non vou renunciar.
O día en que nacín negro,
tamén nacín homosexual.
Ou cren na liberdade e a xustiza para todos
ou non cren.
Si, son Michelle Harwood.
- Michelle Harwood. - Ben.
Dime o seu nome e apelido?
Son Michelle Harwood.
Si, son Michelle.
Biloxi, outro autobús.
Chattanooga, corenta e sete.
Eleanore, novas cifras. Amósochas?
- Algunha outra petición? - O mellor é que saia na peaxe.
Xusto antes de Washington e Old Dominion.
Vas ir así vestido á miña execución?
Teño o veo de viúva sucio.
Levas todo este tempo agardando
por algo que aínda non podo dar.
Talvez cando sexa maior
e moitas batallas estean xa gañadas,
sentireime libre para namorar.
Pero, até entón, quero que saibas que es a miña familia.
Sen segredos
nin vergoña,
só amor.
Constérname
que haxa homes que, escudados na moralidade cristiá,
violen as concepcións máis básicas da decencia humana
para perseguir outros homes.
O señor Rustin é un dos seres humanos con máis moral
e máis decencia que coñezo.
Está tan comprometido coa democracia deste país
como calquera funcionario electo
e loitaría por defender os dereitos de todos,
mesmo os daqueles que aproveitan unha posición de poder
para negarlle os seus.
É un orgullo telo como amigo.
Non se me ocorre ninguén mellor para guiarnos até Washington D. C.
Non.
- Veña, bulide. - Vamos.
Sr. Rustin!
Blyden.
- Que lado? Dereito? - Si.
Xesús camiñou por este val solitario.
E tivo que camiñar só.
Señor, espero e prego que hoxe veñan.
Iso vai alá.
Iso alá.
EXIXIMOS A FIN DA DISCRIMINACIÓN
Grazas por vir. Tome isto, está todo alá.
Leve máis.
Firmen e entreguen as promesas de donativo.
- Señor Rustin. - Señor Rustin.
- Son as 7:45. - E a xente?
- Falou de 100 000 persoas. - Vexo 75 coma moito.
Alabama, Wisconsin, Nevada, Union Station. Diría que contra as 10:00.
Eleanore?
Dez en punto.
Probando, probando. Un, dous, tres.
Que xentío!
Liberdade xa, liberdade xa…
- Iso é. - Aleluia!
Todo o mundo…
Liberdade, liberdade.
Liberdade, liberdade…
Amén!
Aleluia!
Loado sexa o Señor!
Amén!
Amén, Mahalia!
Cando a deixemos repicar desde cada vila e cada aldea,
desde cada estado e cada cidade,
poderemos apurar a chegada dese día no que todos os fillos de Deus,
negros e brancos,
xudeus e cristiáns, protestantes e católicos,
se collan das mans
e entoen a letra daquel vello espiritual negro:
"Libres á fin! Á fin libres!
Grazas a Deus todopoderoso, somos libres á fin."
Bayard.
- Anna. - Sr. Randolph.
Cando era nena,
meu pai preguntábame cada noite,
"Hoxe fixeches por ser útil?"
Seguro que a ti tamén.
Pero, meu neno, hoxe…
Hoxe…
Xefe.
O presidente acaba de convidar os Dez Grandes ao despacho oval.
Así me gusta.
Parabéns.
Bayard debería acompañarnos.
Hai unhas semanas dixen
que recollía o lixo de boa gana se isto saía ben.
Rustin, es moito máis valioso para nós ca un recolledor do lixo.
Roy, que vergoña.
Mai Rustin aprendeume que ningún home vale menos
por recoller o lixo para coidar dos seus.
Ola, fillo, como estás?
Podo?
Grazas.
250 000 persoas acudiron á Marcha sobre Washington,
a protesta pacífica máis multitudinaria até a data.
Nove meses despois,
o Congreso aprobou a Lei dos Dereitos Civís,
que prohibía a discriminación por raza, cor, sexo ou orixe.
En 1977, Bayard namorou de Walter Naegle.
Estiveron xuntos até o pasamento de Bayard en 1987.
Cincuenta anos despois da Marcha,
Bayard Rustin recibiu de xeito póstumo a Medalla Presidencial da Liberdade.
Subtítulos: Jeiry Castellano