Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hindi ako umibig sa kanya.
Alam kong 'yon ang akala nila.
Pero hindi.
Minahal ko siya. Siiyempre.
Imposibleng hindi mahalin si Felix.
At parte 'yon ng problema.
Mahal siya ng lahat. Gusto siyang makasama ng lahat.
Napagod siya roon.
Ayaw siyang tantanan ng mga tao.
Lalo na ang mga babae.
Diyos ko.
Ang mga babae.
Nakakahiya nga, pinagkakaguluhan siya ng lahat.
Sa tingin ko talaga, kaya gustong-gusto niya ako.
Pinrotektahan ko siya.
Tapat ako sa kanya.
Naintindihan ko siya.
Minahal ko siya.
Minahal ko... siya.
Pero umibig ba ako sa kanya?
Mayroon siyang balabal.
Uy, ganda ng jacket mo.
- At 'yong kurbata? - Ang baduy.
O, Diyos ko.
MALIGAYANG PAGDATING KLASE NG 2006
Ang astig niyan.
May nakaupo ba riyan?
Puwede ba ako?
Ako si Michael Gavey.
- Ako si Oliver. - Oliver ano?
Oliver Quick.
Wala ka ring kaibigan, Oliver Quick?
Hindi ba lahat naman? Unang gabi pa lang.
Masdan mo ang paligid.
Ako lang at ikaw, pare.
At 'yong babaeng may agoraphobia, pero nasa kuuwarto niya. Siiyempre.
Ano'ng pinag-aaralan mo?
Matematika.
Henyo ako. Di ko nga gusto ang matematika.
Marunong lang ako. Sa isip ko lang. Kahit ano.
- Tanungin mo ako. - Di na, ayos na.
- Sige na. - Di naman sa di ako naniniwala sa 'yo.
- Pakiusap. Sige na. - Naniniwala...
Tanungin mo nga ako!
Apat na raan at dalawampu't tatlo times pitumpu't walo?
Tatlumpu't dalawang libo, siyam na raan at siyamnapu't apat.
Kumusta naman ang Oxford?
Mabuti. Oo, mabuti. Salamat.
Galing ka sa malayo? Sa inyo?
Sa Prescot.
- Ah. Saan? - Sa Prescot.
Merseyside?
Di pa ako nakapunta.
Prescot.
Kumusta ang summer reading list mo?
Oo. Parang ayos naman.
- Binasa ko lahat. - Lahat?
- Limampung libro 'yon. Baliw ka ba? - Akala ko, dapat...
Kasama ang King James Bible doon!
Binasa mo ang Bibliya sa summer mo?
Opsiyonal ang reading list.
- Wala pa sa kalahati ang nabasa ko. - Paumanhin.
May ideya ka ba kung nasaan siya? 20 minuto na siyang late.
Sige, magsimula na siguro tayo.
Pasensiya na talaga. Pasensiya na, na-late ako!
Pasensiya na talaga. Naligaw ako.
Natutuwa akong makilala ka. Sorry.
Ikaw si Farleigh...
Start, tama ba?
Mabuti at nakasama ka na namin.
Kamag-anak ka kaya ni Frederica Start?
- Nanay ko siya. - Hindi!
Kilala ko siya no'ng kaedad mo ako. No'ng nandito kami.
Si Frederica Catton pa siya. Bago siya pumuntang Amerika.
'Di nga?
Naku. Sasabihin ko sa kanya.
Matutuwa siya na tinuturuan ako ng isa sa mga kaibigan niya.
Hindi, hindi... kaibigan.
Mas... tagahanga.
Oo. Sa malayo.
Parang 'di kami nag-usap kahit kailan.
Hindi, 'wag mo akong banggitin.
Magsimula na tayo?
"Tatanggapin ito ni G. K. Chesterton.
"Ang matitinding kasinungalingang ito.
"Kaya naman masasabi na ang hugis ng talata,
"tulad ng Last Duchess ni Browning, ay para bang ito ay buhay."
Okay, oo. Napakagaling.
Oo, maraming dapat pag-isipan d'yan. Nakakaintriga.
"At samakatuwid..."
Pasensiya na, "samakatuwid."
Nakakatawa lang na salita.
- Bakit? - Ewan ko.
Parang 'di naman ginagamit sa totoong buhay, 'no?
Parang ang lalim lang, 'di ba?
- Hindi, hindi naman. - Hindi.
Hindi. Pitong beses mong ginamit.
- Hindi kaya... - Oo kaya. Binilang ko.
Nadali ka niya ro'n, Oliver.
Pinipintasan mo ang istilo ng sanaysay ko imbes na ang laman?
Parang...
- Parang ano? - Tamad.
Tama lang na pagtalunan ang retorika ng argumento.
- 'Di kung ano iginigiit, pero kung paano. - Mahusay.
Oo, lalo na, kung 'di mo talaga nabasa ang mga tula.
Umaasa akong marinig ang sanaysay mo.
Oliver.
Oliver!
Dinalhan kita ng Crunchie.
Salamat.
Alam mo bang may college Christmas party mamayang gabi?
H.I. ako at ikaw.
Hindi imbitado.
Puwede namang pumunta kahit sino.
Hindi, kailangan daw ng imbitasyon. May nakuha ka sa pigeon hole mo?
- 'Di ko pa natingnan. - Natingnan ko na. Wala.
Mga kulelat.
- Parang gusto naman nating pumunta. - Oo.
Parang gusto nating kausap ang mga hunghang!
- Oo. - Hindi.
- Kaya rin nating mag-enjoy, 'di ba? - Oo.
- Kakainin mo ba 'yan? - Hindi, sa 'yo na.
Ayos ka lang?
Oo. Na-flat ang gulong ko.
- Oh. Ang malas. - Oo.
Sinusubukan ko lang ayusin.
Siiyempre, kung kailan sampung minuto na akong late sa tutorial ko.
Lintik.
- Saan ba 'yon? - Sa Iffley Road.
Lintik.
Oo. Lagot na 'ko sa pag-cutting class last week, kaya...
Wala naman akong pupuntahan. Ibabalik ko lang 'to sa library.
Kunin mo ang bike ko.
Hindi, hindi. Hindi ko kaya. Kasi... Mukhang uulan. Ayokong...
Maliit na bagay lang 'to.
Kukunin ko na lang sa 'yo mamaya.
- Nasa college kita, kaya... - Talaga?
Oo.
Grabe, ang bait mo. Seryoso ka?
Oo, ang bait mo, salamat.
Sigurado ka? Ang hirap itulak pabalik sa college.
Gusto mong ibalik ko 'yong sa 'yo?
Hindi, hindi. Pasensiya na, akala ko...
Puwede ko namang itulak pabalik sa college. 'Di naman kalayuan.
Salamat. Pasensiya na, 'di kita kilala.
- Ako si Felix. - Oliver.
- Oliver? Oliver. - Oo.
Oliver, mahal kita.
Mahal...
Mahal kita! Mahal kita, mahal kita. Seryoso.
Maraming salamat, pare!
Ang bait mo, sinalba mo 'ko. Talaga.
Salamat. Iiwan ko na lang itong sa 'yo sa bike shed, okey?
- Oo. Ayos lang. - Sige. Salamat, Ollie!
Nakatitig lang si Jameson sa dibdib niya,
at binabalewala niya talaga na ni 'di siya marunong ng times tables.
Times tables, Oliver!
Mag-aral ka na lang ng kasaysayan ng sining.
Oliver? Uy...
- O? - 'Di ka masyadong nakakatuwang kasama.
Pasensiya na.
Diyos ko!
Iihi ako. Pakikuha mo ako ng isa pang baso?
- Oo. Oo. - Salamat.
Heto.
- Isa pang baso, pare. - Oo.
'Yon siya! Ollie! Oliver! Oliver!
Halika, pare.
Uy! Halika.
Halika. Oo! Halika.
Naku, hindi.
Kumusta, pare?
Kumusta?
Ito ang nagligtas sa 'kin, siya na nga.
Kinukuuwento ko sa lahat kung paano mo 'ko niligtas!
Ang cute!
- Salamat. - Ang cute!
Umupo ka. Papainumin kita. Heto. Samahan mo kami, ha?
Pasensiya na, may kasama ka?
Wala. Kakaalis lang.
- 'Di ka maniniwala. - Saang college ka?
Talagang tumigil siya...
- Sa inyo. - Tama.
Ano'ng pinag-aaralan mo?
Inom! Inom! Inom! Inom! Inom!
- Teka, teka. Jägerbombs! - Oo!
- Jägerbombs! - Oo.
