Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nie rozumiem.
Nie, tędy.
Louise, szybciej!
Ja jestem zawsze zajęta?
Bzdura.
To nie jest sprawa twojej matki.
- Żartujesz. - Rozłącz się.
Co ja ci zrobiłam?
Zgodziłam się na wspólne zamieszkanie. Angażuję się.
Jak możesz? To wstrętne.
Gadasz jak stary szowinista.
Chcesz mnie zranić.
W pierwszym dniu pracy.
- Porodówka. - Dzień dobry. Nowe położne.
Głęboki wdech...
i wstrzymujemy oddech.
Gratulacje.
Brawo, kochanie.
Byłaś dzielna.
Wspaniała!
POŁOŻNE
Witaj.
Dziękuję.
Cała jestem umazana.
Będzie dobrze. Zapomnij o nim.
Teraz musimy się dobrze pokazać. Uśmiech!
Jesteście gotowe?
Wolałabym, żeby tu została, ale w neonatologii nie mają miejsca.
Daj znać.
- Marushka? Nie naprawili fotela w dwójce. - Zajmę się tym.
Marylin,
- zaprowadź Louise do Bénédicte. - Która to?
- Ruda. - Chodź.
Dzień dobry.
To Grégoire, ordynator. Kogut w naszym kurniku.
Młody zdolny.
Wszyscy w oddziale są młodzi. Tu się wytrzymuje do trzydziestki.
To jest Louise. Nowa. Masz się nią zająć.
- To żart? - Nie.
Serio? Jak mam dziś wdrażać nową? Jesteśmy przytłoczeni.
Przecież muszę zatrudniać.
Wiesz, jak to się nazywa? Sabotaż. Nieodpowiedzialność.
Nie mogę przewidzieć, kiedy będzie chaos.
Mam. Jest pani w szkole rodzenia.
Co? Dam radę w oddziale, odbyłam staże.
Dobrze mnie oceniono.
Zawsze mówię nowym, że życie położnej to nie tylko adrenalina w porodówce.
Proszę za mną.
No, już.
Zetrzyj makijaż.
To do przesyłania testów antyglobulinowych. Widzisz torebki?
Ja wszystko oznaczam jako pilne.
Do kogo to?
Piątka. Marylin.
Idę.
Jak można w taki dzień przysyłać nam nową?
Lodówka na oksytocynę.
Żłobek.
Tu się robi gazometrię z krwi pępowinowej.
Tutaj - terminacje ciąży.
Dobrze się pani czuje? Nie bardzo?
Nie oddycha pani, to dlatego.
Wiem, ale trzeba oddychać.
Pokażę coś pani. Proszę stanąć tak.
Dobrze.
I teraz oddychamy.
Toaleta. Gdybyś miała czas sikać.
Kiedy podłączasz KTG,
dane trafiają do centrali, więc otwórz program ORBIS.
Rozumiesz, o czym mówię?
Monitor z wykresami tętna wszystkich dzieci.
- Tak, znam to. - Dobrze.
Sala resuscytacji. Blok operacyjny.
Tu - trudne przypadki: porody pośladkowe, przedwczesne, ciąże bliźniacze itd.
Blisko bloku i sali resuscytacji.
Musisz wszystko zapamiętać.
- Przepraszam. - Telefon zostaje w szatni.
Jasne?
- Nie mogłaś znaleźć wyjścia? - Przepraszam.
Miałam gówniany dzień.
Ja też. W życiu się tak nie nudziłam.
- Przesadzasz. - Wcale nie.
Szkoła rodzenia - to nie dla mnie.
Naucz się ryzykować. Trochę wiary!
To szło za szybko.
Muszę się przyzwyczaić do bycia w związku. Jak każdy.
Przecież nie ma instrukcji obsługi. Nie chcesz nikomu zaufać?
Chyba mamy inne podejście do związków.
Bez wątpienia. Ale przyznaj, jesteś trudna.
Nie znosisz krytyki. Od razu się wściekasz.
Wcale nie.
Tak mam tylko z tobą. Zawsze trafiasz w czuły punkt.
Umiem cię zdenerwować.
Właśnie. Jakbyś próbowała...
Przed rozmową byłam spokojna.
Z taką postawą daleko nie zajdziesz.
Jestem wykończona. Miałam ciężkie dni.
Rozstanie, przeprowadzka... dużo tego.
Nie dobijaj mnie. Nie po to zadzwoniłam.
Wcale cię nie dobijam. Znów robisz z siebie ofiarę.
Nie chcę ciągnąć tej rozmowy. Pogadamy kiedy indziej.
- Odpoczywaj, kochanie. - Ty też.
I spróbuj być miła.
- Do usłyszenia w przyszłym miesiącu. - Pa!
No, dziewczyno!
Wrzuć na luz. Ona się o ciebie martwi.
Przynajmniej możesz narzekać. Mnie matka by za to wydziedziczyła.
- Pożyczę ci swoją. Dzwoń do niej. - Uważaj, bo to zrobię.
Mogę panią zbadać?
No dobrze.
Skurcze nie ustały.
Próbowaliśmy wszystkiego. Tokoliza nie poskutkowała.
Akcja porodowa trwa.
Córeczki niedługo przyjdą na świat.
Wiem, przed terminem.
Będą wcześniakami.
Będą potrzebowały pomocy i troskliwej opieki.
Ale...
my umiemy im to zapewnić.
Tutaj będą miały najlepsze możliwe warunki.
Wiem...
Wszystko po kolei.
Zostawię państwa na chwilę.
Jeśli będą państwo mieli pytania,
jakiekolwiek - odpowiemy.
Dobrze?
Co to było?
No, co? Twoje emocje, problemy?
Masz pocieszać ludzi, nie dołować!
Swoje problemy zostaw w szafce z telefonem.
To jest oddział patologii ciąży, obudź się!
Tu trafiają najtrudniejsze przypadki. Nie wolno nam się wygłupiać.
Jak mogę ci pomóc?
Nie będę ci pomagała w pomaganiu.
Żenada.
Nikt ze starszego personelu nie chce przyjmować porodów.
Tymczasowi?
Trudno ich znaleźć, a co dopiero wyszkolić...
Marushka!
Zadzwoń później.