- Uy, round mo na, pare. - Kailangan ko nang matulog.
Teka, hindi, hindi!
Hindi, 'di ka puwedeng tumakas sa round mo.
- 'Di ako tumatakas. - Mukhang tumatakas ka.
Sige na.
Okay, okay.
Sige.
- Farleigh. - Ano?
- Tigilan mo siya, pare. - Ano?
Ang mahal ng round na 'yon?
'Yon ang batas, Felix.
Round ko na, 'di puwedeng...
'Di ako puwedeng bumalik at manghingi ng pera.
- 'Di ko 'yon problema. - Pakiusap.
Puwede bang bukas ko na bayaran?
Pasensiya na, pare. Ang layo mo.
Sige na, ibibigay ko sa 'yo bukas ang pera.
Hindi.
- Pakiusap... - Lintik naman.
Baka kailangan mo ng tulong, pare.
At nalaglag mo 'to sa may paanan mo sa sahig.
Kukupitin ko sana, pero naisip kong gawin ang tama.
Salamat.
Babayaran ko bukas.
'Di ko alam 'yang sinasabi mo, pare.
Salamat, Ollie!
- Salamat, Ollie, Diyos ko. - Ollie!
Ollie! Ollie! Ollie! Ollie! Ollie! Ollie!
Ollie! Ollie! Ollie...
Alam mo, kasama naming lumaki si Farleigh.
'Di ko alam na magpinsan pala kayo ni Farleigh.
Oo, ang tita ko, ang mama ni Farleigh, tumakas papuntang Amerika
noong 19 siya para makakawala sa "mga manhid na English."
- Yosi? - 'Di ako naninigarilyo.
Oo, nag-asawa si Tita Fred ng baliw na umubos ng pera niya,
at halos pati na rin pera ni Papa, hanggang sa inalisan siya ng sustento.
- Parang nobela ni Evelyn Waugh. - Oo.
Marami sa karakter ni Waugh, batay sa pamilya ko.
Oo, talagang nahumaling siya sa bahay namin.
Si Papa, sobrang nakonsensiya tungkol do'n
kaya nagpasya siyang sagutin ang pag-aaral ni Farleigh.
- Ang suwerte ni Farleigh. - Ang laking tulong no'n sa kanya.
Na-kick out siya sa halos lahat ng school
kasi tsinutsupa ang mga teacher.
- Eh, ikaw? - Wala pa akong tsinupa na teacher.
Wala pa.
- Si DJ Shadow 'yon. - Ang lala niya, pare.
Itong mga baliw na taga-boarding school.
Ano'ng tinuturo nila sa inyo?
- Latin, water polo at pang-aabuso ng bata. - Alam ko.
Ang cute naman.
Si Baby Felix.
Kaunti lang ang mga picture ko no'ng bata.
Wala namang maikukuuwento.
Sige na. Nasa witness protection ka ba o ano?
Diyos ko pare. Ano ba... May kapatid ka ba?
Kumusta ang mga magulang mo?
Kapatid, wala.
- At ang mga magulang ko... - Ano?
- 'Di ko sila masyadong nakikita. - Bakit?
Kasi... May...
- May mga problema sila. - Ano?
Anong klaseng... Anong problema?
Sa pag-iisip at pagkalulong at iba pa.
- Parang nagtutulak si Papa. - Nagtutulak?
Parang ang sama. Talaga.
- Oo. - Talaga? Talaga bang... Masama?
Alam mo... mahirap ang lahat.
Oo.
Bahala sila.
Inspirasyon ka, seryoso.
- Salamat. - Ang astig talaga.
Ngayon, puwede bang mamili ka na kina Annabel at India at iuwi mo ang isa
kasi mukha silang miserable.
Pen pen de sarapen.
De kutsilyo de almasen. Haw haw de karabaw, batuten.
Tanggal ka na, tsong.
Ano ba 'yon, pare? Isang oras ko na siyang pinopormahan.
Gusto ko sana kahit himas lang.
Alam ko. Lahat tayo, gustong mahimas, pare.
Kumuha ka ng titulo at higanteng kastilyo.
Oliver Quick.
Iba ang hitsura mo.
Talaga ba?
Mababagot siya sa 'yo.
Ano 'yon?
Sipsip.
Puwedeng sumama si Oliver?
- Baby. - Ano?
Ewan ko, medyo kakaiba lang siya.
'Di siya ayos kausap, sino ba'ng itatabi ko sa kanya?
Ewan ko, isa sa mga sexy mong kaibigan?
Pasensiya na, Felix.
Walang may gustong tumabi kay Oliver.
Bakit naman?
Kasi naka-scholarship lang siya at sa Oxfam siya namimili ng damit.
Ang lupit.
Ang lupit mo naman.
- Ang arte mo. - Pasensiya na.
Sobrang init.
Alam ko.
Anong amoy 'yon?
Ewan ko.
Hindi. Hindi, hindi.
Ano? Ano ba'ng sinasabi mo?
Kadiri, Felix. Tama.
- Ayos lang. - Maglilinis ako.
Mayaman lang ang kayang magdugyot nang ganito.
- Tigilan mo 'ko. - May pizza ka sa sahig.
- Pare, tama na. Gagawin ko 'yan mamaya. - Hindi.
Hindi mo 'yan gagawin.
- Hinding-hindi mo gagawin. - Oo, gagawin ko.
Hindi.
Ollie, mamaya ko nga gagawin.
Tumigil ka na! 'Di ako bata. Kaya ko 'tong gawin mag-isa.
Kasi... Kasi...
Naiinitan lang ako. Napakainit sa mga kuwarto.
Mas gusto nilang ma-heatstroke tayo
kaysa masira 'yong kahoy na pader
sa paglalagay ng air conditioner.
- Nase-stress ka ba sa exams? - 'Di ako nase-stress sa exams, Oliver.
Nahihibang ako sa 'yo...
Kailangan kong mag-review. Magkita na lang tayo mamaya, ha?
Sa Kings Arms mamaya?
Oo, oo. Baka. Ite-text kita, ha?
Okay. Sige.
Uy.
Tiningnan ko lang kung nand'yan si Felix.
Magkikita dapat kami.
Oo, nasa bar silang lahat.
Okay.
'Di niya sinabi.
Nando'n ba si India?
Oo.
- Pasensiya na. - Diyos ko. Hindi.
'Di bale na.
May alak ka ba?
Gusto mo ba 'kong magkaalak?
Magseselos kaya siya?
Sa totoo lang?
Sa tingin ko, ni hindi niya mapapansin.
Hi, Mama.
Ollie, ano'ng nangyari?
Uy, halika rito.
Ano'ng nangyari?
Nabagok ang ulo niya sa kalsada.
Lasing siguro, si Papa pa.
- Lintik. - O bangag.
Iki...
- Ikinalulungkot ko, Ollie. - Nakakabigla lang.
Ayos lang ba ang mama mo?
Wala siya sa sarili.
Na... normal lang para sa kanya.
Papayagan ka nilang 'wag mag-exam. Wala ka sa tamang kondisyon.
- Kailangan mong umuwi. - Hindi.
'Di puwedeng hindi mag-exam.
- Siyempre, puwede kang 'di mag-exam. - Hindi, 'di puwede.
Hindi.
'Di ako katulad mo, Felix.
Ito lang ang meron ako.
KATAHIMIKAN ISINASAGAWA ANG PAGSUSULIT
- Uy, Oliver. - Uy.
- Ang ganda ng tux mo. - Salamat.
Wow. Rental, 'di ba?
- Oo. - Oo.
Oo, masyadong mahaba ang manggas.
Lagi mong titingnan ang manggas.
'Di pa rin masama.
Papasa ka na.
Na ano?
Ewan ko.
Totoong tao.
- Uy, pare. - Uy.
Ollie!
- Hi, pare! - Uy.
Halika na. Sumunod ka sa 'kin.
Uy. Teka, teka, teka!
Sa'n tayo pupunta?
'Di tayo aabot sa ball, Felix.
Halika.
Ano'ng meron, Felix?
Iniisip ko kung paano ko...
'Di maganda ang mga naranasan mo kamakailan.
Ang lakas ng loob mo sa lahat.
Felix, halika ka na.
Sa pamilya namin, may tradisyon kami, 'no?
Kapag may namatay, isinusulat namin ang pangalan niya sa bato
at inihahagis namin sa ilog.
Sinimulan ng lolo ko sa tuhod no'ng namatayan ng anak sa giyera.
Sa aso ko pa lang ito nagagawa.
Alam mo, ewan ko, basta... Nakatulong. Medyo.
Parang kalokohan na lang 'to ngayon.