- Potrzebujesz kogoś na porodówkę? - Tak.
Tu się nic nie dzieje, chętnie pomogę.
I przemy. Tak, tak!
Jeszcze! Dziecko już się wysuwa.
Świetnie. Ale trzeba przeć dalej.
Sekundkę. Jeszcze trochę.
Wstrzymać oddech... Tak!
Wstrzymujemy...
Wdech i jeszcze raz. Wydmuchujemy powietrze jak przez słomkę.
Jak przez słomkę.
Tak, super. Bardzo dobrze.
Tak. Doskonale.
Super. Chwila przerwy.
- Niech krocze się rozciągnie. - Dobrze.
Chce pani jej dotknąć, poczuć, gdzie jest?
Córeczka jest tutaj.
I proszę jeszcze podmuchać. Delikatnie.
Bardzo dobrze.
Teraz przemy, żeby wypchnąć barki.
- Ale nie ma skurczu. - To nic.
Tak jak przedtem?
Tak.
Proszę wyciągnąć ręce do córeczki.
Jest tutaj.
Moje dziecko.
Tak, już tu jest.
Brawo!
Gratulacje!
Wspaniale. Gratulujemy państwu.
Cześć.
Cudownie.
- Poszło doskonale. - Dziękuję.
Była pani bardzo dzielna.
Obróćmy ją, żeby przeciąć pępowinę.
Hop, malutka. Dobrze.
Doskonale.
- Zajrzyjmy do szóstki. - Pewnie już są wyniki.
- Wyniki? - Poziom płytek krwi.
Na wszelki wypadek. To stan przedrzucawkowy.
Wprowadziłam sondę, zostawiłam kroplówkę. Na górze wiedzą.
Pokój 346. Czekamy tylko na wyniki.
Bardzo dobrze.
Louise, wszystko gra?
Przynieś swoje zdjęcie z niemowlęctwa, na tablicę.
- Dobrze. - Ja też mogę, czy tylko położne?
Dla ciebie zrobimy wyjątek.
Ty też przynieś. Jesteśmy zespołem.
Jasne, to najważniejsze.
Tu Antoine z ginekologii.
Przesłałem krew do pilnego badania. Wciąż nie ma wyniku.
Nie.
- Julie? - Na szkoleniu z hipnoterapii.
- Fanfan? - Na zwolnieniu.
Błędne koło. Jedne idą na zwolnienie, inne pracują za nie
i też chorują.
Co robić? Nie mam nikogo, kto by ją nadzorował.
Kogo, Sofię?
Nie potrzebuje nadzoru.
Tak?
Więc sprawa załatwiona.
Jedno z głowy.
Przepraszam, mogę o coś spytać?
Jak się sprawdza rozwarcie?
Jak wyczuć palcami,
że szyjka rozwarła się na 2 lub 4 cm?
Czytałem o tym,
ale nie wiem, jak to działa w praktyce.
Nigdy nie dotykałem szyjki macicy.
Chyba nie.
Louise, jak mierzysz rozwarcie?
Student chciałby wiedzieć.
Linijką.
- Linijką? - Tak.
To znaczy...
Jasne, że nie.
Ej, cheerleaderki! Rozmawiam przez telefon.
Dziewczyny, czyja to pacjentka? Ma silne bóle.
- I wiozą jeszcze dwie. - "Dziewczyny i chłopaku"!
Tylko zaczynamy się wygłupiać, i już robota wzywa.
Czy mógłbym zobaczyć poród?
- Mogę? - Nie ma czasu.
Czy mogę...
- Proszę pani. - Zaraz ktoś podejdzie.
Pani Weiss, pełne rozwarcie.
Położyłam ją w piątce, ja się nią zajmę.
Niepokoi mnie jej mąż.
- Co jest w karcie? - Nic,
ale podejrzewam przemoc.
Przyślij mi ją, jest łóżko.
Nieletnia, pełne rozwarcie, 38. tydzień. Brak czynników ryzyka.
Twoja też? Wszystkie z pełnym rozwarciem?
Capucine, krwotok w jedynce,
a Antoine robi cesarkę.
- Jedynka nie jest pusta? - Już nie.
Zaczyna się gówniany dyżur.
Porodówka.
Zaraz będę.
Z SOR-u. Rozwarcie 7, silne bóle.
- Nie mogę. Mam nieletnią. - Ja ją wezmę.
- Masz już trzy. - Jak każda z nas.
Moje są niezagrożone. Wezmę czwartą.
Cholera, to moja.
- Dobrze. W razie czego mnie wezwij. - Okej.
Mamy przepełnienie.
Możesz przesunąć aborcję zaplanowaną na dziś?
Dzięki.
Jeszcze raz. Wdech.
I wydech. Dobrze. Wiem, że pani ciężko,
ale trzeba jeszcze trochę zaczekać, aż zwolni się pokój.
Mąż pani pomoże.
Zaraz ktoś przyjdzie.
W piątce wysiadł monitor. Nic nie widać.
- Od kiedy? - To samo było w nocy w czwórce.
Jeśli będę godzinę u pacjentki w piątce,
jak mam obserwować resztę?
- W twoich salach działają monitory? - Tak.
Wezwijcie technika.
Niech ktoś się tym zajmie!
Proszę głęboko oddychać.
Wdech.
I długi wydech. Świetnie.
Jeszcze.
Proszę dalej pomagać żonie.
Dobrze. Niedługo wrócę.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Muszę ubrać dziecko i zwolnić pokój. Zostaniesz?
Wrócę jak najszybciej.
Pani Claro,
szyjka się nie rozwiera.
Skurcze są regularne, ale słabe.
Bez obawy, będzie rozwarcie.
Ona naprawdę cierpi. Zwykle się nie skarży.
Widzę, że cierpi. Ale ból porodowy nie jest zwyczajny.
Zrobimy, co w naszej mocy, żeby pani ulżyć.
Wrócę za kilka minut. W razie czego proszę wołać.
Na monitorze
widzę tętno dziecka.
Zawsze.
Wszystko jest w porządku. Dobrze, Claro?
- Niedługo wrócę. - Bardzo dziękujemy.
Przepraszam.
Cholera.
To nie boisko. Nie musisz biegać, żeby coś dobrze zrobić.
Przepraszam, Bénédicte.
- Możemy zaczynać? - Tak.
Podamy znieczulenie. Wkrótce ból ustąpi.
Nie działa?
Nie.
Problem techniczny. Zaraz wrócę.
- Twoje monitory działają? - Tak.
Mój nie. Zerkaj na dwójkę.
Ona musi opuścić głowę.
Głowa w dół. Dobrze.
I zostajemy w tej pozycji. Proszę na mnie patrzeć.
Barki w dół, plecy zaokrąglone.
Proszę na mnie popatrzeć.
- Nie ruszać się. - Na mnie!
- Spokojnie. - Tak.
Jeśli pani nie przestanie, nie podam znieczulenia!
Nie ruszać się!
Proszę opuścić głowę i barki.
Dobrze.
Niech pani ściska moją rękę. Może ją pani zmiażdżyć.
Doskonale. Brawo. O to chodzi.
Nie ruszamy się... Dobrze. Właśnie tak.
Jeszcze tylko parę sekund.
Już zaraz.
Kod czerwony. Idę.
Sofia, czekaj. Już kończę.
Sofia! Twoje dziecko z dwójki!
Już.
- Proszę! - Zajmijcie się tatą.
Nie może pan wejść.
Co się dzieje?
Chcę zobaczyć syna!
3100 g.
Zacznij Apgar.
Pulsoksymetr.
Weź sondę.
- Celia, wytrzyj go i stymuluj. - No, mały.
- Apgar zero. Odsysam. - Godzina 15.23.
- O której się urodził? - O 15.21.
Okej. Upowietrzniam.
1, 2, 3...
Bradykardia.
- Zwiększ tlen do 30. - Jest 30.
Nie, do 40.
- Już, dziecinko. - Brak poprawy.
- Daj 60. Ciąża była donoszona? - Tak.
- Mamy 60. - Saturacja 30.
Daj 100.
Już.
Nic z tego. Robimy masaż. Jak masz na imię?
- Sofia. - Masuj.
1, 2, 3, oddech.
Niedobrze. Jeszcze raz.
1, 2, 3, oddech.
3 minuty. Nic.
Odsysamy. Célia, większa sonda.
- Jaka? - Dziesiątka.
No, już. Nie umieraj nam.
Ssanie.
No, dziecko.
Tętno w górę.
Upowietrzniamy dalej. 1, 2, 3...
oddech.
1, 2, 3, oddech.
Wciąż źle.
Célia, masuj.
Kurwa, nic. Brak poprawy.
Célia, podaj rurkę do intubacji, a ty adrenalinę.
Nie umieraj. 15.25.
Cztery i pół minuty, wciąż brak reakcji.
- Gotowe. - Moment.
Mamy tętno.
Super.
- Nabiera koloru. - Pokaż, że mózg nie został uszkodzony.
No, już.
- Dzwoń na neonatologię. - Saturacja rośnie.
Ja to zrobię.
Halo, tu Célia.
Wysyłam wam dziecko z cesarki
po pęknięciu macicy.
Zrobiłyśmy masaż serca. Ruszyło.
Saturacja 40, stan stabilny.
Nie mam wiele do dodania. Hipotermia, stan stabilny.
Jutro zrobimy rezonans.
Dzięki, Inès.
Co się wczoraj stało?
Stało się to, że brakuje personelu.
Po prostu.
Proszę!
Zacznijmy od początku.
Mam kartę pacjentki. "Silne bóle,
tachykardia, słabe skurcze". Pomyślałaś o pęknięciu macicy?
Nie. Podłączyłam monitor, sądziłam, że ból minie. Nie zdążyłam...
Sofia nie stoi pod pręgierzem. Jest nowa w oddziale.
Powinnam była ją nadzorować.
Nie obwiniajcie się.
Gdyby pacjentka nie leżała godzinami w korytarzu,
każdy by zobaczył, że skurcze słabną.
Bez monitora nie można było podejrzewać pęknięcia.
Zawsze to samo!
Czekaj. Nie oskarżam ani Sofii, ani Bénédicte.
A tak to zabrzmiało.
Jak w sądzie.
Uciszcie się!
Sofio, proszę dalej.
Położyłam ją i podłączyłam KTG. Tętno było niskie, ale nie alarmujące.
Bardzo ją bolało, choć skurcze były słabe. Przeoczyłam problem.
Nie mogłaś wiedzieć.
- Nikt nie mógł. - Monitor nie działał.
- Poprosiłam Redę, by zerkał. - Ale nic mnie nie zaniepokoiło.
Gdybyś powiedziała o możliwym problemie, patrzyłbym inaczej.
Reda,
nie odbijaj piłeczki.
Problemem nie jest Sofia.
Nie Sofia! Tylko szpital!
Gówniany system, w którym brak personelu.
Często mamy po cztery pacjentki.
Pięć lat temu to była rzadkość. Dziś to norma.
- W Anglii jest jedna na jedną. - To nie Anglia.
Więc mamy nic nie robić?
- Tego nie powiedziałem. - Co proponujesz?
Strajk.
Co to da? Musimy pracować.
Chcą ciąć koszty.
Nie zatrudnią więcej osób.
Zatrudnionym na czas określony strajk nie pomoże.
Takich dyżurów jak wczoraj będzie więcej. Mamy się na to godzić?
W końcu umrze nam któreś dziecko.
I to się stanie normą. Tego chcecie?
Udało nam się, prawda?
Udało się, bo nikt nie umarł?
To jedyne kryterium? Dziecko z uszkodzeniem mózgu ci pasuje?
Kobiety czekające 4 h w korytarzu?
Pilne zabiegi z powodu awarii sprzętu?
- To ci pasuje? - Czy ja tak powiedziałem?
Tak jakby.
Racja. Biegamy z pokoju do pokoju.
Nie mamy czasu dla pacjentek. Ten zawód się dehumanizuje.
Nie róbmy z siebie ofiar.
Monitor już działa, tak?
Będziemy tu dyskutować, aż w oddziale dojdzie do tragedii?
Jak zwykle:
zależy tym samym osobom.
Zawsze tym samym?
Niech nikt nie podważa mojego zaangażowania.