Hindi. 'Di 'to kalokohan.
Salamat.
Iba 'to, 'no?
Ano'ng gagawin ko?
Ewan ko. Puwede kang magsalita, o...
Puwede tayong tumayo lang nang tahimik sandali.
Tapos... Itatapon mo lang.
'Di 'yon maganda.
Lintik.
PAPA
Uuwi ka kaya?
Sa totoo lang?
Sa palagay ko, 'di na ako uuwi ulit.
Pero paano ang mama mo?
Unang beses na naramdaman ko ang loob ng lalamunan ng mama ko?
Noong walong taon ako.
Sabi sa 'kin ng papa ko,
ipasok ko raw ang mga daliri ko para masuka siya,
kung hindi...
'di na siya magigising.
Kaya iba ang ibig sabihin sa 'kin ng "uwi" kaysa sa 'yo, Felix.
Ang magulong lugar na 'yon. 'Di ko kaya.
Hindi talaga.
Ba't 'di ka umuwi kasama ko?
Pumunta ka sa Saltburn.
- Hindi. - Oo.
- Nakakahiya naman. - Ano ka ba, hindi!
Ililigtas mo ang katinuan ko.
- Maiilang ako. - 'Di 'yon nakakailang.
Nakakailang buwan 'yong mga pinapatira ni Mama.
At alam mo? Kung magsawa ka sa 'min, puwede kang umalis.
Pangako.
At naniwala ako sa kanya.
Saltburn.
G. Quick.
Ang aga mo.
Sumakay ako sa mas maagang tren.
Sabihin mo sa 'min sa susunod.
'Di nakabuhas ang mga gate.
Ayos lang 'yon...
Pinasundo ka namin.
- Pasensiya na. - Ayos lang talaga.
Sumunod ka sa 'kin.
Wow.
Kamangha-mangha ito.
Wow, wow. Wow talaga.
Iwanan mo na r'yan ang bag mo. May kukuha n'yan para sa 'yo.
Ollie! Salamat at nandito ka na!
Duncan, ako na sa kuwarto.
Oliver, 'wag kang matakot kay Duncan.
Duncan, 'wag ka ngang masyadong nakakatakot.
- Susubukan ko, Felix. - Tara, pare.
- Tara. - Nakakatakot siya.
Ayos naman siya. Kakaiba lang siya.
Sige.
Bale...
Pulang hagdanan.
'Di ko sinasadyang na-finger ang pinsan ko rito.
Aparador ni Henry VII.
Multo ni Lola.
Hi, Lola.
Berdeng kuwarto, hardin, ilang napakapangit na gawa ni Rubens.
Sirang piano.
Asul na kuwarto.
Asul 'to.
At ang kuwarto ng hari.
May tamod pa nga ni Henry VIII sa kama.
Ito ang mahabang gallery.
Puro mga patay nang kamag-anak.
Lumang teddy bear ni Papa.
Shakespeare's Folio at ang maze.
Oo. Dito lang tayo.
Ayos!
Kuwarto ko.
Sa kabilang kuwarto ka.
Banyo.
Siya nga pala, hati tayo sa banyo. Sana ayos lang.
Kung hindi, milya ang layo mo sa kabilang dulo ng bahay.
Dressing room.
At...
ang kuwarto mo!
Wow.
Masaya akong nandito ka, pare.
Sige. Hahayaan na kita.
Isang paalala.
May phobia si Mama sa balbas, kaya nag-iwan ako ng pang-ahit mo sa banyo.
- Ano? - Oo, ewan ko.
Sa tingin niya, ang dungis. May kinalaman sa tatay niya.
Kakaiba. 'Di ko puwedeng isuot ang hikaw ko 'pag nandito ako.
- May iba pa ba akong dapat malaman? - Wala. Magpakatotoo ka lang.
Magugustuhan ka nila. Kaswal lang dito, pangako.
Nasa library lang kami.
Library?
MGA TAUHANG CATTON
Walang McLovin kasi imbentong pang-fairy tale na pangalan 'yon, gago!
Diyos ko.
Wala siguro silang rehab sa Liverpool.
Wala. 'Di ko maisip na meron.
Napapariwara lang siguro ang lahat.
- Saan ang Liverpool? - Sa dagat 'ata.
Darling, saan ang Liverpool?
Sa hilaga.
- Hilaga. - Oo.
Prescot ang tawag.
Baka isang kadiri at mahirap na lugar.
Parang tirahan ng mga iskuwater.
At nagtutulak ng droga ang magulang niya.
Diyos ko! At lasenggo ang nanay niya.
Talagang maaapektuhan ang mga sanggol. Na-trauma.
Lumalabas silang lasing.
Tama ba, na kailangang ipasok niya ang daliri sa lalamunan ng ina niya?
- Farleigh, pribado 'yon. - Sinabi mo sa amin.
Para ilihim.
Kakila-kilabot, darling.
May sakit ang ina niya. Noong walong taon siya.
Sa palagay ko, kung mahirap ka, mas madalas itong mangyari.
Pasiyahin natin siya.
Good luck. Hindi siya ngumingiti.
Sa tingin ni Farleigh nakakatakot siya.
Sobrang mahirap, hindi kaakit-akit at adik ang mga magulang.
- Hindi ko talaga maintindi... - At heto na siya.
- Pinag-uusapan ka lang namin. - Huwag kang tanga.
Farleigh, gumagawa ka na naman ng kuwento.
Siyempre hindi.
Hello, Oliver darling.
Ang ganda ng mga mata mo.
- Sadyang kahanga-hanga! - Sinabi ko na sa 'yo na hindi siya pangit.
Pero, darling, mabait ka sa lahat. Hindi ka mapagkakatiwalaan.
Oliver, matindi ang pagkatakot ko sa kapangitan.
Mula pa noong bata ako. Hindi ko alam kung bakit.
- Baka dahil masama kang tao. - Huwag kang bastos.
Nakita ka na ba ni Venetia?
O, Diyos ko, mamamatay siya.
Buong araw siyang humihiga sa lahat ng parte ng bahay,
- umaasang makasulubong mo siya. - Parang ganoon.
Tumigil ka na. Kakarating niya lang.
Oliver, natutuwa akong makita ka sa wakas.
- Okay lang ang biyahe? - Oo. Salamat, sir.
Diyos ko, huwag mo na kaming tawaging "sir". Huwag. Hindi namin 'yan kaya rito.
Halika. Umupo ka rito sa tabi ko.
Ito ang kaibigan kong si Pamela na namamalagi muna rito.
Uy.
Pamela, darling, maaari mo bang hanapin si Annie at mag-utos ng tsaa?
Oo.
Oo. Sino nga si Annie?
Mahahanap mo siya, darling. Annie.
- Kakayanin mo 'yan. - Okay, kakayanin ko ito.
- Kusina. - Kusina.
Kusina, kaya nasa kusina si Annie. Annie sa kusina.
Okay.
- Umalis ka na. - Okay.
Kawawang Pamela. Nakatira siya rito habang bumabawi siya.
Hindi maganda ang taon niya. Sobrang pangit.
Pero, siya nga pala!
Oliver, ikaw rin.
Diyos ko, nalulungkot ako sa nangyari sa tatay mo.
Talagang lubos na trahedya.
Marami akong kaibigan ang nawala sa adiksiyon.
Napakaraming mahal, mahal kong mga kaibigan.
Ito rin ang ugat ng mga pinagdadaanan ni Pamela.
At natatanging kagiliw-giliw na bagay sa kanya.
Farleigh!
Nakakainip talaga siya, pero napakaganda niya.
Aminin mo, napakaganda niya.
Pero naging sumpa lang ito, ang mga lalaki. Hindi ka maniniwala.
Isang nakakatakot na bilyonaryong Russian ang pinakabago.
Napakapangit, siyempre.
At ilang buwan na siyang nakatira dito, nagtatago mula sa kanya.
Gayunpaman, huwag na natin itong pag-usapan.
Darling, magkuwento ka tungkol sa ina mo. Kumusta na siya?
- Umiinom pa rin? - Tama na!
- Huwag mong pansinin. - Ang bastos.
Walang nakakagulat sa akin, Oliver.
Talagang wala. Sabihin mo sa akin ang lahat.
Buwisit talaga.
Diyos ko, Ollie, paumanhin na maraming bastos na tanong si Mama.
Huwag mo sanang masamain.
May nagligpit ng maleta ko.
Lintik, oo. Dapat sinabi ko sa 'yo na ginagawa nila 'yan dito.
Nag-uulat ang mga katulong kay Mama,
kaya sana hindi ka nagdala ng eskandalosong bagay.