Ciągle mam nadgodziny,
przychodzę z gorączką,
choruję na pęcherz, bo nie mam czasu sikać.
Cały rok nie widziałam syna. I co, nie zależy mi na pracy?
Chyba śnię.
Dzień dobry.
Gratuluję wam wszystkim,
że przetrwaliście wczorajsze tsunami.
To był bardzo trudny dyżur,
ale razem daliśmy radę,
dzięki waszej odwadze i umiejętnościom.
Zasłużyliście na nagrodę.
Stawiam sushi.
Świetnie.
Zaraz do pani wrócę.
Kurwa!
Nic tu nie ma.
- Kurwa. - Co się dzieje?
Zrobiła tylko jedno USG. Żadnych badań krwi.
Nic tu nie ma. Brak konsultacji z anestezjologiem.
Capucine, mam pacjentkę z bólem, żadnych badań.
- Żadnych? - Tylko w 1. trymestrze.
Późno stwierdzona ciąża. Imigrantka,
bezdomna. Rozumiesz.
Pobierzmy krew do pilnego zbadania.
Dzięki. Badanie jest obowiązkowe. Rozwarcie?
Było 8.
Po co znieczulać? Zaraz urodzi.
- Mam się nią zająć? - Nie.
To skomplikowany przypadek.
Ona nie zna francuskiego, nie ma danych medycznych.
Nie znamy historii ciąży.
Dam radę.
- Mógłbym obejrzeć poród? - Nie. Mamy trudne przypadki.
Cholera. Valentin, wybacz. Zapomniałam o tobie.
- To nic. - Przepraszam.
Mógłbym popatrzeć na poród w czwórce?
Przykro mi, już po wszystkim.
Nie możemy o tobie myśleć, mamy za dużo na głowie.
Trzeba przeć. Bardzo mocno!
Mocniej!
To za mało. Dziecku trzeba pomóc.
- Przemy! - Nie krzycz na nią. Nie rozumie.
- Mocniej, nie przestawać. - Niech odetchnie.
Głęboki oddech.
Przy następnym skurczu trzeba się postarać. Rozumie pani?
- Rozumie. - To za mało.
Wdech, wstrzymujemy oddech i przemy.
Mocno!
Rozumie mnie pani?
- Nie krzycz. - Proszę przeć!
Teraz naprawdę.
To na nic. Nie mogę przeć za nią.
Niech odsapnie.
Mała zaraz się urodzi.
Przy skurczu,
na znak koleżanki, proszę wziąć wdech,
zatrzymać powietrze, a potem wydmuchać.
Nie odpuszczamy. Mocno!
Nie przestawać! Przemy!
No, już.
Mocniej!
Mocniej, stop!
Już jest. Brawo!
Gratuluję. To córeczka. Godzina 22.22.
Świetnie.
Bardzo dobrze.
Daj mi ją, Louise.
- Podaj mi ją. - Nic jej nie jest.
Proszę.
Obudź się.
Nabierz kolorów.
No, już.
Kurwa!
Proszę się nie martwić, pani Agazi.
Masujemy pani dziecko, żeby oddychało.
Jest w dobrych rękach.
No, zrób się różowa.
Delikatnie!
Już.
Może pani ją przytulić.
Nie, jestem zmęczona.
Jak się będzie nazywać mała księżniczka?
- Wybrała pani imię, Mariam? - Ty wybierz.
Dzień dobry.
Dzień dobry, dziecinko.
Mam na imię Charlotte.
Mama nie jest gotowa, żeby cię przytulić,
ale to się zmieni.
Wszystkie jesteśmy przy tobie.
Tylko dla ciebie. Tak.
Jakie śliczne dziecko.
W porządku?
Dzwoniłaś na neonatologię?
Każą czekać na rezonans,
by sprawdzić, czy mały będzie warzywem.
Szkoda zachodu.
Louise, wyjaśnij mi:
coś ty wyprawiała? To moja pacjentka.
- Chciałam pomóc. - Ty mnie?
- Nie wolisz tutaj? - Zasłaniasz.
Wybacz. Ja... przepraszam.
Co robisz?
Szukam mieszkania. Bo teraz mieszkam...
zawsze mieszkałem z rodzicami.
To nie problem,
ale muszę wcześnie wstawać.
Bo dojeżdżam.
Możesz spać u nas.
U was?
Na kanapie w salonie.
Miło z twojej strony.
Mogę mieszkać z tobą i Louise?
Nie będę przeszkadzał?
Będziesz płacił 200 euro. Póki czegoś nie znajdziesz. I jeśli Louise się zgodzi.
Super. Przyznam...
że to by było idealne.
Ale nie chcę przeszkadzać.
Przeszkadza mi, że ciągle o to pytasz.
Jasne. Przepraszam.
Super, że zaproponowałaś.
Nawet mnie nie zauważycie. Super.
Śpij dobrze, Mathis.
Boli mnie brzuch, bolą nogi,
a ty mówisz, żebym była dzielna? Drzwi.
Mam być dzielna? No nie!
Na miłość boską!
Moja córka rodzi.
Reda?
Gdzie Reda? Reda!
- Jesteśmy w szpitalu. - Wiem.
Szukam syna. Jest lekarzem.
A to jego siostra. Reda, kochanie!
- Przestań krzyczeć. - Przyszłyśmy urodzić.
Przyszłyśmy urodzić dziecko.
Ja przyszłam urodzić! Ja rodzę!
- Dziękuję. - Który pokój jest wolny?
Dwójka.
- Gdzie jej pokój? - Sama pójdę.
Pomogę.
- Nie trzeba, tu jest mój syn. - Wyłącz ją!
- Twoja siostra cierpi. - Wiem.
Wszystko w porządku?
Nie. Boli ją. Bardzo.
- Gdzie jesteś, Samir? - Niedaleko, 198 km od was.
Półtorej godziny.
Bardzo dobrze.
Oddychaj.
Nie tak.
Oddychaj.
Mamo, daj jej spokój.
To minie.
- Gdzie Bénédicte? - Nie pracuje non stop.
Ona powinna przyjąć poród.
Ale zrobi to kto inny.
Ona mi nie pasuje.
Reda, proszę.
Oszalałaś? Brat nie będzie przyjmował porodu!
Mamo, proszę.
Możesz to zrobić.
Nie mogę. Louise się tym zajmie.
To świetna położna. Ufam jej.
Zostawiam was z nią.
Dokąd idziesz? Zostań! Nie opuszczaj nas!
- Pozwól mu pracować. - Twoja siostra rodzi.
Rozwarcie 5 cm.
Jest pani w połowie akcji porodowej.
- Chce pani znieczulenie? - Chce.
- Nie zaczynaj. - Samir!
Nie on decyduje.
Trzeba wziąć znieczulenie.
Pozwól mi się zastanowić.
- Co mówi Reda? - Nic! Nie ma go.
Zaleca znieczulenie.
Skupmy się. Pani decyduje, Souad.
- Czego pani chce? - Znieczulenia.
Mam dwoje dzieci. Wiem lepiej.
- Słucham tylko Souad. Jak będzie? - Niczego nie poczujesz. Żadnego bólu.
- Dobrze. - Zdecydowała.
Niech pani wzywa anestezjologa.
- Jak chcecie. - Dzwoń.
Na pewno?
Nie mam wyboru.
Kazałam wezwać anestezjologa.
- Słyszałam. - Proszę o znieczulenie.
- Albo i dwa. - Znieczulenie?
Niech pani wezwie anestezjologa.
Zgodziła się.
- Przestań. - Zobaczysz.
Chcesz ją zastąpić? Umiesz lepiej?
Widzisz?
Gdzie anestezjolog?
Proszę, żeby pani na kilka minut wyszła.
Zostanę z córką. Jej męża nie ma, ale ja jestem.
Musimy porozmawiać same.
Mama mi nie przeszkadza.
Wiem, że jest pani ciężko patrzeć na ból córki,
ale muszę być z nią sama, by dobrze wykonać moją pracę.
Po porodzie pani wróci,
ale teraz jest tu miejsce dla jednej mamy - Souad.
Proszę, żeby pani wyszła.
Proszę.
Dziękuję, do zobaczenia.
Przepraszam,
ale chciałam, żeby miała pani spokój i mogła się skupić.
- Dziękuję. - W porządku?
Tak.
Dobrze.
Proszę przeć do końca skurczu.
- Chce pan pomóc? - Jak?
Proszę tutaj.
Niech pan położy tu ręce i mocno naciska.
A pani niech się odpycha.
Spadnie.
Skądże. Żona ma dużo siły. Świetnie sobie radzi.
Proszę pomagać jej się odprężyć między skurczami.
Wszystko w porządku?
- Tak. - Jest dobrze?
Nawet bardzo. Proszę ze mną.
- Wszystko się układa. - Louise, mogę...
Przykro mi, nie. To moja siostra.
- Czego on chce? - Niczego, mamo.
- Przykro mi. - Nic się nie stało.
Dlaczego tak jest?
Patrz.
- Opada. - I się podnosi.
Co się dzieje? Powiedz.
- Ma się podnosić. - Teraz opada.
- Coraz bardziej. - Wcale nie.
Jest na szarym pasku.
Rozumiem.
Czyli wszystko w porządku?
Siostra nie czuje bólu?
A dziecko? Puls? Wszystko w porządku?
- Czekaj... - A to?
Opada. Jest problem.
Przestań. Stresujesz mnie.
Wyjaśnij, co się dzieje. Znów idzie w górę.
- I opada. - Nie...
- Reda... - Co?
Dlaczego tak opadło?
Reda! Patrz, co się dzieje!
- Przestań. - To twoja siostra!
Coś się stało.
Wykres zniknął. Nie ma pulsu.
Gdzie się podział? Reda?
Nic nie widać. Co?
Powiedz. Już jest?
Urodziło się.
Dziecko się urodziło.
Już po wszystkim.
Reda, mam wnuczkę!
Dziecinko...
Kocham was.
Kocham.
Jest doskonała.
Tak.
Co z panią Agazi?
- Może spędzić trzy noce w hotelu. - A potem?
Nie wiem. Sofio, proszę.
Powiedzieć ci, dokąd pójdzie? Na ulicę.
A ty umywasz ręce.
Trzy noce dla czystego sumienia.
Co miałam zrobić?
Dzięki, super.
- Przyjść później? - Nie, proszę usiąść.
Jestem z pani bardzo zadowolona. Naprawdę.
Ale czuję, że jest pani trochę zmęczona.
Nie wiem, czy porodówka to najlepsze miejsce dla pani,
więc proponuję przychodnię.
- Albo... - Ktoś się na mnie skarżył?
Nie w tym rzecz. Nie każdy nadaje się do porodówki.
Miała pani trudne początki, nie z własnej winy.
Widzę, że ten incydent wciąż panią dręczy.
Jestem położną, nie boję się resuscytacji dzieci.
Nie możemy uratować każdego. Proszę to zrozumieć.
Praca położnej
to cudowne chwile, ale też trudne.
Gdybym nie chciała ratować wszystkich, zmieniłabym zawód.
Lubię porodówkę.
Mogę wrócić do pracy?
Tak.
Tu Marylin. Znajdzie się u was miejsce
dla pacjentki? Urodziła o 12.08.
Szukam zakwaterowania dla bezdomnej,
która miesiąc temu u nas urodziła. Tak, czekam.
- Wiem. Cóż, dziękuję. - Dla pani Agazi?
Szukamy w całym regionie. Bez skutku.
Połóż tu kartę pani Sajaux.
Powodzenia.
Wysyłam ci pacjentkę. Drugi poród, bez powikłań.
Pęknięcie krocza drugiego stopnia.
Dziewczynka, 3100 g, Apgar i pH w normie.
Znajdzie się pokój?
Czekam.
Reda? Spójrz na tętno w trójce. Chyba spada.
Podać terbutalinę?
Dlaczego? Odcięłaś oksytocynę?
Byłaś u pacjentki?
- Żadnej hipertonii ani hiperkinezji? - Nic.
Więc... jest dobrze.
Znalazłaś pokój? Świetnie.
Marylin, co myślisz o tętnie płodu w trójce?
Podać terbutalinę,
żeby zahamować skurcze, dać dziecku odpocząć?