Mga lumang boxers ko lang. Diyos ko.
Hindi, sanay na sila roon. Huwag kang mag-alala.
Siguradong matutuwa si Duncan.
Kung okay lang sa' yo. Nagpahanda ako ng lumang dinner jacket.
Nagbibihis kami rito kapag hapunan, kaya ayaw kong maiba ka.
Nagbibihis para sa hapunan?
Oo. Parang... Parang pormal na kasuotan.
Nakapagdala sana ako.
O, hindi! Okay lang. Mayroon akong ekstra. Masasayang lang ito.
Mayroon ka bang cufflinks?
Wala.
Okay lang. Maaayos din natin ito. Kukuha ako para sa 'yo.
Talagang masaya ako na narito ka, Ol.
Paumanhin kung sobrang makaluma... ang lahat.
Hindi, kahanga-hanga ito.
Hindi ko alam.
Nagkakilala kami sa rehab...
Kaibig-ibig siya sa umpisa, at pagkatapos,
unti-unting namatay ang mga kasosyo niya sa negosyo.
- Alam mo na? - Tama. Masuwerteng nakatakas.
Siguro nga.
Pero palaging Russian ang salita niya at napakaromantiko pakinggan,
at hindi ko alam ang Russian ng "puta,"
kaya parang inisip ko na kaibig-ibig na tula ito.
Sinasabi ni Papa na mauuwi lang ako sa ilalim ng Thames.
Okay pa naman.
Hindi ko alam ang gagawin ko kung wala si Elspeth.
- Iniligtas niya talaga ako. - Tama na, Pamela.
Natutuwa kaming makasama ka kahit gaano katagal.
Magpakailanman?
O, hindi. Sa tingin ko makakahanap naman ako.
- Magaling, darling. - Mabuti!
May bahay ang pinsan ko.
Magugustuhan mo roon, isang munting tirahan.
Mas mukha itong... Munting silid...
Gustong-gusto kong tumira sa maliit na silid dati. Malaya akong nakakagalaw.
At mas kaunti ang lilinisin.
Pero hindi magiging maganda kapag umalis ka. Paano ko kakayanin?
Puwede akong manatili nang mas matagal.
- Hindi. - Hindi, darling! Hindi.
Desperado ka siguro na iwan kami at maghanap ng tirahan mo.
Naiintindihan ko.
- Uy. - Nagulat ako sa 'yo.
Paumanhin. Ako...
Akala ko naglalakad ka habang tulog.
Hindi. Gusto ko lang tingnan ang buwan.
Halos buo na ito.
Alam mo ba ang ibig sabihin nito?
Hindi.
Mababaliw na tayong lahat.
Paumanhin, baka... baka nilalamig ka.
Malamig ang dugo ko.
Malamig ang dugo naming lahat. Hindi mo ba napansin?
Hindi malamig ang dugo mo.
Sobrang bait ng pamilya mo sa akin.
Ang saya.
Alam ko na kung bakit gusto ka ni Felix.
Ikaw...
Ano?
Hindi ko alam.
Totoo.
Mas gusto kita kumpara doon sa isa noong nakaraang taon.
Magandang gabi.
- Ano... - Handa na ang agahan.
- Magandang umaga. - Magandang umaga.
Magandang umaga.
- Nakatulog ka ba nang maayos? - Oo.
Hi.
Oliver, kumain ka na.
Maaari din ba akong makahingi full English breakfast?
Nasa gilid lang ang almusal, darling. Kumuha ka na lang.
Ano ang gusto mong luto sa itlog?
- Okay lang. Ako na ang kukuha... - Hindi ang itlog.
Gagawin ang itlog para sa 'yo.
Eksakto!
At nasa gilid ang iba.
Prito. Malasado.
Ollie, pinag-uusapan namin ang tungkol kay Shelley.
Sino si Shelley? Shelley, kapatid ni Belinda?
O Percy Bysshe Shelley? Ang makata.
Ang Romantikong makata.
Alam mo ba ang kuwento tungkol sa doppelganger ni Shelley?
Doppelganger niya?
Naglilinis ang kasambahay niya sa kuwarto,
nang dumaan si Shelley sa bintana at kumaway sa kanya.
Kaya kumaway rin siya bago niya napagtanto na nasa Italy si Shelley.
At nasa itaas na palapag siya.
Vee, tama na! Tama na. Hindi ako makakatulog. Hindi...
Lumipas ang ilang oras, nalunod siya.
Kinilabutan naman ako!
- Tingnan mo, Pamela. - O, hindi.
- Nagsiping daw sila ng kapatid niya. - Diyos ko!
Sa tingin ko si Byron 'yon.
Siya nga pala,
Ellie, narinig mo ba, sumama si Ada kay Tom Prior?
- Oo, sinabi mo nga. - Salamat.
Nakakatakot ang asawa niya.
Naisip mo rin ba? Hindi ko inisip na ganoon siya kasama.
Palagay ko hindi.
Okay ka lang ba, Ollie?
Siyempre, oo. Pero...
Medyo hilaw ang itlog...
Nagkakasakit ako pag kumain nito.
Paumanhin.
Nandito kami, Ollie.
- Hi, pare. - Uy.
Bawal ang shorts dito.
Tingnan mo nga naman.
Hayaan mo na lang siya.
Suwerte mo.
Hindi ko ito inaasahan.
Mag-ingat ka sa mga thistle, pare.
Mga thistle, nasa paligid sila. Panahon nila ngayon.
Sa tingin mo nag-threesome sina Harry, Hermione at Ronald?
Ano?
- Siguradong-sigurado. - Iniisip mo na nagsiping sila?
Kawalan 'yon sa kanila kung hindi nila ginawa.
Buwisit!
O, Diyos ko.
- Bakit basa siya? - Dahil nasa balon siya.
Buwisit!
- Ano ang mga ito? - Ang mga plato ni Palissy.
Si Bernard Palissy? Ang Huguenot ceramicist ng ikalabing-anim na siglo.
Oo. Kilala mo sila?
Gusto ko ang gawa niya,
pero hindi pa ako nakakita nito sa personal.
Kakaiba 'yan.
Tama na!
Puntos namin!
Inom.
ANG LABERINTO NG SALTBURN
May maitutulong ba ako?
Ako... Paumanhin.
Okay lang.
Marami na ang nawala sa Saltburn.
Sige.
Magandang gabi, pare.
Oliver, darling.
Ang aga mo naman.
- Kawawang Vee. Tinakbuhan siya ng lalaki. - Bakit?
Pinamimigay niya lang kasi. Wala siyang kontrol sa sarili.
Mula pa noong 14 siya.
Sinasabi palagi ng nanay ko.
Ipinanganak na masokista.
- Pagkatapos, may ginagawa sa pagkain. - Anong ginagawa?
Alam mo na, "Daliri para sa dessert."
Akala namin lalakihan rin niya ang pagsusuka.
Hindi ko alam.
Tama! Hindi rin nakatulong! Pag-aaksaya lang ng oras.
Kung mahanap niya ang tamang lalaki, o babae, wala na akong pakialam. Kahit ano.
Alam mo, naging lesbian din ako dati.
Pero masyado itong basa para sa akin. Kaibig-ibig at tuyo sa mga lalaki.
Hindi ito madali para kay Venetia,
na ikaw ang ina niya.
- Bakit? - Dahil.
Dahil ano?
Dahil napakaganda mo.
Ano sa palagay mo ang susuotin ni Pamela ngayong gabi?
Ano? Wala na rito si Pamela.
- Siya ba... - Wala na siya.
Naisip ni James na mas mabuting paalisin siya rito nang maayos ngayong umaga.
Di tinablan ng mga pahiwatig.
Oo, tila medyo nawawala siya.
Magalang na pagkakasabi. Isa siyang ganap na linta.
Napakalaking KJ.
Hindi halata dahil magaling siya manamit!
Iisipin mo na nakakatuwa siya.
Pero wala talagang nangyayari sa loob.
Alam kong pangit ang mga nakalipas na taon niya,
pero sa totoo lang, ikinukuwento niya ito palagi.
Kung totoo ang lahat ng iyon.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Hindi ko dapat sinabi 'yon.
Hindi, hindi. Magpatuloy ka.
Hindi. Hindi ko alam. Basta...
Ang mga kuwento niya, minsan hindi nagtutugma.
Akala ko napansin mo rin.
Oo, napansin ko. Siyempre!
Ang awa sa sarili.
Ang emosyonal na blackmail.
Alam mo.
Oo.
Oo!
Diyos ko! Medyo nakokonsensiya tungkol dito ngayong hapon,
pero tama ka.