Tętno jest doskonałe. Prawidłowe na tym etapie.
Nie martw się.
Antoine, możesz podejść?
Mam tu kiepskie tętno. Jak to widzisz?
Podać terbutalinę?
Przygotować rodziców na cesarkę?
- Który pokój? - 3.
Rozwarcie się zatrzymało?
Żadnych czynników ryzyka, cukrzycy?
- Zahamowanie wzrostu? Ciąża przenoszona? - Nie.
Nie rozumiem. Dziecko niedługo się urodzi. Po co terbutalina?
Już jej odpowiedziałam. Wszystko gra.
Nie możesz mnie wzywać po nic.
Nie chcę tracić czasu, gdy są naprawdę trudne przypadki.
Ma rację.
Wiem, że ocena ryzyka bywa trudna.
Wciąż się pani uczy,
ale proszę się nie bać błędu.
To podstawa. Weźmy np. Louise.
Z początku popełniała błędy, ale przecież tak się uczymy.
Jasne? Czekają w bloku operacyjnym.
Super! Teraz będą mówić, że położne na niczym się nie znają.
Przepraszam, Marylin.
Mówię ci, Reda myśli,
że skoro jest facetem, to może rządzić położnymi.
Ciągle nas poucza. Dał mi popalić!
Pomógł ci, bo byłaś przeciążona. Nie rób z niego potwora.
Kto ma chuja, ten ma rację?
Cześć.
- Wesołych świąt. Do poniedziałku. - Wesołych.
Mam nadzieję, że odpoczniesz wśród bliskich.
Choć jak zwykle im powiesz, że wszystko gra.
Co robisz?
Ciasto.
Nie martw się, posprzątam.
Dobrze.
1, 2, 3...
Przyj! Przyj!
Nie można uronić ani kropli. Po dwa łyki. Nie więcej. Za uszami...
- Za co pijemy? - Za ten cudowny zawód,
dzięki któremu unikamy świąt w rodzinie.
To duży plus.
Valentin przygotował niespodziankę.
Zgadza się.
Będzie striptiz?
Mam nadzieję, że coś bardziej apetycznego.
Upiekłem ciasto.
Nic nadzwyczajnego.
Ciasto jogurtowe, ale spersonalizowane.
- Śliczne! - Co to jest?
- Nie widać? - Z której strony się patrzy?
- To jest głowa? - Clown?
- Nie. - Ptaki na niebie.
- Befsztyk tatarski. - Magik?
Charlotte w czapce.
To są ptaki. Dużo ptaków.
Dziwne połączenie: mięso z kruszonką.
To jest srom.
Zrobiłeś wargi sromowe?
- Naprawdę, Valentin? - To ciasto na porodówkę.
Świetny pomysł.
- To naprawdę urocze. - A to co?
- Łechtaczka. - Co?
- Taka wielka? - Zmieniłem proporcje.
Przecież to dla 8 osób.
Wykonaj pierwsze nacięcie krocza.
Śmiało!
Ostrożnie...
Marylin, porodówka.
Wszyscy chcą?
Pani Delamarre, rozwarcie 4 cm.
- Z SOR-u. - Która godzina?
Będzie Jezusek!
- Ja ją przyjmę. - Czy mogę...
- Jeśli chcesz, chodź. - Naprawdę?
Tak.
To najpiękniejsze święta w moim życiu.
Powolutku.
To jest Louise, położna.
Pomoże pani urodzić.
Chce pani usiąść?
- Można siedzieć, stać... - Zaczyna się skurcz.
Zaczekajmy, aż minie.
Spokojnie.
Wdech nosem,
wydech ustami. Tak.
Właśnie tak.
- Bardzo dobrze. - Proszę tak oddychać.
Niech skurcz minie.
Gdy będziemy pewni...
- Już. - Tak?
Skurcze oznaczają, że zaczyna się poród.
To dobry znak. Przyjmijmy go z uśmiechem.
Proszę się położyć.
Pomogę.
Ostrożnie... i już.
Super.
- Wygodnie pani? - Tak, dziękuję.
Wiem, że to panią przytłacza,
ale proszę się nie bać.
To pani czas.
Niedługo zobaczymy dzidziusia.
- Jesteśmy przy pani. - To dobrze.
Dziękujemy.
Nie bój się, Fanny. Oddychaj głęboko.
Wszystko dobrze. Jeszcze trochę.
Ostatni raz.
Ostatni.
Staraj się przeć jak najmocniej.
Śmiało.
Bądź dzielna, Fanny.
Bardzo dobrze ci idzie.
Wszystko w porządku. Spokojnie.
Teraz przyj, Fanny. Dla niej. Głęboki wdech.
Malutka już jest.
Przyj.
Nie przerywaj.
- Przyj. - Co robić?
Nic. Wszystko jest dobrze.
Wyciągam ramiona.
Bardzo dobrze. Jedno już jest.
Jaką ma zdziwioną minę!
Patrzcie na nią. Wydostała się.
Śpieszyło jej się na świat.
Witaj, dziecinko.
Brawo, Fanny. Spisałaś się na medal!
Valentin?
Hej, malutka.
Muszę ją zanieść tacie. Czeka z ubrankiem.
Sonda, szybko!
Maska do resuscytacji.
Podkręć tlen.
Nacieraj go.
Po co respirator?
Rodzice są przerażeni. Oszalałaś? Dziecku nic nie dolega.
Sofia z porodówki.
Mamy tu sine dziecko.
Inès, to ja. Żadnej hipotonii,
dziecko było sine przez 20 sekund.
Niech spojrzę.
Sofia, pozwól mi zobaczyć.
Wszystko jest w porządku.
Dobrze oddychasz i nie potrzebujesz maski.
- Co się stało? - Był siny.
Odczekałaś?
Sofia...
Tu mamy...
biuro, monitory,
żłobek, aptekę i lodówkę na oksytocynę.
Sala gazometrii.
Zamówiłam sprzęt...
- Znów nowa? - Na czas określony.
Wyszkolimy ją i odejdzie.
Jak się czuje Sofia?
Kiepsko. Marushka wysłała ją na zwolnienie.
Sofia?
Jesteś tam?
Widzi pan duże schody?
Z przodu jest palma.
Pewnie przeszedł przez izbę przyjęć.
Przeszedł pan przez izbę przyjęć?
Niech zostawi pizze w recepcji. Dość czekania!
Niech pan się nie rusza, znajdę pana.
Chyba pana widzę.
Załatwię sprawę.
Zostańmy na linii.
No to jeszcze godzina.
Co najmniej!
Nie jesteś głodna?
Nie, zamyśliłam się.
Dzięki.
Co jest?
Co?
Trudno się połapać. Przykro mi.
To jak miasto w mieście.
Widzę pana.
Jestem ubrany na niebiesko. Macham. Widzi pan?
Nie? To nie pan?
Czyli jest pan na parkingu.
Ale...
Tak! To pan?
Powinien pan mnie widzieć. Ja pana widzę.
Tu jestem.
Super. Już do pana wychodzę. Inaczej się nie da.
Już idę.
Dzień dobry.
Wszystko w porządku?
Cześć. Jak tam?
Czy mogę...
- Co to za hałas? - Nie gniewaj się.
Wszystko ci wyjaśnię.
- Widzisz... - O, nie.
Dzień dobry.
Wytłumaczę.
To Mariam, z Nigru.
Wiem. Przyjmowaliśmy poród.
Ja ją przyprowadziłem, więc poniosę konsekwencje.
Odstąpię jej kanapę, a sam będę spał w łazience.
Zaprosiłeś ją tu bez pytania?
Ja się nie sprzeciwiam. Dobrze zrobił.
Taka odpowiedzialność?!
Po co te wielkie słowa?
Oddam jej swój pokój i będę spać w łazience.
Oszalałaś? W łazience?
Mamy ją wyrzucić?
To mój pokój. Czy sprawdzam, kogo ty zapraszasz do łóżka?
Jesteś przemęczona.
Potrzebujesz wypoczynku, a nie pacjentki. To szaleństwo.
Ciszej. I nie tym tonem.
Nie możemy jej wyrzucić.
Sofio, śpij w salonie, a ja zajmę łazienkę.
Miło z twojej strony, ale nie trzeba.
Nieważne, kto śpi w łazience! Jesteście poważni?
Mówimy o tym, czy możemy ją przyjąć.
Ma dziecko. To duże obciążenie.
Nie możemy pochopnie decydować.
Nie ma dyskusji.
Fakt.
Trzeba to omówić.
Nie.
Przyniosłam coś do jedzenia. W razie czego nas wołaj.
Usiądź.
Jeśli ona mnie nie tu chce, pójdę.
Nie, nie.
Wszystko ustalone. Śpisz w moim pokoju.
Ja decyduję.
Zajmiesz pokój Sofii, a my się jakoś zorganizujemy.
Nie wyrzucimy cię. Jest za zimno.
Idziemy?
Odpocznij.
W razie czego będziemy obok.
Dobrze?
Właśnie tak. Spokojnie.
Dobrze.
Bardzo dobrze.
Jest zajęta. Co się dzieje?
Co? Kiedy wyszła?
Kurwa. Nie powiem jej.
Czego mi nie powiesz?
- Wszystko gra. - To Sofia?
Daj mi telefon. Daj!
Dawaj!
Tu Louise. Co się dzieje?
Jak to nic? Valentin jest w panice.
Co?
Wyniosła się bez małej?
Nie oddam mu telefonu. Chcesz karmić piersią?
Mój egoizm? Nie o to chodzi. Sofia!
Nie pieprz. Słyszę, jak mała płacze. Zanieś ją na policję.
Co? Na policję? Po co?
To nie jest okropne, tylko rozsądne.
Nie potrzebujesz mojej pomocy?
Poradź sobie sama ze swoim ego i potem do mnie dzwoń.
Zadzwoniłam do Valentina, nie do ciebie.
Co się dzieje?
- Nic. Wszystko w porządku. - Powtarzam: co się dzieje?
- Nic. - Chodzi o panią Agazi.
- Mamy u siebie jej dziecko. - Co?
Pani Zelinski znów krwawi.
Cholera!
- Przygarnęliście panią Agazi z dzieckiem? - Tak.
Odbiło wam? Zdajecie sobie sprawę...
To nie wasza rola. Wariactwo!
Przestań płakać. Spokojnie.
Wszystko dobrze, malutka.
Wszystko w porządku.
Znajdziemy mamusię. Zaraz ją znajdziemy.
Już nie płacz, wszystko jest dobrze.
- Uspokoiła się? - Tak.
- Boli? - Tak.
Mogę dotknąć?
Nabrzmiałe.
Masz twarde piersi.
Kiedy karmisz, niech ma brzuch przy twoim brzuchu
i nosek w górze. Wtedy szeroko otworzy buzię.
Inaczej będzie cię szczypać.
Wiem. Mam już dzieci.
Nie wiedziałam.
Gdzie są?
Tam.
Masz gorączkę. Coś ci przyniosę.
Co tu robisz?
- Jak to? - Nie pracujesz?
Już nie mogę.
Dlaczego?
- Przepraszam, że zostawiłam ci małą. - Rozumiem.
Bywa ciężko. Czasem się zniechęcamy.
Takie jest życie.
Jest zdrowa i silna.
Przepraszam.
Wszystko gra?
- A u ciebie? - Też.
W porządku?
Tak. Miło mi cię widzieć.
Dzięki, Valentin.
Nie ma za co.
Wyniosły się.
Jest za ciężko.
Mam wrażenie...
że cokolwiek zrobimy, jest do dupy.
Proszę już nie mdleć.
Życzę szczęścia całej trójce.
Miło było was gościć. Trzymajcie się.
- Oni byli w czwórce? - Tak.
Ścieram.
Teraz wydech. Dobrze.
Louise? Pani będzie w siódemce. Zajmij się nią. Ja mam poród pośladkowy.
Oczywiście.
Co z panią Mazieras?
Dziecko nie ma szans na przeżycie.
Bénédicte przeprowadzi zabieg.
Biedni rodzice. W ósmym miesiącu...
Nie odpisujecie na mejle? Kto bierze urlop na wiosnę?
Ja. Lecę na Malediwy.
Malediwy?
Malediwy!
Szczęściara!
Chciałabym tam lecieć.