Mayroon talagang masama sa kanya.
Oo.
Maraming salamat sa 'yo, Oliver. Napakamaunawain mo.
Mapangahas ka.
At nakasuot ka ng manipis na pantulog sa ilalim ng bintana ko.
Bahay ko ito. Maaari akong pumunta kahit saan ko gusto.
Okay.
At gusto mong magsuot ng manipis na pantulog
sa ilalim ng bintana ko.
Hindi ko talaga ito naisip.
Masokista lang, kung gayon?
Hindi ka kumakain.
Kumakain ako.
Niluluwa mo naman agad.
Napakaganda mo, Venetia.
Kailangan mong alagaan ang sarili mo.
Kaya bukas,
kakain ka.
At pagkatapos, mananatili ka sa mesa.
Naiintindihan mo ba?
Oo.
Mabuti.
Puwede na kitang kainin.
Ollie,
mayroon akong dalaw.
Sa tingin mo inaalala ko ang ganoon?
Dahil, masuwerte ka, bampira ako.
May dumi ka rito.
Tanga ka talaga.
Oo, napaka kulit na nobya.
Hindi ko talaga maalala ang pangalan ng mataba. Ano siya?
Doktor siya sa Paris. Hindi ko maalala ang pangalan niya.
Pero binibigyan ka niya ng shake na hinahaluan mo ng tubig.
- Magandang umaga. - Magandang umaga.
- Nakatulog ka nang maayos? - Hindi masyado.
Trenta tayo sa hapunan bukas ng gabi.
- Umatras ang Stopford-Sackville. - Mahal, sayang naman.
Diyos ko. Nakalimutan ko ang hapunan.
Sandali, sino nga ulit ang pupunta?
- Ang mga Henry. - Hindi. Pakiusap.
- Sino ang mga Henry? - Kaibigan ni papa.
Henry silang lahat.
Hindi lahat. Karamihan lang.
- Magiging masaya ito. - Habang minomolestiya ng Henry.
Alam mo kung alin.
Itatabi kita kay Oliver. Siya na lang ang magmomolestiya.
Oliver, sasabihin ko sana, dapat magsaya tayo sa kaarawan mo.
Maayos na handaan.
Walang mga Henry. Bagay na talagang masaya.
Ano sa tingin mo, darling?
Kung magugustuhan ni Oliver, napakagandang ideya nito.
Sa tingin ko mas gusto ni Oliver na tumalon sa bintana.
- Anong klase? - Hindi ko alam, kung anong gusto mo.
Ano sa palagay mo, mga isang daang tao?
- Isang daan? - O dalawa.
Palaging inaabot ng dalawa kapag ganitong klase.
Imbitahan mo kahit sinong gusto mo.
- Lahat ng mga kaibigan mo. - Anong mga kaibigan?
Magarbong damit?
Oo!
Puwede kong suotin ang baluti ko, Elspeth.
Magandang ideya, darling.
Puwede tayong magtakda ng tema. Midsummer Night's Dream kaya?
- Maganda. - Ilabas na ang mga seksi na diwata.
Hoy.
Uy.
Felix.
- Okay ka lang ba? - Oo. Bakit?
Mukhang naiinis ka.
- Hindi ako naiinis. - Okay.
Medyo bastos lang.
- Anong bastos? - Ano sa tingin mo?
Ang ginawa n'yo ni Venetia, Ollie.
Ba't mo naisip na may nangyari sa 'min?
Nakita kayong dalawa ni Farleigh. Nakakadiri, pare.
Kaibigan kita. Dapat magkasama tayong dalawa.
Ayaw ko lang mapahiya si Venetia.
Anong ibig mong sabihin?
Nakita ko siya...
Nakita ko siya sa labas at lumabas ako para makita kung okay lang siya.
Sa tingin ko hindi lang kami nagkaintindihan...
Sinubukan niya akong halikan.
At magalang ko siyang kinabig papalayo.
Sinabi ni Farleigh na kinakain n'yo na ang isa't isa.
At naniwala ka sa kanya?
Ako at si Venetia?
Talaga.
- Bakit hindi mo sinabi sa akin? - Naisip...
Naisip ko lang na mas mabuting hindi.
Lasing na lasing siya. Baka hindi niya naalala.
Nakakahiya talaga siya.
Buwisit na Farleigh, mahilig talaga manggulo.
Kailangang may mang-aliw sa ating lahat.
Tama.
Kaya mahal natin siya.
Salamat sa Diyos.
Akala ko katulad ng sitwasyon ni Eddie.
- Eddie? - Oo, kaibigan ko sa paaralan si Eddie,
at dumito siya dati.
Para siyang...
nagkagusto kay Venetia
at, hindi ko alam, naging nakakailang na lang ang lahat.
Oo, parang nasira ang pagkakaibigan naman.
Naiisip ko.
- Kailangang matatag ka sa kanya. - Hindi puwedeng tumanggi, Felix.
Alam ko, alam ko. Sinabi mo 'yan, alam ko. Nauunawaan ko.
- Hindi, hindi mo naunawaan. - Napakahirap nito.
Paumanhin, pero medyo magulo ito.
Maghahanda kayo kay Oliver na may 200 katao
habang naghihirap ang nanay ko.
- Halos hindi siya naghihirap, pare. - Hindi siya nakapagbayad, kaya malapit na.
Okay? Sa estado niya ngayon, malapit na.
Kaya nag-aalala si Papa sa pagtulong sa kanya.
Ayaw niyang masanay siya. Nais niyang tumayo siya sa sarili niya.
Oo, tulad ng ginagawa niya.
- Farleigh. - Alam mo kung paano ito.
Di ba?
Lalapit ako sa 'yo para magmakaawa.
Ano'ng ipinapahiwatig mo?
Sa tingin ko alam mo na 'yon, Felix.
Tanungin mo kaya sina Liam at Joshua?
Sino sina Liam at Joshua?
Mga alagad mo.
'Yan...
- Ang sama niyan, Farleigh. Grabe. - Okay.
- Diyan mo ito gustong dalhin? - Mahusay.
Gagawin mong tungkol sa lahi?
Ano ba? Pamilya mo kami.
Halos hindi namin mapansin na iba ka, o anumang tulad nito.
Hindi ko kilala ang mga footman natin.
Napakabilis napapalitan ng mga footman.
- Siyempre. - At siya nga pala,
naging mas mapagbigay ang tatay ko kaysa sa karamihan.
Mas higit.
Pero...
Alam mo na, baka... Baka ginawa na namin ang lahat.
Binalaan ka na ni Felix?
Siguro kailangan lang nating maging mas maingat.
Hindi na, salamat.
Lubhang nakakadismaya lang.
Isa ka lang sa mga laruan niya.
Nagagalit ka.
Hindi, huwag kang mag-alala. Ang totoo, sanay na ako.
Ayaw niyang pinapahiram ang mga laruan niya.
Salamat.
Kahit na ang mga ayaw na niyang laruin.
Venetia.
Venetia...
- Ako muna. Nasa kaliwa kita. - Paumanhin.
Siyempre.
Gaano katagal mo nang kilala ang Cattons?
Magpakailanman. Magpakailanman at kailanman.
- At paano mo... - Inaanak ni James ang asawa ko.
Gaano katagal ka nang kasal? Matagal ka nang kasal?
Oo.
Mabuti.
Bakit?
Bakit mabuti?
Isa siyang bobo.
Mula sa sahig ng karagatan.
- May mga anak ka ba? - Oo.
Dalawa. Hindi, tatlo. Tatlong lalaki.
- Mahirap siguro. - Hindi, nasa paaralan sila.
'Yan ang maganda sa paaralan, minsan mo lang sila makikita.
- Nasaan ang mga... - Hen, darling. Iligtas mo ako.
Mayroon siyang dalawa.
Paano ko naman malalaman na bayaran siya?
Okay, tama na ito. Kukuha na ako ng inumin.
Ako rin.
Sumiping, patayin o pakasalan.
Richard III,
Henry VII o Henry VIII?
Sa tingin ko sisiping ako kay Richard III.
Masyado siyang kabado kaya alam mong gagalingan niya, di ba?
O magsiping na lang tayo.
Bakit mo sinabi kay Felix ang tungkol sa amin ni Venetia?
Hindi ko inisip na mamasamain niya.
Oo, inisip mo.
Oo, inisip ko.
Alam mo...
kung gusto mo ng makakausap, puwede mo akong kausapin, Farleigh.
Anong ibig mong sabihin?
Alam kong nahihirapan ka sa bahay.
Alam ko ang pakiramdam.
Kapag walang katiyakan ang mga bagay...
nakakatakot.
At malungkot.
At sobrang kakaiba na kailangang hingin sa kanila ang lahat.
- At alam kong kinamumuhian mo ako. - Ako...
Hindi kita kinamumuhian.
Pero kung gusto mong kausapin ko sila para malaman kung mayroong...
Kung makakatulong ako sa anumang paraan,
sabihan mo lang ako.
Okay.
Okay. Kailangan ko nang umalis para patahimikin siya.
Okay.
Magaling, Henry! Mahusay!
Palakpakan para kay Henry.
Okay. Oras na para mas itaas pa natin.
Okay, mayroon tayo ritong kasama na napakagaling na mang-aawit.
Matalik natin siyang kaibigan.
Oliver Quick.
- Oliver! - Halika na, tumayo ka na.
- Hindi. - Oo. Huwag ka nang mahiya.
Hindi ko nga alam ang kanta!
Nasa screen ang mga salita, Oliver! 'Yan ang pinakamaganda. 'Yan ang pinakamaganda.
Ikaw!
Binihisan mo ako, ako ang papet mo
Binibili mo ako ng mga bagay, mahal ko ito
Dinadalhan mo ako ng pagkain, kailangan ko ito
Binibigyan mo ako ng pagmamahal, pinapakain ko ito
At tingnan mo tayo sa simpatiya
Sa lahat ng nakikita natin
Wala akong gusto, madali lang
Binibili mo ang kahit anong kailangan ko
Pero tingnan mo ang inaasahan ko
Tingnan ang mga pangarap ko
Ang pera na ginastos natin
MAHAL KITA BINABAYARAN MO ANG AKING UPA
Mahal kita, binabayaran mo ang aking upa...
- Sabihin mo sa kanila! - Farleigh.
Ano?
Kanta mo rin ito, Farleigh, halika tapusin mo.
Kung ipipilit mo.
Dinala mo ako sa isang kainan sa Broadway
Para ipakita sa akin kung sino ka...
Ano'ng ginagawa mo?
Ano sa tingin mo ang ginagawa ko?
Sa tingin ko nasa maling silid ka.
Talaga?
Magpapakabait ka na ba simula ngayon, Farleigh?
Hindi.
Magpapakabait ka na ba?
Hindi.
Huwag mong hayaang itanong ko pa ulit.
Sabihin mo.
Magpapakabait na ako.
Anong ginawa...
- ...hindi ko gagawin ito. - Nakakainis!
Bakit ko gagawin ito?
- Hindi ko alam. - Isinusumpa ko, isang pagkakamali ito.
May kaunting hindi pagkakaintindihan. Sigurado...
Vee, ano'ng nangyayari?
Si Farleigh.
- Anong nangyari? - Sinubukan niyang magnakaw.
Ano'ng sinasabi mo?
- Tabi. - Wala na akong magagawa.
Tanga siya.
- Tabi! - Pakiusap.
Buwisit!
Talagang nakakagalit ito.
Ano ba talaga ang nangyari?
Nagpadala siya ng email sa Sotheby para sabihing mayroon siyang platong Palissy.
Ang tanga. Alam niya na kaeskuwela dati ni Papa ang chairman.
Wala talagang utang na loob.
Binibigay ni Mama at Papa ang anumang hiniling niya.
Oo, malinaw naman na pagod na siyang humiling.
Nakakatawa 'yan. Mas maluho siya kumpara sa amin.
Ibig kong sabihin, Vee, aminin mo, medyo masama,
na kailangan niya pang magmakaawa sa kanila.
- Boo-hoo. - Sige, oo, okay.
- Sobrang tanga niya... - Guys, guys, guys.
Oliver, huwag mong banggitin, okay?
Paano kung pag-usapan siya?
- Hindi 'yan. - Isang maluwalhating araw.
Hindi ko pa naranasan ang tag-init na tulad nito.
- Maalinsangan. - Tingin ko mas mainit kaysa sa nakaraan.
Hindi ko naisip na posible, pero heto na naman tayo.
Parang mas mainit pa kaysa sa Barbados.
- Barbados! - Naniniwala ako, darling.
Hindi ko alam kung nainitan na ako nang ganito dati.
Titingnan ko kung nababantayan ni Robert ang mga hydrangea.
Tama iyan, mahal ko.
Kaligayahan!
Kaligayahan, kaligayahan.
Ang kanta. Diyos ko, matagal ko na itong hindi naririnig.
Dati akong lumalabas kasama nila, noong nagmomodelo ako.
Britpop, Blur, Oasis.
Diyos ko, ang mga kasiyahan.
Pero pagkatapos, lumabas ang Common People.
Inisip ng lahat na tungkol ito sa akin,
na sobrang nakakahiya at katawa-tawa.
Hindi ko nga masyadong kilala si Jarvis.
- Ano? - Nagmula siya sa Greece.
Uhaw siya sa kaalaman. Hindi maaring maging ako.
Hindi ko nais malaman ang kahit ano.
Diyos ko, sana hindi kailangang pumunta sa London.
- Hindi ko alam na pupunta ka sa London. - Libing ni Pamela.
Namatay si Pamela?
Oo.
Gagawin niya ang lahat para mapansin.
Magandang umaga, birthday boy.
Magbihis ka, aalis tayo.
Saan?
Sorpresa ito. Magsuot ka ng maganda.
Gaano pa kalayo?
Medyo malapit na.
Pakiusap sabihin mo sa akin... Felix, ikaw...
- Makinig ka sa akin. - Hindi. Ano'ng ginawa mo?
Ano'ng ginawa mo?
Tumawag ang nanay mo nakaraang linggo.
Naiwan mo ang telepono mo sa banyo, kaya naisip ko... na sagutin ito.
Hindi mo pinapansin ang mga tawag niya.
Naisip ko na baka makatulong ako.
At noong kausap ko siya... Mukha naman siyang matino, pare.
Hindi niya alam kung nasaan ka. Gusto niyang magpadala ng birthday card.
Pakiusap, iikot mo na ang kotse. Felix, hindi mo ako puwedeng dalhin doon.
Ollie, nanay mo siya. Pamilya mo siya.
- Siya ang lahat... - Hindi mo naiintindihan! Hindi!
Nagmamakaawa ako! Nagmamakaawa ako. Pakiusap, huwag.
Hindi ka puwedeng humindi. Paumanhin.
Kailangan mong ayusin ito, pare.
Tingnan mo, naroon ang karatula. "Churchill Avenue." Tama.
Isang daan at tatlumpu't walo. Tama.
Ito ba?
Maganda rito, pare. Tingnan mo, mukhang nagpakatino na siya.
Maganda rito.
Gawin na natin ito.
Hayaan mo akong pumasok nang wala ka.
Hindi kita iiwan, pare. Magkasama tayo rito.
NAMINGWIT
Oliver!
Buhay ka!
Hindi kita nakilala.
Maligayang kaarawan, mahal.
Ikaw siguro si Felix. Natutuwa akong makilala ka.
Nasa hardin ang tatay mo.
- Tatay niya? - Oo.
Buong umaga siyang naglalakad, sabik na sabik siya.
Pumasok kayo. Pasok.
Jeff!
Sa Mykonos 'yan. Taon-taon kaming pumupunta.
Hindi na. Hindi na ngayong lumaki na ang mga bata.
Mga bata?
- Sinabi mo sa akin na ikaw lang mag-isa. - Hindi.
Palagi kong kinukuwento ang mga kapatid ko.
Oo. Baka nakalimutan ko lang.
Hindi na ako nagulat.
Matagal na niyang gusto na maging nag-iisang anak, palaging umaalis agad.
Oo nga, oo nga.
Hindi alam ng kanyang paaralan kung ano ang gagawin sa kanya, matalino siya.
Kaya sa tingin ko nahirapan siyang makahanap ng kaibigan.
Naiinggit lang ang iba.
At pagkatapos ngayon,
siya ang nangungunang iskolar sa Oxford.
Ang nangungunang iskolar?
Diyos ko, napakamahiyain niya. Alam mo, wala akong ideya.
Mahirap na hindi siya makita.
Oo, pero inaasahan ko na napakahirap siguro.
- Oo, siyempre. - Oo, hindi ko maisip.
Nagtatrabaho araw at gabi, at bukod pa roon,
- kasama siya sa unyon, sa mga dula. - Ang mga dula.
- Ang rowing team. - Ang rowing team?
- Oo. - Aalis na ako.
- Ano'ng ibig mong sabihin? - Masyadong masakit ang ulo ko.
Bakit hindi ka humiga sa itaas, darling?
- Inayos ko ang - Bilis.
- kama mo. - Babalik kami.
Kailangan naming bumalik para sa handaan.
Buong umagang nagluto ang nanay mo.
- Hindi mahalaga. - Mahalaga ito.
- Mahalaga. - Baka masama ang pakiramdam niya.
- Hindi 'yon okay. - Hindi mahalaga.
- Spag bol lang ito. - At ang cake.
- Hindi mahalaga. - Mananatili kami.
Gustung-gusto naming manatili.
Ollie, uminom ka na lang ng gamot, Diyos ko naman.
Gusto ko ang spag bol.
Felix, tingnan mo.
Felix, pakiusap! Magpapaliwanag ako...
Sa tingin ko mas mabuting umuwi ka muna pagkatapos ng handaan.
Huli na para kanselahin, malapit na ring matapos ang tag-init,
kaya magkakaroon tayo ng handaan ngayong gabi, at...
Magkita na lang tayo sa Oxford.
Magkaibigan pa tayo, di ba?
Pagtatawanan natin ito.
Hindi ko alam bakit sinabi ko 'yon. Pangit ang sinabi...
Sobrang kakaiba. Hindi ko alam kung saan magsisimula.
Sinungaling ka, Ollie.
Bakit ka nagsinungaling?
Gusto ko lang maging kaibigan mo.
- Hayaan na lang muna natin. - Puwedeng 'wag mong sabihin sa pamilya mo?
Siyempre hindi. Talagang hindi.
- Duncan? - Oo?
Orchid.
Hi!
Anak 'yan ni George.
Naku. Katulad talaga siya ng nanay nya.
Nakita mo ba si Felix?
Hindi.
- Alin ang pinakamalaking linya? - Hindi ko alam.
Felix, puwede ba kitang makausap kahit saglit lang?
- Hindi mo ako kayang balewalain. - Susubukan ko.
Felix, kailangan nating mag-usap.
- Felix, tara na. - Sinubukan kong maging mabait.
Puwede ka bang umalis at mang-abala ng iba?
Ano 'yon?
- Hello, Farleigh. - Paano mo nalamang ako ito?
Singsing na signet.
Napapansin mo talaga ang lahat, ano?
Nakita ka na ba nila?
Hindi pa.
Oo. Magwawala silang lahat.
Duda ako.
Inanyayahan nila ako.
Wow!
Diyos ko, ang hitsura mo.
Hindi ka nila inanyayahan.
Oliver, hindi ka talaga makaintindi.
Ang lugar na ito...
Alam mo, hindi ito para sa 'yo.
Pangarap lang ito.
Isang anekdota na ikukuwento mo sa mga anak mo sa Pasko.
Ang-isang beses-sa-buhay-ni-Oliver, hipuan-sa-dayamihan,
ginintuang, nagbinata-siya na tag-init.
Kakapit ka rito, babalik-balikan mo lagi, at iisipin habang nagsasalsal,
at iisipin mo rin paano mo ito mababalikang muli.
Pero hindi mo ito maibabalik.
Dahil tapos na ang iyong tag-init.
At kaya, ikaw...
Ikaw...
sumakay ng tren
papunta sa pabrika ng nakakatakot na manyika na gumagawa ng mga Oliver
at babalik ako rito.
Hindi ito pangarap sa akin.
Bahay ko ito.
Kaya kahit anong mangyari, palagi akong babalik.
Galingan mo pa sa susunod, baby.
Buwisit. Hindi ko maalala ang pangalan niya.
- Felix. - Diyos ko po naman.
- Ano'ng ginagawa mo rito? - Mag-usap tayo.
- Sinisilipan mo ba kami? - Hindi.
- Alam mo? Kadiri kayong dalawa. - Putang ina, pare.
O, Diyos ko.
Ano bang problema mo, Oliver?
- Lubayan mo ako. - Hindi, kailangan nating mag-usap.
- Hindi. Baliw ka ba? - Hindi mo ako puwedeng itapon.
Layuan mo ako!
Buwisit.
Ibinigay ko sa 'yo ang gusto mo!
Tulad ng ginagawa ng iba.
Kailangang magtanghal ang lahat para kay Felix.
Kaya, paumanhin kung hindi sapat ang ginawa ko.
Sa tingin ko...
Sa tingin ko kailangan mo ng tulong, okay?
- Seryoso. - Hindi. Hindi na kailangan.
Gusto ko lang maintindihan mo kung gaano kita kamahal.
Ikaw lang ang natatangi kong kaibigan, Felix.
Tingnan mo, kung ano ang ginawa ko,
hindi ba ito nagpapatunay kung gaano... Gaano ako kabuting kaibigan?
Gaano talaga kita kakilala?
Ako pa rin ito.
Oo, ako pa rin ito.
Hindi ko alam kung ano ka.
Pero kilala kita...
Natatakot ako sa 'yo.
Nasusuka ako.
Buwisit.
- Okay ka na? - Buwisit ka.
Sa tingin ko, dapat ka nang matulog.
Wala na akong pakialam sa iniisip mo.
Buwisit.
Felix.
Felix!
- Felix. - Felix!
Felix!
Hindi mo na kailangang sabihan, di ba?
Alam mo na.
Pinipihit mo lang ang hawakan sa isang jack-in-a-box.
Naglalakad patungo sa katapusan ng mundo.
Alam na sa anumang segundo...
bubuka na ang lupa.
Ito ang katapusan ng lahat.
Darling, darling ko.
Darling ko.
Tulungan mo akong ilipat siya.
Kailangan natin siyang ipasok sa loob. Para mainitan.
Kailangan lang mainitan siya.
Felix, darling,
nasaan ang damit mo?
Nasaan ang damit mo?
Tara na. Tulungan n'yo ako.
Sa palagay ko hindi natin siya puwedeng ilipat, James.
- Sa palagay ko ang pulis... - Oo.
Oo. Lumayo ka, darling.
Halos tanghalian na.
Oo.
- Ano 'yon, Duncan? - Ang mga pulis, Your Ladyship.
Nagkakaproblema sila.
Anong klase ng problema?
Patuloy silang nawala sa maze.
At?
Puwede ba akong magpadala ng hardinero, sir?
Sige.
Oliver, darling, bakit hindi ka magkuwento tungkol kagabi?
- Kagabi? - Nagsaya ka ba?
Oo, napakasaya.
- Salamat. - Mabuti.
- Sa tingin ko tagumpay, di ba, darling? - Oo. Talagang tagumpay.
- Oo, ang ganda ng bahay, di ba? - Maganda.
At ang cake...
Nagustuhan mo ba?
Hindi ko natikman. Palaging ganoon naman, di ba?
Magiging abala ka sa pag-iikot, makakalimutan mo na ang handaan.
Ano na naman?
Maaari ko bang isara ang mga kurtina, sir?
Nasa labas ang koroner at kakailanganing dumaan sa bintana...
Oo. Salamat. Isara mo.
Hindi ko talaga gusto ang chocolate cake.
Oo, masyadong matamis, di ba?
Pero sakto lang 'yong nakaraang gabi.
Oo, eksperto si Lynn sa mga cake.
Oo. Malamig na kamay raw dapat. Kailangan malamig ang kamay mo.
Narinig ko. Para hindi matunaw ang mantikilya.
Bagaman, sa tingin ko mas akma 'yon sa pastry kaysa sa...
Duncan, isara mo na lang, Diyos ko naman!
Oo, sir. Sinusubukan ko, sir. Hindi ko...
Paumanhin.
O, Diyos ko.
Maaari ba akong umalis?
Hindi. Hindi pa tayo tapos kumain.
Malamig na ang pagkain.
Gusto mong kumain ako na parang walang nangyari?
- May magagawa ba tayo, darling? - Kahit ano! Kahit ano...
Farleigh, puwede bang manahimik ka?
Umupo ka at kumain! Kumain ka!
Kumain ka at tumahimik!
Kumain ka!
Hindi lang ikaw ang tao rito na may damdamin.
Wala sa amin ang may gusto sa mga damdamin mong Amerikano.
Sa tingin ko masarap ito.
Ano pa ang ginagawa mo rito?
Hindi ba kayo nagtataka?
Wala ba sa inyo ang nagtataka?
Kung ako sa 'yo hindi ako maninisi.
- Ano? - Pakiusap, tama na.
- Ano'ng sinasabi niya? - Hindi ko alam.
Ang sinasabi ko, makokonsensiya rin ako.
- Makokonsensiya? - Kung nagdodroga ako
noong gabi na may namatay.
Putang ina mo.
Hindi 'yan pagtanggi.
Totoo ba 'yan?
- Halughugin ang silid ni Farleigh. - Oo.
Huwag.
Lumabas ka!
Hindi, sandali...
- Ano'ng nangyayari? - Elspeth.
- Elspeth? - Huwag kang tumingin sa kanya!
Lumabas ka.
Hindi ko ito babanggitin sa pulis.
'Yan lang ang makukuha mo, wala nang iba pa,
kahit kailan.
Magkita na lang ulit sa bahay, Oliver.
- Mahusay ang pari. - Oo.
Mas mabait kaysa sa tatay niya.
Okay lang siya. Medyo makaluma lang.
Lubhang makaluma.
Naaalala mo pa ba ang binyag ni Felix?
"Hindi puwedeng River ang gitnang pangalan mo." Naaalala mo ba?
Naalala ko na sinigawan mo siya.
Hindi na mahalaga ngayon.
Hindi na mahalaga kung ano ang gitnang pangalan niya.
- Darling. - Tama siya.
Medyo nakakatawa ang "River."
Pero hindi mo naman pinipili ang pangalan ng anak mo
na iniisip na balang-araw kung ano'ng magiging hitsura nito...
na nakaukit sa isang...
lapida.
- Pumili ng font... - Ano'ng font ang pinili mo?
Times New Roman.
Sa lokal na bato.
- Magiging maganda 'yan, sa tingin ko. - Oo.
Maganda ang pinili. Solido.
Iiwan muna kita.
Hindi ka aalis, Oliver, darling?
Pupunta lang ako sa itaas.
Pero iiwan mo kami?
Aalis ka ng Saltburn?
Paumanhin.
Ang kagandahang-loob mo...
nakakabuwisit, alam mo ba?
- Paumanhin? - Palaging paumanhin.
Palaging lumalayo na parang maliit na...
alipin.
Nakita kita.
Umiiyak sa simbahan sa libing.
Pinapanood kitang umiiyak ka at...
Nalungkot ako para sa 'yo.
Sobrang lungkot.
Pagkatapos naalala ko.
At nagsimula akong tumawa.
Hindi ko...
Hindi ko mapigilang tumawa dahil...
Naalala ko na...
Nakilala mo lang siya ng...
Anim na buwan?
Halos hindi mo siya kilala, Ollie.
Wala kang kinalaman sa kanya,
sa amin,
dito.
Wala talaga.
Isang estranghero ka lang.
- Masyadong gabi na. - Ngunit narito ka.
Nasa gitna ng lahat ng ito.
Mapanganib na estranghero.
Oo, matutulog na ako.
Ollie, alam mo...
Alam mo ba ang itatawag sa 'yo ni Papa?
"Spiderman."
- Talaga? - Dahil palagi kang
nagtatago lang sa paligid,
naghahabi ng sapot mo.
Sapot ni Oliver.
- Magandang gabi. Uminom ka ng tubig. - Uy. Ollie, Ollie.
Huwag kang magalit.
Sa tingin ko, hindi ka gagamba.
Sa tingin ko, isa kang moth.
Tama ako, di ba?
Tahimik.
Hindi nakakapinsala.
Naaakit sa mga makikintab na bagay.
Bumabangga sa bintana.
Desperado lang na makapasok.
Nagawa mo na ngayon.
Nakagawa ka ng butas
sa lahat ng bagay.
Kakainin mo kami mula sa loob.
- Lasing ka na. - Oo.
Aftershave niya ba 'yan?
Abnormal ka talaga.
Siguro sinuot mo rin ang underwear niya, di ba?
Oo. Nakakadiri ka talaga.
O, Diyos ko! Kinain mo talaga siya kaagad.
At dinilaan mo ang plato.
Talagang nasaktan siya.
Sinabi niya mismo.
Hindi siya mabubuhay kung wala siya.
Salamat sa pagpunta para makita ako.
Okay lang ba ang lahat?
Gaano katagal kang mananatili rito?
Dahil ayaw kang paalisin ni Elspeth.
Masaya akong manatili hangga't kailangan niya.
Napakabait mo naman.
Pero hindi ako sigurado kung mabuti 'yon sa kanya o sa amin.
Sa tingin ko oras na, Oliver, na umuwi ka.
Ng palihim. Ngayong gabi.
Para hindi siya masyadong malungkot. Sana maintindihan mo.
Puwede naman akong umalis kaagad.
Pero hindi ko kayang iwan siya sa ganitong kalagayan.
Pero...
mas makakabuti kung pribadong makakapagdalamhati ang pamilya.
Naiintindihan ko. Sumasang-ayon ako.
Pero sa tingin ko mas mabuti kung mananatili ako, sa ngayon lang.
Gusto kong gawin kung ano ang tama para sa kanya.
Hindi ka aalis?
Hindi ko makita kung paano.
Ano'ng ginagawa mo?
Magkano?
Paumanhin?
Magkano para umalis ka? Para itigil ang pakikipag-ugnayan sa asawa ko?
- Bakit? - Dahil kailangan nating magpatuloy.
Alam kong medyo ang kalagayan mo,
pero magiging sariwang panimula ito para sa 'yo.
Bakit mo ginagawa ito?
Magkano?
Salamat.
OBITWARYO SIR JAMES CATTON
Oliver.
- Oliver. - Elspeth.
Diyos ko!
Ollie!
Ang guwapo naman.
Hindi ako makapaniwala. Diyos ko.
Pero tumanda ka na. Ikaw... Siyempre tumanda ka na.
Siyempre. Nagkamali ako, siyempre.
Lumaki ka na.
Paumanhin. Emosyonal ako ngayon.
Nabasa ko ang balita tungkol kay Sir James.
Talagang nalulungkot ako.
Nagulat nga ako na matagal siyang naghintay.
Alam mo na.
Gayunpaman, talagang nakakabigla.
Oo.
Nakakatawa na makita ka.
Bumili nga pala ako ng munting tirahan dito.
Kung nagkakataon nga naman.
Biglang naging malaki at malayo ang Saltburn.
Kumusta ang Saltburn? Nandoon pa ba si Duncan?
O, Diyos ko! Nandoon pa rin.
Pareho pa rin ang lahat. Pareho pa rin noong umalis ka.
Natutuwa ako.
Ollie, hindi ko gusto, ang paraan ng pagtrato sa 'yo ni James.
At may gusto kong sabihin.
Matagal na panahon na.
Hindi, pero hindi para sa akin.
Pinag-isipan ko talaga ito, at...
Kailangan mong alalahanin na wala siya sa katinuan,
pagkatapos ng lahat ng nangyari.
At siya...
Pinatawad mo na sana siya. Naintindihan mo naman?
Siyempre.
Naging masaya ka ba?
Hindi masyado.
Ikaw?
Hindi masyado.
Flat white.
Kaya...
Pumunta ka at manatili.
Sa Saltburn.
Ligtas na ngayon, di ba?
Puwede kong sabihin na nitong mga huling buwan
ang pinakamasaya sa aking buhay.
Nakakalungkot lang na nagkasakit ka.
Pero isang pribilehiyo na alagaan ka.
Tulad na isang pribilehiyo na alagaan ang Saltburn.
Kaya salamat sa pagtitiwala.
Nangangako ako na aalagaan ko ang bahay na ito tulad ng nais ni Felix.
Umabot din tayo sa dulo, di ba?
Kahit papaano.
Salamat sa Diyos.
At pagkatapos ng lahat ng kahila-hilakbot na mga aksidente.
Pero...
mayroon ba talagang aksidente, Elspeth?
Hindi ko alam.
Para sa mga taong katulad mo ang aksidente.
Pero para sa mga tulad namin, may trabaho.
At hindi katulad mo,
talagang alam ko kung paano magtrabaho.
Pakiusap, wala akong pera.
Puwede ba kitang bayaran bukas?
Ano talaga ang nangyari?
Nagpadala siya ng email sa Sotheby para sabihing mayroon siyang platong Palissy.
Bumili nga pala ako ng munting tirahan dito.
Oliver.
Hindi ako umibig sa kanya.
Alam kong 'yon ang akala ng lahat.
Pero hindi.
Minahal ko siya.
Minahal ko siya. Minahal ko talaga siya.
Pero minsan...
Kina...
Kinamumuhian ko siya.
Oo, kinamumuhian ko siya.
Kinamumuhian ko kayong lahat.
At ginawa n'yo itong napakadali.
Mga laki sa layaw, walang pakialam.
Walang natural na tumutugis.
Kung tutuusin...
halos wala.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Alyssa Lesaca
Mapanlikhang Superbisor Miray Lozada-Balanza