Żartuję. Myślisz, że z tą pensją mnie stać?
Nie. Przepraszam. Nie wiem.
- Otóż nie. - No to...
przyjdę później.
Omówimy sprawę w mejlach.
Jasne.
Głupia jestem. Malediwy!
Bardzo dobrze.
Parę kroków przed skurczem.
Jest skurcz? Nie.
Bardzo dobrze.
Proszę głęboko oddychać. Wszystko jest w porządku.
Kawałeczek do przodu.
Usiądźmy.
Zaraz wrócę.
Jak się pani nazywa?
Roseau. Hélène Roseau.
Dobrze. Zaraz przyjdę.
Kurwa.
Mam parę, która straciła pierwsze dziecko.
Dwa lata temu.
- Nazwisko matki? - Hélène Roseau.
Niedawno przyszli na SOR. Przerażeni.
Pierwsze dziecko było wcześniakiem.
Nie zaczęło oddychać.
Dopiero wróciłaś.
Ja mogę ich wziąć.
Sofia?
Jesteś w stanie zająć się tymi ludźmi. Ufam ci.
Tak. Ja też.
Jesteś silna.
Bardzo dobrze.
Wydech.
Skurcz minął?
Jestem przy tobie.
Wszystko będzie dobrze.
Nie ma się czego obawiać.
Sofia to świetna położna.
Ciąża jest donoszona, wszystko w porządku.
Słyszycie serce dziecka? Mocno bije.
Dziecko jest zdrowe.
Wezwiemy anestezjolożkę, poda znieczulenie.
Ból minie.
W razie czego wciskajcie ten guzik.
Bez wahania. Choćby i co pół minuty.
Kiedy chcecie. Dobrze?
To będzie świetny poród, wszystko się uda.
Nic złego się nie dzieje,
ale trzeba pomówić z rodzicami.
- Powolutku. Już jesteśmy. - Czekamy od rana!
To się naprawdę odbędzie w zwykłej sali porodowej?
Wiem, przykro mi. Mamy tylko jedną salę operacyjną.
Nie muszą państwo się śpieszyć.
Naprawdę.
Możemy jeszcze raz omówić wszystkie etapy.
Cały czas będziemy przy państwu.
Dmuchaj lekko, Hélène.
I głęboki wdech.
Wydech.
Zaraz minie.
Wydmuchaj powietrze.
Wydmuchaj.
Już mija.
Głęboki wdech.
Ból zaraz ustąpi.
Jestem gotowa.
Teraz przyjmiemy pozycję.
Proszę powoli opuszczać ramiona i głowę.
Zaokrąglić plecy.
Wkłuwam się.
Tak, tak!
Bardzo dobrze. Jesteś silna. Przyj.
Oddychaj.
Ona już tu jest, Hélène. Dotknij jej.
Wyciągnij do niej ręce.
Jest dobrze? Wszystko w porządku?
- Na pewno? - Tak.
- Gratulacje. - Jest doskonała.
Ma szeroko otwarte oczy.
Brawo.
Jest pani bardzo dzielna. Będzie dobrze.
Jest pan w szpitalu. Proszę tak nie mówić do żony.
- Mówię, jak chcę. - Ciszej, bo wezwę ochronę.
Znieczulenie nie działa.
Mam jeszcze dwie pacjentki, a potem idę na SOR.
Popieram naturalne porody, ale ona nie tego chce.
Wiem. Robię, co mogę.
Przynajmniej do niej idź.
Zajmij się swoimi pacjentkami!
Wzywają mnie. Nie mam czasu iść do pary w żałobie.
Spokojnie. Dziecko drugi raz nie umrze.
Porodówka.
Przekażę.
Diabetyczka, 36. tydzień, rozwarcie 5 cm.
- Już tu jedzie. - Biorę.
Chcą państwo go zobaczyć?
Dlaczego kazaliście nam tak długo czekać?
Od pięciu godzin siedzimy w tym cholernym pokoju.
- Przykro mi. - Nikt do nas nie przyszedł.
Przykro mi.
Byliśmy naprawdę... przytłoczeni pracą.
Naprawdę...
Ogromnie mi przykro.
Pacjentka płakała ze strachu. A ja?
Powiedziałam: "Zaraz wrócę" i wybiegłam,
bo w pokoju obok druga pacjentka miała krwotok.
Gdy wróciłam, ta pierwsza parła sama,
cały czas szlochając.
Nie wiem, jak długo druga leżała we własnej krwi.
Tak by nie może. One rodzą same.
Nie martw się. Za nocny dyżur dostaniesz 9 euro premii.
Odchodzę.
Co?
Odchodzę.
- Nie. - Tak.
Gówniane godziny pracy zniosę.
Brak czasu na jedzenie i sikanie też.
I fakt, że harując za grosze, przeoczyłam dzieciństwo syna.
To jeszcze wytrzymam, choć z bólem.
Ale dręczenie ludzi?
Na to się nie godzę.
Nie na to się pisałam.
Biuro.
To jest Charlotte. A to Juliette, studentka położnictwa.
Miło mi.
Tu lodówka z oksytocyną, a tędy wysyłasz próbki.
Żłobek. Na monitorze widać tętno dzieci oraz skurcze.
Zawsze na to uważaj, zwłaszcza gdy jest ryzyko.
- Jak mam rozpoznać problem? - Problemy są zawsze.
Witaj w szpitalu publicznym.
Ale jesteśmy zespołem.
ŚWIAT JUTRA JEST W MOICH RĘKACH
JEDNA PACJENTKA NA POŁOŻNĄ
NISKA ZAPŁATA ZA DOBRĄ ROBOTĘ
MAM TEGO PO JAJNIKI
POŁOŻNE JUTRA JUŻ DZIŚ MAJĄ PROBLEM
DBAJMY O KOBIETY
NIE TYLKO KROCZE PĘKA
SZLACHETNY ZAWÓD, NIKCZEMNA PŁACA
MACIERZYŃSTWO = NIEBEZPIECZEŃSTWO
NIE CHCĘ BYĆ MALTRETOWANA
ZABILIŚCIE PIĘKNY ZAWÓD
UMIERAM
ZABIJACIE POŁOŻNE
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober